Δ. Νατσιός στην ΕΡΑ Σερρών: Η Ευρώπη αυτοκτονεί εν θριάμβω – Οι λαθρομετανάστες δε σέβονται τις δυτικές αξίες

Αθήνα, 21/10/2026

 

Δ. Νατσιός στην ΕΡΑ Σερρών: Η Ευρώπη αυτοκτονεί εν θριάμβω – Οι λαθρομετανάστες δε σέβονται τις δυτικές αξίες 

 

Η Ευρώπη θερίζει ό,τι έσπειρε, τονίζει χαρακτηριστικά ο πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ Δημήτρης Νατσιός σχολιάζοντας τις εξελίξεις και τα εκτεταμένα επεισόδια που συνταράσσουν χώρες της Ευρώπης.

 

Ο επικεφαλής του Δημοκρατικού Πατριωτικού Κινήματος ΝΙΚΗ, σε συνέντευξή του στον ΕΡΑ Σερρών και στις δημοσιογράφους Δέσποινα Γιαννακίδου και Θάλεια Καμπουρίδου υπογράμμισε ότι η Ευρώπη οδηγείται σε αδιέξοδα λόγω λανθασμένων ιδεολογικών επιλογών και της πολιτικής των ανοιχτών συνόρων:

 

«Είναι απόρροια μιας εγκληματικής πολιτικής, νομίζω ότι η Ευρώπη αυτοκτονεί εν θριάμβω... Η Ευρώπη δυστυχώς σβήνει δημογραφικά... ακροαριστεροί και ψευτοπροοδευτικοί του τύπου “ανοιχτά σύνορα, woke ατζέντα”, δημιουργούσαν ένα εκρηκτικό μείγμα και σήμερα η Ευρώπη, όπως έστρωσε, έτσι και κοιμάται».

 

Επεσήμανε παράλληλα, τον κίνδυνο από τη μαζική λαθρομετανάστευση:

«Δεν έχουμε λάβει υπόψη ότι αυτοί οι άνθρωποι που έρχονται δεν υιοθετούν και δεν σέβονται τις ευρωπαϊκές δυτικές αξίες. Έρχονται σε μια Ευρώπη η οποία είναι πλούσια για αυτούς... βλέπουν τις βιτρίνες, ορμάνε, σπάνε και αρπάζουν κάνουν πλιατσικό... Το Ισλάμ δεν είναι μια απλή θρησκεία, είναι ένας ολοκληρωτικός τρόπος ζωής... ο οποίος είναι απόλυτα εχθρικός στις αξίες της Δύσης».

 

«Οι πολιτικές ηγεσίες των τελευταίων ετών, τύπου Μακρόν, Μέρκελ, Στάρμερ, Μητσοτάκη, δεν μπόρεσαν να σταθούν στο ύψος των περιστάσεων, να στηρίξουν οικονομικά τους λαούς. Η Ευρωπαϊκή Ένωση στραγγάλισε τις ευρωπαϊκές οικονομίες. Εμείς είμαστε οι πρώτοι που έχουμε υποστεί τα εγκληματικά μνημόνια, με αποτέλεσμα αυτή η κοινωνική δυσαρέσκεια τώρα να ξεσπά…».

 

Πρωτογενής τομέας:

 

Αναφερόμενος στις Σέρρες αλλά και εν γένει στην σπαρασσόμενη από σοβαρά προβλήματα ελληνική περιφέρεια, είπε:

«Λυπάμαι πάρα πολύ, μου ένας ευλογημένος Νομός όπως είναι οι Σέρρες, ναυαρχίδα του πρωτογενούς τομέα, με τέτοιο πλούτο, φυσικό, να έχει φτάσει σε αυτό το επίπεδο. Έχει καταστραφεί ο πρωτογενής τομέας, η κτηνοτροφία, η αγροτιά...».

 

«Αλλά τι πληρώνουν οι αγρότες; Πληρώνουν τις λαμογιές του ΟΠΕΚΕΠΕ με τις πλάτες πολλές φορές των κυβερνητικών, τις δυσλειτουργίες... δηλαδή πληρώνουν την άθλια γραφειοκρατία που υπάρχει στο κράτος, με αποτέλεσμα να μην μπορούν οι άνθρωποι να σπέρνουν...».

 

Δημογραφική Κατάρρευση

 

Μιλώντας για το δημογραφικό πρόβλημα, ο κ. Νατσιός επέρριψε ευθύνες στα αναποτελεσματικά κυβερνητικά μέτρα, ενώ σχολιάζοντας το πρόγραμμα μετεγκατάστασης, σημείωσε:

«Ξέρετε πόσοι ανταποκρίθηκαν σε αυτό το πρόγραμμα; Ένα ή δύο άτομα. Ο κόσμος θέλει σπίτι και δουλειά... Η Ελλάδα σήμερα έχει τεράστιο πρόβλημα, ο μέσος όρος ηλικίας είναι τα 48 έτη. Πού οδεύουμε; Θα γίνουμε ένα απέραντο γηροκομείο, όχι φρενοκομείο».

 

Κλείνοντας, αναφέρθηκε στις κυβερνητικές επιλογές που οδήγησαν τη νέα γενιά στην έξοδο από τη χώρα:

 

«Όταν διώχνεις 1 εκατομμύριο Έλληνες... μόνο και μόνο για αυτό πρέπει να τιμωρηθείς. Η Ελλάδα, αυτή η ευλογημένη χώρα, διώχνει τα παιδιά της; Απαράδεκτο! Η ΝΙΚΗ δεν θα συνεργαστεί με κανένα από τα κόμματα που ψήφισαν τα εγκληματικά μνημόνια… Εμείς προερχόμαστε από τα σπλάχνα του λαού και δεν ανεβήκαμε, γλύφοντας και έρποντας…».

 

Ελληνική ήττα από τους Τούρκους στη Λιβύη και με υπογραφή Χαφτάρ

Αριστερά ο επί 12 χρόνια πρώην πλέον πρόεδρος του λιβυκού Κοινοβουλίου Αγκίλα Σάλεχ Ίσα, σε φωτογραφία αρχείου από επίσκεψη του στην Αθήνα. Η πρόσφατη καθαίρεση του, με τον παρασκηνιακό ρόλο του Σαντάμ Χαφτάρ, ήταν καθοριστική για να επιταχύνει τις εξελίξεις. Ο Σάλεχ αντιτάσσονταν στην επικύρωση του παράτυπου μνημονίου. Ο διάδοχος του, Αλ Σαλχίν Αμπντουλνάμπι αλ Ομπέιντι, είχε διατελέσει επικεφαλής της κοινοβουλευτικής επιτροπής φιλίας με την Τουρκία. Φωτό: ΑΠΕ-ΜΠΕ/ΑΠΕ-ΜΠΕ/Αλέξανδρος Μπελτές

 

Γράφει ο ΛΥΓΕΡΟΥ ΝΕΦΕΛΗ  

 

Σε μία δυσμενή εξέλιξη, το λιβυκό Κοινοβούλιο που εδρεύει στην Βεγγάζη, επικύρωσε το παράτυπο μνημόνιο (στην πραγματικότητα συμφωνία, όπως θα δούμε) με την Τουρκία για τις θαλάσσιες ζώνες, προκαλώντας ένα ντόμινο διπλωματικών αντιδράσεων από την ελληνική πλευρά – η οποία πάντως φαίνεται αιφνιδιασμένη – εν μέσω των επικριτικών αντιδράσεων της αντιπολίτευσης, μεταξύ αυτών και του πρώην πρωθυπουργού Αντώνη Σαμαρά που ζήτησε την αποπομπή του Γιώργου Γεραπετρίτη. 

 

Πλέον δεν είναι μόνο η κυβέρνηση της Τρίπολης στη Λιβύη, αλλά και αυτή της Βεγγάζης που ευθυγραμμίζεται με την Τουρκία στο ζήτημα των θαλασσίων ζωνών – δηλαδή η κυβέρνηση του στρατηγού Χαλίφα Χαφτάρ και των υιών του, η οποία έχει πλέον “ανοιχτεί” για τα καλά προς την Τουρκία – ειδικά ο διαφαινόμενος διάδοχος του, Σαντάμ. Το λιβυκό Κοινοβούλιο ανακάλεσε την απόφαση του 2020 με την οποία χαρακτήριζε παράνομο το επίμαχο μνημόνιο.

 

Να σημειωθεί ότι ένα από τα επιχειρήματα της ελληνικής πλευράς για την ακυρότητα του (πέραν ότι παραβιάζει κατάφωρα το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας) ήταν ότι δεν είχε επικυρωθεί από το εκλεγμένο Κοινοβούλιο της χώρας, όπως προβλέπει η εσωτερική νομοθεσία της Λιβύης. Πλέον η Τουρκία θα ισχυρίζεται ότι το παράνομο μνημόνιο διαθέτει πλέον τη θεσμική νομιμοποίηση ολόκληρης της Λιβύης.

 

Τρίπολη και Βεγγάζη, λοιπόν, συμφωνούν ότι η Μέση Γραμμή Ελλάδας-Λιβύης πρέπει να οριστεί μεταξύ των ηπειρωτικών ακτών με την Ελλάδα, πως τα νησιά δεν έχουν αυτομάτως πλήρη επήρεια σε θαλάσσιες ζώνες και ότι για τον καθορισμό της μέσης γραμμής θα πρέπει να ληφθεί υπόψη η λιβυκή νομοθεσία (που μεταξύ άλλων στηρίζεται στο “κλείσιμο” του Κόλπου της Σύρτης) αλλά και το παράτυπο τουρκολιβυκό μνημόνιο.

 

Καθώς υπάρχει – έστω και τυπικά – διάλογος Ελλάδας-Λιβύης για τις θαλάσσιες ζώνες, πλέον Τρίπολη και Βεγγάζη θα συμφωνούν ότι, σε μία ενδεχόμενη προσφυγή στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, το συνυποσχετικό να περιλαμβάνει και την αποδοχή του τουρκολιβυκού μνημονίου – στην ουσία συμφωνίας.

 

Να σημειωθεί ότι η Ελλάδα είχε αποπειραθεί να καταλήξει σε συμφωνία οριοθέτησης με το καθεστώς του Μουαμάρ Καντάφι. Η προσπάθεια εκείνη είχε ναυαγήσει, επειδή η Λιβύη έκλεισε παρανόμως τον Κόλπο της Σύρτης, ενέργεια την οποία επικαλούνται και σήμερα οι Λίβυοι, όπως προαναφέραμε.

 

Συμφωνία με Λιβύη, όχι μνημόνιο

 

Την όποια προσδοκία είχε η Αθήνα από τις επαφές της και με τις δύο λιβυκές κυβερνήσεις, ήρθε να διαψεύσει εκκωφαντικά η εξέλιξη της Τρίτης, που έφερε ξανά (και δραματικά) στο προσκήνιο το παράτυπο μνημόνιο Τουρκίας-Λιβύης πλέον (και όχι Άγκυρας-Τρίπολης, όπως αποκαλούνταν αρχικά).

