Τελευταίες αναρτήσεις

19 Σεπτεμβρίου 2018

ΤΑ ΔΩΔΕΚΑΝΗΣΑ ΚΙΝΔΥΝΕΥΟΥΝ

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου
Πολιτικός αναλυτής - αρθρογράφος 
egerssi@otenet.gr 
www.egerssi.gr 

Πάμπολλες φορές έχω εκφραστεί μέσα από άρθρα μου στην Ελεύθερη Ώρα, σε ανησυχίες μου για την επικίνδυνη πολιτική των Μνημονιακών κυβερνήσεων στα Δωδεκάνησα! 

Τα οποία, κατ΄ άλλους από αφέλεια ή αμέλεια – για μένα στοχευμένα προς εξυπηρέτηση ξένων συμφερόντων – πλημυρίζουν από “μετανάστες - πρόσφυγες” από την Μνημονιακή πολιτική των ελληνικών κυβερνήσεων! Μεταφορά εποίκων – κατακτητών μου στέλνονται με επιμέλεια από τα παράλια της “φίλης και συμμάχου” χώρας της Τουρκίας! Που μην ξεχνάμε, πως ανήκουνε και οι δυο χώρες στο ΝΑΤΟ, που διαχρονικά έχει αποδείξει ότι “λατρεύει” την Ελλάδα! 

Η επιβεβαίωσή μας, έρχεται από τον Τοπικό Τύπο…

Ωστόσο, δεν μπορούμε παρά να είμαστε ευτυχείς, αφού οι πληροφορίες που αναφέρονται στα άρθρα μας, όπως σε αυτό της Πέμπτης 30 Αυγούστου 2018 με τίτλο: “Μέχρι τα τέλη του 2019 η Κως θα είναι τουρκική” επιβεβαιώνονται από την τοπική εφημερίδα της Κω, “Το Βήμα της Κω”!
Η οποία, χθες, 18 Σεπτεμβρίου 2018, αφιερώνει την 17η σελίδα της στο παραπάνω άρθρο μου στην Ελεύθερη Ώρα! 

Κάνοντας την εξής αναφορά: «Αποκαλυπτικά τα όσα αναφέρει ο πολιτικός αναλυτής – αρθρογράφος κ. Παναγιώτης Αποστόλου στην εφημερίδα “Ελεύθερη Ώρα” στις 30/8/18 με τίτλο “πράκτορες της ΜΙΤ αλωνίζουν την Κω και τη Ρόδο»! Γράφει λοιπόν: «Έτσι, σήμερα θα σας αποκαλύψουμε πληροφορίες που έφτασαν στα χέρια μας κι έχουν να κάνουν με έκνομες – πολεμικές θα τις χαρακτήριζα – ενέργειες του Τουρκικού Προξενείου της Ρόδου!

Στην νήσο Κω πριν από λίγες ημέρες κατέφθασε ειδικό κλιμάκιο της ΜΙΤ, σταλμένο από το Τουρκικό Προξενείο της Ρόδου, όπου διακινεί ειδικό χάρτη με οθωμανικά μνημεία στο ελληνικό νησί, κι ο οποίος συνετάχθη με την “συνδρομή” των τριών Τούρκων πρακτόρων αυτού του ειδικού κλιμακίου! Σε αυτόν τον χάρτη όλες οι ονομασίες αναγράφονται με την τουρκική τους παραδοχή! Επί παραδείγματι, η Κως αναγράφεται ως İstanköy! Η παρουσίαση όλων αυτών των μνημείων στον διακινούμενο χάρτη, έχει προφανώς προπαγανδιστικό σκοπό! Ναι ή όχι; Υποδηλώνει πως ήταν δικά τους και οσονούπω πρέπει να επανέλθουν στην κατοχή τους; Αλλά το άκρως ανησυχητικό, που λαμβάνει εκρηκτική διάσταση, είναι πως οι πράκτορες της ΜΙΤ στις συναντήσεις που κάνουν διατρανώνουν πώς, η νήσος Κως μέχρι τα τέλη του 2019 θα βρίσκεται υπό τουρκική κατοχή! Και πώς θα γίνει – αν γίνει – αυτή η κατοχή; Ειρηνικά;»!

Στη συνέχεια παρατίθενται απίστευτες πληροφορίες, που καλό θα ήταν να διαβάζονταν από τις Μυστικές Υπηρεσίες της Πατρίδος μας και να τις ανησυχούσαν λιγάκι, για το τι ακριβώς γίνεται στα Δωδεκάνησα! 

Οι λαοί θέλουν ειρηνική συνύπαρξη, οι ηγέτες τους θέλουν; 

Ωστόσο, θα παραθέσουμε την τελευταία παράγραφο αυτής της δημοσίευσης του “Βήματος της Κω”, καθ΄ ότι θεωρούμε ότι στέλνει πολλαπλά μηνύματα:
«…περισσότεροι από 2 χιλιάδες Τούρκοι πολίτες ( στρατιωτικοί, δάσκαλοι) έχουν ζητήσει άσυλο στην Ελλάδα από τον Ιούλιο του 2016, διωκόμενοι από το καθεστώς Ερντογάν! Το τελευταίο δε τρίμηνο, έχουν φτάσει στο νησί μας από τα απέναντι τουρκικά παράλια παρανόμως 20 Τούρκοι υπήκοοι, εκ των οποίων οι 10 έχουν υποβάλλει αίτηση ασύλου! 

Οι δυο λαοί δεν έχουν πολλά να χωρίσουν και κάποιοι θα πρέπει, επιτέλους, να σταματήσουν να βάζουν μπουρλότο στις μεταξύ τους σχέσεις! 
Φτάνει πια…! Αρκετά! Σταματήστε την άθλια προπαγάνδα! Πετάξτε το μανδύα της δήθεν ελληνοτουρκικής φιλίας και ελάτε να εργαστούμε όντως γι΄ αυτήν! 
Είναι ανάγκη οι δυο λαοί να συνυπάρξουν ΕΙΡΗΝΙΚΑ»! 


Οι προπαγανδιστικοί χάρτες που διακινούν στην Κω οι Τούρκοι πράκτορες, με τις τουρκικές ονομασίες…


Παίρνουν σειρά τα Δωδεκάνησα; 

Αλλά, σήμερα θα σας παραθέσουμε και κάποια ακόμη στοιχεία, από την ίδια αξιόπιστη πηγή μας, των στοιχείων που αναδείξαμε στο άρθρο μας της 30ης Αυγούστου 2018 και έκανε τόση αίσθηση!

«Τον Ιούνιο του 2018 Αλβανοκοσοβάροι του UCK και Τουρκαλβανοτσάμηδες – αφού η Άγκυρα είναι το μακρύ χέρι των Τιράνων – δηλώνουν ότι: “Μέχρι τον Ιούλιο του ΄19 UCK και UCC θα είναι έτοιμοι να διεξάγουν γενικό ανταρτοπόλεμο εναντίον ολόκληρης της ελληνικής Επικράτειας, ειδικότερα, όπου ζουν συμπαγείς ομάδες τους»! 

Και όπως μας δηλώνει η ακριβέστατη πηγή μας, το μεγαλύτερο πρόβλημα το έχουν τα Δωδεκάνησα! Και ειδικότερα η νήσος Κως, που σύμφωνα με τις διακινούμενες πληροφορίες των πρακτόρων της ΜΙΤ: “η Κως μέχρι τα τέλη του 2019 θα έχει περιέλθει σε τουρκική κατοχή”! 

Αφού στην Κω ζουν μόνο κατά τη διάρκεια του χειμώνα, τουλάχιστον, 6 χιλιάδες Αλβανοκοσοβάροι και Τουρκαλβανοτσάμηδες!

Ο συμπαγέστερος (και επικινδυνότερος) δε, Αλβανοκοσοβαρικός πυρήνας στην Κω βρίσκεται στο Ζηπάρι! 
Άραγε ευσταθούν αυτές οι τρομακτικές καταγγελίες;
Πόσο πολύ πρέπει να ανησυχούμε για την ακεραιότητα της Πατρίδος μας;
Όταν ξεπουλήθηκε η Μακεδονία μας, βρίσκεται υπό το έργον η “παραχώρηση” της Θράκης μας και υπάρχουν ύποπτες δηλώσεις του ΥΠΕΞ Νίκου Κοτζιά για αναδιάταξη συνόρων στην Ήπειρο;

Σειρά θα πάρουν τα Δωδεκάνησα;
Τα Δωδεκάνησα της ανυπολόγιστης αξίας ορυκτού πλούτου, που κρύβουν στο θαλάσσιο και χερσαίο χώρο τους;
Μετά ταύτα, επανέρχομαι…

Είναι γεγονός ότι ο νυν Οικουμενικός Πατριάρχης έλαβε συστημένη επιστολή από νυν ΑΓΙΟ της Εκκλησίας μας για αυτά που ζούμε σήμερα.

Οι Άγιοι μας συμβούλεψαν για να είμαστε σήμερα όλοι μας, ουδενός εξαιρουμένου, αναπολόγητοι. 

«Ο λαός βαδίζει μές το σκοτάδι. Τώρα προσετέθησαν και τα διδάγματα του υλισμού και των διαφόρων εβραϊκών οργανώσεων και έτσι μια πυκνή ομίχλη σκεπάζει όλους. Και οι χριστιανοί μας ζητούν οδηγούς με φως, για να ημπορέσουν να εξέλθουν εκ του σκότους και της ομίχλης.» 17-12-1959 Γέροντας Αμφιλόχιος Μακρής (1888-1970) 

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας 

Επιλέξαμε να συνοδοιπορήσουμε με χριστοκτόνες πολιτικές και έχουμε σοδιά με ανθρωποκτόνα αποτελέσματα. 
Το παγκόσμιο κακό κορυφώνεται για να αναστραφεί. 
Ο τελευταίος χειρισμός τους, το μοιραίο λάθος τους, το παγκόσμιο τράνταγμα. 

Οι συμβουλές του νέου ΑΓΙΟΥ μας ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΥ της Πάτμου στον νυν Οικουμενικό Πατριάρχη αποκάλυψαν τα δράματα που βιώνουμε και έρχονται. 
Άγιος Αμφιλόχιος Μακρής (1888-1970) 

«Σ' όλη του τη ζωή εβασανίζετο από αρρώστιες, ήταν ευαίσθητος στα κρυολογήματα και κάθε χρόνο τον επισκέπτετο η γρίππη... Τέλη Μαρτίου 1970 προσεβλήθηκε από πνευμονία· ήταν Μ. Τεσσαρακοστή και με δυσκολία δέχθηκε να πάρη λίγο γάλα. Έδωσε σε όλους τις συμβουλές που ο καθένας είχε ανάγκη. Είχε το προορατικό χάρισμα. Στην προσπάθεια των πνευματικών του παιδιών να τον κρατήσουν με ορούς λίγες μέρες στην ζωή, παρακαλούσε κι έλεγε: αφήστε με καλά μου παιδιά να φύγω, ήρθε η ώρα μου. 

- Γιατί, Γέροντα, τούλεγα, δεν μένεις μαζί μας τούτο το Πάσχα;

Δίσταζε να μου απάντηση, και δεύτερη και τρίτη φορά τον παρεκάλεσα να μου πη πώς ξέρει ότι θα φύγη σύντομα κι εκείνος με δυσκολία μου απεκάλυψε: 
- ευλογημένε Παύλε, είδα την Παναγία και τον Θεολόγο προ ολίγου και τους παρεκάλεσα να μείνω κοντά στα παιδιά μου κι αυτό το Πάσχα, αλλά μου είπαν «Δεν γίνεται άλλο, ελήφθη η απόφασις, Πάσχα θα κάμης στους Ουρανούς μαζί μας» κι αυτό το λέγω σαν εξομολόγηση, επειδή με βιάζεις, μη το ειπείς σε άλλους.

Κι έφυγε από τον κόσμο της ματαιότητος, αφού έδωσε την ζωήν του για τους άλλους, αφού εργάσθηκε σαν καλός εργάτης στον αμπελώνα του Κυρίου, αφού αρίστευσε στις εξετάσεις του στο στάδιο των πνευματικών ασκήσεων, αφού υπηρέτησε και Εκκλησία και Πατρίδα σαν καλός χριστιανός και ακέραιος Έλληνας. Κοιμήθηκε στις 16 Απριλίου 1970 σε πλήρη διαύγεια των αισθήσεών του. Το λείψανό του πήρε μορφή ουράνια, όψι χαρούμενη κι ειρηνική, απέραντη γαλήνη βασίλευε στο ασκητικό του πρόσωπο, πράγματι αγιασμένου ανθρώπου έκφραση, που εκοιμήθη εν Κυρίω....»  
https://www.impantokratoros.gr/geron-amfilochios-makrhs.el.aspx 

Από το βιβλίο του Μητροπολίτη Βερατίου Ιγνατίου, Ο Γέροντας της Πάτμου: Αμφιλόχιος Μακρής (1889-1970), Βίος – Υποθήκαι – Μαρτυρίαι, Πάτμος 1993, αναδημοσιεύονται σειρά έξι Επιστολών, που απηύθυνε ο νεώτερος Άγιος της Εκκλησίας μας, από το 1957 μέχρι το 1962, στον τότε νεαρό μαθητή και σπουδαστή Δημήτριο Αρχοντώνη, όταν αυτός ήταν στην ηλικία από 17 μέχρι 22 ετών σημερινό Οικουμενικό Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως κ.κ Βαρθολομαίο.

