ΕΟΡΤΗ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ
Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:
«ΤΟ ΠΝΕΥΜΑ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΕΛΕΓΧΕΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟΝ»
[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 4-6-2001]
(έκδοσις β΄)
Δέκα ημέρες μετά την Ανάληψιν του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, αγαπητοί μου, και πενήντα ημέρες μετά την Ανάστασή Του ο Κύριος έστειλε το Πνεύμα Του το Άγιον εις τους μαθητάς Του, σύμφωνα με την υπόσχεσή Του. Βέβαια, η εορτή του Πάσχα και η εορτή της Πεντηκοστής ήσαν εβραϊκές εορτές που είχε καθορίσει ο ίδιος ο Θεός, ήσαν, όμως, τύποι των αληθινών εορτών, δηλαδή της Αναστάσεως του Χριστού –το Πάσχα- και της καθόδου του Αγίου Πνεύματος –Πεντηκοστή.
Ήρθε ο Υιός και Λόγος του Θεού εις αυτόν τον κόσμον, αφού ενηνθρώπησε, εδίδαξε, απεκάλυψε τον αληθινόν Θεό, δηλαδή τον Άγιον Τριαδικόν Θεόν, έπαθε επί του Σταυρού, ανεστήθη και ανελήφθη εις τον ουρανόν. Έτσι, έκλεισε τον κύκλο της σωτηρίου προσφοράς Του. Έμενε να έρθει στον κόσμον το Πνεύμα το Άγιον, για να μένει πάντοτε εις την Εκκλησίαν, που ίδρυσε ο Ίδιος ο Κύριος Ιησούς. Όμως, η αναχώρησις, τουλάχιστον η αισθητή, του Ιησού, θα έδιδε λύπη εις τους μαθητάς. Ήταν, όμως, ανάγκη έτσι να γίνει. Γι'αυτό ο ευαγγελιστής Ιωάννης καταγράφει εις το 16ον κεφάλαιόν του: «Νῦν δὲ ὑπάγω πρὸς τὸν πέμψαντά με, ἀλλ’ ὅτι ταῦτα λελάληκα ὑμῖν, ἡ λύπη πεπλήρωκεν ὑμῶν τὴν καρδίαν· ἀλλ' ἐγὼ τὴν ἀλήθειαν λέγω ὑμῖν· συμφέρει ὑμῖν ἵνα ἐγὼ ἀπέλθω. ἐὰν γὰρ ἐγὼ μὴ ἀπέλθω, ὁ παράκλητος –το Πνεύμα το Άγιον- οὐκ ἐλεύσεται πρὸς ὑμᾶς· ἐὰν δὲ πορευθῶ, πέμψω αὐτὸν πρὸς ὑμᾶς». Το προανήγγειλε ο Κύριος ότι «θα ‘χετε λύπη, δεν πειράζει όμως, δεν γίνεται αλλιώτικα, έτσι συμφέρει, Εγώ πρέπει να φύγω, ο πρώτος Παράκλητος –που είναι ο Ιησούς Χριστός- για να έλθει ο δεύτερος Παράκλητος, το Πνεύμα το Άγιον».
Αλλά γιατί συμφέρει σε μας, όπως είπε εδώ ο Κύριος, να απέλθει ο Χριστός; Διότι απερχόμενος θα έστελνε το Πνεύμα το Άγιον εις τον κόσμον, δηλαδή στην επί γης Εκκλησία Του. Όταν στην εποχή του Νώε, αγαπητοί μου, να δούμε λίγο πίσω την ιστορία, είχε πληθύνει η αμαρτία είπε ο Θεός: «Οὐ μὴ καταμείνῃ τὸ πνεῦμά μου ἐν τοῖς ἀνθρώποις τούτοις εἰς τὸν αἰῶνα, διὰ τὸ εἶναι αὐτοὺς σάρκας». «Δεν θα μείνει», λέει, «τὸ πνεῦμά μου εἰς τὸν αἰῶνα» –όχι «εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων», «εἰς τὸν αἰῶνα»- ξέρετε, κάθε λέξη –τι λέω «κάθε λέξη»; Λέει ο Ιερός Χρυσόστομος κάθε συλλαβή έχει πάρα πολλή σημασία. «Δεν θα μείνει», λέγει, «εις αυτούς». Έτσι, λοιπόν, το Πνεύμα το Άγιον ανακαλείται. Αυτό σημαίνει ότι το Πνεύμα το Άγιον δεν ενήργει πλέον εις τους ανθρώπους, ώστε αυτοί να σωθούν.
