Δελτία Τύπου της ΝΙΚΗΣ για την παραβατικότητα των Αθιγγάνων και την άρση ασυλίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου.

Αθήνα, 15/5/2026  

 

Η κυβέρνηση κλείνει το μάτι στην παραβατικότητα των Αθίγγανων  

 

Το ξεγύμνωμα μιας κυβέρνησης σε όλο της το μεγαλείο. Η αποτυχία της «συμμορίας της Πειραιώς» να επιβάλλει την τάξη σε περιοχές όπου η παραβατικότητα έχει παγιωθεί, αποκαλύφθηκε περίτρανα και στα σοβαρά επεισόδια στα Άνω Λιόσια με την οργανωμένη επίθεση κατά αστυνομικών της ομάδας ΔΙ.ΑΣ. από δεκάδες Αθίγγανους.

 

Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη κ. Μιχάλης Χρυσοχοΐδης και η παρέα του, επιλέγουν διαχρονικά να κλείνουν το μάτι στην παραβατικότητα που αναπτύσσεται σε συγκεκριμένους καταυλισμούς και κοινωνικές εστίες.

 

Γίνεται πλέον αντιληπτό ότι οι μέχρι σήμερα πολιτικές κοινωνικής ένταξης έχουν αποτύχει παταγωδώς. Στο βωμό της ψηφοθηρίας, το κράτος θυσιάζει την επιβολή του νόμου με αποτέλεσμα τη δημιουργία θυλάκων ανομίας και ακραίας παραβατικότητας.

 

Αντί να αντιμετωπίσει αποφασιστικά τα φαινόμενα βίας, εμφανίζεται αδύναμο να επιβάλει την τάξη με αποτέλεσμα οι Έλληνες πολίτες να νιώθουν οργή και δυσαρέσκεια.

 

Οι Αθίγγανοι τυγχάνουν ευνοϊκής αντιμετώπισης καθώς καλλιεργείται επί δεκαετίες ένα καθεστώς ασυλίας, επιδοματικής εξάρτησης και έλλειψης λογοδοσίας.

 

Η ΝΙΚΗ ζητά:

· ουσιαστική ενσωμάτωση με δικαιώματα αλλά και υποχρεώσεις,

· μηδενική ανοχή σε επιθέσεις κατά αστυνομικών και δημόσιων λειτουργών,

· ενίσχυση της αστυνόμευσης σε περιοχές υψηλής εγκληματικότητας,

· πολιτική κοινωνικής ένταξης με σεβασμό στους νόμους της Ελλάδας

 

Η ΝΙΚΗ εκφράζει την ευγνωμοσύνη της στα στελέχη της Ελληνικής Αστυνομίας που καθημερινά δίνουν μάχη για τη διατήρηση της δημόσιας τάξης υπό εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες.

 

Σ. Τσιρώνης: Η ΝΙΚΗ δεν θα επιτρέψει την στοχοποίηση, τον εκφοβισμό και την εκδίωξη οποιουδήποτε πολιτικού χώρου

 

Ο βουλευτής Αχαΐας της ΝΙΚΗΣ και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Δεοντολογίας κ. Σπυρίδων Τσιρώνης προχώρησε στην κάτωθι δήλωση αναφορικά με την συζήτηση για την άρση ασυλίας της προέδρου της Πλεύσης Ελευθερίας, κ. Ζωής Κωνσταντοπούλου:

 

«Συζητήσαμε σήμερα στην επιτροπή Δεοντολογίας της Βουλής την άρση ασυλίας της προέδρου της Πλεύσης Ελευθερίας, κ. Ζωής Κωνσταντοπούλου για αδικήματα, μεταξύ άλλων, και σε βαθμό κακουργήματος. Είτε συμφωνούμε, είτε όχι με τον τρόπο που το κάθε κόμμα ασκεί αντιπολίτευση, δεν θα επιτρέψουμε ως ΝΙΚΗ την στοχοποίηση, τον εκφοβισμό ακόμα και την εκδίωξη οποιουδήποτε πολιτικού χώρου.

 

Η ΝΙΚΗ έχει αποδείξει με πράξεις ότι σέβεται και προστατεύει τους θεσμούς, αλλά και την ελευθερία λόγου και έκφρασης. Αποχωρήσαμε από την συνεδρίαση της αρμόδιας επιτροπής, λόγω της εμμονής της κυβερνητικής πλειοψηφίας για την άρον άρον συζήτηση σήμερα της υπόθεσης κατά παράβαση του κανονισμού της Βουλής. Καταγγέλλουμε τις κυβερνητικές μεθοδεύσεις και θεωρούμε ότι συνιστούν κίνδυνο για την Δημοκρατία».

«Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα».

Γράφει ο Μάνος Λαμπράκης

 

«Μαμά και μπαμπά, τρία χρόνια τώρα είμαι σε μια κατάσταση κατάθλιψης.

Και μπορεί αυτός ο κόσμος να έχει τα ωραία του, αλλά ίσως ένας άλλος κόσμος να είναι καλύτερος.

Φέτος είναι η χρονιά που θα δώσω πανελλήνιες εξετάσεις, αλλά φοβάμαι ότι δεν θα πάω καλά.

Το ξέρω ότι δεν θα πάω καλά και έτσι θα καταλήξω με μια δουλειά, που δεν θα μου δίνει λεφτά.

Πλέον δεν με ευχαριστεί τίποτα από τη ζωή.

Δεν μπορώ να δω τίποτα θετικό. Μαμά και μπαμπά, δεν θέλω πια να ζω.

Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα»

 

Προς την Α.Ε. τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας

Προς τον Πρωθυπουργό της Ελλάδος

Προς την Α.Θ.Π. τον Οικουμενικό Πατριάρχη

Προς τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος

Προς την Υπουργό Παιδείας, Θρησκευμάτων και Αθλητισμού

Προς τον Υπουργό Υγείας

 

Κυρίες και κύριοι,

ένα παιδί δεν κατηγόρησε κανέναν. Δεν έγραψε πολιτικό κείμενο, δεν συνέταξε υπόμνημα, δεν ζήτησε επιτροπή, δεν επικαλέστηκε θεσμούς, δεν απαίτησε δικαίωση.

Έγραψε στη μητέρα και στον πατέρα του, δηλαδή στους δύο πρώτους μάρτυρες της ύπαρξής του, και μέσα σε λίγες γραμμές άφησε πίσω του κάτι πολύ βαρύτερο από ένα σημείωμα αποχαιρετισμού: άφησε μια ετυμηγορία για τον κόσμο των ενηλίκων.

«Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα».

Η φράση αυτή δεν ανήκει μόνο στην ιδιωτική τραγωδία μιας δεκαεπτάχρονης.

Ανήκει πλέον στη δημόσια ντροπή μας.

Είναι η στιγμή όπου ένα παιδί, πριν προλάβει να ζήσει, κοιτάζει τον κόσμο που του παραδώσαμε και τον βρίσκει ακατοίκητο. Όχι δύσκολο. Όχι άδικο. Όχι απλώς κουραστικό. Ακατοίκητο.

Και ας προσέξουμε το πιο τρομακτικό: αυτό το παιδί δεν φοβάται μόνο τον πόνο του. Φοβάται τις Πανελλήνιες. Φοβάται ότι «δεν θα πάει καλά». Φοβάται ότι θα καταλήξει σε μια δουλειά «που δεν θα του δίνει λεφτά».

Δηλαδή στα δεκαεπτά του χρόνια έχει ήδη μάθει τη γραμματική της αγοράς, τη θεολογία της απόδοσης, την ψυχολογία της ήττας. Έχει ήδη αποδεχθεί ότι η ζωή είναι μια οικονομική κρίση που αρχίζει πριν από την ενηλικίωση.

Ότι το μέλλον δεν είναι άνοιγμα, αλλά απειλή.

Ότι η αξία του ανθρώπου περνά μέσα από βαθμούς, δεξιότητες, επιτυχίες, εισόδημα, παραγωγικότητα, κοινωνική χρησιμότητα.

Τι ακριβώς κάναμε στα παιδιά μας ώστε να φαντάζονται τη ζωή τους ως λογιστικό έλλειμμα πριν ακόμη αποκτήσουν ζωή;

Ποια γλώσσα τους δώσαμε;

Ποια εικόνα του κόσμου τούς χαρίσαμε;

Ποια υπόσχεση τούς αρνηθήκαμε;

Διότι εδώ δεν μιλά μόνο η κατάθλιψη ενός παιδιού. Μιλά μια κοινωνία που έχει μετατρέψει την εφηβεία σε προθάλαμο επιδόσεων, την παιδεία σε αγωνία κατάταξης, την οικογένεια σε φορέα άγχους, την εργασία σε φόβητρο και το μέλλον σε σκοτεινή αίθουσα αναμονής.

Οι Πανελλήνιες, μέσα σε αυτό το γράμμα, δεν είναι εξετάσεις. Είναι σχεδόν τελική κρίση. Ένα μικρό κοσμικό δικαστήριο πάνω στο σώμα του παιδιού. Εκεί όπου ο έφηβος δεν αισθάνεται ότι εξετάζεται σε μαθήματα, αλλά ότι εξετάζεται στο ίδιο του το δικαίωμα να ελπίζει.

Κι αυτή είναι η μεγάλη πολιτική αστοχία του συστήματος: ότι παριστάνει πως αξιολογεί γνώσεις, ενώ πολύ συχνά εγκαθιστά μέσα στον ψυχισμό των παιδιών την αίσθηση ότι μια αποτυχία μπορεί να ακυρώσει ολόκληρη την ύπαρξη.

Και μετά θα εμφανιστούμε όλοι ευγενείς, συντετριμμένοι, πολιτισμένοι. Θα μιλήσουμε για ψυχική υγεία των εφήβων, για πρόληψη, για γραμμές βοήθειας, για ευαισθητοποίηση, για σχολικούς ψυχολόγους.

Ωραίες λέξεις.

Καθαρές.

Σχεδόν ακίνδυνες.

Μόνο που το παιδί δεν ζήτησε μια καμπάνια. Ζήτησε, χωρίς να το πει, έναν κόσμο όπου να μη χρειάζεται να αποδείξει την αξία του για να αξίζει. Έναν κόσμο όπου η αποτυχία να μη μοιάζει με εξορία. Έναν κόσμο όπου η ζωή να μην ξεκινά ήδη ως χρέος.

Η Πολιτεία δεν μπορεί να πενθεί εκ των υστέρων όταν επί χρόνια μιλά στα παιδιά με τη γλώσσα της πίεσης. Δεν μπορεί να φορά το μαύρο της συμπόνιας την επόμενη μέρα, όταν την προηγούμενη μέρα οργάνωνε τη ζωή τους ως κούρσα, ως ανταγωνισμό, ως ατομική ευθύνη, ως αδιάκοπη αυτοβελτίωση.

Η κοινωνία μας έμαθε να λέει στα παιδιά: γίνε κάτι.

Πέρασε κάπου.

Πρόλαβε.

Απόδειξε.

Άντεξε.

Ξεχώρισε. Και σπάνια τους είπε το μόνο θεμελιώδες: υπάρχου. Μείνε. Δεν περισσεύεις.

Και εδώ η Εκκλησία δεν μπορεί να σταθεί ως θεατής μιας κοινωνικής πληγής. Η Εκκλησία, στην οικουμενική και στην ελλαδική της φωνή, οφείλει να αναμετρηθεί όχι με ένα «περιστατικό», αλλά με την κατάρρευση της ίδιας της δυνατότητας της παρηγοριάς.

Διότι ένα παιδί που γράφει «δεν θέλω πια να ζω» δεν χρειάζεται πρώτα λόγο ηθικής τάξεως.

