Aξιωματικός Τεθωρακισμένων
Ελληνικού Στρατού
Απορίας άξια, η άποψη της αναπληρώτριας υπουργού παιδείας, περί απόρριψης του «εθνόμετρου» στην διδασκόμενη ύλη της ιστορίας στα ελληνικά σχολεία.
Ειδικά για αυτήν, που φοίτησε την κλασσική επιστήμη της φιλοσοφίας σε ελληνικό πανεπιστήμιο, πριν στρέψει την γνωστική της αναζήτηση στις πληθωρικές θεωρίες των ευρωπαϊκών ιδρυμάτων και εντρυφήσει στην ενασχόληση της περί τουρκολογίας στην Σορβόνη και περί ιστορίας μέσω κοινωνικής επιστήμης στο EHESS.
Δεν με εκπλήττει, ότι οι αποκρυσταλλωμένες απόψεις της υπουργού, διαπνέονται από αντεθνικό μένος. Είναι πλέον, ευρύτατα γνωστό, ότι οι ασπαζόμενοι τον Μαρξισμό και την κομμουνιστική θεωρία, ανακαλύπτουν πολύ νωρίς το μονοπάτι του συνθετικού πολυεθνισμού, μέσα από την ιδεολογική γραμμή της κατάργησης των συνόρων, της κυριαρχίας των εθνών και της αλλοίωσης κάθε συνεκτικής ιδιότητας των ανθρώπων στην εθνική τους ταυτότητα. Γιατί, αυτό εξυπηρετεί την όλη θεωρία, που στοχεύει στην ανατροπή της εθνικής συνείδησης των λαών και την υποταγή τους σε συστήματα καθοδηγούμενης υπερεθνικής εξουσίας.
Απορώ διότι, η εν λόγω επιστήμων, διετέλεσε με ενεργή έδρα στο πανεπιστημιακό ίδρυμα της Κύπρου και μάλιστα επί εννέα χρόνια στο τμήμα τουρκικών σπουδών και συνεχίζει να κατέχει έδρα στο ίδιο ίδρυμα στις κοινωνικές και πολιτικές επιστήμες. Φαίνεται, ότι στον ελεύθερο χρόνο της στην μεγαλόνησο, ουδέποτε έστρεψε το βλέμμα της προς ανατολάς να αντικρίσει την τουρκική σημαία στον Πενταδάκτυλο και προφανώς απέφυγε να επισκεφθεί τα φυλακισμένα μνήματα και την ερειπωμένη Αμμόχωστο.
Εκτιμώ, ότι το βάπτισμα στην εξ ανατολών κουλτούρα, της έχει προκαλέσει κάποια ιδιόμορφη συμπάθεια προς τα εκεί και της έχει αναπτύξει ειδικό φίλτρο σκέψης και ανάλυσης με «οριεντάλ» διάθεση. Δεν επιθυμώ να εισχωρήσω στις υποψίες μου, διότι ίσως ανακαλύψω και άλλου είδους προτιμήσεις της υπουργού σε ανατολίτικα ήθη και έθιμα, που φοβούμαι ότι δεν θα την τιμούν και τόσο ως Ελληνίδα επιστήμονα.
Η παιδεία είναι ο ακρογωνιαίος λίθος της διαμόρφωσης της συνείδησης των λαών. Και η ιστορία κάθε έθνους, με κρατική ή μη οντότητα, καταγράφεται κατόπιν παρέλευσης των δρώντων γενεών, ώστε να εξασφαλίζεται η αντικειμενικότητά της και να τίθενται τα γεγονότα στην ορθή και πραγματική τους διάσταση.
Η ιστορία του ελληνικού έθνους, που έχει γραφεί από επιστημονικές μορφές –θαρρώ κατά τι ανώτερες από αυτήν της εριτίμου καθ΄ ης επιστήμονος και νυν πηδαλιούχου του υπουργείου- έχει αποκρυσταλλώσει τα γεγονότα και τις δρώσες προσωπικότητες στον αιώνα τον άπαντα, ώστε να παγιωθούν ως μορφές και πράξεις εθνικού χαρακτήρα και να εμπλουτίσουν το ιστορικό μας στερέωμα με καταγραφές ανεξίτηλης αξίας, που επίδρασαν κατά καιρούς μάλιστα, στον ρου της παγκόσμιας ιστορίας.
Ο Κολοκοτρώνης, είναι περιττό να περάσει από την κριτική διελκυστίνδα μιας κάποιας επιστημονικής επιτροπής που φλερτάρει με την μαρξιστική και νεοταξική θεωρία πλουραλισμού, για να αποδείξει –μετά θάνατόν αυτή τη φορά, καθόσον εν ζωή αναγκάστηκε στο βαθύ γήρας να αποδείξει ενώπιον δικαστηρίου ότι δεν είναι προδότης-την εθνική ταυτότητα των πράξεών του και την επήρεια τους στο ελληνικό ιστορικό γίγνεσθαι. Οι ίδιες του οι πράξεις τον ηρωοποιούν και τον κατατάσσουν ως εθνικό ήρωα, πέραν πάσης φιλολογικής και επιστημονικής προσέγγισης.