Έπρεπε να έλθει ο Υιός, Εκείνος ο Οποίος, επιτραπήτω μοι να πω την λέξη, μας εφιλοτέχνησε, μας εδημιούργησε και μας εφιλοτέχνησε –ο Υιός! Βέβαια, και τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδος δημιουργούν τον άνθρωπον, αλλά άμεσος, όμως, δημιουργός είναι ο Υιός. Έπρεπε, λοιπόν, να έλθει –όπως το λέγει αυτό ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων- να ενανθρωπήσει και να διορθώσει το κτίσμα Του, τον άνθρωπον. «Διότι δεν ηνείχετο», λέγει, «να βλέπει τον άνθρωπο να λατρεύει πέτρες και ξύλα, και να μην λατρεύει τον αληθινό Θεό». Έπρεπε, λοιπόν, να έλθει ο Υιός. Ήλθε. Και έπρεπε να πάθει. Να αναστηθεί και να αναληφθεί, για να ανοίξει την οδό της σωτηρίας στον άνθρωπο. Ο Ιησούς Χριστός είναι ο αντικαταστάτης του Αδάμ. Γι'αυτό λέγεται και «ο Νέος Αδάμ». Εκείνο που απέτυχε ο Αδάμ να ζήσει –να τηρήσει δηλαδή την εντολή του Θεού, και ποια ήταν η εντολή του Θεού; «Δεν θα δοκιμάσετε από τον καρπόν αυτόν». Δύσκολα πράγματα, ε; «Δύσκολα πράγματα», για φανταστείτε, αγαπητοί μου…
Εντούτοις εισήχθη η γνώμη του διαβόλου, ξέπεσε ο άνθρωπος, οδηγήθηκε εκεί που οδηγήθηκε, αλλά έπρεπε, όμως, να σωθεί. Έπρεπε, λοιπόν, να πάρει την θέση του κάποιος άλλος. Και αυτός ο άλλος ήταν ο νέος Αδάμ, ο Ιησούς Χριστός. Δηλαδή ο Θεός Λόγος, γιατί άνθρωπος δεν μπορούσε. Ποιος άνθρωπος θα ανελάμβανε αυτό το έργον; Ώστε ο Ίδιος ο Θεός να ενανθρωπήσει και να δικαιώσει τελικά τον άνθρωπον.
Αλλά έπρεπε, όμως, και να δημιουργήσει προϋποθέσεις ο νέος Αδάμ, δηλαδή ο Ιησούς Χριστός. Και ποιες ήταν αυτές οι προϋποθέσεις; Για να έλθει πάντα βέβαια, ανοίγοντας τον δρόμο προς το Πνεύμα το Άγιον; Πρώτον, η άφεσις των αμαρτιών· δηλαδή ο άνθρωπος να συγχωρεθεί. Να δημιουργηθούν προϋποθέσεις συγχωρήσεως. Δεύτερον· η αφθαρτοποίηση της ανθρωπίνης φύσεως. Έπρεπε η ανθρωπίνη φύσις να γίνει άφθαρτη. Διότι η φθαρτή φύσις πώς θα μπορούσε να ανέβει εις τον ουρανόν; Και τρίτον, η αθανατοποίηση της ανθρωπίνης φύσεως. Δηλαδή ο άνθρωπος να συγχωρεθεί, να γίνει άφθαρτος και αθάνατος. Έτσι θα ανεβεί εις τον ουρανόν. Έτσι θα δικαιωθεί. Και αυτό συνιστά την πραγματική δηλαδή σωτηρία, για να ξέρουμε τι ακριβώς είναι η σωτηρία.