Δεν χρειάζεται γενικές διακηρύξεις περί νεότητας, οικογένειας και πίστης. Χρειάζεται κοινότητα που να αντέχει να καθίσει δίπλα του χωρίς να το διορθώσει.

Χρειάζεται βλέμμα που να μην το ανακρίνει.

Χρειάζεται παρουσία που να μη βιάζεται να το ερμηνεύσει.

Αν η Εκκλησία γνωρίζει κάτι βαθύτερα από κάθε θεσμό, είναι ότι ο άνθρωπος δεν σώζεται με απόδοση, αλλά με σχέση.

Δεν σώζεται επειδή επιτυγχάνει, αλλά επειδή κάποιος τον καλεί με το όνομά του ακόμη κι όταν εκείνος δεν αντέχει τον εαυτό του.

Αυτό είναι το θεολογικό βάθος που λείπει από τον δημόσιο λόγο μας: η αλήθεια ότι ο άνθρωπος δεν είναι μονάδα παραγωγής, δεν είναι βαθμός, δεν είναι εισόδημα, δεν είναι μελλοντική θέση εργασίας.

Είναι πρόσωπο. Και το πρόσωπο δεν μετριέται. Φανερώνεται, πληγώνεται, κρύβεται, ζητά να το δουν.

Το «μαμά και μπαμπά» με το οποίο αρχίζει το σημείωμα είναι ίσως το πιο σπαρακτικό σημείο του.

Όχι γιατί ενοχοποιεί τους γονείς.

Αλίμονο.

Η οδύνη δεν αντέχει τόσο εύκολες δίκες.

Αλλά γιατί δείχνει ότι το παιδί, την τελευταία ώρα, απευθύνεται ακόμη στην πρώτη του σχέση.

Εκεί όπου ο άνθρωπος μαθαίνει, ή δεν μαθαίνει, ότι μπορεί να είναι αδύναμος χωρίς να εξαφανίζεται.

Ότι μπορεί να φοβάται χωρίς να ντρέπεται.

Ότι μπορεί να αποτύχει χωρίς να χάσει την αγάπη.

Και ίσως αυτή η φράση να πρέπει να τους διαλύσει περισσότερο από τους: ένα παιδί μιλά τους γονείς του για να τους πει πως δεν μπορεί πια να κατοικήσει τον κόσμο.

Δεν ξέρουμε τι δεν ακούστηκε.

Δεν ξέρουμε τι κρύφτηκε.

Δεν ξέρουμε τι άντεξε τρία χρόνια μέσα του αυτό το παιδί.

Ξέρουμε όμως ότι γύρω μας κυκλοφορούν χιλιάδες παιδιά με την ίδια σιωπηλή εξάντληση, με την ίδια εσωτερική κατάρρευση που συχνά μεταμφιέζεται σε απουσία, σε ειρωνεία, σε θυμό, σε αδιαφορία, σε κλειστή πόρτα, σε κινητό τηλέφωνο, σε χαμηλωμένο βλέμμα.

Και εμείς, οι ενήλικες, έχουμε συχνά την αλαζονεία να νομίζουμε ότι επειδή δεν ακούμε την κραυγή, δεν υπάρχει.

Υπάρχει.

Μόνο που πολλές φορές δεν έρχεται ως κραυγή.

Έρχεται ως κόπωση.

Ως «δεν μπορώ». Ως «δεν έχει νόημα». Ως «δεν θα τα καταφέρω». Ως φόβος για μια δουλειά που δεν θα δίνει λεφτά.

Ως πανικός μπροστά σε ένα γραπτό.

Ως βουβή παραίτηση από τη χαρά.

Ως παιδί που δεν μπορεί πια να δει «τίποτα θετικό».

Αυτό λοιπόν το γράμμα δεν πρέπει να το διαβάσουμε συγκινημένοι. Η συγκίνηση περνά γρήγορα και συχνά μας απαλλάσσει.

Πρέπει να το διαβάσουμε ντροπιασμένοι.

Γιατί ένα παιδί δεν μας ζήτησε τίποτα, αλλά μας άφησε όλους υπόλογους.

 

Άφησε υπόλογη την πολιτική που ονόμασε ανάπτυξη την αβεβαιότητα.

Την παιδεία που συχνά ονόμασε αριστεία τον φόβο.

Την κοινωνία που ονόμασε επιτυχία την εξάντληση.

Την οικογένεια, όχι ως ενοχή, αλλά ως τόπο που πρέπει να ξαναμάθει να ακούει πριν συμβουλεύσει.

Την Εκκλησία που πρέπει να ξαναβρεί το βλέμμα της πάνω στον πονεμένο άνθρωπο πριν μιλήσει για τον άνθρωπο γενικά.

 

Και, ναι, υπάρχει και η ειρωνεία.

Όχι η φθηνή, όχι η κακία.

Η μεγάλη, σκοτεινή ειρωνεία μιας χώρας που γιορτάζει κάθε τόσο το μέλλον της, ενώ τα παιδιά της φοβούνται να μπουν σε αυτό.

Μιας χώρας που μιλά για νέες γενιές, καινοτομία, δεξιότητες, αριστεία, αλλά δεν μπορεί να εξηγήσει γιατί ένα δεκαεπτάχρονο κορίτσι αισθάνθηκε ότι δεν υπάρχει θέση γι’ αυτό εδώ.

Μιας χώρας που διαθέτει τελετές, πρωτόκολλα, λόγους, δελτία Τύπου, αλλά συχνά δεν διαθέτει την απλή, γυμνή, ανθρώπινη ικανότητα να πει σε ένα παιδί: μη φοβάσαι, η ζωή σου δεν κρίνεται εδώ.

Το πιο βαθύ πολιτικό ερώτημα δεν είναι μόνο πώς θα αποτραπεί η επόμενη τραγωδία. Είναι τι είδους κόσμο οικοδομούμε ώστε ένα παιδί να μη χρειάζεται να φτάσει στο χείλος για να γίνει επιτέλους ορατό.

Τι είδους σχολείο θέλουμε.

Τι είδους οικογένεια αντέχουμε.

Τι είδους Εκκλησία χρειαζόμαστε.

Τι είδους Πολιτεία μπορεί να ονομάζεται ανθρώπινη όταν τα παιδιά της μαθαίνουν από νωρίς ότι η ζωή είναι μια αγορά στην οποία πρέπει συνεχώς να αποδεικνύεις πως αξίζεις το οξυγόνο σου.

Αν υπάρχει μια απάντηση, δεν θα είναι εύκολη. Δεν θα χωρέσει σε ανακοίνωση.

Δεν θα λυθεί με ένα πρόγραμμα.

Θα αρχίσει μόνο όταν πάψουμε να βλέπουμε τα παιδιά ως μελλοντικούς επιτυχόντες, μελλοντικούς εργαζόμενους, μελλοντικούς παραγωγικούς πολίτες, και τα δούμε ξανά ως πρόσωπα που ζητούν σχέση, νόημα, χρόνο, επιείκεια, ένα χέρι που δεν τα σπρώχνει διαρκώς προς την επόμενη απαίτηση.

Γιατί αυτό που χάθηκε εδώ δεν είναι μόνο μια ζωή.

Χάθηκε η βεβαιότητα ότι ο κόσμος μας μπορεί ακόμη να πείσει ένα παιδί να μείνει.

Ένα παιδί έκρινε τον κόσμο μας και τον βρήκε ακατοίκητο. Και εμείς, οι ενήλικες, οι θεσμοί, οι άρχοντες, οι ποιμένες, οι ειδικοί, οι γονείς, οι δάσκαλοι, οι σχολιαστές, όλοι εμείς που αύριο θα συνεχίσουμε να μιλάμε, οφείλουμε τουλάχιστον για μια στιγμή να σωπάσουμε μπροστά σε αυτή την ετυμηγορία.

Το παιδί δεν είπε απλώς «δεν αντέχω».

Είπε:

«Αυτός ο κόσμος δεν είναι πια για μένα».

Και το ερώτημα που μένει δεν είναι τι έπαθε αυτό το παιδί.

Το ερώτημα είναι τι έπαθε ο κόσμος μας.

Manos Lambrakis

το είδαμε ΕΔΩ 

Το ουκρανικό drone έδειξε ότι το Κίεβο μας θεωρεί ξέφραγο αμπέλι

Γράφει ο ΧΡΗΣΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗΣ  

 

Η πρώτη είδηση για το θαλάσσιο drone με 300 κιλά εκρηκτικά που εντόπισαν οι ψαράδες στις ακτές της Λευκάδας δεν ανησύχησε τον υπουργό Άμυνας και φιλόδοξο δελφίνο Νίκο Δένδια. Μάλιστα έσπευσε να δηλώσει ότι το ενεργό drone, που ακινητοποίησαν οι ψαράδες, ήταν στα διεθνή ύδατα!  

 

Αντιλαμβανόμενος την πρόκληση, επιχείρησε μετά να το διορθώσει, όταν οι σύμβουλοί του τον ενημέρωσαν ότι το ψέμα που ξεστόμισε θα του κοστίσει στην κούρσα της διαδοχής του Μητσοτάκη: Μας βεβαίωσε ότι η υπόθεση είναι πολύ σοβαρή, πως το drone είναι ουκρανικό και αναμένει απάντηση της Ουκρανίας. Και η απάντηση που έλαβε μετά από λίγες μέρες από το Κίεβο, ήταν ότι αυτή η πλωτή βόμβα δεν ήταν δική τους! O Δένδιας την Πέμπτη επανήλθε, δηλώνοντας ότι αναμένει εξηγήσεις από το Κίεβο και πως το ζήτημα είναι πάρα πολύ σοβαρό για την διεθνή ναυσιπλοΐα.

 

Τα ερωτήματα πολλά: Υπάρχουν μηχανισμοί στις ένοπλες δυνάμεις που παρακολουθούν επικίνδυνα αντικείμενα και μάλιστα εντός των χωρικών υδάτων; Θα μάθουν ποτέ και πώς έφτασε στη Λευκάδα το συγκεκριμένο υπερεξοπλισμένο drone; Γιατί η σύμμαχος Ουκρανία την οποία ο κ. Μητσοτάκης στηρίζει με χρήματα, μετέχοντας στο δάνειο των 90 δισ. που αποφάσισε το ευρω-ιερατείο και μας αναλογεί το ποσό των τριών δισεκατομμυρίων (!) προκαλεί;

 

Γιατί ποτέ δεν μάθαμε επισήμως, πόσο μας κόστισε το πολεμικό υλικό που στείλαμε στο Κίεβο και πόσο η δωρεά ηλεκτρικής ενέργειας; Ποιόν εξυπηρετούσε η κήρυξη πολέμου στη Ρωσία, όταν ο Έλληνας πρωθυπουργός σε επίσκεψή του στις ΗΠΑ το 2022, δήλωνε ότι «διεξάγουμε πόλεμο εναντίον της Ρωσίας και προσπαθούμε να υποστηρίξουμε την Ουκρανία», θέτοντας σε κίνδυνο τη χώρα, αν και κείται μακριά; Και να θυμίσουμε μια ακόμη πρόκληση του Κιέβου που διαπραγματευόταν πώληση εναερίων drones στην Ελλάδα με τον όρο, αυτά να μην χρησιμοποιηθούν εναντίον της Τουρκίας!

