Ο Ραγιάς Τατσόπουλος και το άδειο βαρέλι που κάνει πάντα τον περισσότερο θόρυβο… (εξαιρετικό)

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης. 

 

Πάλι τα ίδια.

Κάθε φορά σχεδόν με… «θρησκευτική ευλάβεια», λίγο πριν από τις μεγάλες εορτές της Ορθοδοξίας, ξεσαλώνουν τα γνωστά ταγκάλακια του διαδικτύου. Σαν να έχουν κι αυτά το δικό τους εορτολόγιο. Μόλις πλησιάσει η Ανάσταση, ο Δεκαπενταύγουστος, τα Χριστούγεννα ή κάποια άλλη μεγάλη ημέρα της πίστης μας, παίρνουν τα «όργανά» τους και αρχίζει η γνωστή συναυλία της ειρωνείας, της χλεύης και της δήθεν διανοουμενίστικης αποδόμησης.

 

Προχθές, παραμονές της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ήταν ξανά η σειρά του Πέτρου Τατσόπουλου, αποκαλώντας με περισσό θράσος τους Έλληνες, που εκφράζουν την ορθόδοξη πίστη τους, «ραγιάδες». 

 

Σήμερα λοιπόν, ανήμερα της Παναγίας στο τέλος της ημέρας, αξίζει να απαντήσουμε όχι στην προσβολή με προσβολή, αλλά στην αμετροέπεια με λίγη ιστορική μνήμη. 

 

Γιατί αυτό που κάποιοι αντιμετωπίζουν ως αντικείμενο χλεύης δεν είναι ένα τυχαίο έθιμο ούτε μια γραφική συνήθεια κάποιων «καθυστερημένων». Είναι η πίστη ενός ολόκληρου λαού. Είναι ο άνθρωπος που γονατίζει μπροστά στην Παναγία χωρίς να αισθάνεται την παραμικρή ανάγκη να απολογηθεί σε κανέναν. Ούτε ο παππούς που ανάβει το κερί του. Ούτε η μάνα που παρακαλεί την Παναγία για το παιδί της. Ούτε η γιαγιά που σταυροκοπιέται πριν κοιμηθεί. Ούτε ο νέος άνθρωπος που, μέσα στην πνευματική ερημιά της εποχής μας, αναζητά στον Χριστό κάτι που δεν του προσφέρει ούτε η κατανάλωση ούτε η τεχνολογία ούτε οι έτοιμες βεβαιότητες των αυτοανακηρυγμένων «προοδευτικών». 

 

Αυτοί είναι οι «ραγιάδες»; 

 

Γιατί είναι πολύ εύκολο να χαρακτηρίζεις έναν άνθρωπο όταν δεν γνωρίζεις απολύτως τίποτε για τη ζωή του. Δεν γνωρίζεις τον πόνο του. Δεν γνωρίζεις τις στερήσεις του. Δεν γνωρίζεις τις νύχτες που πέρασε αγωνιώντας. Δεν γνωρίζεις τον προσωπικό του Γολγοθά. Δεν γνωρίζεις πόσες φορές μπορεί να λύγισε και ξανασηκώθηκε. Και εσύ μέσα σε μία λέξη, αισθάνεσαι ότι έχεις το δικαίωμα να τον κατατάξεις, να τον μειώσεις και να τον αποκαλέσεις «ραγιά». 

 

Αυτό δεν είναι διανόηση αλλά αμετροέπεια και ακριβώς γι’ αυτό χρειάζεται κάτι που φαίνεται να σπανίζει στις μέρες μας, η σοφία της σιωπής. Η διανόηση κάποτε δεν ήταν απλώς η τέχνη του να μιλάς. Ήταν και η ικανότητα να αντιλαμβάνεσαι πότε πρέπει να σωπαίνεις. Είχε υπαρξιακή αγωνία. Είχε αμφιβολία. Είχε αναζήτηση. Είχε σεβασμό απέναντι στο μυστήριο. 

 

Σήμερα, ένα κομμάτι της δημόσιας «διανόησης» έχει μετατραπεί σε κάτι πολύ φτωχότερο σε αδιάκοπο θόρυβο. Θόρυβο εναντίον της πίστης, της παράδοσης, της Εκκλησίας και τελικά του απλού ανθρώπου που τολμά να πιστεύει. 

 

Από το Άγιο Φως μέχρι την Παναγία, από τους Αγίους μέχρι τη λαϊκή ευσέβεια, από τα προσκυνήματα μέχρι τα βαθύτερα βιώματα ενός ολόκληρου λαού, όλα πρέπει να αποδομηθούν. Γιατί; Τι ακριβώς φοβάται τόσο πολύ αυτή η εμμονική ανάγκη αποδόμησης; Την εικόνα; Το κερί; Τον σταυρό; Τον ψαλμό; Τον άνθρωπο που γονατίζει; Ή μήπως φοβάται την ίδια την πιθανότητα να υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από τον άνθρωπο; Διότι εδώ βρίσκεται η μεγάλη αντίφαση. Εκείνοι που μιλούν ασταμάτητα για ελευθερία σκέψης, γίνονται συχνά απίστευτα ανεκτικοί σε κάθε άποψη εκτός από εκείνη που πιστεύει στον Θεό. 

 

Ο άνθρωπος μπορεί να αμφισβητεί τα πάντα, να ειρωνεύεται τα πάντα, να αποδομεί τα πάντα.

 

Αρκεί να μην τολμήσει να γονατίσει μπροστά σε μια εικόνα και αν τολμήσει να είναι Ορθόδοξος, τότε ξαφνικά γίνεται «ραγιάς». Όχι. Ραγιάς δεν είναι ο άνθρωπος που γονατίζει μπροστά στον Θεό. Το γονάτισμα ενώπιον του Θεού δεν είναι υποταγή στον άνθρωπο. Είναι αναγνώριση ότι ο άνθρωπος δεν είναι το κέντρο του σύμπαντος. 

 

Κάπου εδώ αξίζει θυμηθούμε κάτι που οι σύγχρονοι αποδομητές δυσκολεύονται να χωρέσουν στα σχήματά τους. Μπροστά στην Παναγία γονάτισαν οι μεγαλύτεροι ήρωες της Ρωμιοσύνης.

Ο Βασίλειος Β΄ ο Βουλγαροκτόνος.

Ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄ Παλαιολόγος.

Ο Κολοκοτρώνης.

Ο Καραϊσκάκης.

Οι αγωνιστές του 1821.

 

Οι ανώνυμοι εκείνοι Έλληνες που έμπαιναν στη μάχη με την εικόνα της Παναγίας στον κόρφο και την προσευχή στα χείλη.

 

Και ύστερα οι φαντάροι του ’40, στα χιονισμένα βουνά της Ηπείρου.

Άνθρωποι που πολέμησαν μέσα στο κρύο, στην πείνα, στην εξάντληση και στον θάνατο. Άνθρωποι που έζησαν την πίστη τους ως παρηγοριά και ελπίδα, ενώ οι μαρτυρίες και οι παραδόσεις για την παρουσία της Παναγίας στο Μέτωπο έγιναν αναπόσπαστο κομμάτι της συλλογικής μνήμης εκείνων των ημερών.

Αυτούς λοιπόν θα τους αποκαλέσουμε «ραγιάδες»;

Τον Βουλγαροκτόνο;

Τον Παλαιολόγο;

Τον Κολοκοτρώνη;

Τον Καραϊσκάκη;

Τους αγωνιστές του ’21;

Τα παλικάρια του ’40; 

 

Αυτοί ήταν άνθρωποι που ήξεραν να γονατίζουν μπροστά στην Παναγία ακριβώς επειδή ήξεραν να στέκονται όρθιοι απέναντι στον εχθρό. Από τη Βασιλεύουσα μέχρι τα βουνά της Πίνδου, η Παναγία υπήρξε για τον ελληνικό λαό σύμβολο ελπίδας, προστασίας, παρηγοριάς και ελευθερίας. Και αυτή την ιστορία δεν την ακυρώνει καμία ειρωνεία, κανένα podcast και καμία τηλεοπτική ατάκα. Πριν γίνει αντικείμενο χλευασμού στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης από κάποιους γραφικούς, η Παναγία είχε ήδη γίνει καταφύγιο ενός ολόκληρου λαού. 

 

Η Ορθοδοξία δεν είναι ένα μουσειακό απολίθωμα που περιμένει την έγκριση κάποιου τηλεοπτικού σχολιαστή.

Είναι μνήμη.

Είναι γλώσσα.

Είναι τέχνη.

Είναι ύμνος.

Είναι κοινότητα.

Είναι δάκρυ.

Είναι παρηγοριά.

Είναι μεταφυσική αγωνία.

Είναι ιστορική συνέχεια.

Είναι οι καμπάνες στα χωριά και τα ξωκλήσια στα νησιά.

Είναι η μάνα που παρακαλεί την Παναγία.

Είναι ο πατέρας που κάνει τον σταυρό του πριν μπει το παιδί του στο χειρουργείο.

Είναι ο άνθρωπος που δεν έχει τίποτε άλλο να κρατήσει και κρατιέται από τον Θεό.

Αυτό δεν το αποδομείς με ειρωνείες.

 

Γιατί η πραγματική ελευθερία δεν είναι να χλευάζεις αυτό που πιστεύει ο άλλος.

Είναι να μπορείς να διαφωνείς χωρίς να χρειάζεσαι να τον εξευτελίσεις. 

 

Ο σύγχρονος άνθρωπος κατέκτησε τεχνολογία, αλλά κινδυνεύει να χάσει το μυστήριο. Έμαθε να αναλύει τα πάντα, αλλά ξέχασε να σιωπά μπροστά σε όσα δεν χωρούν σε εργαστήριο και στατιστική.

Ο Πλάτων αναζητούσε το Αγαθό.

Ο Αριστοτέλης το Πρώτο Κινούν.

Ο Πλωτίνος το Ένα.

Ο Ντοστογιέφσκι πάλευε με το μυστήριο της ελευθερίας, της πίστης και του Θεού.

Ο Παπαδιαμάντης έκανε την ελληνική γλώσσα προσευχή και σήμερα κάποιοι πανηγυρίζουν επειδή ανακάλυψαν ότι μπορούν να προκαλέσουν έναν πιστό γράφοντας μια προσβολή για την Παναγία. 

 

Η Ορθοδοξία προφανώς δεν κινδυνεύει από τον Πέτρο Τατσόπουλο και κανέναν άλλο εμμονικό σαν του λόγου του. Επέζησε αυτοκρατοριών, κατακτήσεων, σκλαβιάς, διωγμών και ιδεολογιών που πίστεψαν ότι θα εξαφανίσουν τον Θεό από την ανθρώπινη ιστορία. Θα επιζήσει και από τις τηλεοπτικές ειρωνείες και τα διαδικτυακά ξεσπάσματα της εποχής μας. Γιατί η πίστη δεν είναι μόδα. Δεν είναι τηλεοπτικό προϊόν. Δεν είναι ιδεολογία. Δεν είναι μια απλή «άποψη». Είναι τρόπος υπάρξεως και γι’ αυτό, όσο κι αν κάποιοι πολεμούν τον Ουρανό, ο άνθρωπος θα συνεχίσει να σηκώνει το βλέμμα προς τα πάνω. 

 

Τέλος, επειδή σήμερα δεν είναι μια οποιαδήποτε ημέρα αλλά η μεγάλη εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, θα κλείσω διαφορετικά και όχι με θυμό. Θα ευχηθώ φως. Εύχομαι η Παναγία μας, η Μητέρα όλων μας, Αυτή που σήμερα τιμούμε και δοξάζουμε σε κάθε γωνιά της Ελλάδας και της Ορθοδοξίας, να τον σκεπάσει με τη μητρική Της αγάπη. Να του χαρίσει υγεία, ειρήνη και φώτιση. Να μαλακώσει κάθε σκληρότητα της καρδιάς και να του δείξει κάποτε πως η πίστη δεν είναι εχθρός της ελευθερίας, αλλά για εκατομμύρια ανθρώπους ο δρόμος προς την αληθινή ελευθερία. Γιατί αυτή είναι η παράδοξη δύναμη της Παναγίας να είναι Μητέρα ακόμη και εκείνων που δεν την αναγνωρίζουν ως Μητέρα τους. 