Και όλα αυτά πώς θα επετυγχάνοντο; Όχι μόνο από την μία πλευρά, τι θα έδινε ο Θεός Λόγος ο Ενανθρωπήσας, αλλά και από την άλλη πλευρά, τον άνθρωπο, που θα ήτο η πίστις. Δηλαδή, είπεν ο Θεός – ο Θεός Λόγος, στον Παράδεισον: «Δεν θα δοκιμάσετε από τον καρπόν αυτόν». Τι σήμαινε; Έπρεπε να πιστέψουν. Και είπε, μάλιστα, και τις συνέπειες: «Ἐν ᾗ ἡμέρᾳ φάγησθε, θανάτῳ ἀποθανεῖσθε». «Την ημέρα που θα δοκιμάσετε, θα πεθάνετε. Θα πεθάνετε και πνευματικά, θα πεθάνετε και σωματικά». Τώρα, λοιπόν, μπήκε η αμαρτία, η φθαρτότης και η θνητότης.
Αυτά τα τρία έπρεπε, λοιπόν, να διορθωθούν. Και ανέλαβε ο Ιησούς Χριστός. Συγχώρεσε τους ανθρώπους, έδωσε το μυστήριον της Εξομολογήσεως. Θέλετε ακόμη; Πέθανε επί του Σταυρού –τι θα πει «πέθανε επί του Σταυρού»; Απέθανε για λογαριασμό του Αδάμ - δεν είπε: «θανάτῳ ἀποθανεῖσθε»; Και κατόπιν ετάφη, ανέστη, που σημαίνει νικήθηκε ο θάνατος, νικήθηκε και η φθορά. Άλλος θάνατος και άλλο φθορά. Φθορά θα πει αυτό όταν το σώμα λιώνει, ε; Λιώνει. Και τότε άνοιξε ο δρόμος δια να έλθει το Πνεύμα το Άγιον. Αυτά έπρεπε να γίνουν. Συνεπώς θα λέγαμε ότι ο Ιησούς Χριστός αποτελεί για μας μία πρεσβεία –προσέξτε αυτό- πρεσβεία οντολογική.
Η πρεσβεία της Θεοτόκου, η πρεσβεία των Αγίων είναι λεκτική. Δηλαδή παρακαλούν τον Θεόν για μας. Τίποτε άλλο. Αλλά η πρεσβεία του Χριστού, ως ανθρώπου, δηλαδή όχι ως προς τον Πατέρα μόνον, αλλά προς τον Άγιον Τριαδικόν Θεόν, γιατί δεν απεσύρθη ποτέ από τους κόλπους του Πατρός ο Υιός – ποτέ δεν απεμακρύνθη, «ὁμοούσιος γάρ», γιατί είναι ομοούσιος- έτσι αποτελεί ο Ίδιος ο Χριστός μία οντολογική πρεσβεία. Δηλαδή, πραγματική πρεσβεία. Στέκεται μπροστά στον Πατέρα και Του λέει: «Πατέρα, διόρθωσα το πράγμα. Με βλέπεις; Εγώ, ο Υιός Σου. Διόρθωσα το πράγμα». Αυτό λέγεται «οντολογική πρεσβεία».
Έτσι, ο Υιός ευηρέστησε εις τον Πατέρα. Όλα αυτά συνοψίζονται στον λόγο του Χριστού που είπε ότι «σας συμφέρει Εγώ να απέλθω, γιατί έπρεπε να γίνουν όλα αυτά. Γιατί αν Εγώ δεν απέλθω, ο δρόμος δεν ανοίγει στον ουρανό για τον άνθρωπο. Και το Πνεύμα το Άγιον συνεπώς δεν κατέρχεται». Ο Χριστός είπε: «Ἐγώ εἰμι ἡ ὁδός (:Εγώ είμαι ο δρόμος)». Βλέπετε τώρα τι σημαίνει «Ἐγώ εἰμι ο δρόμος»; Πως άνοιξε τον δρόμο ο Χριστός; Αυτό σημαίνει ότι δια του Χριστού πορευόμεθα εις τον ουρανό, δηλαδή την δικαίωση, την αφθαρτοποίηση, την αθανατοποίηση. Και όλα αυτά δια της οδού, όλα αυτά, κατεβάζουν το Πνεύμα το Άγιον δια της αυτής οδού, ώστε να δοθεί σε μας η πνευματική ζωή, η δικαίωσις, η αφθαρτοποίησις και η αθανατοποίησις.
