Οι εννέα πυρηνικές δυνάμεις του κόσμου ξόδεψαν 119 δισεκατομμύρια δολάρια σε πυρηνικά όπλα το 2025, που αποτελεί ρεκόρ, καθώς οι ελεγκτικές συνθήκες λήγουν και οι απειλές αλληλοεξόντωσης αυξάνονται – Προετοιμάζονται για πυρηνικό ολοκαύτωμα…;

Η τελευταία εναπομένουσα συνθήκη ελέγχου όπλων ΗΠΑ-Ρωσίας, η New START, έληξε τον Φεβρουάριο του 2026, αφαιρώντας τα τελευταία προστατευτικά κιγκλιδώματα στα δύο μεγαλύτερα πυρηνικά οπλοστάσια του κόσμου. Το Δελτίο των Ατομικών Επιστημόνων μετακίνησε το Ρολόι της Ημέρας της Κρίσης στα 89 δευτερόλεπτα πριν από τα μεσάνυχτα , την πιο επικίνδυνη στιγμή στην ιστορία του, αντανακλώντας τον αυξημένο κίνδυνο παγκόσμιας καταστροφής…

Πηγή: tuzarapostj.substack.com

Απόδοση: Ελλήνων Αφύπνιση

Ενώ η προσοχή του κόσμου εστιάζει σε μεμονωμένες συγκρούσεις και πολιτικό θέατρο, οι εννέα πυρηνικές δυνάμεις του κόσμου ενορχηστρώνουν αθόρυβα μια παγκόσμια καταστροφή με ένα επίπεδο δαπανών που χλευάζει τις μεγαλύτερες ανθρωπιστικές μας ανάγκες.

Οι ηγέτες των Ηνωμένων Πολιτειών, της Ρωσίας, της Κίνας, της Βρετανίας, της Γαλλίας, του Ισραήλ, της Ινδίας, του Πακιστάν και της Βόρειας Κορέας ξοδεύουν συλλογικά ένα ρεκόρ 119 δισεκατομμυρίων δολαρίων ετησίως για την αναβάθμιση και επέκταση των πυρηνικών τους οπλοστασίων – μια αύξηση 19% σε σχέση με το προηγούμενο έτος, καθώς οι τελευταίες εναπομείνασες συνθήκες ελέγχου των όπλων καταρρέουν και παύουν να έχουν σημασία.

Δεν πρόκειται για μια ιστορία άμυνας, αλλά για μια απερίσκεπτη επιθετική στάση, έναν σύγχρονο αγώνα εξοπλισμών που βλέπει τις Ηνωμένες Πολιτείες μόνες τους να ξεκινούν μια συσσώρευση οπλισμού δεκαετιών αξίας 1,7 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, ενώ ταυτόχρονα απειλεί άλλα έθνη με πυρηνική καταστροφή.

Βασικά σημεία:

• Οι παγκόσμιες δαπάνες για πυρηνικά όπλα έφτασαν στο υψηλότερο επίπεδο όλων των εποχών, στα 119 δισεκατομμύρια δολάρια, το 2025, με τις ΗΠΑ να αντιπροσωπεύουν περισσότερο από το ήμισυ αυτού του συνόλου.
• Η τελευταία εναπομένουσα συνθήκη ελέγχου όπλων ΗΠΑ-Ρωσίας, η New START, έληξε τον Φεβρουάριο του 2026, αφαιρώντας τα τελευταία προστατευτικά κιγκλιδώματα στα δύο μεγαλύτερα πυρηνικά οπλοστάσια του κόσμου.
• Το Δελτίο των Ατομικών Επιστημόνων μετακίνησε το Ρολόι της Ημέρας της Κρίσης στα 89 δευτερόλεπτα πριν από τα μεσάνυχτα , την πιο επικίνδυνη στιγμή στην ιστορία του, αντανακλώντας τον αυξημένο κίνδυνο παγκόσμιας καταστροφής.
• Ρώσοι αξιωματούχοι έχουν εκδώσει τουλάχιστον 135 πυρηνικές απειλές από τις αρχές του 2022, ενώ οι ηγέτες των ΗΠΑ και της Βόρειας Κορέας έχουν επίσης εμπλακεί σε πυρηνικές επιθέσεις.
• Η πλειοψηφία των εθνών του κόσμου έχει υπογράψει τη Συνθήκη για την Απαγόρευση των Πυρηνικών Όπλων, αλλά κανένα από τα εννέα πυρηνικά όπλα δεν έχει προσχωρήσει , γεγονός που υπογραμμίζει τη δέσμευσή τους να διατηρήσουν αυτά τα όπλα μαζικής εξόντωσης.

Κατάρρευση Συνθηκών και Αύξηση Απειλών

Το δομικό πλαίσιο που κάποτε παρείχε έναν εύθραυστο έλεγχο στον πυρηνικό πολλαπλασιασμό έχει ουσιαστικά καταρρεύσει.

Η Νέα Συνθήκη START , η τελευταία δεσμευτική συμφωνία που περιόριζε τις στρατηγικές πυρηνικές κεφαλές των Ηνωμένων Πολιτειών και της Ρωσίας, έληξε τον Φεβρουάριο του τρέχοντος έτους.

Ενώ και τα δύο έθνη συνέχισαν να τηρούν τα αριθμητικά όρια, το νομικό και διπλωματικό υπόβαθρο έχει διαβρωθεί και η Ρωσία έχει μάλιστα αναστείλει τη συμμετοχή της στη συνθήκη, σηματοδοτώντας την προθυμία της να εγκαταλείψει όλους τους περιορισμούς.

Αυτή η αποσύνθεση δεν συμβαίνει στο κενό· συνοδεύεται από μια ανησυχητική αύξηση των σαφών πυρηνικών απειλών.

Ρώσοι αξιωματούχοι έχουν εκδώσει δημόσια πάνω από 130 πυρηνικές απειλές τα τελευταία τρία χρόνια , με τον Πρόεδρο Βλαντιμίρ Πούτιν προσωπικά υπεύθυνο για το ένα τέταρτο αυτών.

Οι Ηνωμένες Πολιτείες, υπό την κυβέρνηση Τραμπ, έχουν συνδυάσει αυτή τη ρητορική με τη δική τους πολεμοχαρή γλώσσα και πολιτικές αλλαγές, συμπεριλαμβανομένης της σηματοδοτώντας την προθυμία τους να επανεκκινήσουν τις πυρηνικές δοκιμές και να αφαιρέσουν τις αναφορές στην αποπυρηνικοποίηση της Βόρειας Κορέας από την εθνική στρατηγική ασφαλείας τους.

Το στοίχημα των 119 δισεκατομμυρίων δολαρίων και η ξεχασμένη συνθήκη

Η τεράστια κλίμακα των οικονομικών πόρων που διοχετεύονται σε αυτά τα όπλα είναι εκπληκτική, αντιπροσωπεύοντας μια σαφή επιλογή των παγκόσμιων ηγετών να δώσουν προτεραιότητα στα εργαλεία εξόντωσης έναντι της ανθρώπινης επιβίωσης.

Η Διεθνής Εκστρατεία για την Κατάργηση των Πυρηνικών Όπλων (ICAN) , ο οργανισμός που έχει βραβευτεί με Νόμπελ Ειρήνης, ανέφερε ότι τα 119 δισεκατομμύρια δολάρια που δαπανήθηκαν το 2025 θα μπορούσαν να είχαν καλύψει τον τακτικό προϋπολογισμό των Ηνωμένων Εθνών για 32 χρόνια ή να είχαν λύσει το πρόβλημα της παγκόσμιας πείνας τα τελευταία τρία χρόνια.

Αυτές οι δαπάνες δεν προορίζονται για συντήρηση, αλλά για μια νέα γενιά όπλων.

Οι ΗΠΑ επενδύουν σε νέους διηπειρωτικούς βαλλιστικούς πυραύλους Sentinel που αναμένεται να παραμείνουν σε λειτουργία μετά το έτος 2100 , ενώ το Ηνωμένο Βασίλειο και η Γαλλία παρατείνουν τη διάρκεια ζωής των οπλοστασίων τους για πολύ καιρό στον επόμενο αιώνα.

Αυτός ο μακροπρόθεσμος σχεδιασμός έρχεται σε πλήρη αντίθεση με οποιαδήποτε δεδηλωμένη επιθυμία για έναν κόσμο απαλλαγμένο από πυρηνικά όπλα.

Σε μια εκπληκτική επίδειξη του χάσματος μεταξύ των πυρηνικών όπλων που έχουν και αυτών που δεν έχουν, η Συνθήκη των Ηνωμένων Εθνών για την Απαγόρευση των Πυρηνικών Όπλων (TPNW) έχει υπογραφεί από 100 χώρες , την πλειοψηφία των εθνών του κόσμου, αλλά αγνοείται σταθερά από τις εννέα πυρηνικές δυνάμεις που κατασκευάζουν ενεργά τα ίδια όπλα που η συνθήκη θέτει εκτός νόμου.

Η κατάσταση είναι μια κρίση ηγεσίας και εμπιστοσύνης.