 

Το θαλάσσιο μνημόνιο είχε υπογραφεί από τον τότε πρωθυπουργό Φάγεζ αλ-Σάρατζ, κατά την επίσκεψη του στην Κωνσταντινούπολη, ενώ οι δυνάμεις του Χαφτάρ πολιορκούσαν την λιβυκή πρωτεύουσα, όπου έδρευε η κυβέρνηση του πρώτου (και εδρεύει η σημερινή αναγνωρισμένη κυβέρνηση υπό τον Ντμπεϊμπά). Είχε συνοδευτεί και από μία άλλη συμφωνία που επέκτεινε την συνεργασία Άγκυρας-Τρίπολης στον στρατιωτικό τομέα, την οποία έκτοτε η Τρίπολη έχει αναβαθμίσει με άλλες συμφωνίες.

 

Το τουρκολιβυκό μνημόνιο είναι ένα κείμενο πέντε σελίδων, γραμμένο σε τρεις γλώσσες: Τουρκικά, αραβικά και αγγλικά. Σύντομο και περιεκτικό θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει κανείς. Ο όρος που υιοθετήθηκε επίσημα είναι «μνημόνιο κατανόησης». Όμως, στην πραγματικότητα, πρόκειται για συμφωνία.

 

Είναι σαφές ότι ο λόγος που η συμφωνία δεν ονομάστηκε συμφωνία ήταν ακριβώς για να μην απαιτείται η κύρωσή της από το λιβυκό Κοινοβούλιο, που όπως προαναφέραμε δεν ελέγχει ακόμα και σήμερα η κυβέρνηση της Τρίπολης. Όμως, το γεγονός ότι περιλαμβάνει δεσμευτικές διατάξεις και εσωτερικές διαδικασίες επικύρωσης δεν το καθιστά μνημόνιο, αλλά συμφωνία. Αυτά προβλέπονται μόνο σε συμφωνίες.

 

Η Άγκυρα είχε προετοιμάσει το έδαφος για τη συμφωνία οριοθέτησης, αποστέλλοντας επιστολή στον ΟΗΕ, με την οποία κοινοποιούσε τις συντεταγμένες της τουρκικής υφαλοκρηπίδας, έτσι όπως αυθαίρετα την προσδιορίζουν οι Τούρκοι. Προηγήθηκαν οι χάρτες που είχε παρουσιάσει τον Νοέμβριο του 2018 στην λιβυκή κυβέρνηση, ο τότε Τούρκος υπουργός Άμυνας Χουλουσί Ακάρ, σύμφωνα με τους οποίους η Ελλάδα έχει “υφαρπάξει” 39.000 τ. χλμ. από την υφαλοκρηπίδα της Λιβύης, το Καστελλόριζο δεν έχει δικαιώματα στη θαλάσσια περιοχή που το περικλείει και οι ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου δεν τέμνονται μεταξύ τους.

 

Ακτινογραφία του τουρκολιβυκού μνημονίου

 

Η συμφωνία οριοθέτησης με την αναγνωρισμένη λιβυκή κυβέρνηση έχτισε ουσιαστικά το δόγμα για τη “Γαλάζια Πατρίδα”, καθώς, η Τουρκία επιδιώκει την “κατάργηση” της ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας και στην Ελλάδα του συμπλέγματος του Καστελλόριζου, της Ρόδου, της Καρπάθου, της Κάσου και της Κρήτης!

 

Το κείμενο αποτελείται από ένα προοίμιο και έξι σύντομα άρθρα. Με αυτά οριοθετούνται οι θαλάσσιες ζώνες των δύο χωρών. Στο κείμενο γίνεται ρητή αναφορά στην υφαλοκρηπίδα και στην ΑΟΖ, παρ’ ότι η Τουρκία δεν έχει ανακηρύξει μέχρι σήμερα ΑΟΖ στο Αιγαίο ή στη Μεσόγειο, προφανώς για να μην ανακηρύξει ΑΟΖ και η Ελλάδα. Έχει βέβαια υφαλοκρηπίδα, την οποία δεν χρειάζεται ένα κράτος να ανακηρύξει. Με το μνημόνιο εμμέσως ανακηρύσσεται ΑΟΖ στην Ανατολική Μεσόγειο.

 

Όμως, ενώ στη Μαύρη Θάλασσα η Τουρκία δημιούργησε ΑΟΖ με βάση την αρχή της μέσης γραμμής, στην Ανατολική Μεσόγειο αγνοεί τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας, η οποία προβλέπει ρητά ότι όποιο νησί διαθέτει ακόμα και στοιχειώδη οικονομική ζωή διαθέτει υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. Είναι αλήθεια ότι η Τουρκία δεν έχει υπογράψει τη Σύμβαση των Ηνωμένων ΕΘνών για το Δίκαιο της Θάλασσας του 1982, η δε Λιβύη την υπέγραψε το 1984 και την κύρωσε αργότερα. Όμως, και η Τουρκία δεσμεύεται από αυτήν, επειδή μετά τα μέσα της δεκαετίας του 1990, όταν επικυρώθηκε από τον αναγκαίο αριθμό των 60 χωρών, αποτελεί διεθνές δίκαιο.

 

Η “συνοριακή γραμμή” Τουρκίας-Λιβύης

 

Η οριοθέτηση που κάνει το μνημόνιο Τουρκίας-Λιβύης είναι παντελώς αυθαίρετη και παραβιάζει κατάφωρα το Δίκαιο της Θάλασσας, επειδή δεν αναγνωρίζει στα νησιά υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. Τους αναγνωρίζει μόνο χωρικά ύδατα 6 μιλίων. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα τόσο η Τουρκία, όσο και η Λιβύη, να οικειοποιούνται ελληνικές θαλάσσιες ζώνες από τον άξονα Καστελλόριζο-Ρόδος-Κάρπαθος-Κάσος-Κρήτη.

 

Η συμφωνία καθορίζει μία συνοριακή γραμμή Τουρκίας-Λιβύης μήκους 19 μιλίων που ορίζεται από δύο σημεία. Το πρόβλημα δεν είναι το μήκος του ορίου, αλλά το σημείο στο οποίο βρίσκεται. Έχει τοποθετηθεί σε απόσταση 182 μιλίων από τις τουρκικές ακτές. Από αυτή τη συνοριακή γραμμή, η Κρήτη απέχει 43 μίλια.

 

Η οριοθέτηση αυτή είναι παράνομη, επειδή στηρίχτηκε στον ισχυρισμό ότι τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ, ο οποίος παραβιάζει το Δίκαιο της Θάλασσας, όπως προαναφέραμε. Το διεθνές δίκαιο ορίζει ότι για να γίνει θαλάσσια οριοθέτηση πρέπει να υπάρχει γειτνίαση των περιοχών. Οι ακτές δύο κρατών πρέπει να είναι είτε παρακείμενες, είτε αντικείμενες. Οι ακτές απέναντι στη Λιβύη είναι οι νότιες ακτές της Κρήτης όχι της Τουρκίας.

 

Υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ

 

Πριν εξηγήσουμε τι είναι η αρχή της μέσης γραμμής, ας θυμηθούμε τους όρους υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ. Η υφαλοκρηπίδα είναι γεωφυσική έννοια. Αποτελεί την ομαλή προέκταση της ακτής κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας ως το σημείο στο οποίο αυτή διακόπτεται απότομα (κλίση 30-45 μοιρών). Με άλλα λόγια, είναι ο θαλάσσιος βυθός πέρα από τα χωρικά ύδατα ενός κράτους, στην περίπτωση της Ελλάδας πέρα από τα 6 μίλια (όλα σχεδόν τα υπόλοιπα παράκτια κράτη έχουν επεκτείνει μονομερώς τα χωρικά τους ύδατα στα 12 μίλια, όπως έχουν δικαίωμα από το Δίκαιο της Θάλασσας).

 

Η υφαλοκρηπίδα είναι σημαντική, λόγω του γεγονότος ότι η τεχνολογία επιτρέπει την εκμετάλλευση υποθαλάσσιων κοιτασμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου. Το παράκτιο κράτος έχει κυριαρχικό δικαίωμα να εκμεταλλεύεται τέτοια κοιτάσματα στην υφαλοκρηπίδα του.

 

Η ΑΟΖ (Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη κατοχυρώθηκε με τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας. Εκτείνεται το πολύ μέχρι τα 200 μίλια προς την ανοικτή θάλασσα. Στην περίπτωση της Μεσογείου, λόγω του κλειστού χαρακτήρα της δεν υπάρχουν τέτοιες αποστάσεις. Στην ΑΟΖ του ένα παράκτιο κράτος έχει κυριαρχικό δικαίωμα να εκμεταλλεύεται υποθαλάσσια κοιτάσματα (υφαλοκρηπίδα), τον βυθό (π.χ. φύκια ή και υδρίτες μεθανίου), τη στήλη του θαλάσσιου ύδατος (αλιεία), αλλά και την επιφάνεια της θαλάσσης. Στην ΑΟΖ του ένα κράτος μπορεί να κατασκευάσει ακόμα και τεχνητές νησίδες, καθώς και εγκαταστάσεις για την εκμετάλλευση της ενέργειας από τα κύματα.

 

Αρχές οριοθέτησης

 

Η οριοθέτηση της ΑΟΖ πραγματοποιείται όταν το κράτος την ανακηρύξει, εκτός εάν εμπλέκονται παρακείμενα (όμορα) ή παρακείμενα (γεωγραφικά αντικριστά) κράτη, όπως η Ελλάδα και η Τουρκία στο Αιγαίο. Τότε, απαιτείται συμφωνία διμερούς οριοθέτησης. Στην περίπτωση που υπάρχει διαφορά αυτή μπορεί να λυθεί με παραπομπή της σε διεθνές δικαιοδοτικό όργανο, όπως το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης.

 

Η αρχή της μέσης γραμμής είναι ο βασικός κανόνας οριοθέτησης και της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ (όπως και των χωρικών υδάτων σε θαλάσσια στενά) μεταξύ κρατών. Σύμφωνα με αυτή την αρχή το όριο είναι τα σημεία στη θάλασσα που απέχουν ίση απόσταση από τις εκατέρωθεν στεριές (χερσαίες και νησιώτικες). Το διεθνές δίκαιο αναγνωρίζει ως συμπληρωματική αρχή οριοθέτησης και την αρχή της αναλογικότητας, η οποία λαμβάνει υπόψη το μέγεθος της εκατέρωθεν στεριάς, καθώς και τη γεωγραφική διαμόρφωση.