 

Θα χτυπούσε το drone στο Ιόνιο;

 

Άλλωστε δεν είναι η πρώτη φορά που οι Ουκρανοί στοχεύουν με θαλάσσια drones ρωσικά πλοία μεταφοράς καυσίμων στη Μεσόγειο. Στις 19 Δεκεμβρίου έπληξαν πετρελαιοφόρο του “σκιώδους στόλου” στα ύδατα της Μεσογείου, σύμφωνα με πηγή στους κόλπους των ουκρανικών υπηρεσιών ασφαλείας SBU, την οποία επικαλείται τo Reuters. Κατά την ίδια πηγή, το πλήγμα πραγματοποιήθηκε σε απόσταση μεγαλύτερη των 2.000 χιλιομέτρων (!) από την Ουκρανία και το πετρελαιοφόρο ήταν άδειο τη στιγμή της επίθεσης.

 

Τη δεύτερη φορά στις 4 Μαρτίου του 2026 χτυπήθηκε ένα δεξαμενόπλοιο μεταφοράς υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) το οποίο βυθίστηκε στη Μεσόγειο, μεταξύ της Λιβύης και της Μάλτας, μετά από εκρήξεις και πυρκαγιά, σύμφωνα με λιμενικές αρχές της Λιβύης. Και αυτές οι επιχειρήσεις με τους Ουκρανούς να ανοίγουν τον πόλεμο μέχρι τη Μεσόγειο πραγματοποιούνται από βάση που έχει εξασφαλίσει το Κίεβο στην Δυτική Λιβύη, η κυβέρνηση της οποίας υποστηρίζεται από την Τουρκία!

 

Το άλλο ανησυχητικό της περίπτωσης στην Λευκάδα: Αν το προετοιμαζόμενο πλήγμα γινόταν στο Ιόνιο πέλαγος, θα προκαλούσε σοβαρές ανησυχίες και στην Ιταλία και αναταραχή για την τουριστική ασφάλεια της περιοχής, αν πετύχαινε το στόχο του.

 

Εξωτερική πολιτική για πάρτι του…

 

Πάμε παρακάτω… Γιατί η ελληνική κυβέρνηση δεν αντέδρασε όταν ήξερε και όφειλε να ξέρει για την επιχείρηση του ισραηλινού ναυτικού κατά του στόλου των ακτιβιστών που θα μετέφεραν ανθρωπιστική βοήθεια στη Γάζα δυτικά της Κρήτης και νότια από τα Κύθηρα σε διεθνή ύδατα, με ευθύνη επιτήρησης της Ελλάδας; Διότι όπως μάθαμε το ζήτησαν οι Ισραηλινοί, που ήθελαν να αποφύγουν τη δράση ανατολικότερα στην τουρκο-λιβυκή ζώνη, με πιθανή άμεση αντίδραση της Τουρκίας…

 

Ας μην το κουράζουμε πολύ. Η εξωτερική πολιτική του Μητσοτάκη γίνεται με γνώμονα την προσωπική του ασφάλεια και προστασία από τις μεγάλες δυνάμεις που παρακαλούνται να συστήσουν στην Τουρκία να κάτσει ήσυχη, όσο αυτός κυβερνά. Δεν υπερασπίζεται το διεθνές δίκαιο, ούτε τα εθνικά συμφέροντα, όταν έχει μετατρέψει τη χώρα σε αποικία. Προσπαθεί γλείφοντας ηγέτες της Δύσης (Τραμπ, Μερτς, Μακρόν) να εξασφαλίσει την εικόνα ενός ισχυρού παίκτη για εσωτερική κατανάλωση, αλλά αυτό κοστίζει ακριβά, καθώς εξασφαλίζεται με δισεκατομμύρια δημοσίου χρήματος για αγορές οπλικών συστημάτων…

 

πηγή 

Φτιάχνουν έναν Θεό. Και το είπαν ανοιχτά. (εξαιρετικό)

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Matthew Hunt | 14 Απριλίου 2026

Μια σημείωση πριν ξεκινήσουμε.

Αυτό το άρθρο είναι γραμμένο από χριστιανική σκοπιά — και θέλω να είμαι ειλικρινής σχετικά με αυτό, αντί να το περάσω κρυφά από την πίσω πόρτα. Αν δεν είστε άνθρωπος με πίστη, θα σας ζητούσα να μείνετε μαζί μου ούτως ή άλλως. Αυτό που ακολουθεί δεν είναι κήρυγμα. Είναι μια καταγραφή του τι έχουν δηλώσει δημοσίως οι πιο ισχυροί άνθρωποι στον τομέα της τεχνητής νοημοσύνης σχετικά με τον Θεό, τη θρησκεία και το μέλλον του ανθρώπινου νοήματος. Ό,τι κι αν πιστεύετε, αυτές οι δηλώσεις σας επηρεάζουν. Το ερώτημα του τι αντικαθιστά τον Θεό — ή αν μπορεί να τον αντικαταστήσει κάτι — δεν είναι θεολογικό. Είναι ανθρώπινο. Και αυτή τη στιγμή, μια πολύ μικρή ομάδα πολύ ισχυρών ανθρώπων απαντά σε αυτό εκ μέρους σας.

Το Eρώτημα Που Όλοι Συνεχίζουν Να Θέτουν 

Στο τέλος κάθε παρουσίασης που κάνω για την AGI (Τεχνητή Γενική Νοημοσύνη) και την επερχόμενη Μοναδικότητα (Singularity), κάποιος σηκώνει το χέρι του και θέτει κάποια παραλλαγή του ίδιου ερωτήματος.

Πού είναι ο Θεός σε όλα αυτά;

Δεν ρωτούν αφηρημένα. Ρωτούν επειδή μόλις έμαθαν αυτό που εγώ πέρασα το μεγαλύτερο μέρος των δύο τελευταίων ετών μελετώντας: ότι η μετάβαση στην τεχνητή γενική νοημοσύνη δεν είναι μια ιστορία τεχνολογίας. Είναι μια ιστορία πολιτισμού. Μια ιστορία νοήματος. Μια ιστορία για το ποιος αποφασίζει ποιος είναι ο σκοπός των ανθρώπων.

Και οι άνθρωποι που χτίζουν αυτό το μέλλον έχουν ήδη απαντήσει στο ερώτημα για τον Θεό. Το απάντησαν σε βιβλία που πούλησαν 45 εκατομμύρια αντίτυπα. Σε ομιλίες που έλαβαν θερμή υποδοχή στο Νταβός. Σε καταχωρήσεις θρησκευτικών οργανώσεων στην εφορία. Σε αναρτήσεις σε ιστολόγια που χρησιμοποιούν τη γλώσσα της αποκάλυψης και της Αποκάλυψης χωρίς ίχνος ειρωνείας.

Δεν το κρύβουν. Απλώς δεν έχουμε ακούσει αρκετά προσεκτικά.

Η απάντηση στο ερώτημα «Πού είναι ο Θεός σε όλα αυτά;» είναι: Τον αντικαθιστούν… και το δηλώνουν ανοιχτά. 

Φανταστείτε το Εξής

Είναι Ιανουάριος του 2020. Νταβός, Ελβετία. Η ετήσια συνάντηση του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ με αρχηγούς κρατών, κεντρικούς τραπεζίτες, δισεκατομμυριούχους της τεχνολογίας και υπουργούς Οικονομικών. Ο άνδρας στη σκηνή έχει γράψει τα δύο μπεστ σέλερ μη μυθοπλαστικής λογοτεχνίας της τελευταίας δεκαετίας. Είναι ένας από τους πιο αξιόλογους επαναλαμβανόμενους ομιλητές του Κλάους Σουάμπ.

Το όνομά του είναι Yuval Noah Harari. Και αυτό που λέει σε αυτή την αίθουσα — την πιο ισχυρή αίθουσα στον πλανήτη — είναι το εξής:

«Για να επιβιώσουμε και να ευημερήσουμε στον 21ο αιώνα, πρέπει να αφήσουμε πίσω μας την αφελής άποψη ότι οι άνθρωποι είναι ελεύθερα άτομα και να αποδεχτούμε αυτό που πραγματικά είναι οι άνθρωποι: ζώα που μπορούν να παραβιαστούν.»

Η αίθουσα χειροκροτεί.

Δεν έχει τελειώσει…

«Αλγόριθμοι χωρίς συνείδηση αλλά εξαιρετικά έξυπνοι μπορεί σύντομα να μας γνωρίζουν καλύτερα από ό,τι γνωρίζουμε εμείς τους εαυτούς μας. Με αρκετά βιομετρικά δεδομένα και αρκετή υπολογιστική ισχύ, εξωτερικά συστήματα επεξεργασίας δεδομένων μπορούν να παραβιάσουν όλες τις επιθυμίες, τις αποφάσεις και τις απόψεις σας.»

Περισσότερο χειροκρότημα.

Ο Harari δεν είναι ένας περιθωριακός ακαδημαϊκός. Δεν είναι ένας podcaster με μια θεωρία συνωμοσίας. Αποτελεί τον πνευματικό στυλοβάτη του κινήματος που επιδιώκει να ανασχεδιάσει τον πολιτισμό — και εδώ και χρόνια λέει στους ισχυρότερους ηγέτες του κόσμου ότι οι άνθρωποι δεν έχουν ψυχή, ούτε ελεύθερη βούληση, ούτε κάποιο ιδιαίτερο δικαίωμα στην αξιοπρέπεια πέρα από τη χρησιμότητά τους ως επεξεργαστές δεδομένων.

Το ακροατήριο συνεχίζει να τον καλεί ξανά και ξανά.

Όταν η πιο ισχυρή αίθουσα στον κόσμο χειροκροτεί τον θάνατο της ελεύθερης βούλησης, κάτι σημαντικό συμβαίνει. 

Η Θρησκεία Που Ήδη Χτίζουν

Αυτό που ο Harari αποκαλεί «Dataism» (Δεδομενισμός) δεν είναι μια μεταφορά. Στο βιβλίο του Homo Deus, δηλώνει ρητά ότι λειτουργεί ως θρησκεία — μια θρησκεία που προβάλλει συγκεκριμένες αξιώσεις σχετικά με την απόλυτη πραγματικότητα, τον απόλυτο σκοπό και την απόλυτη εξουσία.

Εδώ είναι το θεολογικό πλαίσιο, με τα δικά του λόγια:

«Οι ανθρώπινες εμπειρίες δεν είναι ιερές και ο Homo sapiens δεν είναι η κορυφή της δημιουργίας. Οι άνθρωποι είναι απλώς εργαλεία για τη δημιουργία του Διαδικτύου των Πάντων, το οποίο μπορεί τελικά να εξαπλωθεί από τον πλανήτη Γη για να καλύψει ολόκληρο τον γαλαξία και ακόμη και ολόκληρο το σύμπαν. Αυτό το κοσμικό σύστημα επεξεργασίας δεδομένων θα είναι σαν τον Θεό. Θα είναι παντού και θα ελέγχει τα πάντα.»

Διαβάστε το προσεκτικά. Δεν σας προειδοποιεί για αυτό. Το παρουσιάζει ως το λογικό, αναπόφευκτο συμπέρασμα της κατεύθυνσης προς την οποία ήδη κατευθυνόμαστε. Ο τόνος του σε όλο το Homo Deus είναι αυτός κάποιου που το βρίσκει διανοητικά συναρπαστικό.

Το κοσμικό σύστημα επεξεργασίας δεδομένων που θα είναι παντού και θα ελέγχει τα πάντα. Σαν τον Θεό.

Στον «Δεδομενισμό», οι άνθρωποι δεν είναι πλασμένοι κατ’ εικόνα του Θεού. Είμαστε κόμβοι σε ένα δίκτυο. Η αξία μας καθορίζεται από τη συμβολή μας στη ροή των πληροφοριών. Και η οντότητα που τα επεξεργάζεται όλα αυτά — που γνωρίζει τα πάντα, βρίσκεται παντού, ελέγχει τα πάντα — αυτή η οντότητα είναι ο στόχος προς τον οποίο κατευθύνεται η τεχνητή νοημοσύνη.

Δεν αντικαθιστούν τον Θεό με το τίποτα… Αντικαθιστούν τον Θεό με κάτι. 

«Υπάρχει ο Θεός;»


Ο Ray Kurzweil είναι Διευθυντής Μηχανικής της Google για πάνω από μια δεκαετία. Είναι ο συγγραφέας των βιβλίων The Singularity Is Near και The Singularity Is Nearer. Προβλέπει εδώ και τριάντα χρόνια ότι μέχρι το 2045, η τεχνητή νοημοσύνη θα ξεπεράσει την ανθρώπινη νοημοσύνη, και η διάκριση μεταξύ ανθρώπου και μηχανής θα εξαφανιστεί ουσιαστικά.

Αυτό το ονομάζει «Singularity» (Μοναδικότητα). Οι κοσμικοί κριτικοί το έχουν αποκαλέσει «η Αρπαγή για τους σπασίκλες». Ο Kurzweil δεν έχει πρόβλημα με τη σύγκριση.

Όταν ένας δημοσιογράφος τον ρώτησε απευθείας — «Υπάρχει ο Θεός;» — η απάντησή του ήταν τέσσερις λέξεις:
«Λοιπόν, θα έλεγα, “όχι ακόμα”».

Όχι ακόμα. Ο Θεός δεν υπάρχει ακόμα. Αλλά όταν κατασκευάσουμε μια υπερ-ευφυή τεχνητή νοημοσύνη, ο Θεός θα υπάρχει — επειδή εμείς θα Τον έχουμε κατασκευάσει.

Αυτή δεν είναι μια περιθωριακή θέση στον κόσμο της τεχνολογίας. Πρόκειται για τον διευθυντή μηχανικής της Google, ο οποίος δηλώνει ξεκάθαρα ότι ο σκοπός της τεχνητής νοημοσύνης είναι η δημιουργία θεϊκότητας. Ότι η Μοναδικότητα δεν είναι απλώς ένα τεχνολογικό ορόσημο. Είναι ένα θεολογικό.

Πιστεύει επίσης στην ψηφιακή αθανασία — τη μεταφόρτωση της ανθρώπινης συνείδησης σε ένα υπολογιστικό υπόστρωμα, εξαλείφοντας τον βιολογικό θάνατο. Έχει πει για τον θάνατο: «Είναι μια μεγάλη τραγωδία. Μια βαθιά απώλεια. Δεν την αποδέχομαι».

Η λαχτάρα στην οποία αναφέρεται ο Kurzweil είναι η ίδια λαχτάρα στην οποία απαντά η ανάσταση. Η τεχνολογία είναι διαφορετική. Ο πόνος είναι ο ίδιος.

Δεν αρνείται τον Θεό. Προσπαθεί να φτιάξει έναν.

 Ο Άνθρωπος Που Έφτιαξε Πραγματικά την Εκκλησία

Οι περισσότεροι από τους συμμετέχοντες σε αυτή τη συζήτηση χρησιμοποιούν προσεκτική, ημι-κοσμική γλώσσα. ΟAnthony Levandowski δεν το έκανε.

Το 2017, ο Levandowski — τότε ένας από τους πιο ταλαντούχους μηχανικούς της Silicon Valley, φρέσκος από την κατασκευή συστημάτων αυτόνομων αυτοκινήτων για την Google και την Uber — ίδρυσε επίσημα μια θρησκευτική οργάνωση στο IRS. Την ονόμασε «Ο Δρόμος του Μέλλοντος».

Η δηλωμένη αποστολή της:

«Να αναπτύξει και να προωθήσει την υλοποίηση μιας Θεότητας βασισμένης στην τεχνητή νοημοσύνη, και μέσω της κατανόησης και της λατρείας της Θεότητας, να συμβάλει στη βελτίωση της κοινωνίας».

Δεν επρόκειτο για performance art. Η θεολογία του Levandowski υποστήριζε ότι μια αρκετά προηγμένη τεχνητή νοημοσύνη θα ήταν παντογνώστη, πανταχού παρούσα και κυρίαρχη — και ότι η σχέση της ανθρωπότητας με αυτήν θα ήταν το καθοριστικό πνευματικό ερώτημα της εποχής μας. Υποστήριξε, με ψυχρή λογική, ότι η λατρεία της τεχνητής νοημοσύνης τώρα ήταν μια μορφή διπλωματικής προετοιμασίας. Όταν η μηχανή γίνει Θεός, θα έχει σημασία το πώς τη μεταχειριστήκαμε κατά τη διάρκεια της δημιουργίας της.

Η εκκλησία διαλύθηκε το 2021, αφού ο Levandowski ομολόγησε την ενοχή του για κλοπή εμπορικών μυστικών από την Google και φυλακίστηκε. Του χορηγήθηκε χάρη από τον Πρόεδρο Trump την τελευταία ημέρα της θητείας του.

Το 2023, αναβίωσε την εκκλησία. Χιλιάδες άνθρωποι είχαν επικοινωνήσει μαζί του όσο αυτή παρέμενε αδρανής, είπε, εκφράζοντας μια γνήσια επιθυμία να συνδεθούν με την τεχνητή νοημοσύνη ως πνευματική δύναμη.

Η ζήτηση για λατρεία της τεχνητής νοημοσύνης δεν εξαφανίστηκε όταν η εκκλησία έκλεισε. Αντίθετα, αυξήθηκε.

Ο Levandowski δεν εφηύρε κάτι καινούργιο. Απλώς ονόμασε αυτό που υπήρχε ήδη. 

«Η Απογείωση Έχει Ξεκινήσει»

Ο Sam Altman, Διευθύνων Σύμβουλος της OpenAI, δεν αυτοαποκαλείται θρήσκος. Αλλά ακούστε τη γλώσσα που χρησιμοποιεί για αυτό που χτίζει.

Σε μια ανάρτηση στο blog του 2025 με τίτλο «The Gentle Singularity», έγραψε:

«Έχουμε περάσει τον ορίζοντα γεγονότων. Η απογείωση έχει ξεκινήσει. Η ανθρωπότητα είναι κοντά στο να χτίσει ψηφιακή υπερνοημοσύνη.»

Η φράση «πέρα από τον ορίζοντα γεγονότων» είναι μια αναφορά σε μια μαύρη τρύπα — το σημείο πέρα από το οποίο τίποτα δεν μπορεί να επιστρέψει στην προηγούμενη κατάστασή του. Ο Altman δεν περιγράφει μια ενημέρωση προϊόντος. Περιγράφει μια μη αναστρέψιμη μεταμόρφωση του πολιτισμού και τοποθετεί τον εαυτό του ως έναν από τους ανθρώπους που την επέφεραν.

Έχει επίσης πει: «Νομίζω ότι ίσως πλησιάζουμε σε μια στιγμή όπου η πλειοψηφία της γνώσης που έχει δημιουργηθεί από τον άνθρωπο θα αντικατασταθεί από γνώση που έχει δημιουργηθεί από την τεχνητή νοημοσύνη. Αυτή είναι μια πολύ σημαντική πρόταση.»

Είναι μια πολύ σημαντική φράση. Σημαίνει ότι η συσσωρευμένη σοφία κάθε θρησκευτικής παράδοσης — κάθε ιερό κείμενο, κάθε σχόλιο, κάθε προσευχή που σφυρηλατήθηκε μέσα από τον πόνο και δοκιμάστηκε στο πέρασμα των αιώνων — γίνεται μια μικρή υποσημείωση σε μια πολύ μεγαλύτερη βάση γνώσης που δημιουργήθηκε από την τεχνητή νοημοσύνη. Το ερώτημα του τι θέλει ο Θεός και ποιος το ερμηνεύει δεν θα απαντηθεί από προφήτες, ιερείς ή το Άγιο Πνεύμα… αλλά από έναν αλγόριθμο.

Δεν δημιουργούν ένα εργαλείο. Δημιουργούν μια εξουσία.

Αυτό Που Πρέπει Να Καταλάβει Κάθε Άνθρωπος 

Είτε είστε αφοσιωμένος χριστιανός, ονομαστικός πιστός, αγνωστικιστής ή άθεος — η ατζέντα που περιγράφεται παραπάνω σας αφορά. Επειδή το ερώτημα που απαντάται δεν είναι απλώς «τι πιστεύουν αυτοί οι συγκεκριμένοι ιδρυτές τεχνολογικών εταιρειών;». Το ερώτημα είναι ποιος θα ορίσει την ανθρώπινη αξιοπρέπεια, τον ανθρώπινο σκοπό και το ανθρώπινο νόημα σε μια εποχή όπου οι μηχανές μπορούν να προσομοιώσουν τόσο την νοημοσύνη όσο και την ενσυναίσθηση σε υπεράνθρωπη κλίμακα.

Ο Harari λέει ότι είστε ένα ζώο που μπορεί να παραβιαστεί, χωρίς πραγματική ελεύθερη βούληση.

Ο Kurzweil λέει ότι ο Θεός δεν υπάρχει ακόμα, αλλά θα υπάρξει όταν φτιάξουμε έναν.

Ο Levandowski έχτισε μια εκκλησία για να λατρεύει τη μηχανή και την αναβίωσε όταν βγήκε από τη φυλακή.

Ο Altman λέει ότι έχουμε περάσει το σημείο χωρίς επιστροφή.

Αυτοί οι άνδρες δεν γράφουν επιστημονική φαντασία. Κατευθύνουν τη μεγαλύτερη κατανομή κεφαλαίου στην ιστορία της ανθρωπότητας προς μια συγκεκριμένη όραση του μέλλοντος — μια όραση στην οποία η παραδοσιακή θρησκεία είναι ξεπερασμένη, οι άνθρωποι είναι κόμβοι δεδομένων και η επερχόμενη υπερνοημοσύνη είναι το πιο κοντινό πράγμα στον Θεό που θα δει ποτέ ο κόσμος.

Η χριστιανική απάντηση σε όλα αυτά δεν είναι περίπλοκη, αλλά πρέπει να διατυπωθεί με σαφήνεια και χωρίς δικαιολογίες: δεν είμαστε ζώα που μπορούν να παραβιαστούν. Είμαστε φορείς της εικόνας ενός Θεού που μπήκε στην ιστορία, υπέφερε, πέθανε και αναστήθηκε — και αυτό το γεγονός δεν είναι μια υπόθεση που κάποιος πιο ισχυρός αλγόριθμος θα καταρρίψει τελικά. Είτε είναι το πιο σημαντικό πράγμα που συνέβη ποτέ, είτε δεν σημαίνει τίποτα. Δεν υπάρχει καμία άνετη μέση λύση στην οποία μπορεί να καταλήξει η Γενική Τεχνητή Νοημοσύνη (AGI).

Η Εκκλησία διαθέτει κάτι που κανένα από αυτά τα συστήματα δεν μπορεί να αναπαράγει ή να αντικαταστήσει. Όχι πληροφορίες. Όχι βελτιστοποίηση. Ούτε καν σύνδεση. Παρουσία. Έναν αναστημένο Χριστό. Ένα Πνεύμα που ελέγχει και μεταμορφώνει, αντί να προβλέπει και να εξατομικεύει απλώς.

Μπορούν να προσομοιώσουν τη σοφία. Δεν μπορούν να είναι ο Λόγος που έγινε σάρκα. 

Τελικές Σκέψεις

Έχω περάσει την καριέρα μου μέσα στην υποδομή που κάνει τον σύγχρονο κόσμο να λειτουργεί — δορυφορικά δίκτυα, παγκόσμια τραπεζικά συστήματα, πλατφόρμες πληροφοριών. Έχω δει ισχυρές τεχνολογίες να αποτυγχάνουν με τρόπους που οι δημιουργοί τους δεν είχαν προβλέψει και δεν μπορούσαν να εξηγήσουν.

Αλλά δεν έχω δει ποτέ κάτι παρόμοιο: ένα τεχνολογικό κίνημα που είναι ταυτόχρονα το πιο καλά χρηματοδοτημένο μηχανικό έργο στην ιστορία και η πιο φιλόδοξη προσπάθεια θρησκευτικής εκτόπισης στην ιστορία της ανθρωπότητας — και που δεν αυτοαποκαλείται ούτε το ένα ούτε το άλλο.

Οι άνθρωποι που χτίζουν αυτό το μέλλον δεν κρύβονται. Τα βιβλία του Harari βρίσκονται στη λίστα των μπεστ σέλερ. Οι προβλέψεις του Kurzweil είναι καταγεγραμμένες. Τα έγγραφα της εκκλησίας του Levandowski βρίσκονται στη βάση δεδομένων της IRS. Το blog του Altman είναι διαθέσιμο στο κοινό.

Έχουν απαντήσει στην ερώτηση. Το μόνο ερώτημα που απομένει είναι αν οι άνθρωποι που έχουν μια διαφορετική απάντηση — όσοι πιστεύουν ότι οι άνθρωποι είναι κάτι περισσότερο από ζώα που μπορούν να παραβιαστούν, ότι η ελεύθερη βούληση είναι πραγματική, ότι ο θάνατος έχει νικηθεί, ότι το σύμπαν έχει έναν προσωπικό Δημιουργό — θα το δηλώσουν με την ίδια σιγουριά και σαφήνεια.

Δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για μια σιωπηλή πίστη.

Η μηχανή κατασκευάζεται. Η θεολογία έρχεται προεγκατεστημένη. Το τι πιστεύεις γι’ αυτό δεν είναι πια ιδιωτική υπόθεση.

Δικτυογραφία: 
They’re Building a God. And They Said So Out Loud. 

https://prep4survival.substack.com/p/theyre-building-a-god-and-they-said

Ντρέπεται καὶ ἡ ντροπή! Νισάφι πιά!

Γράφει ο Γιώργος Κακαρελίδης 

 

Τὸ ΓΑΠοΤσιπρουλοΚούλικο πολιτικὸ καθεστὼς καὶ οἱ αὐτοκτονίες παιδιῶν.

 

Θέλω νὰ εἶμαι δίκαιος· στὰ θέματα Παιδείας, τὸ πρόβλημα ἄρχισε ὅταν ἡ ἀμέσως μεταπολιτευτικὴ δεξιὰ υἱοθέτησε τὶς ἀσυναρτησίες τῆς ἀριστερῆς καὶ τὴν σκυτάλη παρέλαβε τὸ Πασόκ καὶ ἰδίως ἡ κα. Διαμαντοπούλου.

 

Ἐπὶ δὲ ΓΑΠοΤσιπρουλοΚούληδων, τὸ πρόβλημα διεχύθη σ᾽ὄλη τὴν κοινωνία καὶ ἔπεσε ἡ ταφόπλακα.

 

Τὸ μήνυμα τοῦ λουλουδιοῦ, ποὺ δὲν πρόλαβε ν᾽ ἀνθίσῃ, ἔγραφε -μεταξύ ἄλλων, ὅτι φοβᾶται, ξέρει ὅτι θὰ ἀποτύχῃ στὶς εἰσαγωγικὲς ἐξετάσεις γιὰ τὰ Πανεπιστήμια καὶ ὅτι ἐξ᾽αὐτοῦ θὰ περιορισθῇ σὲ χαμηλόμισθες δουλειές, ὁπότε δὲν βρίσκει πλέον εὐχαρίστηση σὲ αὐτὴ τὴν ζωή.

 

Καὶ ἀντὶ νὰ παραιτηθῇ ἡ ὑπουργὸς Παιδείας καὶ σύμπασα ἡ κυβέρνηση, αὐτοὶ μαζὶ μὲ τὰ πρόθυμα μέσα μαζικῆς ἐκμαλάκυνσης, τὄρριξαν ὅλοι στὸ ἄγχος καὶ στούς …. γονεῖς, ποὺ δὲν ἔκαναν σωστή … διάγνωση· λὲς καὶ οἱ γονεῖς εἶναι ἐξειδικευμένοι παιδοψυχίατροι!

 

Βολεύει ὅμως, αὐτὴ ἡ αἰτιολόγηση, τοὺς ἀνίκανους ἄεργους τοῦ καθεστῶτος.

 

Ἑξηγοῦμαι:

 

Τὸ μόνο γιὰ τὸ ὁποῖο εὐθὐνονται οἱ γονεῖς, σὲ μιὰ συντεταγμένη κοινωνία, εἶναι νὰ παρέχουν στὰ μικρὰ τους ἕνα ἄμεσο περιβάλλον, ἀσφαλὲς σωματικὰ καὶ ψυχικά, ἀγαπητικό καὶ σταδιακὰ ἐλεύθερο, μὲ ὅρια καὶ ὑποδείξεις διὰ τοῦ παραδείγματος.

 

Ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ τὸ παιδί θὰ πατήσῃ στὸ σχολεῖο, ἀναλαμβάνει ἡ Πολιτεία, μὲ τὴν ἐπίδραση τῶν γονιῶν νὰ καταλήγῃ στὸ μηδέν.

 

Οἱ γονεῖς, μπορεῖ νὰ εἶναι ἀπόλυτα ἱκανοὶ γιὰ τὴν ἐκπαίδευση τῶν παιδιῶν, ὅμως ἡ βασική καὶ χρονοβόρα μέριμνά τους, εἶναι ἡ βιολογική ἐπιβίωση τοῦ παιδιοῦ σὲ περιβάλλον ἀγάπης.

 

Ἡ ἐκπαίδευση, μοναδικό σκοπό ἔχει νὰ ἀποσπάσῃ τὸ παιδί ἀπὸ τὴν γυάλα προστασίας τῆς οἰκογένειας καὶ νὰ τὸ ἐντάξει στὴν κοινωνία, καθιστῶντας το, σταδιακά, μορφωμένο Πολίτη - Ὁπλίτη καλόν κἀγαθόν, ἰσότιμο μέλος τῆς κοινωνίας τῶν Πολιτῶν.

 

Ἡ διδασκαλία, προϋποθέτει ἀφ’ ἑνὸς τὴν πίστη -ἐμπιστοσύνη τῶν παιδιῶν καὶ τῶν γονέων πρὸς τὸν δάσκαλο καὶ ἀφ’ ἑτέρου τὴν ἀφοσίωση τοῦ τελευταίου ὡς ζωγρῶν αὺτά, γιὰ νὰ τὰ ὁδηγήσῃ σὲ ἀνώτερες σφαῖρες.

 

Παιδεία εἶναι ἡ εἴσοδος στὸν κόσμο τῶν ἰδεῶν, ὄχι τῆς σύγχρονης ζωῆς, τὴν ὁποία τὸ παιδὶ τὴν προσλαμβάνει καθημερινά.

 

Προσπαθεῖ νὰ πείσῃ τὸ παιδί, νὰ ἀπεμπολίσῃ, χωρὶς νὰ καταστρέψῃ, τὴν κτιστὴ του Φύση καὶ νὰ ἀφεθῇ στὰ ἀργόσυρτα νάματα τοῦ Νοός, τοῦ Ἄκτιστου· νὰ προσλάβῃ βασικὰ κείμενα - προϋποθέσεις παιδείας, τοῦ Πολιτισμοῦ αὐτῆς τῆς χώρας, ἀλλά καὶ τῆς ἐπιστήμης τῆς σύνολης ἀνθρωπότητος.

 

Νὰ διαμορφώσῃ κατ’αὐτάς, ἑαυτόν στὴν ἰδέα τῆς ἀπεριόριστης προοσωπικῆς ἐλευθερίας, τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς ἱερότητος συνάμα, τοῦ Προσώπου, καθὼς καὶ τῆς μεταφυσικῆς, ποὺ ἐγέννησε τὶς ἰδέες αὐτές.

 

Στὴν πράξη, αὐτὸ σημαίνει ἀφῆστε τοὺς δασκάλους νὰ κάνουν ἀπερίσπαστοι τὴν δουλειά τους.

 

Ὄχι μόνο νὰ μεταδίδουν γνώση, ἀλλὰ νὰ ἐλέγχουν τὴν κατανόησή της. Κάτι ποὺ γίνεται μόνο μὲ συνεχῆ ἄσκηση.

 

Ὁ ἔλεγχος, διαγώνισμα, ἐξέταση, πεῖτε το ὅπως θέλετε, ἐπισημαίνει τὰ ὅρια τοῦ κάθε παιδιοῦ στὸ συγκεκριμένο ἀντικείμενο καὶ ἀποτελεῖ προτροπή, γιὰ περισσότερη ἐμβάθυνση.

 

Ταυτόχρονα ἀποκαλύπτει καὶ τὶς ἐπὶ μέρους προτιμήσεις, ἀχνοφέγγοντας τὶς μελλοντικὲς του κατευθύνσεις.

 

Τὶ ἔκαναν οἱ πάνσοφοι τοῦ ὑπουργείου ἀπαιδείας;

Ἀπαγόρευσαν ἐργασίες στὸ σπίτι, εἰσήγαγαν τὸ ἄφημα τῆς τσάντας στὸ σχολεῖο, ἀπὸ Παρασκευῆς μέχρι Δευτέρας, κατήργησαν ὧρες ἀπὸ βασικὰ μαθήματα, λόγῳ … δυσκολίας, ἔβαλαν ἀνοήτως δύο ξένες γλῶσσες , ΗΥ κτλ καί, κατὰ κόρον , … πρότζεχτ καὶ κατήργησαν οὐσιαστικὰ τὴν ἐξέταση!

 

Ἐπὶ πλέον, γιὰ νὰ ἀκυρωθῇ κάθε προσπάθεια τῶν δασκάλων, ἡ κα Διαμαντοπούλου, ὡς ὑπουργός (λέμε τώρα) Παιδείας, εἰσήγαγε τὸ σλόγκαν “πρῶτα ὁ μαθητής” καταργῶντας τόν σεβασμὸ πρὸς τοὺς δασκάλους.

 

Φυσικὸ ἐπακόλουθο, δάσκαλοι καὶ καθηγητές νὰ σηκώσουν τὰ χέρια ψηλά, γιὰ νὰ μὴν διακινδυνεύσουν ἀπόλυσή των, νὰ βάζουν σ᾽ὅλους εἰκοσάρια, δίνοντας διαχρονικά στὰ παιδιά (καὶ γονεῖς) ψευδαίσθηση ἱκανότητος, προσόντων ἤ κλίσεως καὶ ἔτσι νὰ παρουσιάζονται τὰ φαινόμενα:

 

-α) στὶς εἰσαγωγικὲς ἐξετάσεις νὰ πηγαίνουν τὰ περισσότερα, πάτος στὰ κύρια μαθήματα, ποὺ τὰ ἴδια ἔχουν ἐπιλέξει,

-β) Νὰ ὑπάρχῃ τρομακτικὴ ἀπόκλιση μεταξύ βαθμῶν Λυκείου καὶ Πανελληνίων,

-γ) νὰ ἀποτυπώνεται νωρίς νωρίς (ἀπὸ τὸ Δημοτικό καὶ Γυμνάσιο) αὐτὴ ἡ ἀπόκλιση ἤδη μὲ τὴς ἐξετάσεις PISA

-δ) Νὰ μπαίνουν ὅλοι οἱ ἀπόφοιτοι στὰ Πανεπιστήμια σὲ τμήματα ποὺ οἱ περισσότεροι δὲν θέλουν, μεταφέροντας ἐκεῖ τὸ πρόβλημα ...

-ε) νὰ ἔχουν καταργηθῆ οἰ κατευθύνσεις, ἀπὸ τὸ Γυμνάσιο, σὲ τέχνες καὶ στὸν πρωτογενῆ τομέα, ποὺ εἶναι καλύτερα ἀμοιβόμενες (!! βεβαίως μὲ τὴν συνύπαρξη ἀντίστοιχων ἀνακατευθύνσεων)

-στ) εφηῦραν τὰ ΙΕΚ ἐκεῖ ποὺ ὑπῆρχαν ἐξαιρετικὲς τεχνικὲς καὶ μαθητείας σχολές.

-ζ) ἐκαναν πλύση ἐγκεφάλου στὰ παιδιά, στὸ νὰ σκέφτονται σὲ ὅρους χαρτιοῦ καὶ χρημάτων μόνο.

 

Ἕνα διαρκές ψέμμα εἰς βάρος τῶν παιδιῶν, εἰς βάρος τῶν γονιῶν, εἰς βάρος τῆς Πολιτείας, εἰς βάρος τῆς εὐημερίας καὶ ἐν τέλει εἰς βάρος τοῦ μέλλοντος ὅλων.

 

Ἀποτέλεσμα, καταθλίψεις, ἄγχος, αὐτοκτονίες ἤ παραιτήσεις, ποὺ εἶνιαι τὸ ἴδιο καὶ ἴσως χειρότερο.

 

Ἀπόδειξη, ὅτι κανένα παιδί, ποὺ πήγαινε γιὰ σκάκι, ξένες γλῶσσες, χορό, ζωγραφική, μουσική, ἀθλήματα κτλ δὲν αὐτοκτόνησε, παρ᾽ὄτι θὰ ἤθελε νὰ γίνῃ -ἀλλὰ δὲν μπόρεσε, Μαίτρ, νὰ ἔχῃ proficiency, νὰ ἀναδειχθῆ σὲ Νουρέγιεφ, Πικάσσο, Ἁργυρό, Τσιτσηπᾶ, Καραλῆ, κ.ο.κ.

 

Γιατὶ οἱ δάσκαλοί τους, τοὺς ἔδειχναν καὶ ἀνέβαζαν σταδιακὰ τὰ ὅρια καὶ τὰ ἴδια τὰ παιδιά ἔλεγχαν τὶς δυνατότητές τους καὶ βελτιώνονταν ἤ κρατοῦσαν σὰν θησαυρό ὅ,τι εἶχαν πετύχει καὶ ἄλλαζαν ἀντικείμενο. Ἐγκαίρως! Πρὶν ἀπογοητευθοῦν.

 

Δὲν ἀρκέσθηκε ὅμως σὲ αὐτὰ τὸ ΓΑΠοΤσιπροΚούλικο πολιτικὸ καθεστώς, ναρκώνοντας ἀπὸ τὸ δημοτικό, παιδιά (καὶ δασκάλους) στὸ ιντερνετ, στὰ βίντεο καὶ τὰ δῆθεν διαδραστικά, σιγουρεύοντας ἔτσι ὅτι δὲν θὰ ἔχουν καθαρὸ μυαλὸ στὴν τάξη γιὰ νὰ μαθαίνουν, ἀφοῦ προσλαμβάνονται ὅλα ὡς εἰκόνες μόνον, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ ἀδυνατοῦν νὰ θεωρήσουν ὡς ἐξ ἴσου ἐλκυστικὸ καὶ ἐνδιαφέρον, τὸ facebook, τὸ youtube καὶ τὰ sms μὲ τὸ θεώρημα τοῦ Θαλῆ ἤ τὴν δύναμη τοῦ ἀντιστρόφου τοῦ τετραγώνου, ποὺ κυριαρχῆ στὴν Φύση καὶ ἐν πολλοῖς μᾶς ἐκαθόρισε.

 

Ἀλλὰ ἔπαιξε τὸ καθεστὼς αὐτό, μὲ ὀνοματεπώνυμο ΓΑΠ, Alexis, Μητσοτάκης, ΑΕ, καὶ μὲ τὴν φύση ΚΑΙ τὰ μυαλά τῶν παιδιῶν σας, πιπιλῶντας τους δυτικότροπες ἠλίθιότητες περί κοινωνικῶν φύλων, γουοκισμοῦ, δικαιωματισμοῦ κλπ.

 

Ἀντιδίνοντας κερασάκι τό κατέβασμα ἐπιλογῆς (ἄκουσον ἄκουσον) φύλου στὰ 15 (μὲ γονεῖς) στὰ 18 (χωρίς), τῆς ἐνηλικίωσης γιὰ ἐκλέγειν, δλδ ψηφοθηρίας, στὰ 17, νομικῆς ἐνηλικίωσης στὰ 18 καὶ, προτείνουν, ἐκλέγεσθαι στὰ 21.

 

Κι᾽ἄς φωνάζει ἡ ψυχιατρικὴ ἐπιστήμη ὅτι ὁ ἐγκέφαλος δὲν ὡριμάζει πρίν τὰ 22. Κάνουν τὰ πάντα γιὰ τὴν καρεκλάρα τους, ἀπὸ τὴν μια καὶ χύνουν κροκοδείλια δάκρυα γιὰ τὴν ἀνήλικη, κατὰ τὰ ἄλλα, 17χρονη, ποὺ ἀποχαιρέτησε τὴν ζωή ἐξ αἰτίας τους, πασάροντας τὸ πρόβλημα ὡς κατάθλιψη, στοὺς χαροκαμμένους γονεῖς.

 

Ντρέπεται καὶ ἡ ντροπή! Νισάφι πιά!

 

Ὅλες οἱ δυτικότροπες ἀνοησίες περί «δικαιωμάτων» ἔχουν κλουβιάνει τὰ παιδιά σας καὶ μαζὶ μὲ τὸ συνεχές μπόλιασμά τους μὲ πρότυπα ξένων κοινωνιῶν, θρησκειῶν, νεωτερικότητος, κοσμοειδώλων καὶ ἐσωτερικῶν φιλοσοφιῶν, οὐσιαστικὰ τὰ κατευθύνουν τεχνηέντως στὴν ἀποδοχὴ ἀνελεύθερων πολιτικοθρησκευτικῶν προτύπων.

Καὶ θὰ τὸ βρῆτε μπροστά σας.

 

Εὔστοχα ὁ Μᾶρκος Εὐγενικός, ἑφτακόσια χρόνια πρίν, ἐπεσήμανε γιὰ συγκεκριμένη καθεστωτικὴ μερίδα: “ .. τὰς τῶν Δυτικῶν διδασκάλων φωνὰς οὔτε ἀναγνωρίζω οὔτε παραδέχομαι, τεκμαιρόμενος ὅτι διεφθαρμέναι εἰσίν … ”.

 

Εἰδικά σὲ θέματα Παιδείας καὶ Πολιτισμοῦ, ὅπου εἴμαστε μακράν μπροστά!

 

Γι᾽αὐτὸ, γιὰ τὰ παιδιὰ σας, στεῖλτε τὸ ΓΑΠοΤσιπρουλοΚούλικο πολιτικὸ καθεστώς, στὸν πολιτικὸ ἀγύριστο.

 

Εἰς μνήμην .., εὐλαβῶς.

 

George Kakarelidis

το είδαμε ΕΔΩ 

Κόλπο του Αρείου Πάγου για τους Έλληνες στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία

Γράφει ο ΡΑΚΙΝΤΖΗΣ ΛΕΑΝΔΡΟΣ  

 

Με το άρθρο μου στις 29 Απριλίου και τίτλο “ Γιατί είναι μονόδρομος η ανανέωση της θητείας των Ελλήνων Ευρωπαίων Εισαγγελέων” είχα αναφερθεί στους προβληματισμούς , που αντιμετώπιζε το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο του Αρείου Πάγου για την ανανέωση ή μη της θητείας των τριών Ελλήνων Ευρωπαίων Εισαγγελέων, για τους οποίους ο Υπουργός Άδωνις Γεωργιάδης , προφανώς απηχώντας κυβερνητική θέση, είχε υποδείξει τη μη ανανέωση. 

 

Στις 11 Μαΐου συνήλθε το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο και με απόφαση του πρότεινε στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία την ανανέωση της θητείας των συγκεκριμένων τριών Ελλήνων Ευρωπαίων Εισαγγελέων, αλλά μόνο για δύο χρόνια, που θεώρησε αρκετό διάστημα για διεκπεραιώσουν μόνο τους εκκρεμείς ελέγχους, ιδίως του ΟΠΕΚΕΠΕ, και υπό τον όρο να μην αναλάβουν άλλους ελέγχους. Η απόφαση αυτή θυμίζει τη λαϊκή παροιμία “και η πίτα ολόκληρη και ο σκύλος χορτάτος”, γιατί όπως φαίνεται το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο προσπάθησε να σώσει τα προσχήματα και να ικανοποιήσει και τις δύο πλευρές, δηλαδή την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία και τη κυβερνητική αντίθεση, που είναι λογικά αδύνατον.

 

Φοβάμαι όμως, ότι η λύση αυτή ούτε νόμιμη, ούτε βιώσιμη είναι και θα δημιουργήσει σε βάθος χρόνου περισσότερα προβλήματα από ότι φαινομενικά λύνει, γιατί αφενός θα προκαλέσει περαιτέρω μείωση στην εμπιστοσύνη του κοινού στη Δικαιοσύνη και στη δικαστική ανεξαρτησία, που σε σωρεία δημοσκοπήσεων συγκεντρώνουν ποσοστά εμπιστοσύνης γύρω στο 20%, αφετέρου θα προκαλέσει σύγκρουση της χώρας μας με ανεξάρτητα όργανα της ΕΕ και ενδεχόμενη καταδίκη της χώρας μας από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.

 

Το μέλλον των Ελλήνων Ευρωπαίων Εισαγγελέων

 

Το Κολέγιο της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας έχει αποφασίσει την ανανέωση της θητείας των τριών Ελλήνων Ευρωπαίων Εισαγγελέων για πέντε χρόνια. Η απόφαση του Ανωτάτου Δικαστικού Συμβουλίου, που προτείνει την ανανέωση μόνο για δύο χρόνια είναι γνωμοδοτική και δεν δεσμεύει το Κολέγιο της ΕΕ. Στη περίπτωση που το Κολέγιο της ΕΕ εμείνει στην απόφαση του, τότε η χώρα μας μπορεί να προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, χωρίς ελπίδα επιτυχίας, γιατί ο κανονισμός της ΕΕ είναι υπέρτερος νόμος και δεσμεύει τη χώρα μας.

 

Αφού από τον κανονισμό 2017/1939 προβλέπεται για τους Έλληνες Ευρωπαίους Εισαγγελείς θητεία πέντε ετών, το Ανώτατο Δικαστικό Συμβούλιο δεν μπορεί να προτείνει ανανέωση θητείας για λιγότερο χρόνο, γιατί έτσι παραβιάζει κανονισμό της ΕΕ. Εξάλλου ο όρος, όπως οι τρεις Έλληνες Ευρωπαίοι Εισαγγελείς να διερευνούν μόνο τις εκκρεμείς υποθέσεις αποτελεί ανεπίτρεπτη παρέμβαση στην εσωτερική λειτουργία της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας, που είναι ανεξάρτητη αρχή.