Οι ηγέτες των πυρηνικών δυνάμεων είναι εθνικιστές, μιλιταριστές και αυταρχικοί, χωρίς κανένα ενδιαφέρον για τον αφοπλισμό, ακόμη και όταν το Ρολόι της Ημέρας της Κρίσης βρίσκεται στο τρομακτικό 89 δευτερόλεπτα πριν από τα μεσάνυχτα.

Τα μαθήματα της Χιροσίμα και του Ναγκασάκι, οι προειδοποιήσεις του Άλμπερτ Αϊνστάιν και του Έντουαρντ Ρ. Μάροου και οι μαζικές δημόσιες διαμαρτυρίες της εποχής του Ψυχρού Πολέμου έχουν ξεχαστεί.

Αντί να συνεργάζονται για την αποκατάσταση της εμπιστοσύνης και την εξάλειψη αυτών των παγκόσμιων απειλών, αυτές οι κυβερνήσεις επιταχύνουν την πορεία προς μια σύγκρουση που, όπως προειδοποίησε ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ Αντόνιο Γκουτέρες, θα ήταν «μονόδρομος προς την εξόντωση».

Ο μόνος δρόμος για να ξεφύγουμε από αυτή την άβυσσο βρίσκεται στην αναβίωση του αντιπυρηνικού κινήματος και στην ολοκληρωτική απόρριψη των ηγετών που συνεχίζουν να παίζουν ρόλο με το μέλλον της ζωής στη Γη.

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Σύμφωνα με έκθεση του Ιουνίου 2026 της Διεθνούς Εκστρατείας για την Κατάργηση των Πυρηνικών Όπλων (ICAN), τα 9 πυρηνικά όπλα του κόσμου δαπάνησαν το ποσό ρεκόρ των σχεδόν 119 δισεκατομμυρίων δολαρίων για τα πυρηνικά τους οπλοστάσια το 2025.

Τα εννέα κράτη είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες, η Ρωσία, η Κίνα, το Ηνωμένο Βασίλειο, η Γαλλία, η Ινδία, το Πακιστάν, το Ισραήλ και η Βόρεια Κορέα. Κατά τη διάρκεια της πενταετίας 2021-2025, δαπάνησαν συνολικά περίπου 471 δισεκατομμύρια δολάρια.

Το τέλος της New START, της τελευταίας σημαντικής συνθήκης ελέγχου στρατηγικών πυρηνικών όπλων ΗΠΑ-Ρωσίας που περιόριζε τις αναπτυγμένες κεφαλές και τα συστήματα εκτόξευσης, έληξε στις 5 Φεβρουαρίου 2026.

Τα παγκόσμια αποθέματα ανήλθαν σε περίπου ~12.187 πυρηνικές κεφαλές στις αρχές του 2026 (με περίπου 9.745 σε στρατιωτικά αποθέματα).

Το Ρολόι της Ημέρας της Κρίσης του Δελτίου των Ατομικών Επιστημόνων ορίστηκε στα 85 δευτερόλεπτα πριν από τα μεσάνυχτα στις αρχές του 2026, αντανακλώντας αυτούς και άλλους παράγοντες.

Ανεξάρτητοι αναλυτές και κυβερνήσεις τονίζουν τις ανάγκες αποτροπής εν μέσω πολυπολικού ανταγωνισμού, ιδίως της ταχείας επέκτασης της Κίνας και του συνεχιζόμενου εκσυγχρονισμού ΗΠΑ/Ρωσίας.

πηγή 

Ελλάδα-Τουρκία-Ισραήλ: Πως η αντιπαράθεση διολισθαίνει σε θερμή σύγκρουση

Γράφει ο ΤΣΙΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ  

 

Έναν αιώνα μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, η Τουρκία έχει αναδειχθεί εκ νέου σε σημαντικό περιφερειακό παράγοντα, με αυξανόμενη παρουσία από τον Καύκασο και τη Μαύρη Θάλασσα έως τη Μέση Ανατολή, τη Βόρεια Αφρική και την Ανατολική Μεσόγειο. 

 

Η εξέλιξη αυτή έχει συνοδευτεί στο εσωτερικό από μια έντονα εθνικιστική πολιτική αφήγηση, στην οποία η ιστορική και πολιτισμική συνέχεια της Τουρκίας συνδέεται με την αντίληψη ότι η χώρα δικαιούται έναν διευρυμένο ρόλο στο περιφερειακό σύστημα. Η ρητορική περί “Αιώνα της Τουρκίας”, όπως και οι συχνές αναφορές στην οθωμανική κληρονομιά εντάσσονται σε αυτή την προσπάθεια πολιτικής και κοινωνικής κινητοποίησης.

 

Η εσωτερική αυτή ρητορική, ωστόσο, δεν πρέπει να συγχέεται αυτομάτως με την πραγματική έκταση της τουρκικής ισχύος, ή με τις επιχειρησιακές δυνατότητες της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής. Η Τουρκία έχει πράγματι διευρύνει σημαντικά την περιφερειακή της εμβέλεια από το 2016 και μετά, αξιοποιώντας στρατιωτικά μέσα, διπλωματικές σχέσεις, οικονομικούς δεσμούς και μη κρατικούς εταίρους. Η παρουσία της στη Συρία και το Ιράκ, η στρατιωτική εμπλοκή στη Λιβύη, οι σχέσεις με το Αζερμπαϊτζάν και η δραστηριοποίηση στη Σομαλία, αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα.

 

Η διεύρυνση αυτή, όμως, δεν ισοδυναμεί με περιφερειακή ηγεμονία. Η Τουρκία εξακολουθεί να αντιμετωπίζει σημαντικούς περιορισμούς, μεταξύ των οποίων οι οικονομικές πιέσεις, η εξάρτηση από διεθνείς αγορές και δυτικές τεχνολογίες, οι μεταβολές της αμερικανικής πολιτικής και ο ανταγωνισμός με άλλες περιφερειακές δυνάμεις. Η τουρκική στρατηγική, επομένως, μπορεί να ερμηνευθεί περισσότερο ως προσπάθεια διεύρυνσης του στρατηγικού βάθους και διαχείρισης μιας ασταθούς περιφέρειας, παρά ως γραμμική προσπάθεια αποκατάστασης μιας νέας “οθωμανικής τάξης”.

 

Αυτή η διάκριση έχει ιδιαίτερη σημασία για την αξιολόγηση των σχέσεων της Τουρκίας με την Ελλάδα, την Κυπριακή Δημοκρατία και το Ισραήλ. Οι τρεις σχέσεις δεν αποτελούν ανεξάρτητες αντιπαραθέσεις. Τα τελευταία χρόνια έχουν αρχίσει να συνδέονται μέσω κοινών γεωπολιτικών πεδίων: Των θαλάσσιων ζωνών και της οριοθέτησης στην Ανατολική Μεσόγειο, της ενεργειακής ασφάλειας, της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας-Κύπρου, της στρατιωτικής συνεργασίας Ελλάδας-Κύπρου-Ισραήλ και της εξέλιξης της τουρκικής στρατιωτικής παρουσίας στη Συρία.

 

Το γεγονός αυτό αυξάνει τη στρατηγική σημασία των επιμέρους κρίσεων. Μια αντιπαράθεση στο Αιγαίο δεν είναι υποχρεωτικό να παραμείνει αποκλειστικά ελληνοτουρκική, όπως μια κρίση στη Συρία δεν είναι απαραίτητο να παραμείνει αποκλειστικά ισραηλινο-τουρκική. Η αλληλεπίδραση των επιμέρους θεάτρων δημιουργεί δυνατότητες μετάδοσης της κρίσης.

 

Από τη ρητορική στην επιχειρησιακή συμπεριφορά

 

Για την αξιολόγηση του κινδύνου είναι χρήσιμη η διάκριση μεταξύ τριών επιπέδων: Το πρώτο αφορά τη ρητορική και τις πολιτικές, ή νομικές διεκδικήσεις. Σε αυτό περιλαμβάνονται οι δημόσιες δηλώσεις, οι νέοι χάρτες, η νομοθεσία, οι διοικητικές αποφάσεις και οι διπλωματικές διαμαρτυρίες. Παρότι μπορούν να επιβαρύνουν σημαντικά τις διμερείς σχέσεις, δεν αποτελούν καθ’ εαυτές ένδειξη επικείμενης στρατιωτικής σύγκρουσης.

 

Το δεύτερο επίπεδο αφορά τη στρατιωτική υποστήριξη των πολιτικών διεκδικήσεων. Εδώ εντάσσονται η ανάπτυξη πολεμικών πλοίων για τη συνοδεία ερευνητικών ή ενεργειακών σκαφών, η αυξημένη παρουσία αεροσκαφών και UAV, οι μεγάλης κλίμακας ασκήσεις σε αμφισβητούμενες περιοχές και η συστηματική παρακολούθηση των δραστηριοτήτων της άλλης πλευράς. Το τρίτο επίπεδο αφορά την άμεση στρατιωτική επιβολή: Προσπάθειες παρεμπόδισης πλοίων, επικίνδυνες αναχαιτίσεις αεροσκαφών, απειλή χρήσης βίας, αλλαγή κανόνων εμπλοκής, ή πραγματική χρήση στρατιωτικής ισχύος.