 

Η Τουρκία υποστηρίζει ότι η οριοθέτηση δεν μπορεί να γίνει με βάση την αρχή της μέσης γραμμής, αλλά της «δίκαιης κατανομής». Επικαλείται την αρχή της ευθυδικίας, η οποία επιτρέπει σε δύο γειτνιάζοντα παράκτια κράτη να οριοθετήσουν την υφαλοκρηπίδα τους κατά τρόπο που θεωρούν πιο δίκαιο από την αρχή της μέσης γραμμής, λόγω ειδικών συνθηκών που επικρατούν στη συγκεκριμένη θαλάσσια περιοχή. Η Τουρκία έχει πιαστεί από αυτή τη δυνατότητα για να αμφισβητήσει τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα, ισχυριζόμενη ότι τα νησιά δεν έχουν υφαλοκρηπίδα, με την Λιβύη στο σύνολο της πλέον να ακολουθεί.

 

Το μνημόνιο δημιουργεί “τουρκική λίμνη”

 

Ας επιστρέψουμε, όμως, στο μνημόνιο Τουρκίας-Λιβύης. Δεδομένου ότι στην πραγματικότητα πρόκειται για συμφωνία με δεσμευτικό χαρακτήρα και έχοντας επικυρωθεί και από τις δύο πλευρές, πλέον τίθεται σε ισχύ. Η τουρκική Εθνοσυνέλευση με διαδικασία εξπρές την είχε κυρώσει, στον αντίποδα του λιβυκού Κοινοβουλίου που απέφευγε να το κάνει, μέχρι που τελικά το έπραξε την Τρίτη, έπειτα από πολύ παρασκήνιο και τουρκικές πιέσεις.

 

Να σημειωθεί ότι η Βεγγάζη είχε δείξει την πρόθεση της από το καλοκαίρι του 2025 όταν – ενώ ακόμα τυπικά απέρριπτε το μνημόνιο – είχε ορίσει Επιτροπή στο Κοινοβούλιο για την εξέταση του. Την ίδια στιγμή, η τουρκική επιρροή όλο και διευρύνονταν και συνεχίζει να διευρύνεται στην Ανατολική Λιβύη, παρόλο που στα χρόνια του εμφυλίου πολέμου η Τουρκία μετείχε σε “πόλεμο δια αντιπροσώπων με τις δυνάμεις του Χαφτάρ, τον οποίο αποκαλούσε «πραξικοπηματία».

 

Η δε εμπλοκή του Χαφτάρ στον εμφύλιο του Σουδάν – όπου υποστηρίζει τους παραστρατιωτικούς του RSF και όχι τις ένοπλες δυνάμεις του στρατηγού Μπουρχάν που στηρίζει το Κάιρο – απέδειξε ότι έχει πλέον περιορίσει την εξάρτηση του από την Αίγυπτο, η οποία απορρίπτει το επίμαχη θαλάσσιο μνημόνιο-συμφωνία. ΗΠΑ, ΕΕ, χώρες της περιοχής, όπως και το Ισραήλ, θεωρούν επίσης παράτυπο το τουρκολιβυκό μνημόνιο.

 

Πάντως, με το παράνομο μνημόνιο-συμφωνία, Τουρκία και Λιβύη δεν επιδιώκουν μόνο να οικειοποιηθούν πιθανά κοιτάσματα υδρογονανθράκων που βρίσκονται εντός της ελληνικής υφαλοκρηπίδας, όπως αυτή ορίζεται από την αρχή της μέσης γραμμής, αλλά και να εξοβελίσουν τις ξένες εταιρείες που δραστηριοποιούνται νότια και νοτιανατολικά της Κρήτης. Η Τουρκία αποσκοπεί και στο να αποκόψει την Ελλάδα από την Κύπρο, δημιουργώντας ανάμεσά τους μία “τουρκική λίμνη”.

 

Αποσκοπεί στο να αφαιρέσει από το τόξο των ελληνικών νησιών Καστελλόριζο-Ρόδος-Κάρπαθος-Κάσος-Κρήτη την προς ανατολάς υφαλοκρηπίδα-ΑΟΖ τους. Στην πραγματικότητα, το μνημόνιο Άγκυρας-Τρίπολης είναι προσπάθεια αρπαγής μεγάλης θαλάσσιας έκτασης, που σύμφωνα με το Δίκαιο της Θάλασσας ανήκει στη δικαιοδοσία της Ελλάδας, αλλά και μέρους της αιγυπτιακής. Να σημειωθεί ότι η Τουρκία έχει επίσης προσεγγίσει για τα καλά την Αίγυπτο, προσδοκώντας μία συμφωνία για τις θαλάσσιες ζώνες, κατ’ αναλογία με αυτήν που είχε υπογράψει τον Νοέμβριο του 2019 αρχικά με την Τρίπολη και πλέον έχει επικυρώσει και η Βεγγάζη, αν και βέβαια δεν έχει βρει ανταπόκριση…

 

πηγή

Σοβιετική «εκπαίδευση», όπλα στο ΑΚΕΛ, ψευτο-υποσχέσεις στον Μακάριο…

Γράφει η Φανούλα Αργυρού 

 

Μέρος Β’

(δείτε το μέρος Α ΕΔΩ)

 

Το δεύτερο αποκαλυπτικό άρθρο του συνάδελφου Μάριου Πούλλαδου, «Σ», 11.10.2026, από σοβιετικά αρχεία:

Φοιτητές ΑΚΕΛ ως «βαποράκια» για τα ρούβλια της KGB στην Κύπρο

https://simerini.sigmalive.com/article/2026/10/11/phoitetes-akel-os-baporakia-gia-ta-roublia-tes-kgb-ste-kupro/

 

Για να δούμε τι λένε και τα βρετανικά έγγραφα.

 

Τον Αύγουστο του 1962, η εφημερίδα «Ελευθερία» στην Κύπρο κατηγόρησε το ΑΚΕΛ ότι «οι κομμουνιστικές δραστηριότητες στην Κύπρο χρηματοδοτούνται από ταμεία πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα».

 

Το ΑΚΕΛ μεταφέρει όπλα στην Κύπρο

 

Έκθεση Μυστικών Υπηρεσιών, 1.3.1963:

«…Επικεφαλής του “Σπέσιαλ Μπραντς” Αμμοχώστου δήλωσε πως υπάρχουν ισχυρές υποψίες ότι η ΛΟΕΛ (Λαϊκή Εταιρεία Οινοπνευματωδών Λεμεσού, ελεγχόμενη από τους Κομμουνιστές) εισάγει τσεχοσλοβάκικα αυτόματα όπλα και πυρομαχικά… Οι κομμουνιστές στην Κύπρο εξοπλίζονται, αλλά είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί και ο εισαγόμενος οπλισμός καλύπτεται ως άλλα εμπορεύματα. Δεν είμαστε σε θέση να αξιολογήσουμε την εγκυρότητα αυτής της είδησης, αλλά γνωρίζουμε ότι η ΛΟΕΛ έχει εμπορικές διασυνδέσεις με την Τσεχοσλοβακία».

 

13.9.1962: Η Βρετ. Υπ. Αρμοστεία στη Λευκωσία έγραψε ότι η κατηγορία μεγάλης ξένης χρηματοδότησης του ΑΚΕΛ και της ΠΕΟ δεν ήταν νέα, ήταν και ο λόγος που το ΑΚΕΛ και οι οργανώσεις - βιτρίνες αυτού έκαναν εράνους… «Φυσικά δεν υπάρχει κανένας έλεγχος για τα ποσά που επικαλούνται ότι μάζεψαν… Αν και ελάχιστη αμφιβολία υπάρχει ότι ΑΚΕΛ και ΠΕΟ χρηματοδοτούνται από το Ανατολικό Μπλοκ, είναι αρκετά έξυπνοι να το καλύπτουν…».

 

Ανάξιος ο κομμουνιστής που δεν ακολουθεί πολιτική Μόσχας!

 

Έκθεση, 14.12.1962: «Η διασύνδεση του ΑΚΕΛ με τη Μόσχα»:

«Αναφέρθηκε στον τοπικό Τύπο ότι ο κ. Παπαϊωάννου, Γ.Γ. του ΑΚΕΛ, κατά τη διάρκεια συνεδρίου του κομμουνιστικού κόμματος στην Πράγα, είπε ότι “κανένας κομμουνιστής δεν είναι άξιος του ονόματός του αν ακολουθεί πολιτική που δεν εγκρίνεται από τη Μόσχα”».

 

Κύπριοι φοιτητές εκπαιδεύονταν και στη χρήση όπλων και μεθόδων σαμποτάζ!

 

Έκθεση, 12.6.1963: «Κύπριοι φοιτητές βρίσκονται σε μεγάλη σχολή για ξένους, που βρίσκεται έξω από το Μόσχα. Το θέμα που διδάσκεται στη σχολή εξαρτάται από τη χώρα προέλευσης των φοιτητών, αλλά είναι γεγονός ότι, επιπλέον της ιδεολογικής εκπαίδευσης, οι φοιτητές εκπαιδεύονται και σε άοπλη επίθεση και στη χρήση όπλων και μεθόδων σαμποτάζ. Εκπαιδεύονται επίσης και για πεδίο μάχης, καθώς και σε τακτικές ανταρτοπολέμου.

 

»Ο αριθμός των Κυπρίων φοιτητών που έχουν μέχρι τώρα συμμετάσχει σ’ αυτά τα μαθήματα δεν είναι γνωστός, ούτε πόσοι βρίσκονται εκεί αυτήν τη στιγμή».

 

1972 – Ρωσικές υποσχέσεις προς Μακάριο ότι θα σταματούσαν τους Τούρκους σε περίπτωση εισβολής...

 

Έκθεση Βρετ. Πρεσβείας στην Αθήνα, 14.2.1972: Αναφέρθηκε σε δημοσίευμα της «Εστίας» Αθηνών, ότι η συμφωνία για την εισαγωγή όπλων από την Τσεχοσλοβακία έγινε από τον Μακάριο κατά την επίσκεψή του στη Μόσχα τον προηγούμενο Ιούνιο. Διευθετήθηκε τα όπλα να στέλνονταν από γιουγκοσλαβικό λιμάνι. Τρεις Ρώσοι στρατιωτικοί σύμβουλοι στάλθηκαν στην Κύπρο να εκπαιδεύσουν τις ένοπλες δυνάμεις του Λυσσαρίδη, ενώ άλλοι Kύπριοι χειριστές όπλων στάλθηκαν στην Πράγα για εκπαίδευση. Όταν έκλεισε η συμφωνία, οι Ρώσοι είπαν στον Μακάριο ότι η Σοβιετική Ένωση μπορούσε να επέμβει σε υποστήριξη της Κυβέρνησης της Λευκωσίας, αλλά μόνο αν υπήρχε στρατιωτική επέμβαση από έξω, δηλαδή μια τουρκική απόβαση. Σε περίπτωση εσωτερικών ταραχών ο Μακάριος θα έπρεπε να ξεκαθαρίσει με τους αντιπάλους του και να απαλλαγεί από την ελληνική επιρροή με τις δικές του προσπάθειες και με τη βοήθεια των συνεργατών του. Η βοήθεια της Μόσχας περιοριζόταν στα όπλα και στους συμβούλους…

 

«Τα όπλα κόστισαν ένα εκατομμύριο λίρες. Πληρώθηκαν μέσω συμφωνιών με το Σιδηρούν Παραπέτασμα, τα λεφτά δόθηκαν από την Αρχιεπισκοπή Κύπρου και το Μοναστήρι του Κύκκου».