Η ερμηνεία της Μικρασιατικής καταστροφής ως «προσφυγικό γεγονός», σαφώς και καταγράφει το αποτέλεσμα του βίαιας εκδίωξης από τις πατρογονικές ρίζες ενός λαού και αποτελεί αντικείμενο έρευνας της κοινωνικής επιστήμης. Αλλά αυτό, δεν ακυρώνει την ιστορική καταγραφή, ότι αυτό συνέβη σε αμιγούς καταγωγής Έλληνες. Ιδιαίτερα, όταν αυτή η βίαιη πράξη, προκλήθηκε από τον ίδιο δράστη, μεθοδικά, σε βάθος αιώνων και με επιλεκτικό εθνικά μίσος εναντίον της συγκεκριμένης εθνικής ομάδας. Ακόμη πιο ιδιαίτερα, όταν το έγκλημα αυτό, επαναλήφθηκε πολλές φορές νωρίτερα αλλά και αργότερα από τότε, όμως πάντα με στόχο την ίδιας καταγωγής φυλετική ομάδα και πάντα με την ίδια ωμότητα και μίσος. Φαίνεται ότι εδώ, μάλλον η επιστημονική προσέγγιση, προσκρούει στην πρόσκαιρη διπλωματική αβρότητα, προφανώς για να αποσιωπήσει την ευθύνη των ενόχων, έναντι στην παγκόσμια κοινή γνώμη. Βλέπετε, οι Μικρασιάτες, οι Πόντιοι, οι Θρακιώτες, οι Μακεδόνες, οι Βορειοηπειρώτες και κατά προέκταση οι Κούρδοι και οι Αρμένιοι, παρότι από καταβολής τους δεν μετανάστευσαν ποτέ από την πατρώα γη τους πριν εξανδραποδιστούν από τους απογόνους των Οσμανιδών, δεν είχαν καλό χορηγό στην προβολή της ιστορίας τους, ώστε να διαφημίσει τα ιστορικά τους πάθη ανάλογα με την de facto αναγνωρισμένη «γενοκτονία» των εκ βάθους ιστορίας γυρολόγων Εβραίων.
Η συνομήλικη θεωρία των εβραιογενών θεωρητικών του κομμουνισμού, ότι «η ιστορία γράφεται από τους νικητές», έχει ανατραπεί εδώ και πολλές δεκαετίες. Βλέπετε, τα σύγχρονα εργαλεία επικοινωνίας, μετάδοσης της πληροφορίας αλλά και οι μέθοδοι ανάλυσης των στοιχείων που ανακύπτουν, δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια επίχρισης των γεγονότων με την φερόμενη δια στόματος της υπουργού «εθνικιστικής» επίστρωσης.
Άλλωστε, τρανό παράδειγμα, στην νεότερη ελληνική ιστορία, αποτελεί και η καταγραφή των γεγονότων του εμφυλίου πολέμου και η άκρως θετική, προς την μερίδα των υποτιθέμενων ηττημένων του, διαμόρφωση της ελληνικής πολιτικής κοινής γνώμης στην αριστερίζουσα πολιτική ιδεολογία και τις σύγχρονες πολιτικές της εκφάνσεις.
Οπότε αδίκως έχει να ανησυχεί η κα υπουργός για τον φόβο της εθνικιστικής έξαρσης των διαμορφούμενων συμπολιτών της, ώστε να απεργάζεται μέτρα αστυνόμευσης της διδασκόμενης ιστορίας μας. Την νέα της ανησυχία, έχει από καιρού κατευνάσει η θεωρία της ομοϊδεάτης κας Ρεπούση, που φρόντισε να ξεκαθαρίσει στην διδακτέα σχολική ύλη της ιστορίας τις συγχυσμένες έννοιες του «διωγμού» και του «συνωστισμού».
Το Ελληνόπουλο, όπως κάθε άλλο παιδί που μεγαλώνει υπό την αιγίδα ενός κράτους με οντότητα (στην οποία έννοια «κράτος», ας μην λησμονεί η ερίτιμος υπουργός και επιστήμων των πολιτικών επιστημών, πως την οντότητα των πολιτών του καθορίζουν σαφή στοιχεία κοινής εθνικής ιστορίας, κοινής εθνικής γλώσσας, κοινών εθνικών ηθών και εθίμων, κοινής εθνικής καταγωγής και κοινής εθνικής συνείδησης), είναι ο εν δυνάμει συνεχιστής του.