 

Η μετάβαση από το δεύτερο στο τρίτο επίπεδο αποτελεί την κρίσιμη ποιοτική αλλαγή. Μέχρι εκείνο το σημείο, οι κυβερνήσεις διαθέτουν σχετικά μεγάλο περιθώριο ελιγμών. Όταν όμως στρατιωτικές δυνάμεις χρησιμοποιούνται για να εξαναγκάσουν την άλλη πλευρά να εγκαταλείψει μια θέση, ο κίνδυνος ακούσιας κλιμάκωσης αυξάνεται σημαντικά.

 

Το Αιγαίο και η Ανατολική Μεσόγειος

 

Στο ελληνοτουρκικό μέτωπο, οι σημαντικότεροι δείκτες δεν είναι τόσο οι νέες πολιτικές δηλώσεις, όσο η μεταβολή της επιχειρησιακής συμπεριφοράς. Ιδιαίτερη σημασία θα είχε η αποστολή ερευνητικού σκάφους σε περιοχή που αμφισβητείται από την Ελλάδα και η συνοδεία του από σημαντικές τουρκικές ναυτικές δυνάμεις. Αντίστοιχα, αυξημένη σημασία θα είχε μια ελληνική απόφαση να προστατεύσει το σκάφος με πολεμικά πλοία. Σε μια τέτοια περίπτωση, η αλληλουχία θα μπορούσε να λάβει τη μορφή: 

• Ερευνητική δραστηριότητα
• Τουρκική ναυτική συνοδεία
• Ελληνική παρακολούθηση
• Αεροπορικές αναχαιτίσεις
• Επικίνδυνοι ελιγμοί
• Πιθανό ατύχημα ή χρήση βίας.

Η αύξηση των περιστατικών με UAV και αεροσκάφη αποκτά συνεπώς σημασία, όχι μόνο λόγω της πολιτικής τους διάστασης, αλλά και λόγω της αυξημένης πιθανότητας ατυχήματος. Ανάλογη σημασία έχουν οι NAVTEX και οι NOTAM. Η έκδοση αλληλοαναιρούμενων οδηγιών αποτελεί κυρίως διπλωματικό και νομικό εργαλείο. Εάν όμως συνδυαστεί με στρατιωτικές δυνάμεις που επιχειρούν να επιβάλουν στην πράξη τις σχετικές οδηγίες, η φύση της αντιπαράθεσης αλλάζει.

 

Κύπρος και ενεργειακός ανταγωνισμός

 

Η ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας-Κύπρου αποτελεί ένα από τα σημεία όπου η ενεργειακή και η γεωπολιτική διάσταση συναντώνται. Η διαφωνία σχετικά με τις θαλάσσιες περιοχές στις οποίες πραγματοποιούνται οι απαραίτητες έρευνες αποκτά ιδιαίτερη σημασία εφόσον συνδέεται με την ευρύτερη τουρκική αμφισβήτηση της δικαιοδοσίας της Κυπριακής Δημοκρατίας και των ελληνικών θαλάσσιων δικαιωμάτων.

 

Η κρίσιμη εξέλιξη δεν θα ήταν μια νέα τουρκική διπλωματική διαμαρτυρία. Θα ήταν η προσπάθεια παρεμπόδισης των εργασιών μέσω στρατιωτικών μέσων. Η εμφάνιση τουρκικών πολεμικών πλοίων στην περιοχή ενός σκάφους που πραγματοποιεί έρευνες ή εργασίες και η απαίτηση να διακοπεί η δραστηριότητα θα αποτελούσε σαφή ένδειξη ότι η αντιπαράθεση έχει μεταφερθεί από το διπλωματικό στο επιχειρησιακό επίπεδο.

 

Η Κύπρος αποτελεί ιδιαίτερη περίπτωση επειδή συγκεντρώνει πολλές από τις περιφερειακές διαφωνίες. Το Κυπριακό, οι θαλάσσιες διεκδικήσεις, οι ενεργειακοί πόροι, η ηλεκτρική διασύνδεση με την Ελλάδα και οι στενότερες σχέσεις της Κυπριακής Δημοκρατίας με την Ελλάδα και το Ισραήλ δημιουργούν ένα περιβάλλον, στο οποίο οι επιμέρους κρίσεις μπορούν να αλληλοτροφοδοτούνται.

 

Αυτό δεν σημαίνει ότι μια ελληνοτουρκική ή ισραηλινοτουρκική κρίση θα οδηγήσει αναγκαστικά σε στρατιωτική εμπλοκή γύρω από την Κύπρο. Αυξάνει, όμως, την πιθανότητα η Κύπρος να λειτουργήσει ως κρίσιμος συνδετικός κρίκος μεταξύ διαφορετικών θεάτρων επιχειρήσεων.

 

Το ισραηλινοτουρκικό μέτωπο

 

Στις σχέσεις Τουρκίας-Ισραήλ, το σημαντικότερο πεδίο παρακολούθησης είναι η Συρία. Η Τουρκία επιδιώκει να διατηρήσει σημαντική επιρροή στη μεταπολεμική Συρία και να διαμορφώσει τις εξελίξεις σε ένα κράτος που βρίσκεται άμεσα στη στρατηγική της περιφέρεια. Το Ισραήλ, από την άλλη πλευρά, επιδιώκει να διατηρήσει την ελευθερία στρατιωτικής δράσης του και να αποτρέψει τη δημιουργία απειλών κοντά στα σύνορά του.

 

Η δημιουργία μόνιμων τουρκικών στρατιωτικών υποδομών, ιδιαίτερα αεροπορικών βάσεων, ραντάρ ή συστημάτων αεράμυνας, θα μπορούσε να αυξήσει σημαντικά την πιθανότητα άμεσης αντιπαράθεσης. Το πλέον κρίσιμο σημείο θα ήταν η εμφάνιση τουρκικού στρατιωτικού προσωπικού σε εγκαταστάσεις που το Ισραήλ θεωρεί αναγκαίο να πλήξει. Ένα ισραηλινό πλήγμα που θα προκαλούσε απώλειες σε Τούρκους στρατιωτικούς θα δημιουργούσε συνθήκες πολύ μεγαλύτερης πίεσης για τουρκική αντίδραση. Η αλληλουχία που θα αποτελούσε ένα από τα σοβαρότερα πιθανά μονοπάτια προς άμεση στρατιωτική σύγκρουση Τουρκίας-Ισραήλ: 

• Ισραηλινό πλήγμα
• Τουρκικές απώλειες
• Τουρκική στρατιωτική απάντηση
• Ισραηλινή ανταπάντηση.

Η αξιολόγηση της κατάστασης μπορεί επομένως να βασιστεί σε συγκεκριμένους δείκτες. 

• Πρώτον, αύξηση των επικίνδυνων αεροπορικών αναχαιτίσεων και των περιστατικών UAV.
• Δεύτερον, ανάπτυξη τουρκικών πολεμικών πλοίων για συνοδεία ερευνητικών ή ενεργειακών σκαφών.
• Τρίτον, αντίστοιχη ανάπτυξη ελληνικών ή άλλων συμμαχικών ναυτικών δυνάμεων για προστασία των δραστηριοτήτων αυτών.
• Τέταρτον, προσπάθεια φυσικής παρεμπόδισης πλοίων ή ενεργειακών έργων.
• Πέμπτον, μεγάλης κλίμακας στρατιωτικές ασκήσεις σε άμεση γειτνίαση με αμφισβητούμενες περιοχές, ιδίως με πραγματικά πυρά.
• Έκτον, δημιουργία ή επέκταση τουρκικών στρατιωτικών υποδομών στη Συρία, ιδιαίτερα συστημάτων αεράμυνας και αεροπορικών εγκαταστάσεων.
• Έβδομον, απώλειες στρατιωτικού προσωπικού της Τουρκίας από ισραηλινή ενέργεια ή, αντίστροφα, απώλειες ισραηλινού προσωπικού από τουρκική ενέργεια.
• Όγδοον, διακοπή ή περιορισμός των στρατιωτικών και διπλωματικών διαύλων επικοινωνίας μεταξύ των εμπλεκόμενων κρατών.
• Ένατο, ενδείξεις πραγματικής κινητοποίησης, όπως μετακινήσεις μη απαραίτητου προσωπικού, αλλαγές στην ετοιμότητα μονάδων, ή ασυνήθιστες συγκεντρώσεις δυνάμεων.
• Δέκατο, ενεργοποίηση διεθνών μηχανισμών αποκλιμάκωσης από το ΝΑΤΟ, τις ΗΠΑ ή την Ευρωπαϊκή Ένωση ως αποτέλεσμα συγκεκριμένου στρατιωτικού περιστατικού και όχι απλώς λόγω γενικής έντασης.

Κανένας από αυτούς τους δείκτες δεν αρκεί μόνος του για να προβλέψει πόλεμο. Η σημασία τους βρίσκεται στη συσσώρευση και στη χρονική σύμπτωσή τους.

 

Το σενάριο της αλληλοτροφοδοτούμενης κρίσης

 

Το μεγαλύτερο στρατηγικό ρίσκο προκύπτει όταν διαφορετικές κρίσεις συμπέσουν χρονικά. Μια αντιπαράθεση Ελλάδας-Τουρκίας στο Αιγαίο θα μπορούσε να συμπέσει με ένταση γύρω από την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας-Κύπρου. Ταυτόχρονα, μια ισραηλινή επιχείρηση στη Συρία θα μπορούσε να προκαλέσει τουρκικές απώλειες, ή τουρκική στρατιωτική αντίδραση.