 

Και αυτή είναι η διαφορά. Εμείς δεν έχουμε ανάγκη να μισήσουμε εκείνον που χλευάζει τα ιερά μας. Έχουμε την Παναγία. Τη Μάνα του Χριστού. Τη Μάνα της Ρωμιοσύνης. Τη Μάνα που γονάτισαν μπροστά Της αυτοκράτορες και ήρωες, στρατιώτες και μανάδες, άρχοντες και απλοί άνθρωποι. Σήμερα, λοιπόν, ανήμερα της Κοιμήσεώς της, ας υψώσουμε το βλέμμα προς την εικόνα Της και ας Της ζητήσουμε αυτό που ζητούσαν πάντοτε οι άνθρωποι της πίστης: 

«Υπεραγία Θεοτόκε, σώσον ημάς». 

Και ας αφήσουμε τον θόρυβο να χαθεί.

 

Γιατί η Παναγία δεν χρειάζεται τις δικές μας φωνές για να ακουστεί. Η σιωπή της προσευχής είναι πολύ δυνατότερη από τον θόρυβο όλων των άδειων βαρελιών. 

 

15/8/2026 

Πηγή: Αντίβαρο

From Makedonia!.. Ηλία Γιατί Ρώτησες;

Γράφει ο Γιώργος Πιπερόπουλος

 

Ήμουν περαστικός, σταμάτησα να πω μια καλημέρα στον φίλο μου Ηλία, αλλά είδα ότι αυτός και 3 γειτόνισσές κυρίες είχαν συζήτηση στα Αγγλικά με μια ευτραφή κυρία, το σύζυγο και τα δυο παιδάκια τους και κοντοστάθηκα χωρίς να συμμετέχω…

 

Διαπίστωσα ότι προσπαθούσαν να βοηθήσουν τους ξένους τουρίστες να εντοπίσουν ένα κατάστημα της γειτονιά μας… Μόλις τέλειωσε η ενημέρωση των τουριστών στην Αγγλική γλώσσα είπα την καλημέρα μου με χαμόγελο στον Ηλία και τις καταστηματάρχες γειτόνισσες και συνέχισα την πορεία μου.

 

Η έκπληξή μου και μαζί ο θυμός και η πίκρα μου ήταν ότι καθώς επέστρεφα σπίτι μου με φώναξε ο Ηλίας: κ. Γιώργο έλα να σου πω τι πάθαμε… Τον πλησίασα και εκείνος, που πάντα χαμογελάει, χωρίς χαμόγελο μου είπε: Θυμάσαι την οικογένεια τουριστών που βοηθήσαμε να βρούνε το μαγαζί που έψαχναν;

 

Ηλία, του είπα, δεν πέρασε ούτε μία ώρα οπότε και να έπασχα από άνοια ή Αλτσχάϊμερ σίγουρα θα θυμόμουνα αλλά μάλλον κάτι συνέβη οπότε πες μου και μου είπε:

 

Τελειώνοντας την παροχή πληροφοριών, μου λέει ο Ηλίας, ρώτησα την ευτραφή κυρία, λάθος που ρώτησα, από πού είναι και μου απάντησε στα Αγγλικά: 

From Makedonia!..

 

Αγαπητέ μου Ηλία σίγουρα και αυτή και ο σύζυγός της (τα παιδάκια ήταν ανήλικα) είναι ψηφοφόροι του πρώην Πρωθυπουργού μας και πρώην Βουλευτή κ Αλέξη Τσίπρα ο οποίος τώρα επιστρέφει ως Πρόεδρος ενός νεοσύστατου Κόμματος με το όνομα «ΕΛ.Α.Σ.» και προφανώς καθώς δεν πάσχει από άνοια ούτε Αλτσχάϊμερ προσπέρασε πολύ άνετα τη λέξη «κόλαφος» για την «προδοτική». ή «κατάπτυστη» όπως λένε «Συμφωνία των Πρεσπών» (που έδωσε Μακεδονική γλώσσα και εθνότητα στους Σκοπιανούς) από την οποία λείπει το γράμμα «Ρ» του επιθέτου του, δηλαδή «ΤΣΙΠΑ»…

 

Αλλά με την απροκάλυπτη αβάντα που του κάνουν ραδιοτηλεοπτικά μικρόφωνα και κανάλια αναρωτιέμαι εάν και πότε θα επανεμφανισθεί δίπλα του η παλιά καλή μου φίλη και συμπατριώτισσα (η Θεσσαλονίκη είναι η Πατρίδα μου η Κατερίνη η γενέτειρά μου) η δημοσιογράφος κ Πόπη Τσαπανίδου η κάποιος άλλος/άλλη για να ακούσουμε ξανά εκείνη την «ιστορική» πλέον φράση «Πρόεδρε έλα με φόρα»!...

 

Ηλία πιστεύω ότι εάν ρωτούσες τη ευτραφή ΣΚΟΠΙΑΝΗ κυρία αφού είναι από την MAKEDONIA γιατί σου ζήτησε πληροφορίες στα Αγγλικά και όχι στη γλώσσα μας τα ΕΛΛΗΝΙΚΑ θα σου έλεγε ότι ο δάσκαλός του Μεγάλου Αλέξανδρου ο Αριστοτέλης του έκανε μαθήματα στην Σέρβο-Βούλγαρο-Σκοπιανή διάλεκτο και στα Αγγλικά και μετά ο Έλληνας Μακεδόνας Αλέξανδρος (έστιν μεν ούν Ελλάς και η Μακεδονία) πήγε για μεταπτυχιακές σπουδές Μάστερ, Διδακτορικού στη ΣΤΡΑΤΗΓΙΚΗ Επιστήμη στο Βρετανικό Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης!... 

 

Καπάκι στην πικρή αυτή εμπειρία χθες βράδυ είδα στην Παραλία ένα παλιό κόκκινο Citroen αυτοκίνητο με την παλιά γνωστή πινακίδα του Κράτους των Σκοπίων που ξεκινούσε όχι με το γνωστό μετά τις Πρέσπες ΝΜΚ αλλά το κλασικό SK...

 

Είμαι ενάντια στους Τουρίστες από τα Σκόπια; 

Κατηγορηματικά ΟΧΙ βέβαια αλλά έχω το δικαίωμα να ρωτήσω Πως πέρασε αυτό το αυτοκίνητο τα σύνορά μας με ΠΑΡΑΝΟΜΗ ΠΙΝΑΚΙΔΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑΣ ΠΟΥ ΕΛΗΞΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ ΣΕ ΧΩΡΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΑΙΚΗΣ ΕΝΩΣΗΣ;

 

Στο ερώτημα ο αγαπητός Ηλίας μου γνωστοποίησε, καθώς εγώ για πολλά χρόνια ήμουν ως επίτιμος Καθηγητής Βρετανικών Πανεπιστημίων κάτοικος Αγγλίας, ότι οι νέες Σκοπιανές πινακίδες αυτοκινήτων έχουν το ΝΜΚ και τις παλιές με το SK τις σκέπαζαν με αυτοκόλλητα που έγραφαν ΝΜΚ…Στο συγκεκριμένο αυτοκίνητο μάλλον ξεκόλλησε το αυτοκόλλητο… 

 

Κλείνοντας και διατηρώντας το δικαίωμα ως ΄Έλληνας ξεπερνώντας τις πράξεις ΣΥΡΙΖΑ και Τσίπρα, να ρωτήσω:

 

Πόσες εκατοντάδες φορές έχουν ΚΑΤΑΠΑΤΗΣΕΙ οι Σκοπιανοί την «Συμφωνία των Πρεσπών» από την ημέρα που υπεγράφη μέχρι σήμερα και ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙ ΟΥΤΕ ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΑΠΕΙΛΩΝΤΑΣ ΜΕ ΑΚΥΡΩΣΗ της η, όπως την χαρακτηρίζω χωρίς εμπάθεια με Αριστοφανικό χιούμορ, (και κρατώ το copyright του τίτλου) «ΝέοΔημοκρατικηγενής Πασοκειάδα» Κυβέρνηση του κ Μητσοτάκη;

Δύο σπαρακτικές επιστολές του αγνοούμενου για 50 χρόνια Δνέα ΕΛΔΥΚ Δημήτρη Λουρμπα προς τη μητέτρα του

Δύο σπαρακτικές επιστολές του αγνοούμενου για 50 χρόνια Δνέα ΕΛΔΥΚ ΔΗΜΗΤΡΗ ΛΟΥΡΜΠΑ προς τη μητέρα του..

 

Ο Ανθστης Δημ.Λούρμπας,επέστρεψε το 2024 ,και ξεκουράζεται πια στην αγκαλιά της Πατρίδος.

 

Η πρώτη επιστολή είχε γραφτεί 10 μέρες πριν το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ πριν δεχθεί με τους τόνους τις βόμβες ναπάλμ από τα τουρκικά αεροπλάνα και καταγραφεί ως ένας από τους 83 Ελλαδίτες αγνοούμενους…

 

“«Λευκωσία 4 Αυγούστου 1974,

 

Πολυαγαπημένη μου μανούλα σε φιλώ. Είμαι πάρα πολύ καλά και εύχομαι το αυτό και για σένα. Σήμερα είναι Δευτέρα και είμαι ακόμα μέσα στα χαρακώματα από τις 20 του μηνός Ιουλίου. Τώρα το πότε θα φύγουμε είναι άγνωστον. Πάντως, μέχρι τώρα που σου γράφω το γράμμα αυτό, είμαι πολύ καλά. Γι΄ αυτό μην στενοχωριέσαι καθόλου για μένα, ελπίζω ότι όλα θα πάνε πολύ καλά και γρήγορα θα είμαι κοντά σου. Μάθε ότι στις 19 Ιουλίου ήλθε το καράβι μετά από 12 μήνες που το περιμέναμε μπήκαμε μέσα και ξεκίνησε για την Ελλάδα. Την άλλη μέρα όμως 20 του μηνός μάθαμε ότι οι Τούρκοι κτύπησαν την Κύπρο από τα ράδια. Θέλαμε 5 ώρες να φθάσουμε στην Ρόδο και ξάφνου ακούμε από τα μεγάφωνα του πλοίου «γυρίζουμε στην Πάφο, καλή τύχη» (σ.σ. σύμφωνα με τον ΕΛΔΥΚάριο Δημήτρη Σπανογιάννη οι στρατιώτες απαίτησαν να επιστρέψουν και να πολεμήσουν μαζί με τα αδέρφια τους – στην Πάφο το αρματαγωγό κτύπησε με επιτυχία τον τουρκικό θύλακα) και γυρίσαμε πάλι εδώ. Το μόνο άσχημο είναι δεν θα φύγουμε (σ.σ. για Ελλάδα εννοεί) όσοι είχαμε φύγει την πρώτη φορά. Πολλά παιδιά έμειναν για πάντα εδώ και τα σκέπασε το χώμα της Κύπρου. Έχουμε γίνει όλοι ζωντανοί-νεκροί. 12 ολόκληρους μήνες να μην γίνει τίποτα και όταν φύγαμε γίνανε όλα. Δεν πειράζει όμως ο Θεός είναι μεγάλος και αφού ζούμε σήμερα μετά από τόσα που έκαναν οι Τουρκαλάδες, ας είναι δοξασμένο τ’ όνομά του. Ας ευχηθούμε ότι δεν θα συμβεί τίποτα άλλο και όλα θα πάνε καλά και γρήγορα θα γυρίσουμε πάλι πίσω.

