Η Σαρξ Ικανή Αλλά Το «Πνεύμα» Απρόθυμο!...

Γράφει ο Γιώργος Πιπερόπουλος

 

Τελειώνει το καλοκαίρι του 2026, πάλι με φωτιές και οδικά ατυχήματα στην Ελλάδα των Θεσμών και της ανέχειας όπου για μια ακόμη χρονιά μετά τα καταστροφικά Μνημόνια οι μισοί ΔΕΝ πήγαν διακοπές και οι άλλοι μισοί που μπόρεσαν να πάνε, έκαναν ολιγοήμερες και όχι τις κλασικές όπως θυμόμαστε ‘θερινές διακοπές’ των 15 και των 20 ημερών.

 

Παραμένει, όμως, ακατανίκητα και απίστευτα θελκτικό το ελληνικό καλοκαίρι για ξένους τουρίστες οι οποίοι συνεχίζουν να απολαμβάνουν κατά εκατομμύρια τα θετικά του ελληνικού καλοκαιριού, τις ξένοιαστες μέρες, τα φεγγαρόλουστα βράδια, τις κάθε λογής εμπειρίες, τις χαρές και τις περιπέτειες που ελπίζουνε ώριμα άτομα και μαζί νέοι και νέες να γευθούνε.

 

Σήμερα καλώ την προσοχή σας σε μια περίπτωση προβληματισμού σε επίπεδο ανθρώπινων σχέσεων και συγκεκριμένα σε ένα σεξουαλικό πρόβλημα που μπορεί να συμβεί σε οποιαδήποτε εποχή του χρόνου και να οδηγήσει στα γραφεία των ψυχολόγων, σεξολόγων και ψυχοθεραπευτών σε αναζήτηση ανακούφιση από φόβο ανθρώπινο, σε αναζήτηση απαντήσεων σε ερωτήματα και απορίες που χαρακώνουν, που τραυματίζουν φορές-φορές αρκετά βαθιά τον συναισθηματικό μας κόσμο.

 

Μια τέτοια καλοκαιριάτικη περίπτωση θα διηγηθώ παρακάτω δανεισμένη από το βιβλίο μου με τίτλο: «Εμείς οι Έλληνες, ο Έρωτας και το Sex» (εκδόσεις ΖΥΓΟΣ, Θεσσαλονίκης, 224 σελίδες) που κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το 2012 και. εάν σας ενδιαφέρει, μπορείτε να το βρείτε και σήμερα στα βιβλιοπωλεία καθώς συνεχίζει να κυκλοφορεί... 

************************************

 

Ο ήλιος έκαιγε, πυρακτωμένη η άμμος, η γαλάζια θάλασσα ήρεμη, τα κορμιά ανδρών, γυναικών, παιδιών ξαπλωμένα ‘ψήνονται’ στην αναζήτηση της εφήμερης αλλαγής ταυτότητας, στο ποθητό "μαύρισμα" του καλοκαιριού.

 

Η αλλοδαπή τουρίστρια, ένα μπρούτζινο ζωντανό άγαλμα, με τα ξανθά μαλλιά να πέφτουν ανέμελα στους τορνευτούς ώμους, πλησίασε και του έγνεψε...

 

Της εξήγησε στα λίγα "αγγλικά " που εκείνη καταλάβαινε ότι το θαλάσσιο ποδήλατο κόστιζε 15 ευρώ την ώρα... Του είπε το γνωστό "Ο.Κ." και χαμογελώντας αποκάλυψε μια σειρά μαργαριτάρια κρυμμένα κάτω από τα σαρκώδη χείλη της..

 

Αναρίγησε με τη σκέψη που πέρασε από το μυαλό του αν και είχε ξυπνήσει άσχημα καθώς έφταιγε το καβγαδάκι της προηγούμενης βραδιάς με τη Κάτια, το φλερτ, την σύντροφο, το alter ego του εδώ και οκτώ ολάκερους μήνες...

 

Αυτός συνεσταλμένος, συναισθηματικός, πολύ συναισθηματικός και φορτωμένος με μπόλικες αναστολές για τις οποίες ίσως έφταιγε η Δημόσιο-υπαλληλική "ρουτίνα" της ζωής του πατέρα του, μιας ζωής συνοψισμένης στην μονοτονία του "σπίτι – δουλειά- δουλειά - σπίτι" και βοηθούσε λίγο και εκείνη η θρησκοληψία της μάνας του...

 

Στα 22 χρόνια του, αρρενωπός, επιμελής, καλός φοιτητής και αγαπητός "φίλος" στην παρέα του δεν μπορούσε να θυμηθεί αν χθες ήταν ώριμος έφηβος - προχθές σοβαρό παιδί...

 

Η Κάτια ήταν ανέμελη, δεν είχε την "ευτυχία" να ζώνεται με "αναστολές", μια κοπέλα ελεύθερη, ευκίνητη, λιγότερο ώριμη απ' αυτόν, αγαπούσε χωρίς δεσμεύσεις....

 

Αυτός, ήθελε πίστη, αφοσίωση, αποκλειστικότητα, ζητούσε την "αιώνια δέσμευση" των ερωτευμένων ...

 

Αυτή του είχε δοθεί είναι αλήθεια, ψυχή και σώμα, κι όμως παρέμεινε "ελεύθερη" - γι' αυτό ξεκίνησε σήμερα το πρωί με την κοριτσίστικη "παρέα" της για διακοπές στα νησιά...

 

Στην προσπάθειά του να την μεταπείσει του αντιστάθηκε... Ατέλειωτα τα επιχειρήματά της, αποστομωτικός ο χαρακτηρισμός της «είσαι, απλούστατα, ένας αθεράπευτος ζηλιάρης".

 

Ήταν; Ναι και "ζηλιάρης" και "πιστός" και συναισθηματικά "λαβωμένος" και - προπαντός - ανασφαλής"...

 

Δεν κατάλαβε πώς έγινε, από πού ξεκίνησε, πώς εκείνη το δέχθηκε... Το φεγγάρι έδινε στη θάλασσα μια ασημένια ανταύγεια, πιο κάτω μια παρέα με κιθάρες έκανε κέφι, ο φλοίσβος είχε αναμιχθεί με τα δάχτυλά της χαϊδεύοντας το κορμί του....

 

Το αλλοδαπό, μπρούντζινο ζωντανό άγαλμα έπαλλε από λάγνο πόθο....

 

Είχε ξεκινήσει κι αυτός, αλλά δεν κατάφερε να «ολοκληρώσει¨ και καθώς αισθάνθηκε «ντροπή», δικαιολογήθηκε, ένοιωσε χαμένος... και αποχώρησε…

 

Το "σεξ" του εξήγησε μερικές ημέρες αργότερα ο ψυχολόγος τον οποίο επισκέφθηκε, είναι ένας ιδιόμορφος συγκερασμός σώματος και ψυχής ο οποίος επηρεάζεται από κοινωνικές αναστολές...

 

Έχασε την ερωτική ολοκλήρωση με την πανέμορφη αλλοδαπή αλλά η αγωνία του τελείωσε… Δεν έγινε, ξαφνικά, όπως αρχικά νόμισε, σεξουαλικά ανίκανος!...

 

Απλά, η διαδικασία ολοκλήρωσης της ερωτικής πράξης με την αλλοδαπή καλλονή επηρεάσθηκε αρνητικά, ανακόπηκε, από την συναισθηματική του σύγκρουση, από το αίσθημα προδοσίας της αγαπημένης του Κάτιας!...

 

Το σώμα του ήταν «ικανό», αλλά το «πνεύμα δεν ήταν πρόθυμο…»

Ρωσία: Διγλωσσία ΗΠΑ-Τουρκίας – Επιδιώκουν ειρήνη και στέλνουν στο Κίεβο πυρομαχικά

Γράφει η ΜΑΥΡΟΥ ΟΛΓΑ  

 

Το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών ζήτησε διευκρινίσεις από την Ουάσινγκτον και την Άγκυρα σχετικά με αναφορές για σχέδια προμήθειας πυραύλων αλλά και πυρομαχικών διασποράς στο Κίεβο. Χθες ο Σεργκέι Λαβρόφ είχε δηλώσει ότι «όταν συζητάμε με την Τουρκία, δεν ξεχνάμε ότι είναι μέλος του ΝΑΤΟ και πρόσκειται στην ΕΕ», στοιχεία που έχουν “επιπτώσεις” ή σκιάζουν τις συνομιλίες τους.

 

Το ρωσικό ΥΠΕΞ τονίζει και το θέμα των πυρομαχικών διασποράς που έχουν πάψει πια να παράγονται. Υπενθυμίζεται ότι χθες σε συνέντευξή του ο υπουργός Εξωτερικών της Ρωσίας αναφέρθηκε στις “σκιές” που ρίχνει στις διμερείς το γεγονός ότι η Τουρκία προσπαθεί να τα έχει καλά με όλους, αλλά και στο ότι «η Άγκυρα επιδιώκει να έχει καλές σχέσεις με την ΕΕ παρότι η ΕΕ δεν θα την δεχτεί ποτέ στους κόλπους της». Το νέο πρόβλημα ανέκυψε προ τριών ημερών, όταν το Κογκρέσο δημοσιοποίησε την πρόταση του αμερικανικού υπουργείου Εξωτερικών «να επιτραπεί στην Τουρκια να μεταπωλήσει παλαιό οπλισμό της». Η Τουρκία δηλαδή ζήτησε να “ξεφορτωθεί” παλιά όπλα και πυρομαχικά, αλλά χρειάσθηκε άδεια από τις ΗΠΑ επειδή ήταν αμερικανικής προέλευσης.

 

Η εκπρόσωπος Τύπου του ρωσικού ΥΠΕΞ, Μαρία Ζαχάροβα, είπε σήμερα ότι «οι όροι της μεταφοράς απαιτούν διευκρινίσεις, καθώς και οι δύο χώρες διεκδικούν έναν ειδικό ρόλο στην επίλυση της ουκρανικής κρίσης. Δεν πρόκειται μόνο για τα θύματα και τις καταστροφές που προσπαθούν να προκαλέσουν οι αρχές του Κιέβου, αλλά και για τη σοβαρή ζημιά στις διμερείς μας σχέσεις με την Ουάσινγκτον και την Άγκυρα αντίστοιχα. Οι προσπάθειες ρητορικής διατήρησης της ειρήνης, ταυτόχρονα με προμήθεια όπλων στους Ουκρανούς Ναζί, αναπόφευκτα διαβρώνουν την αμοιβαία εμπιστοσύνη». 

 

Τα πυρομαχικά 

 

Σύμφωνα με την Μαρία Ζαχάροβα, οι συνθήκες και οι όροι της μεταφοράς παραμένουν αμφιλεγόμενοι και δεν είναι σαφές «ποιος ξεκίνησε την επανεξαγωγή του μεγάλου θανατηφόρου φορτίου», καθώς και πώς και πότε σχεδιάζεται να μεταφερθεί σε Ουκρανούς παραλήπτες. Αναφέρεται κυρίως στα πυρομαχικά διασποράς που έχουν πάψει να παράγονται εδώ και δεκαετίες γιατί, όπως ανέφερε χθες και η οργάνωση Human Rights Watch (HRW), η οποία ζήτησε από το Κογκρέσο να μπλοκάρει τη συμφωνία, τα συγκεκριμένα παλαιά πυρομαχικά διασποράς περιέχουν πάνω από 10 εκατομμύρια εκρηκτικά “υποπυρομαχικά”, τα οποία λόγω παλαιότητας έχουν μεγάλο ποσοστό αστοχίας, αποτελώντας μακροχρόνια θανάσιμη απειλή για τους αμάχους.