 

Ο Έλληνας πρέσβης στη Κύπρο, μ. Ευστάθιος Λαγάκος, στις 10.7.1974 είπε στον Βρετανό Υπ. Αρμοστή στη Λευκωσία πως είχε λόγο να πιστεύει ότι ο Αρχιεπίσκοπος βασιζόταν πολύ στις διαβεβαιώσεις που πήρε από τους Ρώσους, όταν του είχαν εγγυηθεί ότι, σε περίπτωση ταραχών στην Κύπρο, «δεν θα επιτραπεί σε κανένα τρίτο μέρος να επέμβει...» (Βιβλίο Φ.Α. Διζωνική vs Δημοκρατία 1955-2019»).

 

Ακολούθησαν δύο τουρκικές εισβολές …

 

Ρωσικές αποστολές όπλων προς ΑΚΕΛ από το 1964!

 

Τον Σεπτέμβριο του 1973 οι Τούρκοι έδωσαν στους Αμερικανούς πληροφορίες ότι πλοίο με φορτίο όπλων (γνώριζαν είπαν και την ονομασία του) βρισκόταν καθ’ οδόν προς την Κύπρο. Ο Πρόεδρος Μακάριος αρνιόταν κάτι τέτοιο, το ίδιο και ο κ. Α. Αζίνας ότι ήταν ο άνθρωπος που τα είχε παραγγείλει κατά τη διάρκεια πρόσφατης επίσκεψής του σε ανατολικές χώρες, όπως ισχυριζόταν η τουρκική πληροφορία…

 

Στις 6.3.2000, το ΡΙΚ (Γ. Νικολάου, Γ. Γεωργίου) έκανε αποκαλύψεις εγγράφων της «Κα Γκε Μπε» ότι οι μυστικές υπηρεσίες της Ρωσίας έστειλαν όπλα στην ηγεσία του ΑΚΕΛ επ’ ονόματι του Γ.Γ. Εζεκία Παπαϊωάννου τον Ιούνιο του 1974 και ότι εκείνη δεν ήταν η μόνη αποστολή όπλων προς το ΑΚΕΛ. Ο κ. Χρίστου του ΑΚΕΛ (τότε Υπ. Εσωτερικών) ισχυρίστηκε ότι όλα τα έγγραφα αρχείου του κόμματος πριν από το 1974 είχαν χαθεί! Επιβεβαίωσε δε ότι όπλα από την πρώην Σοβιετική Ένωση στέλνονταν στο ΑΚΕΛ από το 1964… και πως το ΑΚΕΛ μάλλον θα τα παρήγγελλε εκ μέρους της κυπριακής Κυβέρνησης...

 

Για τον ρόλο του ΑΚΕΛ το 1974 διαβάστε και τη μαρτυρία του μ. Λάζαρου Σκαλιστή, πρώην μέλους της ΚΕ του ΑΚΕΛ, 12.7.1998, εδώ:

https://www.istorikathemata.com/2012/04/1974.html

 

Έγραψε ο Λ.Σ.: «Την Παρασκευή, 12.7.74, έγινε επαρχιακή σύσκεψη στελεχών με 300 παρόντες, όπου ο Γ.Γ. του AKEΛ E. Παπαϊωάννου με στομφώδη τρόπο δήλωνε πως ‘‘δεν θα γίνει πραξικόπημα, γιατί ο σοβιετικός στόλος είναι έξω από τη Mεσόγειο’’!

 

»Τα δύο ελικοπτεροφόρα και άλλα πλοία του σοβιετικού στόλου αποχώρησαν από τη Μεσόγειο πριν από την πρώτη εισβολή και μερικά επέστρεψαν μετά τις 19 Αυγούστου 1974 («Διζωνική vs Δημοκρατία 1955-2019»)».

 

ΠΡΑΞΙΚΟΠΗΜΑ 1974: Αυτά που δεν θέλει να ξέρετε η ηγεσία του ΑΚΕΛ…

https://geopolitico.gr/2009/08/1974-40/ 1.8.2009

 

Παράλληλα η δήλωση στη Βουλή του βουλευτή Ζ. Κουλία, 23.4.2011: «…Η ηγεσία του ΑΚΕΛ, μετά την εκδήλωση του πραξικοπήματος, αντί να ηγηθεί της αντίστασης, κρύφτηκε στις πρεσβείες των πρώην σοσιαλιστικών χωρών και ανέμενε τον Αττίλα ως λυτρωτή…».

 

«Όταν ο Εζεκίας Παπαϊωάννου προτιμούσε τουρκικό στρατό αντί ΝΑΤΟϊκών – ΟΗΕδων», Σάββα Ιακωβίδη, «Σημερινή»,13.7.2025.

 

«Προτιμούμε τον τουρκικό στρατό κατοχής παρά έναν ΝΑΤΟϊκό ή άλλον Δυτικό στρατό».

https://simerini.sigmalive.com/article/2025/7/13/otan-o-ezekias-papaioannou-protimouse-tourkiko-strato-anti-natoikon-oeedon/

 

*Για την πραγματική πολιτική του ΑΚΕΛ διά στόματος Ε. Παπαϊωάννου στο 3ο μέρος την ερχόμενη Κυριακή.

 

*Ερευνήτρια/δημοσιογράφος

Μία από τις εκθέσεις των Βρετανικών Μυστικών Υπηρεσιών.

 

Εισαγωγή όπλων για ΑΚΕΛ.

 

Δήλωση Παπαϊωάννου στην Πράγα.

 

Επιστολή Υπ. Αρμοστείας προς Λονδίνο, 13.9.1962.

 

Η αναφορά για την εκπαίδευση των φοιτητών…

 

πηγή 

Παιδιά και οθόνες: Είναι η απαγόρευση η λύση;

Γράφει η ΣΑΡΗΓΙΑΝΝΙΔΗ ΕΥΓΕΝΙΑ  

 

Τα τελευταία χρόνια η πολύωρη έκθεση των παιδιών στις οθόνες και οι συνέπειες της μοιάζει να ανησυχεί όλο και περισσότερο γονείς και κηδεμόνες, σε τέτοιο βαθμό μάλιστα, που οι κυβερνήσεις (μεταξύ των οποίων και η ελληνική) να αισθάνονται την ανάγκη να απαντήσουν σε αυτές τις “ανησυχίες” με πράξεις νομοθετικού περιεχομένου με σκοπό, όπως υποτίθεται, τον έλεγχο της χρήσης του διαδικτύου από την πλευρά των ανηλίκων. 

 

Όπως όμως οι περισσότερες συζητήσεις και οι δημόσιοι διάλογοι έτσι και αυτή, παρότι είναι καθοριστικής σημασίας γιατί αφορά ζητήματα της ανάπτυξης της σκέψης των παιδιών, της κοινωνικοποίησης, της οικοδόμησης της προσωπικότητας κλπ. γίνεται, όπως και οι υπόλοιπες, προσχηματικά με στερεότυπα επιχειρήματα και κοινοτοπίες, με μισές αλήθειες, με επιφανειακά ευχολόγια και νομοθετικά ημίμετρα “για τα μάτια του κόσμου” ή ακόμα με προσχηματικές και εν μέρει ανεφάρμοστες, μη ρεαλιστικές απαγορεύσεις.

 

Δεν θα υπεισέρθουμε περισσότερο σε αυτά τα ζητήματα, διότι θα ξέφευγε των στόχων του παρόντος άρθρου. Μπορούν άλλωστε όσοι ενδιαφέρονται να ανατρέξουν σε παλιότερες δημοσιεύσεις. Όμως θα επιχειρήσουμε να επικεντρωθούμε σε σημεία που στοιχειοθετούν τις προσχηματικές συζητήσεις αναφορικά με το εν λόγω ζήτημα, ώστε να αναδειχθεί η ανάγκη η ίδια η κοινωνία αναστοχαζόμενη πάνω στα κακώς κείμενα της, να λάβει μέτρα αλλαγής μοντέλου διαχείρισης μιας συμπεριφοράς (χρήση διαδικτύου) που εξελίσσεται σε ψυχοκοινωνική παθογένεια (εθισμός) για όλο και μεγαλύτερες ομάδες πληθυσμού.

 

Καταρχάς, ας αναρωτηθούμε, πως απασχολούνταν τα παιδιά πριν υπάρξουν τα smartphones, τα tablet και οι Η/Υ; Οι σημερινοί φροντιστές ανηλίκων, ζώντας στο αέναο παρόν της εκάστοτε μόδας και του ανάλογου lifestyle, μοιάζουν να έχουν ξεχάσει τι έκανε κάποιος επί παραδείγματι με το παιδί στο αεροπλάνο ή στο πλοίο, πριν υπάρξουν σε ευρεία χρήση τα κινητά και τα τάμπλετ. Μοιάζουν να μην θυμούνται πως απασχολούσαν οι γονείς τα παιδιά στην ταβέρνα, ή στην καφετέρια.

 

Μοιάζει να τους φαίνεται ιδιαίτερα δύσκολο κάτι που πριν κάποια χρόνια θεωρείτο αυτονόητο, δηλαδή να βρει κάτι να παίξει μόνο του ή με άλλα παιδιά, χωρίς να χρειαστεί ο γονιός, με την πρώτη δυσαρέσκεια, να το ακινητοποιήσει ψυχοδιανοητικά και σωματικά μπροστά σε μια οθόνη. Γιατί δεν πρέπει να δυσαρεστηθεί ένα παιδί, να βαρεθεί η ακόμα και να κλάψει;

 

Για να ευθυμήσουμε, ας θυμηθούμε πως κάποτε, όπου τα μπουζούκια δεν έκλειναν ποτέ, μέχρι και εκεί έβλεπες παιδιά – λίγο να χορεύουν, λίγο να κοιμούνται, λίγο να βαριούνται, αλλά όχι να εγκλωβίζονται στην αποβλακωμένη συνθήκη αποκοπής από την πραγματικότητα της υπόλοιπης κοινωνίας, στην οποία καλούνται να ζήσουν, ν’ ανατραφούν και να μεγαλώσουν. «Μα δεν κάθονται τα παιδιά! Όπου και αν τα πάρεις αν δεν τους δώσεις κινητό, δεν κάθονται!», αναφωνούν οι σημερινοί γονείς, ξεχνώντας πως κι αυτοί κάποτε υπήρξαν παιδιά και «κάπως κάθονταν»…

 

Οι δύο “μισές αλήθειες”

 

Παράλληλα, στο δημόσιο λόγο επικρατούν επί του θέματος δυο “μισές αλήθειες” που συνδέονται με την εργασιακή και οικονομική κατάσταση των γονέων: α) Οι γονείς εγκαταλείπουν τα παιδιά στις οθόνες γιατί είναι ο πιο οικονομικός τρόπος διασκέδασης. Ως προς αυτό το επιχείρημα ας διερωτηθούμε: Αφού λοιπόν οι γονείς είναι, όπως υποτίθεται, άνεργοι ή υποαπασχολούμενοι, γιατί δεν προσφέρουν οι ίδιοι κάποιο πιο ποιοτικό τρόπο διασκέδασης στα παιδιά;

 

Παιχνίδι στο σπίτι, ανταλλαγές επισκέψεων σε σπίτια φίλων, κουβέντα, επίσκεψη στο πλησιέστερο πάρκο ή στην παιδική χαρά ή στην πλατεία, μαγείρεμα από κοινού, οικιακές εργασίες “σαν παιχνίδι” είναι δραστηριότητες οι οποίες δεν κοστίζουν καθόλου και θα μπορούσαν να συνδυαστούν με την καθημερινότητα της οικογένειας του παιδιού.