 

Σε μια τέτοια κατάσταση, οι επιμέρους κρίσεις θα μπορούσαν να ερμηνευθούν από τις εμπλεκόμενες κυβερνήσεις ως τμήματα μιας ενιαίας στρατηγικής αντιπαράθεσης. Αυτό θα περιόριζε σημαντικά τα περιθώρια αποκλιμάκωσης. Το κρίσιμο επομένως δεν είναι μόνο εάν κάποια από τις εμπλεκόμενες κυβερνήσεις επιθυμεί έναν πόλεμο. Είναι εάν δημιουργείται μια αλληλουχία ενεργειών, στην οποία κάθε πλευρά αισθάνεται υποχρεωμένη να απαντήσει στην προηγούμενη ενέργεια της άλλης.

 

Η διαφορά μεταξύ μιας περιφερειακής κρίσης που παραμένει ελεγχόμενη και μιας κρίσης που οδηγεί σε σύγκρουση μπορεί τελικά να βρίσκεται σε ένα μόνο γεγονός: Στην πρώτη περίπτωση οι στρατιωτικές δυνάμεις χρησιμοποιούνται κυρίως για αποτροπή και σηματοδότηση. Στη δεύτερη χρησιμοποιούνται για να εξαναγκάσουν την άλλη πλευρά να αλλάξει συμπεριφορά.

 

Αυτό είναι το σημείο στο οποίο η στρατηγική αντιπαράθεση μετατρέπεται σε άμεσο κίνδυνο στρατιωτικού επεισοδίου. Το σίγουρο είναι ότι η σημερινή κατάσταση στην Ανατολική Μεσόγειο είναι αναμφίβολα πιο ανησυχητική, από μια απλή περίοδο έντονης διπλωματικής αντιπαράθεσης…

 

πηγή 

Τουρκική Εισβολή - Ημερολογιακά τραγικός Ιούλιος και Αύγουστος 1974 (μέρος ΣΤ)

Διαβάστε το Α μέρος ΕΔΩ 

το Β μέρος ΕΔΩ, το Γ μέρος ΕΔΩ, το Δ μέρος ΕΔΩ και το Ε μέρος ΕΔΩ

 

Γράφει η Φανούλα Αργυρού

 

14 Αυγούστου – Η ελληνική Κυβέρνηση, που ανησυχούσε για κατάρρευση της Εθνικής Φρουράς, ζήτησε από τη βρετανική κυβέρνηση αεροπορική κάλυψη για αποστολή Ελληνικής Μεραρχίας 10.000 ανδρών, που ήδη είχαν συγκεντρωθεί στην Κρήτη για αναχώρηση. Ο Γεώργιος Μαύρος το είχε αναφέρει και στη Γενεύη στον James Callaghan.

 

Η δράση θα ήταν σύμφωνα με τις υποχρεώσεις της Ελλάδας βάσει της Συνθήκης Εγγυήσεως, όμως δεν ήταν σύμφωνα με τη συνεννόηση Ετζεβίτ/Βρετανών, 17.7.1974! Η απάντηση στον Κ. Καραμανλή στάλθηκε στις 16.8.1974.

 

Ενδιαφέρουσα παράμετρος, στην οποία βάσισε ο ΕΝΟΧΟΣ και αιματηρός Κάλαχαν την άρνησή των, βρέθηκε σε αμερικανικό έγγραφο. Και εδώ φαίνεται και η αξία μελέτης των αμερικανικών εγγράφων σε συνδυασμό με τα αντίστοιχα βρετανικά. Τηλεφωνική συνομιλία Callaghan/Kissinger, 15 Αυγούστου:

 

Callaghan: «Στο θέμα… όσον αφορά την ιστορία με τον Μαύρο ήταν… για τη Μεραρχία… αεροπορική κάλυψη για τη Μεραρχία του –λυπάμαι που δεν εξηγηθήκαμε σωστά με τον Arthur Hartman και δεν προσεγγίστηκες… μόνο εμείς».

Kissinger: «Ακριβώς!».

Callaghan: «Επομένως εκείνο που έκανα ήταν να του στείλω πίσω ένα μήνυμα, λέγοντάς του ότι δεν μπορεί να γίνει για διάφορους λόγους, τους οποίους απαρίθμησα. Ένας ενδιαφέρων λόγος ήταν όταν είδα τον Μακάριο σήμερα το πρωί και τον ρώτησα για τη γνώμη του αν μας ζητούσαν να κάνουμε κάτι τέτοιο, και μου είπε ‘‘όμως τι θα κάνουν τα στρατεύματα όταν φθάσουν εκεί;’’. Οπόταν ήμουν στη θέση να δώσω οδηγίες στον πρέσβη μας ότι ο Μακάριος δεν βλέπει τον λόγο για κάτι τέτοιο. Έτσι νομίζω μπορούμε να θεωρήσουμε το θέμα νεκρό».

 

(So what I have done is to send back a message to him saying that it can’t be done for a variety of reasons which I have outlined. One of the interesting ones is that when I saw Makarios this morning I asked him what would be his view if we were asked to do such a thing and he said but what would the troops do if they got there. So I have been able to give our Ambassador instructions that Makarios sees no purpose in doing this. So I think we can regard that one as dead).

Kissinger: «Σωστά…».

(Πηγή: Unclassified US Department of State review authority: Robert H. Miller date/case ID: 01 Jun 2006 200102979) (Τα έντονα γράμματα της συγγραφέως.)

 

Callaghan ο «καβαλάρης» και Kissinger το «άλογο», όχι αντίστροφα

 

«…Όταν η Τουρκία εισέβαλε στην Κυπριακή Δημοκρατία σε δύο φάσεις το 1974, το Ηνωμένο Βασίλειο διακριτικά έπεισε τις Ηνωμένες Πολιτείες Αμερικής να δεχθούν τόσο τη δημιουργία μιας επεκταμένης ντε φάκτο τουρκικής «ζώνης» όσο και μιας «μεγάλης ανταλλαγής πληθυσμού» ως τα απαραίτητα συστατικά για τη συγκρότηση μιας «ομόσπονδης δημοκρατίας» (‘‘federal republic’’).

 

Για να τονιστούν αυτές οι κρίσιμες ιστορικές πραγματικότητες, πρέπει να γίνει αναφορά στο αποδεσμευμένο βρετανικό έγγραφο ‘‘Record’’ σχετικά με μία ιδιαίτερα σημαντική τηλεφωνική συνομιλία που έγινε στις 2.45 μ.μ. (ώρα Λονδίνου), στις 14 Αυγούστου 1974. Οι συμμετέχοντες ήταν ο Βρετανός τότε Υπουργός Εξωτερικών, James Callaghan, και ο Αμερικανός τότε Υπουργός Εξωτερικών, Δρ Henry Kissinger. Η συνομιλία διεξήχθη καθώς η δεύτερη φάση της τουρκικής εισβολής βρισκόταν σε πλήρη εξέλιξη μαζί με τον ξεριζωμό, τις θηριωδίες και άλλα εγκλήματα που εκτελούνταν μέσα σε ένα κλίμα τρομοκρατίας και εξαναγκασμού με στόχο τη δημιουργία μιας μεγάλης ντε φάκτο τουρκικής «ζώνης» εν μέσω ενός εθνικού και θρησκευτικού ξεκαθαρίσματος. Σε αυτό το αιματηρό περιβάλλον, τι αξιολόγησαν και τι συμφώνησαν στο τηλέφωνο αυτοί οι δύο γίγαντες της παγκόσμιας πολιτικής σκηνής;

 

Υπουργός Εξωτερικών (Callaghan): «Henry, αν μπορώ να συνοψίσω την κατάσταση με δύο λόγια, νομίζω έχει ως εξής: Οι Τούρκοι έχουν καλή υπόθεση. Κατά τη γνώμη μου αυτό τώρα μπορεί να λυθεί μόνο με τη δημιουργία μιας (ντε φάκτο τουρκικής) ζώνης. Μιας ζώνης στην οποία θα έχουν αυτονομία σε μια ομόσπονδη δημοκρατία. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί με διαπραγμάτευση, όμως, με τη σημερινή κατάσταση, κανένας δεν μπορεί να καταφέρει οτιδήποτε με κάτι τέτοιο. Έτσι έχουμε μια στρατιωτική λύση προς το παρόν, στην οποία θα αστυνομεύουν το δικό τους (ντε φάκτο) σύνορο. Θα έχουμε μια μεγάλη (ντε φάκτο) ανταλλαγή πληθυσμού με τους Έλληνες να φεύγουν και μετά απλώς θα αφήσουμε τη διπλωματία ν’ αναλάβει μέχρι να δούμε την ευκαιρία γι’ ακόμα μια φορά, αν μπορούμε να βρούμε μια ειρηνική λύση στη νήσο. Τώρα όσον αφορά την Ελλάδα και την Τουρκία, είναι η Ελλάδα που θα χρειαστεί μασάζ γιατί οι Τούρκοι είναι πολύ σοβινιστές, μάλιστα πολύ κοντά στον Χίτλερ κατ’ εμένα [‘‘too close to Hitler for my liking’’]. Εντάξει;».

