Το σκάνδαλο των υποκλοπών εκθέτει την Κυβέρνηση

Αθήνα, 26/02/2026  

 

Το σκάνδαλο των υποκλοπών εκθέτει την Κυβέρνηση 

 

Η απόφαση του Β΄ Μονομελούς Πλημμελειοδικείου για τις υποκλοπές είναι ένα ισχυρό ράπισμα στο επιτελικό κράτος του κ. Μητσοτάκη.

 

Οι κατηγορούμενοι ενήργησαν με κοινό δόλο και σε συνεργασία με άλλα πρόσωπα και απέκτησαν παράνομα πρόσβαση σε προσωπικά δεδομένα και ιδιωτικές επικοινωνίες προσώπων, όπως του Αρχηγού της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης, υπουργών, δημοσιογράφων, ακόμη και των Αρχηγών του ΓΕΕΘΑ και του ΓΕΣ.

 

Μια ντροπιαστική υπόθεση για την Ελλάδα που μας εκθέτει σε φίλους και εχθρούς.

 

Η Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής που είχε συσταθεί το 2022 για να εξετάσει την υπόθεση των υποκλοπών ήταν «στημένη», γιατί όπως ανέφερε βασικός μάρτυρας στη δικαστική διαδικασία, του είχαν δοθεί οι ερωτήσεις που θα του έθετε η Επιτροπή και, προφανώς, οι «προτεινόμενες» απαντήσεις που όφειλε αυτός… να δώσει!

 

Μόνο τυχαίο δεν είναι το γεγονός ότι δεκατρείς από τους δεκαπέντε τότε βουλευτές υπουργοποιήθηκαν. Το «επιτελικό κράτος» ανταμείβει όσους συμβάλλουν στη συγκάλυψη κυβερνητικών εγκλημάτων.

 

Πρώην στέλεχος της εταιρείας Krikel, που εμπλέκεται στην εξαγωγή του παράνομου λογισμικού παρακολούθησης, είχε αναφέρει ότι η κυβέρνηση γνώριζε πλήρως όσα συνέβαιναν με τις υποκλοπές και όταν ο ίδιος κατέθεσε στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής, για τις ερωτήσεις που του έγιναν είχε προετοιμασθεί από τον Γιάννη Λαβράνο στον οποίο, κατά τον μάρτυρα, ανήκει και η εταιρεία Krikel. Ο κ. Λαβράνος είναι κουμπάρος του Γρηγόρη Δημητριάδη, πρώην Γενικού Γραμματέα του πρωθυπουργού Κ. Μητσοτάκη. Σύμπτωση;

 

Ο ίδιος μάρτυρας είχε πει ότι οι συνεργάτες του κ. Λαβράνου τον διαβεβαίωναν ότι «όσο βρίσκεται η Νέα Δημοκρατία στην εξουσία, δεν έχει να φοβάται τίποτα».

 

Και το μεγάλο ερώτημα που τίθεται είναι:

- Δεν υπάρχει Κράτος και Υπηρεσίες που να μπορούν να διασφαλίσουν την ασφάλεια και το απόρρητο των επικοινωνιών;

- Η αποστολή της ΕΥΠ ποια είναι;

- Τελικά, τι είναι το επιτελικό κράτος του Μητσοτάκη; Συνένοχο στις υποκλοπές ή τελείως ανίκανο να διαφυλάξει τους Έλληνες πολίτες;

 

Αυτή είναι η εικόνα της Κυβέρνησης. Συγκάλυψη, κουκούλωμα και μπάζωμα σε κάθε τομέα της οικονομικής και κοινωνικής μας ζωής.

 

Γραφείο Τύπου της ΝΙΚΗΣ

press@nikh.gr

ΤΟ ΣΥΓΧΡΟΝΟ ΧΑΛΙ ΤΗΣ ΝΤΡΟΠΗΣ: Τρία χρόνια Γεωργιάδη στο Υπουργείο Υγείας…

Πώς η αλαζονεία Εξουσίας, οι στρεβλές λύσεις και η ιδεολογική τύφλωση βύθισαν ακόμα βαθύτερα το δημόσιο Σύστημα Υγείας…

 

Του Παναγιώτη Αποστόλου

Πολιτικού αναλυτή – αρθρογράφου

egerssi.gr

https://lnk.bio/Egerssi

 

Εισαγωγή: Ο ασθενής που δεν μπορεί να περιμένει άλλο…

 

Τον Ιούλιο του 2023, ο Άδωνις Γεωργιάδης ανέλαβε για δεύτερη φορά το Υπουργείο Υγείας, κουβαλώντας μαζί του τη γνωστή ρητορική της «μεταρρύθμισης», της «αξιοκρατίας» και του «εκσυγχρονισμού». Σχεδόν τρία χρόνια αργότερα, το 2026, η πραγματικότητα του Εθνικού Συστήματος Υγείας (ΕΣΥ) δεν έχει απλώς μείνει στάσιμη, έχει επιδεινωθεί με τρόπους που δυσκολεύεσαι να φανταστείς αν δεν τους έχεις βιώσει.

 

Άρρωστοι σε ράντζα στους διαδρόμους. Χειρουργεία που γίνονται μόνο αν πληρώσεις. Νοσοκομεία που λειτουργούν χωρίς γιατρούς. Μαγνητικοί τομογράφοι που σκουριάζουν επειδή δεν υπάρχει κανείς να τους χειριστεί. Και ένας Υπουργός που, αντί να ακούσει τους επαγγελματίες υγείας που αντιμετωπίζουν αυτή την καθημερινή τραγωδία, τους αποκαλεί «κομμουνιστές» και τους λέει ότι τους «βαρέθηκε».

 

Αυτό το κείμενο δεν είναι πολιτικό μανιφέστο. Είναι ντοκουμέντο. Είναι η καταγραφή τριών χρόνων Υπουργίας που θα μείνει στην ιστορία όχι για αυτά που έχτισε, αλλά για αυτά που κατεδάφισε.

 

Ι. Το κληρονομημένο χάος και η επιλογή να το αγνοήσεις…

 

Υποστελέχωση: Το αίμα που στάζει από το σύστημα…

 

Ας ξεκινήσουμε με το πιο ορατό, το πιο εξαντλητικό, το πιο ανείπωτο πρόβλημα του ΕΣΥ: Δεν υπάρχουν αρκετοί γιατροί. Δεν ήταν ποτέ αρκετοί. Αλλά το 2025, το πρόβλημα πήρε επικίνδυνες διαστάσεις που δεν επιτρέπουν πλέον επικοινωνιακές διαφυγές.

 

Η ΠΟΕΔΗΝ, η ομοσπονδία των εργαζομένων στα νοσοκομεία, κατέγραψε συστηματικά στη Βόρεια Ελλάδα εκατοντάδες κενές οργανικές θέσεις που παραμένουν αδύναμες. Κλινικές που κλείνουν μερικώς επειδή δεν υπάρχει προσωπικό να τις λειτουργήσει. Εφημερίες που ακυρώνονται επειδή δεν υπάρχει κανείς να τις καλύψει. Τον Αύγουστο του 2025, δημοσιεύματα με επίκληση επίσημων πινάκων κατέδειξαν αρνητικό ισοζύγιο προσλήψεων-αποχωρήσεων γιατρών: αποχωρούν περισσότεροι από όσους μπαίνουν.

 

Τι έκανε ο κ. Γεωργιάδης γι' αυτό; Αντί να προχωρήσει σε μαζικές μόνιμες προσλήψεις, αντί να κάνει το ΕΣΥ ελκυστικό για τους νέους γιατρούς που το εγκαταλείπουν για τη Γερμανία, την Αγγλία, την Αυστραλία, επέλεξε τη «λύση» της αγοράς. Και ως πρώτη κίνηση, άνοιξε την πόρτα των δημόσιων νοσοκομείων στους ιδιώτες.

 

Υποδομές: Εξοπλισμός που σκουριάζει…

 

Ένα από τα πιο συμβολικά παράδοξα του σύγχρονου ΕΣΥ: Νοσοκομεία που διαθέτουν τεχνολογικό εξοπλισμό αξίας εκατομμυρίων, αλλά αδυνατούν να τον λειτουργήσουν. Αξονικοί τομογράφοι που δεν δουλεύουν 24 ώρες γιατί δεν υπάρχουν χειριστές. Μαγνητικοί τομογράφοι που παραμένουν εκτός λειτουργίας για μήνες — στο Βόλο λόγω υποστελέχωσης, στην Πάτρα λόγω πυρκαγιάς που δεν αποκαταστάθηκε έγκαιρα παρά τη βουλευτική πίεση.

 

Η λογική είναι απλή και σκληρή: μπορείς να αγοράσεις μηχανήματα, αλλά αν δεν πληρώσεις αξιοπρεπώς τους ανθρώπους που τα χειρίζονται, δεν χρησιμεύουν σε τίποτα. Και ο κ. Γεωργιάδης επέλεξε τα μηχανήματα-βιτρίνες αντί για τους ανθρώπους.

 

Χρηματοδότηση: Δισεκατομμύρια οφειλόμενα…

 

Τα νοσοκομεία του ΕΣΥ έχουν ληξιπρόθεσμες οφειλές που μετριούνται σε δισεκατομμύρια ευρώ. Αυτές οι οφειλές δεν είναι αφηρημένα νούμερα, είναι η αιτία που δεν γίνεται συντήρηση εξοπλισμού, που δεν αγοράζονται φάρμακα, που ο εφοδιασμός «κλειδώνει» σε πλατφόρμες παραγγελιών. Τον χειμώνα του 2025-2026, σε περίοδο έξαρσης γρίπης, αναφέρθηκαν ελλείψεις αντιικών φαρμάκων και νοσοκομεία που «δάνειζαν» φάρμακα μεταξύ τους για να ανταπεξέλθουν.

 

Το ΕΣΥ είναι εδώ και χρόνια υποχρηματοδοτούμενο, και οι «μεταρρυθμίσεις» Γεωργιάδη δεν έλυσαν αυτό το πρόβλημα, το διαιώνισαν, στρέφοντας τη συζήτηση αλλού.

 

ΙΙ. Οι «λύσεις» που έγιναν νέα προβλήματα: Η νομοθετική αποτυχία 2023-2026…

 

1. Το «νόμιμο φακελάκι»: Απογευματινά χειρουργεία επί πληρωμή…

 

Η πρώτη μεγάλη «καινοτομία» του κ. Γεωργιάδη ήταν η θεσμοθέτηση απογευματινών χειρουργικών επεμβάσεων με οικονομική συμμετοχή του ασθενούς σε δημόσια νοσοκομεία. Η κυβερνητική αφήγηση το παρουσίασε ως λύση στις τεράστιες λίστες αναμονής.