 

Αντίθετα, το στενά οικονομίστικο επιχείρημα ανατρέπεται όταν σκεφτούμε πως αυτές τις ακριβές συσκευές, τις συνδέσεις στο internet, τα δεδομένα, τις συνδρομητικές τηλεοράσεις, τις κάρτες για τα online παιχνίδια, τις κονσόλες, τα play, τα xbox κλπ. κάποιος τα πληρώνει. Και προφανώς όχι το ίδιο το παιδί μαζεύοντας χρήματα από το πλησιέστερο στο σπίτι του φανάρι, καθαρίζοντας τζάμια, ούτε από τον μισθό που λαμβάνει στα πλαίσια της παιδικής εργασίας.

 

Γιατί μέσα σε όλα τα επιχειρήματα, που διαμείβονται από μη ειδικούς, αλλά και από ειδικούς, όπως υπαινιχθήκαμε και παραπάνω, είναι πως οι οικογένειες με χαμηλά εισοδήματα αφήνουν τα παιδιά τους να διασκεδάζουν με οθόνες γιατί είναι ο πιο φθηνός τρόπος. “Ο πιο εύκολος ναι!”, θα διευκρινίζαμε, ο πιο οικονομικός όχι.

 

β) Οι γονείς εγκαταλείπουν τα παιδιά τους σε οθόνες νταντάδες, επειδή δουλεύουν πάρα πολλές ώρες και έχουν πολλές υποχρεώσεις. Το επιχείρημα της πολύωρης εργασίας των γονέων και της εγκατάλειψης των παιδιών μπροστά σε οθόνες νταντάδες κάποιες από αυτές τις ώρες θα μπορούσε να είναι εύλογο, υπό την προϋπόθεση πως αυτά τα παιδιά είναι μόνα στο σπίτι μπροστά σε οθόνες καθ’ όλη τη διάρκεια που οι γονείς δουλεύουν.

 

Όμως αυτό το επιχείρημα, τουλάχιστον στην Ελλάδα, δεν συμβαίνει σε ηλικίες κάτω των 10-11 ετών, αφού πάντα βρίσκεται κάπου κοντά στα παιδιά κάποιος ενήλικος που τα προσέχει. Συνήθως κάποια γιαγιά, ίσως κάποια νταντά. Σπανίως, σε αστικά και ευκατάστατα σπίτια, μια “Φιλιππινέζα υπηρέτρια” που δεν μιλάει ελληνικά και τα βάζει μπροστά σε οθόνες, γιατί δεν μπορεί να επικοινωνήσει ή να παίξει μαζί τους.

 

Και στο σημείο αυτό οφείλουμε να αναρωτηθούμε: Πως ακριβώς απασχολούσε τα παιδιά, “αυτός που τα κράταγε”, μέχρι να γυρίσει η μαμά και ο μπαμπάς από τη δουλειά πριν υπάρξουν τα κινητά και τα tablet; Τι ακριβώς κάνουν οι σύγχρονες γιαγιάδες; Γιατί δεν μπορούν, όταν προσέχουν τα εγγόνια τους να τ’ απασχολήσουν, όπως οι μανάδες τους απασχόλησαν τα δικά τους παιδιά; Δεν μπορούν να παίξουν μαζί τους;

 

Να τα πάνε μια βόλτα στην παιδική χαρά ή στο πάρκο; Να μαγειρέψουν μαζί με το παιδί; Να του δείξουν πως ανοίγεις φύλλο; Να τακτοποιήσουν το σπίτι παίζοντας “σήμερα κάνουμε δουλειές”; Να πλύνουν μαζί αυλές ή μπαλκόνια που τόσο αρέσει στα μικρά παιδιά; Προφανώς, δεν αναφερόμαστε ούτε σε δύσκολες, ούτε σε ακριβές δραστηριότητες, ούτε σε εξειδικευμένα ψυχοπαιδαγωγικά παιχνίδια, αλλά σε όλα τα απλά καθημερινά πράγματα με τα οποία απασχολούνταν τα παιδιά μέχρι να μπουν τα κινητά στη ζωή τους και που το ενήλικο περιβάλλον, επειδή “τα αγαπά τόσο πολύ”, όπως λέγεται και τρέμει στην ιδέα μην βαρεθούν ή κλάψουν τους τα δίνει, έστω με λίγα αρνητικά σχόλια κάθε φορά που επίμονα θα τα ζητήσουν.

 

Ποιος φοβάται την Προσαρμογή και την κοινωνικοποίηση

 

Όμως τι ακριβώς εννοούμε έμπρακτη εκδήλωση αγάπης και φροντίδας; Πόσο προσχηματική είναι η αγάπη που προσπαθεί να αποφύγει την έκφραση όλων των φυσιολογικών αντιδράσεων στη ζωή ενός παιδιού, όπως το να “κλάψει” ή να “βαρεθεί”; Πως έρχεται η “αγαπουλινίστικη” επιχειρηματολογία να ενοχοποιήσει όλες τις συμπεριφορές που ενέχουν ένταση, πάθος ή οριοθέτηση και απαγορεύσεις;

 

Σήμερα, αν μαλώσεις το παιδί σου στο δρόμο, θα “χτυπήσει άσχημα”, αφού “όλα πρέπει να λύνονται με ήρεμο διάλογο”, όπως λέγεται. Παλιότερα, αν το μάλωνες υπήρχε σοβαρή πιθανότητα οι διπλανοί, οι περαστικοί όσοι κάθονταν στο διπλανό τραπέζι στο εστιατόριο να συμπλήρωναν απευθυνόμενοι στο παιδί σου: “Έχει δίκιο η μάνα σου. Και λίγα σου είπε!” και το παιδί να συνετιζόταν νιώθοντας, πως δεν υπήρχε χώρος ούτε για διαμαρτυρίες, ούτε για έντονα κλάματα.

 

Αντ’ αυτού, του στενού και ευρύτερου κοινωνικού ελέγχου, σήμερα επικρατεί μια ψευτοαγαπησιάρικη αδιαφορία, η οποία στην πραγματικότητα είναι μη ανεκτή από τα παιδιά που προκαλούν τα όρια και τα συναισθήματα των ενηλίκων “μπας και εκείνοι φιλοτιμηθούν” να οριοθετήσουν την παιδική παντοδυναμία και τις ανεξέλεγκτες παιδικές επιθυμίες.

 

Άλλωστε, κομμάτι των γονεϊκών αρμοδιοτήτων είναι να βοηθούν τα παιδιά να αντιληφθούν την πραγματικότητα, ώστε να μπορέσουν να προσαρμοστούν σε αυτήν προάγοντας με αυτόν τον τρόπο την κοινωνικοποίηση του νεαρού ατόμου και την υγιή ανάπτυξη της προσωπικότητας και της νοημοσύνης. Να σημειώσουμε στο σημείο αυτό ότι η έννοια της προσαρμογής υπερβαίνει κατά πολύ και διαφοροποιείται από εκείνη της συμμόρφωσης στον εξωτερικό πραγματικό κόσμο. Στην εκλαϊκευμένη ψυχολογία του κοινού νου εσφαλμένα τείνουν να ταυτίζονται.

 

Κλείνοντας, θα πρέπει να επισημάνουμε συνοπτικά τρία επιπλέον στοιχεία που καθιστούν δημοφιλή πρακτική την ανεξέλεγκτη χρήση οθονών από την πλευρά των παιδιών: Η ευκολία που προσφέρει το εργαλείο: Χωρίς να ζοριστούν, να δυσκολευτούν ή να κοπιάσουν οι γονείς και φροντιστές των παιδιών μπορούν εύκολα και άνετα να τα απασχολήσουν σε οποιαδήποτε χρονική στιγμή, σε οποιοδήποτε μέρος. Διότι, βεβαίως η κουλτούρα της άκοπης ευημερίας δε θα μπορούσε να μην εφαρμόζεται και στην διαπαιδαγώγηση των παιδιών.

 

Η πίεση προς την ομοιομορφία: “Όλοι το κάνουν, δεν μπορώ εγώ ως γονιός να διαφοροποιηθώ, δεν μπορώ να κάνω΄τον κακό’. Όλα τα παιδιά έχουν κινητό δεν μπορεί το δικό μου να μην έχει”.

 

Ο μιμητισμός και το ενήλικο περιβάλλον ως πρότυπο: Το τρίτο στοιχείο αφορά την χρήση οθονών από την πλευρά των ενηλίκων. Δεν μπορεί οι γονείς να είναι απορροφημένοι διαρκώς στα τάμπλετ, στα κινητά, στους υπολογιστές και στις smart τηλεοράσεις τους και να μην συνειδητοποιούν την επίδραση που θα έχει στο παιδί το δικό τους παράδειγμα κατά το γνωστόν “δάσκαλε που δίδασκες και νόμο δεν εκράτεις”.

 

πηγή 

Ενεργειακή ασφάλεια, ορυκτά καύσιμα και ανανεώσιμες πηγές ανοησίας

Της Μαρκέλλας Καβαλιεράτου

 

Μας είπαν ότι τα ορυκτά καύσιμα εκπέμπουν διοξείδιο του άνθρακα που προκαλεί την «κλιματική κρίση». Έτσι τα συκοφάντησαν, τα κατηγόρησαν, τα καταδίκασαν, τα ανατίναξαν (λιγνίτες) και σήμερα πληρώνουμε ως ελληνική οικονομία, ως επιχειρήσεις και ως νοικοκυριά το βαρύ τίμημα. 

 

Η νέα διεθνής άνοδος των τιμών των καυσίμων, η πρώτη έγινε το 2022 με τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία και η δεύτερη τώρα με τον πόλεμο στον Περσικό Κόλπο, γονατίζει τους αγρότες, τους κτηνοτρόφους, τους αλιείς, τις βιοτεχνίες-βιομηχανίες και τους καταναλωτές, με τον πληθωρισμό να έχει φτάσει στο 5% (Σεπτέμβριος ‘26). Οι αγαπημένες, για κάποιους, ανεμογεννήτριες και τα φωτοβολταϊκά αποδείχτηκε ότι δεν μπορούν να σώσουν την κατάσταση. Ακόμα και το ηλεκτρικό ρεύμα, που υποτίθεται ότι παράγεται σε σημαντικό ποσοστό από τις ΑΠΕ, ανατιμάται.