 

Τι άλλο να σου γράψω μανούλα δεν ξέρω.. Πάντως είμαι καλά και μην στενοχωριέσαι. Γράψε μου ένα γράμμα τι κάνει ο Γιάννης, ο Κώστας, ο Αντρέας. Τους πήρανε στον στρατό, τους έχουν αφήσει τώρα και εσύ τι κάνεις; Αν τώρα με θυμήθηκε κανένας και ρώτησε για μένα πες του ότι είμαι καλά και έχει χαιρετισμούς πολλούς από μένα. Μην στενοχωριέσαι καθόλου είμαι πολύ καλά. Ίσως σκεφτείς γιατί σου γράφω τώρα και έχεις δίκιο. Από τις 20 του μηνός κοιμόμαστε εδώ και 300 μέτρα απέναντί μας είναι Τούρκοι. Έχουμε φύγει από το στρατόπεδο γιατί το έχουν βομβαρδίσει. Το τηλεγράφημα που έστειλα ήταν πρώμα. Και σήμερα μου δόθηκε λίγο η ευκαιρία και σου γράφω αμέσως. Τώρα πρέπει να βρω κάποιον που θα πάει μέσα να το δώσω να το ρίξει στο κουτί. Μανούλα ξέρω ότι η αλήθεια είναι πολύ πικρή αλλά πρέπει να ξέρεις ότι αν γίνει τίποτα και πάθω τίποτα, δεν πρόκειται να με φέρουν σε σας αλλά θα μείνω εδώ σε αυτά τα χώματα όπως έμειναν και οι άλλοι οι δικοί μας.

 

Μην ξεχνάς ότι είναι πόλεμος και πόλεμος πολύ άνισος. Αυτοί είναι ύπουλοι και όταν βρουν ευκαιρία κτυπούν τους πάντες και τα πάντα. Έστειλαν ολόκληρα σμήνη από αεροπλάνα και μας κτυπούσαν συνεχώς. Εμείς αμυνόμαστε μόνο με τα όπλα, με το θάρρος και με πίστη στον Θεό. Δεν θέλω να κλάψεις καθόλου αλλά να είσαι περήφανη. Σκέψου πόσες μάνες θρηνούν τα παιδιά τους και ότι δεν θα τα ξαναδούν ποτέ. Και ένας είναι από το Βαρθολομιό βρήκαν μόνο το κεφάλι του. Μην στενοχωριέσαι και ας πιστέψουμε ότι όλα θα πάνε καλά και θα γυρίσω κοντά σου. Μανούλα χαιρετισμούς σε όλους και… Καλή Αντάμωσις».

 

Η δεύτερη επιστολή – 11/08/1974

 

«Αγαπημένη μου μανούλα σε φιλώ. Είμαι πολύ καλά και γρήγορα θα είμαι κοντά σας. Μην στενοχωριέσαι καθόλου, όλα θα πάνε πολύ καλά, ο Θεός δεν θα μας αφήσει. Θα μας προστατεύσει και γρήγορα θα γυρίσουμε. Αφού γλυτώσαμε μέχρι σήμερα όλα θα πάνε καλά. Μην στενοχωριέσαι μανούλα μου, εγώ περνώ πολύ χειρότερα κάθε μέρα μέσα στο χαράκωμα, έχουν σπάσει όλα τα νεύρα μου. Τρίχες άσπρες, δεν είχα και τώρα είναι γεμάτο το κεφάλι μου, αλλά κάνω υπομονή και κουράγιο μέχρι το τέλος. Δεν χάνω το θάρρος μου και την πίστη μου και έχω εμπιστοσύνη στο Θεό ότι όλα θα πάνε πολύ καλά. Μην ξεχνάς όμως ότι είναι πόλεμος και ο πόλεμος είναι καταστροφή. Αφού έτυχε να γίνει σε μας θα το υποστούμε ό,τι και αν γίνει, όσο βαθύ και ορμητικό αν είναι το ποτάμι όταν υπάρχει βία και ανάγκη και όταν μας το επιβάλλουν πρέπει να το περάσουμε. Γράφοντας όλα αυτά δεν θέλω να σε κάνω να στενοχωρηθείς μανούλα μου, αλλά δεν μπορώ α σου γράφω και ψέματα όσο πικρή κι αν είναι η αλήθεια. Περνούμε πολύ δύσκολα και είναι θαύμα που ζούμε ακόμη όσοι έχουμε μείνει. Αν, αν λέω γίνει τίποτα τώρα και μάθεις τίποτα για τον μικρό σου γιο μην χάσεις το θάρρος σου, μην κλάψεις, μην λυγίσεις, ό,τι κι αν συμβεί. Πες μόνο ότι τα έδωσε όλα για εμάς και για την πατρίδα. Τίποτα περισσότερο. Γιατί ό,τι κι αν κάνετε δεν θα βγει τίποτα. Και ποτέ μην ξεχάσεις ότι είσαι η πιο γλυκιά μανούλα στον κόσμο αυτό. Μανούλα μου όσο δεν ήξερα που είναι τα αδέλφια μου και τι κάνουν με έτρωγε η αγωνία, τώρα όμως που έμαθα ότι όλοι είστε πολύ καλά δεν με νοιάζει για τίποτα. Όσο για τον Γιάννη μην στενοχωριέσαι, αυτοί δεν θα κάνουν τίποτα. Μόνο επιφυλακή είναι. Και καλύτερα που είναι εκεί γιατί αν ήταν αλλού υπήρχε μια πιθανότης να τον φέρουν και εδώ. Τώρα εκεί είναι καλά και μην στενοχωριέσαι. Μόνο όταν γίνει πόλεμος Ελλαδας – Τουρκίας και αυτό δεν πρόκειται να συμβεί ποτέ. Εμείς τώρα περιμένουμε να τελειώσουν οι συνομιλίες στην Γενεύη, αν πάνε καλά μέχρι τέλος του μηνός θα είμαι κοντά σου. Αν ναυαγήσουν μόνο ο Θεός ξέρει τι θα γίνει μετά. Πάντως, ελπίζω ότι όλα θα πάνε πολύ καλά και θα είμαι κοντά σου σύντομα. Μην στενοχωριέσαι μανούλα και θα γυρίσω πάλι κοντά σου. Έχω μια προαίσθησις ότι θα πάνε όλα καλά. Πολλούς χαιρετισμούς σε όλους και φιλιά πολλά στον Χρηστάκι και είμαι καλά μανούλα. Μην κλαις μανούλα μου γλυκιά που λείπω από κοντά σου, χιλιάδες μάνες βρίσκονται στην μοίρα τη δικιά σου.

 

Μανούλα μου με φτάνει που έμαθα σήμερα ότι όλοι είστε καλά και άκουσα τη φωνή σου μετά από τόσο καιρό. Μου έδωσε θάρρος, δύναμις και όλα θα τα αντιμετωπίσω ψύχραιμα και άφοβα. Δεν με νοιάζει τίποτα. Μου φτάνει που όλοι εσείς είστε πολύ καλά. Κλείνω εδώ μανούλα μου κι σας ελπίσουμε ότι γρήγορα θα ανταμώσουμε πάλι. Μην στενοχωριέσαι. Είμαι καλά. Σε φιλώ μανούλα μου γλυκιά και ας έχουμε εμπιστοσύνη στο Θεό.

 

Με άπειρη αγάπη ο γιος σου – Δημήτρης- ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΙΣ. Γειά σου μανούλα μου. Σε φιλώ».

 

πηγή

το είδαμε ΕΔΩ

Η κυβέρνηση μοιράζει χρήμα στους δανειστές, αδιαφορώντας για μελλοντικές ανάγκες που μπορεί να προκύψουν

Αθήνα, 19/8/2026

ΝΙΚΗ: Η κυβέρνηση μοιράζει χρήμα στους δανειστές, αδιαφορώντας για μελλοντικές ανάγκες που μπορεί να προκύψουν

Ανεξήγητη βιασύνη δείχνει η κυβέρνηση Μητσοτάκη για την πρόωρη αποπληρωμή μέρους του ρυθμισμένου δημόσιου χρέους, ύψους 13 δισ. ευρώ. Βιασύνη που γίνεται επικίνδυνη αν συνυπολογίσει κανείς τους μελλοντικούς κινδύνους, που απαιτούν τη μεγαλύτερη δυνατή θωράκιση υπέρ της πατρίδας και της κοινωνίας μας.

Η κατάσταση στη Μέση Ανατολή κλιμακώνεται εκ νέου, η συνεχιζόμενη αύξηση στις τιμές των καυσίμων συμπαρασύρει σε γενικευμένη άνοδο τις τιμές σε βασικά είδη ανάγκης, η Τουρκία ανεβάζει την ένταση στο Αιγαίο και επικρατεί διάχυτη ανησυχία διεθνώς για το μέλλον.

Με αυτή την εικόνα, η κυβέρνηση Μητσοτάκη αποφάσισε να μοιράσει “ζεστό χρήμα” στους δανειστές, χρήμα που βγήκε από την τσέπη των εξαθλιωμένων Ελλήνων μέσω της άδικης υπερφορολόγησης, και επιπλέον να πανηγυρίζει για το “ανδραγάθημα” της καταβολής των 13 δισ. ευρώ για μια πρόωρη αποπληρωμή απ’ την οποία ουσιαστικά δεν κερδίζει τίποτα. Αδιάψευστος μάρτυρας για αυτό είναι το ελλειμματικό ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών, που αναγκάζει τη χώρα να δανείζεται με επιτόκιο 3,75%, από τις αγορές και την ίδια ώρα, ακατανοήτως η κυβέρνηση να σπεύδει να αποπληρώσει πρόωρα δάνειο με πολύ χαμηλότερο επιτόκιο.

Η μόνη εξήγηση που μπορεί να δοθεί για την κυβερνητική “πρεμούρα” είναι η πίεση από τους δανειστές για είσπραξη ζεστού χρήματος, προκειμένου εκείνοι να προετοιμαστούν για τις δύσκολες ημέρες που έρχονται.

Η ΝΙΚΗ επισημαίνει πως τα 13 δισ. ευρώ της πρόωρης αποπληρωμής συνιστούν “μαξιλάρι ασφαλείας” για την ελληνική κοινωνία υπό δύσκολες συνθήκες που ενδεχομένως μπορεί να αντιμετωπίσουμε και ως εκ τούτου, κάθε επιπόλαιη σκέψη πρέπει να σταματήσει.

π.Αρσένιος Βλιαγκόφτης- Η Παναγία ως γέφυρα ουρανού και γής

από το κανάλι Εγρήγορση 

 

Εκπομπή με τον π. Αρσένιο Βλιαγκόφτη [Κυριακή, 16 Αυγούστου 2026]

Η αγνότητα, φωτεινότητα και αγιότητα του οσίου Γεωργίου Καρσλίδη

Ένας κύριος από τη Δράμα διηγήθηκε πως ως νέος ανήκε σε μία χριστιανική αδελφότητα κι εξομολογείτο εκεί. Όταν ο πνευματικός τους ασθένησε και αναχώρησε, περίμεναν να έλθει ο αντικαταστάτης του, για να εξομολογηθούν μόνο σ’ εκείνον. Θεωρούσαν ότι οι πνευματικοί τής αδελφότητος ήταν σπουδαιότεροι των άλλων. Επειδή όμως καθυστερούσε να έλθει ο αντικαταστάτης του εξομολόγου, πήγε μαζί μ’ ένα φίλο του να εξομολογηθούν στον όσιο Γεώργιο (Καρσλίδη). Αυτό συνέβη το 1946.

 

Ο όσιος καθόταν μόνος στην είσοδο. Τους κοίταξε μία φορά και τους είπε: «Καλώς τους. Ήρθατε για εξομολόγηση;». Αφού πήραν την ευχή του και απάντησαν καταφατικά, τους είπε: «Εσάς δεν σας εξομολογώ». Εκείνοι απόρησαν. Συνέχισε: «Εσείς έχετε καλούς πνευματικούς, μορφωμένους, εγώ είμαι ένας αγράμματος. Εδώ έρχονται απλοί άνθρωποι… Την άλλη εβδομάδα θα έρθει ο πνευματικός σας».

 

Σκέφθηκαν «δεν ξέρουμε εμείς τάχα ότι περιμένουμε δύο χρόνια και θα ‘ρθει τώρα την άλλη εβδομάδα ο πνευματικός;». Ο όσιος στη συνέχεια τους είπε: «Πάτε μέσα να προσκυνήσετε. Εμείς την Θεία Λειτουργία την κάνουμε το βράδυ, αρχίζουμε βράδυ και τελειώνουμε τα ξημερώματα, αργήσατε να ‘ρθείτε. Δεν πειράζει, καθίστε να σας κάνω ένα τσάι».