 

«Και αυτό παρά το γεγονός ότι μιλάμε για χώρες που διεκδικούν έναν ειδικό ρόλο στην επίλυση της ουκρανικής κρίσης, και οι οποίες δηλώνουν ότι πρωταρχικός τους στόχος είναι να βρουν πολιτική και διπλωματική λύση», πρόσθεσε η Ζαχἀροβα. Οι μεν ΗΠΑ δηλώνουν ότι τους το ζήτησε η Τουρκία, η δε Τουρκία δηλώνει… ότι δεν έχει ιδέα, αλλά η αλήθεια είναι κάπου στη μέση, διότι και η Τουρκία θέλει να πουλήσει τα παλιά της όπλα, αλλά και οι ΗΠΑ θέλουν να ανταποκριθούν “μέσω Τουρκίας” στην επίμονη ζήτηση οπλισμού από το Κίεβο. Οι ΗΠΑ έτσι κάνουν “πάσα” το πρόβλημα στην Τουρκία και έμμεσα αποδυναμώνουν την σχέση της με την Ρωσία. 

 

Η Άγκυρα προσπάθησε να το περάσει μουγκά 

 

Υπενθυμίζεται ότι προ μηνός το θέμα αυτό συζητήθηκε μεταξύ του υπουργού Εξωτερικών της Τουρκίας και του Ουκρανού ομολόγου του, όταν ο πρώτος επισκέφθηκε το Κίεβο. Η Άγκυρα επιλέγει να μην διατυμπανίζει τη συγκεκριμένη συμφωνία, καθώς προσπαθεί να διατηρήσει τις λεπτές ισορροπίες της με τη Μόσχα, αλλά πλέον το θέμα έχει πάρει μεγάλη δημοσιότητα.

 

Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει αυτό: Και στο παρελθόν, οι παραδόσεις τουρκικών drones ή τεθωρακισμένων στην Ουκρανία γίνονταν μέσω ιδιωτικών εταιρειών ή χωρίς ανακοινώσεις από την κυβέρνηση Ερντογάν. Εν προκειμένω, επειδή τα όπλα είναι αμερικανικής προέλευσης (παρήχθησαν εν μέρει στην Τουρκία με άδεια των ΗΠΑ από το 1987), η Άγκυρα δεν μπορεί να τα μεταπωλήσει χωρίς την επίσημη έγκριση της Ουάσινγκτον. Το αμερικανικό Υπουργείο Εξωτερικών δήλωσε έτοιμο να εγκρίνει τη μεταφορά. 

 

Το περασμένο Σαββατοκύριακο, το Κογκρέσο των ΗΠΑ δημοσίευσε έγγραφα που αποκαλύπτουν την προτεινόμενη μεταφορά στο Κίεβο αμερικανικών οπλικών συστημάτων από τα τουρκικά αποθέματα. Ο κατάλογος περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, 12 συστήματα πολλαπλών εκτοξεύσεων MLRS και 70 βαλλιστικούς πυραύλους ATACMS.

 

Όπως αναφέρει το έγγραφο αυτό, που ουσιαστικά προωθήθηκε στο Κογκρέσο από τον Μάρκο Ρούμπιο, «η Τουρκία επιδιώκει να εκσυγχρονίσει τον στρατό της με την απόρριψη απαρχαιωμένων συστημάτων και σχεδιάζεται η μεταφορά μέσω ιδιωτικών εταιρειών. Ειδικότερα εξετάζεται να αναλάβουν την μεταφορά οι τουρκικές πολεμικές βιομηχανίες (άλλες κρατικών συμφερόντων και άλλες καθαρά ιδιωτικές) MKE, ASFAT και ARCA Savunma, αλλά και η βουλγαρική VTIC International Ltd. καθώς και οι αμερικανικές Pansophico και Patriot Defense Group». Στο “πακέτο” είναι και τα 47.000 πυρομαχικά διασποράς.

 

Η “πατέντα” της μεσολάβησης ιδιωτικών εταιρειών χρησιμοποιήθηκε και στην Σερβία, προκαλώντας προβλήματα στη σχέση της με τη Ρωσία. Την είχε προωθήσει ως ιδέα ο τότε (2022) πρέσβυς των Αμερικανών στο Βελιγράδι, ώστε ο Βούτσιτς να μπορεί να ισχυρισθεί στη Μόσχα ότι τα σερβικά πυρομαχικά πωλούνταν σε τρίτες χώρες από ιδιώτες και δεν μπορούσε η σερβική κυβέρνηση να ξέρει πού τα μεταπωλούσαν αυτοί εν συνεχεία. Ομως ο αμερικανός πρέσβυς ουσιαστικά στόχευε στο να απομακρύνει την Σερβία από την Ρωσία και δεν είχε καμία πρόθεση να “προστατεύσει” τις διμερείς Σερβίας-Ρωσίας, αφού εξέθεσε τον Βούτσιτς προ ημερών με αναλυτική συνέντευξη.

 

πηγή

Σε εφαρμογή ο Μεγάλος Αδελφός στην Υγεία: Θα αναρτώνται όλα τα αποτελέσματα των εξετάσεων των πολιτών!

Ο Εθνικός Οργανισμός Παροχής Υπηρεσιών Υγείας (ΕΟΠΥΥ) τροποποιεί από την 1η Σεπτεμβρίου τον τρόπο αποζημίωσης των διαγνωστικών εξετάσεων, επιβάλλοντας την ψηφιακή καταχώρησή τους στο Ψηφιακό Αποθετήριο σταδιακά και στο όνομα της διαλειτουργικότητας και της διαφάνειας, ξεκινά να συγκεντρώνει όλα τα ιατρικά δεδομένα σε κεντρική βάση δεδομένων.
 

Μπορεί όλοι να αναφέρουν ότι υπάρχουν συστήματα ασφαλείας, αλλά οι κυβερνοεπιθέσεις πάντα βρίσκουν τρόπο να λαμβάνουν δεδομένα και τα υπουργεία τότε απλά ζητάνε συγγνώμη.

 

Αλλά ζητήματα υγείας έχουν πολύ μεγαλύτερη σημασία σε σχέση με άλλα ζητήματα καθώς επηρεάζουν άμεσα τις σχέσεις των πολιτών με την ζωή τους.

 

Αναθεωρήσεις ασφαλιστικών συμβολαίων, προσλήψεις θα βρεθούν στην μέγγενη της γνώσης των ιατρικών απορρήτων από άτομα που δεν έχουν καμία σχέση με το να τα γνωρίζουν.

 

Ο Μεγάλος Αδελφός όμως φαίνεται να προχωρά και η κυβέρνηση επιλέγει πάλι να τα συγκεντρώσει για να γνωρίζει. 

 

Με βάση την απόφαση του Οργανισμού, οι δημόσιες και ιδιωτικές υγειονομικές μονάδες που έχουν σύμβαση με τον ΕΟΠΥΥ, δεν θα αποζημιώνονται για διαγνωστικές εργαστηριακές εξετάσεις, εφόσον τα αποτελέσματά τους δεν έχουν καταχωρηθεί στο Ψηφιακό Αποθετήριο Διαγνωστικών Εργαστηριακών Αποτελεσμάτων μέχρι την προβλεπόμενη προθεσμία υποβολής για αποζημίωση.

 

Όπως διευκρινίζει ο ΕΟΠΥΥ, το μέτρο αποτελεί μέρος της σταδιακής εφαρμογής της διαλειτουργικότητας ανάμεσα στο πληροφοριακό σύστημα του Οργανισμού και το Ψηφιακό Αποθετήριο Διαγνωστικών Εργαστηριακών Αποτελεσμάτων και κάπου εδώ πλέον τα ιατρικά δεδομένα των πολιτών κινδυνεύουν να βρεθούν ποιος ξέρει σε ποια χέρια, αν υπάρξει μια κυβερνοεπίθεση ή ακόμα και κάποια διαρροή.

 

Στόχος είναι να εξασφαλίζεται η πληρότητα των καταχωρούμενων αποτελεσμάτων και η σωστή αποζημίωση των υπηρεσιών σε καθημερινή βάση.

 

Στο πλαίσιο της αλλαγής, και σύμφωνα με όσα επισημαίνει απόφαση του ΕΟΠΥΥ, ενημερώνονται οι ιδιώτες πάροχοι της κατηγορίας Διαγνωστικά Κέντρα και Ιδιωτικές Κλινικές ότι από 01/09/2026 η καταχώρηση των αποτελεσμάτων στο Ψηφιακό Αποθετήριο θα είναι υποχρεωτική, προκειμένου να αποζημιώνονται οι εξετάσεις, στις εξής κατηγορίες:

 

Εργαστηριακοί γιατροί: Σωστοί οι νέοι κανόνες στις εξετάσεις

 

Αιματολογικές / Αιμοδοσίας, Ανοσολογικές, Βιοχημείας, Μικροβιολογικές, Ορμονολογικές, Ανοσολογικές RIA, Βιοχημείας RIA, Ορμονικές RIA.

 

Στο σύστημα ηλεκτρονικής συνταγογράφησης ΗΔΥΚΑ εμφανίζονται αντίστοιχα ως:

 

Βιολογικά Υλικά – 1

Βιολογικά Υλικά – 2

 

Στην ίδια απόφαση του Οργανισμού επισημαίνεται ότι κατά την οριστικοποίηση της υποβολής του μήνα 09/2026 και εφεξής, θα διενεργείται αυτοματοποιημένος έλεγχος μέσω διασύνδεσης (WS) με το ψηφιακό αποθετήριο. Όταν δεν υπάρχει καταχωρημένο αποτέλεσμα για κάποια εξέταση, η συγκεκριμένη εξέταση δεν θα αποζημιώνεται. Ο έλεγχος θα πραγματοποιείται σε επίπεδο εξετάσεων του παραπεμπτικού.

 

Ο ΕΟΠΥΥ υπογραμμίζει, επίσης, ότι για ομαλή εφαρμογή του μέτρου και αποφυγή αδικαιολόγητων περικοπών κατά τον έλεγχο και την εκκαθάριση παραπεμπτικών, κατά τη φόρτωση των αποτελεσμάτων στο Ψηφιακό Αποθετήριο θα πρέπει να συμπληρώνονται υποχρεωτικά τα πεδία που θα καθορίσει η ΗΔΥΚΑ σε σχετική ενημέρωσή της. Τα στοιχεία είναι απαραίτητα για τη διασύνδεση του πληροφοριακού συστήματος eDAPY του ΕΟΠΥΥ με το Ψηφιακό Αποθετήριο Διαγνωστικών Εργαστηριακών Αποτελεσμάτων.

 

Οι αντιδράσεις είναι ήδη μεγάλες με τον ίδιο τον Ιατρικό Σύλλογο Αθηνών να ζητά παράταση στην εφαρμογή και διάλογο με τους αρμόδιους φορείς.

 

Όπως επισημαίνει, ο ΙΣΑ στην επιστολή, παρά τη σημασία του ψηφιακού εκσυγχρονισμού και της διαλειτουργικότητας των συστημάτων υγείας, η εφαρμογή ενός τόσο σύνθετου εγχειρήματος απαιτεί πλήρη επιχειρησιακή ετοιμότητα, επαρκή χρόνο προσαρμογής και σαφείς τεχνικές προδιαγραφές.

 

πηγή

Μακεδονομάχοι και Ιερομάρτυρες που έπεσαν, δολοφονήθηκαν ή απεβίωσαν την εβδομάδα 17/08 με 23/08.

Αλέξανδρος Κοντούλης (Καπετάν Σκούρτης) [† 22 Αυγούστου 1933]

Στους παρακάτω συνδέσμους από το ιστολόγιο της Ευαγγελίας Λάππα μπορείτε να βρείτε πληροφορίες για τους Μακεδονομάχους που έπεσαν, δολοφονήθηκαν ή απεβίωσαν από την 17/08 μέχρι την 23/08, καθώς και Ιερομάρτυρες που δολοφονήθηκαν από τους κομμουνιστοσυμμορίτες κατά το ίδιο διάστημα από το 1941 μέχρι το 1949. 

ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΙ

[17 Αυγούστου] 

Αργυρή Αδαμίδη
Εμμανουήλ Δρακάκης
Δημήτριος Λαμπράκης (Κόκκας)
Ευδοξία Μιρκοπούλου
Ζωή Μπαράτη
Δημήτριος Παπαδημητρίου ή Οικονόμος

[18 Αυγούστου] 

Αναστάσιος Αστρίνογλου
Στέφανος Αστρίνογλου
Αναστάσιος Λασκαρής
Στυλιανός Μαυρίκου
Μιχαήλ Παναγιώτης
Γεώργιος Φάνιογλου
Μιχαήλ Φάνιογλου
Κωνσταντίνος Χρηστίδης

[19 Αυγούστου]  

Γεώργιος Καραούλας
Αντώνιος Παναγιώτου
Σωφρόνιος Σταμούλης

[20 Αυγούστου]  

Πέτρος Κυριαζής
Νικόλαος Κωνσταντίλας
Ζιλιάσκος Νικολάου

[21 Αυγούστου] 

Σταύρος Τσάμης
Ιμπραήμ Χουσεΐν

[22 Αυγούστου]  

Αλέξανδρος Κοντούλης (Καπετάν Σκούρτης)
Αθανάσιος Πιπέρκος

[23 Αυγούστου]

Κωνσταντίνος Γαρέφης
Νικόλαος Ξυδάκης
Νικόλαος Ξυνογαλάς

ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΕΣ 

[17 Αυγούστου] 

π. Κωνσταντίνος Ευγενίδης

[18 Αυγούστου]  

π. Ιωάννης Φλώρος

Τσίπρας καί Μητσοτάκης εἶναι τό ἴδιο!

Γελοιογραφία του Δημήτρη Χατζηνικολάου

ΣΥΝΔΟΥΛΟΙ (Ἀπό τό θησαυροφυλάκιο τοῦ πατρός Γεωργίου Μεταλληνοῦ)

ΚΥΡΙΑΚΗ ΙΑ΄ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

 

ΣΥΝΔΟΥΛΟΙ

Ἀπό τό θησαυροφυλάκιο τοῦ πατρός Γεωργίου Μεταλληνοῦ

 

Ἡ παραβολή τοῦ ἀχαρίστου δούλου ἔχει σαφή ἐκκλησιολογικό χαρακτήρα. 

 

Τό νόημα τῶν λόγων τοῦ Κυρίου: Ἀντί νά ἀσχολεῖται κάποιος μέ τό πόσες φορές πρέπει νά συγχωρεῖ, καλύτερα νά καταλάβει, ποία εἶναι ἡ θέση τοῦ καθενός μας μέσα στήν Ἐκκλησία. Γιατί, ἄν συνειδητοποιήσουμε τί σημαίνει νά εἴμαστε μέλη τοῦ Σώματος τοῦ Χριστοῦ, δέν ὑπάρχει πιά πρόβλημα συγγνώμης. 

 

Τό ὅλο ζήτημα, ὅπως τίθεται ἀπό τόν Κύριο, ἀφήνει νά ἀποκαλυφθεῖ ἡ σύγχρονός μας ἐκκλησιαστική πράξη, πού κάθε ἄλλο παρά εὐχάριστη εἶναι· θυμίζει περισσότερο κοσμικά πρότυπα, παρά κοινωνία Χριστοῦ. 

 

Εἴμασθε δοῦλοι τοῦ Θεοῦ καί ἄρα σύνδουλοι μεταξύ μας. Αὐτή εἶναι ἡ ὀρθή ἱεράρχηση μέσα στήν Ἐκκλησία καί ἡ μόνη ἐκκλησιολογικά δεκτή. 

 

Οἱ διακρίσεις τῶν χαρισμάτων καί ἡ διάκριση σέ «ποιμένες» καί «ποιμαινομένους» δέν δημιουργεῖ ποσοτική ἤ ποιοτική διαβάθμιση τῶν μελῶν τῆς Ἐκκλησίας, ἀφοῦ στό χῶρο τῆς Ἐκκλησίας δέν ὑπάρχουν ἀξιώματα, ἀλλά διακονίες. 

 

Ὁ σεβασμός, πού ζητεῖ ἡ Ἐκκλησία ἀπό τά τέκνα της, δέν εἶναι μονομερής. Εἶναι ἀλληλοσεβασμός. Ὅπου ὑπάρχει αὐτός ὁ ἀλληλοσεβασμός, σώζεται καί ὁ γνήσιος χαρακτήρας τῆς Ἐκκλησίας. 

 

Κάθε πιστός ἄρα εἶναι ὀφειλέτης ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ. Καί ὄχι μόνο λαϊκός, ἀλλά καί κληρικός, καί αὐτός ὁ ἐπίσκοπος ἤ ὁ Πατριάρχης. 

 

Ἡ ἔννοια, λοιπόν, τοῦ συνδούλου εἶναι ἡ περισσότερο ἐκφραστική, γιά νά δηλώσει τήν θέση τοῦ καθενός μας ἐνώπιον του Χριστοῦ, τοῦ Ἀρχηγοῦ τῆς Ἐκκλησίας, πού μόνος ἔχει δικαίωμα νά ζητήσει ἀπό τόν καθένα μας ὅ,τι τοῦ ὀφείλει. 

 

Ἀδελφοί μου!

 

Ὅταν γίνει συνειδητή αὐτή ἡ ἔννοια τοῦ «συνδούλου», ἡ συγχωρητικότητά μας δέν ἀποτελεῖ πιά πρόβλημα. Ὅλοι εἴμαστε στήν ἴδια θέση. 

------------------------------------ 

 

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ, τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», σελ. 117.

Ἐπιμέλεια ἐπιλογῆς ἀποσπασμάτων καί ἀντιγραφῆς κειμένου 

Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

Η αυτόγνωμη απόσχιση από την εκκλησιαστική δικαιοδοσία κατά το Κανονικό Δίκαιο

Του Πρεσβυτέρου Αναστασίου Γκοτσόπουλου, Εφημερίου Ι. Ν. Αγ. Νικολάου Πατρών

Θεμελιώδης αρχή του Κανονικού Δικαίου που απορρέει από την Ορθόδοξη εκκλησιολογία είναι ότι κάθε κληρικός, κάθε εκκλησιαστική κοινότητα, κάθε τόπος υπάγεται σε μία συγκεκριμένη εκκλησιαστική επαρχία υπό ένα επίσκοπο και μία Σύνοδο και δι’ αυτής της Συνόδου υφίσταται η κοινωνία με την ανά την οικουμένη Εκκλησία του Χριστού. Συνέπεια αυτής της αρχής είναι ότι ο κάθε επίσκοπος ασκεί αποκλειστική ποιμαντική (πνευματική και διοικητική) εξουσία εντός των ορίων της επαρχίας του και αντίστοιχα το ποίμνιό του έχει την πνευματική και διοικητική εξάρτηση από τον συγκεκριμένο επίσκοπο και μόνο. Η υπαγωγή στη συγκεκριμένη δικαιοδοσία καθίσταται φανερή με τη μνημόνευση του οικείου ποιμενάρχου στη Θ. Λειτουργία.

Η εκκλησιαστική δικαιοδοσία αποτελεί θεμελιώδη θεσμό της κανονικής τάξεως της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Η υπαγωγή μιας εκκλησιαστικής κοινότητας (ενορίας, επισκοπής, επαρχίας) σε ένα επίσκοπο (μητροπολίτη ή πατριάρχη) είναι θεμελιώδης για την εκκλησιαστική-κανονική παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας, διότι δεν συνιστά απλώς μία διοικητική διαρρύθμιση, αλλά αποτελεί έκφραση της συνοδικότητας, της αποστολικής διαδοχής και της ευθύνης του επισκόπου για τη διαφύλαξη της ενότητας της Εκκλησίας.

Η κανονική παράδοση της Ορθοδόξου Εκκλησίας καθορίζει με σαφήνεια τα όρια της δικαιοδοσίας κάθε επισκόπου, μητροπολίτη και πατριάρχη, τη σχέση μεταξύ των πρεσβυτέρων και επισκόπων (μητροπολιτών, αρχιεπισκόπων, πατριαρχών) αλλά και των επισκόπων μεταξύ τους προκειμένου να αποτρέπονται συγκρούσεις αρμοδιοτήτων, αντικανονικές παρεμβάσεις, «σύγχισις των Εκκλησιών» (Β-2) και «πολύς τάραχος, και στάσεις» (Α-15).

Μία σειρά πολλών ιερών κανόνων θεμελιώνουν την αρχή ότι κάθε κληρικός υπάγεται στον οικείο επίσκοπο και κάθε επίσκοπος στην οικεία εκκλησιαστική επαρχία και Σύνοδο και καθορίζουν ότι η εδαφική δικαιοδοσία των κατά τόπους Εκκλησιών πρέπει να γίνεται απόλυτα σεβαστή από όλους τους κληρικούς (επισκόπους, πρεσβυτέρους και διάκονους) και δεν επιτρέπεται η κατάλυσή της:

Ενδεικτικά αναφέρουμε τους ιερούς κανόνες:

Κατά τον Αποστ-15 ο πρεσβύτερος δεν έχει δικαίωμα να αναχωρήσει από τη δικαιοδοσία στην οποία υπάγεται και να μεταβεί σε άλλη «παρὰ γνώμην τοῦ ἰδίου ἐπισκόπου»: «Εἴ τις πρεσβύτερος, ἢ διάκονος, ἢ ὅλως τοῦ καταλόγου τῶν κληρικῶν, ἀπολείψας τὴν ἑαυτοῦ παροικίαν, εἰς ἑτέραν ἀπέλθῃ, καὶ παντελῶς μεταστὰς διατρίβῃ ἐν ἄλλῃ παροικίᾳ, παρὰ γνώμην τοῦ ἰδίου ἐπισκόπου, τοῦτον κελεύομεν μηκέτι λειτουργεῖν, εἰ μάλιστα προσκαλουμένου αὐτὸν τοῦ ἐπισκόπου αὐτοῦ ἐπανελθεῖν, οὐχ ὑπήκουσεν, ἐπιμένων τῇ ἀταξίᾳ· ὡς λαϊκὸς μέντοι ἐκεῖσε κοινωνείτω».

Παρομοίως ο Α-15, δεν επιτρέπει τη μετάβαση σε άλλη δικαιοδοσία από αυτή στην οποία ο επίσκοπος, ο πρεσβύτερος ή ο διάκονος χειροτονήθηκε και στην οποία διακονεί. Σε περίπτωση που συμβεί αυτό «ακυρωθήσεται εξ άπαντος το κατασκεύασμα, και αποκατασταθήσεται τη εκκλησία, εν ή ο επίσκοπος, ή ο πρεσβύτερος εχειροτονήθη» [«Δια τον πολύν τάραχον, και τας στάσεις τας γινομένας, έδοξε παντάπασι περιαιρεθήναι την συνήθειαν, την παρά τον αποστολικόν κανόνα ευρεθείσαν εν τισι μέρεσιν, ώστε από πόλεως εις πόλιν μη μεταβαίνειν, μήτε επίσκοπον, μήτε πρεσβύτερον, μήτε διάκονον. Ει δε τις, μετά τον της αγίας και μεγάλης συνόδου όρον, τοιούτω τινί επιχειρήσειεν, ή επιδοίη εαυτόν πράγματι τοιούτω, ακυρωθήσεται εξ άπαντος το κατασκεύασμα, και αποκατασταθήσεται τη εκκλησία, εν ή ο επίσκοπος, ή ο πρεσβύτερος εχειροτονήθη»].

Μάλιστα ο Α-16 επισύρει κανονικές ποινές όχι μόνο σε όποιον αυτογνωμόνως εγκαταλείπει την Εκκλησία στην οποία υπάγεται αλλά και στον επίσκοπο που θα τον δεχθεί χωρίς την έγκριση του επισκόπου στον οποίο υπάγεται κανονικά. Οι φράσεις τις οποίες χρησιμοποιούν οι Πατέρες είναι ενδεικτικές της σοβαρότητας του κανονικού αδικήματος: «Όσοι ριψοκινδύνως, μήτε τον φόβον του Θεού προ οφθαλμών έχοντες, μήτε τον εκκλησιαστικόν κανόνα ειδότες, αναχωρήσωσι της ιδίας εκκλησίας, πρεσβύτεροι, ή διάκονοι, ή όλως εν τω κανόνι εξεταζόμενοι, ούτοι ουδαμώς δεκτοί οφείλουσιν είναι εν ετέρα εκκλησία· αλλά πάσαν αυτοίς ανάγκην επάγεσθαι χρή, αναστρέφειν εις τας εαυτών παροικίας· ή, επιμένοντας, ακοινωνήτους είναι προσήκει. Ει δε και τολμήσειέ τις υφαρπάσαι τον τω ετέρω διαφέροντα, και χειροτονήσαι εν τη αυτού εκκλησία, μη συγκατατιθεμένου του ιδίου επισκόπου, ου ανεχώρησεν ο εν τω κανόνι εξεταζόμενος, άκυρος έστω η χειροτονία».