Δρ Kissinger: «Συμφωνώ απόλυτα μαζί σου, Jim. Και η τραγωδία είναι ότι θα μπορούσε να διευθετηθεί το θέμα μέσω διπλωματίας…».

 

(Πηγή: Βρετανικό Αρχείο, άρθρο καθηγητή Δρος Κλέαρχου Α. Κυριακίδη, «Οι Συνήγοροι του Τουρκικού Δόγματος της Διαίρεσης: Οι Βρετανοί και οι Πέντε Πυλώνες της Διχοτόμησης». Δημοσιεύθηκε στις 28 Απριλίου 2017 στην ιστοσελίδα www.agora-dialogue.com και βιβλίο γράφουσας «Διζωνική vs Δημοκρατία 1955-2019»).

 

Στις 16 Αυγούστου o Callaghan επανέλαβε τα όσα είπε στον Kissinger και στις «Οδηγίες για χρήση» προς τις διπλωματικές του αποστολές:

 

«...Στη Γενεύη ΙΙ οι Τούρκοι ήγειραν δύο σημαντικά θέματα:

1) Γεωγραφικό διαχωρισμό των δύο κοινοτήτων (είτε σε δύο ζώνες είτε σε διάφορα καντόνια).

2) Απαίτησαν όπως η τουρκική ζώνη καλύπτει το 34% της νήσου.

 

»Δεύτερη τουρκική εισβολή – Ο στόχος της Τουρκίας φαίνεται να περιορίζεται στην κατάληψη του ενός τρίτου (1/3) της νήσου, μιας γραμμής διαμέσου Λεύκας/Λευκωσίας/Αμμοχώστου... Και να ξαναρχίσει διαπραγματεύσεις σύντομα...

 

»Παρόλο που καταδικάζουμε τις τουρκικές μεθόδους, θεωρούμε ότι οι Τουρκοκύπριοι έχουν υπόθεση, δοσμένης της μεταχείρισης που υπέστησαν στο παρελθόν. Οι Ελληνοκύπριοι ίσως τώρα να είναι περισσότερο διατεθειμένοι να δεχθούν γεωγραφικό διαχωρισμό, ειδικά λόγω του μεγάλου αριθμού προσφύγων από αμφότερες τις πλευρές. Όμως είναι δύσκολο να δεχθούν να υπογράψουν το 34 τοις εκατόν της νήσου στο 18 τοις εκατόν του πληθυσμού, και ίσως να πάρει χρόνο προτού δικαιολογήσουν την επιστροφή τους στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων… Η δράση περιορίζεται στον διπλωματικό τομέα.

 

»Βρετανική θέση – Έτοιμοι (Βρετανοί) να ξαναρχίσουν διαπραγματεύσεις, όμως όχι προτού σταματήσουν οι τουρκικές δυνάμεις».

 

16 Αυγούστου – Την ίδια μέρα που στο Φόρεϊν Όφις αποφάσισαν ως ‘‘λύση’’ τη βρετανο-τουρκική Δικοινοτική, Διζωνική Ομοσπονδία και επέλεξαν τον Γλ. Κληρίδη ως τον άνθρωπό τους για την προώθησή της…

 

Όπως έγραψε ο καθηγητής Άντερσον (βλέπε Μέρος Ε΄, «Σημερινή», 23.8.2026) ήταν μια συνεννόηση Τουρκίας/Βρετανίας, σοσιαλο-δημοκρατικής αλληλεγγύης! Αριστεροί ξένοι και δικοί μας (εφόσον και η Μόσχα έδωσε το ίδιο πράσινο φως στον Ετζεβίτ) έκτοτε σοφίστηκαν να φορτώνουν όλες τις ευθύνες στο ΝΑΤΟ και τον Δρα Henry Kissinger. Εφόσον τα ΠΡΩΤΟΓΕΝΗ βρετανικά έγγραφα για το 1974, με την αδιαμφισβήτητη αλήθεια για την ΕΝΟΧΗ των Βρετανών Εργατικών/Σοσιαλιστών, αποδεσμεύθηκαν το 2004. Αντί αυτών, όμως, ακόμα επιμένουν στο παραπλανητικό αφήγημα, σε σημείο που τόλμησαν να χρησιμοποιήσουν πλαστά κουρελόχαρτα γι’ αυτόν τους τον στόχο και όχι μόνο…

 

Η αρνητική απάντηση προς Κ. Καραμανλή.

 

Στο επόμενο: Τι είπε ο Κίσινγκερ στους Βρετανούς 19.7.1974.

 

*Ερευνήτρια/δημοσιογράφος

 

πηγή 

Μια ανησυχητική πραγματικότητα

Γράφει ο Γιώργος Βενετσάνος

 

Μια εξαιρετικά ανησυχητική πραγματικότητα διαμορφώνεται στο εγχώριο γεωπολιτικό προσκήνιο, την ώρα που η κοινή γνώμη φαίνεται να εγκλωβίζεται στην άγνοια και τον εφησυχασμό. Η τουρκική ηγεσία, συνεπικουρούμενη από τα ελεγχόμενα μέσα ενημέρωσης της γείτονος, κλιμακώνει τις απροκάλυπτες απειλές της έναντι της εθνικής μας κυριαρχίας. Η προβολή αναθεωρητικών χαρτών που ακρωτηριάζουν το Αιγαίο, η μονομερής έκδοση προεδρικών διαταγμάτων για τη δημιουργία "θαλάσσιων πάρκων" εντός ελληνικών ζωνών ενδιαφέροντος, καθώς και η εκβιαστική αξίωση για αποστρατικοποίηση των νησιών, συνθέτουν ένα εκρηκτικό σκηνικό. 

 

Μέσα σε αυτό το κλίμα, υπό συνθήκες απόλυτης μυστικότητας, πραγματοποιήθηκε η επίσκεψη του επικεφαλής της ΜΙΤ, Ιμπραήμ Καλίν, στην Αθήνα, όπως αποκάλυψε η εφημερίδα "Τα Νέα". Για ακόμη μία φορά, ο ελληνικός λαός και το Κοινοβούλιο τίθενται προ τετελεσμένων γεγονότων, ενημερούμενοι εκ των υστέρων μέσω διαρροών ή δηλώσεων ξένων αξιωματούχων για κρίσιμες διμερείς επαφές. Η πρακτική αυτή ξυπνά μνήμες του 2020, όταν οι Έλληνες πολίτες πληροφορήθηκαν από τον ίδιο τον κ. Καλίν —τότε σύμβουλο της τουρκικής προεδρίας— την ύπαρξη της έγγραφης συμφωνίας του Βερολίνου, η οποία είχε συνομολογηθεί κατόπιν μεσολάβησης της τότε καγκελαρίου Μέρκελ.

 

Τα γεγονότα αυτά δεν αποτελούν μεμονωμένα περιστατικά, αλλά συνθέτουν ένα σκοτεινό παρασκήνιο. Η σύνθεση αυτών των δεδομένων δημιουργεί έντονο προβληματισμό και γεννά την ανάγκη για εθνική εγρήγορση, ώστε οι εν λόγω μεθοδεύσεις να μην οδηγήσουν σε μια νέα εθνική δοκιμασία για τον ελληνισμό. 

Παραμένουμε ὄρθιοι, κόντρα σέ κάθε ὁλοκληρωτικό μέτρο τῆς δυστοπικῆς συμμορίας...

Γράφει ο Νεκτάριος Δαπέργολας

 

Καί ἐνῷ μέγα μέρος τοῦ λαοῦ μας συνεχίζει σέ πλήρη χαυνωτική ἀποβλάκωση τόν θλιβερό ὕπνο του, ἡ ἀντίχριστη χούντα τοῦ ψυχικά διαταραγμένου κνώδαλου συνεχίζει καί αὐτή ἀπτόητη τήν δυστοπική πορεία πρός τό πλῆρες ὀργουελικό φακέλωμα/μπουντρούμιασμα πού ἔχει δρομολογήσει καί προωθεῖ ἐδῶ καί μία συναπτή ἑξαετία.

 

Προηγήθηκε βεβαίως τό ἀπολύτως ἐπιτυχημένο ἐκεῖνο πείραμα τῆς ψευτοπανδημίας, πού μέ τήν ἀπρόσμενη ἀκόμη καί γιά τήν κυβερνῶσα συμμορία ἐπιτυχία του, τούς ἔπεισε ὅτι μποροῦν γρήγορα νά περάσουν στά ἑπόμενα βήματα. Ὅπερ καί ἐγένετο, πρωτίστως μέ τήν ἠλεκτρονική ταυτότητα καί τόν προσωπικό ἀριθμό, ἀλλά καί μέ τήν προϊοῦσα ἐξοικείωση-ἰδρυματοποίηση τῶν πολιτῶν μέ τίς κάθε λογῆς ἐπιδοματικές πλατφόρμες, μέ τήν συστηματοποίηση τῆς παρακολούθησης μέσῳ καμερῶν (πάντα γιά την...ασφάλειά μας, βεβαίως), καθώς καί μέ τήν ἀπόπειρα ἐξοικείωσης μέ τήν ἰδέα τοῦ ψηφιακοῦ χρήματος.