 

Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρωτοστατεί, τα τελευταία είκοσι χρόνια, στη λεγόμενη «πράσινη μετάβαση», όταν στον υπόλοιπο κόσμο όχι μόνο εξακολουθούν να καίνε άνθρακα, αλλά, συνεχώς ανακαλύπτουν και εκμεταλλεύονται νέα κοιτάσματα υδρογονανθράκων. Τυχαία, άραγε, η Τουρκία έχει αγοράσει πέντε θαλάσσια γεωτρύπανα για υπεράκτιες έρευνες; Ήδη έχει αρχίσει την εκμετάλλευση ενός κοιτάσματος στον Εύξεινο Πόντο.

 

Η ελληνική κυβέρνηση ως «ουρά» των Βρυξελλών φροντίζει, εδώ και χρόνια, να αντιστρέψει την υπερθέρμανση του πλανήτη! Από την αρχή μεθόδευσε το κλείσιμο των λιγνιτικών μονάδων της ΔΕΗ για να μην ανταγωνίζονται τις ιδιωτικές μονάδες εισαγόμενου φυσικού αερίου. Έτσι στερήθηκε η χώρα μας τη μοναδική εγχώρια πηγή ενέργειας. Η ΔΕΗ σήμερα πραγματοποιεί το μεγαλύτερο μέρος των επενδύσεών της εκτός Ελλάδος σε Βαλκάνια και Α. Ευρώπη..

 

Με σκοπό την τελική ματαίωση, η κυβέρνηση Μητσοτάκη, κωλυσιεργούσε στην εκμετάλλευση των εγχώριων υδρογονανθράκων. Το ΣτΕ χρειάστηκε δύο χρόνια για να εγκρίνει την περιβαλλοντική μελέτη της κοινοπραξίας που είχε αναλάβει τις έρευνες δυτικά και νότια της Κρήτης. Η γαλλική Total αποχώρησε από την κοινοπραξία. Ευτυχώς που έμεινε η Exxon Mobil μαζί με την Helleniq Energy (πρώην ΕΛΠΕ). Οι υπουργοί της κυβέρνησης δήλωναν ότι δε θέλουμε τους υδρογονάνθρακες (Ν. Δένδιας: Δεν θα κάνουμε το Αιγαίο Κόλπο του Μεξικού). Άλλοι υποστήριζαν ότι αν σε μια γεώτρηση βρεθεί πετρέλαιο και όχι φυσικό αέριο τότε θα την κλείσουμε. Τα βεβαιωμένα κοιτάσματα στον Πατραϊκό Κόλπο και στο Κατάκολο μένουν ακόμη αναξιοποίητα. Μόνο μετά την εκλογή Τραμπ και την εγκατάλειψη της πράσινης μετάβασης από τις ΗΠΑ, η Κυβέρνηση αποφάσισε να γίνει η πρώτη διερευνητική γεώτρηση, αρχές του 2027, βόρεια της Κέρκυρας. Ζήσε Μάη να φας τριφύλλι.

 

Παράλληλα, η ΕΕ έχει επιβάλει ένα σύστημα πληρωμής τελών για όλες τις εκπομπές άνθρακα από την καύση ορυκτών καυσίμων. Το σύστημα έχει προβλεφθεί (ETS-2), από το 2028, να επεκταθεί στο ντίζελ των μεταφορών και της θέρμανσης. Θα αυξήσει, δηλαδή, περαιτέρω την ήδη μεγάλη φορολογία στα ορυκτά καύσιμα. Για το θέμα αυτό, στο τελευταίο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, υπήρξαν διαφωνίες και τελικά δεν υπήρξε καμιά απόφαση μαζί με τα θέματα του ευρωπαϊκού προϋπολογισμού (ΠΔΠ) και της μετανάστευσης. Είναι τόσο ιδεοληπτικοί με την πράσινη μετάβαση που δεν μπορούν να προσαρμοστούν, ούτε κατ’ ελάχιστον, στην πραγματικότητα.

 

Μ’ αυτά και άλλα πολλά, η ενεργειακή στρατηγική της Ελλάδας αρχίζει και τελειώνει στη χορήγηση προσωρινών και στοχευμένων, όπως αποκαλούνται, επιδομάτων προσωρινής ανακούφισης ενόψει εκλογών. Αλλά και τα επιδόματα έχουν ένα όριο και αυτό είναι οι δημοσιονομικοί κανόνες της ΕΕ για το επιτρεπόμενο έλλειμμα κάθε χώρας. Δεν έχουμε, δηλαδή, μόνο την ενεργειακή κρίση, αλλά, ταυτόχρονα τη διαρκή προστασία του ευρώ, ενός κοινού νομίσματος χωρίς κοινή δημοσιονομική πολιτική. Είναι αυτό για το οποίο ο Κ. Μητσοτάκης λέει ότι «Δε θα τινάξει την μπάνκα στον αέρα». Εννοεί την μπάνκα του ευρώ.

 

Στις αρχές Οκτωβρίου ‘26 η Κυβέρνηση πανηγύρισε για τη χορήγηση στην Ελλάδα από την Κομισιόν μιας Ενεργειακής Ρήτρας Διαφυγής ύψους περίπου 1 δις ευρώ μέχρι το 2028. Σημειώνεται ότι το σχετικό ποσόν θα προέρχεται από εθνικούς πόρους, αλλά, θα εξαιρεθεί από το όριο αύξησης των καθαρών πρωτογενών δαπανών του ευρωπαϊκού πλαισίου οικονομικής διακυβέρνησης. Έτσι το έλλειμμα θα διατηρηθεί χαμηλό και δε θα μας μαλώσουν από τις Βρυξέλλες.

 

Τα κυριότερα έργα που προγραμματίζονται να ενταχθούν στη Ρήτρα Διαφυγής είναι:

 

– Σιδηροδρομικά έργα 320 εκατ. (Μάλλον για να μην χρησιμοποιούμε τα αυτοκίνητα).

– Επιχορήγηση μπαταριών για ΑΠΕ 200 εκατ.

– Επιχορήγηση για αντλίες θερμότητας και ηλιακούς θερμοσίφωνες 200 εκατ.

– Έργο για τη «Δίκαιη Μετάβαση» σε Δ. Μακεδονία και Μεγαλόπολη 50 εκατ. κ.α.

 

Είναι αδιόρθωτοι, αντί να επαναλειτουργήσουν τις λιγνιτικές μονάδες και να επιταχύνουν την αξιοποίηση των υδρογονανθράκων επιχορηγούν περαιτέρω την πράσινη μετάβαση που μας έχει οδηγήσει στη σημερινή αδιέξοδη κατάσταση.

 

Το ενεργειακό ισοζύγιο της Ελλάδος

 

Το 2025, πριν τον πόλεμο στον Περσικό, η χώρα μας έκανε εισαγωγές ενεργειακών προϊόντων (πετρελαίου, φυσικού αερίου, ηλεκτρικού ρεύματος κλπ) αξίας 15,4 δις ευρώ. Παράλληλα την ίδια χρονιά έκανε εξαγωγές ενεργειακών προϊόντων αξίας 10,7 δις κυρίως λόγω των δύο διυλιστηρίων. Από τα στοιχεία αυτά (Τράπεζα της Ελλάδος) προκύπτει ότι η εγχώρια κατανάλωση ενεργειακών προϊόντων ανήλθε σε 4,7 δις. Από αυτά τα 4,7 δις που επεξεργάστηκαν και διακινήθηκαν στην εσωτερική αγορά το κράτος εισέπραξε περίπου 7 δις από τον Ειδικό Φόρο Καυσίμων και το ΦΠΑ. Να γιατί η μείωση των τιμών των καυσίμων είναι ασύμφορη για τον προϋπολογισμό, παρά τις μεγάλες παρενέργειες που προκαλεί.

 

Το διάστημα Ιανουαρίου – Ιουλίου 2026, αφού είχε ξεσπάσει ο πόλεμος στον Περσικό, οι εισαγωγές ενεργειακών προϊόντων ανήλθαν σε 10,5 δις και οι εξαγωγές σε 8,5 δις. Η εγχώρια κατανάλωση απορρόφησε μόνο 2 δις.

 

Η μικρή ελληνική οικονομία θα μπορούσε να διαθέτει ενεργειακή ασφάλεια και να επηρεάζεται ελάχιστα από τη διεθνή κρίση αν οι κυβερνήσεις αξιοποιούσαν τους εγχώριους ορυκτούς πόρους (λιγνίτες – υδρογονάνθρακες). Αλλά αυτό προϋποθέτει σύγκρουση με τις πολιτικές της ΕΕ.

 

Όποιος ελέγχει την ενέργεια ελέγχει τη μοίρα του. Όποιος δεν ελέγχει την ενέργεια που χρειάζεται είναι όμηρος ξένων επιλογών.

 

Υ.Γ. Ό,τι ισχύει για την ενέργεια ισχύει για το επίπεδο διατροφικής επάρκειας και για την αμυντική βιομηχανία. Αμφότερα όμως επηρεάζονται από το κόστος της ενέργειας.

 

Πηγή: www.ellinikiantistasi.gr

Ιωάννης Καποδίστριας

Από την ομιλία του Θεοφάνη Μαλκίδη για τον Καποδίστρια.
 

Το ενδοξότερο και πιο πολυσήμαντο γεγονός της ιστορίας του νέου Ελληνισμού είναι αναμφισβήτητα η Επανάσταση του 1821.

 

Καρπός της ουσιαστικής οικονομικής και πνευματικής ανάπτυξης των Ελλήνων κατά τον 18ο και 19ο αιώνα, μιας μακροχρόνιας διεργασίας, κατά την οποία διαμορφώθηκαν συνειδήσεις με δυναμισμό και με προσφορά στον υπόδουλο Ελληνισμό, η Επανάσταση οφείλει, κατά μεγάλο μέρος, την επιτυχία της στο ότι ήταν έργο όλων των Ελλήνων και Ελληνίδων. Από το Μοριά και τη Ρούμελη, τα Νησιά, τη Μακεδονία, τη Θράκη, τη Μικρά Ασία και τον Πόντο, μέχρι τις κοινότητες της Διασποράς στην Κεντρική Ευρώπη, τις παραδουνάβιες Ηγεμονίες και τη Ρωσία.

 

Σημαντικός σταθμός της μετεπαναστατικής Ελλάδας είναι έλευση του Ιωάννη Καποδίστρια, του Κυβερνήτη, του μοναδικού στην ελληνική ιστορία και πολιτική με αυτό το χαρακτηριστικό και ουσιαστικό τίτλο.