Επίσης, ο Αποστ-35 κελεύει ότι ο επίσκοπος δεν πρέπει να «τολμήσει» να χειροτονήσει «ἔξω τῶν ἑαυτοῦ ὅρων… εἰς τὰς μὴ ὑποκειμένας αὐτῷ πόλεις, καὶ χώρας». Η παραβίαση της εδαφικής δικαιοδοσίας οδηγεί σε καθαίρεση του επισκόπου [«Ἐπίσκοπον μὴ τολμᾶν ἔξω τῶν ἑαυτοῦ ὅρων χειροτονίας ποιεῖσθαι, εἰς τὰς μὴ ὑποκειμένας αὐτῷ πόλεις, καὶ χώρας· εἰ δὲ ἐλεγχθείη τοῦτο πεποιηκώς, παρὰ τὴν τῶν κατεχόντων τὰς πόλεις ἐκείνας, ἢ τὰς χώρας, γνώμην, καθαιρείσθω καὶ αὐτός, καὶ οὓς ἐχειροτόνηοεν»].

Επιπλέον ο Β-2 ενισχύοντας την αρχή των κανονικών ορίων κάθε δικαιοδοσίας δεν επιτρέπει στους επισκόπους την επέκταση της δικαιοδοσίας τους πέρα από τα όρια της επαρχίας τους ούτε την υπερόρια (εκτός της δικαιοδοσίας τους) εκκλησιαστική δραστηριότητα: «Τοὺς ὑπὲρ διοίκησιν ἐπισκόπους ταῖς ὑπερορίοις ἐκκλησίαις μὴ ἐπιέναι, μηδὲ συγχέειν τὰς ἐκκλησίας· ἀλλὰ κατὰ τοὺς κανόνας, τὸν μὲν Ἀλεξανδρείας ἐπίσκοπον, τὰ ἐν Αἰγύπτῳ μόνον οἰκονομεῖν· τοὺς δὲ τῆς Ἀνατολῆς ἐπισκόπους, τὴν Ἀνατολὴν μόνην διοικεῖν· φυλαττομένων τῶν ἐν τοῖς κανόσι τοῖς κατὰ Νίκαιαν πρεσβείων τῇ Ἀντιοχέων ἐκκλησίᾳ· καὶ τοὺς τῆς Ἀσιανῆς διοικήσεως ἐπισκόπους, τὰ κατὰ τὴν Ἀσιανὴν μόνον διοικεῖν· καὶ τοὺς τῆς Ποντικῆς, τὰ τῆς Ποντικῆς μόνον· καὶ τοὺς τῆς Θρᾴκης τὰ τῆς Θρᾳκικῆς μόνον οἰκονομεῖν. Ἀκλήτους δὲ ἐπισκόπους ὑπὲρ διοίκησιν μὴ ἐπιβαίνειν ἐπὶ χειροτονίᾳ, ἤ τισιν ἄλλαις οἰκονομίαις ἐκκλησιαστικαῖς. Φυλαττομένου δὲ τοῦ προγεγραμμένου περὶ τῶν διοικήσεων κανόνος, εὔδηλον ὡς τὰ καθ' ἑκάστην ἐπαρχίαν ἡ τῆς ἐπαρχίας σύνοδος διοικήσει, κατὰ τὰ ἐν Νικαίᾳ ὡρισμένα. Τὰς δὲ ἐν τοῖς βαρβαρικοῖς ἔθνεσι τοῦ Θεοῦ ἐκκλησίας, οἰκονομεῖσθαι χρὴ κατὰ τὴν κρατήσασαν συνήθειαν τῶν Πατέρων».

Ο Γ-8 απαγορεύει την κατάληψη ή ιδιοποίηση άλλης εκκλησιαστικής δικαιοδοσίας και διαφυλάσσει τα παραδοσιακά δικαιώματα κάθε τοπικής Εκκλησίας. Χαρακτηρίζει την προσπάθεια της Εκκλησίας της Αντιόχειας να καταλύσει τη δικαιοδοσία της Εκκλησίας της Κύπρου και να την υπαγάγει αυθαιρέτως υπό τη δικαιοδοσία της ως «πρᾶγμα παρὰ τοὺς ἐκκλησιαστικοὺς θεσμοὺς καὶ τοὺς κανόνας τῶν ἁγίων Ἀποστόλων καινοτομούμενον, καὶ τῆς πάντων ἐλευθερίας ἁπτόμενον». Και συνεχίζουν οι Πατέρες της Γ΄ Οικουμενικής Συνόδου: «ὥστε μηδένα τῶν θεοφιλεστάτων ἐπισκόπων ἐπαρχίαν ἑτέραν, οὐκ οὖσαν ἄνωθεν καὶ ἐξ ἀρχῆς ὑπὸ τὴν αὐτοῦ, ἢ γοῦν τῶν πρὸ αὐτοῦ χεῖρα καταλαμβάνειν ἀλλ᾿ εἰ καί τις κατέλαβε, καὶ ὑφ´ἑαυτὸν πεποίηται, βιασάμενος, ταύτην ἀποδιδόναι» και δικαιολογούν την απόφασή τους: «ἵνα μὴ τῶν Πατέρων οἱ κανόνες παραβαίνωνται, μηδὲ ἐν ἱερουργίας προσχήματι, ἐξουσίας τύφος κοσμικῆς περεισδύηται, μηδὲ λάθωμεν τὴν ἐλευθερίαν κατὰ μικρὸν ἀπολέσαντες, ἣν ἡμῖν ἐδωρήσατο τῷ ἰδίῳ αἵματι ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ὁ πάντων ἀνθρώπων ἐλευθερωτής. Ἔδοξε τοίνυν τῇ ἁγίᾳ καὶ οἰκουμενικῇ συνόδῳ, σῴζεσθαι ἑκάστῃ ἐπαρχίᾳ καθαρᾷ καὶ ἀβίαστα τὰ αὐτῇ προσόντα δίκαια ἐξ ἀρχῆς καὶ ἄνωθεν, κατὰ τὸ πάλαι κρατῆσαν ἔθος, ἄδειαν ἔχοντος ἑκάστου μητροπολίτου τὰ ἴσα τῶν πεπραγμένων πρὸς τὸ οἰκεῖον ἀσφαλὲς ἐκλαβεῖν. Εἰ δέ τις μαχόμενον τύπον τοῖς νῦν ὡρισμένοις προσκομίσοι, ἄκυρον τοῦτον εἶναι ἔδοξε τῇ ἁγίᾳ πάσῃ καὶ οἰκουμενικῇ συνόδῳ».

Ο Αντιοχ-4 είναι κατηγορηματικός για όποιον κληρικό αρνείται την κοινωνία με τον ποιμενάρχη του και -αποκομμένος από τον επίσκοπό του- συστήνει δική του Εκκλησία: «Εἴ τις πρεσβύτερος, ἢ διάκονος, καταφρονήσας τοῦ ἰδίου ἐπισκόπου, ἀφώρισεν ἑαυτὸν τῆς ἐκκλησίας, καὶ ἰδίᾳ συνήγαγε, καὶ θυσιαστήριον ἔστησε, και, τοῦ ἐπισκόπου προσκαλεσαμένου, ἀπειθοίη, καὶ μὴ βούλοιτο αὐτῷ πείθεσθαι, μηδὲ ὑπακούειν καὶ πρῶτον καὶ δεύτερον καλοῦντι, τοῦτον καθαιρεῖσθαι παντελῶς, καὶ μηκέτι θεραπείας τυγχάνειν, μηδὲ δύνασθαι λαμβάνειν τὴν ἑαυτοῦ τιμήν. Εἰ δὲ παραμένοι θορυβῶν καὶ ἀναστατῶν τὴν ἐκκλησίαν, διὰ τῆς ἔξωθεν ἐξουσίας ὡς στασιώδη αὐτὸν ἐπιστρέφεσθαι».

Από τους ανωτέρω ενδεικτικά αναφερομένους ιερούς κανόνες καθίσταται σαφές ότι η μονομερής και αυτόγνωμη διακοπή της εκκλησιαστικής κοινωνίας με τον κανονικό επίσκοπο ή την κανονική Εκκλησία και η αυθαίρετη υπαγωγή σε μία άλλη εκκλησιαστική δικαιοδοσία χωρίς κανονική απόλυση («ἀπολυτήριον») ή συνοδική απόφαση είναι άκρως αντικανονική και απαγορεύεται αυστηρώς.

Επιτρέπεται η διακοπή της κοινωνίας, η αλλαγή και η μετάβαση σε άλλη εκκλησιαστική δικαιοδοσία μόνο όταν ακολουθείται η κανονική διαδικασία (άδεια από τον οικείο ποιμενάρχη με την έκδοση απολυτηρίου γράμματος, αποδοχή από τον νέο επίσκοπο και, όπου απαιτείται, συνοδική έγκριση), δηλαδή μόνο με την άδεια του κυριάρχου μητροπολίτη ή πατριάρχη μπορεί μία επαρχία να διακόψει την εκκλησιαστική κανονική υπαγωγή μαζί του και να ενταχθεί σε άλλη δικαιοδοσία. Αν τυχόν κάποιος επίσκοπος ή πρεσβύτερος επιχειρήσει παρά τη γνώμη του κυριάρχου επισκόπου να αποσχισθεί από αυτόν οι κανονικές επιπτώσεις είναι πολύ σοβαρές.

Η Πρωτοδευτέρα εν Κωνσταντινουπόλει Σύνοδος επί Μ. Φωτίου (861μ.Χ.) ασχολήθηκε ιδιαιτέρως με το ζήτημα αυτό και το αντιμετώπισε σε σειρά τριών κανόνων, χαρακτηρίζοντάς το ως «σχίσμα»:

Στον ΑΒ-13[1] αναφέρεται με πολύ αυστηρά λόγια στην αυτόγνωμη και αντικανονική διακοπή της κοινωνίας του πρεσβυτέρου από τον επίσκοπό του: είναι «μεθοδία του παμπόνηρου» διαβόλου που επιχειρεί «τῇ τῶν σχισματικῶν μανίᾳ τὸ τοῦ Χριστοῦ σῶμα μερίζειν». Οι σοβαρές κανονικές συνέπειες επεκτείνονται και σε όσους ακολουθούν τον αντικανονικώς διακόψαντα την κοινωνία με τον επίσκοπό του: «Οἱ δὲ τούτῳ συνεπόμενοι, εἰ μὲν τῶν ἱερωμένων εἶέν τινες, καὶ αὐτοὶ τῆς οἰκείας τιμῆς ἐκπιπτέτωσαν, εἰ δέ μοναχοὶ ἢ λαϊκοί, ἀφοριζέσθωσαν παντελῶς τῆς ᾽Εκκλησίας, μέχρις ἄν, τὴν πρὸς τοὺς σχισματικοὺς συνάφειαν διαπτύσαντες, πρὸς τὸν οἰκεῖον ἐπίσκοπον ἐπιστραφεῖεν».

Ο ΑΒ-14[2] χαρακτηρίζει και αυτός την διακοπή της κοινωνίας του επισκόπου με τον μητροπολίτη του ως «σχίσμα» και επεκτείνει και στον επίσκοπο τις κανονικές κυρώσεις της καθαιρέσεως.