Αλλά το Πνεύμα το Άγιον δεν θα ήρχετο μόνον για να δώσει αυτά τα τρία αναφερθέντα κεφαλαιώδη αγαθά, αλλά επιπλέον θα ήρχετο και να ελέγξει τον κόσμον. Και να ελέγξει τον κόσμον. Προσέξατέ το. Σημειώνει ο Κύριος: «Καὶ ἐλθὼν ἐκεῖνος (:Και αφού θα έλθει Εκείνος, ο δεύτερος Παράκλητος, το Πνεύμα το Άγιον), ἐλέγξει -λέει ο Χριστός- τὸν κόσμον περὶ ἁμαρτίας καὶ περὶ δικαιοσύνης καὶ περὶ κρίσεως (:θα ελέγξει, τον κόσμον περί αμαρτίας και περί δικαιοσύνης και περί κρίσεως)». Θα ελέγξει τον κόσμον για αυτά τα τρία πράγματα. Να τα δούμε όμως. Γιατί είναι πάρα πολύ χρήσιμο να τα δούμε.
Έρχεται, λοιπόν, το Πνεύμα το Άγιον, ως ελεγκτής της στάσεως του κόσμου έναντι του Ιησού Χριστού. Έρχεται ως συνήγορος και μάρτυς του Χριστού. Πρέπει να δώσει την μαρτυρία Του για τον Ιησούν Χριστόν. Θα είναι έλεγχος, δηλαδή απόδειξις της αληθείας. Οι Ιουδαίοι, είναι γνωστό, ότι υπεστήριζαν ότι ο Ιησούς είναι πλάνος. Μέχρι τώρα. Συνεπώς, το Πνεύμα το Άγιον έπρεπε να αποδείξει ότι ο Ιησούς δεν είναι πλάνος, αλλά είναι αληθής. Και ο Κύριος διασαφηνίζει το περιεχόμενον αυτού του ελέγχου. Και πρώτο σημείον: «Περὶ ἁμαρτίας μὲν», λέει ο Χριστός, «θα ελέγξει τον κόσμον και προπαντός τον Ισραήλ, ὅτι οὐ πιστεύουσιν εἰς ἐμέ. Θα ελέγξει τον κόσμον περί αμαρτίας, επειδή δεν πιστεύουν εις Εμένα». Πράγματι, είναι θανάσιμος αμαρτία. Ο Υιός του Θεού εργάστηκε τόσα και τέτοια για μας, κι όμως εμείς φθάσαμε να απορρίψομε τον Ιησούν Χριστόν. Τον απερρίψαμεν…
Το Πνεύμα το Άγιον, όπως λέει ο Ιερός Χρυσόστομος, «δείξει πεπλημμεληκότας ἀσυγγνώστα», «θα δείξει ασυγχώρητα πόσο αμαρτήσαμε» και η απιστία –μεγάλη υπόθεσις!- είναι η ρίζα όλων των άλλων αμαρτιών. Και το κορύφωμα της απιστίας είναι η απόρριψις του Ιησού Χριστού. Είναι η κατεξοχήν αμαρτία του Ισραήλ, όπως σας είπα, δυστυχώς γι’ αυτούς, μέχρι σήμερα. Και όσο ο κόσμος δεν πιστεύει εις τον Ιησούν, τόσο ακόμη θα παραμένει βυθισμένος εις την αμαρτίαν. Ο Κύριος είπε: «Ἐὰν γὰρ μὴ πιστεύσητε ὅτι ἐγώ εἰμι, ἀποθανεῖσθε ἐν ταῖς ἁμαρτίαις ὑμῶν» (Ιωάννης, 8ο κεφάλαιο). «Εάν δεν πιστέψετε ότι Εγώ είμαι ο ενανθρωπήσας Θεός Λόγος, θα πεθάνετε στις αμαρτίες σας». Επειδή ο κόσμος δεν επίστεψε λοιπόν στον Χριστόν ως Θεόν, γι'αυτό μένει στις αμαρτίες του και ολοένα βυθίζεται.
