19 Ιουνίου 2026

Η ακρίβεια ως πιστόλι της ελίτ κατά του πολίτη

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης
 
Η ακρίβεια, και ειδικά εκείνη που συνδέεται με την αύξηση της τιμής των καυσίμων, είναι πάντοτε ο διαχρονικός, δοκιμασμένος μπαμπούλας μέσω του οποίου οι πανούργες ελίτ, που εναλλάσσονται μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, χειραγωγούν τους βρεφοποιημένους πολίτες!
 
Η επίκληση της ακρίβειας είναι συνήθως τρομολαγνική εκ μέρους της κυβέρνησης, προκειμένου να μας γονατίζει ρίχνοντας φαρμάκι στην ψυχή μας. Άλλες φορές, όμως, είναι ψηφοθηρική, ώστε ένα κόμμα, είτε το κυβερνών είτε κάποιο από εκείνα που διεκδικούν την «πίτα της εξουσίας», να μπορέσει να μας πείσει ότι μόνο αυτό διαθέτει το φάρμακο κατά της ακρίβειας. Ο στόχος κοινός: Είτε μέσω του τρόμου είτε μέσω του λαϊκισμού, οι ελίτ επιδιώκουν την εκπόρθηση του μυαλού μας.
 
Ειδικότερα, μέσω του οικονομικού τρόμου κάνουν τον πολίτη να σέρνεται στο χώμα, όντας ανήμπορος να εστιάσει ελεγκτικά την προσοχή του στην εκάστοτε πολιτική που εφαρμόζει η κυβέρνηση, ενώ μέσω των απατηλών υποσχέσεων τον κατευθύνουν να ψηφίσει το αντίπαλο κόμμα.
 
ΣΥΣΤΗΜ(ΑΤ)ΙΚΗ ΚΑΤΑΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΗ 
 
Τελικώς, η ακρίβεια πρέπει να διαβάζεται ως ακρι-βία, αφού ο μπαμπούλας της είναι ένας διαρκής ψυχοσωματικός βια-σμός του πολίτη. Διά του λόγου το αληθές: Όποιος αναδιφήσει στα αρχεία των εφημερίδων και των περιοδικών που κυκλοφόρησαν μετά την λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, θα διαπιστώσει έκπληκτος ότι, σχεδόν κάθε χρόνο, οι πηχιαίοι τίτλοι του ημερήσιου Τύπου αλλά και των περιοδικών έσπερναν τον πανικό στο αναγνωστικό κοινό, όπως ακριβώς και σήμερα.
 
Το συμπέρασμα που εξάγεται ευχερώς είναι ότι οι τρομολάγνοι δημοσιογράφοι, ως συστημικά δεκανίκια των πολιτικών, καλλιεργούν συστηματικά την κατάλληλη πολεμική ατμόσφαιρα με τις «τιμές που χτυπάνε κόκκινο» και «προκαλούν πανικό σε κυβέρνηση και λαό», εκ των οποίων ο μεν δεύτερος αρχίζει τις συγκεντρώσεις (βλ. π.χ. εφημ. «Το Βήμα», 3.11.1979), η δε πρώτη επεξεργάζεται τα περίφημα μέτρα για την καταπολέμηση του «εχθρικού μπαμπούλα», αφού, για ψηφοθηρικούς λόγους, θα πρέπει να φαίνεται ότι νοιάζεται για τον πολίτη.
 

Ότι τον μπαμπούλα της ακρίβειας αξιοποιούν ψηφοθηρικά οι λαϊκιστές πολιτικοί είναι κάτι που προκύπτει με ενάργεια από μια πασίγνωστη προεκλογική αφίσα του παπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ, στην οποία ήταν γραμμένη το προπαγανδιστικό-λαϊκιστικό σύνθημα:
«Ο λαός θέλει / το ΠΑΣΟΚ μπορεί να σταματήσει την ακρίβεια».
 
Ο χαρακτηριστικός όρος «εκστρατεία κατά της ακρίβειας» εντοπίσθηκε στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» της 30ής Μαρτίου 1976 (σελ. 11).
 
Αντιπροσωπευτικό είναι και το άρθρο με τίτλο «Ακρίβεια: Δέκα χρόνια καλπασμός!», το οποίο είχε δημοσιευθεί στο περιοδικό «Ταχυδρόμος» της 15ης Νοεμβρίου 1984. Στις πρώτες αράδες του άρθρου του, ο Γιώργος Ζώτος έγραφε:1
«Όλοι έχουν συμμαχήσει εναντίον του καταναλωτή, της νοικοκυράς, που προσπαθεί να κρατήσει το καλάθι της γεμάτο. Οι βιομήχανοι ανεβάζουν τις τιμές, οι έμποροι κάνουν το ίδιο, χωρίς να πηγαίνει πίσω και το Κράτος. Το ηλεκτρικό, το τηλέφωνο, το νερό, συνεχώς ανεβαίνουν. Όπως και τα εισιτήρια στο αεροπλάνο, στο τρόλεϋ, στο λεωφορείο».
 
Είναι, λοιπόν, ηλίου φαεινότερον ότι η ακρίβεια μοιάζει με τον καρκίνο, για τον οποίο οι ειδικοί προσπαθούν συνεχώς να βρουν το φάρμακο ή το εμβόλιο, αλλά ποτέ δεν το βρίσκουν. Τα χρόνια περνούν και η κατάσταση μένει ίδια και απαράλλαχτη. Και ο λαός, σαν να έχει μνήμη χρυσόψαρου, παραμένει εγκλωβισμένος στο σύγχρονο σπήλαιο του Πλάτωνα, φυσώντας και ξεφυσώντας για την δεινή θέση στην οποία έχει περιέλθει, διαμαρτυρόμενος ότι με δυσκολία τα βγάζει πέρα κάθε μήνα.
 
Μας κυβερνούν ξεκάθαρα πολιτικοί απατεώνες, που προσποιούνται ότι πασχίζουν για το καλό μας, ενώ αυτοί είναι οι εγκέφαλοι όλων σχεδόν των κρίσεων, πόσω μάλλον της ακρίβειας, η οποία οφείλεται στις καταστρεπτικές πολιτικές που εφαρμόζονται εσκεμμένα για να διαλυθεί η οικονομία της χώρας, αλλά, παράλληλα, να πλουτίζουν σταθερά οι ίδιοι οι πολιτικοί απατεώνες και εν γένει τα περίφημα «τζάκια» τους.
 
Σε ό,τι αφορά ειδικά την αύξηση της τιμής της βενζίνης, στο περιοδικό «Οικογενειακός Θησαυρός» της 8ης Σεπτεμβρίου 1992 (αριθμ. τεύχ. 1310, σελ. 26/27) είχε δημοσιευθεί ένα δισέλιδο άρθρο του Πάνου Βυτίνιου με τίτλο «Στα ύψη η βενζίνη [200 δρχ. το λίτρο], στα ύψη και η νοθεία της».
 
Διαβάζοντας ο σημερινός αναγνώστης την πρώτη παράγραφο αυτού του άρθρου, συνειδητοποιεί ότι από το 1992 μέχρι σήμερα τίποτε απολύτως δεν έχει αλλάξει, ορθότερα: δεν έχει βελτιωθεί:
«κι όσο κι αν θέλησαν οι αρμόδιοι της κυβέρνησης να μας χρυσώσουν το χάπι λέγοντάς μας ότι η τιμή αυτή είναι η τιμή της ΕΟΚ, δεν κατάφεραν παρά να αγανακτήσουν όλο τον κόσμο που αντιλαμβάνεται ότι η δυσβάστακτη πλέον φορολογία που πλήττει ειδικά τα χαμηλά βαλάντια δημιουργεί μεγάλα κοινωνικά προβλήματα που είναι άγνωστο πώς θα βρουν τη λύση τους. Η άνοδος της τιμής της βενζίνης υπήρξε ένα από τα μεγαλύτερα πλήγματα που κατάφερε η ΕΟΚ στους φτωχούς πολίτες της, δηλαδή σε εμάς!».
 

ΠΙΣΤΟΛΙ ΒΕΝΖΙΝΗΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΕΣ
 
Αξίζει δε να ταξιδέψουμε στο 1984 (τον Αύγουστο εκείνης της χρονιάς είχε τεθεί σε κυκλοφορία το χαρτονόμισμα των 5.000 δραχμών) και να θυμηθούμε την προεκλογική αφίσα της ΝΔ για τις ευρωεκλογές που διεξήχθησαν το ίδιο έτος (βλ. Η Ελλάδα στη δεκαετία του ΄80, Τόμ. Α΄, επιμ.: Βαμβακάς/Παναγιωτόπουλος, εκδ. Το Βήμα, 2025, σελ. 175):
 
Το πιστόλι της βενζίνης απεικονιζόταν συμβολικά ως όπλο με το οποίο ο δύσμοιρος καταναλωτής σημάδευε τον κρόταφό του για να τερματίσει τον βίο του. Το ποσοστό της αύξησης που επέφερε το ΠΑΣΟΚ μέσα σε 2 1/2 χρόνια υπολογιζόταν τότε στο + 55% χωρίς πόλεμο κατά του Ιράν από ΗΠΑ και Ισραήλ!
 
Τραγική ειρωνεία: 42 χρόνια μετά από εκείνη την αφίσα, οι μνημονιόπληκτοι πολίτες άρχισαν να αυτοκτονούν με πραγματικό πιστόλι, μην αντέχοντας το τέρας της ανέχειας. Το πρωινό της 4ης Απριλίου 2012, λίγο μετά τις 09.00, ο Δημήτρης Χριστούλας έθεσε τέλος στη ζωή του με περίστροφο, στο κέντρο της πλατείας Συντάγματος απέναντι από το κοινοβούλιο.
 
Τα τελευταία του λόγια, που έχουν πολύ μεγάλη αξία και από πλευράς Ποινικού Δικαίου, στο μέτρο που οριοθετούν έξυπνα την αυτοκτονία από την ανθρωποκτονία κατ’ έμμεση αυτουργία, πριν βάλει το πιστόλι στον κρόταφο, ήταν «δεν αυτοκτονώ, με σκοτώνουν».
 

Στο ιδιόχειρο σημείωμα που άφησε εξηγούσε τους πολιτικούς λόγους της απόφασής του: Αδυνατούσε να συνεχίσει να υπομένει την εντεινόμενη εξαθλίωση της ζωής του ιδίου και των συνανθρώπων του συνεπεία των σκληρών νεοφιλελεύθερων πολιτικών των μνημονίων.
 
Δυστυχώς, εν έτει 2026, αυτόχειρες έφθασαν να είναι ακόμη και 17χρονες κοπέλες, οι οποίες φαίνεται πως είχαν δηλητηριασθεί από το «εμβόλιο» της καπιταλιστικής σκέψης. Η μία από τις δύο κατέγραφε στο σημείωμά της τον φόβο ότι θα καταλήξει με μια δουλειά που δεν θα της δίνει λεφτά.
 
Αν, όμως, στα αφτιά των δύο κοριτσιών, που κατά την στιγμή της πτώσης τους είχαν καλυφθεί με ακουστικά, ηχούσε το μάθημα που έδωσε ο Ιησούς Χριστός ενώπιον του διαβόλου αποκρούοντας τον πρώτο πειρασμό της ερήμου διά της φράσεως «ουκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος, αλλ’ επί παντί ρήματι εκπορευομένω διά στόματος Θεού» (Κατά Ματθ. 4, 4), είναι βέβαιον ότι σήμερα τα δύο αυτά αδικοχαμένα κορίτσια θα ήσαν ακόμη ανάμεσά μας.
 
Η κατρακύλα της ψυχανώμαλης κοινωνίας μας είναι τόσο ανεξέλεγκτη, που η συντριβή μας κράτησε λίγες μόνο ημέρες, μέχρι να επιστρέψουμε στην δυστοπική «κανονικότητα» της καθημερινής προπαγάνδας του τρόμου, ο οποίος διαχέεται ασταμάτητα από τα δαιμονισμένα ΜΜΕ που κάνουν ό,τι μπορούν για να μαυρίζουν σαδιστικώ τω τρόπω την ψυχή των τηλεδιασωληνωμένων πολιτών.
 
Νυχθημερόν μας βομβαρδίζουν μαζικά με αμέτρητα κύματα που εναλλάσσονται ή επισωρεύονται αενάως το ένα πάνω στο άλλο: κύματα ακρίβειας, κύματα βίας, κύματα λαθρομεταναστών, κύματα επιδημιών, κύματα απεργιακά κ.ο.κ. Οι προβολείς των ανάλγητων δημοσιογράφων είναι συνεχώς στραμμένοι σε όλες τις παθολογικές πτυχές της κοινωνίας, με φράσεις πομπώδεις και μουσική κατάλληλη για θρίλερ.
 
Είναι γνωστό ότι οι κακοποιημένες γυναίκες που ζουν μέσα σε ένα περιβάλλον καθημερινής κακομεταχείρισης από τον τυραννικό τους σύζυγο, έρχεται κάποια στιγμή που διαπράττουν είτε αυτοκτονία είτε ανθρωποκτονία, προκειμένου να τερματίσουν το αβάσταχτο μαρτύριό τους. Τηρουμένων των αναλογιών, ο σημερινός Νεοέλληνας είναι ένας κακοποιημένος από την εκάστοτε κυβέρνηση και τα ΜΜΕ πολίτης, ο οποίος δέχεται μια άνευ προηγουμένου επίθεση στο μυαλό του και το ηθικό του από τις διαδοχικές ή σωρευτικές «κρίσεις» που του παρουσιάζονται με τα πιο μελανά χρώματα.
 
Όποιος παρακολουθεί καθημερινά τηλεόραση, ακούει ραδιόφωνο ή σκρολάρει στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης μοιάζει με έναν αδύναμο (βιο)παλαιστή, ο οποίος δέχεται το ένα κροσέ μετά το άλλο. Μέχρι να σηκωθεί από το έδαφος και να σταθεί ζαλισμένος στα πόδια του, έχει «φάει» ήδη την επόμενη γροθιά, πέφτοντας πάνω στα σχοινιά.
 
Τα κακοποιητικά ΜΜΕ, όμως, έχουν φροντίσει να κάνουν και κάτι άλλο, ακόμη πιο ύπουλο: Καθώς παρουσιάζουν στον πολίτη τους κάθε λογής μπαμπούλες, τον πείθουν ότι ο Θεός έχει προ πολλού πεθάνει. Και ότι όποιος τολμά να πιστεύει ακόμη σε Εκείνον και να τον επικαλείται, είναι θρησκόληπτος, ψεκασμένος ή ακροδεξιός. Η τέλεια σατανική παγίδα:
 
Ο άνθρωπος αφ’ ενός αισθάνεται εξουθενωμένος στο άκουσμα της περιγραφής όλων των δεινών που αίφνης έχουν ενσκήψει πάνω του, αφ’ ετέρου νιώθει ανήμπορος να πιαστεί από μια ανώτερη Δύναμη, που του είπαν ψευδώς ότι έπαψε να υπάρχει!
 
Παραπομπή
 
1 Βλ. και:
19 Απρ
Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης
 

Πώς θα θέλαμε τους εκπροσώπους μας

Γράφει ο Νικόλαος Παναγιωτόπουλος
Καρδιολόγος
 
Την Κυριακή αυτή γίνονται οι εκλογές του συνδικαλιστικού μας Συλλόγου, του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών και του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου. Όταν θα διαβάζετε αυτές τις γραμμές, τα αποτελέσματα θα είναι ήδη γνωστά, οπότε η σημασία του κειμένου αυτού δεν είναι να επηρεάσει τους εκλογείς, εξάλλου δεν ξέρω πόσοι γιατροί μπορεί να τις διαβάζουν, αλλά να θέσει κάποιους προβληματισμούς που με απασχόλησαν πάνω στο θέμα του ποιοι τελικά μας εκπροσωπούν επαγγελματικά, αλλά και ευρύτερα πολιτικά.
 
Διαβάζοντας τις καταστάσεις των υποψηφίων και γνωρίζοντας πρόσωπα και πράγματα πραγματικά προβληματίστηκα πάρα πολύ. Ευρισκόμενος χρόνια, δεκαετίες ολόκληρες στον χώρο της ιατρικής στην Αθήνα, έχει τύχει να γνωρίσω και να συνεργαστώ με πολλά από τα πρόσωπα τα οποία εκτίθενται ως υποψήφιοι. Διαβάζοντας τις διακηρύξεις τους και τις διακηρύξεις των παρατάξεων που εκπροσωπούν διακρίνω μια τεράστια απόσταση σχετικά με αυτό που βίωσαν στην επαγγελματική τους πορεία και αυτό που επαγγέλλονται ότι θα φέρουν ως καινούργιο στο χώρο της εκπροσώπησής μας.
 
Εκλογές Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών και του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου: Η επαγγελματική πορεία πολλών υποψηφίων δεν είναι με τη δική μου κρίση ηθικά ανεπίληπτη.
 
Είναι αλήθεια ότι πολλοί εξ αυτών είναι γνωστό ότι προχώρησαν χάρη στις γνωριμίες τις οποίες είχαν, τις οικογενειακές καταβολές, τις πολιτικές διασυνδέσεις και μια διαβλητή επαγγελματική τακτική. Η επαγγελματική τους πορεία δεν είναι με τη δική μου κρίση ηθικά ανεπίληπτη και η αλήθεια είναι ότι διακρίνω ότι οι περισσότεροι εξ αυτών περισσότερο ορέγονται την εξουσία, παρά την επιθυμία να υπηρετήσουν αυτούς που θα τους ψηφίσουν. Βλέπω δηλαδή κάποιους παλιούς και νέους διευθυντές κάποιους, κάποια αγαπημένα παιδιά του συστήματος, κάποιους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάστηκα και απογοητεύτηκα από το ήθος τους, να παρουσιάζουν ένα προσωπείο το οποίο σε τίποτα δεν ταιριάζει με αυτό το οποίο βίωσαν και βιώνουν στην καθημερινή τους ιατρική πράξη.
 
 
Εκλογές Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών και του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου: πολλοί υποψήφιοι, οι οποίοι είναι απλοί και έντιμοι άνθρωποι αλλά στην πραγματικότητα δουλεύουν για εκείνους που οι παρατάξεις έχουν επιλέξει ως επικεφαλής.
 
Σίγουρα υπάρχουν πολλοί ανάμεσα στους υποψηφίους, οι οποίοι είναι απλοί και έντιμοι άνθρωποι που σκοπό έχουν να ενισχύσουν αυτό που θεωρούν εκείνοι ως την καλύτερη πρόταση για την εκπροσώπηση στους συλλόγους, όμως οι καλοί, αυτοί οι άνθρωποι τους οποίους πολλοί θα επιλέξουν να ψηφίσουν στην πραγματικότητα δουλεύουν για εκείνους που οι παρατάξεις έχουν επιλέξει ως επικεφαλής και οι οποίοι σε καμία περίπτωση δεν ταιριάζουν με αρχές και ιδανικά.
 
Για τη δική μου σκέψη, ο συνδικαλιστής πρέπει να είναι ο καλύτερος, πρέπει να είναι ο εντιμότερος, ο εργατικότερος, ο συνεπέστερος σε αυτό το οποίο καταπιάνεται έτσι ώστε να μπορεί όχι χάρη στις γνωριμίες και σε ψευδεπίγραφα συνθήματα, αλλά χάρη στην πραγματικά δυναμική τους βίωση στο χώρο του επαγγέλματος να εκπροσωπούν τους άλλους.
 
Θα πρέπει συνδικαλιστής να είναι πρώτος στην εργασία, να είναι συνεπής και παράδειγμα για τους υπόλοιπους.
 
Θα ήθελα ο συνδικαλιστής να είναι πρώτος στην εργασία, να είναι συνεπής και παράδειγμα για τους υπόλοιπους. Δυστυχώς πάρα πολλοί από τους υποψήφιους με επικεφαλής τον νυν Πρόεδρο δεν έχουν εργαστεί στην πραγματικότητα ποτέ στη ζωή τους, φορούν τα κουστούμια και τις γραβάτες τους ή τις τραγιάσκες και τα αμπέχωνα και εκείνο το οποίο κάνουν είναι να συμμετέχουν στα διάφορα κέντρα της εξουσίας και αυτός να είναι και ο απώτερος σκοπός της ζωής τους. Φέρνουν ψευδεπίγραφους τίτλους, παριστάνουν τους εργαζομένους, αλλά στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουν πώς είναι να εργάζεσαι.
 
Όντας στη μάχιμη ιατρική πάρα πολλές δεκαετίες, μπορώ να επιβεβαιώσω ότι δυστυχώς εκείνοι οι οποίοι απαρτίζουν συνήθως τα διοικητικά συμβούλια από τη μια άκρη του πολιτικού φάσματος μέχρι την άλλη δεν εκπροσωπούν αυτό το οποίο θα έπρεπε. Είναι άνθρωποι οι οποίοι αρέσκονται στο να προωθούν τις προσωπικές τους καριέρες χωρίς να ενδιαφέρονται για τα πραγματικά προβλήματα. Αν δεν δουλέψεις να υποστείς την πίεση, να υποστείς τις αδικίες, να υποστείς τις ανασφάλειες που μπορεί να έχει ο ελεύθερος επαγγελματίας αλλά και τις συνέπειες του να είσαι σε ένα εθνικό σύστημα υγείας που να καταρρέει, δεν μπορείς να αποτελέσεις παρά μια παραφωνία για το χώρο.
 
Λένε ότι θα λύσουν πολλά από τα προβλήματα του κλάδου, τα γνωρίζουν μόνο θεωρητικά, τα έχουν ακούσει από άλλους, δυστυχώς οι ίδιοι δεν έχουν κατέβει στο πραγματικό πεδίο της εργασίας.
 
Οι γενικεύσεις δεν έχουν σκοπό να υποβιβάσουν το συνδικαλισμό.
 
Εδώ βέβαια θα διαμαρτυρηθούν κάποιοι θα πουν ότι αυτές οι γενικεύσεις έχουν σκοπό να υποβιβάσουν το συνδικαλισμό. Σέβομαι και θεωρώ απαραίτητη την εκπροσώπηση. Και μάλιστα σε καιρούς που ο ατομισμός γιγαντώνεται και η συλλογική προσπάθεια φαίνεται ότι περνάει πάρα πολύ δύσκολες στιγμές. Νομίζω ότι το ζητούμενο πραγματικά στην κοινωνία μας είναι να ξαναγίνουμε συλλογικοί, να συνεργαζόμαστε μεταξύ μας, να ανταλλάσσουμε απόψεις και να προσπαθούμε να δουλέψουμε προστατεύοντας τους απλούς εργαζομένους από τις πιέσεις που δέχονται από κείνα τα πρόσωπα τα οποία κατέχουν το χρήμα και την εξουσία και προσπαθούν να κυριαρχήσουν στις ζωές μας.
 
Σε καμία περίπτωση λοιπόν, δεν θέλω να υποβιβάσω τον συνδικαλισμό. Αντίθετα θα ήθελα να ανέβει όσο περισσότερο ψηλά μπορεί για να μπορεί να στηρίζει και να δυναμώνει τις φωνές όλων μας. Όμως δεν μπορώ παρά να παρατηρήσω ότι ο περίφημος Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών, χάρη ίσως και στην σύνθεση του, πάντοτε αποτελεί την ουρά της εξουσίας. Παριστάνει ότι αγωνίζεται για τα δικαιώματα των εργαζομένων, αλλά στην πραγματικότητα δημιουργεί ισορροπίες και το λυπηρό είναι ότι πολλές από τις αποφάσεις του λαμβάνονται κατά τέτοιο τρόπο όπου δεν διακρίνει κανείς καμία αντίδραση από τις πλευρές εκείνες που θα είχαν κάθε λόγο να υπερασπιστούν δικαιώματα και να υψώσουν φωνή διαμαρτυρίας.
 
Θα πούμε βέβαια κάποιοι ότι αυτό οφείλεται στην απόφαση και στην γνώμη των γιατρών που επιλέγουν αυτές τις ηγεσίες. Είναι αλήθεια ότι η αδιαφορία, η άρνηση ή η απογοήτευση οδηγούν πάρα πολλούς, την πλειοψηφία των γιατρών στο να μην ψηφίζουν. Υπάρχει μια ομάδα που βρίσκεται γύρω από την εξουσία και η οποία καθορίζει τα αποτελέσματα και είναι μειοψηφία.
 
Το ιδανικό θα ήταν αυτοί οι συνεπείς επαγγελματίες να συγκροτούν αξιόπιστες ομάδες που δε θα απορροφώνται από το σύστημα γιατί θα έχουν τη δύναμη να το κάνουν.
 
 
Θα ήταν ευχής έργον να μπορούσαμε όχι να επιλέξουμε μερικούς καλούς, γιατί η ψήφος μας μπορεί να στρέφεται προς τους ολίγους καλούς οι καλοί όμως ανήκουν σε κάποιες ομάδες και τελικά δεν είναι εκείνοι που θα εκπροσωπήσουν αλλά αυτοί τους οποίους έχει επιλέξει το σύστημα. Το ιδανικό θα ήταν αυτοί οι συνεπείς επαγγελματίες να συγκροτούν αξιόπιστες ομάδες που δε θα απορροφώνται από το σύστημα γιατί θα έχουν τη δύναμη να το κάνουν.
 
Φοβάμαι ότι τα αποτελέσματα του ιατρικού συλλόγου θα είναι μια για μια ακόμη φορά μια από τα ίδια και αυτό θα απομακρύνει ακόμα περισσότερο τους ανθρώπους από την τελευταία μας ελπίδα που είναι η κοινή προσπάθεια και ο κοινός αγώνας για να φέρουμε κάτι καλύτερο στις ζωές μας και στον τόπο μας.
 

Οι πέντε αρχές της ΕΕ που η ίδια παραβίασε στην ελληνική κρίση

 
Η ελληνική χρεοκοπία του 2010 παρουσιάστηκε επισήμως ως το μοιραίο αποτέλεσμα μιας παρατεταμένης δημοσιονομικής ασυδοσίας. Η ερμηνεία αυτή, αν και μερικώς αληθής, παραμένει βαθύτατα ελλιπής. Υπάρχει μια εναλλακτική ανάγνωση των γεγονότων – μια προσέγγιση ερμηνευτική, που δεν φιλοδοξεί να αποδειχθεί με δικαστική ακρίβεια, αλλά εμφανίζεται εξαιρετικά συνεκτική με βάση τα ίχνη που άφησαν πίσω τους τα ίδια τα γεγονότα. 
 
Η ανάγνωση αυτή θέλει τη διαχείριση της ελληνικής κρίσης να υπηρέτησε συγκεκριμένα γεωπολιτικά συμφέροντα σε βάρος του ελληνικού λαού, με την ανοχή – αν όχι τη συνενοχή – των εγχώριων πολιτικών και θεσμικών ελίτ. Η Γερμανία, ως ένας οικονομικός κολοσσός με ετήσια φορολογικά έσοδα που ξεπερνούσαν τότε τα 500 δισ. ευρώ και ΑΕΠ 3,4 τρισ. δολαρίων το 2010, δεν αντιμετώπιζε κανέναν υπαρξιακό κίνδυνο από το ελληνικό χρέος. Η εμμονή της στη σκληρότητα των μέτρων – παρά τις αυξανόμενες ενδείξεις ότι η τυφλή λιτότητα επιδείνωνε το πρόβλημα αντί να το λύνει – εγείρει εύλογα ερωτήματα για τους πραγματικούς της στόχους.
 
Η Ελλάδα, λόγω της μοναδικής γεωγραφικής της θέσης – με τα κομβικά λιμάνια του Πειραιά, της Θεσσαλονίκης και της Αλεξανδρούπολης, τη στρατηγική βάση της Σούδας και τα υποθαλάσσια κοιτάσματά της – αποτελούσε τον φυσικό αντίποδα στη γερμανική ηπειρωτική ηγεμονία. Ήταν, με άλλα λόγια, ένας δυνητικός κόμβος αμερικανικής επιρροής στην Ανατολική Μεσόγειο.
 
Μια οικονομικά ισχυρή Ελλάδα, ικανή να αναπτύξει αυτόνομα τους ενεργειακούς της πόρους, θα αποτελούσε μόνιμη στρατηγική πρόκληση για τον τότε αναπτυσσόμενο γερμανο-ρωσικό ενεργειακό άξονα. Αν αυτή η ερμηνεία ευσταθεί, τότε ο πρωταρχικός στόχος των Μνημονίων δεν ήταν η δημοσιονομική εξυγίανση της χώρας, αλλά η γεωπολιτική της εξουδετέρωση (την οποία θα εξετάσουμε πιο διεξοδικά σε επόμενο σημείωμα).
 
Το πιο σκοτεινό δεδομένο αυτής της περιόδου, ωστόσο, δεν κρύβεται στα δημοσιονομικά στατιστικά, αλλά στις ανθρώπινες ζωές. Σύμφωνα με έρευνα του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας που δημοσιεύθηκε στο επιστημονικό περιοδικό BMJ Open, ο δείκτης αυτοκτονιών στην Ελλάδα αυξήθηκε κατά 35% μεταξύ 2010 και 2012, ανεβαίνοντας από τις 3,37 στις 4,56 αυτοκτονίες ανά 100.000 κατοίκους. Σε απόλυτους αριθμούς, η ΕΛΣΤΑΤ κατέγραψε άνοδο των θανάτων από αυτοκτονία από 377 το 2010 σε 533 το 2013, για να φτάσουν τους 567 το 2018 – οκτώ ολόκληρα χρόνια μετά την έναρξη της υποτιθέμενης «διάσωσης». Αυτοί οι νεκροί δεν αποτελούν μια στατιστική παρένθεση. Αιωρούνται πάνω από κάθε επιχείρημα που ακολουθεί.
 
Η θεσμική υποκρισία της ΕΕ στην ελληνική κρίση
 
Η αδράνεια των ευρωπαϊκών θεσμών απέναντι στις λογιστικές ανωμαλίες που προηγήθηκαν της χρεοκοπίας δεν μπορεί εύκολα να αποδοθεί σε απλή αμέλεια. Η Eurostat δεσμευόταν από ένα σαφές κανονιστικό πλαίσιο (Κανονισμοί 322/97 και 223/2009), το οποίο προέβλεπε τακτικές και υποχρεωτικές τεχνικές επιτροπές με τις εθνικές στατιστικές αρχές. Οι ελεγκτικοί μηχανισμοί γνώριζαν – ή όφειλαν να γνωρίζουν – την πραγματική οικονομική κατάσταση κάθε κράτους-μέλους.
 
Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το περίφημο swap της Goldman Sachs το 2001 (πρόγραμμα “Αίολος”). Η Eurostat δεν το κατέγραψε τότε ως χρέος, διότι το λογιστικό πρότυπο ESA 95 εξαιρούσε σκόπιμα τα παράγωγα χρηματοοικονομικά προϊόντα. Η εξαίρεση αυτή δεν ήταν μια αθώα τεχνική παράλειψη. Παρόμοιες πρακτικές “ωραιοποίησης” των ελλειμμάτων χρησιμοποιούσαν εκείνη την περίοδο η Ιταλία, το Βέλγιο, η Φινλανδία, ακόμα και η ίδια η Γερμανία, προκειμένου να πληρούν τεχνητά τα κριτήρια του Μάαστριχτ. Αν η Eurostat αποκάλυπτε τότε το ελληνικό swap, θα αναγκαζόταν να ανοίξει τα κατάστιχα όλων των υπόλοιπων χωρών, τινάζοντας στον αέρα την αξιοπιστία του νεοσύστατου ευρώ.
 
Όταν όμως ξέσπασε η παγκόσμια κρίση του 2008, οι ίδιοι θεσμοί επιστράτευσαν τις δικές τους συνειδητές παραλείψεις ως κατηγορητήριο. Μετέτρεψαν μια νόμιμη – βάσει των τότε ισχυόντων κανόνων – λογιστική διαχείριση στο αφήγημα της «ελληνικής απάτης». Αυτή η επιλεκτική εφαρμογή των κανόνων αποτελεί από μόνη της ένα δομικό πρόβλημα δημοκρατικής νομιμότητας.
 
Η αποδόμηση του ευρωπαϊκού νομικού πολιτισμού
 
Κορυφαίοι νομικοί και ακαδημαϊκοί έχουν καταγράψει ότι κατά τη διαχείριση της ελληνικής κρίσης παραβιάστηκε κατάφωρα ο σκληρός πυρήνας των πέντε θεμελιωδών αρχών που συγκροτούν το δημοκρατικό και νομικό θεμέλιο της ΕΕ. Πρόκειται για μια συστηματική θεσμική εκτροπή: 
 
Η Αρχή της Αναλογικότητας ισοπεδώθηκε από μέτρα δομικά ακατάλληλα, όπως η βίαιη εσωτερική υποτίμηση που οδήγησε σε απώλεια άνω του 25% του ΑΕΠ και σε εκτόξευση του χρέους, με το ίδιο το ΔΝΤ να ομολογεί αργότερα τη μοιραία υποτίμηση των δημοσιονομικών πολλαπλασιαστών.
 
Η Αρχή Προστασίας Θεμελιωδών Δικαιωμάτων καταλύθηκε με την κατάργηση συλλογικών συμβάσεων, τη δραματική μείωση του κατώτατου μισθού και τις αντισυνταγματικές περικοπές συντάξεων, την ώρα που η ανεργία μετέτρεπε το δικαίωμα στη ζωή σε τραγική στατιστική (κάθε μονάδα αύξησής της αντιστοιχούσε σε 20 επιπλέον αυτοκτονίες, πλήττοντας κυρίως τις παραγωγικές ηλικίες).
 
Παράλληλα, η Αρχή της Δικαιολογημένης Εμπιστοσύνης και Ασφάλειας Δικαίου θυσιάστηκε στο βωμό του PSI το 2012, όταν μικροομολογιούχοι και ασφαλιστικά ταμεία είδαν τις αποταμιεύσεις τους να εκμηδενίζονται αναδρομικά και χωρίς αποζημίωση. 
 
Η Αρχή της Αλληλεγγύης (Άρθρο 3 ΣΕΕ) αντικαταστάθηκε από το τιμωρητικό αφήγημα του «ηθικού κινδύνου», λειτουργώντας ως προπέτασμα καπνού για τη μεταφορά του τραπεζικού ρίσκου: Τα δάνεια “διάσωσης” κατευθύνθηκαν στην αποπληρωμή ξένων ομολόγων στο 100% της αξίας τους, επιτρέποντας στις γαλλικές και γερμανικές τράπεζες να απεγκλωβιστούν αλώβητες, μεταφέροντας το 80% του χρέους στις πλάτες των επίσημων θεσμών και των Ελλήνων φορολογουμένων.
 
Τέλος, η Αρχή της Θεσμικής Ισορροπίας και Δημοκρατικής Νομιμοποίησης εξοβελίστηκε με τη μετατόπιση των αποφάσεων στο Eurogroup – ένα άτυπο όργανο χωρίς νομική προσωπικότητα και δημοκρατική λογοδοσία – και στην Τρόικα, παρακάμπτοντας την Ευρωπαϊκή Επιτροπή και μετατρέποντας τους κοινοτικούς θεσμούς σε απλούς εντολοδόχους της γερμανικής οικονομικής ατζέντας.
 
Η κρίση και η «αναπόφευκτη τραπεζική κατάρρευση»
 
Η επίσημη αφήγηση ότι η Ελλάδα έπρεπε να υποβληθεί σε αυτή τη θυσία για να μην καταρρεύσει το ευρωπαϊκό τραπεζικό σύστημα καταρρίπτεται από τα ίδια τα νούμερα. Η έκθεση των γερμανικών τραπεζών στο ελληνικό χρέος (45-50 δισ. δολάρια) αντιπροσώπευε μόλις το 1,3% με 1,5% του γερμανικού ΑΕΠ.
 
Η σύγκριση με το τι είχε πράξει το ίδιο το Βερολίνο μόλις δύο χρόνια νωρίτερα είναι αποκαλυπτική: Το 2008, η Γερμανία δημιούργησε το SoFFin, ένα ταμείο σταθεροποίησης των αγορών ύψους 480 δισ. ευρώ, διαθέτοντας πάνω από 100 δισ. ευρώ μόνο για τη διάσωση της Hypo Real Estate – μιας τράπεζας που είχε καταρρεύσει από τοξικά αμερικανικά ομόλογα.
 
Το ερώτημα παραμένει αναπάντητο: Αν η Γερμανία μπορούσε να κινητοποιήσει 100 δισ. για μία και μόνο τράπεζα το 2008, γιατί μια ζημιά 45-50 δισ. μοιρασμένη σε πολλά πιστωτικά ιδρύματα το 2010 βαφτίστηκε «συστημική απειλή» που απαιτούσε την κατεδάφιση του ελληνικού κοινωνικού κράτους; Η απάντηση είναι ότι το πρόβλημα δεν ήταν οικονομικό, αλλά γεωπολιτικό.
 
Η εγχώρια εξαίρεση: Δικαστές και Τράπεζα της Ελλάδος
 
Η αρχή Salus populi suprema lex esto (“Η σωτηρία του λαού είναι ο υπέρτατος νόμος”), την οποία επικαλέστηκαν τα ανώτατα δικαστήρια για να νομιμοποιήσουν τα μέτρα λιτότητας, εφαρμόστηκε με βαθύτατα επιλεκτικό τρόπο. Με την απόφαση 88/2013 του Ειδικού Δικαστηρίου, οι ανώτατοι δικαστές έκριναν τις δικές τους μισθολογικές περικοπές αντισυνταγματικές, επικαλούμενοι την «ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας» (αν και ο διορισμός της ηγεσίας της Δικαιοσύνης απευθείας από το Υπουργικό Συμβούλιο παραδόξως δεν θεωρήθηκε ότι θίγει αυτή την ανεξαρτησία). Την ίδια στιγμή, το Συμβούλιο της Επικρατείας χαρακτήριζε τις αντίστοιχες περικοπές για δασκάλους, γιατρούς και συνταξιούχους ως «συνταγματικά θεμιτές» λόγω του «δημοσίου συμφέροντος».
 
Παράλληλα, οι μισθοί των υπαλλήλων της Τράπεζας της Ελλάδος παρέμειναν ανέπαφοι μέσω εσωτερικών συλλογικών συμβάσεων, με το πρόσχημα της «ευρωπαϊκής υποχρέωσης λειτουργικής ανεξαρτησίας» των κεντρικών τραπεζών. Το νομικό πλαίσιο αποδείχθηκε εξαιρετικά ελαστικό: Αρκετά σκληρό για να δικαιολογήσει τη φτωχοποίηση του λαού, αλλά αρκετά μαλακό για να εξασφαλίσει την ασυλία των προνομιούχων θεσμικών κλάδων…
 

1100 αρχαίες ελληνικές λέξεις στις γλώσσες των νησιών του Ειρηνικού!

Η επιστημονική υποψία για την πολιτιστική επίδραση των πανάρχαιων Ελλήνων θαλασσοπόρων στην Άπω Ασία, την Αυστραλία και την Πολυνησία – Μελανησία – Ινδονησία είναι υπαρκτή εδώ και αρκετό καιρό.
 
Μία από τις σημαντικότερες αποδείξεις ήρθε από έναν ξένο ερευνητή, τον Γερμανό καθηγητή Γλωσσολογίας κ. Νόρς Σ. Γιόζεφσον (Nors S. Josephson), ο οποίος μετά από οκτάχρονη έρευνα συνόψισε τα πορίσματά του στο αγγλόγλωσσο βιβλίο «Greek Linguistic Elements in The Polynesian Languages – Hellenicum Pacificum» (= Ελληνικά Γλωσσικά Στοιχεία στις Πολυνησιακές Γλώσσες – Ελληνικός Ειρηνικός) εκδόσεως του ιστορικού Γερμανικού Πανεπιστημίου της Χαϊδελβέργης, 1987 στο οποίο παρέθεσε πίνακα από 808 αρχαίες Ελληνικές λέξεις, που οι ρίζες τους υπάρχουν στις πολυνησιακές γλώσσες.  
 
Τον Νοέμβριο του 1999 κυκλοφόρησε η νέα έκδοση του βιβλίου του κ. Γιόζεφσον και πάλι από το Γερμανικό Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης στην Γερμανική γλώσσα. 
 
Στο νέο βιβλίο παρουσιάζονται 300 νέες λέξεις με Ελληνική ρίζα, πολλές από τις οποίες αποτελούν ονόματα της βοτανικής και ζωολογίας.
 
Εκτενέστερα είναι και τα κεφάλαια που αφορούν την γραμματική και τον πολιτισμό, ενώ περιλαμβάνεται και νέο κεφάλαιο πάνω στην επιρροή της ελληνικής μουσικής στην μουσική της Νήσου του Πάσχα.
 
Επί πλέον γίνεται εκτενής αναφορά στον ρουχισμό, στα μαγειρικά σκεύη, στην θρησκεία, στην μυθολογία καθώς και στην κατασκευή πλοίων.
 
– Πως ανακαλύψατε τα ελληνικά γλωσσολογικά στοιχεία στις Πολυνησιακές γλώσσες;
 
– Ανέκαθεν είχα έντονο ενδιαφέρον για τον αρχαίο πολιτισμό της Νήσου του Πάσχα.
 
Είχα επισκεφθεί το νησί κι αργότερα ταξίδεψα και στην Πολυνησία, όπου συγκέντρωσα ο ίδιος λεξικά και καταλόγους λέξεων των πολυνησιακών γλωσσών.
 
Αρκετοί μελετητές πριν από εμένα, κυρίως γλωσσολόγοι, είχαν επισημάνει τις ασυνήθιστες και τις μη-ολυνησιακής προελεύσεως λέξεις, οι οποίες παραμένουν στην σημερινή ομιλούμενη γλώσσα της Νήσου του Πάσχα.
 
Έτσι αποφάσισα να συγκρίνω τις λέξεις αυτές με τις σημαντικότερες γλώσσες της Ασίας, Αμερικής και Ευρώπης συμπεριλαμβανόμενης και της αρχαίας Ελληνικής.
– Έχετε μελετήσει την ελληνική γλώσσα;
– Έχω σπουδάσει νέα ελληνικά και κατέχω βασικές γνώσεις ετυμολογίας και της γραμματικής δομής των αρχαίων Ελληνικών.
 
Οκτώ χρόνια μελετούσα τις γλώσσες του Ειρηνικού
 
– Από πού εκπηγάζει το ενδιαφέρον σας για μία τόσο εξειδικευμένη μελέτη;
– Ως γλωσσολόγος αλλά και ως μουσικός, γοητεύομαι από τους ηχητικούς τύπους και την χρήση των γλωσσών καθώς επίσης και από την μουσική ως «όχημα» της επικοινωνίας. Από τότε που επισκέφθηκα την Νήσο του Πάσχα το 1978, αποφάσισα να ερευνήσω την ομιλούμενη γλώσσα, ώστε να βρω πιθανές πολιτιστικές ρίζες του αρχαίου πολιτισμού της.
 
– Πόσα χρόνια αφιερώσατε στη σχετική μελέτη και ποια τα κύρια συμπεράσματά σας;
– Χρειάστηκα περίπου οκτώ χρόνια, για να ολοκληρώσω το πρώτο μου βιβλίο «Greek Linguistic Elements in The Polynesian Languages – Hellenicum Pacificum» το οποίο δημοσιεύθηκε το 1987.
 
Στην συνέχεια και επί πέντε χρόνια εργάσθηκα για την νέα και αρκετά εμπλουτισμένη έκδοση του βιβλίου μου, το οποίο εκδίδεται αυτές τις μέρες και πάλι από το Γερμανικό Πανεπιστήμιο της Χαϊδελβέργης (C. Winter Universitatsverlag, Heidelberg, Germany).
 
Τα κύρια συμπεράσματά μου συνοψίζονται, στο ότι οι ανατολικές Πολυνησιακές γλώσσες (κυρίως δε η γλώσσα της Νήσου του Πάσχα) έχουν ένα σημαντικό υπόστρωμα γραμματικής δομής και λέξεων, που έχουν τις ρίζες τους στην αρχαία Ελληνική γλώσσα και κυρίως σε αρχαϊκούς τύπους.(βλ. σχετικά την σελίδα «Η ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΓΛΩΣΣΑ»).
 
Επί πλέον ο πολιτισμός της Νήσου του Πάσχα έχει πολλά αρχαία ελληνικά αλλά και αιγυπτιακά πρωτότυπα, τα οποία αναφέρονται εκτενώς στην νεότερη έκδοση του βιβλίου μου.
 
Μέσω Περού – Βολιβίας έγινε η ελληνική διείσδυση.
 
– Πως εξηγείτε την ελληνική πολιτιστική επίδραση στην Πολυνησία αλλά και στο Περού, στο οποίο επίσης αναφέρεστε;
 
– Οι φορείς του ελληνικού πολιτισμού, οι οποίοι εποίκησαν την ανατολική Πολυνησία, προφανώς προήρχοντο από την περιοχή που βρίσκεται το σύγχρονο Περού και η Βολιβία, αφού ο πολιτισμός της Νήσου του Πάσχα έχει να επιδείξει πολυάριθμες ομοιότητες με τις προαναφερθείσες περιοχές κατά την προ των Ίνκας εποχή.
 
Επί πλέον τα ρεύματα του Ωκεανού κινούνται σε νοτιοδυτική κατεύθυνση, από την ακτή του Περού προς την νοτιανατολική Πολυνησία.
 
Αυτοί οι ελληνόφωνοι κάτοικοι ομιλούσαν αρχαία ελληνικά και επίσης μετέφεραν έναν αρχαϊκό ελληνικό πολιτισμό (με πλήθος επιπρόσθετα αιγυπτιακά στοιχεία), ο οποίος θυμίζει την Κύπρο αλλά και νησιά των Κυκλάδων, όπως τη Νάξο και την Μήλο κατά την ίδια χρονική περίοδο.
 
– Αποκλείετε την περίπτωση η ελληνική πολιτιστική επίδραση να είναι πολύ αρχαιότερη;
 
– Υπάρχουν και γλωσσολογικές και αρχαιολογικές αποδείξεις (οι οποίες παρουσιάζονται στην νέα έκδοση του βιβλίου μου), ότι κάλλιστα μπορεί να είχαμε πολλαπλές μεταναστεύσεις στο αρχαίο Περού και στην Νήσο του Πάσχα.
 
Για παράδειγμα η αρχιτεκτονική των Ίνκας χρησιμοποιεί κατασκευές τοίχου «ζίγκ-ζάγκ» και τραπεζοειδής εισόδους, οι οποίες θυμίζουν τα Μυκηναϊκά πρωτότυπα. Έτσι είναι πιθανόν να υπήρξαν προ-αρχαίες μεταναστεύσεις Ελλήνων στην νότιο Αμερική.
 
– Πως εξηγείτε τη δυνατότητα εξαπλώσεως των Ελλήνων σε τέτοια κλίμακα στους πανάρχαιους χρόνους;
 
– Εποικισμοί Ελλήνων στην Σικελία, νότιο Ιταλία και σε τμήματα της Ισπανίας ήταν δυνατοί χάρη στις πολλές καινοτομίες στην κατασκευή πλοίων και στα συστήματα ναυσιπλοΐας.
 
Επί πλέον το Ελληνικό εμπόριο κασσιτέρου με την Αγγλία (το οποίο εμφανίζεται να χρονολογείται το 1000 π.Χ.) εξοικείωσε τους Έλληνες θαλασσοπόρους με τα Στενά του Γιβραλτάρ (τα αποκαλούμενα «Στήλες του Ηρακλέους») και τις ακτές του Μαρόκου. Από το σημείο αυτό τα νοτιοδυτικά ρεύματα εύκολα μετέφεραν πλοία στην περιοχή της Καραϊβικής ή στα ανοιχτά της βορείου ακτής της Νότιας Αμερικής: μικρή απόσταση για τα προ των Ίνκας πολιτιστικά κέντρα του Περού και της Βολιβίας. (βλ. σχετικά την σελίδα «ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ»)
 
Και επίδραση της αρχαιοελληνικής μουσικής
 
– Εντοπίσατε κοινά στοιχεία μεταξύ της πολυνησιακής και ελληνικής μουσικής;
 
– Το νέο μου βιβλίο περιέχει ένα κεφάλαιο για την αρχαία μουσική της Νήσου του Πάσχα, η οποία διασώθηκε από τον Ramon Campbell το 1960 και δημοσιεύθηκε στο βιβλίο του «La herencia musical Rapanui».
 
Υπάρχουν πολλά παράλληλα στοιχεία μεταξύ της παλαιότερης μουσικής της Νήσου του Πάσχα και των μελωδιών των Nazca στο νότιο Περού αφ’ ενός και της αρχαιοελληνικής μουσικής αφ’ ετέρου.
 
– Ποιες οι αντιδράσεις της ακαδημαϊκής κοινότητας στην έκδοση του βιβλίου σας;
 
– Οι ελάχιστες αντιδράσεις της ακαδημαϊκής κοινότητας που δέχτηκα ήταν μικτές. Από την Ελλάδα ιδιαίτερα ενθουσιώδης ήταν η υποδοχή της μελέτης μου από τον καθηγητή του Πανεπιστημίου της Θεσσαλονίκης κ. Τ. Καζάκη.
 
– Έχετε ταξιδέψει στην Ελλάδα; Ποια η γνώμη σας για την σύγχρονη Ελλάδα και τους Έλληνες;
 
– Ταξίδεψα στην Ελλάδα αρκετές φορές και στην Κύπρο τρεις. Κατά την γνώμη μου είναι καλό για την Ελλάδα το γεγονός ότι ανήκει στην ευρωπαϊκή κοινότητα.
 
Ελπίζω ότι το πρόβλημα της Κύπρου θα βρει μία ειρηνική λύση, ώστε η Ελλάδα να μην είναι υποχρεωμένη να δαπανά μεγάλα ποσά για την άμυνά της. Προς την κατεύθυνση αυτή έχω καταγράψει και διανείμει σ’ όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη σχέδιο για ειρηνική επίλυση του Κυπριακού.
 
– Ποια η προσφορά της αρχαιοελληνικής σκέψης και του πολιτισμού;
 
– Ο Ελληνικός πολιτισμός έχει συνεισφέρει με μοναδικό τρόπο στην προαγωγή της φιλοσοφίας, των πολιτικών συστημάτων, της εκπαίδευσης και της τεχνολογίας. Έθεσε τις βάσεις για την δραματική τέχνη και την μουσική των δυτικών. Χωρίς τον Ελληνικό πολιτισμό δεν θα γνωρίζαμε τον πολιτισμό, όπως υπάρχει σήμερα.
 

«Μια ατελείωτη αυτοχειρία των Ελληνοκυπρίων…»

Νίκος Χριστοδουλίδης. Ουίνστον Τσώρτσιλ.

Γράφει η Φανούλα Αργυρού

«Μια ατελείωτη αυτοχειρία των Ελληνοκυπρίων κυβερνώντων ή μη! Να το δει κανείς και να μην το πιστέψει! Τόσο πια!

»Και απ' ό, τι παρατηρώ, αυτός ο "διζωνικός χάρτης" στη συνέχεια τουρκοποιήθηκε ακόμη περισσότερο ώς τα σημερινά "σύνορα".

»Και σκέφτομαι: Μα, πώς είναι δυνατόν να υπάρχει μέσα στο ελληνικό ανθρώπινο στοιχείο (ελλαδικό και κυπριακό) τόσο πολύ ο σπόρος της εσχάτης προδοσίας, της παράδοσης στους ξένους, της απαξίωσης του εαυτού!

»Γιατί; Απ' την αρχαιότητα! Ένα τραγικό μαζοχιστικό σαράκι και συνάμα μια εύκολη υποτακτική τάση. Αδιανόητο και συστηματικά ατιμώρητο».

Το σχόλιο αναγνώστη του εξωτερικού, μόλις διάβασε το πρόσφατο άρθρο μου «Η ενσυνείδητη τουρκοποίηση της Κερύνειας με τον διζωνικό χάρτη…», «Σημερινή», 7.6.2026.

Προσθέτω, δυστυχώς, ακόμα λίγους «σπόρους» από το αδιαμφισβήτητο ιστορικό και τραγικό «μαζοχιστικό σαράκι», από τα βρετανικά επίσημα έγγραφα στο Βρετανικό Εθνικό Αρχείο (και βιβλίο «Διζωνική vs Δημοκρατία 1955-2019), Ίσως και… Γιατί η αλήθεια ποτέ δεν βλάπτει, παρά μόνο τους ενόχους…

O νυν Πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης συνεχίζει πάνω στα ερείπια των προκατόχων του. Δίχως δικό του σχέδιο είτε Β είτε Ω. Κρέμεται πάνω στους ξένους, ηθικούς αυτουργούς εγγυητές και άγνωστους πληρωμένους ,όπως την κ. Ολγκίν, να μας… λύσουν (διαλύσουν) βάσει των σχεδίων Λονδίνου/Νιχάτ Ερίμ από το 1955…

Σχετικό «Το τουρκικό κόλπο…», 7.6.2026

https://simerini.sigmalive.com/article/2026/6/7/to-kolpo-tou-erntogan/

Ιδού, λοιπόν:

Γλ. Κληρίδης, 19.7.1974: Aστραπιαία, άκρως μυστική κάθοδος στη Λευκωσία τού Βρετανού πρέσβη στην Ουάσιγκτον, Peter Ramsbotham, για «συνεννόηση» με τον Γλ. Κληρίδη. Τα πρακτικά της οποίας διατηρήθηκαν απόρρητα ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ ΤΟΥ ΓΛ. ΚΛΗΡΙΔΗ. Ο Κληρίδης συμφώνησε ότι έπρεπε να γίνουν παραχωρήσεις από Αθήνα και Άγκυρα, η Αθήνα έπρεπε να δώσει κάτι στους Τούρκους για να γλυτώσουν το γόητρο των Τούρκων… Ο Μακάριος δεν έπρεπε να επιστρέψει είτε ως Πρόεδρος είτε ως Αρχιεπίσκοπος…

Μακάριος, 22.7.1974: 1η συνάντηση με Χένρι Κίσινγκερ (μετά τα θαλασσώματά του με τους «εγγυητές και σωσίες του»): Του έδωσε σημείωμα με 6 προτάσεις για λύση… με παραχωρήσεις στους Τούρκους…

Εκεχειρία - Η εισβολή συνεχίζεται…

Γλ. Κληρίδης, 27.7.1974: Προς Βρετανό Υπ. Αρμοστή, έτοιμος να διαπραγματευτεί ομοσπονδιακή λύση, συμφωνούσε με τον Ρ. Ντενκτάς πριν ακόμα τη δεύτερη εισβολή. Θεωρούσε τη λύση που θα προέκυπτε «ρεαλιστική και σταθερή»…

Η εισβολή συνεχίζεται…

Μακάριος, 29.7.1974: 2η συνάντηση με Κίσινγκερ: Του ζήτησε να επέμβει… Είπε «προτιμώ Αμερικάνο μάγειρα», «οι Τούρκοι δεν κάνουν πίσω σύμφωνα με το ψήφισμα του Σ.Α. Ζητούν Ομοσπονδία. Είσαι σε θέση να παίξεις πιο θετικό ρόλο. Μπορείς να κάνεις κάποιες προτάσεις»...

Η εισβολή συνεχίζεται…

Γενεύη 1, 30.7.1974: Οι τρεις Υπουργοί Εξωτερικών των «εγγυητριών δυνάμεων» υπέγραψαν αναγνώριση δύο αυτόνομων διοικήσεων. Δίχως να ονομάζουν τα τουρκικά κατοχικά στρατεύματα, παρά μόνο «opposing armed forces». Στη Γενεύη 2 θα συζητούσαν για τις δύο αυτόνομες διοικήσεις…

Η εισβολή καλπάζει…

Γενεύη 2, 12/13.8.1974: Ο Τζέιμς Κάλαχαν πίεζε Γλ. Κληρίδη και Γ. Μαύρο να υπογράψουν γεωγραφική Ομοσπονδία. O Τούρκος ΥΠΕΞ (Γκιουνές) πρότεινε βεβιασμένο σχέδιο καντονίων, το οποίο απέσυρε την επομένη και ο Ετζεβίτ προχώρησε με τη δεύτερη εισβολή, για να πάρει όσα ήθελε προτού ξαναρχίσουν διαπραγματεύσεις (που συνεχίζονται μέχρι σήμερα για αναγνώριση δύο κρατών).

16.8.1974: Οι Βρετανοί αποφάσισαν «Γλ. Κληρίδη γι’ αυτν τη φάση» (προώθηση Διζωνικής), είχαν βολευτεί με τον Μακάριο μέχρι τότε…

Ο Κληρίδης πρότεινε λύση στη γραμμή Γκιουνές και νεκρές ζώνες – κρατήθηκε μυστική

Γλ. Κληρίδης, 13.9.1974: Ο Δρ Waldheim (Γ.Γ., ΟΗΕ) ενημέρωσε τους Βρετανούς άκρως εμπιστευτικά, α) πως ο Κίσινγκερ δεν βιαζόταν να αναμειχθεί και β) τι του είπε Αμερικανός αξιωματούχος για την ιδιωτική συνάντηση που είχαν την ίδια μέρα Γλ. Κληρίδης/Ραούφ Ντενκτάς.

«...Ο Κληρίδης είχε προτείνει μια ενδιάμεση λύση βασισμένη στη γραμμή Γκιουνές – που κατατέθηκε στη Γενεύη – και που περνούσε από τη Μύρτου μέχρι την παλαιά Αμμόχωστο. Η περιοχή που θα εκκενωνόταν από τα τουρκικά στρατεύματα θα μετατρεπόταν σε νεκρή ζώνη, υπό την επίβλεψη των Ηνωμένων Εθνών, στην οποία θα επιτρεπόταν στους Ελληνοκυπρίους να επιστρέψουν. Η Εθνική Φρουρά θα εκκένωνε τουρκοκυπριακές περιοχές... που θα επέβλεπαν τα Ηνωμένα Έθνη... Αν η ενδιάμεση λύση γινόταν δεκτή, οι φυλακισμένοι και κρατούμενοι Τουρκοκύπριοι θα μπορούσαν, αν ήθελαν, να μετακινηθούν στο τουρκικό βόρειο μέρος... Επανέναρξη διάσκεψης στη Γενεύη...».

23.9.1974: Συνάντηση Βρετανού ΥΠΕΞ Τζέιμς Κάλαχαν στη Νέα Υόρκη με Έλληνα ΥΠΕΞ Γεώργιο Μαύρο (Τζον Τσούνη και Ντένις Καραγιάννη).

Ο Κάλαχαν τούς είπε: «Ήταν ξεκάθαρο ότι η Τουρκία θα επέμενε στη διαίρεση της Κύπρου σε δύο ζώνες» και ρώτησε αν η Ελληνική Κυβέρνηση και ο Μακάριος θα δεχόντουσαν, φτάνει να είχαν μια κεντρική ομόσπονδη κυβέρνηση. Ο Μαύρος θα δεχόταν (είπε) αν δεχόταν η κυπριακή Κυβέρνηση. Ο Τζούνης διερωτήθηκε γιατί να δεσμευόταν ο Μακάριος τόσο νωρίς και ο Κάλαχαν απάντησε ότι «έπρεπε, για να δείξουν ρεαλισμό και υποστήριξη στον Κληρίδη». Ο Μαύρος είπε ότι δεν έπρεπε οι Τούρκοι να πάρουν περισσότερο έδαφος από το ποσοστό πληθυσμού τους. Για λόγους τακτικής δίσταζε να υποστηρίξει ΔΔΟ από τώρα, οι Τούρκοι θα το καταβρόχθιζαν και θα ζητούσαν περισσότερα…

Ο Κληρίδης ικανοποιεί Βρετανούς και Τούρκους

Γλ. Κληρίδης, 6.11.1974: Σε ομιλία του στη γκαλερί «Αργώ», στη Λευκωσία, δημόσια υποστήριξε την τουρκική προϋπόθεση μιας γεωγραφικής (δι-περιφερειακής) λύσης, δηλαδή, διζωνικής. Ο Κάλαχαν τού εξέφρασε τα συγχαρητήρια και τον θαυμασμό του (για την τόλμη του) να ευχαριστήσει τον Ντενκτάς (και τους ιδίους!) που το απαιτούσε…

10.2.1975: O Γλαύκος Κληρίδης έδωσε στον Ντενκτάς, δικοινοτικές πολυ-περιφερειακές ομόσπονδες προτάσεις, με τις οποίες η κυπριακή Κυβέρνηση ξεκίνησε, με έγγραφο, την υποταγή στις τουρκικές απαιτήσεις. Το οποίο έλεγε: «Το Σύνταγμα θα είναι ενός δι-κοινοτικού, πολυ-περιφερειακού ομόσπονδου κράτους. Η περιοχή που θα διοικείται από τους Τουρκοκυπρίους θα περιλαμβάνει σημαντική περιοχή στον Βορρά, που θα επεκτείνεται από αμφότερες τις πλευρές Λευκωσίας – Κερύνειας προς τη θάλασσα… Η Κεντρική Κυβέρνηση του Ομόσπονδου Κράτους θα έχει σημαντικές εξουσίες…».

13.2.1975 – O Ρ. Ντενκτάς «απάντησε» με την πρόθεση να ανακηρύξει μονομερώς το λεγόμενο «τουρκικό ομόσπονδο κράτος της Κύπρου»…

Μακάριος 1975: Δέχθηκε τη ΔΔΟ αλλά δεν θα το έλεγε μέχρι συμφωνίας…

13.5.1940: Ο Winston Churchill, αφού ανέλαβε Πρωθυπουργός, είπε στον χαζοχαρούμενο κατευναστή Neville Chamberlain για τη συμφωνία «ειρήνης» του με τον Hitler από το βήμα της Βουλής:

«You were given the choice between war and dishonour. You chose dishonour, and you will have war».

«Είχες επιλογή μεταξύ πολέμου και ταπείνωσης, επέλεξες την ταπείνωση, θα έχεις πόλεμο»…

Ας παραφράσουμε τον Winston Churchill:

«Νίκο Χριστοδουλίδη, έχεις επιλογή μεταξύ τερατώδους βρετανο-τουρκικής διζωνικής και απελευθέρωσης, μην επιλέξεις την ταπείνωση με αναγνώριση και διάλυση…»

*Ερευνήτρια/δημοσιογράφος

Από τα πρακτικά της συνάντησης, 23 Σεπτεμβρίου 1974.

πηγή 

ΕΙΣ ΜΝΗΜΗΝ ΑΝΔΡΕΑ ΜΑΖΑΡΑΚΗ

Γράφει ο 
Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων
 
Με θλίψη πληροφορηθήκαμε την εκδημία του δημοσιογράφου και ραδιοφωνικού παραγωγού Ανδρέα Μαζαράκη, ενός ανθρώπου που άφησε έντονο αποτύπωμα στον δημόσιο λόγο και στη σύγχρονη πατριωτική σκέψη. 
 
Ο Ανδρέας Μαζαράκης δεν υπήρξε απλώς ένας δημοσιογράφος. Ήταν μια πολυσχιδής προσωπικότητα, χαρισματικός ομιλητής, άνθρωπος με βαθιά ιστορική γνώση και ιδιαίτερη επικοινωνιακή δύναμη. Για χιλιάδες ακροατές η φωνή του αποτέλεσε επί δεκαετίες σημείο αναφοράς, πηγή ενημέρωσης, προβληματισμού και εθνικού αναστοχασμού.
 
Σε μια εποχή κατά την οποία οι μεγάλες εθνικές αφηγήσεις αμφισβητούνταν και η συλλογική αυτοπεποίθηση του Ελληνισμού δοκιμαζόταν, ο Ανδρέας επέλεξε να υπερασπιστεί με συνέπεια την ιστορική μνήμη, την εθνική συνείδηση και την πολιτιστική μας κληρονομιά. Μέσα από τις ραδιοφωνικές του εκπομπές επιχείρησε να αφυπνίσει, να εμπνεύσει και να μεταδώσει το διαχρονικό μήνυμα ότι το ελληνικό έθνος διαθέτει βαθιές ρίζες και ανεξάντλητες δυνάμεις αναγέννησης.
 
Υπήρξε άριστος γνώστης της ελληνικής ιστορίας και των εθνικών ζητημάτων. Μελετητής, ερευνητής και σχολιαστής, ανέδειξε γεγονότα και πτυχές της ιστορικής πραγματικότητας που συχνά παρέμεναν στη σκιά. Ο λόγος του ήταν ζωντανός, παραστατικός και άμεσος. Συνδύαζε τη σοβαρότητα με το χιούμορ, τη γνώση με τη λαϊκή απλότητα, την κριτική σκέψη με την αγάπη προς την πατρίδα.
 
Παρά τις πολιτικές αφετηρίες της νεότητάς του, ακολούθησε μια ανεξάρτητη διαδρομή, αποφεύγοντας τις κομματικές εξαρτήσεις. Πάνω από κάθε πολιτική ταυτότητα τοποθετούσε την Ελλάδα, την ιστορική της συνέχεια και τα συμφέροντα του Ελληνισμού. Η στάση αυτή τού χάρισε φίλους και αντιπάλους, αλλά κυρίως τον σεβασμό όσων εκτιμούσαν την ευθύτητα και την ειλικρίνειά του.
 
Ο Ανδρέας Μαζαράκης ανήκε σε εκείνη την κατηγορία ανθρώπων που δεν περιορίζονται στην περιγραφή της πραγματικότητας, αλλά επιδιώκουν να επηρεάσουν δημιουργικά την κοινωνία. Υπήρξε δάσκαλος χωρίς έδρα, παιδαγωγός χωρίς σχολική αίθουσα, ένας άνθρωπος που προσπάθησε να μεταδώσει ιδέες, αξίες και προβληματισμούς σε γενιές ακροατών.
 
Η προσφορά του στον δημόσιο διάλογο και στην καλλιέργεια της ιστορικής συνείδησης υπήρξε σημαντική. Ανεξαρτήτως επιμέρους συμφωνιών ή διαφωνιών, κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί ότι υπηρέτησε με πάθος και αφοσίωση όσα πίστευε, αφιερώνοντας τη ζωή του στον λόγο, στην ενημέρωση και στην υπεράσπιση των ιδανικών μας.
 
Στην αρχαία ελληνική παράδοση οι ψυχές των αγαθών και των ενάρετων οδηγούνταν στα Ηλύσια Πεδία, εκεί όπου κατοικούν οι εκλεκτοί των γενεών. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι ο θεοπομπός Ερμής οδηγεί τώρα τον Ανδρέα στο μεγάλο αυτό ταξίδι της αιωνιότητας, ανάμεσα σε όσους υπηρέτησαν με πίστη και αφοσίωση τα ιδανικά τους.
 
Καλό σου ταξίδι, Ανδρέα.
 
Η φωνή σου σίγησε, αλλά οι μνήμες, οι ιδέες και οι αγώνες σου θα συνεχίσουν να συνοδεύουν όσους σε άκουσαν και σε εκτίμησαν. Τα θερμά μου συλλυπητήρια στην οικογένεια του εκλιπόντος
Αιωνία η μνήμη σου. Αθάνατος.
 
19 Ιουνίου 2026
 
Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

ΓΝΩΣΗ ΚΑΤ’ ΕΠΙΛΟΓΗΝ

Γράφει ο 
Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων 
 
Θα συμφωνήσετε με τη γνώση κατ’ επιλογήν;
Στους μετανάστες, στους τρομοκράτες και στους εχθρούς,
η τεχνητή νοημοσύνη να είναι βλαπτική,
όταν πέσει σε χέρια κακόβουλων αλλοδαπών;
Δικλείδες ασφαλείας από τώρα σχεδιάζουν,
για να μην αιφνιδιαστούν και τρέχουν και δεν φτάνουν.

Το μέγα δίλημμα είναι ποιος θα κρίνει τον εχθρό; 
Μπορεί κι’ αυτός να είναι επίβουλος και πονηρός 
Όπως συνέβη με το «Σχέδιο Περικλής» 
Που η χούντα το χρησιμοποίησε εφεξής

Το μέτρο είναι πολύ παλιό.
Από την εποχή του Πυθαγόρα και των Ορφικών,
μύστες γίνονταν ολίγοι, εκλεκτοί
ώστε την αποκάλυψη των θέσφατων
να τηρήσουν μυστική

«Βλέπε, άκου, σιώπα» η εντολή,
κι όποιος φλυαρούσε, πάραυτα έξω από τη σχολή. 
Ουδείς όμως το έπραξε  
προειδοποιητική η εντολή 
«Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιον».

Κι αν οι θα ΗΠΑ διατηρήσουν της Α.Ι. το μυστήριο,
η Κίνα ίσως το βγάλει στο προσήλιο.
Άκρως μυστικά έμειναν μόνον τα Ορφικά·
αυτά ποτέ δεν ανακοινώθηκαν.
Τον όρκο τους οι Ορφικοί τον τήρησαν με αυστηρότητα·
ουδείς εκ των μυστών αποκάλυψε την ταυτότητά .

Από μια άποψη καλή είναι η μυστικότητα,
τα απόρρητα να μη δίνονται στην ολότητα,
ούτε σε άτομα με παρελθόν εγκληματικό
ή προς έθνος εχθρικό.

Αλλά στην Α.Ι. ανακύπτει μια παραδοξότητα:
αυτοί που χειρίζονται την τεχνητή νοημοσύνη
είναι άτομα αγαθά,
ή έχουν κάποια βλαπτική ιδιαιτερότητα;

Θα τα δώσουμε σε άτομα που διαφεντεύουν την ανθρωπότητα;
Σε άτομα με αμύθητο χρήμα, 
Σε άτομα θρησκόληπτα ή με κάποιο ελάττωμα στην ιδιοσυγκρασίας; 
Ή εμφορούνται από κάποια ακραία ιδεοληψία;
Σ’ αυτή την περίπτωση,
κακό μπορεί να προξενήσουν σε όλη την κοινωνία.

Όλα στη Δύση έχουν κάποια τιμή,
μικρή ή μεγάλη.
Αν το μυστικό πουληθεί σε τρομοκράτη,
αυτός την ανθρωπότητα θα βλάψει.

Βρισκόμαστε σε εποχή καχυποψίας.
Η σωφροσύνη υποχώρησε υπέρ της κακίας.
Βία παντού επικρατεί και μαζική τρομοκρατία.
Ο κόσμος σε μπλοκ έχει χωριστεί
και η Δύση φοβάται την Ανατολή.
Η αποκάλυψη, εκατέρωθεν, των μυστικών
συχνά επαναφέρει την ισορροπία

Το ρόλο αυτό αναλαμβάνει η κατασκοπεία 

Στην εποχή μας, που δυο-τρεις έχουν πλούτο
όσο μεσαία κράτη,
ο κίνδυνος της ΑΙ μπορεί να προέλθει από αυτούς 
και είναι δύσκολο από τους δημοκρατικούς πολίτες 
ν’ αντιμετωπιστούν αν από τώρα δεν νοιαστούν

Όμως φρονώ ότι η ανθρωπότητα,
ενωμένη αν ενεργήσει, 
και τον πιο ισχυρό τύραννο μπορεί να αντιμετωπίσει

Στην αρχαία Αθήνα τους εξοστράκιζαν αυτούς·
τώρα τους κάνουν βασιλιάδες και τους θεοποιούν.
Τότε η ευθύνη βρίσκεται στους εαυτούς μας,
που τα δημόσια προβλήματα αμελούμε. 

Άριστο πολίτευμα η δημοκρατία, 
άλλοτε μεταπίπτει σε οχλοκρατία.
συχνότερα μεταβάλλεται σε ολιγαρχία και δικτατορία,
και ο κύκλος κλείνει με κάποια επανάσταση ή καταστροφή.

Το ιδανικό, που ακόμη δεν έχει βρεθεί,
είναι η αριστοκρατία των σοφών. 
στη θέση των ανίκανων προέδρων και πρωθυπουργών
Είθε κάποια μέρα να ανακαλυφθεί και εφαρμοστεί εδώ πέρα

Όταν κρυπτογραφούμε τα στρατιωτικά σχέδια,
τις συνδιαλέξεις, τα κρατικά μυστικά
και τα κρυπτο-συστήματά μας,
πώς να αφήσουμε φανερή την τεχνητή νοημοσύνη,
και μάλιστα με δική μας ευθύνη,
σε άτομα που ίσως μας οδηγήσουν
στην απόλυτη υποταγή και μας φέρουν οδύνη;

Να τους χαρίσουμε ένα τόσο έξυπνο όπλο 
που πολλές πόρτες ανοίγει 
αυτό μέγιστη θα ήταν αφροσύνη. 
16/6/26

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών 
Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Λίγες οδηγίες πριν επισκεφθείτε το ιστολόγιό μας (Για νέους επισκέπτες)

1. Στην στήλη αριστερά βλέπετε τις αναρτήσεις του ιστολογίου μας τις οποίες μπορείτε ελεύθερα να σχολιάσετε επωνύμως, ανωνύμως ή με ψευδώνυμο, πατώντας απλά την λέξη κάτω από την ανάρτηση που γραφει "σχόλια" ή "δημοσίευση σχολίου" (σας προτείνω να διαβάσετε με προσοχή τις οδηγίες που θα βρείτε πάνω από την φόρμα που θα ανοίξει ώστε να γραψετε το σχόλιό σας). Επίσης μπορείτε να στείλετε σε φίλους σας την συγκεκριμένη ανάρτηση που θέλετε απλά πατώντας τον φάκελλο που βλέπετε στο κάτω μέρος της ανάρτησης. Θα ανοίξει μια φόρμα στην οποία μπορείτε να γράψετε το email του φίλου σας, ενώ αν έχετε προφίλ στο Facebook ή στο Twitter μπορείτε με τα εικονίδια που θα βρείτε στο τέλος της ανάρτησης να την μοιραστείτε με τους φίλους σας.

2. Στην δεξιά στήλη του ιστολογίου μας μπορείτε να βρείτε το πλαίσιο στο οποίο βάζοντας το email σας και πατώντας την λέξη Submit θα ενημερώνεστε αυτόματα για τις τελευταίες αναρτήσεις του ιστολογίου μας.

3. Αν έχετε λογαριασμό στο Twitter σας δινεται η δυνατότητα να μας κάνετε follow και να παρακολουθείτε το ιστολόγιό μας από εκεί. Θα βρείτε το σχετικό εικονίδιο του Twitter κάτω από τα πλαίσια του Google Friend Connect, στην δεξιά στήλη του ιστολογίου μας.

4. Μπορείτε να ενημερωθείτε από την δεξιά στήλη του ιστολογίου μας με τα διάφορα gadgets για τον καιρό, να δείτε ανακοινώσεις, στατιστικά, ειδήσεις και λόγια ή κείμενα που δείχνουν τις αρχές και τα πιστεύω του ιστολογίου μας. Επίσης μπορείτε να κάνετε αναζήτηση βάζοντας μια λέξη στο πλαίσιο της Αναζήτησης (κάτω από τους αναγνώστες μας). Πατώντας την λέξη Αναζήτηση θα εμφανιστούν σχετικές αναρτήσεις μας πάνω από τον χώρο των αναρτήσεων. Παράλληλα μπορείτε να δείτε τις αναρτήσεις του τρέχοντος μήνα αλλά και να επιλέξετε κάποια συγκεκριμένη κατηγορία αναρτήσεων από την σχετική στήλη δεξιά.

5. Μπορείτε ακόμα να αφήσετε το μήνυμά σας στο μικρό τσατάκι του blog μας στην δεξιά στήλη γράφοντας απλά το όνομά σας ή κάποιο ψευδώνυμο στην θέση "όνομα" (name) και το μήνυμά σας στην θέση "Μήνυμα" (Message).

6. Επίσης μπορείτε να μας στείλετε ηλεκτρονικό μήνυμα στην διεύθυνσή μας koukthanos@gmail.com με όποιο περιεχόμενο επιθυμείτε. Αν είναι σε προσωπικό επίπεδο θα λάβετε πολύ σύντομα απάντησή μας.

7. Τέλος μπορείτε να βρείτε στην δεξιά στήλη του ιστολογίου μας τα φιλικά μας ιστολόγια, τα ιστολόγια που παρακολουθούμε αλλά και πολλούς ενδιαφέροντες συνδέσμους.

Να σας υπενθυμίσουμε ότι παρακάτω μπορείτε να βρείτε χρήσιμες οδηγίες για την κατασκευή των αναρτήσεών μας αλλά και στην κάτω μπάρα του ιστολογίου μας ότι έχει σχέση με δημοσιεύσεις και πνευματικά δικαιώματα.

ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΚΑΛΗ ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ

Χρήσιμες οδηγίες για τις αναρτήσεις μας.

1. Στις αναρτήσεις μας μπαίνει ΠΑΝΤΑ η πηγή σε οποιαδήποτε ανάρτηση ή μερος αναρτησης που προέρχεται απο άλλο ιστολόγιο. Αν δεν προέρχεται από κάποιο άλλο ιστολόγιο και προέρχεται από φίλο αναγνώστη ή επώνυμο ή άνωνυμο συγγραφέα, υπάρχει ΠΑΝΤΑ σε εμφανες σημείο το ονομά του ή αναφέρεται ότι προέρχεται από ανώνυμο αναγνώστη μας.

2. Για όλες τις υπόλοιπες αναρτήσεις που δεν έχουν υπογραφή ΙΣΧΥΕΙ η αυτόματη υπογραφή της ανάρτησης. Ετσι όταν δεν βλέπετε καμιά πηγή ή αναφορά σε ανωνυμο ή επώνυμο συντάκτη να θεωρείτε ΩΣ ΑΥΣΤΗΡΟ ΚΑΝΟΝΑ ότι ισχύει η αυτόματη υπογραφή του αναρτήσαντα.

3. Οταν βλέπετε ανάρτηση με πηγή ή και επώνυμο ή ανώνυμο συντάκτη αλλά στη συνέχεια υπάρχει και ΣΧΟΛΙΟ, τότε αυτό είναι ΚΑΙ ΠΑΛΙ του αναρτήσαντα δηλαδή είναι σχόλιο που προέρχεται από το ιστολόγιό μας.

Σημείωση: Να σημειώσουμε ότι εκτός των αναρτήσεων που υπογράφει ο διαχειριστής μας, όλες οι άλλες απόψεις που αναφέρονται σε αυτές ανήκουν αποκλειστικά στους συντάκτες των άρθρων. Τέλος άλλες πληροφορίες για δημοσιεύσεις και πνευματικά δικαιώματα μπορείτε να βρείτε στην κάτω μπάρα του ιστολογίου μας.