Τέλος, ο ΑΒ-15[3] αναφέρεται στο ανώτατο επίπεδο εκκλησιαστικής δικαιοδοσίας, στο Πατριαρχικό επίπεδο, και είναι απολύτως σαφής και κατηγορηματικός στις περιπτώσεις που κάποιος επίσκοπος ή πρεσβύτερος ή διάκονος «τολμήσειεν ἀποστῆναι τῆς πρὸς τὸν οἰκεῖον πατριάρχην κοινωνίας καὶ μὴ ἀναφέρει τὸ ὄνομα αὐτοῦ, κατὰ τὸ ὡρισμένον καὶ τεταγμένον, ἐν τῇ θείᾳ μυσταγωγίᾳ, ἀλλὰ πρὸ ἐμφανείας συνοδικῆς καὶ τελείας αὐτοῦ κατακρίσεως σχίσμα ποιήσει». Σε αυτή την περίπτωση «τοῦτον ὥρισεν ἡ ἁγία σύνοδος, πάσης ἱερατείας παντελῶς ἀλλότριον εἶναι, εἰ μόνον ἐλεγχθείη τοῦτο παρανομήσας», δηλαδή τον καθαιρεί.

Ο ΑΒ-15 προβλέπει μόνο μία εξαίρεση, κατά την οποία δεν τιμωρείται αλλά μάλλον επαινείται ο κληρικός που θα διακόψει την κοινωνία με τον οικείο επίσκοπό του: όταν ο οικείος επίσκοπος (μητροπολίτης ή πατριάρχης) κηρύττει επισήμως αιρετική διδασκαλία που έχει καταγνωσθεί από την εκκλησιαστική συνείδηση όπως αυτή εκφράζεται από τη συνείδηση των Πατέρων (concesus Partum) ή από Συνόδους, τότε διακαιούται ο κληρικός να διακόψει την εκκλησιαστική κοινωνία με αυτόν.

Όμως ακόμα και αυτός ο ΑΒ-15 δεν επιτρέπει γενικά την αλλαγή εκκλησιαστικής δικαιοδοσίας, αλλά προβλέπει απλώς ότι η διακοπή μνημοσύνου επισκόπου πριν από συνοδική καταδίκη δεν θεωρείται σχίσμα όταν ο επίσκοπος κηρύττει δημοσίως αίρεση ήδη καταδικασμένη από την Εκκλησία. Ακόμη και σε αυτήν την περίπτωση, ο κανόνας δεν θεσπίζει δικαίωμα αυθαίρετης υπαγωγής σε άλλη εκκλησιαστική δικαιοδοσία.

Έχουμε δύο χαρακτηριστικά παραδείγματα όπου η αυτόγνωμη απόσχιση από την οικεία εκκλησιαστική αρχή είχε σοβαρές κανονικές συνέπειες στους πρωτεργάτες της και στην ενότητα της Εκκλησίας:

Α. Το Βουλγαρικό Σχίσμα. Το 1860 οι Βουλγαρικές κοινότητες της Κωνσταντινούπολης με πρωτοβουλία Βουλγάρων επισκόπων θέλησαν να διακόψουν την κοινωνία με τον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως στον οποίον υπάγονταν μέχρι τότε. Ο Οικουμενικός Πατριάρχης αντέδρασε έντονα και συγκάλεσε στην Κωνσταντινούπολη το 1872 «Αγία και Μεγάλη Σύνοδο» με τη συμμετοχή και των άλλων Πατριαρχών (πλην του Ιεροσολύμων), στην οποία καταδίκασε την διακοπή της κοινωνίας και την απόσχιση των Βουλγαρικών κοινοτήτων από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και καθαίρεσε τους πρωτεργάτες του τολμήματος. Κήρυξε δε τις κοινότητες αυτές σχισματικές, καθώς και την Εκκλησία της Βουλγαρίας που τις δέχθηκε!

Η ορισθείσα υπό της Συνόδου Επιτροπή περιγράφοντας τις αντικανονικές ενέργειες των επτά Βουλγάρων επισκόπων που πρωτοστάτησαν στην απόσχιση από τον οικείον επίσκοπον, τον Οικουμενικό Πατριάρχη, σημειώνει: «έπεμψαν την από της εις τον οικείον πατριάρχην υποταγής παραίτησιν, τολμήσαντες αποστήναι της προς τον οικείον πατριάρχην κοινωνίας και σχίσμα ποιήσαι, παρά τον ανωτέρω καταστρωθέντα ιε΄κανόνα της ΑΒ΄Συνόδου. Διδάσκοντες δε τον λαόν τους οικείους επισκόπους αποδιώκειν, παρεκίνουν τους μεν πρεσβυτέρους και διακόνους πράττειν άνευ της γνώμης του επισκόπου παρά τον λθ΄ αποστολικόν» [4]

Στην ίδια έκθεση η Επιτροπή αναφερομένη στον πρωτεργάτη της κινήσεως επίσκοπο Μακαριουπόλεως Ιλαρίωνα γράφει: «Δ. Ο αυτός, επίσκοπος ων και οφείλων διδάσκειν τον λαόν την ευσέβειαν, τουναντίον δολιώτερος φερομενος, παρώτρυνε τους υπ΄ αυτόν εις αποσκίρτησιν από της προς την Εκκλησίαν αφοσιώσεως και υποταγής» [5].

Επίσης, η Επιτροπή στην ακροτελεύτιο παράγραφο της εκθέσεώς της αναφέρει επιστολή της Συνόδου της Εκκλησίας της Ρωσίας προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη, την οποία και υιοθετεί πλήρως: «Άνευ της συγκαταθέσεως της αυτού παναγιότητος και παρά την θέλησιν αυτής οι Βούλγαροι δεν δικαιούνται το παράπαν να λάβωσιν ή αποσπάσωσιν απ’ αυτής ό,τι επιδιώκουσιν. Ήττον δε δικαιούνται ν’ απαλλαγώσι της εκκλησιαστικής εξαρτήσεως ήτις συνδέει αυτούς μετά του υπερτάτου αυτών ποιμένος και αποσπασθώσιν απ’ αυτού αυτογνωμόνως, διότι το τοιούτον ήθελεν είσθαι Σχίσμα, και οι Βούλγαροι κατά τους κανόνας της Εκκλησίας ήθελον θεωρηθή αναποφεύκτως ως Σχισματικοί»[6].

Τέλος, στον Όρο της «Αγίας και Μεγάλης Συνόδου» του 1872 αναγράφεται μεταξύ άλλων: «τους τολμώντας παραπηγνύναι καινοφανείς φυλετικάς παρασυναγωγάς κηρύττομεν, συνωδά τοις ιεροίς κανόσιν, αλλοτρίους της μιάς, αγάις, καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας, και αυτό δη τούτο ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΥΣ. Επομένως, τους αποσχίσαντας εαυτούς της ορθοδόξου Εκκλησίας, και ίδιον θυσιαστήριον πήξαντας, [και αναφέρει τα ονόματα των επισκόπων που αποσχίσθηκαν από το Πατριαρχείο] και πάντας τους κοινωνούντας και συμπράττοντας αυτοίς, και τους δεχομένους ως κυρίας και κανονικάς τας ανιέρους αυτών ευλογίας τε και ιεροπραξίας, κληρικούς τε και λαϊκούς, κηρύττομεν ΣΧΙΣΜΑΤΙΚΟΥΣ και αλλοτρίους της του Χριστού ορθοδόξου Εκκλησίας» [7].

Για να γίνει έτι πλέον σαφής η σοβαρότητα του κανονικού αδικήματος της αυτόγνωμης απόσχισης από τον οικείο ποιμενάρχη σημειώνουμε ότι το σχίσμα με τη Βουλγαρική Εκκλησία σταμάτησε και αποκαστάθηκε η εκκλησιαστική κοινωνία της Εκκλησίας της Βουλγαρίας με το Οικουμενικό Πατριαρχείο μετά από 73 χρόνια, το 1945!

Β. Πολύ χαρακτηριστική είναι και η κρίση που δημιουργήθηκε το 2004 μεταξύ της Εκκλησίας της Ελλάδος και του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως. Οι βόρειες περιοχές της Ελλάδος, οι Νέες Χώρες, όπως ονομάζονται, δηλαδή η Θράκη, η Μακεδονία και η Ήπειρος, υπάγονται εκκλησιαστικά στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Το 1923, μετά τη Μικρασιαστική Καταστροφή, το Πατριαρχείο παραχώρησε υπό όρους μόνο τη διοίκησή τους στην Εκκλησία της Ελλάδος κρατώντας όμως την εκκλησιαστική δικαιοδοσία-κυριότητα επί των επαρχιών αυτών. Έτσι, ενώ υπάγονται στο Πατριαρχείο συμμετέχουν στην Ι. Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος. Αυτή την κανονική αταξία θέλησε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χριστόδουλος το 2004 να την τακτοποιήσει ώστε και οι Νέες Χώρες να υπαχθούν κανονικά στην Εκκλησία της Ελλάδος.

Όμως το Πατριαρχείο δεν επέτρεψε να γίνει αυτό, δηλαδή να αποσχισθούν οι επαρχίες που υπάγονταν σε αυτό από τη δικαιοδοσία του. Έτσι δημιουργήθηκε πρωτοφανής εκκλησιαστική κρίση. Μάλιστα το Πατριαρχείο προχώρησε σε πολύ αυστηρά μέτρα εναντίον της Εκκλησίας της Ελλάδος, φτάνοντας στο σημείο να συγκαλέσει «Μείζονα Αγία και Ιερά Ενδημούσα Σύνοδο» στην Κωνσταντινούπολη στις 30 Απριλίου 2004 και να διακόψει την εκκλησιαστική κοινωνία με τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Χριστόδουλο διαγράφοντάς τον από τα Δίπτυχα!

Η Μείζων Αγία και Ιερά Ενδημούσα Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως αιτιολογώντας την απόφασή της (αρ. πρωτ. 384) αναφέρει: «αι μνημονευθείσαι εκκλησιαστικαί επαρχίαι… των Νέων Χωρών… εξακολουθούν κατά διαφόρους βαθμούς εξαρτήσεως να παραμένουν κανονικόν έδαφος της Εκκλησίας της Κωνσταντινουπόλεως, η οποία μέχρι τούδε δεν έχει εκχωρήσει εις άλλην Εκκλησίαν την επ’ αυτών πλήρη δικαιοδοσίαν, ούτε προτίθεται να εκχωρήση αυτήν. Ευρίσκονται πάσαι εν τοις κανονικοίς ορίοις της Εκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως».

Καθίσταται λοιπόν απολύτως σαφές ότι από κανονικής απόψεως δεν επιτρέπεται η αυτόγνωμη και πραξικοπηματική απόσχιση από την εκκλησιαστική δικαιοδοσία στην οποία υπάγεται μία επαρχία και η ένταξη σε άλλη δικαιοδοσία ή η αυτόγνωμη ανακήρυξη αυτοκεφαλίας, χωρίς την τήρηση της κανονικής εκκλησιαστικής τάξεως. 