 

Τό νέο κυβερνητικό μέτρο τοῦ point system πού βρίσκεται ἤδη ἐπί θύραις, ἐν εἴδει κινέζικης ὁλοκληρωτικῆς φρίκης, ἀποτελεῖ ἕνα ἀκόμη βῆμα τοῦ τρομακτικοῦ ἐφιάλτη πού προωθοῦν καί σταδιακά ἐπιβάλλουν τά ἀχρεῖα παλιοτόμαρα τοῦ νεοεποχίτικου μετανθρωπικοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ. Ἕνα point system πού πολύ ἁπλᾶ ἐγγυᾶται τόν μελλοντικό χωρισμό τῶν πολιτῶν σέ ἀμνούς καί ἐρίφια, μέ κριτήριο ἀρχικά τήν οἰκονομική τους «συνέπεια», ἀλλά σύντομα (ποιός κλινικά κρετίνος ἐπί τέλους ἀκόμη ἀμφιβάλλει;) καί τήν κοινωνική καί πολιτική τους «ὑπευθυνότητα», τό ποσοστό δηλαδή τῆς πολιτικῆς τους εὐπείθειας, ὑπακοῆς καί ὑποταγῆς. Ἐγγυᾶται τόν ὁλοκληρωτικό ἔλεγχο, τήν ποινικοποίηση, τόν ἀποκλεισμό καί τόν ἐξοστρακισμό.

 

Ἄραγε ὅλα τά δύσμοιρα ζόμπι πού ἔχουν πιά ἐθιστεῖ στό νά δικαιώνουν κάθε ἀνεκδιήγητη κίνηση τῆς τρισάθλιας χούντας, μέ τά γνωστά «ἐπιχειρήματα» τοῦ τύπου «διευκολύνεται ἔτσι ἡ καθημερινότητά μας» ἤ «οὕτως ἤ ἄλλως μᾶς παρακολουθοῦν» ἤ «δέν ἔχουμε τίποτε νά κρύψουμε», θά συνεχίσουν καί τώρα νά τά βλέπουν ὅλα ὡραία, βολικά καί φυσιολογικά, σπεύδοντας σάν ἀνοϊκά κοπάδια νά στριμωχτοῦν καί στήν νέα ψηφιακή πλατφόρμα καί παράλληλα χλευάζοντας μέ τό γνωστό εἰρωνικό ὕφος πανεπιστήμονα ξερόλα ὡς συνωμοσιολόγους καί ψεκασμένους ὅσους ἁπλῶς μποροῦν ἀκόμη νά διακρίνουν τά προφανῆ;

 

Ἄς μήν ἔχουμε τήν παραμικρή αὐταπάτη γιά τό ὅτι αὐτό ἀκριβῶς καί πάλι θά συμβεῖ. Γιατί θεωρῶ πώς ἡ εἰκόνα εἶναι δυστυχῶς ξεκάθαρη: ὅσοι ἦταν νά ξυπνήσουν, ἔχουν ἤδη ξυπνήσει. Δηλαδή, ὅσοι ἀκόμη δέν ἔχουν καταλάβει τί συμβαίνει γύρω μας, μετά ἀπό μία τόσο ἐκκωφαντικά ἀποκαλυπτική ἑξαετία, μέ τέτοια χυδαῖα μέτρα στυγνοῦ φασισμοῦ ἀλλά καί ἀπίστευτης παράνοιας, μέ τέτοιο ἀνεκδιήγητο καθεστωτικό ἐμπαιγμό, μέ τέτοιο ξεβράκωμα τῶν προθέσεων καί τῶν κινήσεων τοῦ φασιστοκαθεστῶτος καί ὅλων τῶν θεσμικῶν (ἐκκλησιαστικῶν, δικαστικῶν καί δημοσιογραφικῶν) κολαούζων του καί γενικά μέ τέτοιο συστηματικό κοσκίνισμα μέσα ἀπό τόσες διαφορετικές κρησάρες, δέν πιστεύω πλέον πώς ἔχουν τίς (ἀντιληπτικές καί βασικά πνευματικές) προϋποθέσεις γιά νά ἀφυπνιστοῦν ἐφ’ ἑξῆς. Αὐτοί θά εἶναι ἀμέριμνοι καί πανευτυχεῖς, ἀκόμη καί ἄν ὁ Μεγάλος Ἀδελφός βάλει αὔριο κάμερες στά σαλόνια, τίς τουαλέτες καί τίς κρεβατοκάμαρές τους. Ἀκόμη καί ἄν ἀρχίσουν νά τούς τεμαχίζουν, γιά νά τούς γεμίσουν κοριούς, κάμερες καί τσιπάκια, αὐτοί καί πάλι θά λένε πώς ὅλα γίνονται γιά τό καλό τους.

 

Ὑπάρχει ὅμως καί μία μεγάλη μερίδα πού ἔχει καταλάβει - καί πού εὐτυχῶς δείχνει πρόθυμη νά ἀντισταθεῖ. Τό εἴδαμε τότε στήν ψευτοπανδημία, τό διαπιστώνουμε ἐδῶ καί μερικούς μῆνες καί μέ τήν ψευδοταυτότητα καί τόν προσωπικό ἀριθμό, ὁ δρόμος εἶναι καί τώρα ἀκριβῶς ὁ ἴδιος: ἀποφασισμένη ἀντίδραση, ἀνένδοτη ἀντίσταση καί πλήρης ἄρνηση ὑποταγῆς. Καί δέν χωρᾶ κανένας φόβος, γιατί ἰσχύει καί ὡς πρός αὐτή τή νέα ἐξέλιξη ὅλα ὅσα γνωρίζουμε ἤδη: ὅσο παραμένουμε πολλοί αὐτοί πού ἀντιστεκόμαστε, κανένα σύστημα ἐκ μέρους τῶν καθαρμάτων δέν μπορεῖ νά σταθεῖ καί νά λειτουργήσει. Καί πάνω ἀπό ὅλα βεβαίως ἰσχύει το ἀκόμη σημαντικότερο: ὅτι ὁ Θεός δέν θά μᾶς ἀφήσει καί θά εἶναι κοντά μας, ἄν ἐμεῖς ἀποφασίσουμε νά μήν γονατίσουμε.

 

Ἐμεῖς, σύν Θεῶ, παραμένουμε ὄρθιοι λοιπόν. Παραμένουμε ἀνυπάκουοι. Καί (γιά νά μήν ξεχάσω καί τήν γνωστή ταμπέλα) βεβαίως παραμένουμε καί ἀρνητές. Ἀρνητές τοῦ στυγνοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ, τῆς ἑκούσιας ὑποταγῆς, τῆς λοβοτομημένης μακαριότητας. Παραμένουμε ἐλεύθεροι, κόντρα στά γαυγίσματα τῶν καθεστωτικῶν μαντρόσκυλων, ἀλλά καί στά χάχανα τῶν γονατιστῶν, ἐξηλιθιωμένων σκλάβων...

Εξωσωματική γονιμοποίηση και επιλογή εμβρύων. Όταν η επιστήμη λειτουργεί ανεξέλεγκτα.

Γράφει ο Νικόλαος Παναγιωτόπουλος

 

Πολλές φορές στο παρελθόν με την αρθρογραφία μας, αλλά και κάποιες ομιλίες σε ακαδημαϊκό κοινό έχουμε αναφερθεί στο θέμα της εξωσωματικής γονιμοποίησης από την πλευρά της βιοηθικής. Και ενώ από την πλειψηφία των γυναικολόγων σήμερα και από την τεράστια μερίδα του κόσμου συμπεριλαμβανομένης και της Εκκλησίας το θέμα της εξωσωματικής γονιμοποίησης φαίνεται να αντιμετωπίζεται θετικά έως και αδιάφορα, υπάρχουν πολύ σημαντικές πτυχές οι οποίες πρέπει συνεχώς να επαναλαμβάνονται. 

 

Για αυτό το θέμα αφορμή μας δίνει μία πρόσφατη είδηση, η οποία μας ήρθε από τα κατεχόμενα εδάφη της Κύπρου. Εκεί, όπως φαίνεται κάποια κλινική εξωσωματικής γονιμοποίησης υποσχόταν στους μέλλοντες γονείς ότι στην γονιμοποίηση του παιδιού τους θα χρησιμοποιηθεί σπέρμα από την Δανία ώστε τα παιδιά να έχουν την κληρονομική καταβολή βορειοευρωπαίου. Και για αυτό το λόγο συνέρρεαν άνθρωποι από την Αγγλία και από άλλες χώρες που θεωρούσαν ότι ο μηχανισμός της εξωσωματικής νομικά είναι πολύ πιο εύκολος στην περιοχή των κατεχομένων από ότι στην πατρίδα τους. Ποιο είναι το αποτέλεσμα; Παραθέτουμε ακριβώς την είδηση, έτσι όπως δημοσιεύτηκε:

 

Εξωσωματική γονιμοποίηση και επιλογή εμβρύων. Μια είδηση από τα κατεχόμενα της Κύπρου.

 

«Μια εκτεταμένη δημοσιογραφική έρευνα αποκάλυψε ένα σοβαρό ιατρικό και ηθικό σκάνδαλο στα κατεχόμενα της Κύπρου, όπου τουλάχιστον 30 παιδιά εκτιμάται ότι γεννήθηκαν μέσω εξωσωματικής γονιμοποίησης (IVF) με τη χρήση λανθασμένων δοτών σπέρματος ή ωαρίων. Οι υποψίες των γονέων επιβεβαιώθηκαν μέσω τεστ DNA, τα οποία έδειξαν γενετική καταγωγή διαφορετική από αυτή που είχαν επιλέξει, με την κλινική Dogus IVF Centre να βρίσκεται στο επίκεντρο των κατηγοριών.

 

Οι υποψίες των γονέων επιβεβαιώθηκαν από τεστ DNA που έδειξαν γενετική καταγωγή από την Τουρκία και γειτονικές περιοχές, αντί για τους επιλεγμένους δότες από τη Δυτική Ευρώπη.Πάνω από τις μισές περιπτώσεις συνδέονται με την κλινική Dogus IVF Centre, με την επαναλαμβανόμενη φύση των περιστατικών να υποδηλώνει συστημικό πρόβλημα ή εσκεμμένη απάτη.»

 

Δεδομένου ότι η πλύση εγκεφάλου για την επιστημονικότατα και την άψογη ηθική της εξωσωματικής που γίνεται στον κόσμο έχει σαν αποτέλεσμα να ιδρύονται συνεχώς παντού κέντρα εξωσωματικής και στην πατρίδα μας. Μία χώρα που πάσχει από υπογεννητικότητα να προβάλλεται μάλιστα και ως η μέθοδος για να αυξηθεί ο πληθυσμός, δεν θα κουραστούμε να επαναλαμβάνουμε ορισμένα πράγματα.

 

Εξωσωματική γονιμοποίηση και επιλογή εμβρύων. Πολλές οι ηθικές δυσκολίες.

 

Επειδή ακριβώς η μέθοδος της εξωσωματικής έχει πάρα πολλές ηθικές δυσκολίες θα πρέπει ο καθένας, ο οποίος αποφασίζει να ασχοληθεί με αυτήν, να γνωρίζει ότι η χρήση ωαρίων και σπερματοζωαρίων πολλές φορές μπορεί να είναι ανεξέλεγκτη και δεν αποδεικνύεται εύκολα η προέλευση από τις πηγές που οι γονείς πιστεύουν ότι προέρχονται. Επίσης, γίνεται επιλογή εμβρύων, με αποτέλεσμα τα έμβρυα τα οποία κατά την χριστιανική μας πίστη είναι ολοκληρωμένοι άνθρωποι, να καταστρέφονται επειδή θεωρούνται ακατάλληλα για αυτό που οι γονείς έχουν ζητήσει.

 

Μάλιστα, από ότι φαίνεται το νέο πεδίο, το οποίο η εξωσωματική θα επιδοθεί, θα είναι να επιλέγονται γενετικά τα έμβρυα εκείνα που θα πληρούν τις προϋποθέσεις με την καλύτερη σωματική κατάσταση, την καλύτερη μελλοντική υγεία, ώστε να αποφεύγονται υποτίθεται άτομα κατώτερης σωματικότητας και υγείας. Υπάρχουν ήδη αρκετές κλινικές, οι οποίες διατυμπανίζουν ότι εξειδικεύονται στην επιλογή εμβρύων και ότι οι γονείς μέσα απ’ αυτές μπορούν να αποκτήσουν τα υγιή και δυναμικά, υψηλής νοημοσύνης και δραστηριότητος άτομα τα οποία ονειρεύονται.Έτσι ότι δεν εμπίπτει σε αυτή την κατηγορία θα καταστρέφεται.

 

Τα σύχχρονα κέντρα εξωσωματικής επιδίδονται σε μαζική θανάτωση εμβρύων.

 

Άρα θα έχουμε γενοκτονίες των παιδιών εκείνων τα οποία δεν πληρούν τις προϋποθέσεις που η φιλοδοξία και ο εγωισμός μας επιβάλει. Και βέβαια ο Χίτλερ σκότωνε ανθρώπους στο στρατόπεδα συγκέντρωσης και αυτό επέφερε εν τέλει την γενική του καταδίκη. Όμως από ότι φαίνεται τα σύγχρονα κέντρα εξωσωματικής επιδίδονται σε πολύ μαζικότερη θανάτωση εμβρύων από ότι εκείνος.

 

Και το επικίνδυνο είναι ότι αυτό παρουσιάζεται με το μανδύα της επιστημονικής γνώσης και της τελευταίας λέξης της προόδου, ως κάτι το οποίο ηθικώς είναι ουδέτερο ή ακόμα και θετικό και βλέπουμε πρόσωπα, ακόμη και εκκλησιαστικούς παράγοντες να το παρουσιάζουν σαν κάτι πάρα πολύ σημαντικό να το επικροτούν και να επιβραβεύουν τους γονείς που είχαν μία τέτοια πρωτοβουλία.

 

Χρειάζεται πολύ μεγάλη ενημέρωση, αρκετή περίσκεψη και άπειρη απλότητα για να προχωρήσει κάνεις στις επιλογές του. Μπροστά δε θα πρέπει να μπαίνει ο εγωισμός και η αλαζονεία του καθενός μας αλλά ο σεβασμός η αγάπη και η φροντίδα στο ανθρώπινο πρόσωπο.

 

πηγή 

«Οι Ξεχασμένοι της Ανατολής» ~Η άγνωστη τραγωδία των Ελλήνων αιχμαλώτων της Μικρασιατικής Καταστροφής~

Γράφει ο Στυλ. Καβάζης

 

Η ιστορία ενός έθνους δεν είναι γραμμένη μόνο με θριάμβους, νίκες και στεφάνια δάφνης αλλά και με δάκρυα που δεν στέγνωσαν ποτέ, με ονόματα που δεν βρέθηκαν σε κανένα μνημείο και με πρόσωπα που χάθηκαν μέσα στην ομίχλη του χρόνου.

 

Ανάμεσα στις πιο τραγικές και λιγότερο γνωστές σελίδες της νεότερης ελληνικής ιστορίας βρίσκεται η μοίρα των Ελλήνων στρατιωτών που βρέθηκαν αιχμάλωτοι μετά τη συντριβή του μικρασιατικού μετώπου το καλοκαίρι του 1922.

 

Η ελληνική παρουσία στη Μικρά Ασία, που ξεκίνησε με την απόβαση του ελληνικού στρατού στη Σμύρνη τον Μάιο του 1919, είχε στηριχθεί στο όραμα της απελευθέρωσης των πανάρχαιων ελληνικών κοινοτήτων της Ιωνίας και στην ελπίδα ότι η «Μεγάλη Ιδέα» πλησίαζε στην ολοκλήρωσή της. Όμως η ιστορία των εθνών δεν ακολουθεί πάντοτε τα όνειρα των ανθρώπων.

 

Η τουρκική εθνική αντίσταση υπό τον Μουσταφά Κεμάλ ανέτρεψε την κατάσταση. Η μεγάλη τουρκική επίθεση του Αυγούστου του 1922 διέσπασε τις ελληνικές γραμμές και οδήγησε στην ταχύτατη κατάρρευση ενός μετώπου εκατοντάδων χιλιομέτρων. Στις φλόγες που τύλιξαν τη Σμύρνη και στον ξεριζωμό των χριστιανικών πληθυσμών, έκλεισε ένα κεφάλαιο περίπου τριών χιλιάδων ετών ελληνικής παρουσίας στη γη της Ιωνίας.

 

Μέσα στο χάος της υποχώρησης, δεκάδες χιλιάδες Έλληνες στρατιώτες αποκόπηκαν από τις μονάδες τους και πέρασαν στην αιχμαλωσία. Ανάμεσά τους βρίσκονταν απλοί στρατιώτες, ανθυπασπιστές, αξιωματικοί, αλλά ακόμη και ανώτατοι διοικητές σωμάτων στρατού και μεραρχιών.Για αυτούς δεν άρχισε η ειρήνη αλλά ένας άλλος πόλεμος χωρίς τέλος για τους περισσότερους,ο πόλεμος της επιβίωσης.

 

Δεμένοι σε φάλαγγες, κάτω από την προσταγή «Τσικάρ!» που σήμαινε να παραδώσουν ό,τι είχαν επάνω τους, οι αιχμάλωτοι ξεκίνησαν τις ατέλειωτες πορείες προς το εσωτερικό της Ανατολίας. Οι Τούρκοι τις αποκαλούσαν «Γεσίρ» οι πορείες των αιχμαλώτων.

 

Οι δρόμοι από τη Σμύρνη, τη Μαγνησία, το Αφιόν Καραχισάρ και τις γύρω περιοχές γέμισαν από ανθρώπινες σκιές. Άνδρες εξαντλημένοι από τις μάχες, πεινασμένοι και διψασμένοι, περπατούσαν για εβδομάδες ή και μήνες. Πολλοί δεν έφτασαν ποτέ στον προορισμό τους. Έπεσαν στις άκρες των δρόμων από την εξάντληση, τις αρρώστιες, τις κακουχίες ή τις βιαιότητες που συνόδευσαν την αιχμαλωσία.Όσοι επιβίωσαν οδηγήθηκαν στα στρατόπεδα του Ουσάκ, της Προύσας, του Μπαλικεσίρ, του Κιρ Σεχίρ και της Καισάρειας. Εκεί η καθημερινότητα έγινε ένας αργός αγώνας απέναντι στην πείνα, τη δυσεντερία, τον εξανθηματικό τύφο, την έλλειψη ιατρικής φροντίδας και την ψυχική κατάρρευση.