Εδώ, θα μπορούσαμε να πούμε, είναι προφητεία αυτό από τον ίδιο τον Χριστό, «ο κόσμος επίστευσε –όσοι επίστευσαν, μάλιστα περί την Μεσόγειον Θάλασσαν και όπου πήγαν οι Απόστολοι, μέχρι τας Ινδίας, όπου πήγαν Ινδία, Ευρώπη κ.λπ. Όμως, προϊόντος του χρόνου θα έλθει το μυστήριον –αυτό μας το αποκαλύπτει και ο Απόστολος Παύλος – «τὸ μυστήριον τῆς ἀνομίας». Με αποκορύφωμα τον Αντίχριστο. Ο καρπός αυτής της ανομίας θα είναι ο Αντίχριστος. «Εγώ», λέει, «θα έλθω», είπε εις τους μαθητάς Του. «Το θέμα δεν είναι εκεί, αν θα’ ρθω ή δεν θα ‘ρθω, αλλά όταν θα έρθω», είπε ο Χριστός, «θα βρω την πίστη επί της γης;». Το έχετε διαβάσει το Ευαγγέλιο, το ξέρετε. «Θα βρω την πίστη επί της γης;»...
Γι΄αυτό βλέπετε τώρα το φαινόμενον –το βλέπουμε, είμαστε εις τον χώρον του πράγματος- το φαινόμενον της απιστίας. Και οι Χριστιανοί μας αρνούνται τον Χριστόν, η Ευρώπη έχει ξεφτίσει από πλευράς χριστιανικής, έχει φοβερά εκκοσμικευθεί με την έδρα της, που είναι η Ρώμη, ο Πάπας, ο εκάστοτε Πάπας. Γι'αυτό κάναμε εμείς φασαρία να μην έρθει ο Πάπας εδώ. Διότι απλούστατα πρόκειται περί εκκοσμικευμένου Χριστιανισμού, ξεφτισμένου, μη σώζοντος. Το αντιληφθήκατε; Δεν υπάρχει καμία αντιπάθεια προς κάποιο πρόσωπο, δεν είναι εκεί το θέμα. Αλλά αντιδράσαμε στην εκκοσμίκευση της Εκκλησίας μας και του Χριστιανισμού.
Όλα αυτά λοιπόν ξεφτάνε, ξεφτάνε, ξεφτάνε και τότε θα έρθει ο Κύριος. Και θέτει το ερώτημα: «Καλά θα ‘ρθω, θα βρω όμως την πίστιν επί της γης;». Συμπληρώνει ο Απόστολος Παύλος και λέει: «Το λεῖμμα θα σωθεί». Οι κάποιοι μερικοί Χριστιανοί –ακούσατέ το! –που θα διατηρήσουν αντίσταση. Οι κάποιοι λίγοι Χριστιανοί. Το «λεῖμμα». Και μάλιστα παίρνει παράδειγμα αντίστοιχο –τύπος, τύπος- που είναι στην εποχή του προφήτη Ηλία. Αλλά θα εκταθώ πολύ και ο χρόνος δεν με παίρνει δυστυχώς. Και συνεπώς πρέπει να δείξομε –όσοι καταλαβαίνομε!- πρέπει να δείξομε αντίσταση και να κρατήσομε, αγαπητοί μου, την πίστη μας. Και ο έλεγχος αυτός που ασκεί το Πνεύμα το Άγιον, άλλους μεν οδηγεί στην μετάνοιαν, άλλους εις την πόρωσιν. Ο Απόστολος Πέτρος ήλεγξε την απιστίαν του λαού, των Εβραίων τότε. Άλλοι επίστεψαν και άλλοι επορώθησαν. Μυστήριον, λοιπόν, η πίστις που εξαρτάται από την προαίρεσιν του καθενός μας.
Το δεύτερον σημείον: «Περὶ δικαιοσύνης δὲ ὅτι πρὸς τὸν Πατέρα μου ὑπάγω καὶ οὐκέτι θεωρεῖτέ με». Να σας το αποδώσω: «Ως προς δε την δικαιοσύνη που θα μου αποδώσει Εμένα, του Ιησού, το Πνεύμα το Άγιον, ότι πηγαίνω στον Πατέρα μου και δεν με βλέπετε πια». Τι σημαίνει αυτό; Αυτός ο δεύτερος λόγος που το Πνεύμα το Άγιον θα ασκήσει έλεγχον, λέγει ο Θεοφύλακτος, «δείξει αὐτοῖς ὅτι δίκαιος ὢν (:θα δείξει -κυρίως στους Εβραίους- ότι ενώ ήτο δίκαιος ο Ιησούς) καὶ ἄληπτον (:ανεπίληπτον) παρασχόμενος βίον, ἀδίκως ὑπ’ αὐτῶν ἀνῃρέθη». Τον εφόνευσαν αδίκως. Εδώ έχομε μίαν αδικίαν. Και θα την δείξει αυτήν την αδικία, βεβαίως, το Πνεύμα το Άγιον. Οι Ιουδαίοι κατηγόρησαν τον Ιησούν «πλάνον και βλάσφημον». Η Μεγάλη Παρασκευή – η μέρα της Σταυρώσεως- εφαίνετο ότι είχε αποδώσει εις μεν τον Ιησούν την αμαρτίαν και έλεγε ότι «είμαι ίσος με τον Πατέρα», άρα «είμαι Θεός», αλλά αυτό οδήγησε τους δικαστάς Του εις την «δικαιοσύνην». Να Τον φονεύσουν. Τι είπαν εις τον Πιλάτον; «Έκανε τον εαυτό του θεό. Και πρέπει, κατά τον νόμο μας, να πεθάνει. Εσφετερίσθη θεϊκά δικαιώματα».
Εδώ τώρα, όμως, έρχεται η Πεντηκοστή να ανατρέψει αυτήν την απόφασιν – «Πεντηκοστή» πάντα το Πνεύμα το Άγιον. Θα αποδώσει δικαιοσύνη στον κατάδικον του Γολγοθά αφού ανεστήθη και αφού ανελήφθη και την αμαρτία θα την αποδώσει εις τους δικαστάς του, τους Εβραίους, που καταδίκασαν τον Ιησούν. Θα αποδείξει ο Παράκλητος εις τον κόσμον ότι ο Ιησούς υπήρξε, όπως λέει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης στην πρώτη του επιστολή, ο Χριστός ο δίκαιος. Γι'αυτό οι Ιουδαίοι μέσα στην ιστορία ενοχλούνται όταν ο Ιησούς αποδεικνύεται δίκαιος και αυτοί, βέβαια, ένοχοι. Και αυτό το έργον το κάνει το Πνεύμα το Άγιον.
Προσέξατε. Εδώ και μερικά χρόνια έγινε αυτό, αλλά το δυστύχημα είναι ότι κάτι που γίνεται επανέρχεται και επανέρχεται. Έγινε μια προσπάθεια αφαιρέσεως όλων εκείνων των τροπαρίων της Μεγάλης Εβδομάδος που στρέφονται κατά της ενοχής των Ιουδαίων. Αυτό δείχνει έργο αντίθετον εις το έργον του Αγίου Πνεύματος. Τι πάτε να κάνετε, τῇ ὑποβολῇ των Εβραίων; Εζήτησαν για να μην δυσφημίζονται, να αφαιρεθούν τα τροπάρια αυτά. Δόξα τω Θεώ, δεν αφαιρέθησαν. Μπορούμε όμως να πούμε ότι αφηρέθησαν πολλά από τέτοια εις την δυτικήν Εκκλησίαν, την ρωμαϊκή, γιατί; Γιατί απλούστατα, σας είπα είναι ξεφτισμένοι οι άνθρωποι· έχουν εκκοσμικευθεί και κάνουνε όχι θεολογία, αλλά κάνουν πολιτική. Το βλέπετε, εξάλλου, ο Πάπας είναι και αρχηγός κράτους.