Σε μια από αυτές τις επιστολές και με ημερομηνία 17-12-59 ο ΑΓΙΟΣ επισημαίνει στο νέο σπουδαστή Δημήτριο Αρχοντώνη και νυν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως τα παρακάτω: 

«Πόσον ήθελα τα ιδικά μας παιδιά να πάρουν ως θέματα, ο Αργύρης, ο «Μοναχισμός της Μικράς Ασίας», ο Κώστας, «ο Μοναχισμός της Αιγύπτου», ο Βασίλειος, «ο Μοναχισμός της Παλαιστίνης», ο Διαμαντής, «ο Μοναχισμός της Κων/λεως» και οι άλλοι ο Μοναχισμός Μακεδονίας, Ελλάδος, Κρήτης και των νήσων, Ρωσίας και άλλων ορθοδόξων χωρών. 

Και έτσι όλοι να μελετήσουν την δράσιν και την άσκησιν τόσων αγίων ανδρών, που κατά τόπους ήκμασαν και με θείαν έμπνευσιν ανέπτυξαν τον ιερόν θεσμόν του ορθοδόξου Μοναχισμού. 

Δυστυχώς σήμερον οι καπνοί των διαφόρων δυσόσμων ευρωπαϊκών αναθυμιάσεων καλύπτουν και εμποδίζουν να γίνη αισθητή η αγία ευωδία, που επί τόσους αιώνας, ανέπεμπε η Παλαιστίνη, η Αίγυπτος, το Λάτρος, ο Όλυμπος της Προύσης, ο Όλυμπος της Θεσσαλίας, το ιερόν όρος Γάνου και Χώρας, η Κρήτη, η Πάτμος, ο Άθως, το Σινά και τόσα άλλα θυσιαστήρια της Εκκλησίας, που τα περισσότερα είναι κατεστραμμένα από εσωτερικούς και εξωτερικούς εχθρούς του Μοναχισμού.

Το να γίνη γνωστή η δράσις του Μοναχισμού τόσον εις την Εκκλησίαν, όσο και εις την κοινωνίαν, πρέπει μόνον ορθόδοξοι Θεολογοι, χωρίς προκαταλήψεις και χωρίς επιδράσεις προτεσταντικάς και ορθολογιστικάς, να εντρυφήσουν επί του σπουδαίου θέματος τούτου.

Ο σημερινός Μοναχισμός δυστυχώς έχει φύγει από τας γραμμάς και κατευθύνσεις, τας οποίας άλλοτε είχε.
Εύχομαι αυτά που γράφω να τα ιδώ πραγματοποιημένα προτού κλείσω τα μάτια μου. 

Προσπαθήσατε μαζί με τον αγαπητόν Αργύρη και με τ’ άλλα παιδιά να δημιουργηθεί ζωντανός ιεραποστολικός παλμός εις την καρδίαν της Εκκλησίας, που είναι η Θεολογική Σχολή της Χάλκης, διά να κυκλοφορήση το αίμα πιο θερμό στις φλέβες της καινούριας θεολογικής νεότητος, για να εξέλθουν κατόπιν όχι με σκοπόν μόνον να καταλάβουν μια θέσιν Μητροπολίτου ή Καθηγητού, αλλά και με πρόγραμμα διαφωτισμού του λαού μας, ο οποίος δεν γνωρίζει τίποτε εκτός των εξωτερικών εκδηλώσεων, χωρίς να έχη Χριστόν εν τη καρδία του.

Ο λαός βαδίζει μές το σκοτάδι. Τώρα προσετέθησαν και τα διδάγματα του υλισμού και των διαφόρων εβραϊκών οργανώσεων και έτσι μια πυκνή ομίχλη σκεπάζει όλους.

Και οι χριστιανοί μας ζητούν οδηγούς με φως, για να ημπορέσουν να εξέλθουν εκ του σκότους και της ομίχλης.

Το φως θα το λάβετε από την Σχολήν της Χάλκης, τον παλμόν τον ιεραποστολικόν θα τον αποκτήσετε από τον καθαρμόν της ψυχής και της καρδιάς σας και την δύναμιν από τους Πατέρας της Εκκλησίας μας.

Και ούτω με τη θεολογικήν δάδα και με την ιεραποστολικήν ράβδον θα εξέλθετε διά την ανεύρεσιν των αποπλανηθέντων προβάτων και την επιστροφήν εντός της πνευματικής των μάνδρας της Ορθοδόξου Εκκλησίας.
Εν Πάτμω τη 17-12-59 Αμφιλόχιος Ιερομόναχος» 
Του Μιλτιάδη Α. Ματσούκα  
http://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/23935-i-allilografia-tou-agiou-amfiloxiou-makri-me-ton-oikoumeniko-patriarxi 

Κάπου εκεί στα 1959 μπορεί να μην υπήρχε διαδίκτυο και οι αναμετάδοση των πληροφοριών να γινόταν με αραμπάδες αλλά οι μεγάλες Πατερικές μορφές εκείνων των ημερών είχαν κτυπήσει συναγερμό πνευματικό.

Όσιος Γεώργιος ο Καρσίλδης ο ομολογητής της Δράμας, ο Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος ο εν Πάρω, ο κ. Φώτης Κόντογλου , η συνοδεία του Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστή στο Περιβόλι της Παναγίας και πολλοί άλλοι ησυχαστές – ασκητές από την Κόνιτσα μέχρι την Κρήτη , δίχως να έχουν την δυνατότητα να επικοινωνήσουν μεταξύ τους αλλά κοινωνώντας εν Πνεύματι ΑΓΙΟ έβλεπαν ένα ΜΑΥΡΟ ΣΥΝΝΕΦΟ να ξεκινάει σιγά- σιγά από την Ευρώπη και να μεταφέρεται προς την Ελλάδα.

Αυτό το σύννεφο σήμερα ήρθε και κάθισε πάνω από την Ελλάδα και δίνει την ΔΑΙΜΟΝΙΚΗ ΜΠΟΡΑ που μας προανήγγειλε ο ΑΓΙΟΣ ΠΑΙΣΙΟΣ. 
Τι φώναζε και έλεγε ο ΑΓΙΟΣ ΑΜΦΙΛΟΧΙΟΣ με τα παραπάνω λεχθέντα του; 

O πρωταρχικός σκοπός των κληρικών είναι να γίνουν ΑΠΟΣΤΟΛΟΙ για να διαφωτίσουν το Χριστεπώνυμο πλήρωμα και όχι απλώς να γίνουν Μητροπολίτες και Καθηγητές Θεολόγοι « με προκαταλήψεις και επιδράσεις προτεσταντικάς και ορθολογιστικάς» 

Και μια που τρέχουν φοβερές γεωπολιτικές εξελίξεις να επισημάνουμε και εμείς ότι μπορεί σύντομα λόγω των δραματικών αλλαγών που έρχονται στην Τουρκία η υπερχιλιόχρονη έδρα του Οικουμενικού Πατριαρχείου μας να μετακινηθεί προσωρινά μέχρι να εγκατασταθεί αυτό με ασφάλεια πάλι μόνιμα στην Ελληνική Κωνσταντινούπολη.

ΣΤΩΜΕΝ καλώς 

Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Οι «βασανιστές» του εν Φρανκφούρτη ευρωπραιτωρίου

Γράφει ο Κωνσταντίνος Κόλμερ
Ποίος αντιστρατεύεται την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ περισσότερο παντός άλλου; Ο Κυριάκος Μητσοτάκης ή Παναγιώτης Λαφαζάνης; Στο ρητορικόν αυτό ερώτημα η πραγματική απάντηση είναι: ο Μάριο Ντράγκι και η κουστωδία της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τραπέζης (ΕΚΤ). Είναι οι μόνοι που επικρίνουν και λαμβάνουν μέτρα εις βάρος της ελληνικής οικονομίας. Μέτρα που εν τέλει πλήττουν λαόν της Ελλάδος όστις υποφέρει από υψηλή ανεργία (20% επισήμως) και αποανάπτυξη της οικονομίας (μείον 1,8% το δεύτερο τρίμηνο έναντι αυξήσεως 2,5% το πρώτο τρίμηνο του 2018.
Παρά τη λήξη των καταστρεπτικών προγραμμάτων «διασώσεως» της ελληνικής οικονομίας (διάβαζε: των γερμανικών τραπεζών κυρίως) η απόδοση των δεκαετών ελληνικών ομολόγων αυξήθη στο 4,6% και το δημόσιο χρέος στο 180% του ακαθάριστου εθνικού προϊόντος (ΑΕΠ) στα τέλη Αυγούστου. Πώς επετεύχθη το «ανδραγάθημα» των ευρωθεσμών και του ΔΝΤ;

Απλώς, η ΕΚΤ ήρε την πρόσβαση των ελληνικών τραπεζών σε χαμηλότοκες αναχρηματοδοτήσεις ομολόγων χαμηλής πιστοληπτικής στάθμης και δεν επέτρεψε την συμμετοχή ελληνικών τραπεζών και επιχειρήσεων στις δανειακές διευκολύνσεις που παρέχει σε άλλες χώρες του ευρωσυστήματος, όπως η Ιταλία και η Ισπανία. Ως αποτέλεσμα, το κόστος του χρήματος στην Ελλάδα όπου ισχύουν ακόμη οι έλεγχοι κεφαλαίου (ελληνιστί κάπιταλ κοντρόλς!), ανήλθε και η χρηματοδότηση της οικονομίας περιεστάλη περαιτέρω.

Σαν μη έφθαναν αυτά, τα διόλου επιβοηθητικά μέτρα εις βάρος της ελληνικής οικονομίας, κάθε τόσο εξέρχεται κάποιος μεγαλόσχημος εκ του… ευρωπραιτωρίου εν Φρανκφούρτη και απειλεί την Ελλάδα ότι «οι αγορές θα είναι πιο σκληρές από τους θεσμούς» (Μπενουά Κερέ).

Πέραν ό,τι «πας μετά Χριστόν προφήτης… γάϊδαρος», κατά τον σοφόν ελληνικό λαό «ποίες οι αγορές επενδυτών» και πως θα αξιολογήσουν τις «μεταρρυθμίσεις» των ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ;

Οι επενδυτές θα ερωτήσουν πάλι τους οίκους πιστωτικής ανυποληψίας κι αυτοί, «έγκυροι» από την εποχή της Λήμμαν Μπράδερς, θα ερωτήσουν τον μουσιού Κερέ κι έτσι η προφητεία του θα αυτοεπαληθευθεί. 

Σαδιστική μανία 

Μερικά νοικοκυριά όμως της Ελλάδος θα ξεμείνουν από λεφτά και δεν θα πληρώσουν τις υποχρεώσεις των σε φόρους και τραπεζικά δάνεια. Ήδη, τα φορολογικά έσοδα παρουσιάζουν κόπωση, παρά την αύξηση στα μουλωχτά του ΕΝΦΙΑ, υπό της αριστερής κυβέρνησης και τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια «υστερούν του στόχου μειώσεως» – εξ ού και η κατρακύλα των τραπεζικών μετοχών (-7% την περασμένη εβδομάδα) στο χρηματιστήριο όπου υποπτεύονται την ανακεφαλαίωση να πλησιάζει.

Η κουστωδία του Ντράγκι, έχουσα και την «Τράπεζα της Ελλάδας» μέλος του ευρωσυστήματος τραπεζών, δηλαδή δεμένη πισθάγκωνα στο όχημα του ευρώ, πληροφορείται με κάθε λεπτομέρεια τις ασυνέπειες της ελληνικής κυβερνήσεως και με σαδιστική μανία επιτείνει τα πάθη του ελληνικού λαού που η ίδια μεθόδευσε και δεν τον αφήνει λίγο να αναπνεύσει.

Βεβαίως, πίσω από τον Ντράγκι και την καλοζωημένη παρέα του, την πολιτική «πιστωτικής ασφυξίας» υπαγορεύει η γερμανική κεντρική τράπεζα, η Μπούντεσμπανκ, ο διοικητής της οποίας Γένς Βάϊντεμαν είχε το θράσος να επισκεφθή την Ελλάδα ως νέος γκαουλάϊτερ, να μας κάνει κι αυτός συστάσεις. Έπραξε σωστά η κυβέρνηση που δεν τον υπεδέχθη και λανθασμένως ο Κυριάκος Μητσοτάκης που τον εδέχθη στα γραφεία του κόμματος, ενώ έπρεπε να τον πάει μια βόλτα στο Άσυλο των Ανιάτων, ή στο Δρομοκαΐτειο να δει τα χάλια του αποτυχημένου κράτους μας. 

πηγή

Η ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΑΠΟΧΡΙΣΤΙΑΝΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΛΑ ΚΡΑΤΕΙ

Γράφει ο Ιωάννης Ασλανίδης

- Η προσπάθεια αυτή άρχισε σταδιακά μετά την μεταπολίτευση και έγινε ανοικτή διαμάχη μεταξύ Κράτους και Εκκλησισς, όταν οι λεγόμενοι προοδευτικοί της χώρας μας πλέρια ανήλθαν στην πολιτική εξουσία. Η προσπάθεια αυτή συνεχίστηκε από όλες τις Κυβερνήσεις της χώρας μας, άλλες έμμεσα και άλλες άμεσα.

- Σήμερα! Δυστυχώς και! η Κυβέρνηση αυτή, μεθοδεύει την αποχριστιανοποίηση των Ελλήνων διαμέσου της Παιδείας, κόντρα στις επιθυμίες των Ελλήνων-γονέων, διότι λόγω ιδεοληψίας πιστεύουν, λαθεμένα βέβαια, ότι η θρησκεία μας είναι ανυπέρβλητο εμπόδιο στα σχέδια της Παγκοσμιοποίησης. Έφθασαν μάλιστα σε τέτοιο σημείο κακοποιήσεως των θρησκευτικών βιβλίων, ώστε μερίδα γονέων, αγανακτισμένοι να επιστρέψουν τα βιβλία των θρησκευτικών στην διεύθυνση του Σχολείου των. Δυστυχώς! ο εχθρός του Ελληνικού Έθνους είναι εντός πλέον των πυλών.

- Παρακαλώ, ας κάνουμε μια στοιχειώδη αναδρομή ποιοι έχουν και ποιοι δεν έχουν δίκαιο, από την προοδευτική αυτή παράνοια του Αμοραλισμού της Κυβέρνησης:

- Στον Επιτάφιο του Περικλέους, δίδεται ο ορισμός της Δημοκρατίας ότι, το πολίτευμα μας λέγεται Δημοκρατία, επειδή την εξουσία δεν την ασκούν λίγοι πολίτες, αλλά ο λαός (και όνομα μεν δια τομή εν ολίγοις αλλ’ ες πλείονες οικείν Δημοκρατία κέκληται). Πώς λοιπόν ερωτώ ο Υπουργός Παιδείας μας, τολμά να πείσει ότι, υπηρετεί την Δημοκρατία, όταν επιμένει κόντρα στην θέληση της πλειοψηφίας του Ελληνικού Λαού, να εξαλείψει την χριστιανική πίστη, από το μέλλον των Ελλήνων, που είναι η νεολαία μας;

- Ενθυμούμαι στο παρελθόν, δήλωση προοδευτικού Υπουργού Δικαιοσύνης, σε πρωτοσέλιδο εφημερίδος της 26 Ιουν. 2000, να δηλώνει: «…και 9 εκατομμύρια υπογραφές να φέρουν θα υποστηρίξουμε τον ένα που δεν υπέγραψε…». Εάν λοιπόν και ο σημερινός Υπουργός πιστεύει σε τέτοιο αντιδημοκρατικό τρόπο ενασκήσεως της εξουσίας, λόγω προσωπικής του ιδεοληψίας, κατά την γνώμη μου, να δώσει άλλο ορισμό της Δημοκρατίας, διαφορετικό από αυτόν που έδωσε ο Περικλής στον Επιτάφιο.

- Ας δούμε γιατί ο σοφός Ελληνικός Λαός ακόμη και σήμερα, παρά την προσπάθεια των προοδευτικών Κυβερνήσεων της χώρας μας, περί του αντιθέτου, παραμένει πιστός στην χριστιανική του πίστη.

- Η θρησκεία μας ποτέ στην Ιστορία, δεν απετέλεσε τροχοπέδη στην πρόοδο και την εξέλιξη της πατρίδος μας, ούτε και της Ανθρωπότητος. Μην στηριζόμεθα σε μεμονωμένα περιστατικά της Ιστορίας και προσπαθούμε με αυτά να μειώσουμε την προσφορά της Εκκλησίας μας στην ανθρωπότητα. Εξουσίες οι οποίες πίστεψαν ότι, θα φέρουν τον πολιτισμό και την πρόοδο με την εξάλειψη της θρησκείας της αγάπης από τους Λαό τους, το μόνο που πέτυχαν ήταν, να πάνε τις χώρες τους τόσα χρόνια πίσω, όσα χρόνια είχαν την εξουσία χωρίς την θρησκευτική πίστη και αγωγή.

- Είπε ο ΑΛΒΕΡΤΟΣ ΑΪΝΣΤΑΪΝ: «… Η Επιστήμη χωρίς θρησκεία είναι χωλή…» και «φοβάμαι την ημέρα που η τεχνολογία θα ξεπεράσει την ανθρώπινή μας επικοινωνία. Διότι! τότε ο Κόσμος θα αποκτήσει μια γενιά Ηλιθίων…».

- Γνωρίζουμε από την Ελληνική Ιστορία πόσο άρρηκτα είναι συνδεδεμένα ο Ελληνισμός και η Ορθοδοξία. Επίσης! γνωρίζουμε πολύ καλά, πόσο συνέβαλε η εκκλησία μας, στην αναγέννηση του Ελληνικού Έθνους και στην διατήρηση της Εθνικής και πολιτιστικής ταυτότητας των Ελλήνων. Τέλος! γνωρίζουμε ότι η θρησκεία μας διδάσκει ηθικές αξίες, ανθρώπινες σχέσεις και αγάπη προς τον πλησίον μας, ας μας πουν λοιπόν οι αρνητές της προσφοράς αυτής, με ποια αναστολή, θα σταθούν, θα ομονοήσουν και θα επιβιώσουν στο μέλλον κοινωνίες, χωρίς τα χαρακτηριστικά και απαραίτητα αυτά συνθετικά στοιχεία μιας κοινωνίας, που θέλει να διαιωνίσει το γένος της;

- Δεν μπορούμε επίσης, ν’ αγνοήσουμε την αδήριτο σχέση Ελληνικού και Ορθοδοξίας, που χρονολογείται εδώ και 2.000 χρόνια. Πρέπει κάποτε να το καταλάβουν και κάποιοι Έλληνες διανοούμενοι, χρησιμοποιούντες τον επιστημονικό τους εξοπλισμό, που θέλουν να μεταβάλουν την υπάρχουσα ταύτιση Ελληνισμού και Ορθοδοξίας. Αυτό είναι μέγα λάθος. Δεν μπορώ να κατανοήσω, γιατί στο Σχολείο ο Δημητράκης πρέπει να μάθει θρησκειολογία των Εθνών, και όχι Χριστιανισμό πρώτα, που είναι η θρησκεία του Ελληνικού Έθνους, εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια. Ας βγει λοιπόν κάποιος επαΐων του Υπουργείου Παιδείας να εξηγήσει στον Ελληνικό λαό που ανησυχεί, τον λόγο μια και έχουμε Δημοκρατία στη χώρα;

- Όταν ο Απόστολος Παύλος ήλθε στην Ελλάδα και δίδαξε στο ανήσυχο πνεύμα των Ελλήνων τον χριστιανισμό, εξέφραζε αυτό που από μόνοι τους επιθυμούσαν οι Έλληνες, να οριστικοποιήσουν τον θάνατο των παλαιών θεών και να εγκολπωθούν την ύπαρξη του ΕΝΟΣ, μοναδικού και αληθινού θεού. Έτσι! το χριστιανικό στοιχείο αναμείχθηκε με την Ελληνική Σοφία, που βρισκόνταν τους τελευταίους προχριστιανικούς αιώνες σε παρακμή. Ο καρπός της ζωογόνου αυτής ένωσης εδημιούργησε ένα πολιτισμό που διαρκεί μέχρι σήμερα και καλείται Ελληνοχριστιανικός Πολιτισμός. Ενώθηκε λοιπόν η αρχαιοελληνική σοφία του Αρίστου και τελείου, με την χριστιανική του Εναρέτου και της Αγάπης.

- Ακόμη! ο Ε. Παπανούτσος, ο παρεξηγημένος αυτός παιδαγωγός και φιλόσοφος, ομιλών στη Βουλή των Ελλήνων, ολίγον προ του θανάτου του, διακήρυξε ότι «… ο Ελληνισμός και η Ορθοδοξία είναι μαζί ζυμωμένα».

- Ο τέως Υπουργός των Η.Π.Α. Χένρυ Κίσσινγκερ, ο σύγχρονος Μέττερνιχ της Ευρώπης, ομιλών το 1994 εις την Ουάσινγκτον κατά την βράβευσή του, από προσωπικότητες του επιχειρηματικού κόσμου, μεταξύ άλλων έκαμε όπως γνωρίζετε την καταπληκτική δήλωση: «….Ο Ελληνικός λαός είναι δυσκολοκυβέρνητος και γι’ αυτό πρέπει να τον πλήξουμε βαθειά στις πολιτιστικές του ρίζες, δηλαδή να τον πλήξουμε την γλώσσα, την θρησκεία, τα πνευματικά και ιστορικά του αποθέματα, ώστε να εξουδετερώσουμε κάθε δυνατότητα ν’ αναπτυχθεί, να διακριθεί και να επικρατήσει στα Βαλκάνια και στην ανατολική Μεσόγειο».

- Αφού λοιπόν από τα παραπάνω στοιχειώδη αναφερθέντα εξάγεται το συμπέρασμα ότι, η ταύτιση του Ελληνισμού και της ορθοδοξίας, αποτελεί θετικό και ωφέλιμο στοιχείο και κεντρικό άξονα πολιτιστικής, κοινωνικής και εθνικής κυρίως συνοχής, εγείρεται το ερώτημα πώς πρέπει να ενεργήσουμε, να κατεδαφίσουμε, ν’ αποσυνδέσουμε και να διαλύσουμε αυτό τον Εθνικό δεσμό, που αποδεικνύει την εθνική μας ταυτότητα και τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του πολιτισμού μας; ή αντιθέτως να ενισχύσουμε, να τονώσουμε και να ενθαρρύνουμε τον υπάρχοντα αυτόν δεσμόν μεταξύ Ελληνισμού και ορθοδοξίας.

- Η πρόοδος των Λαών δεν επιτυγχάνεται με επαναστάσεις και καταστρατηγήσεις αρχών δογμάτων και ιδεών, αλλά με την στήριξη στις ιδέες και στις αρχές των προγόνων μας, βελτιώνοντας και προσαρμόζοντας τα μέχρι σήμερα δεδομένα τους, στις νέες εξελίξεις και ανακαλύψεις της επιστήμης, χωρίς να παρεκκλίνουμε από αρχές και αξίες της ανθρώπινης ζωής, οι οποίες καταξιώθηκαν ως δόγματα, στο πέρασμα του χρόνου.

- Τέλος! έχω την γνώμη ότι ο Έλληνας πρέπει να επανέλθει και να παραμείνει στις Ρίζες του, εάν θέλει ο Ελληνισμός να έχει μέλλον, στην γεμάτη αγάπη και πίστη θρησκεία του, που επεξετάθηκε όχι γιατί καταπίεζε, αλά το αντίθετο, γιατί στην ανθρώπινη σχετική ελευθερία, αντέτεινε την θεία, την απόλυτη Ελευθερία.

Ιωάννης Μ. Ασλανίδης
Αντγος ε.α.
Επίτιμος Δκτης της Σ.Σ.Ε.

Οι ελίτ «αγοράζουν» τις εκλογές ενώ οι μάζες έχουν την ψευδαίσθηση πως επιλέγουν οι ίδιες τις κυβερνήσεις τους...

Οι ελίτ ουσιαστικά «αγοράζουν» τις εκλογές, χωρίς σχεδόν κανέναν περιορισμό – ενώ οι μάζες έχουν την ψευδαίσθηση πως επιλέγουν οι ίδιες τις κυβερνήσεις τους, παραπλανημένες από τις σκηνοθετημένες τηλεοπτικές ή άλλες αντιπαραθέσεις των έμμισθων από τις ελίτ πολιτικών.

«Η δύναμη των κομμάτων έχει άμεση σχέση με τη χρηματοδότηση τους – αφού διαφορετικά δεν έχουν τη δυνατότητα να πληρώνουν τα έξοδα τους, τις διαφημίσεις τους, τα δικά τους ΜΜΕ, τα γραφεία που νοικιάζουν ανά τη χώρα κοκ. 

Ως εκ τούτου είναι εξαρτημένα από τις ελίτ – οι οποίες τότε καθορίζουν τις «δημοκρατικές επιλογές» των μαζών, στηρίζοντας συνήθως κόμματα που δεν διαφέρουν σημαντικά μεταξύ τους, όσον αφορά τα συμφέροντα τους (των ελίτ).

Οι ελίτ λοιπόν ουσιαστικά «αγοράζουν» τις εκλογές, χωρίς σχεδόν κανέναν περιορισμό – ενώ οι μάζες έχουν την ψευδαίσθηση πως επιλέγουν οι ίδιες τις κυβερνήσεις τους, παραπλανημένες από τις σκηνοθετημένες τηλεοπτικές ή άλλες αντιπαραθέσεις των έμμισθων από τις ελίτ πολιτικών.

Δυστυχώς δεν κατανοούν ότι, οι «πράξεις» των κομμάτων εξουσίας, από τις οποίες οφείλει να τα κρίνει κανείς και όχι από τα λόγια τους, διαφέρουν ελάχιστα μεταξύ τους – όπως στο παράδειγμα της Ελλάδας, όπου οι δύο μεγάλες παρατάξεις υποστηρίζουν μανιωδώς τα μνημόνια, αφού από αυτά αντλούν τη χρηματοδότηση τους. Διαφωνούν δε μόνο ως προς τις λεπτομέρειες της εφαρμογής τους, ως προς το «μείγμα πολιτικής» – με κριτήριο φυσικά την κομματική τους πελατεία.

Με δεδομένο τώρα το ότι, τα σοσιαλιστικά και αριστερά κόμματα σήμερα εφαρμόζουν αποδεδειγμένα καλύτερα τον ακραίο νεοφιλελευθερισμό, αφού δεν επιτρέπουν άλλες πιο ριζοσπαστικές επιλογές στις μάζες, προτιμούνται καλύτερα από τις ελίτ – έως ότου βρεθεί κάτι που θα τις συμφέρει περισσότερο.

Περαιτέρω, όλες αυτές οι καταστάσεις δημιουργούν συναισθήματα αδυναμίας στους λαούς – οι οποίοι κατανοούν πως με τις εκλογές δεν επηρεάζουν καθόλου την πολιτική της χώρας τους. Το γεγονός αυτό έχει διαπιστωθεί με το χειρότερο δυνατό τρόπο στην Ελλάδα, όπου οι Πολίτες επέλεξαν ένα κόμμα που έκανε ακριβώς τα αντίθετα από αυτά που τους υποσχέθηκε – χωρίς να διστάσει να τους προδώσει, μαζί με τις πολιτικές του πεποιθήσεις, αντιστρέφοντας το δημοψήφισμα.

Έτσι έχει δημιουργηθεί ένας μεγάλος αριθμός Ελλήνων, οι οποίοι θέλουν να αντιδράσουν στη ληστεία μιας από τις πλουσιότερες χώρες του πλανήτη, αλλά δεν βρίσκουν τον τρόπο για να το κάνουν – οπότε απογοητεύονται, εξοργίζονται και μισούν όλους τους Θεσμούς του κράτους τους.

Φοβούνται δε πολύ σωστά πως σύντομα οι συνεργάτες των πιστωτών, οι πολιτικοί, θα μπουν ακόμη και μέσα στα σπίτια τους, κλέβοντας τους ότι έχουν και δεν έχουν – υπενθυμίζοντας πως δεν χρεοκοπούν ποτέ τα κράτη, αλλά οι Πολίτες τους.

Συμπερασματικά λοιπόν, στις χώρες της Δύσης οι ψηφοφόροι δεν μπορούν να αλλάξουν τις πολιτικές μέσα από τις εκλογές – επειδή οι κυριαρχούσες ελίτ ελέγχουν όποιον τις κερδίσει. 

Οι εκλογές δίνουν μεν την εντύπωση της Δημοκρατίας, αλλά η ψήφος των ανθρώπων δεν αλλάζει τις πολιτικές που ευνοούν τις ελίτ. Ως εκ τούτου, η βούληση του λαού είναι ανύπαρκτη, δεν εφαρμόζεται ποτέ»

Επικαιρότητα

Στην Τουρκία, μετά την υπαγωγή της στο ΔΝΤ το 2001, κατέρρευσε ολόκληρο το πολιτικό σύστημα και εξαφανίσθηκαν όλα τα παλαιά κόμματα που το αποτελούσαν (ανάλυση). 

Έτσι ανήλθε στην εξουσία ένα καινούργιο, καθαρό κόμμα, το οποίο κατέφερε να την οδηγήσει στην έξοδο από την κρίση – ακόμη περισσότερο, ξεπλήρωσε το Ταμείο, δημιούργησε συνθήκες ευημερίας και αύξησε κατακόρυφα το ΑΕΠ της, με αποτέλεσμα να την αναδείξει στην πιο επιτυχημένη αναπτυσσόμενη χώρα του πλανήτη, με εξαιρετικά υψηλούς ρυθμούς ανάπτυξης (το εάν αργότερα, μετά το 2013, ο σημερινός πρόεδρος της έχασε το μέτρο κατακλέβοντας την πατρίδα του και καταδικάζοντας την, είναι άλλο θέμα).

Στην Ελλάδα όμως το πολιτικό σύστημα που υπερχρέωσε τη χώρα, ενώ στη συνέχεια τη χρεοκόπησε με τα μνημόνια και με το εγκληματικό PSI, παρέμεινε σχεδόν ανέπαφο – ενώ δημιούργησε τα κόμματα της σημερινής συγκυβέρνησης, στελεχώνοντας τα με πρόσωπα από τις παλαιές παρατάξεις. Δηλαδή το ΣΥΡΙΖΑ που ουσιαστικά υφαρπάχθηκε από το ΠΑΣΟΚ, καθώς επίσης τους ΑΝΕΛ που έχουν βαθιές ρίζες στη ΝΔ – με αποτέλεσμα να θεωρήσουν οι δύστυχοι Πολίτες πως πρόκειται για καινούργια, καθαρά κόμματα, τα οποία δεν θα λειτουργούν όπως τα παλαιότερα, θα τηρούν τις προεκλογικές υποσχέσεις τους, δεν θα διαπλέκονται με το βρώμικο, βαθύ κράτος (=με την οικονομική εξουσία), δεν θα διαφθείρονται, θα συγκρουστούν με την Τρόικα και θα διασώσουν τη χώρα.

Το βρώμικο σύστημα όμως, αυτό που έχει δημιουργήσει το κομματικό-πελατειακό κράτος για να μπορεί να απομυζεί τον τεράστιο πλούτο της χώρας και να εκμεταλλεύεται ασύστολα τους Πολίτες της, δεν έμεινε μόνο εκεί. Ειδικότερα, «ξέπλυνε» με τη βοήθεια της σημερινής κυβέρνησης επί πλέον τη χρεοκοπημένη ΝΔ που την ελέγχει απόλυτα και διέσωσε τους δικούς του ανθρώπους, «σπέρνοντας» τους παντού – ενώ τώρα προσπαθεί να αντικαταστήσει τα μικρότερα κόμματα που το ίδιο δημιούργησε και που τελικά απέτυχαν, όπως τους ΑΝΕΛ ή το ΠΟΤΑΜΙ, με «καινούργια» άλλα αντίστοιχου μεγέθους. 

Ο στόχος του βέβαια παραμένει ο ίδιος: να έχουν τη ψευδαίσθηση οι Πολίτες πως μπορούν να επιλέγουν ελεύθερα αυτούς που ψηφίζουν, διαλέγοντας μεταξύ πολλών κομμάτων – όχι μόνο μεταξύ των δύο μεγαλυτέρων που εναλλάσσονται στην εξουσία τα τελευταία σαράντα χρόνια, εάν όχι περισσότερο.

Έτσι τα διάφορα μικρά κόμματα που λειτουργούν εντός του συστήματος ανταγωνίζονται μεταξύ τους, σχετικά με το ποιό θα αποκτήσει την εύνοια του – με στόχο της είσοδο τους στη Βουλή, την είσπραξη των κρατικών επιχορηγήσεων, τη μισθοδοσία των βουλευτών τους κοκ. Ενδεχομένως με εναλλακτική δυνατότητα την εκλογική συνεργασία με κάποιο ισχυρό κόμμα, έτσι ώστε τα βασικά στελέχη τους να εξασφαλίσουν μία θέση βουλευτή ή υπουργού – εάν τυχόν κριθεί ότι δεν μπορούν να πετύχουν το 3% που απαιτείται για την είσοδο τους στη Βουλή.

Για να είμαστε όμως αντικειμενικοί, η Χρυσή Αυγή δεν φαίνεται να στηρίζεται από το σύστημα – κρίνοντας από το ότι «εξουδετερώθηκε» με τις δικαστικές διώξεις που ασκήθηκαν εναντίον της μέσω της ΝΔ, καθώς επίσης επειδή αποκλείσθηκε από τις κρατικές επιχορηγήσεις που εισπράττουν όλα τα άλλα κόμματα, οπότε δεν εισπράττει το ποσόν που της αναλογεί (γράφημα, κρατική επιχορήγηση 2018 συνολικού ύψους περί τα 13,5 εκ. € – για παράδειγμα, ο ΣΥΡΙΖΑ λαμβάνει σχεδόν 370.000 € μηνιαία, η ΝΔ 298.363 € κάθε μήνα, το ΠΟΤΑΜΙ 67.584 € κοκ.).

Σε κάθε περίπτωση, το βρώμικο σύστημα που ληστεύει για δεκαετίες τη χώρα, αμείβοντας πλουσιοπάροχα τους συμμετέχοντες σε αυτό (=μαζί τα φάγαμε), ανάλογα με το τι του προσφέρουν, κατάφερε να αποφύγει την κάθαρση του – με τελευταία, μεγάλη και αποφασιστική του επιτυχία τη δολοφονία της τελευταίας ελπίδας των Ελλήνων το 2015 (ανάλυση). 

Από τότε και μετά οι περισσότεροι Έλληνες Πολίτες είναι όμηροι του, αδυνατώντας να αμυνθούν απέναντι στην υφαρπαγή της πατρίδας τους με κοινοβουλευτικές διαδικασίες – ενώ αυτοί που έχουν την ψευδαίσθηση ότι αντιστέκονται απέχοντας από τις εκλογές, είναι δυστυχώς λάθος ενημερωμένοι, αφού η αποχή τους δεν αλλάζει απολύτως τίποτα.

Οι δημοσκοπήσεις πάντως αποτελούν ένα πολύ καλό μέσον για να διαπιστώνει κανείς ποιά κόμματα προωθεί το «σύστημα», σε συνδυασμό με τα ΜΜΕ που τις προβάλλουν, καθώς επίσης με τους πολιτικούς που φιλοξενούν στις σελίδες, στα ραδιόφωνα ή στις οθόνες τους – ποιές «συμμορίες» για να είμαστε πιο σαφείς, αφού τα κόμματα ελέγχονται και κατευθύνονται από συγκεκριμένες ομάδες εντός τους, ενώ όλα τα υπόλοιπα στελέχη τους ή οι οπαδοί τους είναι απλοί «νεροκουβαλητές», δουλοπρεπείς συνήθως, οι οποίοι λαμβάνουν ως αμοιβή κάποια ψίχουλα από το γεύμα εις υγεία των κορόιδων (=της πλειοψηφίας του πληθυσμού που το πληρώνει, σήμερα κυριολεκτικά με αίμα).

Ολοκληρώνοντας, προφανώς δεν γενικεύουμε, αφού υπάρχουν παντού και πάντοτε εξαιρέσεις, οι οποίες όμως απλά επιβεβαιώνουν τον κανόνα – ενώ δεν κρίνουμε κανέναν και τίποτα, αναφέροντας μόνο τις δικές μας υποκειμενικές απόψεις, για τις οποίες φυσικά δεν διεκδικούμε το αλάθητο.

Analyst Team 
analyst.gr

Η αναγκαιότητα επιστροφής στη δραχμή

Η σύγκρουση ανάμεσα στο, λειτουργικά, ελλειμματικό μοντέλο ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας και στο, λειτουργικά, πλεονασματικό παγκοσμιοποιητικό οικονομικό μοντέλο της ευρωζώνης. (Γιατί το ελληνικό οικονομικό μοντέλο δεν αποτελεί πρόβλημα, παρά τα λεγόμενα των οικονομολόγων). 

Του Τάσου Αναστασόπουλου 

Ο καθηγητής και πρώην πρωθυπουργός Ξενοφών Ζολώτας (26/3/1904 – 11/6/2004) γνώριζε, πολύ καλά και υποστήριξε, σταθερά, την ύπαρξη ενός εθνικού νομίσματος, η αξία του οποίου δεν θα είναι αντικείμενο της κερδοσκοπίας του Forex και των κερδοσκοπικών κινήσεων, μέσα από τις κυμαινόμενες συναλλαγματικές ισοτιμίες και ήταν υπέρ του προσδιορισμού της αξίας της δραχμής, από τις εθνικές νομισματικές αρχές, δηλαδή, σε τελική ανάλυση, από το ελληνικό κράτος.

Οι μεταγενέστεροι ακολούθησαν άλλην οδό και τα έκαναν σκατά, καταστρέφοντας την ελληνική οικονομία και ξηλώνοντας τον παραγωγικό μηχανισμό της χώρας μας, με αποτέλεσμα να φέρουν την φτώχεια, την δυστυχία και την κοινωνικοοικονομική υποδούλωση του ελληνικού πληθυσμού, στους ξένους κερδοσκόπους, με την δημιουργία του σύγχρονου καθεστώτος της νεοαποικιακής χρεωδουλείας.

Η υπογραφή του 4ου Μνημονίου -του Μνημονίου, που οι συντάκτες του ντρέπονται να πουν το όνομά του- και η εφαρμογή του, με τον τρίμηνο περιοδικό έλεγχο του κουαρτέτου των ξένων δανειστών, που αρχίζει αυτόν τον μήνα και θα είναι εξαντλητικός, ενώ οι ελεγκτές θα έχουν στα χέρια τους και το πολύ σημαντικό όπλο της εκταμίευσης, ή μη, των δόσεων του τελευταίου, μέχρι στιγμής, δανείου του 3ου Μνημονίου, αλλά και των επιστροφών των κερδών, από τα ελληνικά κρατικά ομόλογα, που κατέχουν οι κεντρικές τράπεζες της ευρωζώνης, θέτουν, επί τάπητος, το ζήτημα της μέλλουσας πορείας της ελληνικής οικονομίας και της τύχης του πληθυσμού της χώρας μας.

Όπως έχουμε γράψει πολλές φορές, οι προοπτικές, για την πορεία της ελληνικής οικονομίας και στα πλαίσια αυτού του «μεταμνημονιακού» Μνημονίου, είναι και παραμένουν ζοφερές, αφού είναι προφανές ότι το ελληνικό δημόσιο παραμένει καταχρεωμένο, το τραπεζικό σύστημα είναι, ουσιαστικά, χρεωκοπημένο και ανύπαρκτο, ενώ οι προοπτικές για το ελληνικό δημόσιο χρέος και την εξέλιξή του, ακόμη και εάν πραγματοποιηθούν οι απιθανολόγες προβλέψεις των ξένων δανειστών, είναι ότι το 2060 θα έχει διαμορφωθεί, στα επίπεδα του 100% του ελληνικού ΑΕΠ.

Βέβαια, η πικρή αλήθεια είναι ότι το ελληνικό δημόσιο χρέος, στην, μελλοντικά, μακρινή αυτή εποχή, εάν δεν κουρευτεί, θα φθάσει και θα ξεπεράσει το 200% του ΑΕΠ της χώρας και φυσικά, θα οδηγήσει την ελληνική οικονομία, με δεδομένο το γεγονός της απαίτησης των δανειστών, για ετήσια πρωτογενή πλεονάσματα της τάξεως του 3,5% του ΑΕΠ, μέχρι το 2022 και 2,2% του ΑΕΠ, μέχρι το 2060, στον, επί δεκαετίες, παρατεταμένο μαρασμό και στην κατάρρευση του παραγωγικού και του κοινωνικού ιστού της χώρας.

Προφανώς, αυτή η πικρή αλήθεια αγνοείται και παρακάμπτεται, από την κυβερνώσα «ευρωπαϊστική» πολιτικοοικονομική ελίτ, αλλά αυτό δεν αλλάζει τα πράγματα και ως εκ τούτου, είναι απαραίτητο να επισημαίνεται, για να μην λησμονείται. Η χώρα έχει οδηγηθεί, στην μετατροπή της σε μια κλασική χώρα των Βαλκανίων, την ίδια στιγμή, που όλες οι άλλες χώρες της περιοχής βρίσκονται σε μια ασθμαίνουσα αναπτυξιακή τροχιά και ρυθμούς ανάπτυξης, οι οποίοι, όμως, ξεπερνούν την μακροχρόνια ελληνική υπανάπτυξη (η Βουλγαρία 3,6%, η Ρουμανία 7%, η Κροατία 2,8%, η Σερβία 1,8%, το Μαυροβούνιο 4,2%, η Βοσνία-Ερζεγοβίνη 3,2%, η Αλβανία 3,9%).

Αυτό είναι το μέλλον της χώρας και του πληθυσμού της, όσο η Ελλάδα παραμένει προσδεμένη, στο ευρώ και την ζώνη του. Η οπισθοδρόμηση, στην κατάσταση μιας τυπικής βαλκανικής χώρας. Αν και δεν αποκλείεται να υπάρξουν, ακόμη, χειρότερες μακροπρόθεσμες προοπτικές, αφού είναι πιθανό η Ελλάδα, με δεδομένο τον ταχύ πληθυσμιακό μαρασμό της και τις συνεχιζόμενες τάσεις αποεπένδυσης, να κυλίσει, στα επίπεδα μιας χώρας της βόρειας, ή και της υποσαχάριας Αφρικής.

Με δεδομένη την ανελαστικότητα του ευρώ και το γεγονός ότι η χώρα δεν ελέγχει την έκδοση και την κυκλοφορία του ευρώ, το οποίο, εξ αιτίας αυτού του λόγου, λειτουργεί, ως ξένο, προς την ελληνική οικονομία, νόμισμα, αλλά και ως ένας, περίπου, παγωμένος και διαρκώς δυσμενής μηχανισμός συναλλαγματικών ισοτιμιών, αυτό που καθίσταται σαφέστερο όλων, όχι μόνο από την νομισματική θεωρία της οικονομικής επιστήμης, αλλά και από την πολύχρονη, πλέον, εμπειρία του ελληνικού ναυαγίου της συνεχιζόμενης και ατελεύτητης μνημονιακής περιόδου, είναι ότι η Ελλάδα, επειδή στερείται ενός εθνικού νομίσματος, το χρειάζεται περισσότερο, από οτιδήποτε άλλο.

Το πραγματικό ερώτημα, που τίθεται, δεν είναι αν η Ελλάδα χρειάζεται την δραχμή, αλλά το ποια δραχμή χρειάζεται.

Το ερώτημα αυτό δεν είναι μετέωρο, όσο και αν οι, παταγωδώς, αποτυχημένοι «ευρωπαϊστές» μας, προσπαθούν να συσκοτίσουν τους όρους της συζήτησης, προκειμένου να καταστροφολογήσουν, έχει την απάντησή του. Αυτή η απάντηση, επειδή, προφανώς, θέτει το ευρώ, εκτός συζητήσεως, είναι δυσάρεστη, γι’ αυτούς και, ως εκ τούτου, προσπαθούν να αποφύγουν την ουσιαστική συζήτηση των δεδομένων της, σε συνδυασμό, με τις επιτακτικές ανάγκες της ελληνικής οικονομίας, προκειμένου αυτή να εισέλθει, σχεδόν, άμεσα, στην διαδικασία της ταχύρρυθμης οικονομικής ανάπτυξης. 

Αυτό που χρειάζεται η χώρα, με δεδομένες τις σύγχρονες τάσεις, στο παγκόσμιο εμπόριο, που προέκυψαν, ως αποτέλεσμα της αποδιοργάνωσης της παγκοσμιοποίησης, δεν είναι, καν, μια δραχμή, με κυμαινόμενη ισοτιμία.

Η Ελλάδα, σε μια πρώτη και απροσδιόριστη, χρονικά, φάση έχει ανάγκη μια δραχμή, της οποίας η ισοτιμία θα προσδιορίζεται, από το ελληνικό κράτος και θα συνδυάζεται, με τους ελέγχους στην κίνηση των κεφαλαίων, προκειμένου να αποφευχθεί η νομισματική κερδοσκοπία.

Αλλά αυτό είναι, που δεν θέλει η εντόπια οικονομική ελίτ, η οποία έχει μάθει να κερδοσκοπεί και να μεταφέρει «τα χρήματά της», στο εξωτερικό. Βέβαια, τελικά, ακόμη και στο καθεστώς του ευρώ, δεν απέφυγε τους ελέγχους, στην κίνηση κεφαλαίων, αν και πάσχισε, επί αρκετά έτη, μετά την ελληνική κρατική χρεωκοπία του Απριλίου του 2010 και την εισαγωγή των Μνημονίων, να αποφύγει αυτή την εξέλιξη, η οποία ήταν αναγκαία, τουλάχιστον, από εκείνη την εποχή, προκειμένου να σταματήσει αυτή η τεράστια διαρροή κεφαλαίων, που είχε σαν αποτέλεσμα την κατάρρευση των τραπεζικών καταθέσεων, από τα 245 δισ. €, που ήσαν τον Δεκέμβριο του 2009, στα 122 δισ. €, τον Ιούνιο του 2015, οπότε και η Ε.Κ.Τ. του Mario Draghi επέβαλε τον έλεγχο, στην κίνηση των κεφαλαίων, ως ποινή για το δημοψήφισμα, που προκήρυξε η κυβέρνηση του Αλέξη Τσίπρα, για την αποδοχή του σχεδίου του Μνημονίου, που είχαν, επιτακτικά, προτείνει οι ξένοι δανειστές, δια του Jean-Claude Juncker.

Από τότε, το συνολικό ποσόν των καταθέσεων, στο φαληριμένο ελληνικό τραπεζικό σύστημα δεν έχει αλλάξει. Η τεράστια αυτή φυγή των κεφαλαίων έκλεισε και οι τραπεζικές καταθέσεις κυμαίνονται, στα ίδια επίπεδα των 122 με 125 δισ. € (η ανεπίσημη διαφυγή των κεφαλαίων στο εξωτερικό, που δεν περνούν από τα καταστήματα της ελληνικής μπατιροτραπεζοκρατίας, είναι μια άλλη πληγή, η οποία παραμένει χαίνουσα και τα παράγωγα αυτής της πληγής αυτή δεν καταγράφονται, εύκολα).

Αυτό είναι και το τραγικό αστείο της όλης υπόθεσης. Οι εντόπιοι «ευρωπαϊστές», όλων των αποχρώσεων, εφαρμόζουν, με το ευρώ, αυτά που επικαλούνται, ως καταστροφή, εάν η χώρα εγκαταλείψει το ευρώ και την ζώνη του και επιστρέψει, στο εθνικό της νόμισμα.

Στην πραγματικότητα το αποκαλούμενο, ως «ελληνικό πρόβλημα», είναι πολύ απλό, στην βάση και στην ουσία του. Και φυσικά, πολύ απλή και η λύση του.

Η ελληνική οικονομία έχει την δική της ιδιοτυπία. Αυτή η ιδιοτυπία, δηλαδή το ελληνικό μοντέλο ανάπτυξης, δεν μπορεί να ταιριάξει, με τις οικονομίες του ευρωπαϊκού βορρά και φυσικά, δεν μπορεί να σταθεί, μέσα στα πλαίσια μιας (οποιασδήποτε) νομισματικής ένωσης, σαν αυτήν της ευρωζώνης.

Ως εκ τούτου, αυτοί που έβαλαν την χώρα μας, στην Ο.Ν.Ε. (Κώστας Σημίτης, Λουκάς Παπαδήμος, Γιάννης Στουρνάρας κλπ), απλώς, εγκλημάτησαν, σε βάρος του ελληνικού πληθυσμού, διότι γνώριζαν αυτή την πραγματικότητα.

Βέβαια, την αντιλαμβάνονταν, ως «πρόβλημα», ως «δυσλειτουργία» και ως «διαρθρωτική αδυναμία», για να μιλήσω, με την δική τους κωδικοποιημένη γλώσσα, αλλά αυτό ήταν προϊόν των δικών τους ιδεοληψιών και εξέφραζε, με τον δικό του τρόπο, τα συμφέροντα, που η ελληνική πολιτικοοικονομική ελίτ είχε και δεν ανταποκρινόταν -ούτε και ανταποκρίνεται- στην πραγματικότητα του ελληνικού μοντέλου ανάπτυξης, το οποίο, όπως ήταν αναμενόμενο, κατέστρεψαν, χωρίς, όμως, να το αντικαταστήσουν, με κάποιο άλλο.

(Δυστυχώς και πολλοί αντιμνημονιακοί οικονομολόγοι -π.χ. ο Κώστας Λαπαβίτσας και όχι, μόνον, αυτός- βλέπουν, με την ίδια οπτική γωνία της ελληνική οικονομία, αν και καταλήγουν, σε άλλα συμπεράσματα, από την εντόπια ελίτ και τους εκφραστές της, σε επίπεδο οικονομικής θεωρίας. Προφανώς, εδώ, έχουμε να κάνουμε με μια διαστροφή του επαγγέλματος των οικονομολόγων, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι αυτή η αντίληψη δεν είναι λάθος. 

Είναι λάθος. Και παραείναι. Άλλωστε και η γερμανική οικονομία, στο κομμάτι της, που σχετίζεται, με τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και τους αυτοαπασχολουμένους, εμφανίζει τα ίδια, ακριβώς, φαινόμενα, με την ελληνική, αφού και εκεί τα δημόσια έσοδα είναι, αναλογικώς, μικρότερα, από τον τομέα των μεγάλων επιχειρήσεων. Και φυσικά, αυτό δεν είναι, καθόλου, τυχαίο, αφού και εκεί, η φοροδιαφυγή και το παρεμπόριο ανθούν, παρά το γεγονός ότι το γερμανικό κράτος είναι, σαφέστατα, πολύ πιο οργανωμένο, από το ελληνικό).

Η ελληνική οικονομία, ως μια οικονομία, η οποία λειτουργεί, βασιζόμενη στην κοινωνική κυριαρχία των αυτοαπασχολουμένων και των μεσαίων επιχειρήσεων, μπορεί να λειτουργεί, ως μια ελλειμματική οικονομία, στηριζόμενη στην εκτεταμένη φοροδιαφυγή και στην κοπή νομίσματος, προκειμένου να καλυφθούν τα προκύπτοντα ελλείμματα στον κρατικό προϋπολογισμό, τα οποία ελλείμματα καλύπτονταν, με την άσκηση του κρατικού δικαιώματος του seigniorage και τον μαλακό κρατικό δανεισμό, από την εσωτερική χρηματαγορά. Αυτή είναι η πραγματικότητα της ελληνικής οικονομίας και αυτή είναι, η ουσία και η δομή του δικού της μοντέλου οικονομικής ανάπτυξης.

Αυτό το μοντέλο ανάπτυξης, το οποίο όλες τις προηγούμενες δεκαετίες υπήρξε λειτουργικό και αποτελεσματικό, αφού έφερε την χώρα μέσα στις 25, με 30 χώρες με το μεγαλύτερο ΑΕΠ, στον κόσμο, διαταράχθηκε, με την είσοδο της Ελλάδας, στην Ε.Ο.Κ. και κατέρρευσε, λίγα χρόνια, μετά την ένταξη της χώρας, στην διαδικασία της παγκοσμιοποίησης και στην ευρωζώνη, με την εφαρμοσμένη πολιτική του οικονομικού φιλελευθερισμού, στην οποία μετεστράφη το ΠΑΣΟΚ των καταγέλαστων «εκσυγχρονιστών» του Κώστα Σημίτη, αφού υποχρεώθηκε να ακολουθήσει τους κανόνες λειτουργίας των πλεονασματικών οικονομιών του βορρά και παράλληλα, να πληγεί, βαρύτατα, από την αθρόα εισαγωγή των ξένων προϊόντων, που εκτόπισαν τα ελληνικά, μέσα στην ίδια την εσωτερική αγορά της ελληνικής οικονομίας, την ίδια στιγμή, που οι εξαγωγικές της επιδόσεις ήσαν, ούτως, ή άλλως μικρές και τα λεγόμενα μη εμπορεύσιμα αγαθά αποτελούσαν ένα πολύ σημαντικό τμήμα της εσωτερικής ζήτησης.

Από εκεί και πέρα, η ελληνική οικονομία ακολουθώντας (έστω και με το στανιό και με καθυστερήσεις, που απλώς, αργοπόρησαν την καταστροφή, που επήλθε), λόγω της εγγενούς αμεριμνησίας και της αφροσύνης των σύγχρονων γόνων της εντόπιας «ευρωπαϊστικής» πολιτικοοικονομικής ελίτ, τους κανόνες των πλεονασματικών οικονομιών και της παγκοσμιοποίησης, οδηγήθηκε, στην κατάρρευση, όταν απώλεσε το νόμισμά της, την δραχμή, η οποία ήταν και το τελευταίο όπλο και εργαλείο, που της είχε απομείνει, προκειμένου να αντιμετωπίσει το σαρωτικό κύμα του διεθνούς ανταγωνισμού και την διαχείριση του, κατά βάση, εσωτερικού δημόσιου χρέους της, το οποίο μετατράπηκε, σε εξωτερικό, λόγω της κατάργησης της μαλακής δραχμής και την αντικατάστασή της, από το σκληρό ευρώ, αλλά και εξ αιτίας της πώλησης των ελληνικών κρατικών ομολόγων, που διακρατούσε το ελληνικό τραπεζικό σύστημα, στις ξένες τράπεζες και στα διάφορά funds του εξωτερικού.

Έτσι, η μόνη λύση, υπό τις παρούσες συνθήκες (οι οποίες δεν πρόκειται να αλλάξουν, λόγω των συμφερόντων των πλεονασματικών γερμανικών ελίτ), που απομένει, στην ελληνική οικονομία, για να βρει τον δρόμο, προς την, περίπου, άμεση και ταχύρρυθμη οικονομική της ανάπτυξη, είναι η επιστροφή, στο εθνικό νόμισμα, στους ελέγχους της κίνησης των κεφαλαίων, που εκφράζονται σε συνάλλαγμα και η, κρατικά, προσδιορισμένη ισοτιμία της νέας δραχμής.

Η λύση αυτή μπορεί να προκύψει, είτε με συμφωνία, με τους ευρωζωνίτες (οι οποίοι, στο παρελθόν, το 2011 και το 2015, μέσω του Wolfgang Schäuble, πρότειναν, στον Ευάγγελο Βενιζέλο και στον Γιάννη Βαρουφάκη, μια συμφωνημένη έξοδο της Ελλάδας, από την ευρωζώνη, πλην όμως και οι δύο, αφρόνως ποιούντες, την απέρριψαν, χωρίς να μπουν, καν, στην διαδικασία να συζητήσουν την πρόταση), είτε, εν ανάγκη και χωρίς συμφωνία.

Η εναλλαγή, απέναντι, στην επιστροφή στην δραχμή, δεν είναι άλλη, από την παραμονή, στην παρούσα κατάσταση και στην συνέχιση της καταστροφής, μέχρι την πλήρη παρακμή, αφού, όσο και αν οι «ευρωπαϊστές» μας το ονειρεύονται και το προπαγανδίζουν, η ελληνική οικονομία δεν μπορεί να στηριχθεί, στην ανάπτυξη των εξωτερικών επενδύσεων, που δεν θα έλθουν, αλλά στις εσωτερικές δημόσιες και ιδιωτικές επενδύσεις και στην τόνωση της εσωτερικής ζήτησης. Οι αφελείς «ευρωπαϊστές» μας, μέσα στην παρατεταμένη απελπισία τους, μπορεί να περιμένουν τις ανύπαρκτες εξωτερικές επενδύσεις, αλλά θα μείνουν, με την προσμονή. 

Δυστυχώς, γι’ αυτούς, μόνο, με τις εσωτερικές ιδιωτικές και κυρίως, με τις δημόσιες επενδύσεις, τις οποίες όλες οι μνημονιακές κυβερνήσεις της τελευταίας εννεαετίας, έχουν κατακρεουργήσει, θα αναταχθούν οι συνολικές επενδύσεις, στην ελληνική οικονομία και από τα 25 δισ. €, που είναι σήμερα, μετά την κατάρρευσή τους, εξ αιτίας της ελληνικής χρεωκοπίας του 2010 και από τις μνημονιακές πολιτικές, θα φθάσουν και θα ξεπεράσουν τα 60 δισ. €, που ήσαν, πριν από έλευση της καταστροφικής κρίσης, στην οποία ρίφθηκε η ελληνική οικονομία.

Δυστυχώς, η εντόπια ελίτ εξακολουθεί, στην μεγάλη πλειοψηφία της, να προτιμά την στασιμότητα. Δηλαδή την συνέχιση της παρούσας καταστροφής. 
Και αυτό είναι το χειρότερο. Διότι αυτή η πορεία πρέπει να αντιστραφεί. 
Το πώς μπορεί να γίνει κάτι τέτοιο και με ποιούς, αυτό είναι το ζητούμενο...

Πηγή
ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΣ

Γυναίκες και Εργασία στην Αττική

Γράφει η Φωτεινή Μαστρογιάννη 

Τα μέτρα που εφαρμόζονται στην Ελλάδα κατ’εντολή των δανειστών έχουν, ως γνωστόν, προκαλέσει τεράστια ύφεση στην οικονομία. Ένα από τα μέτρα αυτά είναι η απορρύθμιση της εργασίας που έχει πλήξει ιδιαίτερα τις γυναίκες. 

Με βάση τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ για τον νομό Αττικής βλέπουμε ότι ο αριθμός των ανέργων γυναικών αυξήθηκε κατά τη διάρκεια της κρίσης (από 100.427 το 2006 σε 198.455) το 2017. Σε σχέση με τους άντρες η ανεργία και στα χρόνια πριν την κρίση αλλά και κατά τη διάρκεια της κρίσης πλήττει κυρίως τις γυναίκες.

Εντυπωσιακό όμως είναι ότι, σύμφωνα με τα στοιχεία, η ανεργία πλήττει κυρίως τις γυναίκες μεταλυκειακής και πανεπιστημιακής εκπαίδευσης, δηλαδή με άλλα λόγια γυναίκες ανώτερου εκπαιδευτικού επιπέδου θέτοντας έτσι πολλά εύλογα ερωτήματα όπως γιατί δεν αξιοποιείται κατάλληλα το γυναικείο ανθρώπινο δυναμικό αλλά και το τι είδους στρατηγική ανάπτυξης ακολουθείται όταν το εκπαιδευμένο προσωπικό ωθείται στην ανεργία. Τίθεται όμως και ένα άλλο βασικό ερώτημα που είναι αυτό της ίσης πρόσβασης των γυναικών στην εργασία.

Αυξάνεται όμως και ο αριθμός των γυναικών στην Αττική που απασχολούνται σε θέσεις μερικής απασχόλησης. Σημειωτέον ότι αντίθετα με τα όσα προσπαθούν να υποστηρίξουν οι διάφορες νεοφιλελεύθερες πολιτικές, δηλαδή ότι οι γυναίκες επιδιώκουν να εργάζονται σε θέσεις προσωρινής απασχόλησης γιατί κατ’αυτό τον τρόπο θα μπορούν να ανταποκρίνονται καλύτερα στις οικογενειακές τους υποχρεώσεις, σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ (έρευνα Εργατικού Δυναμικού, τρίτο τρίμηνο 2017), οι γυναίκες στρέφονται στην προσωρινή απασχόληση γιατί δεν μπορούν να βρουν θέσεις εργασίας πλήρους απασχόλησης και όχι γιατί θέλουν ανταποκριθούν καλύτερα στις οικογενειακές τους υποχρεώσεις ή για να επιτύχουν την περιβόητη ισορροπία ζωής – εργασίας που τόσο διαφημίζεται.

Η συνεχής δε μείωση του υποτυπώδους κράτους πρόνοιας που υπήρχε στην Ελλάδα, λόγω των νεοφιλελεύθερων πολιτικών λιτότητας που επιβάλλονται στη χώρα μας από τους δανειστές, εξαναγκάζει τις γυναίκες στην Ελλάδα να θέσουν ως αποκλειστική τους προτεραιότητα τον ρόλο τους ως σύζυγοι και μητέρες αντί του να αναζητούν μία θέση εργασίας ή να θέλουν να εξελιχθούν επαγγελματικά.

Οι θέσεις μερικής απασχόλησης είναι συνήθως θέσεις με πολύ χαμηλές αμοιβές, χαμηλών εκπαιδευτικών απαιτήσεων, οι οποίες δεν απαιτούν κάποια εξειδίκευση – θέσεις που είναι περισσότερο «γυναικείες» π.χ. φροντίδα ηλικιωμένων, τηλεφωνήτριες κτλ.

Ως εκ τούτου, η απασχόληση των γυναικών σε τέτοιες θέσεις, ενδυναμώνει το χάσμα στην αγορά εργασίας μεταξύ ανδρών και γυναικών και έχουμε μία επιστροφή της γυναίκας σε πιο «παραδοσιακούς» ρόλους όπως είναι η ανατροφή παιδιών, η οικιακή εργασία, η φροντίδα των ηλικιωμένων. Το δε εισόδημα που αποκτά από την εργασία της θεωρείται συμπληρωματικό στο οικογενειακό εισόδημα ενώ η συμμετοχή της στην παραγωγή κρίνεται ως περιστασιακή.

Η ανεργία των γυναικών μεταλυκειακής εκπαίδευσης και αποφοίτων πανεπιστημίου στην Αττική συνεχίζει να αυξάνεται αντί να μειώνεται ενώ αντίθετα η ανεργία των γυναικών αποφοίτων λυκείου από το 2014 αρχίζει να μειώνεται γεγονός που ενισχύει την άποψη ότι οι θέσεις μερικής απασχόλησης δεν απαιτούν κάποια εξειδίκευση.

Εάν απεικονίσουμε αυτή την ανισότητα με πιο γλαφυρούς όρους, βλέπουμε ότι οι γυναίκες προορίζονται για θέσεις μερικής εργασίας χαμηλής εξειδίκευσης και χαμηλών απολαβών (και έτσι καθίστανται περισσότερο ευάλωτες στην κρίση λόγω της οικονομικής ανασφάλειας) ενώ οι άντρες προορίζονται για θέσεις πλήρους απασχόλησης, υψηλής εξειδίκευσης και υψηλών απολαβών (πάντα στο πλαίσιο που μπορεί να βρει κάποιος εργασία στην Ελλάδα του σήμερα).

Οι γυναίκες εξακολουθούν να είναι φθηνό εργατικό δυναμικό. Ο μισθός των γυναικών που απασχολούνται σε πλήρη απασχόληση αντιστοιχεί στο 87,18% του μέσου ανδρικού μισθού, ωστόσο, όσον αφορά τη μερική απασχόληση παρατηρούμε μία σύγκλιση δηλαδή ο μέσος μισθός των γυναικών που απασχολούνται με μορφή μερικής απασχόλησης αντιστοιχεί στο 97,27% των ανδρών. Με άλλα λόγια, οι άντρες που θα απασχοληθούν σε τέτοιες μορφές απασχόλησης θα έχουν και αυτοί χαμηλές αποδοχές.

Μία από τις λύσεις που προτείνονται για τη μείωση της ανεργίας των γυναικών είναι και η λεγόμενη γυναικεία επιχειρηματικότητα. Τίθεται το εύλογο ερώτημα για το τι είδους επιχειρηματικότητα μιλάμε όταν οι επιχειρήσεις κλείνουν συνεχώς ενώ η κυριαρχία των πολυεθνικών θέτει ακόμα μεγαλύτερα εμπόδια για το επιχειρείν. Οι δε νέες επιχειρήσεις που ανοίγουν είναι συνήθως πολύ μικρές ή δεν έχουν καθόλου εργαζόμενους. Πρόκειται δε για επιχειρήσεις εντάσεως εργασίας και όχι για κάποιες τεχνολογικά εξελιγμένες επιχειρήσεις. Συνεπώς, πρόκειται και για τεχνολογική οπισθοδρόμηση παρά τις πολλές εξαγγελίες για επιχειρηματικότητα σε συνδυασμό με την καινοτομία.

Στην Αττική σκιαγραφείται πλέον το προφίλ της άνεργης γυναίκας που είναι (κυρίως) ηλικίας 30-44 ετών, μεταλυκειακής εκπαίδευσης ή απόφοιτης πανεπιστημίου.

Ο περιορισμός δε της πρόσβασης στο δημόσιο τομέα χειροτερεύει την ανεργία των γυναικών όπως και οι πολιτικές που ακολουθούνται που είναι ουδέτερες ως προς το φύλο αντί του να προσαρμόζονται στο φύλο και έτσι να λαμβάνουν υπόψη τους τις ανάγκες των γυναικών, να περιορίζουν τα στερεότυπα και τις προκαταλήψεις εναντίον των γυναικών στην αγορά εργασίας αλλά και να αυξάνουν τις κοινωνικές δομές που είναι απαραίτητες για τις γυναίκες βλ. παιδικοί σταθμοί κτλ.

Το σύγχρονο δε φεμινιστικό κίνημα διαπνέεται από νεοφιλελεύθερες αντιλήψεις. Υποστηρίζει ότι η γυναίκα πρέπει να φροντίσει μόνη της για τη ζωή της (ως και η ζωή και η ευημερία να είναι ανεξάρτητες από το οικονομικό και κοινωνικό περιβάλλον) και δεν ασκεί καμία κριτική για τις χαμηλές απολαβές, την εργασιακή ανασφάλεια, την αύξηση των ωρών εργασίας ανά νοικοκυριό (που σε συντριπτικό ποσοστό δεν αμείβονται), την αύξηση της φτώχειας των γυναικών και των μονογονεϊκών οικογενειών αλλά αντίθετα απασχολείται με θέματα όπως είναι η ταυτότητα του φύλου.

Όπως βλέπουμε λοιπόν, η κρίση και οι πολιτικές που ακολουθούνται για την εργασία έχουν χειροτερεύσει τη ζωή όλων των Ελλήνων και ειδικότερα των γυναικών και δυστυχώς δεν έχει προταθεί οτιδήποτε ουσιαστικό για τη βελτίωση των άσχημων συνθηκών διαβίωσης. Αντίθετα, το μόνο που βλέπουμε είναι μία εμμονική προσήλωση σε αποτυχημένες οικονομικές πολιτικές.

πηγή

Ανακατανομή ισχύος στην Ανατολική Μεσόγειο

Γράφει ο Κώστας Βενιζέλος
Οι διαδοχικές επισκέψεις των υπουργών Εξωτερικών Ελλάδος και Κύπρου σε Ισραήλ και Αίγυπτο εδραιώνουν τον άξονα συνεργασιών στην περιοχή και αναδεικνύουν τον ρόλο Αθήνας και Λευκωσίας ως εξισορροπητικών δυνάμεων και παραγόντων σταθερότητας. Είναι προφανές πως οι επισκέψεις αυτές έχουν τη σημασία τους ενόψει των εξελίξεων που αναμένονται σε σχέση με τους ενεργειακούς σχεδιασμούς της Κυπριακής Δημοκρατίας.
Η στήριξη, στο πεδίο της ασφάλειας, αποτελεί απαραίτητο συστατικό σ’ αυτόν τον σχεδιασμό. Φτάνει, βέβαια, να μην επαναπαυόμαστε, αναμένοντας πως κάποιοι τρίτοι θα υπερασπιστούν τα συμφέροντά μας, ενώ εμείς θα παρακολουθούμε από την κερκίδα, από τον καναπέ. Είναι σαφές πως όταν γίνεται ένα τόσο μεγάλο στρατηγικό άλμα, θα πρέπει στον σχεδιασμό να λαμβάνονται υπόψη όλες οι παράμετροι και ασφαλώς όλα όσα χρειάζονται για να υλοποιηθούν για να εκπληρωθούν οι στόχοι.

Τα υπουργεία Εξωτερικών Ελλάδος και Κύπρου ενεργούν ενόψει της γεωπολιτικής ανακατανομής ισχύος που διαδραματίζεται στην περιοχή μας. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσονται κινήσεις που κάνουν με χώρες της περιοχής, με Ευρωπαίους εταίρους, αλλά και ευρύτερα. Ελλάδα και Κύπρος μπορούν να αποτελέσουν μέρος αυτής της ανακατανομής ισχύος αξιοποιώντας τη γεωγραφική τους θέση και την ιδιότητά τους ως κράτη-μέλη της ΕΕ. Αυτά αποτελούν διαβατήριο για αναβάθμιση της στρατηγικής τους θέσης. Αναβάθμιση του ρόλου και της σημασίας τους.

Η Λευκωσία έχει κάνει μία στρατηγικού βάθους κίνηση με την ένταξη της Κυπριακής Δημοκρατίας στην ΕΕ. Έκανε και μια κίνηση στρατηγικής προοπτικής με την οριοθέτηση της ΑΟΖ με γειτονικές χώρες. Παράλληλα άρχισε, σε συνεργασία με την Ελλάδα, τη συγκρότηση των τριμερών συνεργασιών. Αυτές οι κινήσεις, για να μπορούν να αποδώσουν σε όλα τα πεδία, πρέπει να υπάρξει και μια στρατηγική αναθεώρηση στο Κυπριακό. 

Άλμα στο κενό 

Εκτός κι εάν θεωρούν κάποιοι στη Λευκωσία ότι μπορούν να συμβαδίσουν οι μεγάλοι σχεδιασμοί, οι συνεργασίες, οι συμμαχίες, ο αναβαθμισμένος ρόλος, μαζί με τη μορφή και το περιεχόμενο των συζητήσεων που γίνονται εδώ και σαράντα και πλέον χρόνια στο εθνικό θέμα. Τα ανοίγματα αυτά και οι στρατηγικές θα έχουν σημασία μόνο εάν επηρεάζουν δραστικά και το Κυπριακό. Υπάρχει μια τεράστια απόσταση, θα είναι ένα άλμα στο κενό, εάν δεν συνδεθούν οι πολιτικές αυτές με το Κυπριακό.

Δεν μπορούν κάποιοι να παραμένουν στη Λευκωσία κολλημένοι στα συνιστώντα κράτη, στη Δικοινοτική Διζωνική Ομοσπονδία, στα βέτο και στις εκπτώσεις στο περιουσιακό και στα δικαιώματα των πολιτών και ταυτόχρονα να θέτουν τον πήχη ψηλά. Ειδικά όταν για πρώτη φορά, με κάποιες περαιτέρω κινήσεις, είναι δυνατό, λόγω και των συγκυριών, να περάσουμε πάνω από τον πήχη.

Θα μπορούσαν στο Τελ Αβίβ ή στο Κάιρο να επενδύουν σ’ αυτές τις συνεργασίες και ταυτόχρονα η Κύπρος να καθίσταται όμηρος της Τουρκίας μέσα από μια διευθέτηση στη βάση των όσων συζητούνται;

Κάποτε, το Ισραήλ, για παράδειγμα, δεν ασχολείτο με το Κυπριακό γιατί το αντιμετώπιζε ως ένα θέμα που δεν το επηρέαζε σημαντικά. Τότε που οι σχέσεις με την Τουρκία ήταν καλές. Σήμερα δεν είναι μόνο ότι οι σχέσεις με την Τουρκία δεν είναι καλές. Αντιλαμβάνονται πως δεν μπορούν να προσφέρονται στην Τουρκία στρατηγικά πλεονεκτήματα στο πιάτο μέσω της Κύπρου. Τούτο ισχύει και για την Αίγυπτο. 

Θα μπορούσε να υποστηρίξει κανείς πως δεν θα μας υπαγορεύουν τρίτοι τι θα κάνουμε στο Κυπριακό (τα λένε οι ίδιοι που το 2004 προσαρμόστηκαν στα αγγλοαμερικανικά κελεύσματα). Ασφαλώς όχι. Όμως, στην περίπτωση αυτή, η προτροπή των γειτονικών χωρών είναι αποτρεπτική για να αποφευχθεί αυτοχειρία. Συνεπώς, επείγει οι στρατηγικές επιδιώξεις στην περιοχή, τα ανοίγματα, η αναβάθμιση, να αντανακλούνται και στη διαχείριση του Κυπριακού. 

πηγή

“Συνωστισμένοι στη Σμύρνη”:Η παρακμή της Πολιτικής και η Υβρις της Ιστορίας

Γράφει ο Θεοφάνης Μαλκίδης

Είναι περιττό να αναφερθούμε στους συμβολισμούς που υπάρχουν στη Σμύρνη. Εδώ και αιώνες ο Ελληνισμός είχε και έχει ως σημείο αναφοράς τη Ιωνική πόλη, ως κέντρο πίστης, πολιτισμού, αρχιτεκτονικής, ιστορίας, αθλητισμού, ζωής αλλά και θανάτου.

Η άνοδος του τουρκικού εθνικισμού με την εδραίωση του φασιστικού κινήματος των Νεότουρκων στην εξουσία καθώς και συμφέροντα συνδεόμενα σε μεγάλο βαθμό με την διείσδυση της Γερμανίας, η οποία έπαιξε πρωταγωνιστικό ρόλο, καθώς και της Αγγλίας, της Γαλλίας, των ΗΠΑ και της Ρωσίας- ΕΣΣΔ στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, οδήγησαν στη Γενοκτονία των Ελλήνων. Από τους πάνω από 2.700.000 Έλληνες του 1914, πάνω από 1.000.000 δολοφονήθηκαν, ενώ 1.300.000 ήρθαν ως πρόσφυγες στην Ελλάδα.

Το τελευταίο μέρος της σύγχρονης Ελληνικής τραγωδίας διαδραματίζεται τον Αύγουστο – Σεπτέμβριο του 1922, όταν αρχίζει η επίθεση του δασκάλου του Χίτλερ, Μουσταφά Κεμάλ, ο οποίος έχει υπογράψει σύμφωνο φιλίας και συνεργασίας με τη Σοβιετική Ένωση, αλλά και με τη Γαλλία και Ιταλία, ενώ οι Βρετανοί φωτογράφιζαν την φωτιά στην προκυμαία της Σμύρνης…..

Η εκδίωξη των Ελλήνων από τους Νεότουρκους και τον Μουσταφά Κεμάλ, ο οποίος στράφηκε με μανία εναντίον του Ελληνισμού, αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα όχι μόνο στην ελληνική αλλά και στην ανθρώπινη ιστορία. Η Γενοκτονία των Ελλήνων είναι ένα ζήτημα το οποίο παρέμεινε στο περιθώριο για πολλά χρόνια και μάλιστα απουσιάζει μέχρι σήμερα από το Ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα σε όλες τις βαθμίδες.

Κάθε λαός και εν προκειμένω ο Ελληνικός, έχει το δικαίωμα στην μνήμη, έχουν το δικαίωμα να απαιτεί με επιμονή την επίσημη αναγνώριση από θύτη, όλων των εγκλημάτων που διαπράχτηκαν σε βάρος του. 

Και εν τέλει απαιτεί από την Ελληνική Δημοκρατία να πράξει τα αυτονόητα. Δυστυχώς όμως αυτή δια των εκπροσώπων της, είτε καταθέτει στεφάνι στον υπεύθυνο της Γενοκτονίας, είτε δέχεται τιμές από το κράτος -θύτη. Αντί δηλαδή ο Πρωθυπουργός, ο Υπουργός Εξωτερικών να τιμούν τους νεκρούς της Γενοκτονίας, της Σμύρνης προτιμούν να “συνωστισθούν” με τους απογόνους των φασιστών και των ρατσιστών και να φωτογραφηθούν με τους απογόνους των δολοφόνων…… 

Πηγή: ΜΑΛΚΙΔΗΣ
ΑΒΕΡΩΦ

Το τέλος της αμερικανικής μονοκρατορίας

Γράφει ο Απόστολος Αποστολόπουλος
Μαίνεται η προεκλογική μάχη στις ΗΠΑ ενόψει των επαναληπτικών εκλογών του Νοεμβρίου. Η «ομάδα Κλίντον», ή, αλλιώς, το «βαθύ κράτος», η ελίτ των ΗΠΑ τα έχει δώσει όλα για να πάρει την πλειοψηφία στο Κογκρέσο και να κινήσει τη διαδικασία αποπομπής του Τραμπ. Αν νικήσει ο τελευταίος θα πρόκειται για τη μεγαλύτερη ανατροπή μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Όσοι δεν υπάκουαν σ’ αυτή την ελίτ, πχ ο Κένεντι ή ο Νίξον, δολοφονήθηκαν ή εξοντώθηκαν πολιτικά.
Η «ομάδα Κλίντον» υποστηρίζει την παγκοσμιοποίηση, ως μέσον επιβολής της αμερικανικής αυτοκρατορίας. Ωστόσο δεν πρόκειται περί ιδεολόγων. Στην πραγματικότητα είναι μια «ομάδα οικονομικών συμφερόντων» και τα περί παγκοσμιοποίησης με όλα όσα τη συνοδεύουν, π.χ. την (υποτίθεται) πλήρη σεξουαλική απελευθέρωση κλπ είναι εργαλεία επιβολής. Το «σεξουαλικό επιχείρημα» είναι κυρίαρχο όπλο εναντίον του Τραμπ και οι γυμνές φωτογραφίες της γυναίκας του, από όταν ήταν μοντέλο, χρησιμοποιούνται ευρέως για να τον πλήξουν. Ανεπιτυχώς ως τώρα.

Γεγονός είναι ότι ο Τραμπ δεν βγήκε πρόεδρος επειδή είναι ιδιοφυής πολιτικός, συγκροτημένος και χαρισματικός. Η εκλογή του οφείλεται στη βαθιά κρίση, οικονομική και κοινωνική, που ταλαιπωρεί τις ΗΠΑ εδώ και δεκαετίες, από το χρεοκοπημένο Ντητρόϊτ, άλλοτε σύμβολο της αμερικανικής αυτοκινητοβιομηχανίας έως τις πτωχευμένες αγροτικές περιοχές και τους λευκούς αλλά και μαύρους φτωχούς εργάτες που τον στηρίζουν. Χαρακτηριστικά, δημοσκοπήσεις τις δεκαετίες 1980-90 είχαν δείξει ότι το βιοτικό επίπεδο των Αμερικανών ήταν κολλημένο στη δεκαετία του 1970.

Η οικονομική κρίση του 2008 επιδείνωσε τα πράγματα. Ο Τραμπ, και μερίδα του μεγάλου κεφαλαίου, διαπίστωσαν ότι η αυτοκρατορία των ΗΠΑ όδευε ταχύτατα στο δρόμο που είχε χαράξει η ΕΣΣΔ. Η νίκη του Τραμπ ήταν (παρομοίωση καθ’ υπερβολή) σαν να πήραν την κυβέρνηση οι «αγανακτισμένοι» του Συντάγματος. Πολλές επιθυμίες, μεγάλες αντιθέσεις, λίγος σχεδιασμός. 

Γιουρούσι στα χειμερινά ανάκτορα

Οι ελίτ αντέδρασαν με πρωτοφανή, λυσσαλέο πόλεμο. Οι εκλογές του Νοεμβρίου είναι ή ταν ή επί τας. Η Χίλαρυ είχε απειλήσει με δολοφονία του Τραμπ αλλά αυτά γίνονται από όσους έχουν την εξουσία, όχι από αυτούς που την έχασαν. Διανοούμενοι και οικονομικοί παράγοντες προειδοποιούν ότι αν ο Τραμπ δολοφονηθεί θα ακολουθήσουν ανεξέλεγκτες, «επαναστατικές» καταστάσεις.

Οι διαφωνίες, αποπομπές και παραιτήσεις από το επιτελείο Τραμπ επιβεβαιώνουν ότι η εκλογική του νίκη ήταν προσωπική, αιφνιδιασμός, ένα «γιουρούσι στα χειμερινά ανάκτορα», και όχι επιχείρηση μιας συνεκτικής Ομάδας, με ένα καλά οργανωμένο σχέδιο και για την κατάληψη της εξουσίας και για την επόμενη μέρα.

Το κλειδί είναι μια φράση του Πατ Μπιουκάναν, Αμερικανού δημοσιολόγου και πρώην υποψήφιου για την Προεδρία, για τον Τραμπ: ο πρόεδρος, γράφει ο Μπιουκάναν, «δεν τερμάτισε κανέναν από τους πολέμους που κληρονόμησε αλλά δεν ξεκίνησε κανένα καινούργιο». Κλειδί είναι ο πόλεμος. Οι ΗΠΑ κυριάρχησαν στον πλανήτη επειδή νίκησαν στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και έτσι επέβαλλαν το δολάριο ως το κυρίαρχο διεθνές νόμισμα.

Μετά τη σύντομη περίοδο ευφορίας που ακολούθησε την πτώση της ΕΣΣΔ, ξέσπασε το 2008 η οικονομική κρίση στις ΗΠΑ και εξαπλώθηκε σε όλη τη Δύση (η κρίση δεν ήταν παγκόσμια, όπως είπαν, ήταν του Δυτικού Κόσμου). Σχεδόν ταυτόχρονα έγινε φανερό ότι οι ΗΠΑ δεν μπορούσαν να κερδίσουν τους πολέμους που οι ίδιες προκαλούσαν, πχ στο Αφγανιστάν όπου αιμορραγούν τα τελευταία 15 χρόνια χωρίς αποτέλεσμα.

Με τον πόλεμο στη Συρία οι ΗΠΑ φάνηκε ότι όχι μόνο δεν κερδίζουν αλλά μπορεί να χάσουν τους πολέμους που προκαλούν, υπό ορισμένες συνθήκες. Οι Ρώσοι αποδείχθηκαν στρατηγικά και τακτικά ανώτεροι και τεχνολογικά πιο προηγμένοι στο συγκεκριμένο, συριακό, πεδίο αναμέτρησης.

Οι ΗΠΑ είναι ακόμα η μοναδική υπερδύναμη, η μόνη αυτοκρατορία, αλλά δεν είναι πια μονοκράτορες. Ρωσία και Κίνα, ένας συνασπισμός κρατών και άλλων δυνάμεων πχ Ιράν, Χεζμπολά, (με την Τουρκία αμφιλεγόμενη) μπορούν να αντιπαρατεθούν αποτελεσματικά στις ΗΠΑ, στο στρατιωτικό πεδίο. Οι ελίτ φοβούνται ότι η απώλεια της μονοκρατορίας οδηγεί μοιραία στην πολιτική και οικονομική χρεοκοπία της αυτοκρατορίας. 

Στο ψαχνό

Το σημαντικότερο, όμως, είναι ότι ο πόλεμος δεν είναι πλέον μοχλός ανάπτυξης της οικονομίας, όπως κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι ΗΠΑ δεν βγήκαν από τη Μεγάλη Ύφεση με το new deal αλλά όταν μπήκαν στον πόλεμο στο πλευρό της Αγγλίας. Ωστόσο οι τεράστιοι «αμυντικοί» προϋπολογισμοί των ΗΠΑ (πολλαπλάσιοι από της Ρωσίας και της Κίνας μαζί) χρησιμεύουν πλέον στο να πλουτίζουν οι «αμυντικές» βιομηχανίες που χρηματοδοτούν ένα ευρύ πελατειακό σύστημα με στόχο τη νίκη στις εκλογικές μάχες.

Θυμίζουμε εδώ το στρατιωτικό/βιομηχανικό σύμπλεγμα που κατήγγειλε ο στρατηγός και Πρόεδρος των ΗΠΑ Άϊζενχάουερ το 1958. Το σύστημα έχει τελευταίο οχυρό τα μεγάλα τηλεοπτικά ΜΜΕ σε Αμερική και Ευρώπη, τις δυο μεγάλες αμερικανικές εφημερίδες (Ουάσιγκτον Πόστ και Φαϊνάνσιαλ Τάϊμς) και άλλα ευρωπαϊκά έντυπα όπως η Λε Μοντ και η Λιμπερασιόν στη Γαλλία.

Στην Ελλάδα ο λαλίστατος πρεσβευτής των ΗΠΑ κ. Πάϊατ δεν αφήνει μέρα να περάσει χωρίς κάτι να πει για το πόσο πολύτιμη φίλη και σύμμαχος είναι η Ελλάδα. Αλλά η εγγύηση των ΗΠΑ για την ακεραιότητα των συνόρων μας από επιθέσεις του είναι άγνωστο θέμα. Ωραίες οι σούπες και τα λόγια που πες αλλά λείπει το ψαχνό.

Εκτός αν το «ψαχνό» βρίσκεται στην εμμονή των ΗΠΑ να αποκαλούν τα Σκόπια σκέτα Μακεδονία, χωρίς το «Βόρεια», ώστε ο αλυτρωτισμός τους (επεκτατισμός, ακριβολογώντας) να αποτελεί την εκκρεμότητα του μέλλοντος, παρακαταθήκη από τον ΣΥΡΙΖΑ και την ομόθυμη αιδήμονα συγκατάθεση απάντων. 

πηγή
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Λίγες οδηγίες πριν επισκεφθείτε το ιστολόγιό μας (Για νέους επισκέπτες)

1. Στην στήλη αριστερά βλέπετε τις αναρτήσεις του ιστολογίου μας τις οποίες μπορείτε ελεύθερα να σχολιάσετε επωνύμως, ανωνύμως ή με ψευδώνυμο, πατώντας απλά την λέξη κάτω από την ανάρτηση που γραφει "σχόλια" ή "δημοσίευση σχολίου" (σας προτείνω να διαβάσετε με προσοχή τις οδηγίες που θα βρείτε πάνω από την φόρμα που θα ανοίξει ώστε να γραψετε το σχόλιό σας). Επίσης μπορείτε να στείλετε σε φίλους σας την συγκεκριμένη ανάρτηση που θέλετε απλά πατώντας τον φάκελλο που βλέπετε στο κάτω μέρος της ανάρτησης. Θα ανοίξει μια φόρμα στην οποία μπορείτε να γράψετε το email του φίλου σας, ενώ αν έχετε προφίλ στο Facebook, στο Twitter ή στο Google+ μπορείτε με τα εικονίδια που θα βρείτε στο τέλος της ανάρτησης να την μοιραστείτε με τους φίλους σας.

2. Στην δεξιά στήλη του ιστολογίου μας μπορείτε να βρείτε το πλαίσιο στο οποίο βάζοντας το email σας και πατώντας την λέξη Submit θα ενημερώνεστε αυτόματα για τις τελευταίες αναρτήσεις του ιστολογίου μας.

3. Επίσης μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τις δυνατότητες του Google Friend Connect (θα βρείτε δεξιά το ανάλογο gadget) να γίνετε φίλος του ιστολογίου μας και να λαμβάνετε με την εγγραφή σας στο αμέσως παρακάτω gadget πατώντας την λέξη "Εγγραφή" ενημερώσεις του ιστολογίου μας.

4. Αν έχετε λογαριασμό στο Twitter σας δινεται η δυνατότητα να μας κάνετε follow και να παρακολουθείτε το ιστολόγιό μας από εκεί. Θα βρείτε το σχετικό εικονίδιο του Twitter κάτω από τα πλαίσια του Google Friend Connect, στην δεξιά στήλη του ιστολογίου μας.

5. Μπορείτε να ενημερωθείτε από την δεξιά στήλη του ιστολογίου μας με τα διάφορα gadgets για τον καιρό, να δείτε ανακοινώσεις, στατιστικά, ειδήσεις και λόγια ή κείμενα που δείχνουν τις αρχές και τα πιστεύω του ιστολογίου μας. Επίσης μπορείτε να κάνετε αναζήτηση βάζοντας μια λέξη στο πλαίσιο της Αναζήτησης (κάτω από τους αναγνώστες μας). Πατώντας την λέξη Αναζήτηση θα εμφανιστούν σχετικές αναρτήσεις μας πάνω από τον χώρο των αναρτήσεων. Παράλληλα μπορείτε να δείτε τις αναρτήσεις του τρέχοντος μήνα αλλά και να επιλέξετε κάποια συγκεκριμένη κατηγορία αναρτήσεων από την σχετική στήλη δεξιά.

6. Μπορείτε ακόμα να αφήσετε το μήνυμά σας στο μικρό τσατάκι του blog μας στην δεξιά στήλη γράφοντας απλά το όνομά σας ή κάποιο ψευδώνυμο στην θέση "όνομα" (name) και το μήνυμά σας στην θέση "Μήνυμα" (Message).

7. Επίσης μπορείτε να μας στείλετε ηλεκτρονικό μήνυμα στην διεύθυνσή μας koukthanos@gmail.com με όποιο περιεχόμενο επιθυμείτε. Αν είναι σε προσωπικό επίπεδο θα λάβετε πολύ σύντομα απάντησή μας.

8. Στην μπάρα που περνάει κυλιόμενη πάνω από τον χώρο των αναρτήσεων μπορείτε να δείτε σε τίτλους τις 25 τελευταίες αναρτήσεις μας. Οι τίτλοι είναι σύνδεσμοι (λινκ) και πατώντας τους θα ανοίξει σε ένα ξεχωριστό παράθυρο η συγκεκριμένη ανάρτηση.

9. Τέλος μπορείτε να βρείτε στην δεξιά στήλη του ιστολογίου μας τα φιλικά μας ιστολόγια, τα ιστολόγια που παρακολουθούμε αλλά και πολλούς ενδιαφέροντες συνδέσμους.

Να σας υπενθυμίσουμε ότι παρακάτω μπορείτε να βρείτε χρήσιμες οδηγίες για την κατασκευή των αναρτήσεών μας αλλά και στην κάτω μπάρα του ιστολογίου μας ότι έχει σχέση με δημοσιεύσεις και πνευματικά δικαιώματα.

ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΚΑΛΗ ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ

Χρήσιμες οδηγίες για τις αναρτήσεις μας.

1. Στις αναρτήσεις μας μπαίνει ΠΑΝΤΑ η πηγή σε οποιαδήποτε ανάρτηση ή μερος αναρτησης που προέρχεται απο άλλο ιστολόγιο. Αν δεν προέρχεται από κάποιο άλλο ιστολόγιο και προέρχεται από φίλο αναγνώστη ή επώνυμο ή άνωνυμο συγγραφέα, υπάρχει ΠΑΝΤΑ σε εμφανες σημείο το ονομά του ή αναφέρεται ότι προέρχεται από ανώνυμο αναγνώστη μας.

2. Για όλες τις υπόλοιπες αναρτήσεις που δεν έχουν υπογραφή ΙΣΧΥΕΙ η αυτόματη υπογραφή της ανάρτησης. Ετσι όταν δεν βλέπετε καμιά πηγή ή αναφορά σε ανωνυμο ή επώνυμο συντάκτη να θεωρείτε ΩΣ ΑΥΣΤΗΡΟ ΚΑΝΟΝΑ ότι ισχύει η αυτόματη υπογραφή του αναρτήσαντα.

3. Οταν βλέπετε ανάρτηση με πηγή ή και επώνυμο ή ανώνυμο συντάκτη αλλά στη συνέχεια υπάρχει και ΣΧΟΛΙΟ, τότε αυτό είναι ΚΑΙ ΠΑΛΙ του αναρτήσαντα δηλαδή είναι σχόλιο που προέρχεται από το ιστολόγιό μας.

Σημείωση: Αλλες πληροφορίες για δημοσιεύσεις και πνευματικά δικαιώματα μπορείτε να βρείτε στην κάτω μπάρα του ιστολογίου μας.