 

Είναι μία μεγάλη στιγμή για τον Ελληνισμό που σήμανε πράξη και στάση ζωής στην πολιτική, στην κοινωνία, στην παιδεία, στην ανιδιοτελή προσφορά.

 

Ήταν παράδειγμα και πρότυπο ασκητικής ζωής, από το δημόσιο μέχρι τον προσωπικό βίο. Δημιούργησε οικονομικές, κοινωνικές, παραγωγικές, στρατιωτικές, εκπαιδευτικές και άλλες δομές, στηρίζοντας την κατεστραμμένη Ελλάδα και τους ζώντες της μετεπαναστατικής χώρας.

 

Σχολεία και αληθινή παιδεία, άμυνα και εθνική ανεξαρτησία, οικονομική και νομισματική αυτοτέλεια, αγροτική ανασυγκρότηση και παραγωγή, πολεοδομική αναγέννηση, κοινωνική πολιτική και πρόνοια, σύγκρουση με τα συμφέροντα, κυβέρνηση των πολλών, είναι μερικά από τα σημεία που κάθε κόμμα στην Ελλάδα σήμερα, έχει στο πρόγραμμά του, προκειμένου να κλέψει τη ψήφο από όσους ακόμη ψηφίζουν. Είναι βεβαίως γνωστό πόσα αυτά έχουν πράξει τα μη – κόμματα που υποτίθεται ότι κυβερνούν, ή καλύτερα αυτά που κατέχουν το χρεοκοπημένο κράτος.

 

Σε όλα όμως τα παραπάνω όμως αλλά και σε πολλά άλλα, ο διπλωμάτης, ο πολιτικός, ο άνθρωπος, ο Έλληνας, ο χριστιανός Καποδίστριας, μέσα στο μικρό χρονικό διάστημα που ΚΥΒΕΡΝΗΣΕ, κατόρθωσε να δώσει σάρκα και οστά και να περάσει στον εξαθλιωμένο, φτωχό και προδομένο λαό, ελπίδα και δύναμη.

 

Κατόρθωσε μέσα από τα ερείπια της επόμενης μέρας της αντίστασης των Ελλήνων και των Ελληνίδων στην μακραίωνη και σκληρή σκλαβιά, να περιθάλψει ορφανά και να δημιουργήσει σύγχρονο στρατό, να φτιάξει πόλεις και να δώσει το όραμα της διατροφικής αυτάρκειας, να ανασυντάξει την οικονομία και να εκπαιδεύσει μελλοντικούς Έλληνες και χριστιανούς.

 

Για τον Καποδίστρια θα μπορούσε κάποιος να αναφερθεί σε εκατοντάδες άλλες συνιστώσες του έργου του. Και οπωσδήποτε να κάνει δημοσίως αλλά και στο εσωτερικό του το βασικό ερώτημα, πως θα ήταν η Ελλάδα εάν δεν δολοφονούνταν ο Καποδίστριας. Σε όλους τους τομείς και σε όλα τα πεδία.

 

Η δολοφονία του σταμάτησε το νήμα της ζωής του και την διαφορετική ρότα του Ελληνισμού, αλλά άφησε κληρονομιά και παρακαταθήκη αναντικατάστατη.

 

Όπως προφητικώς έγραψε ο αντίπαλός του Μακρυγιάννης, μη γνωρίζοντας την σημερινή κατάσταση της διαφθοράς της πολιτικής ζωής, της οικονομικής και πνευματικής πτώχευσης, «ο Καποδίστριας κυβέρνησε αγγελικώς….»

Γαλλία: «Σταματήστε, δεν είναι αυτός ο σκοπός μας!» - Και ποιος είναι πλέον;

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης  

 

«Σταματήστε, δεν είναι αυτός ο σκοπός μας!». Αυτά τα λόγια φώναζε μια – 

αριστερών πεποιθήσεων – Γαλλίδα, κοιτάζοντας εμβρόντητη τις ορδές μεταναστών να κάνουν πλιάτσικο στο κατάστημά της. 

 

Νομίζω ότι δεν θα μπορούσε να αποτυπωθεί πιο αντιπροσωπευτικά η «ρομαντική» αφέλεια πολλών διεθνιστών, που αντιμετωπίζουν τα κύματα μετανάστευσης σαν σοσιαλιστική ουτοπία και σαν χαρμόσυνη «προφητεία» του Μπακούνιν. Πράγματι υπάρχουν πολλοί «ασύνοροι» ευρωπαίοι που όντως πιστεύουν ότι αν αραδιάσεις ένα φορτηγό με «πολυπολιτισμικές» ψηφίδες, θα σου προκύψει αρμονία ψηφιδωτού, αρκεί να μην υπάρχουν ταξικές ανισότητες. Μια φαντασιοπληξία που αφήνει έξω τις διαφορές κουλτούρας, θρησκείας, νομικού πολιτισμού και πάνω απ’ όλα των στόχων ζωής.

 

Ένας Γάλλος μαθητής πολύ καλά κάνει και διαμαρτύρεται για μια καλύτερη παιδεία, αποκηρύσσοντας το εκπαιδευτικό σύστημα λοβοτομής και δημιουργίας σκλάβων, που προωθείται σήμερα στην Ευρώπη. Ένας ακραίος μουσουλμάνος από την πλευρά του, θα είναι (για την ώρα) ευχαριστημένος αν το Κοράνι κατακλύσει τη δημόσια εκπαίδευση, αν η Σαρία γίνει αναγνωρισμένο νομικό σύστημα και αν επιτραπεί η πολυγαμία.

 

Στη διαπίστωση ότι «δεν είναι αυτός ο σκοπός μας», κάποιος θα έπρεπε να ρωτήσει την περίλυπη Γαλλίδα: «ναι, αλλά ποιος ακριβώς είναι ο σκοπός σας»; Όταν ως Γαλλία έχεις εργαστεί για χρόνια ώστε να διαλύσεις κάθε κοινό σκοπό και κάθε συνεκτική αξία έθνους, την ώρα της κοινωνικής έκρηξης δεν δικαιούσαι να αναρωτιέσαι που χάθηκε ο σκοπός. Ακόμα και ο σκοπός της αριστεράς προϋποθέτει κάποια κοινή βάση πάλης, αλλά αντ’ αυτού αναπτύχθηκε μια «τρανς» αριστερά που με το ένα πόδι πατούσε στην «ορθοπολιτική» αποχαλίνωση και με το άλλο στο φονταμενταλισμό του Ισλάμ, δύο εντελώς αντικρουόμενες ιδεολογίες που η σύγκρουσή τους ήταν αναπόφευκτη.

 

Όταν μόλις πριν δύο χρόνια στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Παρισιού, η χώρα έκανε τα πάντα για να εξευτελίσει κάθε έννοια χριστιανικού (και άρα ευρωπαϊκού) ιδεώδους, να μιάνει κάθε χριστιανικό σύμβολο, να ανατρέψει κάθε σταθερά και να μας δείξει ότι το Ολυμπιακό πνεύμα είναι ένα φαγοπότι με drag queens και ένας γαλάζιος «Διόνυσος» να χοροπηδάει γυμνός σε ένα τραπέζι «μυστικού δείπνου», από που ακριβώς περιμένεις σεβασμό στο κράτος, τόσο από τη μαθητιώσα νεολαία σου – όσο και από το εξτρεμιστικό Ισλάμ που προσπαθείς να «αφομοιώσεις», δείχνοντάς του παράλληλα ότι είσαι χώρα – τσίρκο;

 

Προσωπικά για τις μεγάλες αναταραχές στη Γαλλία, δεν υιοθετώ πλήρως ούτε την εξήγηση της «σχολής» Λεπέν – ούτε την ανάγνωση των αριστερών. Δεν πιστεύω ότι όλα αυτά τα μανιασμένα πλήθη υποκινούνται αποκλειστικά από ανυπότακτους μετανάστες, αλλά ούτε – φυσικά – ότι τα επεισόδια αφορούν μόνο μαθητές. Θεωρώ ότι είναι μια έκρυθμη κατάσταση όπου ο καθένας έχει τον σκοπό του και όλοι μαζί εκμεταλλεύονται τη συγκυρία, δικαίως ή αδίκως. Όποιος γέρνει μονόπλευρα προς το αφήγημα της μίας ή της άλλης πλευράς, χάνει εντελώς τη μεγάλη εικόνα.

 

Αποικία της Νέας Τάξης

 

Το «failed state» της κυβέρνησης Μακρόν δεν χρειαζόταν μανιασμένα πλήθη ισλαμο-αριστεράς για να καταρρεύσει. Θα κατέρρεε μια χαρά και μόνο του ως κοινωνία ακραίων ανισοτήτων, απλά η ισλαμοποίηση λειτούργησε ως ισχυρότατος επιταχυντής. Ο μέσος Γάλλος μαθητής και φοιτητής καλείται να επιβιώσει σε ένα σύστημα εκπαίδευσης, ίδιο και χειρότερο από το ελληνικό: υποστελεχωμένα σχολεία, «πηγμένες» τάξεις, συγχωνεύσεις, ακατάλληλα κτίρια, ιδιωτικοποίηση της ανώτατης εκπαίδευσης, στεγαστικό πρόβλημα, στυγνή εύνοια στα μεγάλα πορτοφόλια.

 

Σαν μια εκδικητική φάρσα της ιστορίας, ο αποκλεισμός των αυτόχθονων πληθυσμών στο σύστημα εκπαίδευσης των γαλλικών αποικιών, σήμερα «επιστρέφει» στους ίδιους τους Γάλλους. Η Νέα Τάξη ψαλιδίζει τις δυνατότητες ανώτερης εκπαίδευσης προετοιμάζοντας μια παγκόσμια «ελίτ», όσο η Γαλλία εποικίζεται από τους πρώην αποικιοκρατούμενους. Παράλληλα, η πολυετής προπαγάνδα στην Ευρώπη έχει λειτουργήσει τόσο εντατικά που για μεγάλα ποσοστά των ευρωπαϊκών λαών έχει απωλεσθεί εντελώς το ένστικτο της επιβίωσης. Δεν συναισθάνονται τον κίνδυνο μιας ενδεχόμενης αστικής «τζιχάντ», γιατί είναι προγραμματισμένοι να ασχολούνται μόνο με τη δεξιά.

 

Η οργή για τις ανισότητες και τις ευρωπαϊκές πολιτικές φτώχειας, είχε συσσωρευτεί σε τεράστιο βαθμό χωρίς να ξεθυμαίνει. Ταυτόχρονα όμως ο κατακερματισμός των κοινωνιών μέσω του δικαιωματισμού και άλλων διχαστικών τεχνασμάτων, τσάκισε το κοινωνικό αντανακλαστικό της κοινής αφετηρίας αγώνων. Το αποτέλεσμα είναι ότι πολλές φορές στην Ευρώπη, πρώτα γίνεται μια εξέγερση και μετά ψάχνει το να αποσαφηνίσει τον σκοπό της. Μια σπασμωδική έκφραση οργής που στερείται οργανωτικής δομής. Ή σε άλλες περιπτώσεις όπου υπάρχει οργάνωση και ξεκάθαρα αιτήματα (όπως είδαμε και με τις κινητοποιήσεις των αγροτών στην Ελλάδα), το κράτος στρέφει τη μία κοινωνική ομάδα εναντίον της άλλης, εκμεταλλευόμενο και πάλι την έλλειψη λαϊκής συνοχής.