Σημειώσεις

[1] ΑΒ-13: «Τὰς τῶν αἱρετικῶν ζιζανίων ἐπισπορὰς ἐν τῇ τοῦ Χριστοῦ ἐκκλησίᾳ ὁ παμπόνηρος καταβαλών καὶ ταύτας ὁρῶν τῇ μαχαίρᾳ τοῦ Πνεύματος τεμνομένας προῤῥίζους, ἐφ΄ ἑτέραν ἦλθε μεθοδείας ὁδόν, τῇ τῶν σχισματικῶν μανίᾳ τὸ τοῦ Χριστοῦ σῶμα μερίζειν ἐπιχειρῶν. Ἀλλὰ καὶ ταύτην αὐτοῦ τὴν ἐπιβουλὴν ἡ ἁγία σύνοδος ἀναστέλλουσα παντελῶς, ὥρισε τοῦ λοιποῦ, ἵνα, εἴ τις πρεσβύτερος ἢ διάκονος, ὡς δῆθεν ἐπὶ ἐγκλήμασί τισι τοῦ οἰκείου κατεγνωκὼς ἐπισκόπου, πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως καὶ ἐξετάσεως καὶ τῆς ἐπ' αὐτῷ τελείας κατακρίσεως ἀποστῆναι τολμήσοι τῆς αὐτοῦ κοινωνίας καὶ τὸ ὄνομα αὐτοῦ ἐν ταῖς ἱεραῖς τῶν λειτουργιῶν εὐχαῖς, κατὰ τὸ παραδεδομένον τῇ Ἐκκλησίᾳ, μὴ ἀναφέροι, τοῦτον ὑποκεῖσθαι καθαιρέσει καὶ πάσης ἱερατικῆς ἀποστερεῖσθαι τιμῆς. Ὁ γὰρ ἐν πρεσβυτέρου τάξει τεταγμένος καὶ τῶν μητροπολιτῶν ἁρπάζων τὴν κρίσιν καὶ πρὸ κρίσεως αὐτὸς κατακρίνων, ὅσον τὸ ἐπ' αὐτῷ, τὸν οἰκεῖον πατέρα καὶ ἐπίσκοπον, οὗτος οὐδὲ τῆς τοῦ πρεσβυτέρου ἐστὶν ἄξιος τιμῆς ἢ ὀνομασίας. Οἱ δὲ τούτῳ συνεπόμενοι, εἰ μὲν τῶν ἱερωμένων εἶέν τινες, καὶ αὐτοὶ τῆς οἰκείας τιμῆς ἐκπιπτέτωσαν, εἰ δέ μοναχοὶ ἢ λαϊκοί, ἀφοριζέσθωσαν παντελῶς τῆς ᾽Εκκλησίας, μέχρις ἄν, τὴν πρὸς τοὺς σχισματικοὺς συνάφειαν διαπτύσαντες, πρὸς τὸν οἰκεῖον ἐπίσκοπον ἐπιστραφεῖεν».
[2] ΑΒ-14: «Εἴ τις ἐπίσκοπος, ἐγκλήματος πρόφασιν ποιούμενος κατὰ τοῦ οἰκείου μητροπολίτου, πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως ἀποστήσει ἐαυτὸν τῆς πρὸς αὐτὸν κοινωνίας καὶ μὴ ἀναφέρει τὸ ὄνομα αὐτοῦ, κατὰ τὸ εἰθισμένον, ἐν τῇ θείᾳ μυσταγωγίᾳ, τοῦτον ὥρισεν ἡ ἁγία σύνοδος καθῃρημένον εἶναι· εἰ μόνον ἀποστὰς τοῦ οἰκείου μητροπολίτου σχίσμα ποιήσοι. Δεῖ γὰρ ἔκαστον τὰ οἰκεῖα μέτρα γινώσκειν καὶ μήτε τὸν πρεσβύτερον καταφρονεῖν τοῦ οἰκείου ἐπισκόπου, μήτε τὸν ἐπίσκοπον τοῦ οἰκείου Μητροπολίτου».
[3] ΑΒ-15: «Τὰ ὁρισθέντα ἐπὶ πρεσβυτέρων καὶ ἐπισκόπων καὶ μητροπολιτῶν, πολλῷ μᾶλλον καὶ ἐπὶ πατριαρχῶν ἁρμόζει. Ὥστε, εἴ τις πρεσβύτερος ἤ ἐπίσκοπος ἢ μητροπολίτης τολμήσειεν ἀποστῆναι τῆς πρὸς τὸν οἰκεῖον πατριάρχην κοινωνίας καὶ μὴ ἀναφέρει τὸ ὄνομα αὐτοῦ, κατὰ τὸ ὡρισμένον καὶ τεταγμένον, ἐν τῇ θείᾳ μυσταγωγίᾳ, ἀλλὰ πρὸ ἐμφανείας συνοδικῆς καὶ τελείας αὐτοῦ κατακρίσεως σχίσμα ποιήσει, τοῦτον ὥρισεν ἡ ἁγία σύνοδος, πάσης ἱερατείας παντελῶς ἀλλότριον εἶναι, εἰ μόνον ἐλεγχθείη τοῦτο παρανομήσας. Καὶ ταῦτα μὲν ὥρισται καὶ ἐσφράγισται περὶ τῶν προφάσει τινῶν ἐγκλημάτων τῶν οἰκείων ἀφισταμένων προέδρων καὶ σχίσμα ποιούντων καὶ τὴν ἕνωσιν τῆς Ἐκκλησίας διασπώντων. Οἱ γὰρ δι' αἱρεσίν τινα, παρὰ τῶν ἁγίων Συνόδων ἢ Πατέρων κατεγνωσμένην, τῆς πρὸς τὸν πρόεδρον κοινωνίας ἑαυτοὺς διαστέλλοντες, ἐκείνου τὴν αἵρεσιν δηλονότι δημοσίᾳ κηρύττοντος καὶ γυμνῇ τῇ κεφαλῇ ἐπ' ἐκκλησίας διδάσκοντος, οἱ τοιοῦτοι οὐ μόνον τῇ κανονικῇ ἐπιτιμήσει οὐχ ὑποκείσονται, πρὸ συνοδικῆς διαγνώσεως ἑαυτοὺς τῆς πρὸς τὸν καλούμενον ἐπίσκοπον κοινωνίας ἀποτειχίζοντες, ἀλλὰ καὶ τῆς πρεπούσης τιμῆς τοῖς ὀρθοδόξοις ἀξιωθήσονται. Οἱ γὰρ ἐπισκόπων, ἀλλὰ ψευδεπισκόπων καὶ ψευδοδιδασκάλων κατέγνωσαν, καὶ οὐ σχίσματι τὴν ἕνωσιν τῆς ἐκκλησίας κατέτεμον, ἀλλὰ σχισμάτων καὶ μερισμῶν τὴν ἐκκλησίαν ἐσπούδασαν ῥύσασθαι».
[4] Πρακτικά της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της εν Κωνσταντινουπόλει περί του εκκλησιαστικού βουλγαρικού ζητήματος, συγκροτηθείσης εν έτει σωτηρίω αωοβ, Κωνσταντινούπολις, σ. 55.
[5] Ό.π., σ. 53.
[6] Ό.π., σ. 58.
[7] Ό.π., σ. 92.

πηγή

Αύγουστος 1974. Η ηρωική μάχη της ΕΛΔΥΚ.

Στις 14 Αυγούστου του 1974 ξεκίνησε η συγκλονιστική μάχη στο στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ όπου κυριολεκτικά άγνωστοι Έλληνες ήρωες στρατιώτες τίμησαν τους ένδοξους προγόνους τους μαχόμενοι κατά υπερπολλαπλάσιων εχθρών, χωρίς να λάβουν ποτέ καμία βοήθεια, καμία ενίσχυση, σπέρνοντας το έδαφος το οποίο υπερασπίστηκαν μέχρι τελευταίας ρανίδας τους αίματός τους, με αμέτρητα τουρκικά κορμιά!

 

Από τα ξημερώματα της 14ης Αυγούστου 1974, το πυροβολικό και η αεροπορία των Τούρκων άρχισαν να βομβαρδίζουν με πρωτοφανή ένταση το στρατόπεδο της Ελληνικής Δύναμης Κύπρου (ΕΛ.ΔΥ.Κ.).

 

Ακολούθησαν όπλα καμπύλης τροχιάς όλων των διαμετρημάτων και άρματα μάχης.

 

Μέσα στο στρατόπεδο βρίσκονταν περιορισμένες δυνάμεις: Ο 2ος Λόχος του 1ου Τάγματος Πεζικού με διοικητή τον Υπολοχαγό Ηλία Κωνσταντούλα, ο 4ος Λόχος του 2ου Τάγματος Πεζικού με διοικητή τον Κύπριο Λοχαγό Λούη Ιωαννίδη, ο Λόχος Διοικήσεως με διοικητή τον Ταγματάρχη Σπυρίδωνα Δελλή και μια διμοιρία όλμων με διοικητή τον Υπολοχαγό Στέφανο Πίο.

 

Την συνολική διοίκηση των τριών λόχων είχε ο Υποδιοικητής της ΕΛ.ΔΥ.Κ., Αντισυνταγματάρχης Παναγιώτης Σταυρόπουλος.

 

Απέναντί τους επιτέθηκαν ολόκληρη η ΤΟΥΡ.ΔΥ.Κ., το 50ο Σύνταγμα Πεζικού και σημαντικές δυνάμεις αρμάτων από κάθε κατεύθυνση.

 

Η μάχη ήταν άνιση πέρα από κάθε φαντασία.

 

Οι Έλληνες στρατιώτες παρέμειναν στα ατομικά τους ορύγματα, αποφασισμένοι να υπερασπιστούν το στρατόπεδό τους μέχρι τέλους. Γνώριζαν ότι η Κύπρος είχε ήδη χαθεί και ότι οι μάχες στο νησί πλησίαζαν στο τέλος τους.

 

Οι Τούρκοι, ωστόσο, ήθελαν πάση θυσία να καταλάβουν το στρατόπεδο.

 

Η πρώτη μεγάλη επίθεση και η ηρωική άμυνα

 

Τα τουρκικά F-104 άδειασαν ναπάλμ πάνω στους αμυνόμενους, ενώ το βαρύ πυροβολικό ανασκάπτε το έδαφος. Κατά κύματα οι Τούρκοι, καλυπτόμενοι από άρματα, επιτέθηκαν. Θερίστηκαν από τα πυρά των Ελλήνων και οπισθοχώρησαν με βαρύτατες απώλειες.

 

Στις 15:00 ο 4ος Λόχος δέχθηκε σφοδρή πλευρική επίθεση από ολόκληρο τάγμα. Και πάλι οι Τούρκοι υποχώρησαν άτακτα, αφήνοντας δεκάδες νεκρούς μπροστά στα ελληνικά χαρακώματα.

 

Ο στρατιώτης της 103ης σειράς του Λόχου Διοικήσεως, Αστέριος Κυριακόπουλος από τη Λάρισα, περιγράφει μια στιγμή που δεν ξέχασε ποτέ:

 

«Ξαφνικά μέσα σε αυτήν την κόλαση συνέβη αυτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ στην ζωή μου. Διακόσιοι και πλέον Τούρκοι από λίγο πιο αριστερά μας όπως βλέπαμε το μακελειό μπροστά μας άρχισαν να τρέχουν εναντίον μας σαν τρελοί!

 

Δεν τους είχαμε δει αυτούς τους Τούρκους και αιφνιδιαστήκαμε τελείως….Βλέπαμε τους Τούρκους να έρχονται κατά πάνω μας και ο Βαρελτζής και ο Σιμίτας που ήταν λεβεντόπαιδα δεν ξέρω για ποιόν λόγο σηκώθηκαν όρθιοι στο όρυγμα και άρχισαν να ρίχνουν στους Τούρκους σαν τρελοί!

 

Είπα στον Μάριο Βολακάκη: πάει θα μας πιάσουν σαν τα ποντίκια μέσα στα ορύγματα. Γυρνάω δεξιά μου και βλέπω τον Βαρελτζή και τον Σιμίτα να τους πολεμάνε όρθιοι γυμνοί από την μέση και πάνω. 

 

Εν τω μεταξύ το τοπίο ήταν σκοτεινό γύρω –γύρω από τις εκρήξεις γι’ αυτό και δεν πήραμε χαμπάρι ότι μας είχαν πλησιάσει τόσο πολύ οι Τούρκοι. 

 

Και ενώ όλοι οι άλλοι που ήμασταν μέσα στα ορύγματα αιφνιδιαστήκαμε αυτοί οι δύο συνέχιζαν το βιολί τους όρθιοι να ρίχνουν στο κοπάδι των Τούρκων και να ξαναγεμίζουν σαν να μην συνέβαινε τίποτα. 

 

Αψηφούσαν τελείως τον θάνατο…. Η οπισθοχώρηση των Τούρκων εξελίχθηκε σε άτακτη φυγή. Μια βολή άρματος έκοψε στην μέση τον Σιμίτα που πολεμούσε όρθιος με τον Βαρελτζή που την γλίτωσε.