Τα εκάστοτε κυβερνητικά μέλη που διαχειρίζονται την εκτελεστική εξουσία, οφείλουν να διατηρήσουν την συνέχεια και την συνοχή του κράτους στο χρονικό διηνεκές. Οφείλουν να παραδώσουν σκυτάλη στον αγώνα δρόμου της ιστορικής ροής στις επερχόμενες γενιές καθ΄ επιταγή ρήσεων που προέρχονται από τα ιστορικά βάθη –και σίγουρα αποτέλεσαν διδακτέα ύλη στα δικά τους σχολικά χρόνια- όπως «την πατρίδα ουκ ελάττω παραδόσω, πλείω δε και αρείω».
Οι καταλαμβάνοντες τον κυβερνητικό θώκο, δεν πρέπει να λησμονούν την ευθύνη που φέρουν στην τήρηση του συντάγματος, που σαφώς καθορίζει το πλαίσιο άσκησης της εκτελεστικής εξουσίας, τα θέσφατα των -μάλλον συγκεχυμένων στην πιθανή βαθειά απορρόφησή τους από την ερευνητική μεθοδολογία της όποιας επιστήμης εντρύφησαν- εννοιών «έθνος» - «κράτος» - «πατρίδα» - «θρησκεία» - «γλώσσα», αλλά πολύ περισσότερο να αναλογίζονται την ιστορική ευθύνη τους για τις όποιες πράξεις εκτελούν εν ονόματι του λαού που τους προέβαλλε. Ειδικά, όταν οι πράξεις αυτές, θα επηρεάσουν την επερχόμενη γενιά πολιτών μέσα από την παιδεία που ασκεί το κράτος που εφήμερα διαχειρίζονται την εξουσία του.
Η συνείδησή μου, που έχει διαμορφωθεί μέσα από την παιδεία της πατρίδας μου και έχει καθοδηγήσει μέχρι σήμερα τα βήματά μου στην υπηρέτησή της, αρνείται να φαντασιωθεί θεωρίες συνωμοτισμού και διάλυσης, ακολουθώντας την εποχική παραφιλολογία της κινδυνολογίας και της διαμόρφωσης ψυχολογίας των μαζών. Η παιδεία που έχω λάβει στα μαθητικά μου χρόνια, με δίδαξε να αγαπώ την πατρίδα μου και να νιώθω υπερήφανος για την εθνικότητά μου, όπως φαντάζομαι ότι δίδαξε το ίδιο στους πολίτες και των άλλων κρατών του πλανήτη για την δική τους χώρα. Η όποια επιστήμη ακολούθησε την μόρφωση και την εξειδίκευσή μου ως ενεργό μέλος της κοινωνίας που βιώνω, ίσως να με προβλημάτισε στην προσέγγιση των ιστορικών γεγονότων, ίσως με έκανε περισσότερο κριτικό και σκεπτικιστή, ίσως να επηρέασε και την οπτική γωνία που αντιλαμβάνομαι τα γεγονότα. Όμως, δεν κατέστη ικανή ποτέ, να συγχύσει την αντίληψή μου στην αποσαφήνιση βασικών εννοιών όπως «παιδεία» και «επιστήμη».
Αν σήμερα, υπό το πρίσμα πλέον εξειδικευμένων και συνθετότερα σκεπτόμενων αρχόντων που ασκούν εξουσία, αποτελεί σοβαρή τάση η αλλοίωση θεσμών και εννοιών που θα επηρεάσουν το μέλλον της πατρίδας που αγάπησα, ικέτης ίσταμαι ενώπιον τους ως απλός, μέτριας μόρφωσης αλλά ανήσυχος πολίτης, να αποφύγουν την καταστροφή όσων με τίμιο και ανιδιοτελές αίμα έχτισαν οι πρόγονοί μας και ευδοκήσαμε να το απολαύσουμε εμείς με ελευθερία και δημοκρατία.
Ως ύστατη υπενθύμιση, παραθέτω το ρητό που ίσως η κα υπουργός διδάχθηκε στο πρώτο έτος των σπουδών της στην φιλοσοφική σχολή -πολλά έτη πριν οι επιστημονικές της ανησυχίες επηρεάσουν την πολιτική της προσέγγιση- με την ύστατη ελπίδα ότι θα τύχει σοβαρού προβληματισμού εκ μέρους αυτής και των ευνοούντων την θεωρία της:«Τον άρχοντα τριών δει μέμνησθαι: Πρώτον ότι ανθρώπων άρχει. Δεύτερον ότι κατά νόμους άρχει. Τρίτον ότι ουκ αεί άρχει.» (Αγάθων, 450-400 π.Χ., Αρχαίος τραγικός)
-Day.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου