Η Τουρκία κηρύσσει νέα θαλάσσια πάρκα στο Αιγαίο

Γράφει η ΣΤΕΛΛΟΥ ΒΑΝΑ  

 

Η Τουρκία κήρυξε δύο νέες θαλάσσιες περιοχές στο Αιγαίο «Εθνικά Θαλάσσια Πάρκα», σε μια κίνηση που, πέρα από την προστασία της θαλάσσιας βιοποικιλότητας, εντάσσεται στην ευρύτερη προσπάθεια της Άγκυρας να κατοχυρώσει τις μονομερείς θαλάσσιες διεκδικήσεις της. Την ίδια ώρα, η Αθήνα προωθεί σχετικές πρωτοβουλίες στο Αιγαίο, οι οποίες (στον αντίποδα της Τουρκίας) βασίζονται στο Δίκαιο της Θάλασσας.

 

Δύο προεδρικά διατάγματα που δημοσιεύθηκαν την Κυριακή στην Εφημερίδα της Κυβέρνησης επιβεβαιώνουν σύμφωνα με την Άγκυρα, τα θαλάσσια δικαιώματα της Τουρκίας στο Αιγαίο. Είναι χαρακτηριστικό ότι τα τουρκικά ΜΜΕ αναφέρονται ότι «προχωρά ο σχεδιασμός της Γαλάζιας Πατρίδας».

 

Με το ένα διάταγμα, μια περιοχή μεταξύ της περιοχής Φετιγιέ της Μούγλα και της περιοχής Κας της Αττάλειας, στο νότιο Αιγαίο, χαρακτηρίζεται «εθνικό θαλάσσιο πάρκο», ενώ με το δεύτερο εφαρμόζεται ο ίδιος χαρακτηρισμός σε περιοχή του Βόρειου Αιγαίου, κοντά στις ακτές της Τεκιρντάγ και των Δαρδανελλίων (Τσανάκαλε) καταλαμβάνοντας την περιοχή ανατολικά της Ρόδου μέχρι και το Καστελλόριζο. 

 

Το ελληνικό υπουργείο Εξωτερικών σε ανακοίνωση του χαρακτηρίζει παράνομη την εγκαθίδρυση των συγκεκριμένων πάρκων στο μέτρο που καταλαμβάνουν διεθνή ύδατα, επισημαίνοντας ότι, σύμφωνα με το Δίκαιο της Θάλασσας, κανένα κράτος δεν έχει δικαίωμα να προχωρεί μονομερώς στη δημιουργία θαλάσσιων προστατευόμενων περιοχών εκτός της εθνικής του δικαιοδοσίας.

 

Παράλληλα, η Αθήνα υπογραμμίζει ότι τα τουρκικά θαλάσσια πάρκα είναι παράνομα και στον βαθμό που εκτείνονται εντός ελληνικής υφαλοκρηπίδας. Ως εκ τούτου, όπως τονίζει το ΥΠΕΞ, η τουρκική ενέργεια «δεν παράγει κανένα απολύτως έννομο αποτέλεσμα», ούτε ως προς τα διεθνή ύδατα, ούτε ως προς τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα στην υφαλοκρηπίδα. Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην επισήμανση ότι η μονομερής θέσπιση από την Τουρκία «εθνικών» θαλάσσιων πάρκων σε περιοχές εκτός της δικαιοδοσίας της δεν μπορεί να δημιουργήσει τετελεσμένα, ούτε να επηρεάσει δικαιώματα που απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο. 

 

Τι υποστηρίζει η Τουρκία 

 

Η Τουρκία παρουσιάζει τις σχετικές πρωτοβουλίες ως μια κίνηση προστασίας της θαλάσσιας βιοποικιλότητας. Ωστόσο, τα θαλάσσια πάρκα αποτελούν εδώ και αρκετό καιρό πηγή αντιπαράθεσης με την Ελλάδα. Ελληνικά μέσα ενημέρωσης μετέδωσαν νωρίτερα αυτόν τον μήνα ότι η ελληνική κυβέρνηση προχωρά επίσης στα σχέδιά της για την κήρυξη ενός νέου εθνικού θαλάσσιου πάρκου στο νότιο Αιγαίο. Το σχετικό διάταγμα βρίσκεται πλέον ενώπιον ανώτατου δικαστηρίου της χώρας και, σύμφωνα με “Το Βήμα”, αναμένεται να οριστικοποιηθεί τον Οκτώβριο.

 

Η Ελλάδα ανακοίνωσε πέρυσι δύο θαλάσσια πάρκα, δηλαδή περιοχές που έχουν οριστεί για την προστασία θαλάσσιων ειδών, στο Ιόνιο Πέλαγος και γύρω από τα νησιά των νότιων Κυκλάδων, προκαλώντας την έντονη δυσαρέσκεια της Άγκυρας. Η Τουρκία υποστήριξε ότι η δημιουργία θαλάσσιων πάρκων, ιδιαίτερα κοντά στα νησιά, έχει πολιτικό χαρακτήρα και δεν αποσκοπεί αποκλειστικά στην προστασία της βιοποικιλότητας, αλλά «αποτελεί προσπάθεια αλλαγής του status quo στην αμφισβητούμενη θαλάσσια περιοχή», ομνύοντας παγίως στο αναθεωρητικό δόγμα της “Γαλάζιας Πατρίδας”. 

 

Ελληνικά μέσα ενημέρωσης ανέφεραν ότι ενδέχεται να δημιουργηθούν νέα θαλάσσια πάρκα κοντά στα Δωδεκάνησα ή, όπως είναι γνωστά στην Τουρκία, τα «On İki Ada» («Δώδεκα Νησιά»).

 

Με πληροφορίες από την DailySabah

Η δεύτερη εικόνα με τν χάρτη από την ΠΤΗΣΗ

Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής: Έτσι γίνεται όταν εμείς τα αφήνουμε όλα στον Θεό

Άκουσε ένα θαυμαστό γεγονός που έγινε εδώ στο Άγιον Όρος και ίσως έως τώρα δεν το έχεις ακούσει.

 

Έτυχε κάποιος στις ημέρες μας εδώ στα Κατουνάκια, που εγώ δεν τον πρόφθασα, γιατί πριν από λίγο καιρό είχε πεθάνει. Αυτός ήταν υποτακτικός σε ένα Γέροντα τυφλό. Λοιπόν μία ημέρα ήλθε ένας πτωχός κοσμικός, περαστικός από το Κελλί του.

 

Και τον ρωτά ο νέος μοναχός:

Από πού είσαι;

Και αυτός ήταν χωριανός του.

 

Λοιπόν δεν του έδωκε γνωριμία, μόνον του είπε τί κάμνει ο τάδε – για τον πατέρα του. Του λέει ο ξένος, ότι αυτός πέθανε και άφησε τη γυναίκα του και τρία κορίτσια στους δρόμους ορφανά και πτωχά. Είχαν και έναν υιό, λέει, που έφυγε από χρόνια και δεν γνωρίζουν τι έγινε.

 

Λοιπόν σαν να τον κτύπησε κεραυνός τον μοναχό. Και αμέσως τον προσέβαλε η πάλη των λογισμών.

- Θα φύγω, λέει στο Γέροντά του. Θα φύγω να πάω να τους προστατεύσω!

 

Ζητά ευλογία. Δεν του δίνει ο Γέροντας. Αυτός συνεχώς επιμένει. Και συμβουλεύοντάς τον ο Γέροντας κλαίει για τον εαυτό του, κλαίει και για εκείνον. Αλλά στάθηκε αδύνατον να τον μεταπείσει. Τέλος τον άφησε στο θέλημά του, και έφυγε ο υποτακτικός.

 

Αφού βγήκε έξω από το Όρος κάθισε να συνέλθει κάτω από τη σκιά ενός δένδρου.

Εν τω μεταξύ έφθασε εκεί ιδρωμένος και ένας άλλος μοναχός· κάθισε και αυτός κάτω από την ιδία σκιά. Και άρχισε να του λέει:

- Σε βλέπω, αδελφέ, ταραγμένο. Δεν μου λες τί έχεις;

-Άφησε, Πάτερ, του λέει· έπαθα μεγάλο δυστύχημα. Και του διηγείται με λεπτομέρεια όλη την ιστορία του, Ο δε αγαθός οδοιπόρος του λέει:

 

- Αν θέλεις, αγαπητέ αδελφέ, άκουσέ με· γύρισε πίσω στο Γέροντά σου και ο Θεός θα προστατεύσει το σπίτι σου. Συ να υπηρετείς το Γέροντά σου, αφού μάλιστα είναι και τυφλός.

 

Αλλ’ αυτός δεν τον άκουε. Κυριευμένος από τους λογισμούς του φαίνονταν σαν παραλήρημα τα λόγια του άλλου. Και, αφού του έφερε πολλά παραδείγματα, σηκώθηκε ο ανυπάκουος μοναχός να συνεχίσει το δρόμο του προς τον κόσμο. Ο μοναχός εν τέλει του λέει·

- Λοιπόν δεν με ακούς να γυρίσεις πίσω;

- Όχι! αντιλέγει εκείνος.

- Ε τότε λέει ο μοναχός· Εγώ είμαι Άγγελος Κυρίου και εμένα πρόσταξε ο Θεός, αμέσως όταν πέθανε ο πατέρας σου να πάω κοντά τους να τους φυλάω και να γίνω προστάτης τους. Αφού λοιπόν τώρα εσύ πηγαίνεις αντί για μένα, εγώ τους αφήνω και φεύγω, εφ’ όσον δεν με ακούς. Και έγινε άφαντος. Τότε λοιπόν συνήλθε ο μοναχός και γύρισε αμέσως στο Γέροντα· και τον βρήκε γονατιστό, να προσεύχεται γι’ αυτόν.

 

Κατάλαβες, τέκνο μου; Έτσι γίνεται, όταν εμείς τα αφήνουμε όλα στο Θεό. Αφού πολύ καλά τα οικονομεί Εκείνος ως αγαθός κυβερνήτης και κανένα σφάλμα δεν υπάρχει στο θέλημά του. Αλλά χρειάζεται να έχει υπομονή εκείνος που ζητά να σωθεί. Αν δε ζητούμε εμείς να τα κάνει ο Θεός, όπως αρέσουν στη δική μας διάκριση, τότε αλλοίμονο στο χάλι μας.

 

Γέροντος Ιωσήφ, «Έκφρασις Μοναχικής Εμπειρίας», εκδ. Ι.Μ.Φιλοθέου, Άγ. Όρος, σ. 109-111

 

πηγή

Η Γεωπολιτική Παγίδα των «Θαλάσσιων Πάρκων»

Γράφει ο Γιώργος Βενετσάνος

 

Η μονομερής ανακήρυξη «Εθνικών Θαλάσσιων Πάρκων» από την Τουρκία στο Βόρειο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο αποτελεί μια ξεκάθαρη προσπάθεια της Άγκυρας να παγιώσει τετελεσμένα και να επιβάλει de facto τις αναθεωρητικές της αξιώσεις έναντι των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων. Τα δύο Προεδρικά Διατάγματα που εκδόθηκαν με την υπογραφή του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν εργαλειοποιούν την περιβαλλοντική προστασία με σκοπό τον γεωπολιτικό αποκλεισμό κρίσιμων ελληνικών νησιών, όπως το Καστελλόριζο, η Λήμνος και η Σαμοθράκη. Η κίνηση αυτή αναδεικνύει τα όρια της πάγιας ελληνικής διπλωματικής τακτικής, η οποία, περιοριζόμενη στη θεωρητική επίκληση του Διεθνούς Δικαίου, αδυνατεί να αναχαιτίσει μια περιφερειακή δύναμη που συστηματικά παραβιάζει τη διεθνή νομιμότητα για να εδραιώσει τη στρατηγική της υπεροχή.

 

Η καθυστέρηση της Ελλάδας να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα από τα 6 στα 12 ναυτικά μίλια σε όλη την επικράτεια στερεί από τη χώρα μια ιστορική και μοναδική ευκαιρία να κατοχυρώσει νομικά τον έλεγχο του 73% του Αιγαίου. Όσο η Αθήνα αναβάλλει την άσκηση αυτού του νόμιμου δικαιώματός της, τόσο η Τουρκία βρίσκει το διπλωματικό και επιχειρησιακό κενό για να παγιώνει de facto καταστάσεις αμφισβήτησης στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

 

Η επιλογή της περιοχής Φετιγιέ-Κας δεν είναι τυχαία. Το σύμπλεγμα του Καστελλόριζου, που βρίσκεται ακριβώς απέναντι από το Κας, αποτελεί το γεωγραφικό και νομικό κλειδί για την οριοθέτηση της ηπειρωτικής υφαλοκρηπίδας και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) στην Ανατολική Μεσόγειο. Με την περικύκλωση του νησιού, η Τουρκία επιχειρεί να μειώσει την επήρεια των ελληνικών νησιών σε θαλάσσιες ζώνες. Επιδιώκει να εγκλωβίσει το Καστελλόριζο σε μια στενή ζώνη χωρικών υδάτων 6 ναυτικών μιλίων, αποκόπτοντάς το από την υπόλοιπη ελληνική υφαλοκρηπίδα.

 

Το μεγάλο και αναπάντητο ερώτημα που τίθεται πλέον είναι τι θα συμβεί όταν το ελληνικό και το τουρκικό Πολεμικό Ναυτικό κληθούν να υπερασπιστούν τις ίδιες θαλάσσιες περιοχές. Εάν η Άγκυρα στείλει πολεμικά πλοία για να επιβάλει το καθεστώς προστασίας των δικών της «θαλάσσιων πάρκων» εντός της ελληνικής ΑΟΖ, η Ελλάδα θα υποχρεωθεί να αναπτύξει τον στόλο της για να υπερασπιστεί τον χώρο που της ανήκει νόμιμα. Μια τέτοια απευθείας αντιπαράθεση στο πεδίο εγκυμονεί τεράστιους κινδύνους για ένα θερμό επεισόδιο ή μια γενικευμένη σύρραξη, καθώς καμία πλευρά δεν θα μπορεί να υποχωρήσει χωρίς να υποστεί τεράστιο πολιτικό και στρατηγικό κόστος.

Δελτία Τύπου της ΝΙΚΗΣ για

Αθήνα, 17/8/2026  

 

ΝΙΚΗ για πυρκαγιές: Θα έρθει η ώρα της απόδοσης ευθυνών, τώρα είναι ώρα μάχης

 

Η ΝΙΚΗ, συνεπής στην αρχή της να αποφεύγει οποιαδήποτε κριτική την ώρα της μάχης, συμπαραστέκεται στον αγώνα που δίνουν όλες αυτές τις μέρες οι άνδρες και οι γυναίκες του Πυροσβεστικού Σώματος με οποιαδήποτε μορφή εργασίας απασχολούνται, οι εθελοντές πυροσβέστες, οι χειριστές των εναέριων μέσων πυρόσβεσης, οι εργαζόμενοι στην τοπική αυτοδιοίκηση, τα στελέχη του Λιμενικού Σώματος, της Ελληνικής Αστυνομίας, του ΕΚΑΒ, της Πολιτικής Προστασίας, όλοι όσοι αντιμετωπίζουν τις φλόγες απ´ άκρου εις άκρον της πατρίδας μας.

 

Εκφράζει παράλληλα τη θλίψη της για την απώλεια των δύο συμπολιτών μας στα Περιστέρια Σαλαμίνας, τη στήριξη της στους εγκαυματίες και τους τραυματίες από τις πυρκαγιές σε Σαλαμίνα και Χαλκιδική αλλά και σε όσους είδαν να χάνουν τις περιουσίες τους στις φλόγες.

 

Η ώρα του απολογισμού και της απόδοσης των ευθυνών για την καταστροφή, για αυτά που έγιναν και για όσα δεν έγιναν, θα έρθει. Και αποτελεί το ελάχιστο χρέος, και προς τα θύματα και προς αυτούς που δίνουν τη μάχη, να υπάρξει πλήρης και σε βάθος διερεύνηση τόσο των αιτιών των φονικών πυρκαγιών, όσο και της επάρκειας των μέτρων που προβλέφθηκαν για την αντιμετώπιση τους.

 

Δ. Νατσιος: Απόδειξη της διπλωματικής αποτυχίας της κυβέρνησης Μητσοτάκη η ανακήρυξη τουρκικών θαλάσσιων πάρκων 

 

Άλλη μια προκλητική ενέργεια της Άγκυρας, όπως μας έχει συνηθίσει στις μέρες του Αυγούστου, η ανακήρυξη θαλάσσιων πάρκων που αμφισβητούν κυριαρχικά δικαιώματα της πατρίδας μας. Άλλη μια απόδειξη της διπλωματικής αποτυχίας της κυβέρνησης Μητσοτάκη, που επένδυσε στην τακτική του κατευνασμού των «απέναντι» υπονομεύοντας την εθνική ασφάλεια αλλά και πλήττοντας την εθνική αξιοπρέπεια.

 

Δεν υπάρχει το ελάχιστο περιθώριο εφησυχασμού, δεν νοείται η παραμικρή αναποφασιστικότητα την ώρα που ο Ερντογάν δείχνει τις προθέσεις του στο Αιγαίο, αμφισβητώντας εκ νέου την επήρεια του Καστελλόριζου και, επιπλέον, το δικαίωμα επέκτασης των χωρικών υδάτων μας στα 12 ναυτικά μίλια, τώρα και στο βόρειο τμήμα του Αρχιπελάγους και στη θαλάσσια περιοχή ανάμεσα σε Σαμοθράκη και Λήμνο.

 

Η ΝΙΚΗ απαιτεί άμεση ανάληψη πρωτοβουλιών

•⁠ ⁠για τη διεθνή καταγγελία της παραβίασης του Διεθνούς Δικαίου από πλευράς Τουρκίας, 

•⁠ ⁠για την εφαρμογή του Θαλάσσιου Χωροταξικού Σχεδιασμού,

•⁠ ⁠για την έναρξη συζητήσεων για την οριοθέτηση ΑΟΖ με την Κύπρο.

 

Δ. Νατσιός: Η κυβέρνηση επιτίθεται σε ένστολους και οικογένεια 

 

Ανάρτηση του Προέδρου της ΝΙΚΗΣ, Δ. Νατσιού στο Χ, για τις αλλαγές στην μοριοδότηση των στελεχών των ΕΔ στις μεταθέσεις

 

Η Κυβέρνηση άλλη μια φορά τιμωρεί την ελληνική οικογένεια. Και δεν είναι υπερβολή.

Με απόφαση του Υπουργού Εθνικής Άμυνας (ΦΕΚ 2687/13 Μαϊ 2026) τροποποιούνται τα κριτήρια που αφορούν τις μεταθέσεις των στελεχών των ΕΔ. 

 

Αυτοί που θίγονται είναι στελέχη «ειδικής μεταθετικότητας» δηλαδή στελέχη με τρία τέκνα και άνω, οι μονογονεϊκές οικογένειες και οι πάσχοντες από ανίατα ή δυσίατα νοσήματα.

 

Για τα παραπάνω στελέχη, πλέον, δεν θα υπολογίζονται τα μόρια που λάμβαναν λόγω «επιχειρησιακής» και «επιτελικής βαρύτητας» σε μία Μονάδα, όταν θα συμπληρώνουν τρία χρόνια παραμονής σε φρουρά προτίμησής τους. Μέτρο που έχει και αναδρομική ισχύ. Επίσης η μοριοδότηση για κάθε τέκνο μειώνεται δραματικά. 

 

Το μέτρο αυτό θα εφαρμόζεται μόνο για τα στελέχη «ειδικής μεταθετικότητας» και ανεξάρτητα από τον τόπο υπηρέτησης, ενώ για τους λοιπούς συναδέλφους τους θα προσμετράται κανονικά η μοριοδότηση λόγω «επιχειρησιακής» και «επιτελικής βαρύτητας» της Μονάδος.

 

Καλώ τον κ. Πρωθυπουργό να επανορθώσει άμεσα αυτήν την κατάφωρη αδικία σε βάρος των πολύτεκνων οικογενειών των στελεχών τα οποία υπηρετούν την πατρίδα διπλά. 

 

Σε μια χώρα που κινδυνεύει με δημογραφικό αφανισμό τέτοιες ενέργειες είναι εκ του πονηρού.

https://x.com/dimitrisnatsios/status/2089261126055788859

Η μητρότητα στην πυρηνική οικογένεια

Σε άρθρο του με αφορμή τον Δεκαπενταύγουστο, ο Μητροπολίτης Μεσσηνίας Χρυσόστομος εστιάζει στην αξία της μητρότητας και στη συζυγική ισοτιμία μέσα στον γάμο. Υποστηρίζει ότι η γυναίκα καταξιώνεται ουσιαστικά μέσα από τη λειτουργία της ως μητέρας και συζύγου, χαρακτηρίζοντας αχρείαστα τα σύγχρονα φεμινιστικά κινήματα. 

 

Παράλληλα, τάσσεται ξεκάθαρα κατά των αμβλώσεων, απορρίπτει την τεκνοθεσία από ομόφυλα ζευγάρια και προειδοποιεί για τους κινδύνους αποδυνάμωσης της πυρηνικής οικογένειας. Τονίζει, τέλος, ότι η προστασία του παραδοσιακού μοντέλου αποτελεί θεμέλιο για την ψυχική και κοινωνική ισορροπία.

 

Η γυναίκα ως μητέρα και σύζυγος 

 

Η μητρότητα είναι ίσως η πιο αθόρυβη και συγχρόνως η πιο δυνατή ισχυρή λειτουργία μέσα στην οικογένεια.

Δεν εξαντλείται στη φροντίδα των παιδιών, αλλά γίνεται τρόπος ζωής, προσφοράς, υπομονής και αγάπης, η οποία απλώνεται σε ολόκληρη την οικογένεια και συχνά ξεπερνά τα όριά της.

Παραμονές της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, το πρόσωπο της Παναγίας μάς θυμίζει αυτή ακριβώς τη διάσταση της μητρότητας: την αγάπη που συνοδεύει, στηρίζει και παραμένει κοντά στον άνθρωπο σε κάθε στιγμή της ζωής του.

Μέσα σε αυτό το φως αποκτούν ιδιαίτερη αξία και οι απλές, καθημερινές μαρτυρίες ανθρώπων που έζησαν από κοντά μια τέτοια οικογενειακή σχέση.

Δανείζομαι την περιγραφή ενός γιού στο πώς βίωνε τις σχέσεις των γονέων του. «Συμπλήρωναν ο ένας τον άλλον. Η μητέρα μας ακολουθούσε τον πατέρα μας σε όλες του τις αποφάσεις, αλλά και ο πατέρας μας δεν μπορούσε να αποφασίζει χωρίς την μητέρα μας.

Ήταν πάντοτε μαζί. Ο ένας για τον άλλον, αλλά μαζί και για τον πλησίον. Η μητέρα μας ζούσε σε απόλυτη αρμονία με τον αγαπητό της σύζυγο. Για τα παιδιά της ήταν μία γλυκειά και τρυφερή μητέρα, γιαγιά και προγιαγιά. Μεγάλοι και μικροί σαν σε μυθιστόρημα. Όλοι φιλοξενήθηκαν με εγκαρδιότητα και τιμή».

Η απλή αλλά ουσιαστική περιγραφή καταδεικνύει, ότι αυτό το οποίο χαρακτηρίζουμε ως «ανδρόγυνο», σχέση, δηλαδή, άνδρα και γυναίκας σε έναν κοινόν οίκο, καθορίζεται από την συναντίληψη και ενότητα, όχι μόνο «σαρκός και αίματος», αλλά και έργων, δράσεων, σκέψεων, αποφάσεων, ενεργειών, και αντιλήψεων, αφού υπηρετούν έναν κοινό σκοπό, την δημιουργία, την ανάπτυξη και την προσφορά στην μικρογραφία μιάς κοινωνίας, των μελών μιάς οικογένειας.

Αντίθετα, εάν σ’ αυτόν τον κοινόν οίκο, ο άνδρας και η γυναίκα βρίσκονταν σε διάσταση και σύγκρουση, τότε δεν θα προχωρούσε τίποτε, θα έμενε ο οίκος στάσιμος και ακυβέρνητος και σε άσχημη κατάσταση, όπως λέει ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος, είναι ένα αφύσικο καράβι που θαλασσοδέρνεται.

Απολύτως ευκταία και προτιμηταία, συνεπώς, η συζυγική αρμονία, ομόνοια, ενότητα και συνεργασία ως συνισταμένη μιάς συνεχούς κατάστασης αγώνος και αλληλοπεριχωρήσεων.

Ένας διττός αγώνας, αντικείμενος σε κάθε μορφής εξουσίας, με την οποία επιδιώκεται η θυσία των άλλων προς ικανοποίηση ατομικών απόψεων και προτιμήσεων, συγκείμενος όμως στην κατάκτηση του πραγματικού νοήματος της συμβίωσης και της ομοζυγίας.

Στον γάμο είναι ανοίκεια η εξουσιαστική δύναμη, όπως ακριβώς ισχύει και στην Εκκλησία και στην κατά Χριστόν σωτηρία.

Στον γάμο υπάρχει αμοιβαιότητα, ισότητα και μία αξιοπρόσεκτη ισοτιμία μεταξύ των συζύγων, γιαυτό είναι συγχρόνως και ομόζυγοι.

Υπ’ αυτήν την προοπτική ο πραγματικός και ουσιαστικός γάμος δεν είναι μία απλή μορφή συμβίωσης αλλά είναι ένα συνεχές και δυναμικό γεγονός, πάντοτε με θετικό πρόσημο στην πορεία του, όταν μάλιστα βρίσκεται σε αναφορά προς τις διανθρώπινες σχέσεις και την κοινωνία.

Σ’ αυτή την ισορροπία των ομοζύγων σχέσεων η γυναίκα, ως μητέρα και σύζυγος, καλείται να διαδραματίσει έναν σημαντικό ρόλο, να συμπληρώσει τον σύζυγό της στον κοινό τους αγώνα για την βιοτική μέριμνα της οικογένειας του, να καταστεί ασφαλής και σταθερός βοηθός και συνεργάτης του συζύγου της.

Επαναλαμβάνω τα λόγια της περιγραφής. «Συμπλήρωναν ο ένας τον άλλον, ο ένας δίπλα στον άλλο... η μητέρα ακολουθούσε τον πατέρα σ’ όλες τις αποφάσεις αλλά και ο πατέρας δεν μπορούσε να αποφασίσει χωρίς την μητέρα».

Αυτή ακριβώς η περιγραφική μορφή σχέσης αποτελεί το «κάτοπτρο» της γυναίκας μητέρας και συζύγου, της γυναίκας στις σχέσεις της προς τον σύζυγό της και προς τα παιδιά της.

Μία σύζυγος, η οποία καλλιεργεί την κοινωνία με τον σύζυγό της και συγχρόνως προβάλλει το πρότυπο κοινωνίας και σχέσης προς τα παιδιά της, ως το δομικό στοιχείο σε ό,τι χαρακτηρίζουμε οικογένεια.

Η γυναίκα ως σύζυγος πρέπει να καλλιεργεί την σωφροσύνη μέσα στην οικογένεια και να συμπληρώνει τον σύζυγό της, διαφορετικά τα προβλήματα σχέσεων και συναντίληψης θα επιφέρουν οδυνηρά αποτελέσματα.

Ο περιγραφόμενος τρόπος ζωής των συζύγων, ας παραδεχθούμε, ότι δημιουργεί πάντως -ως μη όφειλε- προκλήσεις στις σύγχρονες κοινωνίες, επειδή νοηματοδοτείται από τον αλληλοσεβασμο, την θυσιαστική αγάπη και την ισότητα τόσο στα δικαιώματά τους όσο και στις υποχρεώσεις τους.

Ο Μέγας Βασίλειος χαρακτηρίζει τον τρόπο αυτό ως «αγαπητική δύναμη» και ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός ως «δύναμη αγαπήσεως» και «ορμή προς το έτερον».

Αυτή η «δύναμις» αποτελεί την κινητήρια ισχύ ώστε οι σχέσεις μεταξύ των συζύγων, ανδρός και γυναικός, να καρποφορήσουν και να καρπογονήσουν σε κάθε επίπεδο της ζωής και να αποτελέσουν πραγματική συμβίωση.

Η ισότητα, η ισοτιμία και ο αλληλοσεβασμός δεν επιτρέπουν να εμφιλοχωρήσει μεταξύ των συζύγων η πλεονεξία ούτε η αφροσύνη ενώ η σωφροσύνη και η σύνεση είναι απαραίτητα στοιχεία μεταξύ των συζύγων όχι μόνο για τις ουσιώδεις αποφάσεις αλλά και για τις τρέχουσες ανάγκες της καθημερινότητας.

Η ισότητα αυτή ως αλληλοπεριχώρηση δεν συνιστά κάποια «πάλη διεκδικήσεων» αλλά την εκούσια παραίτηση ενός εκάστου κατά περίπτωση και υπέρ του κοινού καλού.

Επίσης, δεν εξετάζεται δικανικά σε σχέση προς την ικανοποίηση του ατομικού μας δικαιώματος, αφού ουσιαστικά η ισότητα και η σωφροσύνη, η σύνεση και η συζυγία είναι άσκηση και δοκιμασία πάνω στην ελευθερία του άλλου, στο κατά πόσο, δηλαδή, σέβομαι και αποδέχομαι τον άλλον και δεν τον χρησιμοποιώ ως προς το σώμα του ή και ως προς τις πνευματικές και ψυχικές του λειτουργίες.

Γι’ αυτό και ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος στους λόγους του περί της «εννόμου συζυγίας» αποδίδει και αναγνωρίζει πρωτεύοντα ρόλο στη σύζυγο αναφερόμενος στην καλλιέργεια της σωφροσύνης και της σύνεσης μέσα στην οικογένεια.

Αντίστοιχα είναι και τα λειτουργήματα της γυναίκας ως μητέρας χωρίς να διαφοροποιείται από τα διακονήματά της ως συζύγου. Δύο ρόλοι σε ένα πρόσωπο, «δύο όψεις του ιδίου νομίσματος».

Είναι γνωστό, ότι η έννοια της συζυγίας και της ομοζυγίας περικλείει μέσα της και την σχέση της μητέρας - συζύγου προς τα παιδιά, της οποίας ο ρόλος δεν περιορίζεται μόνο στο θέμα της «ανατροφής», γιατί στο έργο αυτό και οι δύο γονείς αγωνίζονται, αλλά κυρίως στον τρόπο ανάπτυξης του παιδιού ως μιάς ολοκληρωμένης ψυχοσωματικής προσωπικότητας, μέσα από την υπόδειξη του ορθού ρόλου της μητέρας ως γυναίκας και του πατέρα ως ανδρός.

Γι’ αυτό και καμμία πράξη υιοθεσίας (τεκνοθεσίας) μεταξύ ομοφύλων ζευγαριών, όσο δημοκρατικό και δικαιωματικό και αν ακούγεται, δεν μπορεί στην πράξη να γίνει αποδεκτό, τουλάχιστον από την Εκκλησία, αφού οι ρόλοι των δύο γονέων-συζύγων, ανδρός και γυναικός, είναι αλληλοσυμπληρούμενοι και αλληλοπεριχωρούμενοι σε σχέση προς τα παιδιά τους.

Αυτή η σχέση μητέρας - συζύγου και παιδιών είναι σχέση ζωής. Ξεκινά από τη στιγμή της σύλληψης και στη βάση αυτή καθορίζονται όλες οι άλλες λειτουργικές σχέσεις ως πράξεις συμβίωσης.

Η μητέρα προσφέρει ολόκληρη τη βιολογική της υπόσταση και ύπαρξη για την σύλληψη και την ανάπτυξη του παιδιού της και το αποτέλεσμα είναι μία συμπορευτική συμβίωση για μία κοινή περίοδο ζωής, όπου η ζωή της μητέρας εξαρτάται και από τη ζωή του κυοφορούμενου εμβρύου, όπως άλλωστε και η ζωή του εμβρύου εξαρτάται καθοριστικά από τη ζωή της μητέρας του.

Σ’ αυτήν την σχέση όμως έχει συμβάλλει και ο πατέρας, γι’ αυτό και για εκείνον ακόμη η σχέση πατέρα, μητέρας και εμβρύου είναι μία σχέση ζωής συμπληρωματική και αλληλοπεριχωρούμενη.

Η ζωτική αυτή ιδιαίτερη σχέση πατέρα, μητέρας και εμβρύου δημιουργεί υποχρεώσεις και δικαιώματα τόσο για τους γονείς όσο και για το έμβρυο. Κανένας παράγοντας ή οποιαδήποτε άλλη αιτία δεν μπορούν να αποφασίζουν για την διακοπή αυτής της ζωτικής σχέσης.

Στην λογική αυτή θεωρώ δικαιολογημένη την αντίδραση και την άρνηση της Ορθόδοξης Εκκλησίας να αποδεχθεί την άμβλωση, όταν η πράξη διακοπής της κύησης, η οποία συνεπάγεται και την διακοπή της ζωής του εμβρύου, γίνεται με σκοπό την μονομερή ικανοποίηση ατομικών δήθεν δικαιωμάτων του καθενός γονέα ή του οικογενειακού περιβάλλοντος ή κάποιας άλλης κοινωνικής αιτίας.

Στη βάση αυτή το θέμα των αμβλώσεων δεν είναι μόνο νομικό αλλά κυρίως υπαρξιακό και ζήτημα οντολογίας στο πλαίσιο των σχέσεων γονέων και εμβρύου.

Ακόμη λοιπόν ένας λόγος όπου η κάθε μορφή υιοθεσίας, μάλιστα μεταξύ των ομοφύλων ως τεκνοθεσίας, δεν είναι «συμβατή» και προς αυτό το γεγονός της ζωής, γιατί η ζωή καθεαυτή είναι θέμα σχέσεων, συνεισφοράς και συμβίωσης σε κάθε φάση της ζωτικής ανάπτυξης και δεν κατανοείται μόνο ως ένα στιγμιαίο γεγονός ή ως μία έκφραση ή κατάσταση ατομικής επιβίωσης, ανεξάρτητης από τη ζωή των άλλων, κυρίως των γονέων, ή μόνο ως ένα γεγονός βιολογικής και φυσικής σύλληψης ούτε βέβαια ως μία έκφραση κοινωνικής ευαισθησίας.

Αυτή η σχέση ζωής μεταξύ των γονέων και των παιδιών συνεχίζεται και μετά την γέννηση των παιδιών τους «έως εσχάτων» και ο ρόλος τους δεν εξαντλείται μόνο στη βιολογική ανάπτυξη και συντήρηση των παιδιών αλλά και στην πνευματική και ψυχική ολοκλήρωσή τους.

Εάν λοιπόν ο ρόλος της γυναίκας, ως μητέρας και συζύγου, είναι τόσο σημαντικός, και όντως είναι σημαντικός, διερωτώμαι σε τί χρησιμεύουν τα κάθε μορφής σύγχρονα φεμινιστικά κινήματα είτε η ανάπτυξη μιάς σύγχρονης «φεμινιστικής θεολογίας»;

Νομίζω ότι δεν εξυπηρετούν σε τίποτε. Αποτελούν απλά ένα υποκατάστατο και μόνο κοινωνικής καταξίωσης, το οποίο έρχεται να τονίσει «κατ’ επίφασιν» την διακριτότητα του φύλου της γυναίκας έναντι του ανδρός.

Η ίδια η φύση έχει δώσει την διακριτότητα αυτή του φύλου κυρίως ως προς την λειτουργικότητα του, να είναι δηλαδή σύζυγος και ομόζυγος, τροφός και μητέρα, και όχι κάποιο δικαιωματικό δεδομένο.

Οι όροι άλλωστε «μητέρα» και «μάνα» αυτό ακριβώς υποδηλώνουν: Την λειτουργικότητα της μητρότητας, ως έκφραση συνεχούς «θρέψης» και «συντήρησης», και τη συμβολή της στην ανάπτυξη των παιδιών της, ως συνεχής αναγέννηση ενδοοικογενειακή και στην κοινωνία.

Η μητρότητα δεν είναι ιδιότητα αλλά λειτούργημα χαρισματικό της γυναικείας φύσης. Είναι παράγοντας δομικός της οικογένειας, καθίσταται η αιτιώδης συνάφεια για την πρόοδο και ευημερία και για τον λόγο αυτό η κοινωνική της συμβολή δεν εξαντλείται στους ρόλους, οι οποίοι καθορίζονται μόνο από την αναπαραγωγική τους λειτουργία αλλά και από το ρόλο της ως σημαντικού παράγοντα ανάπτυξης μέσα στο ίδιο το οικογενειακό περιβάλλον.

Ο συγγραφέας του βιβλίου των Παροιμιών (31,10-28) περιγράφει την «ουσία» της αληθινής γυναίκας, ως μητέρας και συζύγου, την οποία θεωρεί ασυγκρίτως ανωτέρα και από τους πλέον πολύτιμους λίθους.

Η αφηγηματική αυτή αναφορά του Παροιμιαστή επιβεβαιώνει τον ουσιαστικό της ρόλο μέσα στην οικογένεια αλλά και την καταξίωσή της ως μητέρας και συζύγου, ιδιότητες και λειτουργήματα με τα οποία καταξιώνονται και τα δικαιώματά της, ενώ η επιδιωκόμενη «χειραφέτησή» της οδηγεί με βεβαιότητα στη διάλυση και διάσπαση, όχι μόνο της οικογένειας αλλά και της κοινωνίας γενικότερα, γιατί η πραγματικά αληθινή ελευθερία δεν σημαίνει απουσία δεσμεύσεων και περιορισμών αλλά σύμπραξη και συνέργεια σε μία δυναμική δημιουργικότητα, με την ανάπτυξη και διατήρηση μιάς σχέσης όπου κάθε μέρος αλληλοπεριχωρείται και αλληλοσυμπληρώνεται, ώστε τα έργα και οι επιδιώξεις τους ως γονέων να έχουν την ανάλογη σκοποθεσία. Διαφορετικά οδηγούμεθα σε μία ασυδοσία ενδοοικογεειακή, η οποία συνεπάγεται την διάσπαση της.

Υπ’ αυτήν την προοπτική η παραδοσιακά πυρηνική οικογένεια καθίσταται θεσμικά τρόπος επιβίωσης και ανάπτυξης, γιατί με τον τρόπο αυτό δεν μπορεί να εμφιλοχωρήσει ο ακραίος ατομοκεντρισμός και ανταγωνισμός και ο γάμος, ως γεγονός σχέσης και κοινωνίας, δεν μετατρέπεται σε καταναλωτικό αγαθό αλλά μέσο υπέρβασης των διαφόρων προβλημάτων και δυσλειτουργιών, οι οποίες επιλύονται με την υπομονή και την συναντίληψη.

Άλλωστε με την συμμετοχή και των δύο γονέων, πατέρα και μητέρας, ως προτύπων σε μία οικογένεια, προσφέρονται ως προς την ανατροφή των παιδιών, τα εχέγγυα εκείνα τα οποία απαιτούνται για την διαμόρφωση μιάς ισορροπημένης προσωπικότητας των παιδιών τους.

Στην σύγχρονη όμως εποχή της μετανεωτερικότητας, ακόμη και στην πυρηνική οικογένεια, η μητρότητα αμφισβητείται. Η στοχοποίηση των γονέων γενικά, του πατέρα και της μητέρας, συνεπάγεται μία στάση και μία τελμάτωση, αφού η ευθύνη και η αυτοθυσία αποδυναμώνονται και η ανατροφή των παιδιών από πράξη δημιουργικότητας μετατρέπεται σε «βάρος», γεγονός το οποίο οδηγεί με μεγάλη ευκολία στην αντικατάσταση της τεκνογονίας με τα «κατοικίδια συντροφιάς», ως υποκατάστατο δήθεν ισοτίμων σχέσεων και στάση ζωής.

Ανάλογη προβληματική εμφανίζεται και στις εναλλακτικές ή συμπεριληπτικές μορφές συνύπαρξης, οι οποίες όμως δεν μπορούν να διεκδικούν ή να επιδιώκουν τον χαρακτηρισμό «οικογένεια».

Η αρχή μάλιστα, ότι «όλα τα μοντέλα οικογένειας είναι ισότιμα και προς την πυρηνική οικογένεια», σχετικοποιεί «θεμελιώδεις ρόλους» και αποδυναμώνει την ίδια την λειτουργικότητα της μητρότητας.

Θα πρέπει όμως να γνωρίζουμε ότι εάν διαλυθεί η πυρηνική οικογένεια, εξαιτίας του εκσυγχρονισμού, δεν θα υπάρχει κανένας άλλος παράγοντας ουσιαστικός και αναγκαίος για να μην ερημοποιηθεί η ανθρώπινη κοινωνία, ψυχικά, οντολογικά και λειτουργικά, έστω και αν έχει επικρατήσει η αντίληψη ότι η συνέχεια της ζωής είναι απλά και μόνο μία συγκυριακή ή συμβατική κατάσταση ατομικών απολαύσεων ή κατ΄επιλογήν δομών.

Είναι λοιπόν απαραίτητο να προστατέψουμε την μητρότητα, εάν θέλουμε η κατ’ ουσίαν πυρηνική οικογένεια, να λειτουργήσει επωφελώς εντός της ελληνικής κοινωνίας.

Όσο η γυναίκα καταξιώνεται στη λειτουργικότητα της γυναικείας φύσης της, ως μητέρα και σύζυγος, τόσο η καταξίωση της αυτή έχει το θετικό της αποτύπωμα στην οικογένεια της και στην κοινωνία μας.

Τότε μόνο θα υπάρχει ελπίδα ότι, όχι μόνο θα επιτύχουμε την μεταμόρφωση και την πλήρωση της καθημερινής μας ζωής, που τόσο συχνά μας φαίνεται κενή και δυσβάστακτη, αλλά συγχρόνως ότι θα μπορέσουμε να εκπληρώσουμε τον λόγο για τον οποίο γεννηθήκαμε, ανατραφήκαμε και βρισκόμαστε τώρα πάνω στη γη, σε μία συνεχή πορεία ευδαίμονος καλλιέργειας, ισόρροπης ανάπτυξης, καθολικής πρόοδου και ευημερίας «έως εσχάτων».  

Του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτη Μεσσηνίας Χρυσοστόμου Σαββάτου,

Καθηγητού Θεολογικής Σχολής Πανεπιστημίου Αθηνών

πηγή

Η ΠΑΝΑΓΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΕΞΟΥΣΙΑΣΤΕΣ

Γράφει ο Απόστολος Παπαδημητρίου

 

Η Παναγία καθ’ όλο τον βίο της έζησε στην αφάνεια με επιδιώκοντας δόξα στο πλάι του τέκνου της, του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού. Δόξα όχι βέβαια από τους ενδόξους εξουσιαστές του καιρού της, καθώς αυτοί δεν αποδέχθηκαν το σπλάχνο της, αν και ήταν τόσα τα θαυμαστά, που πραγματοποίησε ενώπιόν τους, γι’ αυτό και τον σταύρωσαν. Δεν επιδίωξε τη δόξα από τον απλό λαό, που κρεμόταν από τα χείλη του γυιού της. Λίγα γράφουν γι’ αυτήν οι Ευαγγελιστές, σχεδόν τίποτε οι πράξεις των Αποστόλων. Και όμως ο λαός μας διαχρονικά τιμούσε την Παναγία που την θεωρούσε προστάτιδά του. Σ᾿ αυτήν κατέφευγε ζητώντας παρηγοριά σε κάθε δύσκολη περίσταση. Την κοίμησή της τιμούσε πανηγυρικά με ιδιαίτερη λαμπρότητα, αν και δεν γνώριζε ότι η Παναγία μετέστη προς την ζωήν.

 

Η Παναγία υπήρξε η παρηγορήτρα του Γένους μας κατά τη μακραίωνη δουλεία υπό τον οθωμανικό ζυγό. Σ᾿ αυτήν κατέφευγε ο λαός μας ζητώντας το έλεός της και αυτή τον ένδυνάμωνε προσθέτοντάς του υπομονή και αντοχή υπό τη φρικτή δουλεία. Κάθε τόπος στο πλήθος των παραδόσεών του, που μεταβιβάστηκαν από γενιά σε γενιά έχει και κάποια σχετιζόμενη με την Παναγία. 

 

Κύλισαν οι αιώνες και ήρθε, επί τέλους, η πολυπόθητη ημέρα, που ένα τμήμα του ελληνισμού απόκτησε την ελευθερία του. Έτσι βαυκαλιζόμαστε να τονίζουμε αρνούμενοι την αλήθεια. Άλλοι μας απελευθέρωσαν, παρά τις τρομακτικές θυσίες των αγωνιστών, για να καταστήσουν το θνησιγενές νεοδημιούργητο κράτος, το καταχρεωμένο, προτεκτοράτο τους. Στον αγώνα διεκδίκησης νέας κατοχής νικήτρια εξήλθε η Αγγλία. Αυτή ρύθμιζε σε μεγάλο βαθμό, μετά τη δολοφονία του Καποδίστρια, την εξωτερική πολιτική του ελληνικού βασιλείου, πλήρως μετά το 1864. Όμως ήταν και άλλοι, οι οποίοι έσπευσαν να υπηρετήσουν το πρόγραμμα εκδυτικισμού του προτεκτοράτου, Βαυαροί, Γάλλοι και μάλιστα αρκετοί δικοί μας είτε φραγκοσπουδαγμένοι είτε αγωνιστές κατά την επανάσταση, πρόκριτοι και στρατιωτικοί, οι οποίοι εντυπωσιαστήκαν από τη λαμπρότητα της βασιλικής αυλής και έσπευσαν να υπηρετήσουν το καθεστώς με το αζημίωτο. Στόχος όλων υπήρξε η ανατροπή της ελληνορθόδοξης παράδοσης και η υιοθέτηση αντιλήψεων, που επικρατούσαν στον δυτικοευρωπαϊκό χώρο. Η διαμάχη μεταξύ των νεωτεριστών και των ολίγων παραδοσιακών εκδηλώθηκε έντονη κατά τη συζήτηση επί των άρθρων του συντάγματος, μετά την εξέγερση του 1843, που υποκινήθηκε από τους Άγγλους για να επισπευσθεί η έκπτωση του Όθωνα. Αλλά συνήθως αποφεύγονταν η αναφορά στον ξένο παράγοντα, προκειμένου να ενδυναμώνεται το εθνικό φρόνημα των πολιτών. Σήμερα άραγε συντρέχει λόγος ενίσχυσης του εθνικού φρονήματος, όταν το έθνος βάλλεται πανταχόθεν με στόχο την παντελή απώλεια του εθνικού φρονήματος από τους πολίτες;

 

Μεταξύ των ολίγων, που είχαν αντισταθεί στη λαίλαπα του εκδυτικισμού της χώρας και του λαού μας υπήρξε και ο Μακρυγιάννης, ο οποίος στα γραπτά του, ιδιαίτερα στο «Οράματα και θάματα» εκδήλωσε την ιδιαίτερη αγάπη του προς την Παναγία. Μεταφέρω απόσπασμα από το έργο του αυτό, στο οποίο εκδηλώνεται η πικρία του για την απομάκρυνση από την πατροπαράδοτη πίστη. 

 

«Εμείς αφού είμαστε αχάριστοι και εξεκλίναμε όλως διόλου από αυτά (σ.σ. τα της πίστης μας), τι κάνομεν ακόμα! Η νηστεία δεν είναι τίποτας, η εκκλησία το ίδιον, ανώτερον δεν υπάρχει, φύση είναι και όχι παντουργός, και τι ΄ναι Θεός και πώς ο Χριστός και τι η Παναγία, και αφού καταντήσαμεν αχάριστοι εις την εσπλαχνίαν της, την βλαστημούμεν κιόλα, ότι δεν μας είπε τα μυστήριά της, και αφού οι άπιστοι εκλαμπρότατοι (οι της βασιλικής αυλής) και εξοχότατοι (οι πολιτικοί) και οι κλέφτες και οι λησταί, εμείς οι γενναιότατοι (οι στρατιωτικοί), όλοι μαζί, με τους εκλαμπροτάτους και μεις, πωλούμεν το πολυτίμητόν μας τζιβαϊρικόν εις τους αλλοθρήσκους, δια τί; Δια ένα τραπέζι, δια μιάν γλυκή και δολερά καλημέρα των πρέσβεγων, των ανθρωποφάγων, οπού τρώνε ζωντανούς τους ανθρώπους, και γενόμαστε και ποταποί και πουλημένοι εις την δικήν μας βασιλείαν, χωρίς πατριωτισμό και χαρακτήρα, και μας κατακερματίζει όλα αυτά και μας κάνει σκούπρα, ότι τέτοιοι είμαστε και τ΄ς λέμε: Σε περικαλώ, βασιλέα μου, βασίλισσά μου, κυβέρνησή μου πουλημένη και φκιασμένη από τοιούτους καταχρηστάς της πατρίδος, σας περικαλούμε, μεγάλους και μικρούς, να μας βγάλετε από την πατρίδα μας βουλευτάς, να μας κάμετε γερουσιαστάς, να μας κάμετε δημάρχους και τα εξής. Και μπαίνομεν και κλέβομεν δια να φκιάσουμεν ένα χρυσό φόρεμα, δια να βάλομεν χερότια (χειρόκτια=γάντια) και μεγάλες πολυτέλειες, και δι΄ αυτά όλα μας λέγει ο βασιλέας και η κυβέρνησή του: Πέταξε ο γάιδαρος; Πέταξε, λέμεν, και ότι στραβά νομοσκέδια φέρνουν εις τις βουλές αναντίον της λευτεριάς της πατρίδος και της θρησκείας, ευτύς τα ΄πογράφομεν με χέρια και με ποδάρια, χωρίς καμίαν παρατήρησην, και καταντήσαμεν εδώ οπού είμαστε, και χύνομεν ποταμούς αίματα αθώα και αφανίζομεν και γενικώς την πατρίδα μας».

 

Ο λαός μας αντιστάθηκε επί εκατόν πενήντα περίπου έτη στον εκδυτικισμό του, την επιχείρηση του οποίου ανέλαβε η ίδια η Πολιτεία, ώσπου ακούστηκε από πολιτικό μας, χωρίς την παραμικρή αντίδραση, το «ανήκομεν εις την Δύσιν»! Τελικά υπέκυψε, μόλις μία γενιά, μετά την έντονη παρουσία της Παναγίας μας στο πλευρό των αγωνιστών κατά του εισβολέα, υπό δυσμενέστατες συνθήκες, στα βουνά της Βορείου Ηπείρου (ίσως μας απαγορευθεί η χρήση του όρου). Ίσως να χαρακτηριστούν αυτοί αλαφροΐσκιωτοι όπως χαρακτηρίστηκε και ο Μακρυγιάννης. Πάντως οι αφηγήσεις τους έχουν καταγραφεί από λογοτέχνες μας και δημοσιογράφους, που ακόμη σέβονταν την λαϊκή ψυχή.

 

Ο σύγχρονος Έλληνας μικρή αξία αποδίδει στη νηστεία, μεγάλη στην ειδική διατροφή, μετά από σωματική ασθένεια. Τελευταία ρέπει και προς την αποχή από πλήθος ζωικών τροφών, μιμούμενος τους Δυτικούς, που αισθάνονται πλέον κορεσμό, αφού καταβρόχθισαν τον πλανήτη. Βέβαια το πανηγύρι της Παναγίας το διατηρεί, καθώς έχει τόση ανάγκη από συνεύρεση με άλλα πρόσωπα, την οποία συνεύρεση καθιστά απαγορευτική η καθημερινότητα στα αστικά κέντρα, καθώς οι εξουσιαστές επιχειρούν να απομονώσουν τον άνθρωπο ενώπιον μηχανής, με την οποία θα «συνδιαλέγεται»! Όμως το πανηγύρι έχει μετατοπιστεί στην παραμονή υπό τους παραδοσιακούς βέβαια ήχους αλλά σε συνδυασμό με τη μη παραδοσιακή κρεοφαγία και τη μη προσέλευση στη θεία Λειτουργία της επομένης. Αρκετοί και όχι μόνο γραμματιζούμενοι αμφιβάλλουν, αν δεν αρνούνται, ότι υπάρχει Παντουργός. Πώς να δεχθούν ότι η Παναγία γέννησε τον Θεό; 

 

Στα πανηγύρια προσέρχονται και οι εξοχότατοι (πολιτικοί) προς άγραν ψήφων. Ανάβουν μεγάλες λαμπάδες παρουσία τηλεοπτικών συνεργείων και οι τηλεοπτικοί σταθμοί στην υπηρεσία τω εξουσιαστών προβάλλουν την «ευλάβεια» αυτών στο πανελλήνιο. Είναι άραγε αυτοί σαν εκείνους που περιέγραψε ο Μακρυγιάννης, που φέρνουν προς ψήφιση και τους άλλους που ψηφίζουν νομοσχέδια «αναντίον της λευτεριάς της πατρίδος και της θρησκείας»; Και το κάνουν αυτό ποθούντες να δουν τον λαό μας να «ξεστραβώνεται» ή «δια μιάν γλυκή και δολερά καλημέρα των πρέσβεγων, των ανθρωποφάγων, οπού τρώνε ζωντανούς τους ανθρώπους»; Βέβαια η αφέλεια εκ της αγραμματοσύνης του Μακρυγιάννη δεν του επέτρεψε να εμβαθύνει στη δοσοληψία. Αρκούνταν άραγε οι του καιρού του σε μια καλημέρα και σ᾿ ένα τραπέζωμα ή τα οφέλη από τη «συνεργασία» ήταν πολύ πιο μεγάλα; Τί άραγε συμβαίνει σήμερα; Στα ερωτήματα καλείται να απαντήσει ο αναγνώστης του άρθρου.

 

Βέβαια αν υπήρχε ζωντανή διοικούσα Εκκλησία στην εποχή του Μακρυγιάννη και όχι υποταγμένη στην Πολιτεία, κάποιοι ιεράρχες θα έφραζαν την είσοδο στους ναούς κατά πανηγυρικές εκδηλώσεις, όταν προσέρχονταν και προσέρχονται μέχρι σήμερα οι εξοχότατοι και γενναιότατοι μόλις κατά την επετειακή δοξολογία, για να καταλάβουν την πρωτοκαθεδρία. Γιατί άραγε προβάλλουμε το λαμπρό παράδειγμα του αγίου Αμβροσίου μητροπολίτου Μεδιολάνων (Μιλάνου), ο οποίος απαγόρευσε την είσοδο στον ιερό ναό του αυτοκράτορα Θεοδοσίου και δεν γινόμαστε μέτοχοι χαράς με την επανάληψη παρομοίου συμβάντος; 

 

Εφέτος Η Ελλάδα αντιμετώπισε με σχεδόν παντελή αδιαφορία την έκθεση βλασφήμων «έργων τέχνης» στην εθνική (;) πινακοθήκη. Κατακραυγή ξεσηκώθηκε κατά του βουλευτή που τα αποκαθήλωσε. Χαρακτηρίστηκε η κίνηση βανδαλισμός και έλλειψη σεβασμού της ελευθερίας της τέχνης. Ανερμάτιστοι όντες, αδυνατούμε πλέον να διακρίνουμε την ελευθερία από την ασυδοσία. Πάντως «θριαμβευτική» ήταν η επανατοποθέτησή τους με παρέμβαση της αρμόδιας υπουργού.

 

Θεός ου μυκτηρίζεται. Φοβερόν το εμπεσείν εις χείρας Θεού ζώντος. Ως πότε θα έχουμε την απαίτηση να μας σκέπει και να μεσιτεύει η Παναγία μας, που καθημερινά πληγώνουμε και βλασφημούμε; 

 

«Μακρυγιάννης»

Το αντι-woke μέτωπο που αναδύεται στην Αφρική

Γράφει ο Νικόδημος Καλλιντέρης, Νομικός 

Σε μια κίνηση με έντονο ιδεολογικό και γεωπολιτικό πρόσημο, 18 αφρικανικές χώρες ενέκριναν σχέδιο Χάρτη με στόχο την προάσπιση της παραδοσιακής οικογένειας και των τοπικών αξιών. Το κείμενο θέτει ως βάση τον γάμο μεταξύ άνδρα και γυναίκας, ενισχύει τον γονικό ρόλο στην εκπαίδευση και απορρίπτει διεθνείς ατζέντες για τις αμβλώσεις και τα ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα.

Παράλληλα, διεκδικεί την προστασία των εγχώριων πόρων και της αγροτικής παραγωγής απέναντι σε εξωτερικές πιέσεις. Πρόκειται ουσιαστικά για μια απόπειρα «αποαποικιοποίησης» της κοινωνικής πολιτικής απέναντι στις δυτικές επιρροές.

Στις αρχές Ιουνίου του 2026 κοινοβουλευτικές αντιπροσωπείες από 18 αφρικανικές χώρες ενέκριναν (απείχαν οι αντιπροσωπείες της Νότιας Αφρικής και της Μοζαμβίκης) ένα σχέδιο του «Αφρικανικού Χάρτη για την Οικογένεια, την Κυριαρχία και τις Αξίες» (“African Charter on Family, Sovereignty and Values”), με το οποίο επιδιώκεται να κατοχυρωθεί σε παναφρικανικό επίπεδο μια «συντηρητική» αντίληψη για την οικογένεια, την εθνική κυριαρχία, την εκπαίδευση και τις πολιτισμικές αξίες.

Ο Χάρτης προβλέπει στο άρθρο 25 ότι, εφόσον υιοθετηθεί θεσμικά σε επίπεδο Αφρικανικής Ένωσης, θα είναι ανοικτός προς υπογραφή από τα 55 κράτη-μέλη της και θα τεθεί σε ισχύ 30 ημέρες μετά την κατάθεση πράξεων κύρωσης ή προσχώρησης από 15 κράτη.

Οι διαβουλεύσεις για το εν λόγω κείμενο διήρκεσαν 3 χρόνια και τελικά διαμορφώθηκε κατά την τέταρτη Αφρικανική Διακοινοβουλευτική Σύνοδο για τις Οικογενειακές Αξίες και την Κυριαρχία (Fourth African Inter-Parliamentary Conference on Family Values and Sovereignty) που έλαβε χώρα στην Άκρα της Γκάνας.

Το 32 σελίδων κείμενο προβλέπει μεταξύ άλλων τα εξής:

– Ορίζει ως πρότυπο οικογένειας το γάμο μεταξύ άνδρα και γυναίκας και παρουσιάζει την οικογένεια ως θεμελιώδη μονάδα της κοινωνίας.

– Δίνει ιδιαίτερη έμφαση στα δικαιώματα και την πρωταρχική ευθύνη των γονέων για την εκπαίδευση, την υγεία και την ηθική διαπαιδαγώγηση των παιδιών.

– Απορρίπτει τη λεγόμενη συμπεριληπτική σεξουαλική διαπαιδαγώγηση (comprehensive sexuality education) και ζητά οποιαδήποτε σεξουαλική αγωγή να εγκρίνεται από τους γονείς και να είναι συμβατή με τις αφρικανικές πολιτιστικές αξίες.

– Απορρίπτει την ύπαρξη διεθνούς «δικαιώματος στην άμβλωση» και υποστηρίζει την αυτονομία των αφρικανικών κρατών στη χάραξη πολιτικής για την αναπαραγωγική υγεία.

– Καλεί τα κράτη να αντιστέκονται σε διεθνείς συμφωνίες, όρους αναπτυξιακής βοήθειας ή πολιτικές που προωθούν τα ΛΟΑΤΚΙ+ δικαιώματα, την άμβλωση ή πολιτικές φύλου αντίθετες προς τις παραδοσιακές αντιλήψεις. Επίσης, προτρέπει τις αφρικανικές κυβερνήσεις να αποχωρούν από διεθνείς συμφωνίες που θεωρούνται ότι προωθούν τέτοιες πολιτικές.

– Ζητεί την προστασία των αυτόχθονων σπόρων και των γεωργικών συστημάτων που διαχειρίζονται οι ίδιοι οι αγρότες, μεγαλύτερο έλεγχο επί των αφρικανικών φυσικών πόρων, μείωση της εξάρτησης από την εξαγωγή ακατέργαστων πρώτων υλών και άρση των εμποδίων στο ενδοαφρικανικό εμπόριο.

Στην ουσία ο Χάρτης αποτελεί μια προσπάθεια «αποαποικιοποίησης» της κοινωνικής πολιτικής στην Αφρική καθώς εκεί θεωρούν ότι οι δυτικές κυβερνήσεις και οι διεθνείς οργανισμοί μέσω χρηματοδοτήσεων και διεθνών συμφωνιών προωθούν συγκεκριμένες αντιλήψεις για την οικογένεια, το φύλο, την σεξουαλικότητα και τα αναπαραγωγικά δικαιώματα που δεν αντανακλούν τις κοινωνικές και θρησκευτικές αντιλήψεις πολλών αφρικανικών κοινωνιών.

πηγή

Διαφθορά

Του Κώστα Δημ Χρονόπουλου * 

 

Υπάρχει ή όχι διαφθορά διεθνώς; Αναντίλεκτα ΝΑΙ.

Είναι άραγε δυνατόν να εξαλειφθεί;. Ασφαλώς ΌΧΙ.

 

Γιατί;. Μα επειδή είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ανθρώπινη φύση , το κουσούρι της απληστίας /αδηφαγίας, το αχόρταγο /ακόρεστο που χαρακτηρίζει τον Άνθρωπο. Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι η (δεδομένη) ύπαρξη του φαινομένου της διαφθοράς («Δ») ούτε ο βαθμός –ποσόστωση –μέγεθος της. Το … ενδημικό αυτό φαινόμενο, εμφανίζει τέτοια δυναμική, που είναι ανεξάρτητη από προηγμένες /πολιτισμένες ή μη χώρες , καθώς και από διάφορα πολιτεύματα. Βέβαια υπάρχουν σημαντικές διαφορές επιπέδων «Δ» από χώρα σε χώρα. Ορισμένες την έχουν περιορίσει δραστικά, ενώ άλλες είναι εκτεταμένα εμποτισμένες από αυτή. Επομένως οι συζητήσεις , οι αναφορές /προβολές περιστατικών, οι αρές /κατάρες, οι στηλιτεύσεις και οι συννεφοπτώσεις ορισμένων οι οποίοι … πέφτουν από τα σύννεφα, κάθε φορά που ακούνε για καταχρήσεις, διαφθοροδιαπλοκή και κλοπή, είναι άνευ σημασίας /αξίας. Αποτελούν συνήθεις διαπιστώσεις για κάτι γνωστό, που έχει πάψει να εκπλήσσει, τουλάχιστον εκείνους οι οποίοι έχουν αντιληφθεί –και παραδεχτεί – τα ανθρώπινα ελαττώματα. 

 

Αντί λοιπόν να εστιάζουμε στα παραπάνω επουσιώδη και να αναλισκόμαστε σε ατέρμονες, σχοινοτενείς συζητήσεις και αναλύσεις σχετικά με το τι έφταιξε ή στο πως έφτασε (να κάνει ό,τι έκανε) το τάδε άτομο, οργανισμός, συνεταιρισμός, κόμμα ή κυβέρνηση, συνετό θα ήταν να δράσουμε διαφορετικά. Να βρούμε –και υπάρχουν – τρόπους αντιμετώπισης, ώστε να περιορίσουμε σημαντικά (σ.σ αφού η εξάλειψη αποκλείεται) της «Δ». 

 

Κατά την προσωπική μου εκτίμηση αυτό θα μπορούσε να επιτευχθεί με δύο βασικά τρόπους:

 

Α. Με την Παιδεία /Καλλιέργεια, τη σωστή οικογενειακή, σχολική, κοινωνική αγωγή. Θεωρώ την μέθοδο /προϋπόθεση αυτή αναγκαία, αλλά και δυσεπίτευκτη. Για αυτονόητους λόγους. 

 

Β. Με την επιβολή εξοντωτικών (και όχι απλώς αυστηρών) ποινών!.

Αντιλαμβάνομαι ότι η πρότασή μου αυτή θα ξενίσει, ίσως και να ενοχλήσει κάποιους ελευθεριάζοντες προοδευτικούς, οι οποίοι προτιμούν … θωπευτικές ποινές. 

 

Πιθανώς επειδή είναι περισσότερο … «φιλάνθρωποι» ή και – «ζωόφιλοι» ακόμη και για ειδεχθείς παρανομούντες. 

 

Δεν γίνεται όμως διαφορετικά. Είτε αρέσει, είτε όχι!.

Εδώ μάλιστα θα πρέπει να συνυπολογίσουμε τις ολέθριες επιπτώσεις για το κοινωνικό σύνολο, από καταχραστές δημοσίου χρήματος, μίζες –διακρατικού τύπου – για εξοπλιστικά ή άλλα προγράμματα. Συνεπώς οι ποινές θα πρέπει να είναι … αποτρεπτικές , απαγορευτικές για διάπραξη «Δ» (!). 

 

Οφείλουμε να αντιληφθούμε ότι είναι άλλο ο ανθρωπισμός , η κατανόηση, η ανοχή κ.ο.κ και διαφορετικό ή … συνενοχή!. Διότι – ως άτομα , κοινωνία, Κράτος, –συνευθυνόμαστε όταν ανεχόμαστε αυτές τις θλιβερές καταστάσεις από δυσεξήγητη μεγαθυμία. Ό τάδε άρπαγας καταχραστής, καρπώνεται μερικά εκατομμύρια ευρώ ή άλλο νόμισμα , φυλακίζεται (αν βέβαια συλληφθεί)_ και σε λίγα χρόνια αποφυλακίζεται. Όταν τελειώσει ο εγκλεισμός του, θα συνεχίσει τη ζωή του, αλλά με πολύ καλύτερο οικονομικά επίπεδο, αφού θα ξεκοκαλίσει με άνεση εκείνα που έκλεψε. 

 

Συμβαίνουν δύο απαράδεκτα πράγματα:

 

Ι. Οι ποινές φυλάκισης είναι βραχείας διάρκειας συνήθως. Επιπρόσθετα σμικρύνονται αν δείξει καλή διαγωγή (πχ αν τρώει το φαγητό του αδιαμαρτύρητα, καλημερίζει τους δεσμοφύλακες, δεν διαπληκτίζεται με συγκρατούμενούς του, δουλεύει στην βιβλιοθήκη, στο ιατρείο, στην καθαριότητα ή σε αγροτικά «καταστήματα»).

Κοντολογίς ποινές …. χάδι!.

 

ΙΙ. Δεν κατάσχονται: Όχι μόνον όλα τα κλοπιμαία, αλλά και όλα τα περιουσιακά του στοιχεία. Ολοκληρωτική δήμευση της περιουσίας του δηλαδή!.

 

Αναρωτιέμαι: αν οι επιπτώσεις για τον διεφθαρμένο είναι αβάσταχτες, δεν θα το σκεφτεί δυό, τρείς, και δεκατρείς φορές πριν διαπράξει τις έκνομες πράξεις του;.

 

Ακόμα και αν μερικοί αδιαφορήσουν, η πλειονότητα θα φοβηθεί και δεν θα προχωρήσει στην (δια) πραξη «Δ». Επειδή πολλοί, από αφέλεια ή κομματοιδεοληπτικές επιρροές τύπου: άκρατου /ασυγκράτητου δημοκρατικοεμποτισμού, πιστεύουν στην αδικαιολόγητη και επιζήμια επιείκεια, θα τους θυμήσω ότι –εκτός από τις αυτονοήτες συνέπειες – τους ΑρχαιοΈλληνες. Ανεξάρτητα από δικτατορικές / τυραννικές ή δημοκρατικές περιόδους διακυβέρνησης, οι τιμωρίες, οι δημεύσεις περιουσιών, οι εκπτώσεις από το αξίωμα, ο διασυρμός, οι φυλακίσεις, οι εκτελέσεις, ήταν φαινόμενα κοινωνικώς αποδεκτά. 

 

Επιπλέον (κάτι που αφρόνως δεν εφαρμόζεται στους νεώτερους χρόνους) η απέλαση από τη χώρα. 

 

Εξυπακούεται ότι όποιος διορίζεται και αναλαμβάνει δημόσιο ή άλλο αξίωμα, θα δηλώνει επακριβώς και υποχρεωτικά, τα περιουσιακά (ατομικά και οικογενειακά) του στοιχεία. 

 

Όταν αποχωρεί θα φανούν –αν υπάρχουν – αδικαιολόγητες διαφορές – διαφθορές!....

 

Ασυλίες, παραγραφές –λόγο …χρόνου! – και λοιπές εμετικές «διευκολύνσεις», επιβάλλεται να καταργηθούν … εχθές!. 

 

Συμβαίνουν πράγματα /γεγονότα, που είτε περνούν απαρατήρητα, ή δεν τους δίνεται η δέουσα σημασία. Όταν πχ στέλεχος (μεγάλο ή μικρό αδιάφορο), ενός κόμματος, αποκαλυφθεί ότι εμπλέκεται –ή κατηγορηθεί πως πιθανόν διέπραξε αδίκημα «Δ», τότε είθισται να γίνεται μια αυτόματη και αφόρητη κομματική εκτροπή με σκοπιμότητα, από τους Εθνογονείς μας (!). Αντί να ιδωθεί , να ερευνηθεί και να αντιμετωπιστεί δικαστικά και, αν αποδειχθεί, να τιμωρηθεί ο ένοχος /ελεγχόμενος, ξεστρατίζει η υπόθεση στους συνήθως ατέρμονους κομματικούς διαξιφισμούς για προσπορισμό κομματικού οφέλους!. Στην συνέχεια –ανόητα, ανήθικά, σκόπιμα, ανοίκεια –αρχίζουν οι «λογαριασμοί» -στατιστικές με στόχευση να κατηγορήσει το –αμέτοχο – κόμμα το άλλο, ως διεφθαρμένο(!). Στήνονται …. «παραδικαστικές» κομματικές δίκες στην Βουλή, οι οποίες δεν καταλήγουν πουθενά. Μόνο σε αλληλοκατηγορίες, ύβρεις και τελικά .. επαίσχυντους απαράδεκτους … συμψηφισμούς!.... Άλλωστε: «κόρακας κοράκου αποφεύγει να βγάζει μάτι»! Τι (επ) ακολουθεί;. Ο εθισμός /ο μιθριδατισμός του κοινού, στη διαφθορά και πλέον υπάρχει … αδιαφορία ή το πολύ μια περιέργεια ως προς το μέγεθος / ποσά που υπεξαίρεσαν κάποιοι έντιμοι υπεξαιρέτες.

• Έτσι ο αρμόδιος για να βάλει κάποια τάξη κομματικός (πρώην πολιτικός) κόσμος, ενδιαφέρεται να αποδείξει ότι ο έκνομος δεν ήταν δικός του, αλλά των άλλων. Σε περίπτωση όμως που πιαστεί δικός του, με την γίδα στη πλάτη, ισχυρίζεται πως … δεν είναι ούτε αυτό που βλέπουμε, ούτε εκείνο που νομίζουμε(!). Και, φυσικά κάνει το παν να στηρίξει το «λουλούδι» που του έτυχε. 
• Ο λαός παραδειγματίζεται αρνητικά. Ο δε πολίτης που ζει στην ανέχεια, σκέφτεται πως αφού κλέβει εκείνος ο «μεγάλος» που τα έχει κιόλας, εγώ ό φουκαράς γιατί όχι;. 

Έλα ντε !....

Πώς να πει κανείς όχι στην (αναγκαία πλέον;) διαφθορά;.

Πώς να (απ)αρνηθεί την πραγματικότητα. Την ντροπή !....

 

*Ιατρού

Το δένδρο της δάφνης (Ο εγκλωβισμένος ήρωας)

Γράφει η Ευαγγελία Κ. Λάππα

13 Αυγούστου 2026

Στη μακραίωνη πορεία της Ιστορίας μας, το Έθνος μας δοκιμάστηκε ουκ ολίγες φορές από τη διχόνοια, η οποία προήρχετο, κατά κανόνα, από πολιτικές ή άλλες αιτίες. Κατά τις περιόδους αυτές, οι Έλληνες διεχωρίζοντο σε δύο ή περισσότερες αντίπαλες παρατάξεις, στις οποίες συγκαταλέγοντο, ή ακόμη και ηγούντο αυτών, διακεκριμένοι ήρωες του Έθνους.

Ενίοτε, μάλιστα, ορισμένοι εξ αυτών εξηναγκάζοντο, είτε εκ των πραγμάτων είτε υπό το βάρος των περιστάσεων, να ενταχθούν σε μία από τις αντιμαχόμενες παρατάξεις και να αναλάβουν ρόλους οι οποίοι δεν συνήδαν πάντοτε προς τον χαρακτήρα τους και προς το κύρος που είχαν αποκτήσει ως ήρωες του Έθνους. Τούτο συνέβαινε ακόμη και όταν οι ίδιοι παρέμεναν μετριοπαθείς ως προς τις απόψεις και την στάση τους.

Ωστόσο, η εμπλοκή τους σε αυτές τις διενέξεις είχε συχνά ως αποτέλεσμα να αμφισβητηθεί η ακεραιότητα του χαρακτήρος τους, ενίοτε και από αμφότερες τις αντιμαχόμενες πλευρές, με συνέπεια η θέση τους στην ιστορική μνήμη να καταστεί αμφιλεγόμενη και η υστεροφημία τους να παραμείνει, σε ορισμένες περιπτώσεις, μετέωρη.

Οι στίχοι του ποιήματος:

Το δένδρο της δάφνης (Ο εγκλωβισμένος ήρωας)

Όνομα και στόχος σου η νίκη,
εσύ ομίχλης τέκνο θερινής,
γόνε θαλάσσης, φωτός στα ψύχη,
ήρωος, με ατσάλινη ψυχή.

✶✶✶

Για χρόνια στης δόξης τα πεδία,
σε λίβες μα και χιόνια παγερά,
πάντα πολέμησες με ανδρεία,
για αξίες που φθάνουν τα ψηλά.

✶✶✶

Μα ήλθε μιάν ημέρα σκοτεινή,
που εσύ δεν την είχες ευχηθεί…

✶✶✶

Στο δένδρο της δάφνης το δικό σου,
ποιος ξένο μπόλι κέντρωσε κακώς
ασπαλάθου αγκάθια να φυτρώσουν,
στο χώμα να πέσει κι ο βλαστός;

✶✶✶

Μέσ’ στης μοίρας σου τη μαύρη δίνη,
Χωρίς εσύ να θέλεις είχες μπει!
Λες η οδύνη αυτό να σβήνει;
Μήπως μπορούσε να αποτραπεί;

✶✶✶

Την ευωδία σου δεν θα σβήσουν.
Σαν την αύρα φεύγει σιωπηλή!
Νόμος οι αξίες της ψυχής σου,
αυτές μόν’ που δεν είχαν συληθεί.

✶✶✶

Ποτέ σου δεν το είχες ευχηθεί!
Μα σαν άλλους, δεν κέρδισες εσύ!

✶✶✶

Ποιοι σε λαίλαπα φωτιάς σε σέρνουν,
και στάχτη κάνοντάς σου την ψυχή;
Γιατί τα αγκάθια θεριεύουν,
αφού δεν τα διάλεξες εσύ;

✶✶✶

Ποιος σ’ έστησε μπρος στ’ άνθη ανδρείας;
Χιλιάδες τους ανοίχθηκαν πληγές.
Τάχα, πως να δώσεις προστασία,
από ψυχρές αγκάλες σιδηρές;

✶✶✶

Την ευωδία σου δεν θα σβήσουν.
Σαν την αύρα φεύγει σιωπηλή!
Νόμος οι αξίες της ψυχής σου,
αυτές μόν’ που δεν είχαν συληθεί.

✶✶✶

Μα η Ιστορία θα σε κρίνει:
ήσουν δεμένος μες στη σιωπή;
Ή μήπως κάτι θα απομείνει,
που πάντα θα βαραίνει την ψυχή;

✶✶✶

Μα ποιος θέλει να σε τιμήσει πια;
Μόνον στα ουράνια εκεί ψηλά;

Ευαγγελία Κ. Λάππα
13 Αυγούστου 2026

Μπορείτε να ακούσετε το ποίημα μελοποιημένο εδώ: https://youtu.be/5yywWmKQ_XA

Η μυστική μονάδα του Ισραήλ που κυνηγά τους δράστες της 7ης Οκτωβρίου

Για πρώτη φορά, οι Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις και η Σιν Μπετ επιβεβαίωσαν δημόσια τη λειτουργία της ειδικής μονάδας Nili, η οποία δημιουργήθηκε μετά την επίθεση της 7ης Οκτωβρίου 2023.

Βασική αποστολή της είναι ο εντοπισμός ανθρώπων που, σύμφωνα με τις ισραηλινές αρχές, συμμετείχαν στην επίθεση, καθώς και προσώπων που φέρονται να είχαν εμπλοκή στην κράτηση ή την κακοποίηση ομήρων στη Γάζα.

Η επίθεση της 7ης Οκτωβρίου είχε ως αποτέλεσμα περίπου 1.200 άνθρωποι να σκοτωθούν, ενώ 251 άνθρωποι απήχθησαν και μεταφέρθηκαν στη Γάζα ως όμηροι.

Τα τελευταία τρία χρόνια, η Nili έχει δημιουργήσει μια εκτεταμένη βάση δεδομένων με χιλιάδες ονόματα, χρησιμοποιώντας υλικό από την επίθεση, πληροφορίες των υπηρεσιών ασφαλείας και σύγχρονα τεχνολογικά εργαλεία.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν δημοσιοποιηθεί, περίπου 2.800 άνθρωποι που περιλαμβάνονταν στη λίστα έχουν σκοτωθεί. Μεταξύ αυτών βρίσκονται περίπου 1.200 ένοπλοι που σκοτώθηκαν από τις ισραηλινές δυνάμεις στο νότιο Ισραήλ κατά τη διάρκεια της επίθεσης.

Παράλληλα, περίπου 300 άτομα που θεωρούνται ύποπτα για συμμετοχή στα γεγονότα έχουν συλληφθεί από το Ισραήλ και αναμένουν να δικαστούν.

Για τη δημιουργία της λίστας χρησιμοποιήθηκε τεράστιος όγκος φωτογραφικού και βιντεοληπτικού υλικού. Ανάμεσα στις πηγές ήταν και καταγραφές από κάμερες GoPro που είχαν μαζί τους ορισμένοι από τους δράστες.

Οι υπηρεσίες αξιοποίησαν επίσης τεχνολογίες αναγνώρισης προσώπου και τεχνητής νοημοσύνης, σε συνδυασμό με πληροφορίες από πράκτορες, στρατιωτικές υπηρεσίες και κρατούμενους.

Ο πρώην υψηλόβαθμος αξιωματούχος της Σιν Μπετ, Άντι Ρότεμ, περιέγραψε τον τεράστιο όγκο πληροφοριών που χρειάστηκε να συγκεντρωθεί και να αναλυθεί, προκειμένου να «συμπληρωθεί η εικόνα».

Η έρευνα δεν περιορίστηκε μόνο σε όσους πέρασαν τα σύνορα και συμμετείχαν άμεσα στην επίθεση. Στη λίστα συμπεριλήφθηκαν, σύμφωνα με τη Nili, και άνθρωποι που φέρονται να είχαν ρόλο στην κράτηση των ομήρων ή να ήρθαν σε επαφή μαζί τους κατά τη διάρκεια της αιχμαλωσίας τους.

Ισραηλινός αξιωματικός περιέγραψε το εύρος της παρακολούθησης που μπορεί να προηγηθεί μιας επιχείρησης, λέγοντας: «Μπορεί να είναι ο οδηγός που πέρασε με ένα τρακτέρ τα σύνορα ή μπορεί να είναι ο διοικητής ενός λόχου της Nukhba που ηγήθηκε της εισβολής».

Στο ίδιο πλαίσιο ανέφερε: «Γνωρίζαμε τι ώρα πήγαινε στο κατάστημα, γνωρίζαμε τη διαδρομή που ακολουθούσε. Αυτή είναι η δουλειά των υπηρεσιών πληροφοριών: να παίρνουν κάθε στόχο που μας ενδιαφέρει και να τον ερευνούν μέχρι την παραμικρή λεπτομέρεια, μέχρι το πότε πηγαίνει να προσευχηθεί και τι τρώει για πρωινό».

Περιγράφοντας την ένταση πριν από μια επιχείρηση, πρόσθεσε: «Νιώθεις την ένταση. Νιώθεις τη σιωπή, τα δευτερόλεπτα πριν χτυπήσει ο πύραυλος. Όλοι περιμένουν απλώς το πλήγμα να βρει τον άνθρωπο».

Η ονομασία Nili παραπέμπει σε εβραϊκή μυστική οργάνωση κατασκοπείας που έδρασε κατά τον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Οι Ισραηλινοί αξιωματούχοι συνδέουν τη σημερινή μονάδα και με την επιχείρηση της Μοσάντ μετά τη δολοφονία 11 Ισραηλινών αθλητών στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Μονάχου το 1972.

Η Nili στελεχώνεται από προσωπικό των ισραηλινών υπηρεσιών πληροφοριών, τόσο από μόνιμες δυνάμεις όσο και από εφέδρους. Σύμφωνα με Ισραηλινό αξιωματούχο, η αποστολή της δεν έχει συγκεκριμένη ημερομηνία λήξης.

Μετά την έναρξη της εκεχειρίας τον Οκτώβριο του 2025, είχε δηλώσει ότι οι επιχειρήσεις θα συνεχιστούν «όσος χρόνος κι αν περάσει, μέχρι και τον τελευταίο», υποστηρίζοντας ότι πραγματοποιούνται εντός του προβλεπόμενου νομικού και επιχειρησιακού πλαισίου.

πηγή

ΑΑΔΕ και διαβατήρια… (ποια είναι τα νόμιμα έγγραφα ταυτοποίησης των Ελλήνων πολιτών)

Απάντηση στο ΚΑΤΑΓΓΕΛΙΑ. ΑΡΝΗΣΗ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΑΔΕ ΝΑ ΑΠΟΔΕΧΘΕΙ ΣΑΝ ΜΕΣΟ ΤΑΥΤΟΠΟΙΗΣΗΣ ΔΙΑΒΑΤΗΡΙΟ ΜΕ ΒΙΟΜΕΤΡΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ, ΔΑΚΤΥΛΙΚΑ ΑΠΟΤΥΠΩΜΑΤΑ ΚΛΠ 

 

Δεν ρωτάς την ΑΑΔΕ αν θα δεχτεί διαβατήριο. Η ταυτότητα, το διαβατήριο και το νέο δίπλωμα οδήγησης είναι επίσημα έγγραφα ταυτοποίησης σύμφωνα με το ΝΟΜΟ.

 

Αν κάποιος δεν τα δέχεται καλείς την αστυνομία και λες παρ τον μέσα για παράβαση καθήκοντος και όποια άλλη κατηγορία προκύψει. Απλά πράγματα. Δεν ρωτάμε αν θα εφαρμόσουν τον νόμο και ποιον νόμο θα εφαρμόσουν

 

Άρθρο 25 νόμου 3731/2008

Στοιχεία αιτήσεων προς τη Διοίκηση

Το πρώτο εδάφιο της παραγράφου 4 του άρθρου 3 του ν. 2690/1999 (ΦΕΚ 45 Α’) αντικαθίσταται ως εξής:

«4. Τα στοιχεία της ταυτότητας που αναφέρονται στην αίτηση, όταν πρόκειται για Έλληνες πολίτες, αποδεικνύονται από το δελτίο αστυνομικής ταυτότητας ή τη σχετική προσωρινή βεβαίωση της αρμόδιας αρχής ή το διαβατήριο ή την άδεια οδήγησης ή το ατομικό βιβλιάριο υγείας όλων των ασφαλιστικών φορέων.» 

 

Αυτό λέει ο νόμος. Δεν ρωτάς τον Δημόσιο Υπάλληλο να σου πει. 

Αν ο υπάλληλος λέει τα δικά του, καλείς την Άμεσο Δράση (112) να τον συλλάβει με τη διαδικασία του αυτοφώρου.

Απλά πράγματα.

 

Με εκτίμηση 

Γιοβαννόπουλος Φώτιος 

 

Νόμος 3731-2008 ΦΕΚ 263 Α άρθρο 25 – Έγγραφα ταυτοποίησης

 

πηγή 

 

ΣΧΟΛΙΟ

 

Ολοι αυτοί κι ο Γιοβανόπουλος μαζί μάλλον δεν έχουν καταλάβει ότι εδώ έχουμε να κάνουμε με χουντάρα.... και επίσης η ΑΑΔΕ είναι ανεξάρτητη αρχή που ελέγχεται από τους ξένους επικυρίαρχους κι όχι το ελληνικό κράτος.... 

Η Σαρξ Ικανή Αλλά Το «Πνεύμα» Απρόθυμο!...

Γράφει ο Γιώργος Πιπερόπουλος

 

Τελειώνει το καλοκαίρι του 2026, πάλι με φωτιές και οδικά ατυχήματα στην Ελλάδα των Θεσμών και της ανέχειας όπου για μια ακόμη χρονιά μετά τα καταστροφικά Μνημόνια οι μισοί ΔΕΝ πήγαν διακοπές και οι άλλοι μισοί που μπόρεσαν να πάνε, έκαναν ολιγοήμερες και όχι τις κλασικές όπως θυμόμαστε ‘θερινές διακοπές’ των 15 και των 20 ημερών.

 

Παραμένει, όμως, ακατανίκητα και απίστευτα θελκτικό το ελληνικό καλοκαίρι για ξένους τουρίστες οι οποίοι συνεχίζουν να απολαμβάνουν κατά εκατομμύρια τα θετικά του ελληνικού καλοκαιριού, τις ξένοιαστες μέρες, τα φεγγαρόλουστα βράδια, τις κάθε λογής εμπειρίες, τις χαρές και τις περιπέτειες που ελπίζουνε ώριμα άτομα και μαζί νέοι και νέες να γευθούνε.

 

Σήμερα καλώ την προσοχή σας σε μια περίπτωση προβληματισμού σε επίπεδο ανθρώπινων σχέσεων και συγκεκριμένα σε ένα σεξουαλικό πρόβλημα που μπορεί να συμβεί σε οποιαδήποτε εποχή του χρόνου και να οδηγήσει στα γραφεία των ψυχολόγων, σεξολόγων και ψυχοθεραπευτών σε αναζήτηση ανακούφιση από φόβο ανθρώπινο, σε αναζήτηση απαντήσεων σε ερωτήματα και απορίες που χαρακώνουν, που τραυματίζουν φορές-φορές αρκετά βαθιά τον συναισθηματικό μας κόσμο.

 

Μια τέτοια καλοκαιριάτικη περίπτωση θα διηγηθώ παρακάτω δανεισμένη από το βιβλίο μου με τίτλο: «Εμείς οι Έλληνες, ο Έρωτας και το Sex» (εκδόσεις ΖΥΓΟΣ, Θεσσαλονίκης, 224 σελίδες) που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 2012 και. εάν σας ενδιαφέρει, μπορείτε να το βρείτε και σήμερα στα βιβλιοπωλεία καθώς συνεχίζει να κυκλοφορεί... 

************************************

 

Ο ήλιος έκαιγε, πυρακτωμένη η άμμος, η γαλάζια θάλασσα ήρεμη, τα κορμιά ανδρών, γυναικών, παιδιών ξαπλωμένα ‘ψήνονται’ στην αναζήτηση της εφήμερης αλλαγής ταυτότητας, στο ποθητό "μαύρισμα" του καλοκαιριού.

 

Η αλλοδαπή τουρίστρια, ένα μπρούτζινο ζωντανό άγαλμα, με τα ξανθά μαλλιά να πέφτουν ανέμελα στους τορνευτούς ώμους, πλησίασε και του έγνεψε...

 

Της εξήγησε στα λίγα "αγγλικά " που εκείνη καταλάβαινε ότι το θαλάσσιο ποδήλατο κόστιζε 15 ευρώ την ώρα... Του είπε το γνωστό "Ο.Κ." και χαμογελώντας αποκάλυψε μια σειρά μαργαριτάρια κρυμμένα κάτω από τα σαρκώδη χείλη της..

 

Αναρίγησε με τη σκέψη που πέρασε από το μυαλό του αν και είχε ξυπνήσει άσχημα καθώς έφταιγε το καβγαδάκι της προηγούμενης βραδιάς με τη Κάτια, το φλερτ, την σύντροφο, το alter ego του εδώ και οκτώ ολάκερους μήνες...

 

Αυτός συνεσταλμένος, συναισθηματικός, πολύ συναισθηματικός και φορτωμένος με μπόλικες αναστολές για τις οποίες ίσως έφταιγε η Δημόσιο-υπαλληλική "ρουτίνα" της ζωής του πατέρα του, μιας ζωής συνοψισμένης στην μονοτονία του "σπίτι – δουλειά- δουλειά - σπίτι" και βοηθούσε λίγο και εκείνη η θρησκοληψία της μάνας του...

 

Στα 22 χρόνια του, αρρενωπός, επιμελής, καλός φοιτητής και αγαπητός "φίλος" στην παρέα του δεν μπορούσε να θυμηθεί αν χθες ήταν ώριμος έφηβος - προχθές σοβαρό παιδί...

 

Η Κάτια ήταν ανέμελη, δεν είχε την "ευτυχία" να ζώνεται με "αναστολές", μια κοπέλα ελεύθερη, ευκίνητη, λιγότερο ώριμη απ' αυτόν, αγαπούσε χωρίς δεσμεύσεις....

 

Αυτός, ήθελε πίστη, αφοσίωση, αποκλειστικότητα, ζητούσε την "αιώνια δέσμευση" των ερωτευμένων ...

 

Αυτή του είχε δοθεί είναι αλήθεια, ψυχή και σώμα, κι όμως παρέμεινε "ελεύθερη" - γι' αυτό ξεκίνησε σήμερα το πρωί με την κοριτσίστικη "παρέα" της για διακοπές στα νησιά...

 

Στην προσπάθειά του να την μεταπείσει του αντιστάθηκε... Ατέλειωτα τα επιχειρήματά της, αποστομωτικός ο χαρακτηρισμός της «είσαι, απλούστατα, ένας αθεράπευτος ζηλιάρης".

 

Ήταν; Ναι και "ζηλιάρης" και "πιστός" και συναισθηματικά "λαβωμένος" και - προπαντός - ανασφαλής"...

 

Δεν κατάλαβε πώς έγινε, από πού ξεκίνησε, πώς εκείνη το δέχθηκε... Το φεγγάρι έδινε στη θάλασσα μια ασημένια ανταύγεια, πιο κάτω μια παρέα με κιθάρες έκανε κέφι, ο φλοίσβος είχε αναμιχθεί με τα δάχτυλά της χαϊδεύοντας το κορμί του....

 

Το αλλοδαπό, μπρούντζινο ζωντανό άγαλμα έπαλλε από λάγνο πόθο....

 

Είχε ξεκινήσει κι αυτός, αλλά δεν κατάφερε να «ολοκληρώσει¨ και καθώς αισθάνθηκε «ντροπή», δικαιολογήθηκε, ένοιωσε χαμένος... και αποχώρησε…

 

Το "σεξ" του εξήγησε μερικές ημέρες αργότερα ο ψυχολόγος τον οποίο επισκέφθηκε, είναι ένας ιδιόμορφος συγκερασμός σώματος και ψυχής ο οποίος επηρεάζεται από κοινωνικές αναστολές...

 

Έχασε την ερωτική ολοκλήρωση με την πανέμορφη αλλοδαπή αλλά η αγωνία του τελείωσε… Δεν έγινε, ξαφνικά, όπως αρχικά νόμισε, σεξουαλικά ανίκανος!...

 

Απλά, η διαδικασία ολοκλήρωσης της ερωτικής πράξης με την αλλοδαπή καλλονή επηρεάσθηκε αρνητικά, ανακόπηκε, από την συναισθηματική του σύγκρουση, από το αίσθημα προδοσίας της αγαπημένης του Κάτιας!...

 

Το σώμα του ήταν «ικανό», αλλά το «πνεύμα δεν ήταν πρόθυμο…»