 

Κάθισε κοντά τους και τους πρόσφερε ό,τι νηστίσιμο είχε. Ήταν παραμονές Χριστουγέννων. Στο τέλος τους είπε: «Αφού ξαναπροσκυνήσετε, να πάτε στο καλό». Πήγαν στη Δράμα, βρίσκουν τους υπευθύνους της αδελφότητος και τους είπαν τα σχετικά. Εκείνοι ξενίσθηκαν.

 

«Δεν ξέρουμε εμείς και ξέρει ο καλόγερος…». Να που δεν ήξεραν και ο καλόγερος ήξερε. Σε δύο εβδομάδες ο πνευματικός πήγε στην πόλη τους. Πέρασαν 64 χρόνια και θυμούνται καλά την αγνότητα, φωτεινότητα και αγιότητα του οσίου Γεωργίου.

✶✶✶

 

Μία κυρία έπασχε από όγκο στο αυτί και είχε σοβαρούς πόνους. Επισκέφθηκε πολλούς ιατρούς και νοσοκομεία και υποβλήθηκε σε διάφορες θεραπείες κι επεμβάσεις. Η θυγατέρα της με το λαδάκι του οσίου Γεωργίου τη σταύρωσε και θεραπεύθηκε. Πιστεύει όλη η οικογένεια ότι ήταν θαύμα του αγίου, καθημερινά έκαναν την παράκλησή του μετά δακρύων ζητώντας τη βοήθεια του. Τον ευχαριστούν ολόψυχα και συνεχώς επικαλούνται τις πρεσβείες του.

 

Από το βιβλίο: (†) Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Ο Όσιος Γεώργιος της Δράμας. Έκδοσις Ι. Μ. Αναλήψεως του Σωτήρος, Ταξιάρχες (Σίψα) Δράμα 2016, σελ. 465.

 

Πηγή: https://www.koinoniaorthodoxias.org/

ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΣ

Η woke κουλτούρα, ο αρπακτικός καπιταλισμός και η Θεολογία της Αυτοχειριαστικής Ισχύος

Γράφει ο ΓΡΙΒΑΣ ΚΩΣΤΑΣ  

 

Πριν από μερικές ημέρες, σε άρθρο μου στο SLpress, αναφέρθηκα στις απόψεις της καθηγήτριας Patricia MacCormack και ιδιαίτερα στο Ahuman Manifesto, στο οποίο η ανθρωπότητα αντιμετωπίζεται ως ένα είδος καταπιεστικής παρουσίας επάνω στον πλανήτη και προβάλλεται η προοπτική της σταδιακής εξαφάνισής της διά της παύσης της αναπαραγωγής.

 

Υποστήριξα τότε ότι τέτοιες αντιλήψεις δεν πρέπει να αντιμετωπίζονται απλώς ως εκκεντρικές απόψεις μιας ακραίας ακαδημαϊκού, αλλά ως η κορυφή ενός πολύ μεγαλύτερου παγόβουνου. Αξίζει λοιπόν να εξετάσουμε τι μπορεί να βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια αυτού του παγόβουνου. Οι αναφορές που γίνονται εναντίον της λεγόμενης Woke Culture συχνά απορρίπτονται σαν “ακροδεξιές”, “συντηρητικές” ή σαν απόπειρες αποπροσανατολισμού από πολύ σοβαρότερα προβλήματα, όπως είναι η διεύρυνση των κοινωνικών ανισοτήτων, η αποδιάρθρωση της εργασίας και η επικράτηση ενός ακραίου, αρπακτικού καπιταλισμού.

Όμως, ίσως αυτή ακριβώς η διάκριση να είναι παραπλανητική. Γιατί η Woke κουλτούρα και ο ακραίος καπιταλισμός, παρότι εμφανίζονται σαν αντίπαλοι, μπορούν να εξεταστούν ως εκφάνσεις μιας κοινής βαθύτερης ανθρωπολογικής αντίληψης. Και αυτή είναι η αντίληψη του ανθρώπου πρωτίστως ως ενός αυτάρκους, αυτόνομου και βουλησιαρχικού ατόμου.

Όπως ανέφερα στο προηγούμενο άρθρο μου, βασικό στοιχείο της Woke κουλτούρας είναι η αποδόμηση των συλλογικών ταυτοτήτων. Έθνος, λαός, κοινωνία, οικογένεια, φύλο, ακόμη και η ίδια η έννοια μιας κοινής ανθρώπινης φύσης αντιμετωπίζονται ως κατασκευές που πρέπει να αποδομηθούν. Ας μην ξεχνάμε, παρεμπιπτόντως, ότι στις συλλογικές ταυτότητες ανήκουν και οι κοινωνικές τάξεις. Και εδώ εμφανίζεται μια παράδοξη συγγένεια με τον ακραίο φιλελεύθερο καπιταλισμό.

Η περίφημη φράση που συνδέθηκε με τη Μάργκαρετ Θάτσερ, ότι “δεν υπάρχει κοινωνία παρά μόνον άτομα”, συμπυκνώνει μια συγκεκριμένη αντίληψη: Η κοινωνική πραγματικότητα συγκροτείται πρωτίστως από άτομα και τις επιλογές τους. Ένα ανάλογο ανθρωπολογικό υπόβαθρο μπορεί να εντοπιστεί και σε ακραίες εκδοχές του σύγχρονου δικαιωματισμού. Μόνο που πλέον στο “δεν υπάρχει κοινωνία”, έχει προστεθεί και ότι “δεν υπάρχει φύση”. 

Woke κουλτούρα: Το άτομο στο επίκεντρο

Στο κέντρο και των δύο κοσμοαντιλήψεων βρίσκεται το “γυμνό”, σχεδόν απέραντο άτομο. Ένα άτομο που θεωρεί ότι προηγείται των σχέσεών του, των συλλογικών του εντάξεων, της ιστορίας του και, στην ακραία εκδοχή αυτής της λογικής, ακόμη και ορισμένων δεδομένων της φύσης του. Δεν συγκροτείται μέσα από τις σχέσεις του, αλλά θεωρείται ότι υπάρχει πλήρες πριν από αυτές και κατόπιν επιλέγει ποιες θα αποδεχθεί.

Έτσι, δύο πολιτικοί κόσμοι που εμφανίζονται σαν θανάσιμοι αντίπαλοι μπορεί να συναντώνται σε ένα πολύ βαθύτερο επίπεδο. Ο ένας δημιουργεί τον απόλυτο καταναλωτή και ο άλλος το απόλυτο δικαιωματικό υποκείμενο. Και οι δύο όμως μπορεί να έχουν ως έσχατο σημείο αναφοράς το κυρίαρχο άτομο. 

Η Θεολογία της Ισχύος

Αν θελήσουμε να αναζητήσουμε ορισμένες από τις βαθύτερες πολιτισμικές ρίζες αυτής της ανθρωπολογίας, πρέπει να προχωρήσουμε πολύ πίσω. Στον πολιτισμικό πυρήνα της Δύσης βρίσκεται ο Δυτικός Χριστιανισμός και οι αντιλήψεις περί Θεού και ανθρώπου που αναπτύχθηκαν στο εσωτερικό του. Εδώ απαιτείται μια σημαντική διευκρίνιση. Δεν υποστηρίζεται φυσικά ότι υπάρχει κάποια ευθεία γραμμή που ξεκινά από τον Αυγουστίνο και καταλήγει στη Woke κουλτούρα, ή στον σύγχρονο καπιταλισμό. Μια τέτοια θέση θα ήταν ιστορικά αφελής. Οι πολιτισμοί λειτουργούν μέσα από μακροχρόνιες μεταμορφώσεις, αντιστροφές και εκκοσμικεύσεις αρχικών σχημάτων, που μπορεί να καταλήξουν σε αποτελέσματα τα οποία οι δημιουργοί τους ουδέποτε θα αναγνώριζαν. 

Ωστόσο, όπως έχει υποστηρίξει ο πατήρ Νικόλαος Λουδοβίκος, στη δυτική θεολογική παράδοση αναπτύσσεται αυτό που αποκαλεί “Θεολογία της Ισχύος”. Στον Αυγουστίνο, υπό την επίδραση και του νεοπλατωνικού κόσμου, η πνευματική διάσταση του ανθρώπου αποκτά μια σχέση ιεραρχικής υπεροχής έναντι του σώματος και της ύλης. Το ανώτερο καλείται να κυριαρχήσει επί του κατώτερου. Έτσι μπορεί να συγκροτηθεί σταδιακά ένα πολιτισμικό σχήμα στο οποίο η ιεράρχηση και η κυριαρχία αποκτούν ιδιαίτερη σημασία.

Όταν αυτό συνδυάζεται με μια αντίληψη του ανθρώπου ως οντολογικά αυτοτελούς υποκειμένου, τότε οι σχέσεις παύουν να είναι εκείνες που συγκροτούν το πρόσωπο και κινδυνεύουν να μετατραπούν σε σχέσεις μεταξύ ήδη ολοκληρωμένων, αυτόνομων μονάδων. Η διαφορά είναι θεμελιώδης. Άλλο είναι να θεωρείς ότι υπάρχω και μετά σχετίζομαι και άλλο ότι υπάρχω επειδή σχετίζομαι. Στη δεύτερη περίπτωση βρίσκεται η σχεσιακή οντολογία του προσώπου. Στην πρώτη βρίσκεται η δυνατότητα της οντολογίας του κυριαρχικού ατόμου. 

Από τον Θεό στον ανθρωποθεό

Με τον Διαφωτισμό πολλά από τα θεολογικά σχήματα του Δυτικού Πολιτισμού δεν εξαφανίστηκαν, αλλά εκκοσμικεύθηκαν και έγιναν πανίσχυρα, απαλλασσόμενα από το μεταφυσικό τους πλαίσιο. Ο Θεός απομακρύνθηκε σταδιακά από το κέντρο του κοσμοειδώλου, αλλά η θέση που κατείχε δεν έμεινε αναγκαστικά κενή. Ο αυτοθεοποιημένος άνθρωπος έσπευσε να καταλάβει τη θέση του. Εδώ εμφανίζεται αυτό που –χρησιμοποιώντας έναν ντοστογιεφσκικό όρο – θα μπορούσαμε να ονομάσουμε ανθρωποθεό.

Το υποκείμενο δεν αρκείται πλέον να είναι ελεύθερο μέσα στον κόσμο, αλλά επιδιώκει να καταστεί κυρίαρχο του κόσμου. Και η βούληση αποκτά κεντρικό ρόλο στην αυτοκατανόησή του. Στο νεωτερικό και κυρίως στον μετανεωτερικό άνθρωπο δεν αρκεί πλέον “να είμαι αυτό που είμαι”, αλλά να “είμαι αυτό που θέλω να είμαι”. Από το cogito ergo sum μπορούμε έτσι, σχηματικά, να περάσουμε σε ένα volo ergo sum: θέλω, άρα υπάρχω. Η βούληση, με άλλα λόγια, μετατρέπεται σε δημιουργό της πραγματικότητας.

Και εδώ βρίσκεται η βαθύτερη συγγένεια που αξίζει να εξεταστεί μεταξύ φαινομένων, τα οποία πολιτικά και ιστορικά μπορεί να είναι εντελώς διαφορετικά. Δεν πρόκειται για εξομοίωση της Woke κουλτούρας με ολοκληρωτικά καθεστώτα ούτε, φυσικά, με το Ναζισμό. Μια τέτοια εξίσωση θα ήταν ιστορικά και ηθικά απαράδεκτη. Υπάρχει, όμως, ένα ερώτημα που αξίζει να τεθεί: Μπορεί άραγε διαφορετικά φαινόμενα της δυτικής νεωτερικότητας να περιέχουν έναν κοινό βουλησιαρχικό πυρήνα;

Στο Ναζισμό η βούληση εμφανίστηκε στην πιο βίαιη εξωστρεφή μορφή της. Ο ίδιος ο τίτλος της ταινίας της Λένι Ρίφενσταλ “Ο θρίαμβος της θέλησης”, είναι αποκαλυπτικός μιας ολόκληρης κοσμοαντίληψης: Dιά της βούλησης και της ισχύος ο άνθρωπος επιχειρεί να κυριαρχήσει στον κόσμο. Σε ακραίες εκδοχές του μετανεωτερικού ατομικισμού η κίνηση μπορεί να αντιστραφεί προς τα μέσα. Το κυρίαρχο υποκείμενο δεν διεκδικεί αναγκαστικά να κατακτήσει τον εξωτερικό κόσμο.

Διεκδικεί όμως απόλυτη κυριαρχία επί του δικού του μικρού σύμπαντος, επιλέγοντας για παράδειγμα το φύλο του. Κάθε όριο που δεν έχει επιλέξει το ίδιο μπορεί να αντιμετωπιστεί ως καταπιεστικό. Η κυριαρχία μετατρέπεται έτσι σε αυτοκυριαρχία και η αυτοκυριαρχία σε απαίτηση απελευθέρωσης ακόμη και από το δεδομένο. Το τελευταίο όριο είναι η ύπαρξη. Και πρέπει να πάψει να υπάρχει! 

Ένα τρομακτικό φιλοσοφικό ερώτημα

Αλλά εδώ εμφανίζεται ένα τρομακτικό φιλοσοφικό ερώτημα: Εάν η απόλυτη ελευθερία σημαίνει ότι τίποτε δεν μπορεί να δεσμεύει το κυρίαρχο υποκείμενο χωρίς τη συγκατάθεσή του, ποιο είναι το τελευταίο όριο που απομένει; Η απάντηση είναι η ίδια η ύπαρξη. Ο Ντοστογιέφσκι είχε αντιληφθεί με σχεδόν προφητική οξύτητα αυτή τη δυνατότητα. Στους “Δαιμονισμένους”, ο Κιρίλοφ οδηγεί τη λογική της απόλυτης ανθρώπινης αυτονομίας μέχρι το έσχατο σημείο της.

Εάν ο Θεός δεν υπάρχει και ο άνθρωπος πρέπει να γίνει ο ίδιος Θεός, τότε πρέπει να αποδείξει την απόλυτη ελευθερία του, νικώντας ακόμη και τον φόβο του θανάτου. Η αυτοκτονία μετατρέπεται έτσι, μέσα στην παραληρηματική αλλά φιλοσοφικά συνεπή λογική του Κιρίλοφ, σε απόδειξη θεότητας. Εδώ το volo ergo sum φθάνει στην τελική του αντιστροφή. Δηλαδή, μπορώ να επιλέξω να μην υπάρχω. Άρα είμαι απόλυτα ελεύθερος.

Και αυτό ακριβώς εκφράζει η Patricia MacCormack. Και για αυτό οι απόψεις της δεν είναι κάτι γραφικό και περιθωριακό, αλλά μέρος ενός πολύπλοκου ιστορικοπολιτισμικού αρχιτεκτονήματος. Το ενδιαφέρον στις απόψεις της δεν είναι απλώς ο αντιγεννητισμός. Ούτε χρειάζεται να υποστηρίξει κανείς ότι οι απόψεις της οδηγούν αναγκαστικά σε κάποια βίαιη πολιτική εξόντωσης της ανθρωπότητας. Το βαθύτερο φιλοσοφικό ζήτημα είναι διαφορετικό. Για πρώτη ίσως φορά η λογική της αυτοκατάργησης δεν αφορά απλώς το άτομο, αλλά το ανθρώπινο είδος ως συλλογικό υποκείμενο.

Με άλλα λόγια, ανθρωπότητα καλείται να αποφασίσει ότι δεν δικαιούται να υπάρχει. Και αυτή η κραυγή της αυτοεξάλειψης έχει στον πυρήνα της το έντονο στοιχείο της κυριαρχίας, πάνω στο οποίο βασίστηκαν οι ολοκληρωτικές ιδεολογίες της Δύσης. Η ανθρωπότητα επιβεβαιώνει την απόλυτη κυριαρχία της επάνω στον κόσμο, αποφασίζοντας να αποσύρει τον ίδιο της τον εαυτό από αυτόν. Η αυτοεξάλειψη μπορεί έτσι να αναγνωσθεί ως η έσχατη και πιο παράδοξη μορφή κυριαρχίας επί του κόσμου και επί του εαυτού. 

Woke κουλτούρα: Για μια διαφορετική κατανόηση

Μπορώ να καταστρέψω τον κόσμο, άρα είμαι Θεός! Μπορώ, όμως, και να καταργήσω τον εαυτό μου. Άρα δεν υπάρχει τίποτε πλέον πάνω από τη βούλησή μου. Εδώ ίσως ολοκληρώνεται ένας παράξενος κύκλος. Η Θεολογία της Ισχύος ξεκινά από την κυριαρχία. Το ανώτερο επί του κατώτερου, το πνεύμα επί της ύλης, ο άνθρωπος επί της φύσης, το υποκείμενο επί του κόσμου. Όταν, όμως, το υποκείμενο δεν αναγνωρίζει πλέον τίποτε –έξω από αυτό– που να μπορεί να του θέσει όρια, η κυριαρχική βούληση αναγκαστικά επιστρέφει στον ίδιο τον εαυτό της.

Και τότε η Θεολογία της Ισχύος μπορεί να μετατραπεί σε Θεολογία της Αυτοχειριαστικής Ισχύος. Ίσως λοιπόν η περίπτωση MacCormack να μην είναι σημαντική επειδή αποκαλύπτει κάποια συγκεκριμένη πολιτική απειλή, αλλά επειδή λειτουργεί ως καθρέφτης μιας πολύ βαθύτερης πολιτισμικής κρίσης. Μας επιτρέπει να δούμε πού μπορεί να οδηγήσει μια ανθρωπολογία, στην οποία η ελευθερία ταυτίζεται με την απουσία κάθε δεδομένου ορίου και η ανθρώπινη ολοκλήρωση με την απόλυτη κυριαρχία της βούλησης.

Η απάντηση σε αυτή την κρίση ίσως δεν βρίσκεται στην επιστροφή σε νέους καταναγκασμούς, ούτε στην άρνηση της ελευθερίας και των δικαιωμάτων. Βρίσκεται πιθανώς σε μια διαφορετική κατανόηση της ίδιας της ελευθερίας. Στον άνθρωπο όχι ως απομονωμένο άτομο, αλλά ως πρόσωπο, όπως τονίζει η Ελληνορθόδοξη Παράδοση, η οποία θα μπορούσε να προσφέρει ένα νέο οντολογικό μοντέλο για τη Δύση αλλά και για τον κόσμο. Αυτό το μοντέλο βασίζεται στην οντολογία του ανθρώπου, ο οποίος δεν καταπιέζεται επειδή σχετίζεται, αλλά υπάρχει πλήρως ακριβώς επειδή σχετίζεται.

Ο άνθρωπος που δεν αντιλαμβάνεται τη φύση, το σώμα, τον άλλο άνθρωπο και τον κόσμο ως εχθρικά όρια, τα οποία πρέπει να συντρίψει για να γίνει ελεύθερος, που δεν χρειάζεται να γίνει ανθρωποθεός για να αποκτήσει αξία. Γιατί ίσως το μεγάλο παράδοξο του σύγχρονου Δυτικού Πολιτισμού είναι ακριβώς αυτό.

Ότι, δηλαδή, στην προσπάθειά του να απελευθερώσει απόλυτα τον άνθρωπο κινδυνεύει να τον αφήσει τόσο μόνο, τόσο αποσυνδεδεμένο και τόσο κυρίαρχο, ώστε η τελευταία απόδειξη της κυριαρχίας του να είναι να στραφεί εναντίον του ίδιου του εαυτού του. Η αυτοεξάλειψη, τότε, είναι η έσχατη πράξη αυτοπραγμάτωσης ενός υποκειμένου που πιστεύει ότι πρέπει να ελέγχει πλήρως τη μοίρα του. Και ίσως αυτό ακριβώς είναι το βαθύτερο πρόβλημα που βρίσκεται κάτω από την κορυφή του παγόβουνου.

πηγή

ΓΙΑ ΤΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ

‘’Και το καλόν ου καλόν όταν μη καλώς γίνηται’’ (Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος)
 

Γράφει ο Γιώργος Λουκάκης

 

Από το πλήθος των περιπτώσεων επί των οποίων ισχύει το ανωτέρω απόφθεγμα, εξέχουσα θέση κατέχει, σε μία ‘’διάκριση’’ ντροπής, η διοργάνωση πανηγυρικών εκδηλώσεων – στην Επαρχία ιδίως – προς τιμήν (υποτίθεται) της Παναγίας μας την παραμονή (14/8) της εορτής της Κοιμήσεώς Της, στον περίβολο – κατά κανόνα – των αφιερομένων σε Εκείνη Ιερών Ναών. Και ασφαλώς ουδείς αντιλέγει ότι είναι ‘’καλόν’’ η διοργάνωση τέτοιων εκδηλώσεων δια των οποίων δεν αναπτύσσεται βεβαίως το θρησκευτικό συναίσθημα και η κατάνυξη, όπως αρκετοί ισχυρίζονται, όμως αναπτύσσονται και αναζωογονούνται οι δεσμοί των μετεχόντων μεταξύ τους και με την πατρογονική ή απλώς την φιλοξενούσα γη. Μεταβάλλεται όμως το ‘’καλόν’’ σε ‘’ου καλόν’’ επειδή ‘’μη καλώς γίνηται’’ εφόσον καταργείται η αυστηρή νηστεία της παραμονής κατά την οποία δεν καταλύεται ούτε λάδι εάν δεν συμπίπτει με Σάββατο ή Κυριακή.

 

Θλιβερό και εξοργιστικό συνάμα το φαινόμενο άνδρες και γυναίκες που κατά τις προηγηθείσες Παρακλήσεις προσέτρεχαν στην Εκκλησία δεόμενοι, ικετεύοντας, εκλιπαρώντας την σκέπη, την προστασία, την σωτήρια επέμβαση της Μάνας του Θεού και δικής μας, τώρα να απολαμβάνουν ηδονικά μπριζόλες και να αντικαθιστούν την προηγούμενη κατάνυξη με την …’’κρασοκατάνυξη’’. H κουτοπόνηρη δικαιολογία ότι δήθεν το πανηγύρι ανήμερα της εορτής αποκλείει την συμμετοχή σε όσους εργάζονται την επομένη 16/8, είναι επί πλέον βλάσφημη, καθόσον θεωρεί προτεραιότητα τις ψυχαγωγικές ‘’ανάγκες’’ έναντι του σεβασμού προς την Αειπάρθενο και την προς τιμήν της νηστεία.

 

Φρονούμε ότι εάν υπήρχε η απαρέγκλιτη απόφαση της πραγματοποιήσεως των εν λόγω πανηγύρεων ουδέποτε νωρίτερα της 15/8, οι προαναφερθέντες κωλυόμενοι, στην μεγάλη πλειοψηφία τους και με δεδομένο ότι γενικά το δεύτερο δεκαπενθήμερο του Αυγούστου δεν είναι για τους υποψήφιους αδειούχους το ίδιο ελκυστικό όσο το πρώτο, θα επετύγχαναν με τον κατάλληλο προγραμματισμό την υπέρβαση του συγκεκριμένου προβλήματος.

 

Πολύτιμη ευκαιρία για την πιστοποίηση της ειλικρίνειας της ούτως ή άλλως ανίερης αιτιολογήσεως της εν μέσω νηστείας ‘’ευλαβούς’’ κρεωφαγίας, είναι ότι εφέτος συνέπεσε η 15/8 με Σάββατο, γεγονός που κατέστησε άνευ αντικειμένου την εν λόγω αιτιολόγηση. Κατ΄επέκτασιν λοιπόν εξεταστέον τυγχάνει εάν – κλάσμα - έστω των διοργανουμένων αναρίθμητων ανά την Επικράτεια προς τιμήν – υποτίθεται – της Θεοτόκου – πανηγύρεων, μετακινήθηκαν από την παραμονή ανήμερα της Εορτής Της.

 

‘’Ουαί όταν καλώς υμάς είπωσιν πάντες οι άνθρωποι …’’ (Κατά Λουκάν 6 : 26)

 

Απευθυνόμενος τώρα ο γράφων προς εσάς σεβαστοί Πατέρες, όσοι διακονείτε με φρόνημα θυσιαστικό σε χωριά και κωμοπόλεις της Ορθόδοξης Ελληνικής Πατρίδας, σε όλους εσάς οι οποίοι δεν εξαρτάτε την αφειδώλευτη προσφορά σας από την ακριβή αντιστοιχία του πενιχρού μισθού σας με την θέση σας στην διοικητική κλίμακα, υπενθυμίζει την ανωτέρω φοβερή προειδοποίηση του Κυρίου.

 

Είναι απολύτως θεμιτό και επιθυμητό ο Ιερέας να καταβάλλει κάθε δυνατή προσπάθεια ώστε να επιτυγχάνεται και να προάγεται η κοινωνική – εκκλησιαστική ενότητα και η πολυειδής προβολή του τόπου και των ανθρώπων του, γεννημένων ή καταγομένων από αυτόν. Όμως η προσπάθεια αυτή εν ουδεμιά περιπτώσει να εδράζεται στην συγκάλυψη της αλήθειας, σε εκπτώσεις της ορθόδοξης βιοτής και σε αναστολή ισχύος (24ωρη εν προκειμένω) αγιοπνευματικής εμπνεύσεως Νόμων, Εντολών, και Αποφάσεων. Δεν παραγνωρίζεται – κάθε άλλο – η σφοδρότητα του αισθήματος της ανθρωπαρέσκειας το οποίο γεννά και αναμοχλεύει ο Σατανάς ιδίως, σε μη επαρκώς φυλασσόμενες ιερατικές καρδιές μέσω των ‘’ζήτω’’ και ‘’μπράβο’’ των εκκοσμικευμένων Χριστιανών για ‘’φιλολαϊκές’’ ‘’προοδευτικές’’ και ‘’ανοικτόμυαλες’’ κατεδαφιστικές πρωτοβουλίες και η παρότρυνση σε μια τέτοιας μορφής ‘’επί τα χείρω προκοπής’’. Αναλογισθείτε Πατέρες, στιγμιαία έστω, καθήμενοι ‘’πρώτο τραπέζι πίστα’’- ακόμη και αν οι ίδιοι δεν καταλύετε την νηστεία - το φοβερό ‘’ουαί ’’ αυτής της προειδοποιήσεως, καθ΄ον χρόνον ο Πάνσεπτος Ιερός Ναός της Παναγίας μας στον οποίον προηγουμένως τελέσατε τον Εσπερινό και την επομένη θα τελέσετε την Θεία Λειτουργία, είναι τώρα ‘’πνιγμένος’’ στα νέφη της τσίκνας.

 

Επιμύθιον

 

Οι προς τιμήν της Θεοτόκου (και των άλλων Αγίων βεβαίως) πανηγυρικές εκδηλώσεις πρέπει να πραγματοποιούνται εντός ενός πλαισίου ιεροπρέπειας, σεμνοπρέπειας και βαθύτατου ευγνώμονος σεβασμού προς το τιμώμενο Πανάγιο Πρόσωπό Της. Σε αντίθετη περίπτωση οι ανωτέρω εκδηλώσεις μεταπίπτουν στην κατηγορία των λαογραφικών – πολιτιστικών(!) με προσχηματικό, άρα υποκριτικό ‘’χριστιανικό’’ επικάλυμμα, και οι μετέχοντες – εξαιρουμένων όσων τηρούν και τότε την νηστεία της παραμονής- αποδεικνύονται κυριολεκτικά Χριστιανοί για τα πανηγύρια.

Η ΣΠΑΣΜΕΝΗ ΓΛΑΣΤΡΑ

Του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ. Κωνσταντινίδη 

 

Κάθε φορά που επισκέπτομαι την Πάτρα

αντικρίζω τη σπασμένη γλάστρα

Άνθιζε το πιο όμορφο λουλούδι

Και το πιο γλυκό τραγούδι.

Σκόρπια όνειρα, έρωτες, επιθυμίες,
νεανικά χρόνια, που βλέπαμε οπτασίες
τσακισμένες στον χρόνο,
γεμάτες νοσταλγία, πίκρα και πόνο.

Δεν έλειψαν και οι προδοσίες,
ούτε και οι απραγματοποίητες προσδοκίες.
Η ζωή δεν χτίζεται με όνειρα μόνο·
με αγώνα, αγωνία και πόνο.

Συμφορές και δυστυχίες, σαν τα άλογα του Διομήδη,
πας να τα δαμάσεις κι την καρδιά σου σκίζει.
Μέσα στα δίσεκτα χρόνια, με δυστυχία φορτωμένα,
ζήσαμε, παιδόπουλα, πεινασμένα.
Είχαμε όμως αρχές και αξίες,
απόδραση στα Ψηλαλώνια και στο μώλο
σαν έφθανε ο στόλος

Τα δίσεκτα εκείνα του πολέμου χρόνια,
που ηχούσαν οι σειρήνες και τα κανόνια,
τη ζωή μας γέμιζαν όλο στεναχώρια
κι εμείς, όπως πάντα, θύματα αιώνια.

Πόσα εμπόδια, πόσα καψόνια!
Η Σκύλλα και η Χάρυβδη
να μας συντρίψει,
τις νεανικές μας ζωές να τις ξεσκίσει.

Η γενιά μου στερήθηκε το παιχνίδι
και το ερωτικό τραγούδι.
ως τώρα στα βαθιά γεράματα
ο αγώνας μας σκληραίνει.

Τα χρόνια εκείνα, τα μαρτυρικά,
Πώς να τα αντέξεις;
Πώς να τραγουδήσω τη νιότη μου τη χαμένη,
αφού ήταν κατάμαυρη, δυστυχισμένη;

Μια ζωή μαρτύρια
κι η ψυχή τσακισμένη,
Η προσφυγιά μας ταλάνιζε
κι από την ορφάνια ταπεινωμένοι

Τότε, κοιτάζοντας τ’ άστρα,
κακά μας έδιναν μαντάτα.
Εμείς απόπαιδα γεννηθήκαμε,
σε μέτωπα και σε κάστρα.
Χωρίς χώμα και ξερή η δική μας γλάστρα.

Και με της απελευθέρωσης τον ερχομό
τότε έγινε ο μέγιστος χαμός.

Μόνο οι συνεργάτες του εχθρού
και οι μαυραγορίτες
είχαν εγωιστικές και μοχθηρές ψυχές.
Ο επάρατοςΔιχασμός !!!

Όλα τώρα έχουν αλλάξει,
πιο λαμπερά, πιο φωτεινά.
Τότε ήταν σκοτεινά,
αλλά πιο φυσιολογικά.
Οι ψυχές πιο αγνές,
οι εποχές ρομαντικές.

Μόνο οι συνεργάτες του εχθρού
είχαν εγωιστικές και μοχθηρές ψυχές.
και οι μαυραγορίτες

Σπίτια με αυλές, γιασεμιά και μαργαρίτες·
οι πολυκατοικίες όλα τα γκρέμισαν σαν τους κομήτες.

Τίποτα δεν θυμίζει τα παλιά,
τα πρόσωπα που έχω χάσει.
Και η άφθονη ενέργεια τη γη την έχει βλάψει.
Αν συνεχίσει τούτη η πορεία,
θα μας κάψει της Μέδουσας η οπτασία.

Η μνήμη φίλων και γνωστών σε θλίβει.
Γλέντια, φλερτ, φιλίες, και του Μαρούδα το τραγούδι
η νοσταλγία σε πνίγει

Σαν πέφτει στην πόλη η συννεφιά
και από βροχή δεν πέφτει στάλα,
μνήμες ξεπετιούνται από τα παλιά
τότε που έβρεχε με την κουτάλα.

Κι εμείς, χωρίς ομπρέλες, στις στοές
βλέμματα ανταλλάσσαμε με τις εκλεκτές.
Τώρα άνυδρη η πόλη και θερμή,
την παλιά πόλη, τη φευγάτη, νοσταλγείς.

Απομεινάρια άλλων εποχών οι στοές,
κλιματολογικές συνθήκες διαφορετικές.
Ακόμα άλλαξαν και οι εκκλησιές.
Ο πολιούχος άγιος, λαμπρό μνημείο,
ωραιότατο το Αρχαιολογικό Μουσείο.
Αδύνατον να βρω το παλιό μου το σχολείο.

Άλλα τα στέκια και τα θεάματα της εποχής.
Η παλιά αρχόντισσα έγινε τουριστική.
Έφυγαν τα εργοστάσια και οι βιομηχανίες,
τότε που εξάγονταν καραβιές η σταφίδα
και, με την απελευθέρωση, σόγια έφερναν τα πλοία
να χορτάσουν οι πεινασμένοι.

Μαθητής τότε, δούλεψα το καλοκαίρι στα σακιά,
το μεροκάματο να πάω στη μαμά μου,
τη συγχωρεμένη.

Ξαπλώνεται η πόλη σαν λουκουμάς

Σε δάση, σε χωράφια και στα βουνά
για να στεγάσει το λεφούσι που φτάνει καθημερινά.
Άξιος ο δήμαρχος, την φροντίζει,
κάθε της γειτονιά καλλωπίζει
και από καθαριότητα «σκίζει».
Σημασία δεν έχει τι ψηφίζει.

Καθάρισε πλέον η ακτή·
οι παλιές βιομηχανίες σοβαρός ήταν ρυπαντής.

Η Πάτρα την ανάπτυξη ακόμη περιμένει.
Έκλεισε και το παλιό οινοπωλείο του Κλεομένη.
Ο υπερτουρισμός μόνο μόλυνση θα φέρει.
Ο καρναβαλικός Διόνυσος λαμπμρός , λείπει ο Απολλώνιος θεμσός , και μετρό και κυκλοφοριακό ζητάει ανάπτυξη ο Αχαιός

Μόνο φαντάσματα και στοιχειά
στην πόλη με συντροφεύουν.
Ψάχνει συνέχεια η ματιά
τα παλιά να βρει, τα μαγαζιά
και πρόσωπα γνωστά.

Αλλά ματαίως·
ο χρόνος αδυσώπητος, η Εντελέχεια μοιραία,
καθαρίζει το παλιό και φέρνει το νέο.
Παίζει το παιχνίδι της ωραία

Μόνο τα φαντάσματα δεν μπορεί να εξοντώσει ο χρόνος.
Και τα στοιχειά που σε συνοδεύουν, καθώς βαδίζεις μόνος,
είναι σαν να σε κοροϊδεύουν:

«Εσύ, υπέργηρε, πώς βρέθηκες εδώ πέρα;
Άνθρωπος μιας άλλης εποχής!
Όλοι οι γνωστοί,
όλες οι αγάπες σου από τα περασμένα,
είναι στο χώμα,
κι εσύ σεργιανάς σαν αιωνόβιος νεανίας ακόμα;

Αθάνατο σε έκανε ο Δίας;
Τι κάνεις και κλέβεις την μακροζωία;»

Γυρνάς στον τόπο του εγκλήματος, η αφεντιά σου.
Θυσία υπέρ πατρίδας η οικογένειά σου.
Κι εσύ, μοναχικός στην παλιά τη γειτονιά σου

Εμείς μαύρα χρόνια περάσαμε στη νεότητα
και ακόμη χειρότερα γεράματα.
Η ψηφιακή ταυτότητα...

Υπάρχουν όμως και χειρότερα·
δεν πρέπει να παραπονιόμαστε.
Ζήσαμε τρεις κύριες εποχές
και ακόμη κάνουμε αλλαγές
και εκσυγχρονιζόμαστε.

Και τώρα που δύο Μούσες
στο πόδι σου αφήνεις,
από την ίδια πηγή να πιουν κι αυτές νερό,
η καθεμιά το μήνυμα του Ελληνισμού
μακριά να στείλει εν καιρώ.τις ευγνωμονώ!!

Τούτο το μήνυμα έχει διαδοθεί στις ηπείρους
από Έλληνες, Φιλέλληνες, τους πλέον εμπείρους.
Θα συνεχίσουν το έργο
για τον άνθρωπο και το περιβάλλον,
από το «Εγώ» στο «Εμείς» χωρίς να βιάσουν τον άλλον,
νόμο στον κάθε ολιγάρχη και σε κάθε ανόητο « μεγάλο»,
και το χρήμα μέσο να γίνει υπέρ της οικουμένης
και όχι, σαν δράκοντας, σάρκες σου να τρώει
με τις βόμβες Μελπομένη
η καμπάνα της φύσης λυπητερά σημαίνει. 

(17/8/26)

Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Στην Παναγία Σουμελά Βερμίου, οι ιεράρχες επιβράβευσαν την άλωση της Ελλάδος και τον δαιμονισμό της κοινωνίας …

Σχόλιο από το ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ: Όταν η πνευματική ηγεσία κυλιέται στον βούρκο με την διεφθαρμένη εξουσία είμαστε κυριολεκτικά στο έλεος του Κυρίου και μόνο η ομολογία η δική μας και η μετάνοιά μας θα μας σώσουν. Γινόμαστε ξανά και ξανά μάρτυρες του ίδιου έργου στο οποίο άμυαλοι λευκασμένοι ιεράρχες βραβεύουν τους καταστροφείς του Έθνους και τους σοδομονομίτες. Τώρα μάλιστα έχουν ακόμα πέντε χιλιάδες λόγους να το κάνουν, για να απολαμβάνουν περισσότερο τα προνόμοια που τους δίνει η αντίχριστη πολιτεία. Η Παναγία σιχαίνεται τα έργα των φιλοσοδομονομιτών μητροπολιτών, οι οποίοι την ημέρα της Κοιμήσεώς Της ΒΡΑΒΕΥΣΑΝ ΜΕ ΤΟΝ ΜΕΓΑΛΟΣΤΑΥΡΟ ΤΩΝ ΚΟΜΝΗΝΩΝ ΤΗΣ ΤΡΑΠΕΖΟΥΝΤΟΣ ΤΟΝ ΑΜΕΤΑΝΟΗΤΟ ΣΟΔΟΜΟΝΟΜΙΤΗ πρόεδρο της εικονικής ‘δημοκρατίας’ Κωνσταντίνο Τασούλα. 

 

Συνολικά πέντε (5) αρχιερείς τίμησαν με την παρουσία τους τον «πρώτο πολίτη» που ξεφτιλίζει τη θέση που κατέχει και καταστρέφει την Ελλάδα! Μπράβο τους! Συγχαρητήρια! 

 

Στο πολυαρχιερατικό συλλείτουργο ανήμερα της Θεομητορικής Εορτής της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στην Παναγία Σουμελά Βερμίου προεξήρχε ο Σερρών Θεολόγος και συλλειτούργησαν οι Άρτης Καλλίνκος, Κηφισίας Κυρίλλος, Λαρίσης Ιερωνύμος, Βεροίας Παντελεήμων. Οι εορτές της Εκκλησίας μας, με αποκλειστική ευθύνη της ιεραρχίας, κατήντησαν εκδηλώσεις νανουρίσματος και προβολής φιδιών του καθεστώτος που δηλητηριάζουν και σβήνουν την Πατρίδα με εθνοκτόνους και αντίχριστους νόμους.

 

Διαβάστε την πολύ αληθινή και έμπονη παρέμβαση του κ. Κωνσταντίνου Καρυπίδη. 

 

«Δυστυχώς αυτή η κατάντια επικρατεί στην Παναγία Σουμελά στο Βέρμιο. Μετά τον θάνατο του Φίλωνα Κτενίδη, του οραματιστή και επανιδρυτή της Ιεράς Μονής Παναγίας Σουμελά στο Βέρμιο (που μόνο ιερά μονή δεν είναι, διότι δεν υπάρχει ιερό κοινόβιο μοναχών), έπαψε αυτό το όραμα να γίνεται πραγματικότητα. 

 

Οι κάτοικοι της Καστανιάς Βερμίου έδωσαν τα στρέμματα στην Μονή με την προϋπόθεση να γίνει διαχρονικά η νέα μονή Παναγίας Σουμελά πιστό αντίγραφο της γνήσιας μονής Παναγία Σουμελά στην Τραπεζούντα του Πόντου. Όχι μόνο δεν έχτισαν όπως θα έπρεπε την νέα μονή πιστό αντίγραφο, αλλά ούτε καν την μετέτρεψαν σε ιερό ησυχαστήριο όπως ήταν στην πατρίδα, απεναντίας έχει γίνει ένα έργο καθαρά για εμπορικούς και οικονομικούς σκοπούς και κυρίως για πολιτική διαφήμιση της εκάστοτε εξουσίας. 

 

Είναι ντροπή να παρασημοφορούν πολιτικάντηδες σαν τον νερουλά Τασούλα που έγινε αναξιοκρατικά πρόεδρος της Δημοκρατίας. Ποια δημοκρατία κύριοι;;; Την δημοκρατία που επικαλούνται οι αχρηστοκράτες και αφήνουν να αργοπεθαίνει τούτη η αιματοβαμμένη χώρα μας. 

 

Ο Έλληνας πεθαίνει και φέρνουν κατά χιλιάδες Μαμελούκους, Πακιστανάντς, Αφγανιστανάντς και χοχολάντς. Αυτούς τους άθλιους αχρηστοκράτες δίνουν κάθε χρόνο την Ιερά εικόνα της Παναγίας Σουμελά να την κρατάνε για λίγο, μόνο και μόνο να φανούν στον λαό (πρόβατα) πόσο καλοί χριστιανοί είναι και πόσο τεμέκ φιλοπόντιοι είναι…….. η Παναγία Σουμελά για εμάς τους Πόντιους είναι η προστάτιδα μάνα μας, που έδωσε για αιώνες θάρρος, δύναμη και υπομονή στα όσα πέρασαν ανά τους αιώνες οι Έλληνες του Πόντου. 

 

φωτο Ορθοδοξία newsagency 

 

Η Παναγία Σουμελά αντί να είναι ένα εθνικοθρησκευτικό κέντρο που θα προβάλει την θρησκεία, τον πολιτισμό και την ιστορία του ποντιακού Ελληνισμού, έχει καταντήσει ιδιωτική λέσχη που δεν προσφέρει τίποτα για το όραμα που είχε ο Φίλων Κτενίδης και οι πρόγονοι μας. 

 

Το μόνο που κάνουν είναι να εκμεταλλεύονται την Ιερά εικόνα της Παναγίας Σουμελά και να διαφημίζουν τα σάπια πολιτικά τζάκια που καταστρέφουν την πατρίδα, το έθνος, την θρησκεία και την ελληνική οικογένεια. Αυτούς τους εθνομηδενιστές και εθνοπροδότες τιμούν δυστυχώς. 

 

Καλύτερα να τιμήσουν ανθρώπους που πρόσφεραν για τον ποντιακό ελληνισμό ή μάλλον θα με ικανοποιούσε να δω μία γιαγιά ή έναν γέροντα να δίδεται ο Σταυρός των Κομνηνών παρά σε αυτά τα αρπακτικά, αυτούς τους αχρηστοκράτες που ξεπουλάνε εις το όνομα της δημοκρατίας την Ελλάδα μας, την πατρίδα, θρησκεία και οικογένεια, με τους λαθρονόμους και τους άνομους νόμους που είναι εναντίον της ελληνικής παραδοσιακής οικογένειας. 

 

Όλη η Ελλάδα κράζει αυτή την άθλια πρωτοβουλία να δώσουν τον Σταυρό των Κομνηνών στον πρόεδρο της αχρηστοκρατίας τον Τασούλα…….. ουαί ημίν γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριτές.……» 

 

Κωνσταντίνος Καρυπίδης

πηγή

 

ΣΧΟΛΙΟ

 

Και να φανταστείτε ότι ο κ. Καρυπίδης δεν στηλιτεύει καν το πρόσφατο αίσχος του ΠτΔ Τασούλα στα Γιάννενα... Εκεί στα εγκαίνια Οθωμανικών τζαμιών ο Τασούλας εξήρε τους Βυζαντινούς Γιαννιώτες που "διδασκόμενοι" από τους Θεσσαλονικείς που αντιστάθηκαν στους Τούρκους και σφαγιάστηκαν, παραδόθηκαν αμαχητί στον Σουλτάνο και γι αυτό πήραν προνόμια και ελευθερίες!!!!!!

Η τυχαία στροφή στη Χαλκιδική που με μετέφερε 2.000 χρόνια πίσω

Γράφει ο Γιώργος Βενετσάνος

 

Υπάρχουν κάποιες στιγμές στον δρόμο που οι καφέ αρχαιολογικές πινακίδες σού κλείνουν το μάτι. Συχνά τις προσπερνάς χωρίς δεύτερη σκέψη, όμως υπάρχουν και οι φορές που πατάς φρένο, έτοιμος να ανακαλύψεις τι κρύβεται πίσω από τα κίτρινα γράμματά τους. Μια τέτοια αυθόρμητη στάση, χάρη σε μια απλή ταμπέλα στα παράλια της Χαλκιδικής, με έφερε εντελώς απρόσμενα στην Παλαιά Ποτίδαια.

 

Εκεί, δίπλα στη σημερινή Νέα Ποτίδαια, ορθώνεται το Διατείχισμα της Κασσάνδρειας. Πρόκειται για ένα σπουδαίο οχυρωματικό έργο στον ισθμό της χερσονήσου της Κασσάνδρας, το οποίο κατασκευάστηκε αρχικά τον 3ο αιώνα μ.Χ. και ανασυγκροτήθηκε τον 6ο αιώνα μ.Χ. επί του αυτοκράτορα Ιουστινιανού, με σκοπό να προστατεύει την περιοχή από τις εχθρικές επιδρομές. 

 

Μια στάση που έμελλε να μου κάνει μεγάλη εντύπωση και να μείνει χαραγμένη θετικά στην μνήμη μου. Η γοητεία του μέρους κρύβεται στη φυσικότητά του. Τα ερείπια δεν μοιάζουν με έκθεμα σε βιτρίνα, αλλά με ένα κομμάτι της γης που απλώς ξεχάστηκε στον χρόνο και το πέτυχε κανείς τυχαία. Παρατηρώντας καλύτερα, βλέπεις ότι ανάμεσα στα βυζαντινά τείχη υπάρχουν ενσωματωμένες κολώνες από αρχαίους ναούς. Είναι μια εικόνα καθηλωτική· νιώθεις ότι τα αρχαιοελληνικά και τα βυζαντινά ερείπια συνομιλούν μεταξύ τους, υφαίνοντας μαζί το νήμα του χρόνου. 

 

Καθώς περπατάς ανάμεσα στα ερείπια και τα αρχαία θεμέλια, γίνεσαι ένα με το παρελθόν· τα ερείπια παίρνουν ζωή και σου μιλούν: εδώ ένας προμαχώνας, εκεί μια οικία, πιο πέρα ένας δρόμος κι ένα λιμάνι. Και δίπλα, η θάλασσα, απέραντη, ήρεμη, μία γαλάζια αγκαλιά σε απόσταση αναπνοής. Η αντίθεση είναι καθηλωτική: αρχαία τείχη και σύγχρονα κύματα. Κύματα που σίγουρα ηχούσαν με τον ίδιο ακριβώς τρόπο την εποχή των αρχαίων Ελλήνων και των Βυζαντινών.

 

Ακουμπισμένος σε μια μεριά του τείχους, άφησα το βλέμμα μου να χαθεί στον ορίζοντα. Εκεί, με τη θάλασσα μπροστά μου, συνειδητοποίησα πόσες γενιές ανθρώπων πέρασαν από αυτό το ίδιο σημείο και μοιράστηκαν, ανά τους αιώνες, την ίδια ακριβώς εικόνα.

 

Γιατί η μαγεία της Παλιάς Ποτίδαιας δεν κρύβεται σε εντυπωσιακά ερείπια, αλλά στον ψίθυρο της ιστορίας που αρνείται να σβήσει. Είναι το ζωντανό αποτύπωμα ενός κόσμου που δεν μπήκε ποτέ σε προθήκη μουσείου, αλλά συνεχίζει να αναπνέει κάτω από τον ήλιο της Χαλκιδικής. Μια στάση γεμάτη σιωπή, απλότητα και αλήθεια. Ένα μέρος όπου το χθες και το σήμερα συναντιούνται στο ίδιο κύμα, θυμίζοντάς μας ότι είμαστε όλοι περαστικοί κάτω από τον ίδιο, αιώνιο ορίζοντα.