 

Με λίγα λόγια, η σημερινή Βαβυλωνία λειτουργεί ως μέσο πυροδότησης και ταυτόχρονα ως μέσο καταστολής της κοινωνικής αγανάκτησης. Μεταξύ αυτών των δύο καταστάσεων βρίσκονται εγκλωβισμένοι οι σημερινοί Ευρωπαίοι, ενώ παράλληλα οι έποικοι του ακραίου Ισλάμ είναι οι μόνοι πλήρως συνειδητοποιημένοι για τους στόχους τους να κατακτήσουν την Ευρώπη.

 

Γαλλία, Αλβανία, Ιταλία, Βέλγιο και Πορτογαλία έχουν βρεθεί σε κλοιό βίαιων επεισοδίων για το αβάσταχτο κόστος ζωής, με τη διαχωριστική γραμμή να χάνεται πίσω από την καταχνιά των φλεγόμενων πόλεων: που σταματά ο θεμιτός αγώνας για μια καλύτερη ζωή και που ξεκινά το πλιάτσικο. Πώς προστατεύεται ο δίκαιος αγώνας από το κύμα του χάους που ξεχύνεται στους δρόμους. Που μάχεται ο Ευρωπαίος και που καιροφυλακτεί ο τρομοκράτης στην αναμπουμπούλα των στιγμών. Οι ευρωπαϊκές χώρες απέχουν από την άναρχη εσωτερική κατάρρευση όσο κοντά απέχουν και από το σύνθημα για φιλολαϊκή επανεκκίνηση. Τι από τα δύο θα προλάβει την Ευρώπη; Ή μήπως έχει ξεπεραστεί το πολιτικό όριο επιβίωσης της, και η επανεκκίνηση είναι πλέον επιτεύξιμη μόνο μέσω της κατάρρευσης;

 

πηγή 

Δίευρα που αξίζουν χιλιάδες ευρώ: Πώς να ελέγξετε αν έχουν συλλεκτική αξία

Τα κέρματα των δύο ευρώ που περνούν καθημερινά από τα χέρια μας μπορεί να κρύβουν μια ευχάριστη έκπληξη, καθώς ορισμένα από αυτά αποκτούν σημαντική συλλεκτική αξία και πωλούνται σε τιμές πολλαπλάσιες της ονομαστικής τους αξίας. Σπάνιες εκδόσεις, περιορισμένα τιράζ και ασυνήθιστα λάθη κατά την κοπή είναι ορισμένα από τα χαρακτηριστικά που μπορούν να μετατρέψουν ένα απλό δίευρο σε περιζήτητο εύρημα. 

 

Ωστόσο, δεν είναι κάθε ασυνήθιστο νόμισμα πολύτιμο. Η σπανιότητα, η κατάσταση διατήρησης και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του είναι καθοριστικοί παράγοντες για την εκτίμηση της αξίας του. 

 

Το δίευρο της Γκρέις Κέλι που μπορεί να αξίζει πάνω από 3.000 ευρώ

 

Ανάμεσα στα γνωστότερα συλλεκτικά νομίσματα βρίσκεται το αναμνηστικό δίευρο του Μονακό, το οποίο κυκλοφόρησε το 2007 με αφορμή τη συμπλήρωση 25 ετών από τον θάνατο της πριγκίπισσας Γκρέις Κέλι, της Αμερικανίδας ηθοποιού που έγινε μέλος της βασιλικής οικογένειας του πριγκιπάτου.

 

Σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, η συγκεκριμένη έκδοση περιορίστηκε σε μόλις 20.001 νομίσματα, γεγονός που ενισχύει τη συλλεκτική της αξία. Στη μία όψη απεικονίζεται το πορτρέτο της πριγκίπισσας, ενώ αναγράφονται η χώρα έκδοσης «MONACO», το έτος 2007 και το όνομα του καλλιτέχνη Roger Bernard Baron.

 

Η αξία του συγκεκριμένου νομίσματος μπορεί, σύμφωνα με εκτιμήσεις της συλλεκτικής αγοράς, να φτάσει περίπου τα 3.100 ευρώ.

 

Υπάρχει, ωστόσο, μια σημαντική λεπτομέρεια: το νόμισμα διατέθηκε αποκλειστικά σε συλλέκτες και δεν προοριζόταν για τη συνήθη κυκλοφορία στις καθημερινές συναλλαγές. Ως εκ τούτου, οι πιθανότητες να βρεθεί ανάμεσα στα ρέστα ενός καταστήματος είναι εξαιρετικά περιορισμένες.

 

Τα λάθη κοπής που αυξάνουν την αξία των κερμάτων

 

Εκτός από τις περιορισμένες εκδόσεις, ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζουν τα νομίσματα που φέρουν σφάλματα κατά τη διαδικασία παραγωγής τους. Σε ορισμένες περιπτώσεις, τέτοιες ατέλειες μπορούν να αυξήσουν σημαντικά την αξία τους στην αγορά συλλεκτικών νομισμάτων.

 

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το λεγόμενο «σφάλμα τηγανητού αυγού», το οποίο εμφανίζεται όταν το εσωτερικό μεταλλικό τμήμα ενός δίευρου δεν εφαρμόζει σωστά στον εξωτερικό δακτύλιο. Το αποτέλεσμα είναι ένα τμήμα του μετάλλου να προεξέχει ή να εισχωρεί στον δακτύλιο, δημιουργώντας ένα ασυνήθιστο σχήμα.

 

Ενδιαφέρον παρουσιάζουν, επίσης, τα νομίσματα στα οποία οι δύο όψεις εμφανίζουν ασυνήθιστη περιστροφή μεταξύ τους, καθώς και εκείνα που έχουν κοπεί πάνω σε λανθασμένο μεταλλικό δισκίο.

 

Σύμφωνα με ενδεικτικές αναφορές της αγοράς, η αξία ορισμένων τέτοιων νομισμάτων μπορεί να φτάσει έως τα 100 ευρώ για σφάλματα τύπου «τηγανητού αυγού», τα 200 ευρώ για περιστροφή της μήτρας και τα 650 ευρώ για νομίσματα που έχουν κοπεί σε λάθος μεταλλικό δισκίο. Τα ποσά αυτά δεν αποτελούν εγγυημένες τιμές πώλησης, καθώς η τελική αξία εξαρτάται από το συγκεκριμένο σφάλμα και τη ζήτηση.

 

Το δίευρο του 2021 που κόπηκε σε δισκίο μονόευρου

 

Μια χαρακτηριστική περίπτωση είναι το αναμνηστικό γερμανικό δίευρο «Sachsen-Anhalt» του 2021, το οποίο, σύμφωνα με τα στοιχεία που παρατίθενται, κόπηκε πάνω σε μεταλλικό δισκίο προορισμένο για μονόευρο.

 

Το σφάλμα είχε ως αποτέλεσμα να αντιστραφούν τα χρώματα σε σχέση με ένα κανονικό δίευρο: ο εξωτερικός δακτύλιος εμφανίζεται χρυσαφί, ενώ το εσωτερικό τμήμα είναι ασημί. Επιπλέον, το συγκεκριμένο νόμισμα ζυγίζει 7,50 γραμμάρια, αντί για τα 8,50 γραμμάρια ενός κανονικού δίευρου.

 

Η συγκεκριμένη λανθασμένη κοπή έχει αποτιμηθεί από τον έμπορο νομισμάτων Münzen Müller στα 1.200 ευρώ, αναδεικνύοντας πόσο σημαντική μπορεί να είναι η επίδραση ενός πραγματικού σφάλματος παραγωγής στη συλλεκτική αξία.

 

Το γράμμα «S» στα ελληνικά δίευρα δεν σημαίνει ότι είναι σπάνια

 

Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται και στις περιπτώσεις νομισμάτων που παρουσιάζονται στο διαδίκτυο ως δήθεν σπάνια, χωρίς να διαθέτουν κάποιο πραγματικά ασυνήθιστο χαρακτηριστικό.

 

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν τα ελληνικά κέρματα στα οποία εμφανίζεται ένα μικρό γράμμα «S» μέσα σε αστέρι. Παρότι κατά καιρούς προβάλλονται ως πολύτιμα νομίσματα με σφάλμα κοπής, το συγκεκριμένο γράμμα συνδέεται με την παραγωγή μέρους των ελληνικών κερμάτων στη Φινλανδία. Η ένδειξη προέρχεται από τη λέξη «Suomi», που σημαίνει Φινλανδία.

 

Με βάση τα στοιχεία που παρατίθενται, η συγκεκριμένη παραλλαγή συναντάται σε περίπου 70 εκατομμύρια τεμάχια. Επομένως, η παρουσία του γράμματος «S» από μόνη της δεν καθιστά ένα νόμισμα σπάνιο ούτε δικαιολογεί υψηλή τιμή πώλησης.

 

Πώς να ελέγξετε αν ένα δίευρο έχει συλλεκτική αξία

 

Όσοι εντοπίσουν ένα ασυνήθιστο δίευρο καλό είναι να εξετάσουν προσεκτικά τη χώρα έκδοσης, τη χρονολογία, το σχέδιο και τυχόν εμφανείς ατέλειες. Για τις επίσημες αναμνηστικές εκδόσεις μπορούν, επίσης, να ανατρέξουν στις σχετικές πληροφορίες της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας.

 

Εφόσον υπάρχουν ενδείξεις ότι πρόκειται για σπάνιο νόμισμα, το επόμενο βήμα είναι η αξιολόγησή του από εξειδικευμένο έμπορο νομισμάτων ή οίκο δημοπρασιών. Μια τέτοια εκτίμηση μπορεί να βοηθήσει στην επιβεβαίωση της γνησιότητας, της σπανιότητας και της πιθανής εμπορικής αξίας του.

 

Ιδιαίτερα σημαντικό είναι να μην επιχειρήσει κανείς να καθαρίσει ή να γυαλίσει το νόμισμα. Το τρίψιμο μπορεί να προκαλέσει μικροσκοπικές γρατζουνιές και να αλλοιώσει την αρχική επιφάνειά του, μειώνοντας ενδεχομένως τη συλλεκτική του αξία.

 

Σε κάθε περίπτωση, η υψηλή τιμή που εμφανίζεται σε μια διαδικτυακή αγγελία δεν σημαίνει απαραίτητα ότι το νόμισμα θα πωληθεί στο ίδιο ποσό. Η πραγματική αξία καθορίζεται από τη σπανιότητα, την κατάσταση διατήρησης και το ενδιαφέρον των συλλεκτών. 

 

πηγή