 

Αυτοί οι δύο άνδρες γύρισαν πίσω και τους διακόσιους Τούρκους που έκαναν έφοδο».

 

Παραδόξως, την παραμονή και την ημέρα της Παναγίας η ΕΛ.ΔΥ.Κ. δεν είχε ούτε έναν νεκρό. Μόνο δύο τραυματίες.

 

15 Αυγούστου: Η αποφασιστική επίθεση

 

Το πρωί της 15ης Αυγούστου οι Τούρκοι ξεκίνησαν να συλλέγουν τους νεκρούς τους κοντά στις γραμμές τους. Δεν τόλμησαν να πλησιάσουν τις ελληνικές θέσεις. Περίπου στις 10:30 άρχισαν και πάλι ισχυρότατοι βομβαρδισμοί από αέρος, με βαριά πυροβόλα, όλμους και άρματα. Οι επιθέσεις επαναλήφθηκαν μέχρι το δειλινό.

 

Το βράδυ οι στρατιώτες βρήκαν λίγα ψωμιά και κουτιά ζαχαρούχου γάλατος. Έφαγαν όσοι πρόλαβαν. Η δυσωδία των εκατοντάδων τουρκικών πτωμάτων πλησίον του στρατοπέδου έκανε τη νύχτα αφόρητη.

 

Το πρωί της 16ης Αυγούστου, στις 08:30, δεκάδες τουρκικά αεροσκάφη βομβάρδισαν εκ νέου το στρατόπεδο με βόμβες, ρουκέτες και ναπάλμ.

 

Ακολούθησε το πυροβολικό. Οι Τούρκοι κινήθηκαν από τον Γερόλακκο και το Κιόνελι, με προηγούμενα τα άρματα και ακολουθούντα φρέσκα τμήματα καταδρομών.

 

Πίστευαν ότι μέσα βρίσκονταν πάνω από 1.000 αμυνόμενοι.

 

Η 187η Μοίρα Πυροβολικού έβαλε εύστοχα και προκάλεσε σοβαρές απώλειες στα τουρκικά άρματα. Όταν όμως τα πυρά της σταμάτησαν για άγνωστη αιτία, σαράντα βαριά άρματα και τεθωρακισμένα ξεχύθηκαν κατά του 4ου Λόχου και του Λόχου Διοικήσεως.

 

Τρία μηχανοκίνητα τάγματα επιτέθηκαν από τον Γερόλακο και δύο από την πλευρά της ΤΟΥΡ.ΔΥ.Κ.Στις 12:00 το μεσημέρι οι ορδές ξεχύθηκαν.

 

Ο Ανθυπασπιστής Παπαλάμπρου φώναζε δυνατά: «Απάνω τους λιοντάρια μου!»

 

Μαζί με τον Ανθυπασπιστή Κέντρα σήκωσαν το βάρος της επίθεσης με ΠΑΟ από απόσταση αναπνοής. Ο Κέντρας έπεσε βαριά τραυματισμένος. Ο Παπαλάμπρου συνέχισε μόνος μέχρι που χάθηκε κι αυτός.

 

Τα άρματα έφτασαν στο Β΄ ύψωμα του Λόχου Διοικήσεως. Ακολούθησε μάχη σώμα με σώμα. Οι Έλληνες πετάγονταν από τα ορύγματα, πολεμούσαν με λόγχες όταν τελείωναν τα πυρομαχικά, ανέβαιναν πάνω στα άρματα.

 

Πολλοί χτυπιούνταν από ολόκληρες ριπές και συνέχιζαν. Ο Λοχαγός Σταυριανάκος φώναζε καλύπτοντας τον πάταγο: «Ας μας πατήσουν! Ούτε βήμα πίσω!»

 

Ορμώντας άοπλος κατά ενός άρματος, αποκεφαλίστηκε από κοντινή βολή. Η διμοιρία του έπεσε σχεδόν μέχρι ενός, τηρώντας τις διαταγές του και μετά τον θάνατό του: «Ούτε ένα βήμα πίσω Λεοντάρια μου!»

 

Για δύο ώρες Τούρκοι, άρματα και οι άνδρες του Λόχου Διοικήσεως ήταν μπερδεμένοι σε λυσσαλέα μάχη. Το πρώτο κύμα σχεδόν εξολοθρεύτηκε.

 

Ακολούθησε δεύτερο.

Ο 4ος Λόχος ενεπλάκη με τις λόγχες. Νέα επίθεση δέχθηκε και ο 2ος Λόχος, ο οποίος κράτησε τις θέσεις του θερίζοντας τους επιτιθέμενους.Ο Ταγματάρχης Δελλής, εκτιμώντας την κατάσταση, διέταξε συντεταγμένη απαγκίστρωση.

 

Οι αγγελιοφόροι έπεσαν νεκροί. Έτρεξε μόνος του, άοπλος και χωρίς κράνος, ανάμεσα στα άρματα και οδήγησε όσους μπόρεσε σε έξοδο. Δύο άνδρες του 4ου Λόχου, ο Στέφανος Κουτρούλης και ο Βασίλης Βάσιος από τη Χαλκιδική, αρνήθηκαν να φύγουν. Ο Κουτρούλης, ο γίγαντας του λόχου, αρνήθηκε να εγκαταλείψει το πολυβόλο του. Οι τελευταίοι σύντροφοί του τον είδαν όρθιο να επιτίθεται. Έκτοτε αγνοείται. Κάποιοι άκουσαν τελευταία τη φωνή του να βρίζει και το πολυβόλο να κροταλίζει, πριν πέσει σιωπή.

 

Μέχρι τις 18:00 οι μάχες συνεχίζονταν από τα απομεινάρια. Η ΕΛ.ΔΥ.Κ. οχυρώθηκε λίγο πιο πίσω.

 

Οι Τούρκοι δεν τόλμησαν να επιτεθούν ξανά. Ήταν η τελευταία μάχη του πολέμου.

 

Η μαρτυρία και η κληρονομιά

 

Τόση ήταν η μανία των επιτιθέμενων που αποκεφάλισαν σχεδόν όλα τα σώματα των Ελλήνων μέσα στο στρατόπεδο.

 

Ένας δημοσιογράφος του BBC τα φωτογράφησε κρυφά και ανέφερε: «Τέτοια άνιση μάχη δεν έχει συμβεί στα παγκόσμια χρονικά. Τέσσερις μέρες κράτησε… δεν θα με πιστεύει κανένας».

 

Η μαρτυρία της μάχης έχει καταγραφεί από τον «Νίκο Απελλαίο» στο Χ.

Η υπεράσπιση του στρατοπέδου της ΕΛ.ΔΥ.Κ. παραμένει μία από τις πιο ηρωικές σελίδες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.

 

Λίγοι άνδρες, περικυκλωμένοι και χωρίς ουσιαστική ενίσχυση, κράτησαν για ημέρες απέναντι σε πολλαπλάσιες δυνάμεις με αεροπορία, πυροβολικό και άρματα. Δεν λύγισαν. Πολέμησαν μέχρι τέλους για την τιμή των όπλων και την αξιοπρέπεια της πατρίδας.

 

πηγή

 

Ανήκομεν εις την Δύσιν;

Γράφει ο ΣΤΕΦΑΝΙΔΗΣ ΜΑΝΟΣ  

 

Στον Αντώνη Σαμαρά με την ευχή να ανατάξει σύντομα το θλιβερό κλίμα: Πρέπει κάποτε να μάθουμε και ως κοινωνία και ως Πολιτεία να λέμε –όταν υπάρχει αποχρών εθνικός λόγος– και κάποια “όχι”. Για να αποκτήσουν έτσι και τα “ναι” μας μεγαλύτερο κύρος. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής με την επιστροφή του στην εξουσία από το Παρίσι μετά την κατάλυση της δικτατορίας, προσπάθησε να διαφοροποιηθεί από την εξωτερική πολιτική της χούντας.

 

Με συμβούλους αρχικά τον πρέσβη Δημήτριο Μπίτσιο και στη συνέχεια τον πρέσβη Πέτρο Μολυβιάτη πήρε αποστάσεις και από τις ΗΠΑ αλλά και από το ΝΑΤΟ και εξ αιτίας της στήριξής τους προς τους συνταγματάρχες και για την ανθελληνική στάση τους κατά την τουρκική εισβολή στη Μεγαλόνησο. Παρ’ ότι υπήρξε ο ίδιος κατ’ εξοχήν ευρωπαϊστής αλλά και ένθερμος θιασώτης της ΕΟΚ, δεν δίστασε όμως να αποσύρει την Ελλάδα από το στρατιωτικό σκέλος του ΝΑΤΟ.

 

Γι’ αυτό υπέστη κριτική κυρίως επειδή ενισχυόταν έτι περαιτέρω η θέση της Τουρκίας στην Νοτιοανατολική πτέρυγα της Συμμαχίας. Με την κίνησή του έδειξε έμπρακτα την δυσαρέσκειά του για τον ρόλο των συμμάχων στο ελληνικό δράμα. Μετά όμως από αυτό το θυμικό-συναισθηματικό ξέσπασμα, το οποίο απηχούσε την αντίδραση και του λαού και του πολιτικού κόσμου, έσπευσε αμέσως και σε όλους τους τόνους να δηλώσει στη Βουλή το περίφημο “Η Ελλάς ανήκει εις την Δύσιν”. 

 

Και βέβαια να το χρησιμοποιήσει ως γέφυρα και βασικό επιχείρημα για την ισότιμη είσοδο της χώρας στο κλαμπ των προνομιούχων Ευρωπαίων. Δηλαδή την τότε ΕΟΚ και νυν ΕΕ. Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής πίστευε ότι εάν τα σύνορα της Ελλάδας ταυτίζονταν με τα σύνορα της ενωμένης Ευρώπης, αυτό θα διασφάλιζε τη χώρα απέναντι στην τουρκική επιθετικότητα ενώ συγχρόνως θα επέτρεπε –καλύτερα θα επέβαλε– στην οικονομία της να κολυμπήσει στα βαθιά (δική του έκφραση).

 

Αντίθετα, ο Ανδρέας Παπανδρέου, από την πρώτη στιγμή και με την απόλυτη πρόθεση να αμφισβητήσει την πολιτική Καραμανλή σε κάθε επίπεδο, δήλωνε urbi et orbi ότι η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες –όσο κι αν ακούγεται λαϊκιστικά αυτονόητο, στη πράξη αποδείχθηκε ότι δεν είναι– και ότι η ΕΟΚ και το ΝΑΤΟ αποτελούν το ίδιο συνδικάτο. Τέτοιες δηλώσεις τρόμαζαν τότε τους συντηρητικούς που ζητούσαν μιαν ομαλή μετάβαση από τη χούντα στον κοινοβουλευτισμό στο πλαίσιο της σιωπηρής αλληλεγγύης της Δεξιάς, ενώ ο Αντρέας πολιτευόμενος αριστερότερα του προσφάτως νομιμοποιημένου και σταθερά συντηρητικού-καχύποπτου ΚΚΕ, το οποίο φοβόταν, όχι άδικα, πάλι μια αμερικανοκίνητη εκτροπή, κέρδιζε τις εντυπώσεις και τις καρδιές. 

 

Ο Ανδρέας και η Δύση 

 

Όταν μάλιστα έγινε κυβέρνηση, άλλαξε άρδην την εξωτερική πολιτική –καλύτερα διεύρυνε– ταυτιζόμενος με το κίνημα των Αδεσμεύτων (εκτός ΝΑΤΟ και Συμφώνου της Βαρσοβίας) και αναζητώντας τον τρίτο δρόμο προς τον σοσιαλισμό. Πρόσωπα αναφοράς ήταν βέβαια τότε ο Ούλοφ Πάλμε της Σουηδίας, ο Βίλυ Μπραντ της Δυτικής Γερμανίας, ο Φρανσουά Μιτεράν της Γαλλίας κ.α. Η Γαλλία ούτως ή άλλως ήταν η πιο φιλική προς την μεταπολιτευτική Ελλάδα χώρα της Δύσης είτε με τον Ζισκάρ Ντ’ Εστέν, προσωπικό φίλο του Καραμανλή είτε με τον Μιτεράν, φίλο της Μελίνας και του Ανδρέα.