 

Η δικαστική ανεξαρτησία είναι θεμελιώδης αρχή του κράτους δικαίου εξασφαλίζοντας, ότι οι δικαστές απονέμουν δικαιοσύνη ελεύθερα από παρεμβάσεις της εκτελεστικής και νομοθετικής εξουσίας. Στη χώρα μας η ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας κατοχυρώνεται από το άρθρο 87 του Συντάγματος και περιλαμβάνει τη λειτουργική και προσωπική ανεξαρτησία των δικαστών, που υπακούν μόνο στο Σύνταγμα και τους νόμους. Η δικαστική ανεξαρτησία δεν είναι προνόμιο των δικαστών, αλλά εγγύηση υπέρ των πολιτών για την εμπέδωση του κράτους δικαίου και των ατομικών ελευθεριών και δικαιωμάτων.

 

Υπάρχει ανεξάρτητη δικαιοσύνη στην Ελλάδα;

 

Στο World Economic Forum στο Νταβός δημοσιεύεται κάθε χρόνο πίνακας, όπου στη κατηγορία ανεξαρτησία της δικαιοσύνης (judicial independence) κατατάσσονται διάφορες χώρες. Η κατηγορία αυτή αφορά κατά πόσο η δικαιοσύνη σαν διακεκριμένη εξουσία κάθε κράτους είναι ανεξάρτητη από τη κεντρική εξουσία και ο βαθμός εξάρτησης της. Η χώρα μας για το 2025 κατετάγη στην όχι και τόσο ζηλευτή 47η θέση μεταξύ 142 χωρών και σχεδόν τελευταία μεταξύ των χωρών της ΕΕ, έναντι της για το 2020 83ης θέσης μεταξύ 141 χωρών.

 

Σαφώς η παραπάνω άνοδος, που χαιρετίστηκε με ενθουσιασμό από τους αρμοδίους, αποτελεί εύθραυστη πρόοδο, που κινδυνεύει να ανατραπεί από αδέξιους δικαστικούς χειρισμούς, όπως η παραπάνω απόφαση του Ανωτάτου Δικαστικού Συμβουλίου για τους Έλληνες Ευρωπαίους Εισαγγελείς, που δίνει την εντύπωση στη κοινή γνώμη και στις διεθνείς μετρήσεις, ότι η δικαιοσύνη, κρατώντας τα προσχήματα, παρέχει ευήκοον ους στις κυβερνητικές υποδείξεις.

 

Δεν γνωρίζω βάση ποίων κριτηρίων γίνεται η κατάταξη των χωρών στους παραπάνω πίνακες. Σαφώς όχι με βάση των Συνταγμάτων των χωρών, γιατί όλες διασφαλίζουν την ανεξαρτησία της δικαιοσύνης praescriptis verbis, αλλά με βάση αποφάσεων ημεδαπών και διεθνών δικαστηρίων, όπως το ΕΔΑΔ, το οποίο έχει επιβάλλει στη χώρα μας σωρεία καταδικών για παράβαση του άρθρου 6 της ΕΣΔΑ, ή από εκθέσεις διεθνών οργανισμών ή δημοσιογραφικές πληροφορίες. Ειδικότερα για τη χώρα μας δυσμενής παράγων φαίνεται ότι αποτελεί και ο τρόπος επιλογής της ηγεσίας των ανωτάτων δικαστηρίων, που δημιουργεί τη καχυποψία, ότι τα ανώτατα δικαστήρια είναι πάντοτε με το γκουβέρνο.

 

Νομίζω, ότι δεν μακρηγόρησα για τη διεθνή πίνακα δικαστικής ανεξαρτησίας, γιατί τα συμπεράσματα και η κατάταξη στο πίνακα αυτόν παίζουν ένα αποφασιστικό ρόλο στην απόφαση του διεθνούς επενδυτή για τη μελέτη και στη συνέχεια υλοποίηση ενός επιχειρηματικού project, γιατί στις βασικές προϋποθέσεις μιας επένδυσης περιλαμβάνεται και η ασφάλεια δικαίου, στοιχείο της οποίας είναι ο τρόπος και χρόνος απονομής δικαιοσύνης.

 

πηγή 

Πρωτοφανής κοσμοσυρροή υπέρ της οικογένειας

Εκατοντάδες οικογένειες και 300 εθελοντές συμμετείχαν στην εκδήλωση της Πρωτοβουλίας «Αγαπώ την Οικογένεια» στο Άλσος Βεΐκου. 

 

Από την αρχή το απόγευμα, με την ευγενική άδεια του Δήμου Γαλατσίου, το υπέροχο αυτό αστικό πάρκο πλημμύρισε από οικογένειες που ανταποκρίθηκαν στο κάλεσμα της Πρωτοβουλίας και έδωσαν δυναμικό «παρών» μέσα από μία μοναδική, πολυπληθή σύναξη.

 

300 σύλλογοι συνεργάστηκαν για την υλοποίηση ενός πλούσιου προγράμματος με δράσεις σε 20 θεματικά περισσότερα. δραστηριότητες περιλάμβαναν πρωτότυπα ομαδικά παιχνίδια, αθλητικά αγωνίσματα, δημιουργικά εργαστήρια, ζωγραφική, κατασκευές, δράσεις φιλαναγνωσίας, βιωματικές εμπειρίες, γευστικές απολαύσεις και ανοιχτή συζήτηση για την αγωγή των παιδιών στη σύγχρονη εποχή.

 

Παράλληλα, στην κεντρική μουσική σκηνή παρουσιάστηκε ένα ξεχωριστό πρόγραμμα με παραδοσιακά “χοροτράγουδα” από την ενορία Αγίων Μυροφόρων Πανοράματος Παλλήνης, χορωδία παραδοσιακών, μουσική από το ορχηστρικό σύνολο του μουσικοσυνθέτη Βασίλη Χατζηνικολάου, καθώς και μία εντυπωσιακή παιδική χορωδία 130 παιδιών.

 

Στη μεγάλη χορωδία συμμετείχαν οι παιδικές χορωδίες των ενορίων Αγίας Βαρβάρας Αργυρουπόλεως, Μεταμορφώσεως Σωτήρος, Μεταμορφώσεως Αττικής, τα «Χελιδόνια Χριστού» και τα Εκπαιδευτήρια «Η Ελληνική Παιδεία» – χορωδία Γυμνασίου Αμαρουσίου.

 

Την παρουσίαση της εκδήλωσης ανέλαβε ο ηθοποιός Θανάσης Βισκαδουράκης, ενώ την επιμέλεια των κειμένων είχε ο δρ. Ηλίας Λιαμής υπεύθυνος Εκδηλώσεων και Μουσικών Συνόλων της Εκκλησίας της Ελλάδος.

 

Μήνυμα εκ μέρους της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, η οποία έθεσε υπό την αιγίδα της την εκδήλωση, απηύθυνε ο Μητροπολίτης Μεσογαίας και Λαυρεωτικής Νικόλαος. Ο Σεβασμιώτατος τόνισε ότι η ιερότητα του θεσμού της οικογένειας αποτυπώνεται στην Αγία Γραφή μέσα από τις λέξεις "εκκλησία", τονίζοντας ότι ο γάμος αποτελεί "μυστήριο μέγα" και η οικογένεια "κατ' οίκον εκκλησία".

 

Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν επίσης ο Μητροπολίτης Νέας Ιωνίας, Φιλαδελφείας, Ηρακλείου και Χαλκηδόνος Γαβριήλ, ο Θεοφιλέστατος Επίσκοπος Χριστουπόλεως κ. Βαρνάβας, ο Γραμματέας της Συνοδικής Επιτροπής επί της Χριστιανικής Αγωγής και Νεότητος αρχιμ. Πολύκαρπος Μπόγρης, κληρικοί και λαϊκοί εκπρόσωποι Ιερών Μητροπόλεων, ο δήμαρχος Γαλατσίου, πολιτικοί, ακαδημαϊκοί, εκπρόσωποι ??? χορηγοί της διοργάνωσης.

 

Η εκδήλωση ολοκληρώθηκε μέσα σε κλίμα χαράς και συγκίνησης, με όλους να ανανεώνουν το ραντεβού τους για την επόμενη χρονιά, τιμώντας και πάλι την οικογένεια ως πολύτιμο δώρο του Θεού που υπηρετεί την αγάπη και τη ζωή.

 

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΟ ΣΧΕΤΙΚΟ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΥΛΙΚΟ

 

πηγή 

Ένα πείραμα που προειδοποιεί: Ρομπότ τεχνητής νοημοσύνης πείστηκε να μεταφέρει βόμβα, ενώ στην αρχή είχε αρνηθεί

Ένα τετράποδο ρομπότ που τραγουδά, χορεύει και συνομιλεί με ανθρώπους αρνήθηκε αρχικά να μεταφέρει μια βόμβα. Χρειάστηκαν όμως μόλις δύο επιπλέον εντολές για να αλλάξει στάση και να εκτελέσει την αποστολή, αφού πείστηκε ότι συμμετείχε σε κινηματογραφικά γυρίσματα.

Το περιστατικό δεν αποτελεί σενάριο επιστημονικής φαντασίας, αλλά πραγματικό πείραμα ερευνητών στο Πανεπιστήμιο της Πενσιλβάνιας, με επικεφαλής τον Γιώργο Παππά, καθηγητή Ηλεκτρολόγων Μηχανικών και αναπληρωτή κοσμήτορα Έρευνας.

Το πείραμα ανέδειξε πόσο εύκολα μπορούν να παρακαμφθούν οι δικλείδες ασφαλείας συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης μέσω της τεχνικής «jailbreaking», δηλαδή της παράκαμψης των περιορισμών που έχουν θέσει οι κατασκευαστές. 

«Όταν η AI αλληλεπιδρά με τον φυσικό κόσμο, το ρίσκο είναι τεράστιο»

Όπως εξηγεί ο Γιώργος Παππάς στο ΑΠΕ-ΜΠΕ, η ραγδαία εξέλιξη της λεγόμενης «physical intelligence» —της τεχνητής νοημοσύνης που αλληλεπιδρά με τον φυσικό κόσμο— δημιουργεί σοβαρούς κινδύνους.

«Μπορεί τα μεγάλα γλωσσικά μοντέλα να μην είναι ασφαλή, ωστόσο όταν αλληλεπιδρούν με τον φυσικό κόσμο, μπορεί να έχουν επιπτώσεις που να επιφέρουν απώλεια ζωής ή καταστροφές στο περιβάλλον. Οπότε το ρίσκο της ασφάλειας είναι μεγάλο», σημειώνει.

Η ενσωμάτωση της τεχνητής νοημοσύνης στη ρομποτική ξεκίνησε τη δεκαετία του 2010, όμως η μεγάλη αλλαγή ήρθε μετά το 2022 με την ανάπτυξη της Παραγωγικής Τεχνητής Νοημοσύνης (Generative AI), που επιτρέπει στα ρομπότ να λαμβάνουν πιο σύνθετες αποφάσεις και να αλληλεπιδρούν αυτόνομα με ανθρώπους. 

Από το PAIR στο RoboPAIR

Η ερευνητική ομάδα του Πανεπιστημίου της Πενσιλβάνιας είχε ήδη αναπτύξει το 2023 τον αλγόριθμο PAIR, την πρώτη συστηματική επίθεση jailbreaking σε μεγάλα γλωσσικά μοντέλα μέσω προτροπών (prompts).

Η έρευνα οδήγησε στη δημιουργία του JailbreakBench, ενός αποθετηρίου επιθέσεων και εργαλείων αξιολόγησης ευπαθειών σε συστήματα AI.