 

Η πραγματικότητα ήταν διαφορετική και την είπαν ξεκάθαρα οι ίδιοι οι επαγγελματίες υγείας. Η ΟΕΝΓΕ, η ΕΙΝΑΠ, η ΠΟΕΔΗΝ και ο Πανελλήνιος Ιατρικός Σύλλογος μίλησαν με μία φωνή: αυτή η ρύθμιση δεν λύνει το πρόβλημα, το νομιμοποιεί.

 

“Τα απογευματινά χειρουργεία επί πληρωμή ακυρώνουν τις θεμελιώδεις αρχές σύστασης του ΕΣΥ.”

 

Η λογική της κριτικής είναι απόλυτα συνεκτική: αν τα πρωινά χειρουργεία δεν γίνονται επειδή δεν υπάρχει προσωπικό, η λύση είναι να προσληφθεί προσωπικό και να ανοίξουν οι κλειστές χειρουργικές αίθουσες. ΟΧΙ να αναγκάζεις τον ασθενή που περιμένει χρόνια να πληρώσει για να χειρουργηθεί απόγευμα. Αυτό δεν είναι μεταρρύθμιση. Αυτό είναι θεσμοθέτηση της ανισότητας.

 

Οι επαγγελματίες υγείας το έλεγαν ανοικτά: το «φακελάκι» που ήταν για δεκαετίες η κατακριτέα παθολογία του συστήματος, τώρα γίνεται νόμος. Αντί να καταπολεμηθεί, νομιμοποιήθηκε. Ο κ. Γεωργιάδης έκανε νόμο αυτό που η κοινωνία ονόμαζε για χρόνια «ντροπή».

 

2. Ιδιωτικοποίηση με νόμο και η είσοδος ιδιωτών στο ΕΣΥ…

 

Ο κ. Γεωργιάδης άνοιξε επίσημα την πόρτα στους ιδιώτες γιατρούς να εργάζονται στο δημόσιο σύστημα μέσω του λεγόμενου «ιδιωτικού έργου». Η κυβέρνηση το παρουσίασε ως «ευελιξία» και «κάλυψη αναγκών».

 

Ο ΠΟΕΔΗΝ ήταν ξεκάθαρος:

“Δεν είναι λύση η δυνατότητα εργασίας ιδιωτών γιατρών στο ΕΣΥ.”

Και είχε απόλυτο δίκιο. Αντί ο κ.. Γεωργιάδης να απαντήσει στο ερώτημα «γιατί οι γιατροί δεν θέλουν να μείνουν στο ΕΣΥ;». 

 

Αντί να αυξήσει μισθούς, να βελτιώσει συνθήκες εργασίας, να δώσει προοπτική, έβαλε ιδιώτες. Δηλαδή, αντί να θεραπεύσει τη νόσο, έβαλε ένα τσιρότο που κρύβει την πληγή.

 

Το αποτέλεσμα είναι διπλά καταστροφικό: ούτε το πρόβλημα της υποστελέχωσης λύνεται, ούτε η λογική της δημόσιας υγείας ως κοινωνικού αγαθού διαφυλάσσεται. Η αγορά μπαίνει στο νοσοκομείο. Η υγεία γίνεται εμπόρευμα.

 

3. Η «ολοκλήρωση» που δεν ολοκληρώθηκε για την ψυχική υγεία…

 

Ο σχετικός νόμος παρουσιάστηκε με μεγαλοπρέπεια ως «ολοκλήρωση της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης». Στην πράξη, προκάλεσε σφοδρές αντιδράσεις τόσο από τους εργαζόμενους στον τομέα ψυχικής υγείας όσο και από ειδικευμένους φορείς.

 

Η “Καθημερινή” κατέγραψε «σφοδρές αντιδράσεις εργαζομένων στο ΕΣΥ». Η ένωση νοσοκομειακών ψυχολόγων δήλωσε ρητά «έντονη αντίθεση». Η βασική κατηγορία: ο νόμος δεν βελτιώνει τις υπηρεσίες ψυχικής υγείας, ανοίγει δρόμο για εμπορευματοποίησή τους.

 

Επιπλέον, δίνει έμφαση σε ρυθμίσεις για τα προγράμματα απεξάρτησης που ανησυχούν ειδικούς: αντί να επενδυθεί στην πρόληψη, στη φαρμακευτικά υποστηριζόμενη αποθεραπεία, στη ψυχολογική στήριξη, το σύστημα «οργανώνεται» γύρω από τη χορήγηση φαρμάκων. Η χαπακοποίηση της ψυχικής υγείας ως λύση. Ο ασθενής παίρνει το χάπι και φεύγει. Το πρόβλημα παραμένει.

 

4. Δύο κατηγορίες ασθενών με τον «Προσωπικό Ιατρό»…

 

Αναμορφώθηκε ο θεσμός του προσωπικού ιατρού. Στη δημόσια διαβούλευση που προηγήθηκε, φορείς Πρωτοβάθμιας Φροντίδας Υγείας και πολίτες επισήμαναν το ίδιο πρόβλημα:

“Τον κίνδυνο της δημιουργίας δύο κατηγοριών ασθενών επισημαίνουν φορείς και πολίτες.”

 

Η διαστρωμάτωση είναι σαφής: αν έχεις χρήματα ή αν ζεις σε πόλη με πολλούς ειδικευμένους γιατρούς, έχεις πρόσβαση σε καλύτερη πρωτοβάθμια φροντίδα. Αν είσαι φτωχός ή ζεις σε νησί ή σε ορεινό χωριό, παίρνεις ό,τι υπάρχει, συχνά έναν αγροτικό ή ειδικευόμενο που δεν έχει τους πόρους να σε βοηθήσει επαρκώς.

 

Αυτή η «μεταρρύθμιση» δεν βελτίωσε την πρωτοβάθμια υγεία. Την κατηγοριοποίησε σε υγεία πολυτελείας και βασική.

 

5. Το «ερανιστικό» νομοσχέδιο και η κρυφή ατζέντα…

 

Ο σχετικός νόμος αποκαλούμενος εύγλωττα «ερανιστικό» νομοσχέδιο από τα ΜΜΕ λόγω της ετερόκλητης φύσης του — κρύβει στα άδυτά του μια διάταξη που η ΕΙΝΑΠ χαρακτήρισε ως «φωτογραφική» και «αιφνιδιαστική»:

 

“Το ΔΣ της ΕΙΝΑΠ εκφράζει την κατηγορηματική του αντίθεση, χωρίς καμία προηγούμενη διαβούλευση.”

 

Η άρνηση να διαβουλευθεί με τους εκπροσώπους των νοσοκομειακών γιατρών πριν από μια ρύθμιση που τους αφορά άμεσα δεν είναι απλώς αλαζονεία, είναι πολιτική αποτυχία. Ένας Υπουργός που νομοθετεί εν κρυπτώ, «αιφνιδιαστικά», υπονομεύει ακόμα και την ελάχιστη εμπιστοσύνη που απαιτείται για να λειτουργήσει ένα δημόσιο σύστημα.

 

ΙΙΙ. Η αλαζονεία της εξουσίας: Ο Υπουργός εναντίον των εργαζομένων…

 

Μια περιοδεία σε νοσοκομεία που δεν έχει κανένα αντίκτυπο…

 

Αν υπάρχει κάτι που χαρακτηρίζει τα τρία χρόνια Γεωργιάδη στο Υπουργείο Υγείας, είναι η συστηματική, επίμονη, ιστορικά αδιανόητη αδυναμία ή άρνηση να ακούσει. Σε κάθε νοσοκομείο που επισκέφθηκε, τον υποδέχθηκαν γιατροί, νοσηλευτές και εργαζόμενοι με πανό, φωνές και αιτήματα. Και σε κάθε νοσοκομείο, η απάντηση ήταν η ίδια: εκνευρισμός, επίπληξη, ταξινόμηση.

 

Ρόδος, Αύγουστος 2024: «Εγώ έχω πιο δυνατή φωνή»…

 

Στο Γενικό Νοσοκομείο Ρόδου, εκπρόσωποι εργαζομένων αντιμετώπισαν τον υπουργό με αιτήματα για στελέχωση. Η απάντηση που πήραν δεν ήταν υπόσχεση, δεν ήταν αναγνώριση του προβλήματος, δεν ήταν έστω ευγένεια.

 

“Μη φωνάζετε σας παρακαλώ, εγώ έχω πιο δυνατή φωνή.”

 

Αυτή η φράση δεν είναι απλώς αγένεια. Είναι η συμπύκνωση μιας πολιτικής στάσης: η εξουσία δεν ακούει, επιβάλλει. Ο Υπουργός δεν ήρθε να λογοδοτήσει, ήρθε να επιθεωρήσει. Και αν τολμήσει κάποιος να υψώσει φωνή, του υπενθυμίζει ποιος έχει «πιο δυνατή φωνή».

 

Κως, Αύγουστος 2024: «Θα έρχεστε εδώ να μιλάτε με σεβασμό»…

 

Στο Γενικό Νοσοκομείο Κω, ο «άγριος καυγάς» που περιέγραψαν τα ΜΜΕ αποκάλυψε ακόμα πιο ξεκάθαρα το ύφος ενός Υπουργού που αντιμετωπίζει τη διαμαρτυρία ως προσωπική προσβολή:

 

“Ξέρω να φωνάζω και εγώ και καλύτερα από σένα.”

“Θα έρχεστε εδώ να μιλάτε με σεβασμό.”

 

Εκατομμύρια Ελληνικές οικογένειες έχουν έναν γιατρό, μία νοσηλεύτρια, έναν υγειονομικό που δουλεύει κάτω από ανυπόφορες συνθήκες για να σώσει ζωές. Αυτοί οι άνθρωποι, εξαντλημένοι, υποπληρωμένοι, με τα κενά ευθύνης να βαραίνουν στις πλάτες τους, τόλμησαν να πουν στον Υπουργό τους «έτσι δεν πάει». Και εισέπραξαν μαθήματα ευγένειας.

 

Παπανικολάου, Σεπτέμβριος 2024: «Αυτά τα αριστερά τα βαριέμαι»…

 

Στο νοσοκομείο «Παπανικολάου» στη Θεσσαλονίκη, ένας συνδικαλιστής-γιατρός μίλησε για ελλείψεις και μόνιμες προσλήψεις. Η απάντηση του υπουργού ήταν αποκαλυπτική:

“Αυτά τα αριστερά τα βαριέμαι.”

 

"Θα πείτε ένα ευχαριστώ. Έχω βαρεθεί τη γκρίνια."

 

Ο κ. Γεωργιάδης δεν βλέπει γιατρό που ζητά βοήθεια για τους ασθενείς του. Βλέπει «αριστερό». Δεν ακούει αίτημα για ενίσχυση του δημόσιου νοσοκομείου. Ακούει «γκρίνια».

 

Αυτή η ιδεολογική τύφλωση είναι ίσως η πιο επικίνδυνη από τις παθολογίες της Υπουργίας του. Όταν κατηγοριοποιείς τους επαγγελματίες υγείας που διαμαρτύρονται ως «κομμουνιστές» και «αριστερούς», δεν αντιμετωπίζεις το πρόβλημα, το πολιτικοποιείς. Και ένα πολιτικοποιημένο πρόβλημα δημόσιας υγείας δεν λύνεται ποτέ.

 

Γεννηματάς, Ιανουάριος 2025: «Σταματήστε τα κουμουνιστικά»…

 

Στην κοπή πίτας στο νοσοκομείο «Γ. Γεννηματάς», εργαζόμενοι που τόλμησαν να μιλήσουν για ράντζα και συνθήκες νοσηλείας άκουσαν:

"Σήμερα είμαστε σε μία πίτα. Τα κουμουνιστικά σε μένα να τα σταματήσετε."

 

"Εμάς ψήφισε ο λαός."

 

Η επίκληση της ψήφου ως ασπίδα απέναντι στην κριτική είναι η κλασική προσφυγή του αλαζόνα πολιτικού. Ναι, κύριε Γεωργιάδη, ο λαός σας ψήφισε. Αλλά ο λαός δεν σας ψήφισε για να του λέτε «αδύνατον» σε κάθε αίτημα για ποιοτική δημόσια υγεία.

 

Άρτα, Ιανουάριος 2025: Η κατακλείδα της αδιαφορίας…

 

Στο Γενικό Νοσοκομείο Άρτας, η ένταση ξεπέρασε τα λεκτικά όρια. Η αποδοχή ενός Υπουργού Υγείας από τους εργαζόμενους — ανθρώπους που κάθε μέρα βλέπουν τι σημαίνει «αποτυχία της πολιτικής» στα μάτια των ασθενών — κατέληξε σε ρίψη νερού, φωνές «ντροπή» και «αίσχος».

 

“Ντροπή. Αίσχος. Δώστε λεφτά για την υγεία.”

 

Αυτά δεν είναι «κομμουνιστικά». Αυτά είναι η τελευταία λέξη ανθρώπων που εξαντλήθηκαν να επικοινωνούν με τον επίσημο τρόπο.

 

Νίκαια, Φεβρουάριος 2026: Η «επίθεση» και η πολιτική θεατρικότητα…

 

Στις 19 Φεβρουαρίου 2026, κατά την επίσκεψη στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας, ο Υπουργός αντιμετώπισε προσπάθεια εργαζομένων να εμποδίσουν την είσοδό του. Εισήλθε από άλλη πόρτα. Στη συνέχεια έσπευσε στα ΜΜΕ να δηλώσει:

"Κινδύνευσε σοβαρά η σωματική μου ακεραιότητα."

 

Κανείς δεν αμφισβητεί το δικαίωμα σωματικής ακεραιότητας. Αλλά υπάρχει κάτι βαθιά παράδοξο σε έναν Υπουργό που τρία χρόνια αρνείται να ακούσει για το «σοβαρό κίνδυνο» που αντιμετωπίζουν καθημερινά οι ασθενείς στα νοσοκομεία του και ξαφνικά ανακαλύπτει τον κίνδυνο όταν η διαμαρτυρία γίνεται προσωπική.

 

Επίσης, την ίδια μέρα, στο Αρεταίειο Νοσοκομείο, αντί για πολιτικό διάλογο, ο κ. Γεωργιάδης επέλεξε τη ρητορική σύγκρουση:

"Αν είστε με τη Χαμάς, εμείς είμαστε με το Ισραήλ."

 

Άνθρωποι που κρατούσαν πανό για το ΕΣΥ χαρακτηρίστηκαν ως υποστηρικτές τρομοκρατίας. Αυτό δεν είναι πολιτική. Αυτό είναι δηλητηρίαση του δημόσιου διαλόγου.

 

IV. Η κυβερνητική αφήγηση vs της πραγματικότητας…

 

«Επενδύουμε στα νοσοκομεία»…

 

Ο κ. Γεωργιάδης επισκέπτεται τα νοσοκομεία για να κόψει κορδέλες. Εγκαίνια νέων ΤΕΠ, παραλαβές ανακαινισμένων κλινικών, εγκατάσταση εξοπλισμού. Η επικοινωνιακή μηχανή δουλεύει αδιάκοπα.

 

Αλλά τα εγκαίνια δεν εξαφανίζουν τα ράντζα. Οι φωτογραφίες με κορδέλες δεν προσλαμβάνουν γιατρούς. Και στο νοσοκομείο «Έλενα Βενιζέλου», τον Δεκέμβριο του 2025, ενώ ο κ. Γεωργιάδης εγκαινίαζε ανακαινισμένο ΤΕΠ, οι εργαζόμενοι τον υποδέχθηκαν με συνθήματα και αρνήθηκαν τα «μελομακάρονα» που τους προσέφερε. Σύμβολο ενός υπουργού που μοιράζει γλυκά ενώ το σύστημα καίγεται.

 

Επίλογος: Η Υγεία δεν είναι αγορά…

 

Υπάρχει μια θεμελιώδης διαφωνία στο κέντρο όλης αυτής της κρίσης: για τον κ. Γεωργιάδη και την κυβέρνηση Μητσοτάκη, η υγεία είναι υπηρεσία που μπορεί να βελτιστοποιηθεί με εργαλεία αγοράς, κίνητρα, ιδιώτες, πληρωμές. Για τους εκατοντάδες γιατρούς, νοσηλευτές και εργαζόμενους που βγήκαν στους δρόμους των νοσοκομείων, η υγεία είναι δικαίωμα.

 

Αυτή η αντίθεση δεν λύνεται βάζοντας «κουμμουνιστικές» ή «αριστερές» ταμπέλες. Λύνεται με πολιτική βούληση, με χρηματοδότηση, με σεβασμό στους επαγγελματίες που κρατούν όρθιο ένα σύστημα κάτω από αδύνατες συνθήκες.

 

Ο Άδωνις Γεωργιάδης δεν επιλέγει αυτό. Επιλέγει τα εγκαίνια αντί τις προσλήψεις. Τις φωτογραφίες αντί τις λύσεις. Τη ρητορική αντί τον διάλογο. Τα χειρουργεία επί πληρωμή αντί το δωρεάν ΕΣΥ.

 

Και όταν κάποιος τολμήσει να του πει ότι αυτά δεν αρκούν, ο Υπουργός απαντά με μια φράση που θα μείνει ως ο ορισμός της αλαζονείας Εξουσίας:

«Έχω βαρεθεί τη γκρίνια.»

 

Οι ασθενείς σε ράντζα, οι γιατροί που δουλεύουν χωρίς ανάπαυλα, τα νοσοκομεία χωρίς φάρμακα. Όλοι αυτοί δεν «γκρινιάζουν», φωνάζουν για επιβίωση. Και ένας Υπουργός που το βαρέθηκε αυτό, δεν αξίζει τη θέση που κατέχει!!

Ο όρος «Ισλαμοφοβία» χρησιμοποιείται από τη Νέα Τάξη, ως μέσο στιγματισμού όσων δεν επιθυμούν την αθρόα παράνομη μετανάστευση.

Όταν η επαγρύπνηση γίνεται έγκλημα. Όταν μια κουλτούρα επιμένει ότι δεν υπάρχει λύκος, χλευάζει όσους δείχνουν τα δόντια του και ντροπιάζει τους βοσκούς ώστε να σωπάσουν, δεν θα πρέπει να εκπλαγεί όταν ο λύκος μπαίνει από την μπροστινή πόρτα με το ψηφοδέλτιο στο χέρι…

Πηγή: turfseer.substack.com
Απόδοση: Ελλήνων Αφύπνιση

Ας ξεκινήσουμε με μια ερώτηση που σχεδόν ποτέ δεν τίθεται… 
Πότε η κριτική μιας ιδεολογίας γίνεται ηθικό έγκλημα;

Κάπου στην πορεία, ο όρος «ισλαμοφοβία» σταμάτησε να σημαίνει μίσος κατά των Μουσουλμάνων και άρχισε να σημαίνει αντίσταση στο πολιτικό Ισλάμ. Αυτή η μετατόπιση δεν συνέβη τυχαία. Λειτουργεί ως ρητορική ασπίδα – μια ασπίδα που αναδιατυπώνει άμεσα τις ανησυχίες για την ασφάλεια, τις πολιτισμικές εντάσεις ή τις ιδεολογικές αντιρρήσεις ως μισαλλοδοξία.

Και από τη στιγμή που σε χαρακτηρίζουν φανατικό, η συζήτηση τελειώνει.
Η λέξη που τερματίζει τη διαμάχη…

Η κατάληξη «-φοβία» υποδηλώνει παράλογο φόβο. Τι γίνεται όμως αν ο φόβος που συζητείται δεν είναι παράλογος;

Οι επικριτές δεν επισημαίνουν τους απλούς Μουσουλμάνους που ζουν τη ζωή τους, εργάζονται, μεγαλώνουν οικογένειες. Επισημαίνουν τα μαχητικά ισλαμιστικά κινήματα – ομάδες που είναι ανοιχτά αφοσιωμένες στην επέκταση της διακυβέρνησης της Σαρία και στην υποταγή των δυτικών νομικών και πολιτιστικών συστημάτων.

Αυτή η διάκριση έχει σημασία. Ωστόσο, είναι συνήθως θολή.

Το αποτέλεσμα; Ένα ανατριχιαστικό αποτέλεσμα. Οι πολίτες διστάζουν να μιλήσουν ανοιχτά για προβλήματα που συνδέονται με τον εξτρεμισμό, φοβούμενοι την καταστροφή της φήμης τους.

Έχουμε ξαναδεί αυτή την τακτική.

Κατά τη διάρκεια της COVID, η αμφισβήτηση των πολιτικών για το mRNA δεν διατυπώθηκε ως πολιτική διαφωνία – χαρακτηρίστηκε ως «αντιεπιστημονική». Η κατηγορία αντικατέστησε το επιχείρημα. Τώρα, η «ισλαμοφοβία» παίζει παρόμοιο ρόλο στις συζητήσεις για τη μετανάστευση και την εθνική ασφάλεια. Αν εγείρεις μια ανησυχία, ξαφνικά είσαι ηθικά ύποπτος.

Βολικός.
Δοκιμασία πολιτισμικού στρες στην Ευρώπη…

Σε διάφορα μέρη της Ευρώπης, η μετανάστευση σε συνδυασμό με τον ριζοσπαστικό ισλαμιστικό ακτιβισμό έχουν δημιουργήσει γειτονιές που λειτουργούν ως πολιτιστικοί θύλακες. Σε ορισμένες πόλεις, οι κοινωνικές τριβές δεν είναι υποθετικές – είναι τεκμηριωμένες. Η διστακτικότητα της αστυνομίας, οι παράλληλοι νομικοί κανόνες και ο αυτοδιαχωρισμός έχουν αλλοιώσει τον κοινωνικό ιστό.

Το βασικό ζήτημα δεν είναι η ποικιλομορφία. Τα δυτικά έθνη έχουν μακρά ιστορία απορρόφησης νεοφερμένων.

Το ζήτημα είναι η αφομοίωση έναντι της αντικατάστασης.

Το μαχητικό – εξτρεμιστικό ισλαμιστικό δόγμα, σε αντίθεση με τις περισσότερες παραδόσεις των μεταναστών, δεν δίνει προτεραιότητα στην ανάμειξη με την κουλτούρα υποδοχής. Ο δηλωμένος στόχος του -που έχει εκφραστεί από διάφορες ισλαμιστικές οργανώσεις εδώ και δεκαετίες- είναι η κυριαρχία, όχι η προσαρμογή.

Αυτό δεν είναι παράνοια. Αυτή είναι πολιτική θεολογία.
Η μετανάστευση ως στρατηγική…

Ο ερευνητής δημοσιογράφος Πέτερ Σβάιτσερ υποστήριξε στο βιβλίο του «Το Αόρατο Πραξικόπημα» ότι η μαζική μετανάστευση μπορεί να λειτουργήσει ως γεωπολιτικός μοχλός. Η θέση του δεν είναι θρησκευτική – είναι στρατηγική. Υποστηρίζει ότι οι ξένες δυνάμεις και οι εγχώριες ελίτ ενδέχεται να χρησιμοποιούν τις μεταναστευτικές ροές ως πολιτικά εργαλεία.

Είτε συμφωνεί κανείς με κάθε συμπέρασμα, η ευρύτερη ιδέα αξίζει να εξεταστεί: τα μεταναστευτικά πρότυπα δεν εμφανίζονται στο κενό. Διαμορφώνονται από πολιτικές επιλογές, κίνητρα και δομές εξουσίας.

Αν η μετανάστευση μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως πολιτικό όπλο, τότε μπορεί επίσης να φέρει ιδεολογικά στοιχεία.

Το να αμφισβητείς αυτή την πιθανότητα δεν είναι μίσος. Είναι ανάλυση.
Ο ψυχολογικός μοχλός…

Το να χαρακτηρίζεις τους επικριτές ως «ισλαμοφοβικούς» επιτυγχάνει τρία πράγματα: Προστατεύει τις ριζοσπαστικές ιδεολογίες από τον έλεγχο.
Εκφοβίζει τους μετριοπαθείς ώστε να τους κάνει να σιωπήσουν.
Συγχέει μια παγκόσμια θρησκεία με τις πιο επιθετικές πολιτικές της εκφράσεις.

Αυτή η συγχώνευση είναι από μόνη της άδικη—για τους Μουσουλμάνους.

Εκατομμύρια Μουσουλμάνοι απορρίπτουν τον εξτρεμισμό. Πολλοί τον εγκαταλείπουν. Η ειλικρινής συζήτηση για το ριζοσπαστικό Ισλάμ δεν αποτελεί επίθεση εναντίον τους. Στην πραγματικότητα, η καταστολή αυτής της συζήτησης μπορεί να ενδυναμώσει τους ίδιους τους ριζοσπάστες που βλάπτουν πρώτα τις μουσουλμανικές κοινότητες.

Ποιος, λοιπόν, ωφελείται από το να σταματήσει η συζήτηση;
Το ζήτημα της αφομοίωσης

Οι δυτικές κοινωνίες ιστορικά λειτουργούν σε ένα κοινό πολιτικό πλαίσιο: κράτος δικαίου, ατομικά δικαιώματα, ισότητα ενώπιον του νόμου, ελευθερία του λόγου.

Αφομοίωση σημαίνει είσοδος σε αυτό το πλαίσιο και συμμετοχή σε αυτό.

Ο μαχητικός ισλαμισμός —μέσα από τη δική του λογοτεχνία— επιδιώκει να το αντικαταστήσει.

Αυτά είναι ανταγωνιστικά οράματα.

Εάν οι πολίτες μιας δημοκρατικής χώρας παρατηρήσουν πολιτισμικές αλλαγές, αυξανόμενες θρησκευτικές εντάσεις ή νομικές εξαιρέσεις, είναι αυτές παράλογες; Ή μήπως αντιδρούν σε παρατηρήσιμα μοτίβα;

Το να αποκαλούμε αυτή την αντίδραση φοβία δεν είναι επιχείρημα. Είναι τακτική.
Η ενοχή ως μέσον διακυβέρνησης…

Ο σύγχρονος πολιτικός λόγος συχνά λειτουργεί μέσω ηθικού εκφοβισμού. Η ίδια η κατηγορία γίνεται το όπλο. Η «ισλαμοφοβία» λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο. Το ίδιο ίσχυε και για την «αντιεπιστήμη». Το ίδιο ισχύει και για πολλές άλλες ετικέτες που έχουν σχεδιαστεί για να σταματήσουν την έρευνα αντί να την προκαλέσουν.

Αλλά οι δημοκρατίες απαιτούν ανοιχτή εξέταση των ιδεών —συμπεριλαμβανομένων των θρησκευτικών και πολιτικών.

Μια ιδεολογία που δεν μπορεί να αντέξει τον έλεγχο δεν αξίζει ασυλία από αυτόν.
Μια απαραίτητη διάκριση

Ας το δούμε καθαρά: Το μίσος προς άτομα επειδή είναι Μουσουλμάνοι είναι λάθος.
Η κριτική ανάλυση της μαχητικής – εξτρεμιστικής ισλαμιστικής ιδεολογίας είναι θεμιτή.
Η συζήτηση για την πολιτική μετανάστευσης και την εθνική ασφάλεια είναι απαραίτητη.
Το να ντροπιάζουμε τους διαφωνούντες ώστε να σιωπήσουν είναι αντιδημοκρατικό.

Αν δεν καταφέρουμε να κάνουμε αυτές τις διακρίσεις, δεν θα έχουμε αρμονία. Θα έχουμε άρνηση.

Και η άρνηση έχει τον τρόπο να επιδεινώνει τον κίνδυνο.
Τελική Σκέψη

Ο φόβος μπορεί να είναι παράλογος.

Αλλά το ίδιο μπορεί να συμβεί και με την εξαναγκαστική τύφλωση.

Όταν μια κοινωνία δεν μπορεί να διακρίνει μεταξύ προκατάληψης και πολιτικής κριτικής, χάνει την ικανότητα να υπερασπιστεί τον εαυτό της με σκέψη. Ο όρος «ισλαμοφοβία» πολύ συχνά δεν λειτουργεί ως ηθική προειδοποίηση – αλλά ως ένας τρόπος να σταματήσει η συζήτηση για τα πραγματικά ζητήματα ασφάλειας που δημιουργούνται από τις μεταναστευτικές ροές.

Όταν μια κουλτούρα επιμένει ότι δεν υπάρχει λύκος, χλευάζει όσους δείχνουν τα δόντια του και ντροπιάζει τους βοσκούς ώστε να σωπάσουν, δεν θα πρέπει να εκπλαγεί όταν ο λύκος μπαίνει από την μπροστινή πόρτα με το ψηφοδέλτιο στο χέρι.

Και μέχρι τότε, είναι πολύ αργά για να θυμηθείς ποιος σε προειδοποίησε.

πηγή 

Τέσσερα χρόνια πολέμου στην Ουκρανία – Οι τακτικές των δύο πλευρών

Γράφει ο ΜΠΑΛΤΖΩΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ 

Η ρωσική εισβολή στην Ουκρανία ξεκίνησε πριν από τέσσερα χρόνια, στις 24 Φεβρουαρίου 2022. Η Ρωσία επιχείρησε πόλεμο ταχείας κατάρρευσης: Προέλαση προς Κίεβο, κατάληψη αεροδρομίων και αποκοπή της κυβέρνησης από το κράτος. Το ρωσικό σχέδιο περιλάμβανε την κλασική σοβιετική “στρατηγική αποκεφαλισμού”: Καταστροφή αεράμυνας, απόβαση αλεξιπτωτιστών και την πτώση κυβέρνησης σε λίγες ημέρες (περίπτωση Τσεχοσλοβακίας).

Στην Ουκρανία εφαρμόστηκε ουσιαστικά το δόγμα του Georgii Isserson/Trandafillov (Έλληνα ομογενούς στην Σοβιετική Ένωση), “Βαθιά Επιχείρηση” (Deep Operation) σε μια σύγχρονη μορφή. Στο στρατηγικό ερώτημα πώς διαλύεις ένα μέτωπο που έχει άμυνα σε βάθος και εφεδρείες, ο Trandafillov (1920-1930) απάντησε: «Δεν κερδίζεις σπάζοντας την πρώτη γραμμή, κερδίζεις καταστρέφοντας όλο το σύστημα μάχης ταυτόχρονα». Έτσι γεννήθηκε η θεωρία “Βαθιά Επιχείρηση” (Deep Operation).

Σε αντίθεση με τον πόλεμο φθοράς του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου, ο Trandafillov πρότεινε μια στρατηγική που στόχευε στην ολική κατάρρευση του εχθρού , μέσω ταυτόχρονων πληγμάτων σε όλο το βάθος της διάταξής του. Πώς υλοποιείται το δόγμα του στην πράξη:

• Φάση 1 – Διάσπαση-Εκμετάλλευση – διάσπαση της τακτικής άμυνας (tactical depth) και βαθιά διείσδυση (operational depth).
• Φάση 2 – Χρήση Τεθωρακισμένων/Μηχανοκίνητων (λόγω της ταχύτητας και της ευκινησίας των τεθωρακισμένων για την επίτευξη αυτής της βαθιάς διείσδυσης).
• Φάση 3 – Διαδοχικές Επιχειρήσεις – Κατάρρευση.

Το Δόγμα Deep Operation είναι παρεμφερής με το γερμανικό δόγμα Blietzkrieg (αστραπιαίος πόλεμος), που μιμείται στην ουσία το υφιστάμενο τότε δόγμα Trandafillov, με ορισμένες διαφορές. Πολλοί αναλυτές θεωρούν ότι οι ιδέες του Trandafillov επηρέασαν τη γερμανική τακτική του “αστραπιαίου πολέμου”. Το δόγμα υλοποιήθηκε με επιτυχία από τον Ζούκοφ σε επιχειρήσεις όπως η Επιχείρηση Ουρανός (Στάλινγκραντ) και η Επιχείρηση Μπαγκρατιόν. Όμως, η Ουκρανία δεν κατέρρευσε:

• Η ηγεσία διασώθηκε (ο Ζελένσκι μεταφέρθηκε στην Πολωνία από την βρετανική ΜΙ6).
• Διατήρησε τις επικοινωνίες.
• Κινητοποίησε πληθυσμό.
• Χρησιμοποίησε σύγχρονα δυτικά αντιαρματικά και αντιαεροπορικά Manpand και άλλα οπλικά συστήματα.

Η ρωσική επιχείρηση απέτυχε κυρίως λόγω: Λανθασμένων πληροφοριών, ανεπαρκούς αριθμού στρατευμάτων (μικρού) και προβλημάτων εφοδιασμού.

Τον Απρίλιο 2022 η Ρωσία αποσύρθηκε από το Κίεβο. Κατά τους Ρώσους είχε προηγηθεί η Συμφωνία της Κωνσταντινουπόλεως (Απρίλιος 2022), που είχαν προσυπογράψει Ρώσοι και Ουκρανοί και ήταν μια κίνηση καλής θέλησης των Ρώσων. Η εν λόγω Συμφωνία ματαιώθηκε με ευθύνη των Βρετανών, όταν ο τότε πρωθυπουργός Μπόρις Τζόνσον έτρεξε στο Κίεβο και πίεσε τον Ζελένσκι να μην δεχθεί την συμφωνία και ότι η Δύση θα τον στηρίξει μέχρι τελικής νίκης. Η Συμφωνία απορρίφθηκε και η Δύση (Ευρώπη, ΗΠΑ, ΝΑΤΟ) διακήρυξε την στήριξη της Ουκρανίας, με το φρικτό σύνθημα «Θα πολεμήσουμε μέχρι του τελευταίου Ουκρανού».

Πόλεμος φθοράς (Καλοκαίρι 2022 – Χειμώνας 2022) 

Κύριος ρωσικός στόχος στον πόλεμο είναι το Ντονμπάς. Χαρακτηριστικά των ρωσικών επιχειρήσεων: Τεράστια χρήση πυροβολικού, προέλαση λίγων εκατοντάδων μέτρων τη φορά και πολύ μεγάλες απώλειες. Η Ουκρανία απάντησε με δυτικά πυραυλικά συστήματα μεγάλης ακρίβειας και χτυπήματα αποθηκών. Οι κυριότερες πόλεις που περιήλθαν υπό ρωσικό έλεγχο το 2022 είναι:

• Χερσώνα (Kherson): Η μόνη περιφερειακή πρωτεύουσα που κατελήφθη (Μάρτιος 2022), αν και απελευθερώθηκε από τις ουκρανικές δυνάμεις, τον Νοέμβριο του ίδιου έτους.
• Μαριούπολη (Mariupol): Μετά από μια πολύμηνη και καταστροφική πολιορκία, η πόλη έπεσε πλήρως τον Μάιο του 2022, με την παράδοση των τελευταίων υπερασπιστών στο εργοστάσιο-φρούριο Azovstal.
• Μελιτόπολη (Melitopol): Κατελήφθη νωρίς στην εισβολή (Φεβρουάριος 2022) και αποτελεί έκτοτε σημαντικό διοικητικό κέντρο για τις ρωσικές δυνάμεις στη Ζαπορίζια.
• Σεβεροντονέτσκ (Sievierodonetsk) & Λυσιτσάνσκ (Lysychansk): Οι δύο αυτές πόλεις στο Λουχάνσκ κατελήφθησαν μέσω “ισοπέδωσης”, το καλοκαίρι του 2022 (Ιούνιο και Ιούλιο αντίστοιχα) μετά από σφοδρές μάχες στο Ντονμπάς.
• Μπερντιάνσκ (Berdiansk): Σημαντικό λιμάνι στην Αζοφική Θάλασσα που πέρασε υπό ρωσικό έλεγχο τις πρώτες ημέρες του πολέμου.
• Ενερχοντάρ (Energodar): Η πόλη που φιλοξενεί το πυρηνικό εργοστάσιο της Ζαπορίζια, το μεγαλύτερο στην Ευρώπη.
• Ιζιούμ (Izyum) & Κουπιάνσκ (Kupyansk): Στρατηγικοί κόμβοι στην περιοχή του Χαρκόβου που κατελήφθησαν την άνοιξη, αλλά ανακτήθηκαν από την Ουκρανία, κατά την αντεπίθεση του Σεπτεμβρίου 2022.

Άλλες μικρότερες αλλά στρατηγικές πόλεις που κατελήφθησαν περιλαμβάνουν τη Βολνοβάκα, την Ποπάσνα, το Σβιτολντάρσκ και το Λιμάν (το οποίο επίσης ανακτήθηκε από την Ουκρανία τον Οκτώβριο του 2022).

Η Ουκρανία εξαπέλυσε δύο επιτυχημένες αντεπιθέσεις, το Φθινόπωρο του 2022: Στο Χάρκοβο, όπου η Ουκρανία πέτυχε την κατάρρευση του ρωσικού μετώπου και την ταχεία υποχώρηση των ρωσικών δυνάμεων. Στη Χερσώνα, οι Ρώσοι αποχώρησαν προληπτικά δυτικά του Δνείπερου, πέρασαν την μοναδική γέφυρα, χωρίς ουκρανική προσβολή πυρών, εκτιμώντας ότι η ρωσική δύναμη περίπου 40.000 θα μπορούσε να αποκλειστεί στην δυτική πλευρά, αν οι Ουκρανοί κατέστρεφαν την γέφυρα της Χερσώνας. Ήταν η μοναδική περίοδος κινητού πολέμου μετά την εισβολή. Η Ρωσία απάντησε με μερική επιστράτευση και μετάβαση σε μακροχρόνιο πόλεμο.

Ουκρανία: Ο πόλεμος των οχυρώσεων (2023)

Το 2023 σημαδεύτηκε από τεράστιες αμυντικές γραμμές εκατέρωθεν. Η περίφημη ρωσική “Γραμμή Σουροβίκιν”, σχεδιασμός και σύλληψη του “στρατηγού Αρμαγεδών”, είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Αποτελείται αρχικά από την Άμυνα σε Βάθος (Defense in Depth). Δεν πρόκειται για μία γραμμή, αλλά για ένα πολυεπίπεδο σύστημα (συνήθως 3 γραμμές) που εκτείνεται σε εκατοντάδες χιλιόμετρα, με βάθος αρκετών χιλιομέτρων. Αποτελείται επίσης από τον Συνδυασμό Εμποδίων. Το δόγμα αυτό βασίζεται σε ένα “αρχιτεκτονικό” σύστημα που περιλαμβάνει:

• Διαβόητα Ναρκοπέδια: Πυκνά ναρκοπέδια που καθιστούν δύσκολη την κίνηση τεθωρακισμένων.
• Δόντια του Δράκου (Dragon’s Teeth): Σειρές από κωνικά μπλοκ σκυροδέματος για τον εγκλωβισμό αρμάτων μάχης.
• Αντιαρματικές Τάφροι: Βαθιές τάφροι για να σταματούν τα τεθωρακισμένα οχήματα.
• Εκτεταμένα Χαντάκια & Bunkers: Ενισχυμένες θέσεις μάχης για το πεζικό, συνδεδεμένες με σήραγγες.
• Ζώνες Εξόντωσης (Kill Zones): Τα εμπόδια είναι σχεδιασμένα έτσι ώστε να διοχετεύουν τις εχθρικές δυνάμεις σε συγκεκριμένα σημεία (“ζώνες εξόντωσης”), όπου βρίσκονται προ-σκοπευμένα ρωσικά πυροβολικά.
• Συνεργασία με Drones: Οι ρωσικές δυνάμεις χρησιμοποιούν drones για συνεχή παρακολούθηση και κατεύθυνση των πυρών.

Οι κυριότερες περιοχές που κατέλαβε η Ρωσία το 2023 είναι:

• Μπαχμούτ (Bakhmut): Η σημαντικότερη κατάληψη του έτους. Μετά από μία από τις πιο πολύνεκρες και μακροχρόνιες μάχες του πολέμου, η Ρωσία ανακοίνωσε τον πλήρη έλεγχο της πόλης τον Μάιο του 2023.
• Σολεντάρ (Soledar): Μία μικρή πόλη κοντά στο Μπαχμούτ, γνωστή για τα αλατωρυχεία της, η οποία κατελήφθη τον Ιανουάριο του 2023.
• Μαρίινκα (Marinka): Αν και οι μάχες διεξάγονταν από την αρχή της εισβολής, η Ρωσία πέτυχε τον πλήρη έλεγχο των ερειπίων της πόλης στα τέλη Δεκεμβρίου 2023.
• Χρόμοβε (Khromove): Ένας οικισμός στα δυτικά προάστια του Μπαχμούτ που κατελήφθη τον Νοέμβριο του 2023, μετά την ολοκλήρωση της ουκρανικής αντεπίθεσης στην περιοχή.

Η μεγάλη ουκρανική αντεπίθεση το καλόκαιρι του 2023 απέτυχε να διασπάσει την τριπλή αμυντική γραμμή των Ρώσων. Από εδώ και μετά ο πόλεμος μοιάζει με τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο – αλλά με drones.

 

Η ρωσική προσαρμογή (2024)

Η Ρωσία άλλαξε τρόπο πολέμου ως εξής: Μικρές ομάδες επίθεσης, συνεχείς επιθέσεις φθοράς, μαζική χρήση FPV drones και βιομηχανική παραγωγή πυρομαχικών. Στόχος: Όχι η ταχεία νίκη, αλλά η εξάντληση της Ουκρανίας, η οποία άρχισε να αντιμετωπίζει έλλειψη προσωπικού. Η Ουκρανία συνεχίζει να ανεφοδιάζεται με δυτικό υλικό και να χρησιμοποιεί δυτικά δόγματα και δυτικές τακτικές, αν και η τακτική κατάσταση δεν αλλάζει.

Έκπληξη αποτέλεσε η εισβολή ουκρανικής δύναμης στην περιοχή του Κουρσκ, εντός της ρωσικής επικράτειας, η οποία ενισχυόταν συνεχώς. Σκοπό είχε να καταλάβει ένα πυρηνικό εργοστάσιο, να επιδείξει μια μεγάλη επιτυχία και να έχει ρωσικό έδαφος για να το ανταλλάξει στις ειρηνευτικές διαδικασίες. Οι Ρωσία το ανακατέλαβε σταδιακά, μέχρι την άνοιξη του 2025. Τελικά ήταν μια αυτοκτονική επιχείρηση, που στέρησε κρίσιμες εφεδρείες στο υπόλοιπο μέτωπο. Κατά τη διάρκεια του 2024, οι ρωσικές δυνάμεις σημείωσαν σημαντικές εδαφικές προωθήσεις, κυρίως στην περιοχή του Ντονμπάς (ανατολική Ουκρανία), καταλαμβάνοντας πάνω από 4.000 τετραγωνικά χιλιόμετρα γης.

Οι κυριότερες πόλεις και οικισμοί που κατέλαβε, ή έθεσε υπό τον έλεγχό της η Ρωσία το 2024 είναι:

• Αβντιίβκα (Avdiivka): Καταλήφθηκε τον Φεβρουάριο του 2024 μετά από πολύμηνες και σκληρές μάχες, αποτελώντας μία από τις σημαντικότερες ρωσικές επιτυχίες της χρονιάς.
• Βουχλεντάρ (Vuhledar): Κατελήφθη τον Οκτώβριο του 2024, ένα οχυρωμένο σημείο στο νότιο Ντόνετσκ.
• Σελίντοβε (Selydove): Κατελήφθη προς τα τέλη του 2024.
• Κουράχοβε (Kurakhove): Σημαντική πόλη που τέθηκε υπό ρωσικό έλεγχο, επίσης στο Ντόνετσκ.
• Κρασνοχορίβκα (Krasnohorivka): Κατελήφθη τον Σεπτέμβριο του 2024.

Ουκρανία: Σημαντικά σημεία από το 2024

Η πλειονότητα των κερδών σημειώθηκε στο δεύτερο μισό του 2024.Οι ρωσικές προελάσεις είχαν ως στόχο την περαιτέρω κατάληψη της περιφέρειας Ντόνετσκ. Η Ρωσία κέρδισε το 2024 περίπου επτά φορές περισσότερο έδαφος σε σχέση με το 2023. Παράλληλα, η Ουκρανία πραγματοποίησε δική της εισβολή (αυτοκτονίας) στην περιφέρεια Κουρσκ της Ρωσίας τον Αύγουστο του 2024, το ανακατέλαβαν οι ρωσικές δυνάμεις σταδιακά.

Η ουκρανική εισβολή στη Ρωσία (Κουρσκ) ήταν ένα δευτερεύον θέμα που αποσκοπούσε στην ενίσχυση του ουκρανικού ηθικού: Η Ουκρανία να δείξει στην Δύση ότι τελικά μπορεί να νικήσει την Ρωσία και να ενισχύσει την αυτοπεποίθηση της Δύσης στο να συνεχίσει να υποστηρίζει το Κίεβο. Όμως, τελικά δεν θα επηρεάσει την έκβαση του πολέμου, όπως είχαν εκτιμήσει τότε οι καθηγητές Stephen Walt, Robert και Renee Belfer του Πανεπιστήμιου Yale, που επιβεβαιώθηκαν.

Η συνολική χερσαία μάζα της Ρωσίας είναι πάνω από 17 εκατομμύρια τετραγωνικά χιλιόμετρα, πράγμα που σημαίνει ότι η Ουκρανία είχε καταλάβει το 2024, το 0,00588% της Ρωσίας, για τους καθηγητές του Yale. Πάντως η πλήρη απελευθέρωση του Κουρσκ έγινε μετά από πολλούς μήνες το 2025, με την βοήθεια ακόμη και Βορειοκορεατών στρατιωτών (περίπου 10.000) για πρώτη φορά, που κατέφθασαν στην Ρωσία μετά την στρατηγική συμμαχία Μόσχας και Πιονγιάνγκ…

πηγή 

Ξέχασαν τι έπαθε το Βυζάντιο: Προωθούν σχέδιο στελέχωσης των Ενόπλων Δυνάμεων των χωρών της ΕΕ με μετανάστες

Με βαρυσήμαντο άρθρο”η Μετανάστευση μπορεί να παρέχει το ανθρώπινο δυναμικό για την Ευρωπαϊκή Άμυνα”, ο ειδικός Adham Sahloul και το Foreign Policy, μας προετοιμάζει για αυτά που έρχονται.

 

Ο ίδιος θεωρεί ότι “ η Ευρώπη αντιμετωπίζει παράλληλες προκλήσεις που οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής δεν έχουν ακόμη συνδέσει, την πιεστική έλλειψη στρατολόγησης προσωπικού και την συνεχιζόμενη πρόκληση μετανάστευσης”.

 

Το γνωστό περιοδικό ομιλεί για δήθεν τεράστια ευκαιρία ενώ οι πολιτικοί στην Ευρώπη ασχολούνται με τα δύο αυτά ζητήματα.

 

“Οι ευρωπαϊκές χώρες θα πρέπει να δημιουργήσουν μια οδό προς την ιθαγένεια για τους μετανάστες που είναι πρόθυμοι να υπηρετήσουν στις ένοπλες δυνάμεις τους.

 

Η Ευρώπη αντιμετωπίζει παράλληλες προκλήσεις που οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής δεν έχουν ακόμη συνδέσει την πιεστική έλλειψη στρατιωτικών και την συνεχιζόμενη πρόκληση μετανάστευσης.

 

Η κρίση ανθρώπινου δυναμικού στην Ευρώπη είναι πραγματική. Σύμφωνα με πρόσφατες πληροφορίες, το 2025 ο στρατός της Γερμανίας (Bundeswehr) αντιμετώπισε μεγάλες ελλείψεις στην στρατολόγηση προσωπικού, οι οποίες να υπολείπονται των στόχων, παρά τις εκτεταμένες εκστρατείες ενημέρωσης.

 

Το Ηνωμένο Βασίλειο συνεχίζει να μην επιτυγχάνει τον ετήσιο στόχο προσλήψεων, με περισσότερους στρατιωτικούς να φεύγουν από όσους στρατολογούνται.

 

Η Γαλλία, η Ιταλία και η Ολλανδία αντιμετωπίζουν παρόμοιες ελλείψεις, με περισσότερο από το 20% των θέσεων επαγγελματιών στρατιωτών να παραμένουν κενές σε πολλούς ευρωπαϊκούς στρατούς", τονίζει το άρθρο.

 

Το ίδιο πρόβλημα λαμβάνει χώρα και στις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις, στις οποίες επίσημα υπάρχουν πολλά κενά στις στρατιωτικές Σχολές, αλλά και στον θεσμό των ΕΠΟΠ, και στους τρεις κλάδους.

 

Το ΥΠΕΘΑ ξεκίνησε καμπάνια ενημέρωσης για εισαγωγή των νέων στις Ένοπλες Δυνάμεις, αλλά όπως δείχνουν τα πρώτα αποτελέσματα, τα πράγματα δεν βαίνουν καλώς.

 

Η πρόσληψη αλλοδαπών αλλοδαπών στην Ευρώπη είναι ένα σοβαρό θέμα, αφού αφορά την άμυνα της ίδιας της Ένωσης αλλά και των χωρών ξεχωριστά.

 

Βρετανία, Γαλλία, Ολλανδία, Γερμανία είναι μεγάλες χώρες με ισχυρή κουλτούρα ενσωμάτωσης μεταναστών, σε σχέση με μικρότερες χώρες όπως η Ελλάδα.

 

Στην Ελλάδα για παράδειγμα η στρατολόγηση αλλοδαπών (αφιχθέντων εδώ και 2-3 χρόνια) από Αφρική και άλλα μέρη, μουσουλμάνων στο θρήσκευμα για παράδειγμα, θα ήταν ένα τραγικό ή καλύτερα ολέθριο λάθος.

 

Ο λόγος αφορά κυρίως τον εξ Ανατολών κίνδυνο, ο οποίος εξοπλίζεται και προετοιμάζεται εδώ και χρόνια, για να επιχειρήσει να κυριαρχήσει σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο.

 

Η συνοχή των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, είναι ένα ατού που προσμετράται πολύ σοβαρά σε περίπτωση πιθανών πολεμικών επιχειρήσεων με την Τουρκία.

 

Οι αλλοδαποί μετανάστες ανήκουν σε άλλες χώρες, κουλτούρα, νοοτροπία, θρησκεία, και η συμμετοχή τους στην άμυνα της χώρας μας είναι αμφίβολη σε κάθε σενάριο.

 

Ο κίνδυνος λειψανδρίας στην Ελλάδα τα επόμενα χρόνια είναι υπαρκτός, και το δημογραφικό πρόβλημα είναι τεράστιο πλέον, αλλά η στρατολόγηση αλλοδαπών στην άμυνα, δεν είναι σίγουρα η καλύτερη λύση.

 

Οφείλουμε ως Ελλάδα, πολιτική ελίτ, να χαράξουμε και εφαρμόσουμε το ταχύτερο δυνατό ένα δημογραφικό σχέδιο, για την ανάταξη των γεννήσεων Ελλήνων στην χώρα μας.

 

Το σχέδιο αυτό θα έχει πανεθνικό χαρακτήρα, θα πρέπει να το στηρίζουν το σύνολο των κομμάτων της βουλής, και θα πρέπει να έχει ορίζοντα τα επόμενα 20-30 χρόνια.

 

Κάθε άλλο σενάριο, ειδικά από την ΕΕ για την εθνική άμυνα θα οδηγούσε σε σενάριο τύπου Βυζαντίου, το οποίο βρέθηκε σε καίριες στιγμές της ιστορίες του να μην έχει γηγενείς υπερασπιστές μπροστά στο εχθρό, με ολέθρια αποτελέσματα. 

 

πηγή 

Καταγγελία κατά του zarpanews.gr για λογοκρισία και ΜΗ ανάρτηση σχολίου μας κατά της καύσης των νεκρών....

Γράφει ο Θάνος 

 

Στο zarpanews.gr (το σάιτ του ραδιοσταθμού ZARPA RADIO 89.6) αναρτήθηκε άρθρο με τίτλο: Κρητικός ιερέας τάσσεται υπέρ της αποτέφρωσης: Ανατρέπει τη θεωρία της αναγκαστικής ταφής για την Ανάσταση.
 

Μετά την ανάγνωσή του, αποφάσισα να κάνω ένα σύντομο σχόλιο για να αντικρούσω έστω και πρόχειρα όσο γίνεται, τις αντιορθόδοξες θέσεις του κληρικού.
 

Το zarpanews.gr ωστόσο επέλεξε να μην αναρτήσει το σχόλιο μου παρά το ότι υπάρχει ήδη όπως θα δείτε αν πατήσετε το σχετικό λίνκ, ένα καταχωρημένο σχόλιο...

 

Στο σχόλιο μου έβαλα το όνομα που βάζω πάντα σαν ΘΑΝΟΣ ΚΟΥΚ καθώς και το μέηλ του ιστολογίου μας.

 

Οι υπεύθυνοι της ιστοσελίδας χωρίς ουδεμίαν εξήγηση, ΔΕΝ ενέκριναν το σχόλιο και το απέρριψαν. Επανήλθα με νέο σχόλιο/ειδοποίηση, αλλά και πάλι δεν εμφανίστηκε τίποτα...

 

Τελικά τους έγραψαν ένα τρίτο σχόλιο και τους ανακοίνωσα ότι θα καταγγείλω στο ιστολόγιό μας την λογοκρισία αλλά και την αδιαφορία τους...

 

Ακολουθεί το άρθρο του κληρικού όπως αναρτήθηκε στο zarpanews.gr και κατόπιν τα δικά μου σχόλια που ΠΟΤΕ δεν εμφανίστηκαν γιατί ενοχλούσαν.....

 

Κρητικός ιερέας τάσσεται υπέρ της αποτέφρωσης: Ανατρέπει τη θεωρία της αναγκαστικής ταφής για την Ανάσταση.

 

Ως «νηπιακή προσέγγιση» χαρακτηρίζει ο ιερέας Χαράλαμπος Κοπανάκης το επιχείρημα πως το σώμα πρέπει να είναι ενταφιασμένο για να «αναστηθεί». Η τοποθέτησή του βασίζεται σε προσωπική εμπειρία από τη διακονία του σε ορθόδοξη ενορία της Μητρόπολης Γερμανίας, πριν από περίπου 15 χρόνια. 

 

Όπως αναφέρει, κατά τη διάρκεια αυτής της παραμονής, του ζητήθηκε να τελέσει κηδεία ορθόδοξου χριστιανού, του οποίου το σώμα επρόκειτο να αποτεφρωθεί. Ζητώντας τη γνώμη του αρμόδιου επισκόπου, ο πατέρας Χαράλαμπος διαπίστωσε ότι στην τοπική Εκκλησία η κηδεία γινόταν κανονικά, με σεβασμό στις επιθυμίες της οικογένειας, χωρίς αμηχανία ή απόρριψη. 

 

Ο ρόλος του ιερέα, όπως τονίστηκε, είναι να τελέσει την προσευχή επί του νεκρού σώματος, ενώ το πώς θα διαχειριστεί η οικογένεια τη συνέχεια δεν αποτελεί υπόθεση της Εκκλησίας. 

Ο ιερέας επισημαίνει ότι στην Ελλάδα, αντιθέτως, συχνά εκφράζονται αφοριστικές και απάνθρωπες κρίσεις γύρω από την αποτέφρωση, ειδικά όταν αφορά επώνυμους. Υπογραμμίζει ότι στο αποτεφρωτήριο της Ριτσώνας υπάρχει κληρικός που διαβάζει προσευχή, εφόσον το ζητήσει η οικογένεια, έστω κι αν δεν τελείται ολόκληρη η νεκρώσιμη ακολουθία.

 

Το βασικό θεολογικό επιχείρημα κατά της αποτέφρωσης αφορά την εσχατολογία και την Ανάσταση των νεκρών. Ο πατέρας Χαράλαμπος υποστηρίζει πως η κοινή ανάσταση αφορά την αναδημιουργία και όχι την επανασυγκόλληση υλικών καταλοίπων. Εξηγεί ότι, σύμφωνα με την πίστη, ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο εκ του μηδενός, επομένως δεν τίθεται θέμα «εντοπισμού» λειψάνων ή τέφρας για την ανάσταση. 

 

Τέλος, σημειώνει ότι, παρότι τα διοικητικά όργανα της Εκκλησίας στην Ελλάδα έχουν αποφανθεί πως δεν τελείται κανονική κηδεία σε περιπτώσεις αποτέφρωσης και ότι αυτή θεωρείται έμμεση άρνηση της πίστης, εκτιμά ότι σε βάθος χρόνου το ζήτημα δεν θα αποτελεί αντικείμενο έντονης συζήτησης. Όπως καταλήγει, είτε μιλάμε για ταφή είτε για αποτέφρωση, πρόκειται για δύο διαφορετικούς τρόπους αποσύνθεσης του σώματος, με το ουσιαστικό ζητούμενο να είναι «η ποιμαντική στάση και ο σεβασμός στον άνθρωπο». 

 

Αναλυτικά 

 

«Μοιράζομαι για ακόμη μία φορά μια προσωπική εμπειρία από ορθόδοξη ενορία της Μητρόπολης Γερμανίας, πριν από περίπου δεκαπέντε χρόνια, όταν βρέθηκα εκεί και διακόνησα για έναν μήνα. 

 

Η εμπειρία αυτή συνδέεται άμεσα με το ζήτημα που επανέρχεται έντονα στη δημόσια συζήτηση στη χώρα μας τις τελευταίες ημέρες. Την ΑΠΟΤΕΦΡΩΣΗ ως τρόπο διαχείρισης του νεκρού σώματος. 

 

Κατά τη διάρκεια λοιπόν της εκεί παραμονής μου, μου ζητήθηκε να τελέσω την κηδεία ενός ορθόδοξου χριστιανού, του οποίου το σώμα, μετά την ακολουθία, θα οδηγούνταν για αποτέφρωση. 

 

Μη γνωρίζοντας πώς διαχειρίζεται το συγκεκριμένο θέμα η τοπική Εκκλησία και έχοντας στο νου μου τα ελληνικά δεδομένα, θεώρησα σωστό να επικοινωνήσω με τον αρμόδιο επίσκοπο της περιοχής και να ζητήσω τη γνώμη του. 

 

Η απάντησή του ήταν απολύτως φυσική, χωρίς καμία αμηχανία ή απορριπτικότητα. Μου είπε ξεκάθαρα ότι θα τελέσω κανονικά την κηδεία, εφόσον οι άνθρωποι ζητούν εκκλησιαστική κηδεία. Όταν τον ρώτησα αν πρόκειται για τρισάγιο ή για πλήρη ακολουθία, μου απάντησε σχεδόν αυτονόητα: “Τι κάνεις για τους ανθρώπους της ενορίας σου όταν πεθαίνουν; Κηδεία. Γιατί εδώ να κάνεις τρισάγιο;”. 

 

Πρόλαβα να πω “ξέρετε, στην Ελλάδα…”, αλλά με διέκοψε ευγενικά και κατηγορηματικά. “Δεν με αφορά τι κάνετε στην Ελλάδα. Πότε και πώς θα καταλάβετε ότι αυτά τα θέματα χρειάζονται ποιμαντική διαχείριση και ευαισθησία;”. Και συνέχισε, “Οι άνθρωποι μας ζητούν να πάμε να διαβάσουμε μια προσευχή. 

 

Πηγαίνουμε σε κρεοπωλεία, ανθοπωλεία, κέντρα διασκέδασης, γήπεδα, σε κάθε είδους επιχειρήσεις, ακόμη κι όταν γνωρίζουμε ότι το περιεχόμενό τους δεν είναι το πιο “ηθικό”. Εκεί γιατί δεν αρνούμαστε; Εσύ θα διαβάσεις την προσευχή επί του νεκρού σώματος. Από εκεί και πέρα, το πώς θα το διαχειριστεί η οικογένεια και ποια ήταν η επιθυμία του ανθρώπου εν ζωή, δεν είναι δική μας υπόθεση». 

 

Καταθέτω αυτή την εμπειρία, γιατί δυστυχώς στην Ελλάδα συχνά λειτουργούμε ως “υπερορθόδοξοι”, ως θεματοφύλακες μιας απόλυτης αλήθειας, σε τέτοιο βαθμό, ώστε να εκφράζονται δημόσια αφοριστικές και απάνθρωπες κρίσεις. 

 

Κάθε φορά που δημοσιεύεται μια είδηση για κάποιον επώνυμο που είχε επιλέξει την αποτέφρωση, διαβάζει κανείς σχόλια του τύπου, “έχασε την ψυχή του”, “πήγε αδιάβαστος”, “την έδωσε στον διάβολο”. Κι όμως, αυτό δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. Στο αποτεφρωτήριο της Ριτσώνας υπάρχει κληρικός, και εφόσον το ζητήσει η οικογένεια, διαβάζεται προσευχή, έστω κι αν δεν τελείται ολόκληρη η νεκρώσιμη ακολουθία. 

 

Το βασικό θεολογικό επιχείρημα που προβάλλεται ενάντια στην αποτέφρωση αφορά την εσχατολογία. Τη Δευτέρα Παρουσία και την Ανάσταση των νεκρών. Υποστηρίζεται ότι το σώμα πρέπει να είναι ενταφιασμένο για να “αναστηθεί”. Πρόκειται, όμως, για μια θεολογικά νηπιακή προσέγγιση. 

 

Όταν μιλάμε για κοινή ανάσταση, μιλάμε για αναδημιουργία, όχι για απλή επανασυγκόλληση υλικών καταλοίπων. Ο Θεός, σύμφωνα με την πίστη μας, δημιούργησε τον κόσμο εκ του μηδενός, θα δυσκολευτεί, άραγε, να αναδημιουργήσει ένα σώμα επειδή δεν μπορεί να “εντοπίσει” τα λείψανα του ή μήπως η τέφρα είναι δυσκολότερο να εντοπιστεί από το Θεό σε σχέση με τα οστά; 

 

Άλλωστε, ακόμη και η ταφή, όπως την εφαρμόζουμε σήμερα, δεν έχει καμία σχέση με τον τρόπο ταφής του Χριστού, ο οποίος τοποθετήθηκε σε λαξευμένο μνήμα και όχι θαμμένος κάτω από χώματα. 

 

Έχω βρεθεί σε κηδείες και μάλιστα νεαρών ανθρώπων, όπου πριν καλά-καλά τελειώσει το τρισάγιο, αρχίζει να πέφτει χώμα πάνω στο φέρετρο, με τους γονείς να στέκονται από πάνω. Για πολλούς αυτό είναι βαθιά τραυματικό. 

 

Σήμερα δεν μπορούμε να αγνοούμε την ψυχική κατάσταση των πενθούντων, ούτε τη δύναμη των εικόνων που χαράσσονται στον ψυχισμό τους. Και δεν χρειάζεται καν να αναφερθώ στις εκταφές και στις τραυματικές εμπειρίες από σώματα που δεν έχουν αποσυντεθεί επαρκώς. 

 

Χρειάζεται λοιπόν, περισσότερος ανθρωπισμός και λιγότερα ψευδοδιλήμματα. 

 

Ναι, τα διοικητικά όργανα της Εκκλησίας στην Ελλάδα έχουν αποφανθεί ότι δεν τελείται κανονική κηδεία σε περιπτώσεις αποτέφρωσης και ότι αυτή θεωρείται έμμεση άρνηση της πίστης. Μπορώ να κατανοήσω ότι πρόκειται για μια προσπάθεια αναχαίτισης ή επιβράδυνσης μιας αυξανόμενης κοινωνικής τάσης. Όμως, χωρίς να διεκδικώ προφητικό χάρισμα, θεωρώ σχεδόν βέβαιο ότι σε δέκα χρόνια το ζήτημα δεν θα συζητείται καν, και η Εκκλησία, σιωπηλά, θα τελεί κανονικά τις κηδείες όσων το ζητούν. 

 

Εξάλλου, είτε μιλάμε για ταφή είτε για αποτέφρωση, μιλάμε για δύο διαφορετικούς τρόπους αποσύνθεσης του σώματος. Στη μεν ταφή μέσω της σήψης στη γη, στη δε αποτέφρωση μέσω της πυράς. Και στις δύο περιπτώσεις, το ανθρώπινο σώμα διαλύεται. Το ζητούμενο δεν είναι η μέθοδος, αλλά η ποιμαντική στάση και ο σεβασμός στον άνθρωπο».

 

Το αρχικό σχόλιό μου: 

 

Αστεία αγαπουλιστικά και οικουμενιστικά επιχειρήματα που δεν ανασκευάζουν καμία θέση της Ορθοδοξίας μου που αρνείται την καύση των νεκρών.

Δυστυχώς όσοι επιλέγουν την καύση αρνούνται την Εκκλησία μας και την υπακοή σε αυτήν και κατ' επέκταση τον Χριστό μας.... 

Αδιαφορούν αν θα υπήρχαν Ιερά Λείψανα που ευλογούν το Γένος μας και φωτίζουν της Εκκλησίας μας, αν καίγαμε όλους τους Αγίους μας και Μάρτυρες....

 

Εννοείται ότι δεν απαιτείται η ταφή για να ακολουθήσει η Ανάσταση και πολλοί συνάνθρωποι μας εξαϋλώνονται στην κυριολεξία σε θανάσιμες περιπτώσεις...

 

Ομως άλλο αυτό και άλλο το να επιλέγεις μόνος σου την καύση ως σκουπίδι και απόβλητο...

 

Τελικά υπάρχει μεγάλο μέρος αλαζονείας σε όλους αυτούς τους ιερείς και αρχιερείς που τολμούν να υπερασπιστούν θέσεις παρόμοιες...

Τι θεωρούν; Οτι είναι ανώτεροι από τον Ιερό Χρυσόστομο, τους Πατέρες μας, τους Αγίους μας όπως τον Παϊσιο, τον Πορφύριο, ή τον Ιάκωβο;

Οι Αγιοι μίλησαν για την καύση και υπάρχουν και πλήθος σύγχρονοι πνευματικοί μας που μιλούν για την απαράδεκτη χριστιανικά, καύση των νεκρών...

Αλλά όλοι αυτοί οι μεταπατερικοί οικουμενιστές τους εχουν ΟΛΟΥΣ γραμμένους στα παλιά τους τα παπούτσια και ακολουθούν αυτά που τους επιτάσσει κάποιος άλλος...

 

Γι αυτούς οι Πατέρες της Εκκλησίας μας δεν μιλούσαν διαχρονικά, αλλά μόνο για εκείνη την εποχή... και πολύ πιθανώς το ιδιο έκανε κι ο Χριστός...

Που να ασχοληθούν τώρα με το να υπακούσουν στις εντολές Του;;;;;

 

Τους ξέρουμε όμως πλέον πολύ καλά... (ναναι "καλά" ο κορωνοιός...)

 

Είναι αυτοί που απαγόρευσαν τις λιτανείες επί κορωνοιού...

Είναι αυτοί που έκαναν εμβολιαστικά κέντρα τους ναούς...

Είναι αυτοί που έβαζαν Χ πάνω στις άγιες εικόνες για να μην τις φιλούν οι πιστοί...

Είναι αυτοί που απαγόρευσαν μεγάλες εορτές τις Εκκλησίας μας και τις έκαναν με κλειστές πόρτες... (Ευαγγελισμό, Χριστούγεννα, Χαιρετισμούς κλπ)

Είναι αυτοί που έβαζαν σεκιουριτάδες με αριθμούς στις εισόδους των ναών τις Κυριακες και πέταγαν έξω τους υπεράριθμους πιστούς ή όσους δεν φορούσαν μάσκες...

Είναι αυτοί που φόραγαν μάσκες μέσα στον ναό και μάλιστα μέσα στο Ιερό ενώ κρατούσαν στα χέρια τους τον Χριστό...

Είναι αυτοί που άλλαξαν την ώρα της Ανάστασης!!!

Είναι αυτοί έδιναν με γάντια το αντίδωρο μέσα σε νάυλον σακουλάκι...

Είναι αυτοί που απαγόρευσαν την Θεία Κοινωνία ή έδιναν την Θεία Μετάληψη με κουταλάκια μιας χρήσης!!!!!

Τι να λέμε τώρα; 

 

Κατόπιν ακολούθησε μετά από λίγες μέρες και εφόσον διαπίστωσα ότι το σχόλιο δεν εγκρίθηκε, ένα δεύτερο σχόλιο μου με παράκληση δημοσίευσης του σχολίου μου και τέλος αποφάσισα να στείλω ένα σχόλιο το οποίο απλά ήξερα ότι θα διαβαστεί από τα λυκόσκυλα του Zarpa news....  

 
Βλέπω ότι δεν εγκρίνονται τα σχόλιά μου γιατί προφανώς ενοχλούν τα μάτια και τα αυτιά σας, καθώς εκφράζουν τις θέσεις της Εκκλησίας μας και της Ορθοδοξίας μας.
 

Συνεπώς και εφόσον τυγχάνει να είμαι ιστολόγος πιστεύω ότι δεν θα σας πειράζει να καταγγείλω το γεγονός της λογοκρισίας από το σάιτ σας, όχι μόνο στο ιστολογιό μου και σε συναδέρφων, αλλά και στα κοινωνικά δίκτυα που τυγχάνει να έχω πρόσβαση....

Καλό θα είναι για εσάς γιατί θα σας κάνω και αρνητική διαφήμιση....
Θα σας στείλω και κανένα λινκ να την διαβάσετε να την..... ευχαριστηθείτε.
Καλή Σαρακοστή. 

 

Την Τρίτη 24/02 το χειροτέρεψαν.....

 

Αφού τους έστειλα το καταγγελτικό σχόλιο μου απάντησαν στο μέηλ μου πλέον: 

 

Το σχόλιο σας σας έχει δημοσιευθεί από τις 19 Φεβρουαρίου

Δείτε καλύτερα και μην μας απειλείτε  

 

Γνωρίζωντας πολύ καλά ότι λένε ψέματα και εκείνη την στιγμή το ανέβασαν, τους απάντησα σχετικά:  

 

Σας ευχαριστώ πολύ και δεν πρόκειται για απειλή...

Μην την μπερδεύτε με την καταγγελία.... άλλο απειλή κι άλλο καταγγελία...

Οπως είδατε και με δεύτερο σχόλιο σας παρακάλεσα να το αναρτήσετε...

Οπως και να έχει παρακαλώ εφόσον βάλατε το αρχικό σχόλιο να διαγραφούν όλα τα επόμενα και η καταγγελία μου.

Να είστε καλά

Καλή Σαρακοστή...
 

ΥΓ μέχρι και το δεύτερο σχόλιό μου μια φορά που παρακαλούσα να αναρτηθεί ΔΕΝ υπήρχε τίποτα στα σχόλια..... κι είμαι του χώρου και ξέρω πως δουλεύει το σύστημα...

 

Και όντως μπήκα στον σύνδεσμο και είδα το σχόλιό μου.... (για του λόγου το αληθές τράβηξα και μερικές φωτογραφίες)

Το οποίο όμως χάθηκε μετά από μερικές ώρες.... (γιατί νόμιζαν ότι μας καθησύχασαν και το χάψαμε....)

 

 

Τα υπόλοιπα τα είπαμε μέσω μέηλ..... και φτάνουμε στην σχετική ανάρτηση. 

 

Οπως καταλαβαίνετε στα Χανιά υπάρχουν και κουτοπόνηροι αλλά και εμείς δεν τρώμε το κουτόχορτό τους....

 

Κι έτσι έγινε αυτή η ανάρτηση για να αντιληφθούμε σε ποιο βαθμό η νεοταξική ατζέντα λογοκρισίας έχει επηρεάσει ακόμα και τα μικρότερα ΜΜΕ στην πατρίδα μας, τα οποία φτάνουν στο σημείο να εξαφανίζουν ακόμα και τα απλά σχόλιά μας...

 

Για να μην πω κάτι χειρότερο όχι μόνο για το πως αντιλαμβάνονται την ελευθερία του λόγου, αλλά και το τι ακριβώς σχέση έχουν με την Εκκλησία και την Ορθοδοξία μας.... 

 

Κρίμα γιατί άλλη γνώμη είχαμε και έχουμε για τους Κρητικούς συμπατριώτες μας... 

 

Νεότερη ενημέρωση

 

Τελικά οι προειδοποιήσεις έπιασαν τόπο και το σχόλιο ίσως αναρτήθηκε....

Επειδή όμως με τις παλινωδίες τους δυστυχώς δεν δείχνουν δείγματα σοβαρότητας... επέλεξα να αφήσω την ανάρτηση αυτή και ο αναγνώστης πατώντας το σχετικό λινκ στην αρχή θα διαπιστώσει αν το σχόλιό μου υπάρχει ή και πάλι το εξαφάνισαν!!!!