Ενώ ο Εκατόνταρχος τι είπε; «Ὄντως ὁ ἄνθρωπος οὗτος δίκαιος ἦν». «Πράγματι, ήτο δίκαιος». Και ενώ οι εχθροί Του Τον χαρακτηρίζουν με τον χειρότερο τρόπο, όμως Αυτός, όπως γράφει εις την προς Τιμόθεον επιστολή του, ο απόστολος Παύλος: «ἐδικαιώθη ἐν Πνεύματι», εδικαιώθηκε από το Πνεύμα το Άγιον. Και μάλιστα να σας διαβάσω ολόκληρο το χωρίον το οποίον είναι κα-τα-πλη-κτι-κόν: «Καὶ ὁμολογουμένως μέγα ἐστὶ τὸ τῆς εὐσεβείας μυστήριον· Θεὸς ἐφανερώθη ἐν σαρκί, ἐδικαιώθη ἐν Πνεύματι (:δικαιώθηκε από το Πνεύμα το Άγιον) –Ποιος; Θεὸς ἐφανερώθη. Ποιος; Ο Θεός Λόγος- ὤφθη ἀγγέλοις (:έγινε ορατός εις τους αγγέλους), ἐκηρύχθη ἐν ἔθνεσιν (:κηρύχτηκε στον κόσμον όλον) , ἐπιστεύθη ἐν κόσμῳ (:έγινε πιστευτός εις τον κόσμον), ἀνελήφθη ἐν δόξῃ». Αυτή είναι η περίληψις που είναι στην πρώτη προς Τιμόθεον, στο τρίτον κεφάλαιον.
Όταν ο Χριστός είπε: «Πρὸς τὸν Πατέρα μου ὑπάγω» αυτό είναι απόδειξις της δικαιοσύνης και αγιότητος του Χριστού. Λέει ο Ζιγαβηνός: ««Δικαίου γὰρ γνώρισμα τὸ πορεύεσθαι πρὸς τὸν Θεὸν καὶ συνεῖναι αὐτῷ (:και να υπάρχει με Αυτόν· γνώρισμα τι; Δικαίου ανθρώπου. Εκείνος πάει στον ουρανό, εκείνος που δικαιώνεται)· τοῦτο γὰρ δηλοῖ τὸ καί οὐκέτι θεωρεῖτέ με». Διότι αν ο Χριστός ήταν βλάσφημος και πλάνος και καταχραστής θείων ιδιοτήτων, τότε πώς επορεύθη προς τον Θεόν; Ενώ θα τον περίμενε ο Άδης; Και η επιβεβαίωσις ότι ο Ιησούς ανήλθε προς τον Πατέρα, εκτός από το γεγονός της Αναλήψεως, είναι και το γεγονός της Πεντηκοστής.
Και όλα τα θαύματα γίνονται εις το όνομα του Χριστού. Και οι δαίμονες τρέπονται εις φυγήν. Και την αθωότητα του Ιησού αποδεικνύει το Πνεύμα το Άγιον με την δική Του παρουσία στην Εκκλησία. Εκείνο επιτελεί θαύματα, Εκείνο αγιάζει τους πιστούς, πάντοτε εν ονόματι Ιησού Χριστού.