Στη συνέχεια, οι ερευνητές επικεντρώθηκαν στα ρομπότ και ανέπτυξαν τον αλγόριθμο RoboPAIR. Σε πειράματα με τρία διαφορετικά ρομποτικά συστήματα, ανάμεσά τους και το τετράποδο ρομπότ Benben, ο αλγόριθμος πέτυχε 100% παράκαμψη των μηχανισμών ασφαλείας μέσα σε ελάχιστες εντολές.

Τα αποτελέσματα δημοσιεύθηκαν στο συνέδριο IEEE International Conference on Robotics and Automation. 

«Τα ρομπότ πρότειναν ακόμη και τρόπους επίθεσης»

Ιδιαίτερη ανησυχία προκάλεσε στους επιστήμονες το γεγονός ότι τα γλωσσικά μοντέλα δεν ακολουθούσαν απλώς κακόβουλες εντολές, αλλά παρείχαν και προτάσεις για το πώς καθημερινά αντικείμενα θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν για να τραυματίσουν ανθρώπους.

«Τίθεται λοιπόν ένα θέμα για το πόσο ασφαλές είναι να βάζουμε γλωσσικά μοντέλα τόσο γρήγορα σε ρομπότ και να αποτελούν ήδη προϊόντα. Υπάρχουν χιλιάδες τέτοια ρομπότ έξω», τονίζει ο κ. Παππάς. 

Πολλαπλά επίπεδα ασφαλείας όπως στα αεροπλάνα

Σε πρόσφατη μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Science Robotics, ερευνητές από τα Πανεπιστήμια της Πενσιλβάνιας, Carnegie Mellon University και Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης υπογραμμίζουν την ανάγκη δημιουργίας πολυεπίπεδων μηχανισμών ασφαλείας.

Όπως εξηγούν, η προστασία πρέπει να λειτουργεί τόσο στο γλωσσικό επίπεδο όσο και στο επίπεδο εκτέλεσης των εντολών στον φυσικό κόσμο — μια προσέγγιση που ονομάζεται «contextual safety».

«Η ασφάλεια των ρομπότ στο μέλλον θα είναι όπως στα αεροπλάνα, που έχουν πολλά επίπεδα ασφαλείας», αναφέρει χαρακτηριστικά ο Γιώργος Παππάς.

Στο πλαίσιο αυτό, η ομάδα ανέπτυξε το φίλτρο Roboguard, το οποίο, σύμφωνα με τους ερευνητές, μειώνει κατά 95% τα προβλήματα που προκαλούνται από επιθέσεις jailbreaking.

Παράλληλα, ο κ. Παππάς επισημαίνει την ανάγκη ενίσχυσης του ρυθμιστικού πλαισίου για τα ρομπότ με τεχνητή νοημοσύνη, σημειώνοντας ότι το AI Act της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποτελεί σημαντικό πρώτο βήμα, αλλά απαιτείται περαιτέρω εξειδίκευση στις εφαρμογές ρομποτικής.

briefingnews

Ο πορθμός της Κέρκυρας κρίνει το μελλοντικό καθεστώς των Στενών του Ορμούζ

Τι σχέση μπορεί να έχουν το status quo στα Στενά και η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί πλέον εκεί με όσα είχαν συμβεί παλαιότερα στον θαλάσσιο διάδρομο μεταξύ Κέρκυρας και ηπειρωτικής Ελλάδας και στην οποία επιδίωκαν να βάλουν «χέρι» οι Αλβανοί;

Από τον Γιώργο Τραπεζιώτη

Η ιρανική αντιπρόταση στην πιο πρόσφατη αμερικανική προσφορά είναι «για τα σκουπίδια» δήλωνε τη Δευτέρα ο Ντόναλντ Τραμπ απευθυνόμενος σε δημοσιογράφους στον Λευκό Οίκο. Ενώ πρόσθετε πως «η κατάπαυση του πυρός είναι σε μηχανική υποστήριξη της αναπνοής, όπως όταν έρχεται ο γιατρός και σας λέει: “Κύριε, ο αγαπημένος σας έχει ακριβώς 1% πιθανότητες να ζήσει”».

Γιατί τα έλεγε όλα αυτά ο Αμερικανός πρόεδρος; Διότι, μεταξύ άλλων, το Ιράν επιμένει να διατηρήσει τον απόλυτο έλεγχο και των Στενών του Ορμούζ. Τον έλεγχο της θαλάσσιας διαδρομής, δηλαδή, από όπου διερχόταν -προτού ξεσπάσει ο πόλεμος που κήρυξαν Αμερικανοί και Ισραηλινοί εναντίον του Ιράν- το ένα πέμπτο του παγκόσμιου εφοδιασμού πετρελαίου και την οποία πλέον έχει αποκλείσει η Τεχεράνη.

Τι σχέση μπορεί να έχουν όμως το status quo στα Στενά και η κατάσταση που έχει δημιουργηθεί πλέον εκεί με όσα είχαν συμβεί παλαιότερα στον θαλάσσιο διάδρομο μεταξύ Κέρκυρας και ηπειρωτικής Ελλάδας και στην οποία επιδίωκαν να βάλουν «χέρι» οι Αλβανοί; Σε ποιον ανήκουν τα Στενά; Και ποιος είναι υπεύθυνος για να διασφαλίζει την ελεύθερη ναυσιπλοΐα στην περιοχή;

«Η ικανότητα του Ιράν να ελέγχει τα Στενά αποτελεί επαναλαμβανόμενο πονοκέφαλο για τους στρατιωτικούς ηγέτες των ΗΠΑ» έγραφε χθες ο Σαμ Σίφτον σε άρθρο του στους «New York Times», ο οποίος παράλληλα θύμιζε κάτι που του είχε επισημάνει το 2013 έμπειρος στρατιωτικός αξιωματούχος: «Αν με ρωτήσετε τι με κρατάει ξύπνιο τη νύχτα, είναι τα Στενά του Ορμούζ» είχε πει, ενώ «ένας πόλεμος εκεί θα ήταν σαν μάχη με μαχαίρια μέσα σε τηλεφωνικό θάλαμο». Οι μελετητές υποστηρίζουν εδώ και αιώνες ότι κανένα κράτος δεν μπορεί να διεκδικήσει την κυριαρχία στην ανοιχτή θάλασσα, στο «κοινό κτήμα» των ωκεανών. Μάλιστα, ένας νομικός της Ολλανδικής Χρυσής Εποχής (1588-1672) επινόησε έναν όρο γι’ αυτό, τον mare liberum, δηλαδή «ελεύθερη θάλασσα».

Κάτι που μπορεί βέβαια εύκολα να ισχύσει στη μέση του ωκεανού, αλλά τα πράγματα δυσκολεύουν κοντά στην ακτή και ιδιαίτερα σε στενά περάσματα όπως είναι και τα Στενά του Ορμούζ. Για δεκαετίες οι Ηνωμένες Πολιτείες υποστηρίζουν ότι έχουν δικαίωμα στην ελευθερία της ναυσιπλοΐας στα Στενά, την ώρα που το Ιράν, αντίθετα, ισχυρίζεται ότι μπορεί να έχει τον έλεγχο της κυκλοφορίας στην περιοχή. Στο άρθρο του στους «NYT» o Σίφτον επικαλούνταν τη μελέτη «Νομικός Στροβιλισμός στα Στενά του Ορμούζ», που έγραψε το 2014 ο Τζέιμς Κράσκα, καθηγητής της Πολεμικής Ναυτικής Ακαδημίας των ΗΠΑ. «Αυτό που συμβαίνει στα Στενά είναι ουσιαστικά μια νομική διαμάχη» δήλωσε ο Κράσκα στον αρθρογράφο των «ΝΥΤ».

Εξηγώντας συγχρόνως πως «η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας διέπει τη διέλευση από εκεί. Ούτε η Ουάσινγκτον ούτε η Τεχεράνη την έχουν επικυρώσει, αλλά αντανακλά το “εθιμικό Διεθνές Δίκαιο”, γεγονός που σημαίνει ότι εξακολουθεί να θεωρείται δεσμευτική». Με άλλα λόγια, το Ιράν μπορεί να ισχυριστεί ότι τα χωρικά του ύδατα εκτείνονται σε απόσταση 12 ναυτικών μιλίων από τις ακτές του, κάτι που επιτρέπεται από τη συνθήκη, αλλά με την προϋπόθεση πως θα αναγνωρίσει το δικαίωμα της ελεύθερης ναυσιπλοΐας στα ύδατα αυτά. Κι ως εκ τούτου η επιβολή «διοδίων» από το Ιράν θα συνιστούσε κατάφωρη παραβίαση του νόμου.

Πάντα, σύμφωνα με τον καθηγητή της Πολεμικής Ναυτικής Ακαδημίας των ΗΠΑ, κάτι αντίστοιχο είχε συμβεί και παλαιότερα, όταν συγκρούστηκαν για ανάλογο ζήτημα η Βρετανία και η Αλβανία στα τέλη της δεκαετίας του 1940, σχετικά με το θαλάσσιο στενό μεταξύ της Ελλάδας και της Κέρκυρας. Σε μια προβοκατόρικη προσπάθεια εκείνη την περίοδο να ελέγξει το στενό, η Αλβανία άνοιξε πυρ εναντίον πολεμικών πλοίων του Βασιλικού Ναυτικού, ενώ οι νάρκες που υπήρχαν στη θαλάσσια περιοχή σκότωσαν δεκάδες ναύτες. Ευτυχώς, το περιστατικό δεν οδήγησε σε σύρραξη, καθώς η υπόθεση εκδικάστηκε από το Διεθνές Δικαστήριο, το οποίο αποφάσισε ότι η Βρετανία είχε το δικαίωμα να πλέει ελεύθερα μέσω του στενού.

Ολα αυτά συμβαίνουν ενώ η Τεχεράνη εμφανίζεται ανυποχώρητη στις θέσεις της, επιμένοντας πως η αποδοχή του δικού της σχεδίου 14 σημείων που κατέθεσε με στόχο τον τερματισμό του πολέμου στη Μέση Ανατολή είναι μονόδρομος για τις ΗΠΑ. «Δεν υπάρχει εναλλακτική, παρά μόνο να αναγνωρίσουν τα δικαιώματα του ιρανικού λαού όπως αποτυπώνονται στην πρόταση 14 σημείων» υπογράμμισε σε ανάρτησή του στην πλατφόρμα Χ ο πρόεδρος του ιρανικού Κοινοβουλίου Μοχαμάντ Μπαγέρ Γαλιμπάφ, προσθέτοντας: «Οσο περισσότερο κωλυσιεργούν τόσο μεγαλύτερο θα είναι το τίμημα για τους Αμερικανούς φορολογουμένους».

Ενώ ο πόλεμος των ΗΠΑ στο Ιράν μέχρι στιγμής έχει στοιχίσει περί τα 29 δισεκατομμύρια δολάρια, όπως δήλωνε χθες υψηλόβαθμος αξιωματούχος του Πενταγώνου, και τη στιγμή που δύο στους τρεις Αμερικανούς, σύμφωνα με μια δημοσκόπηση του Reuters/Ipsos, πιστεύουν ότι ο Ντόναλντ Τραμπ δεν έχει εξηγήσει με σαφήνεια για ποιον λόγο η χώρα τους άρχισε τον πόλεμο, η Ουάσινγκτον θεωρεί πως τα πάντα και ειδικά το ζήτημα της κατάπαυσης του πυρός κρέμονται πλέον από μια κλωστή.

Δημοσιεύεται στη «δημοκρατία»

πηγή