Οι προκλήσεις των Καθολικών στη Βόρεια Ήπειρο

Απολύτως προκλητικές είναι οι δραστηριότητες της Αποστολικής Διοίκησης της Νοτίου Αλβανίας (Administratio Apostolica Albaniae Meridionalis – φορέας της Καθολικής Εκκλησίας) – είχε “θεσμοθετηθεί” ήδη από τη φασιστική κατοχική εξουσία προπολεμικά – η οποία έχει προσλάβει διαστάσεις διάρθρωσης, χρηματοδότησης και “ιεραποστολικής” παρουσίας στον χώρο όπου ιστορικά μαρτυρείται η Ορθόδοξος Εκκλησία, αμέσως μετά την πτώση του αθεϊστικού καθεστώτος στην Αλβανία.  

 

Όμως, ειδικά το τελευταίο διάστημα, ενδεχομένως ερμηνεύοντας με τον δικό τους τρόπο την πραγματικότητα που δημιουργεί η εκδημία του Αρχιεπισκόπου Αναστασίου, φαίνεται η κατάσταση να εκτροχιάζεται πλήρως. Ουσιαστικά από την ίδρυση της (τον Νοέμβριο 1939) και άλλο τόσο στην νέα της εκδοχή, η εν λόγω δομή έχει ταυτιστεί πλήρως με βλέψεις και σκοπιμότητες της ιταλικής διπλωματίας και υπηρεσιών. Αυτό αποτελεί ακόμη πιο ανησυχητικό στοιχείο στην όλη υπόθεση.

 

Η δήθεν “ιεραποστολή” σε ένα χώρο που όλες τις ανάγκες ιστορικά και σήμερα καλύπτουν οι Ορθόδοξες Επισκοπές της τοπικής Αυτοκεφάλου Ορθοδόξου Εκκλησίας της Αλβανίας, είναι το περίβλημα της παλινδρόμησης των ιταλικών υπηρεσιών σε μεθοδεύσεις, για τις οποίες η ιστορική έρευνα μας προσφέρει πλούσιο υλικό ήδη από τον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο. Υλικό, που αν μη τι άλλο επιβεβαιώνει την δολιότητα και την επιδίωξη βίαιου ελέγχου της επιρροής του Ελληνισμού στον φυσικό του αυτό γεωγραφικό χώρο. Που δεν αφορά την ιστορία, αλλά κυρίως την πραγματικότητα… 

 

Ο επικεφαλής της Φλάβιο Καβαλίνι – ενώ είναι απλός Καθολικός ιερέας- λειτουργός – τους τελευταίους μήνες, εμφανίζεται να τελεί ποιμαντορικές περιοδείες και επισκέψεις με την αμφίεση Επισκόπου. Για όσους είναι σχολαστικοί με τους εκκλησιαστικούς τύπους, ας αναφερθεί ότι ο ίδιος ο φορέας αποτελεί τέχνασμα από τα γνωστά των Καθολικών, δεδομένου ότι ουδεμία επισκοπική έδρα διέθεταν στις περιοχές που δραστηριοποιούνται. Και μάλιστα τέλεσε στις αρχές παρελθόντος Ιουλίου “ποιμαντορική” επίσκεψη στους Αγίους Σαράντα! Ουσιαστικά, με την όλη κινητικότητα τους, δείχνουν να επιδιώκουν την ανακεφαλαίωση και προβολή του καρπού της από τριακονταετίας επένδυσής τους στον κάτω του Γεννούσου (Σκούμπι) Ποταμού…

 

Κέντρο της όλης δραστηριοποίησης τους από το 1992 ήδη είναι η Αυλώνα, στην οποία μάλιστα χαίρουν ειδικής και προνομιακής μεταχείρισης από την πολιτεία και το Φίερι, δεδομένου ότι βρίσκεται ακριβώς επί σημαντικής οδικής αρτηρίας. Στο προσωπικό της ιεραποστολής συμπεριλαμβάνονται διαχρονικά και σήμερα δεκάδες Ιταλών ιερωμένων, μοναχών και κυρίως μοναζουσών. Οι τελευταίες είναι ιδιαίτερα αποδοτικές στον τομέα της κοινωνικής προσφοράς, που αποτελεί εξ άλλου το άλλοθι και ταυτόχρονα δόκιμο μέσο είσδυσης και διάδοσης. 

 

Κατά τη συντριπτική τους πλειοψηφία είναι Ιταλοί ή Ιταλομαθείς για να μην υπάρχουν προσχήματα και βρίσκονται σε στενή εάν όχι ταυτόσημη συνεργασία και καθοδήγηση με το πολύ ισχυρό Προξενείο της Ιταλίας στην Αυλώνα. Τα καλά στελεχωμένα κλιμάκιά τους στο Φίερι, την Λούσνια, Μπεράτι, Αργυρόκαστρο, Αυλώνα, Αγίους Σαράντα, Δέλβινο, Ελμπασάνι κ.α. μαζί και σε σημαντικές κώμες και κοινότητές τους λειτουργούν φροντιστήρια εκμάθησης της Ιταλικής, πλήρη σχολεία με ουσιαστικής σημασίας παρουσία εκπαιδευτικών και υπό την διακριτική διοίκηση μοναζουσών, κέντρα επαγγελματικής κατάρτισης, μονάδες παροχής ανθρωπιστικής υποστήριξης, όπου χωρίς καμιά τήρηση των προσχημάτων χρηματοδοτούνται από Ιταλικού κρατικού φορείς και φέρουν ανεπιφύλακτα την σημαία της Ιταλίας.

 

Η παρακαταθήκη του Αναστάσιου 

 

Θα ήταν κατάχρηση χώρου η επιμονή σε λεπτομέρειες της υπόθεσης. Αξίζει όμως να αναφερθεί η λεπτομέρεια, αποκαλυπτική της δολιότητας, ότι ακόμη και αυτή η χειρονομία μεταφοράς προς προσκύνηση τμήματος του λειψάνου του Αγίου Νικολάου στη Μητρόπολης Βερατίου, την παρουσιάζουν ως κοινή λατρευτική δραστηριότητα. 

 

Εκείνο όμως που αδήριτα προκύπτει είναι η ανάγκη μιας σχετικής απάντησης – χωρίς αυτή να περιοριστεί στην απλή διαμαρτυρία. Άλλο η οφειλόμενη ένσταση της αρμόδιας εκκλησιαστικής αρχής – με την επίκληση της ειρηνικής συνύπαρξης – και άλλο αυτό που θα εξασφάλιζε την αφύπνιση των πνευματικών δυνατοτήτων που η Ορθοδοξία και ο Ελληνισμός διαθέτει για να αντιπαρέλθει την κατάσταση που το Βατικανό επιδιώκει να δημιουργήσει, ταυτιζόμενο για άλλη μια φορά με τις βλέψεις της Ιταλίας.

 

Η παρακαταθήκη που άφησε ο Αρχιεπίσκοπος Αναστάσιος δεν είναι προς θαυμασμό, αλλά προς αξιοποίηση στην ιεραποστολή και την αλληλεγγύη των Ορθοδόξων Χριστιανών. Η λαϊκή παροιμία του “μη χύνεις αλλού το νερό, όταν η αυλή σου διψάει” στην περίπτωση έχει ειδική βαρύτητα…

 

Το ιστορικό της Administrattio Apostolica 

 

Η γραμμή του Γενούσιου Ποταμού, ή έστω αυτή του γλωσσολόγου Γίρετσεκ, ουσιαστικά δεν προσδιορίζει μόνο τον διαχωρισμό Τοσκιρίας και Γκεγκερίας (οι δύο φυλές των Αλβανών με τα σχετικές γλωσσικές διαλέκτους) και την επιρροή των γλωσσών: Ελληνικής νοτίως αυτής και λατινογενών βόρεια της γραμμής. Με την εκκλησιαστική πραγματικότητα που δημιουργήθηκε μετά το σχίσμα των Δυτικών Χριστιανών και τις πιέσεις στην ανατολική ακτή της Αδριατικής, ειδικά κατά τους σκοτεινούς αιώνες της Οθωμανικής κυριαρχίας, οριοθετεί και την ταυτότητα των Χριστιανών. Με όριο τη γραμμή Δυρράχιο – Τίρανα – Ελμπασάν, νότια αυτών οι Χριστιανοί ανήκουν ιστορικά στην Ανατολική Ορθόδοξη Εκκλησία και βόρεια αποσχίστηκαν στο Βατικανό. 

 

Κι ενώ με την ιταλική κατοχή στη διάρκεια του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου στην Ήπειρο, πόσο μάλλον στην Βόρεια Ήπειρο, που ήδη είχε προβλεφθεί να αποσπαστεί στο υπό συγκρότηση κράτος της Αλβανίας, οι πιέσεις και βιαιοπραγίες για την συρρίκνωση της φυσιολογικής επιρροής του Ελληνισμού και τη διάρρηξη των φυσικών δεσμών με το Πατριαρχείο, είναι τραγικές. Ακόμη πιο τραγική είναι η διαχείριση του Εκκλησιαστικού ζητήματος κατά την κατοχή της Αλβανίας από την Φασιστική Ιταλία, στη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.

 

Την σχεδόν ολοκληρωμένη διοικητικά μεθόδευση για την παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας (είχε λάβει Τόμο Αυτοκεφάλου τον Απρίλιο του 1937) στο Βατικανό δια της Ουνίας ανέτρεψε την τελευταία στιγμή η νικηφόρος αντεπίθεση και επέλαση του Ελληνικού Στρατού. Εάν σήμερα στο χώρο της Αλβανίας διαιωνίζεται γνήσια Ορθοδοξία, σε μεγάλο βαθμό έγκειται στην ηρωική θυσία των Ελλήνων το 1940-41. 

 

Μπορεί οι φανατικοί κύκλοι του Βατικανού και ειδικά οι παράγοντες του φασιστικού καθεστώτος του Ντούτσε που αντιλαμβάνονταν την “ενοποίηση” των Εκκλησιών παρόμοια μ’ εκείνη της προσχώρησης του αλβανικού κράτους στο στέμμα του Βίκτωρος Εμμανουήλ να μην πέτυχαν τον στόχο αυτό, ωστόσο δημιούργησαν εκ του μηδενός τη δομή της Αποστολικής Διοίκησης Νοτίου Αλβανίας. Αυτή που αξιοποιούν επί μεγαλύτερου χρονικού διαστήματος, με αφειδώλευτες χρηματοδοτήσεις και απροκάλυπτους τρόπους…

 

Αγνώμονες οι Ιταλοί κρατικοί φορείς 

 

Με την ευκαιρία να αναφερθεί ένα επεισόδιο δυσανάλογης σημασίας, πλην όμως ενδεικτικό της νοοτροπίας που διακατέχει το Ιταλικό κατεστημένο στον διπλωματικο-στρατιωτικό και εκκλησιαστικό χώρο. Κατά τον περασμένο Μάιο, στο Στρατιωτικό τους Κοιμητήριο στο Μπάρι, που έχουν συγκροτήσει ειδικά για τον ενταφιασμό των απολεσθέντων τους στο Μέτωπο με την Ελλάδα το 1940-41, ενταφιάστηκαν ακόμη 27 σωροί.

 

Τους έχουν εντοπίσει κατά τις σχετικές εργασίες έρευνας πεδίου, εκταφής, ταυτοποίησης κι επανενταφιασμού οι αξιωματικοί και ειδικοί του υπουργείου Αμύνης της Ελλάδος που από το 2018 εργάζονται στην επικράτεια της Αλβανίας. Συνεπείς στις σχετικές διαδικασίες και κυρίως στις ανθρωπιστικές υποχρεώσεις, τα οστά που ανήκουν σαφώς σε Ιταλούς, παραδόθηκαν στον Ακόλουθο Αμύνης της Πρεσβείας της Ιταλίας στα Τίρανα. Πλην όμως ουδεμία αναφορά έγινε από πλευράς των Ιταλών ιθυνόντων, στην ακέραια αυτή χειρονομία των Ελλήνων αξιωματικών… 

 

πηγή