 

Μην ξεχάσουμε τον ρόλο του επίσης Γάλλου Ζακ Ντελόρ σε σχέση με την χώρα μας και την ένταξή της στην ΕΟΚ. Ο Παπανδρέου όμως προχώρησε ακόμη περισσότερο: Συνήψε σχέσεις φιλίας και συνεργασίας με τα καθεστώτα Καντάφι στη Λιβύη και Άσαντ στη Συρία, προσέγγισε τους Παλαιστίνιους και τον Αραφάτ και αναβάθμισε τις σχέσεις της Ελλάδας με τον Αραβικό Κόσμο. Ο Καραμανλής είχε πράξει τα ανάλογα στο χώρο των Βαλκανίων. Τότε αυτή η πολιτική ενοχλούσε το συντηρητικό κοινό της ΝΔ σήμερα όμως ασφαλώς μπορεί να θεωρηθεί δικαιωμένη σε πολλά σημεία. 

 

Γιατί η Ελλάδα έκτοτε, ως ανήκουσα στη Δύση, συμμετείχε με τους συμμάχους της στην ανατροπή των καθεστώτων του Καντάφι και του Άσαντ, το απτό αποτέλεσμα όμως ήταν –πέραν του χάους και της ανατροπής των ισορροπιών στην ευρύτερη περιοχή– η Τουρκία να εισβάλει έμμεσα ή άμεσα τόσο στη Λιβύη, όσο και στην Συρία καθιστάμενη ipso facto μείζων περιφερειακή δύναμη. Και βέβαια να παραμείνει στα de facto κεκτημένα της εκβιάζοντας, διεκδικώντας και υπογράφοντας μνημόνια που παραβιάζουν ευθέως τα εθνικά μας δίκαια και το διεθνές δίκαιο. Τα Ίμια και οι διεκδικήσεις στο Αιγαίο παράλληλα με την κατοχή της βόρειας Κύπρου ήταν μόνο η αρχή. Αφού η πολιτική της γείτονος ήταν και είναι να δημιουργεί “δίκαιο” την ώρα που εμείς βουρλιζόμαστε να ποντίσουμε ένα απλό καλώδιο στα δικά μας πελάγη.

 

Η πολυδιάστατη ελληνική ιδιαιτερότητα 

 

Το μονόχορδα λοιπόν επαναλαμβανόμενο “ανήκομεν εις την Δύσιν” και στη σωστή πλευρά της ιστορίας όχι μόνο δεν μας βοήθησε πολιτικά, αλλά αντίθετα μας εξέθεσε σε συμμάχους που σταδιακά γίνονταν εχθροί. Επειδή εξωτερική πολιτική σημαίνει πάνω απ’ όλα ένα λεπτό όσο και ανθεκτικό πλέγμα ισορροπιών ανάμεσα στο εθνικό μας συμφέρον και στα συμφέροντα των εταίρων μας. Όμως, το “ανήκομεν εις την Δύσιν” το οποίο ακολούθησαν έκτοτε με κάποιες παραλλαγές όλοι οι πρωθυπουργοί της ΝΔ –θυμίζω το άνοιγμα προς τη Ρωσία του Κώστα Καραμανλή που ενόχλησε τόσο την Ουάσινγκτον– δεν έχει καμία σχέση με την τωρινή δουλική πρόσδεση στο άρμα των ΗΠΑ-ΕΕ (λέγε με Τραμπ) που ακολουθεί το δίδυμο Μητσοτάκη-Γεραπετρίτη.

 

Ποτέ άλλοτε η εξωτερική μας πολιτική δεν ήταν τόσο ετεροκινούμενη, παθητική και υποταγμένη στην… σωστή, όσο και ανισόρροπη, πλευρά της ιστορίας. Χωρίς ισορροπίες, αντίβαρα, εναλλακτικές προτάσεις. Με την Τουρκία να μεσολαβεί(!) ανάμεσα σε Πούτιν και Ζελένσκι, ενώ εμείς να αποδυναμώνουμε την άμυνα της χώρας, στέλνοντας οπλικά συστήματα από τα νησιά και τον Έβρο εναντίον… της Ρωσίας και να γίνονται Αλεξανδρούπολη και Σούδα οι βάσεις που πρωταγωνιστούν στους πολέμους των ΗΠΑ στην περιοχή μας. 

 

Και έτσι ώστε να ισχύει σήμερα το οξύμωρο: ελληνικοί Patriot να υπερασπίζονται την Σαουδική Αραβία και την Aramco απέναντι στο Ιράν, που ποτέ δεν ήταν εχθρικό απέναντι μας, αντίθετα τροφοδοτούσε με φθηνό πετρέλαιο την Ελλάδα επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ. Και υπερασπίζονται τη Σαουδική Αραβία την στιγμή που το Ριάντ και η Άγκυρα συνομολογούν σύμφωνο αμυντικής αλληλοκάλυψης με την… Αθήνα να αιφνιδιάζεται πάλι. Ανήκομεν όντως στην Δύσιν λοιπόν και μόνο σ’ αυτή; Μήπως αυτό το δόγμα χρειάζεται ριζική αναθεώρηση; Για παράδειγμα, τα συμφέροντα που έχει λ.χ. ο ελληνικός εφοπλισμός στον Κόλπο ή οι πολιτικές και οι εμπορικές σχέσεις μας με την Κίνα, πού εντάσσονται; 

 

Ο ρόλος της Δύσης 

 

Φοβάμαι ότι το ανήκομεν εις την Δύσιν ίσχυσε άπαξ και για συγκεκριμένους λόγους, αλλά δεν εκφράζει, δεν μπορεί να εκφράσει, την πολυδιάστατη, ελληνική ιδιαιτερότητα. Θα λέγαμε μαξιμαλιστικά ότι μάλλον η Δύση ανήκει σ’ εμάς πολιτιστικά ασχέτως αν οι αναθεωρητές της αρχίζουν την ιστορία της Δύσης από τον Καρλομάγνο. Και εν πάση περιπτώσει ότι πρόκειται για το γνωστό αφήγημα που οι Μεγάλες Δυνάμεις επέβαλαν στο υπό ομηρία προτεκτοράτο τους μετά το 1821. Ένα κρατίδιο παρακολούθημα κυρίως της Βρετανίας με εγγενές σύμπλεγμα που φιλοδοξούσε να γίνει “εφάμιλλον των ευρωπαϊκών”. 

 

Και ενώ η ένδοξος μας Επανάσταση άρχισε από τον Δούναβη και στόχευε από το Ιόνιο ως τον Πόντο και τη Μαύρη Θάλασσα, ο ιστορικός “ρεαλισμός”, η πολιτική μας ανεπάρκεια, αλλά και τα συμμαχικά συμφέροντα που δεν ήταν ποτέ σταθερά –καλή ώρα– μάς καταδίκασαν στη μια πλευρά του Αιγαίου. Παρότι η καρδιά μας, η ιστορία και ο πολιτισμός μας βλέπουν πάντα και προς την άλλη: Την Ιωνία, τον Πόντο, τον Βόσπορο, την Αντιόχεια, την Αλεξάνδρεια. Εκεί δηλαδή που ανέκαθεν άνθιζε ο Ελληνισμός, έχοντας τα φτερά του απλωμένα σαν αητός και στη Δύση και στην Ανατολή. Το ελληνικό έθνος ανέκαθεν συγκροτούσε μιαν αυτοκρατορία όχι όμως με την συνήθη, ιμπεριαλιστική έννοια. Όχι κατακτητικά, όχι επιθετικά, αλλά με την αδιάκοπη καλλιέργεια ενός υπέροχου πολιτισμού. 

 

Από την προομηρική εποχή ακόμη, ως τους αλεξανδρινούς χρόνους και το υπερχιλιετές Βυζάντιο. Ακόμη και ο Μέγας Αλέξανδρος, ο ίδιος περισσότερο από κατακτητής, ήταν ένας γοητευμένος και γοητευτικός ταξιδευτής. Εξ ου και η αστείρευτη αποδοχή του μύθου του στην Ανατολή. Αλλά και σε εποχές δουλείας ο ελληνισμός κατάφερνε και να επιβιώνει και να επιβάλλεται πολιτιστικά ως φορέας μιας πνευματικής υπερδομής που υπερείχε συμβιώνοντας με αλλότριους πληθυσμούς. Μία συγκλονιστική παράδοση την οποία πάντως αδυνατεί η νεοφαναριώτικη ελίτ της χώρας και να κατανοήσει και να υπηρετήσει.

 

Ανήκουμε με άλλα λόγια και στη Δύση, που σήμερα καταρρέει, όσο ανήκουμε και στην Ανατολή, ασχέτως πολιτικοστρατιωτικής συγκυρίας, ισορροπώντας ανάμεσα στις αντιθέσεις και συνθέτοντάς τες. Όχι εύκολα, συχνά με αίμα αλλά πάντα επιβιώνοντας. Πιστοί στις πανάρχαιες ρίζες μας. Αρκεί να μην εκβιάζουν σύμμαχοι και ατελείς, πολιτικές ηγεσίες με τετελεσμένα και με “νομοτέλειες”. Όπως φοβάμαι –μακάρι να διαψευστώ– ότι συνέβη πρόσφατα και στη Μονή της Αγίας Αικατερίνης στο Σινά. Όπου συρθήκαμε σ’ έναν ανιστόρητο, αντεθνικό συμβιβασμό(;) παραβιάζοντας συμφωνίες και δικαιώματα 1500 χρόνων! 

 

Το ελληνορθόδοξο Σινά 

 

Βλέπετε το ελληνορθόδοξο Σινά, όπως και τα Οικουμενικά Πατριαρχεία Ιεροσολύμων, Αλεξανδρείας, Αντιοχείας αλλά και Κωνσταντινουπόλεως, ιερές καθέδρες μίας εθνικής ιστορίας την οποία κάθιδροι πολιτικοί ευκαιρίας αδυνατούν να συλλάβουν, ανήκουν όλα στην Ανατολή! Ενώ εμείς, φευ, ανήκουμε κοντόθωρα και ασθματικά στη Δύση (τους). Εκπροσωπώντας μιαν Ελλάδα που δραματικά βουλιάζει και υποχωρεί προτάσσοντας μιαν έωλη, κατασκευασμένη ευμάρεια, απέναντι στη χαίνουσα παρακμή. 

 

ΥΓ. Της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος πρόσφατα και το μυαλό μου πηγαίνει στο υπέροχο ψηφιδωτό με αυτό το θέμα στην αχιβάδα του ναού του Σινά. Μία σύνθεση στα μπλε, τα πράσινα, τα λευκά και τα χρυσά που προλαβαίνει τον Κλιμτ, τον Ματίς και τη λοιπή, ευρωπαϊκή πρωτοπορία. Και που αποτελεί την πρώτη, μεγάλη ζωγραφική της Δύσης, μαζί με τις κηρόχυτες εικόνες – που όμως προέρχεται από την Ανατολή μετά την αρχαιότητα.

 

πηγή

 

ΣΧΟΛΙΟ

 

Προσωπικά έχω τεράστιες ενστάσεις για όλη την ερμηνεία και την οπτική του αρθρογράφου στις παραγράφους που βλέπει με τα δικά του μάτια τα χρόνια της μεταπολίτευσης....  

Επίσης καμία εμπιστοσύνη δεν δείχνω στην επανεμφάνιση του Σαμαρά στα πολιτικά πράγματα της πατρίδας μας... 

Η ευκαιρία του δόθηκε όταν έγινε μνημονιακός πρωθυπουργός και ζήμιωσε την πατρίδα μας....

Και δεν είναι του παρόντος να εξετάσουμε τα λάθη του και τις ολέθριες επιλογές του που οδήγησαν στην εξουσία τον επόμενο προδότη της Μακεδονίας μας...

Ωστόσο η κριτική του για το που ανήκομε τελικά, με βρίσκει σύμφωνο ως επί το πλείστον...