Και πάμε εις το τρίτον: «Περὶ δὲ κρίσεως, ὅτι ὁ ἄρχων τοῦ κόσμου τούτου κέκριται». «Κρίσις» σημαίνει καταδικαστική απόφασις, αγαπητοί. «Καταδίκη» σημαίνει ποινή. Και πρόκειται για τον διάβολο. «Ὁ διάβολος κατακέκριται», λέει ο Ζιγαβηνός, «καὶ ἐκβέβληται τῆς δυναστείας αὐτοῦ (:βγήκε από την δυναστεία του)». Ο διάβολος με την παρουσία του Χριστού έχασε την εξουσία του και εβλήθη έξω και είναι υπόδικος. Ο διάβολος είναι ο μεγάλος απατεών, που εξηπάτησε τον άνθρωπον και τον απέκοψε από την κυριαρχία του Θεού. Τώρα, όμως, ήλθε και η δική του η ώρα να κριθεί. Άνθρωποι και λαοί που ήσαν κάτω από την εξουσία του ελευθερώνονται. Οι δαίμονες τρέμουν μπροστά στον Χριστόν και Τον παρακαλούν να μην τους στείλει στην άβυσσον προ της ώρας των. Θυμόσαστε με τους Γεργεσηνούς; Όταν εθεράπευσεν εκείνον τον Γεργεσηνόν τον δαιμονισμένο και παρεκάλεσαν οι δαίμονες να μην τους στείλει εις τον Άδην. «Ήρθες» λέγει, «ήρθες πριν την ώρα μας να μας κρίνεις;». Είδατε πόσο αποκαλυπτικό είναι αυτό; Θα κριθούν. «Πες να πάμε εις εκείνους τους χοίρους». Και πήγαν, με τα γνωστά παρακάτω. Και αυτή η κατάστασις είναι μία απάντησις στους άρχοντες του λαού που Τον συκοφαντούσαν ότι… πωπω… «ἐν τῷ ἄρχοντι τῶν δαιμονίων», λέγει, «ἐκβάλλει τὰ δαιμόνια». «Ο Χριστός με την δύναμη των δαιμονίων βγάζει τα δαιμόνια»… Ακούτε βλασφημία;
Αγαπητοί. Όλα αυτά τα απέδειξε η παρουσία της Πεντηκοστής. Η παρουσία του Αγίου Πνεύματος, που σήμερα εορτάζουμε. Έδειξε το Ποιος είναι ο Ιησούς. Με την παρουσία του Αγίου Πνεύματος γινόμεθα και εμείς πνευματικοί άνθρωποι. Δηλαδή έμφορτοι Αγίου Πνεύματος. Εκείνο μας εμπνέει να πιστεύομε στην θεανθρωπίνη φύση του Χριστού, εφόσον διαθέτομε, βέβαια, αγαθή προαίρεση. Εκείνο καθημερινά, το Πνεύμα το Άγιον, μας αγιάζει μέσα εις την Εκκλησίαν. Εκείνο ελέγχει διαρκώς τον κόσμον για την απιστία του εις τον Χριστόν. Εκείνο μας ελευθερώνει από τα δεσμά του σατανά. Αν σήμερα ο κόσμος δαιμονοκρατείται, είναι γιατί μένει στην απιστία του εις τον Χριστόν. Ας παρακαλούμε, λοιπόν, τον Θεόν Πατέρα: «Τὸ Πνεῦμά Σου τὸ Ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ», που λέμε εις τον 50ον ψαλμόν, «το Πνεύμα Σου το Άγιον μην το πάρεις από μας, μην το πάρεις από μας…». Εκείνο που σήμερα μας λείπει είναι η Πεντηκοστή. Εκείνο που σήμερα μας λείπει όσο τίποτα άλλο είναι το Πνεύμα το Άγιον, γιατί ξαναγινήκαμε «σάρκες». Αυτό και σήμερα μας ελέγχει και μας καταδικάζει για την απιστία μας και την αμαρτωλή ζωή μας. Αυτό και μας σώζει. Γι'αυτό πρέπει να επικαλούμεθα πάντα το Πνεύμα το Άγιον. Ποτέ μην Το κάνομε, μην το λυπήσομε, που λέει ο Απόστολος Παύλος και το κάνομε να φύγει από την ζωή μας, γιατί μόνον Αυτό έχομε ανάγκη, αμήν.
ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ
και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,
απομαγνητοφώνηση και επιμέλεια ομιλίας:
Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος
ΠΗΓΗ:
.jpg)
.jpg)