 

Οι μαρτυρίες των ελάχιστων επιζώντων μιλούν για ανθρώπους που έχασαν όχι μόνο το βάρος του σώματός τους αλλά και την αίσθηση του χρόνου. Άνδρες που, όταν επέστρεψαν στην Ελλάδα, φοβούνταν ακόμη το βήμα του φρουρού, απαντούσαν μηχανικά «Εφέντημ» στους υπαλλήλους του λοιμοκαθαρτηρίου και έκρυβαν το ψωμί τους, όπως έκαναν στα στρατόπεδα από φόβο μήπως τους το αφαιρέσουν.

 

Το καλοκαίρι του 1923, ύστερα από τις συμφωνίες που ακολούθησαν τη Συνθήκη της Λωζάννης, ξεκίνησε ο επαναπατρισμός των επιζώντων αιχμαλώτων. Τα πλοία που έφταναν στον Πειραιά δεν έφερναν νικητές. Έφερναν σκιές ανθρώπων.Ξένοι παρατηρητές συγκλονίστηκαν από την εικόνα τους. Σώματα αποστεωμένα, πρόσωπα γερασμένα πριν την ώρα τους, βλέμματα που είχαν δει περισσότερα από όσα μπορεί να αντέξει ένας άνθρωπος.

 

Δυστυχώς όμως, η τραγωδία δεν τελείωσε εκεί.

Χιλιάδες οικογένειες στην Ελλάδα δεν έλαβαν ποτέ την απάντηση που περίμεναν. Ένα όνομα σε έναν κατάλογο, μια επιστολή, έναν τάφο. Έμειναν με το βασανιστικό ερώτημα: «Τι απέγινε ο δικός μας άνθρωπος;»Γύρω από αυτούς τους αγνοουμένους γεννήθηκαν αργότερα μαρτυρίες και αφηγήσεις ότι κάποιοι Έλληνες αιχμάλωτοι ενδέχεται να παρέμειναν για πολλά χρόνια στην Τουρκία. Οι αφηγήσεις αυτές διατηρήθηκαν στη συλλογική μνήμη, όμως μέχρι σήμερα δεν έχουν επιβεβαιωθεί από επαρκή ιστορικά τεκμήρια. Η ίδια όμως η ύπαρξη τόσων οικογενειών χωρίς απαντήσεις αποτελεί ένα από τα πιο επώδυνα κεφάλαια της καταστροφής.

 

Και τότε σαν να μην φτάνουν όλα αυτά έρχεται η μεγάλη ειρωνεία της ιστορίας.

Μόλις δώδεκα χρόνια μετά την καταστροφή, το 1934, ο Ελευθέριος Βενιζέλος πρότεινε τον Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ για το Βραβείο Νόμπελ Ειρήνης. Για τον μεγάλο Κρητικό πολιτικό, που είχε πλέον επιλέξει τον δρόμο της συμφιλίωσης με τη νέα Τουρκία, αυτή η κίνηση αποτελούσε μια στρατηγική προσπάθεια να εξασφαλιστεί ένα ειρηνικό μέλλον για τις επόμενες γενιές των δύο λαών.

 

Αλλά για τις μάνες που κρατούσαν ακόμη τις φωτογραφίες των παιδιών τους, για τις χήρες που δεν είχαν ποτέ λάβει την είδηση του θανάτου του συζύγου τους, για τους πρόσφυγες που είχαν αφήσει πίσω πατρίδες, τάφους προγόνων και αναμνήσεις αιώνων, η πληγή ήταν ακόμη ανοιχτή.

 

Αυτή είναι η τραγωδία της πολιτικής και της ιστορίας τα κράτη πολλές φορές αναγκάζονται να συμφιλιώνονται πριν προλάβουν να επουλωθούν οι καρδιές των ανθρώπων.

 

Σήμερα, περισσότερο από έναν αιώνα μετά, το καθήκον της μνήμης παραμένει.

Όχι για να γεννηθεί νέο μίσος. Όχι για να κληροδοτηθούν στους απογόνους οι έχθρες των προγόνων.Αλλά για να μη σβήσει ποτέ η μνήμη εκείνων που περπάτησαν στους δρόμους της Ανατολής με δεμένα τα χέρια, εκείνων που γύρισαν από την κόλαση και εκείνων που δεν γύρισαν ποτέ.Γιατί οι λαοί που ξεχνούν τους νεκρούς τους χάνουν ένα κομμάτι της ψυχής τους και οι Έλληνες αιχμάλωτοι της Μικράς Ασίας, γνωστοί και άγνωστοι, με τάφο ή χωρίς τάφο, παραμένουν ακόμη φρουροί μιας πληγής που ο χρόνος δεν μπόρεσε να σβήσει.

 

Αιωνία τους η μνήμη.

 

ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ: Ένας αιχμάλωτος Έλληνας,από τους τυχερούς απελευθερωθέντες από τα κεμαλικά στρατόπεδα με απολύτως εμφανή τα σημάδια των κακουχιών και των βασανιστηρίων που υπέστη, άδειο βλέμμα καρφωμένο στο κενό με φοβισμένη στάση του σώματος, ζωντανός νεκρός στην κυριολεξία.

 

πηγή 

Συνεχίζω για 5η χρονιά στον ραδιοσταθμό Flash 99,4 FM

Γράφει ο Γιώργος Πιπερόπουλος

 

Στο Newcastle-Durham με πέτυχε τηλεφωνικά τη Δευτέρα 31 Αυγούστου ο φίλος δημοσιογράφος και παλιός μου φοιτητής Λάζαρος Λαζάρου ξεκινώντας τη ραδιοφωνική σαιζόν 22026-2027 με την εκπομπή «Mέχρι Nεωτέρας» στην οποία με φιλοξενεί εδώ και τέσσερα χρόνια για μισή ώρα κάθε Δευτέρα βράδυ από τις 9 μμ μέχρι το κλείσιμο.

 

Ήμουν εκεί για την ολιγοήμερη επίσκεψη μου στο κορυφαίο Βρετανικό Πανεπιστήμιο που εδώ και πολλά χρόνια με έχει τιμήσει με τον τίτλο του άμισθου επίτιμου Καθηγητή (Prof Piperopoulos Durham).

 

Στην συζήτηση το θέμα μας ήταν, τι άλλο θα μπορούσε άλλωστε να είναι τέτοιες μέρες, η 90η Διεθνής Έκθεση Θεσσαλονίκης και οι αναμενόμενες ομιλίες των Αρχηγών Πολιτικών Κομμάτων οι οποίες γίνονται εδώ και πολλές δεκαετίες.

 

Το σχετικό κείμενο μου για το ίδιο θέμα με τον τίτλο «Εξαγγελίες Δ,Ε.Θ.: Περί χρημάτων ή Περί Ανθρώπων;» δημοσιεύθηκε ήδη εδώ στον αγαπημένο διαδικτυακό ιστότοπο.

 

Προσπάθησα στα λεγόμενά μου να συνδυάσω, βρισκόμενος σε Αγγλικό έδαφος, το κλασικό ελληνικό Αριστοφανικό χιούμορ με το επίσης γνωστό Βρετανικό χιούμορ και ελπίζω να το πέτυχα έστω μερικώς.

 

Χθες απόγευμα επέστρεψα στην Πατρίδα τις ίδιες ώρες που ακουγόταν οι εξαγγελίες του Προγράμματος πολλών δισεκατομμυρίων ευρώ του κ Τσίπρα, Προέδρου της «ΕΛ.Α.Σ.»

 

‘Όταν βρεθεί ο χρόνος σας προσκαλώ να ακούσετε όσα είπαμε εγώ και ο Λάζαρος Λαζάρου την Δευτέρα και θα λέμε κάθε Δευτέρα βράδυ χρησιμοποιώντας τον παρακάτω σύνδεσμο:

https://youtu.be/q5e8_2mnNm4

Η Καλή Κοιλάδα στο οροπέδιο της Πέλλας μέσα από τα "ιπτάμενα μάτια" του Γιάννη Κατσέα. (βίντεο)

από το κανάλι Giannis Katseas 

 

Καλη Κοιλαδα (Ντομπρο Πολε): Το οροπέδιο της Πέλλας με τους υδάτινους σφαγνώνες 

 

Ένα μαγευτικό υποαλπικό τοπίο σε υψόμετρο 1.523 μέτρων στο όρος Καϊμακτσαλάν, που σχηματίστηκε πάνω σε κρατήρα από παλιό ηφαίστειο.Και μόνο το όνομα «Ντόμπρο Πόλε» δείχνει ότι βρισκόμαστε σε συνοριακή περιοχή: οι λέξεις είναι σλάβικες, σημαίνουν «Καλή Κοιλάδα» και σηματοδοτούν μια έκταση σε υψόμετρο 1.523 μέτρων στο όρος Καϊμακτσαλάν (ή αλλιώς Βόρας, πιο επίσημα), εκεί όπου τελειώνουν τα εδάφη της Ελλάδας και αρχίζουν, λίγο πιο πέρα, αυτά της γειτονικής δημοκρατίας των σκοπιανών.

 

Πρόκειται για ένα οροπέδιο της Πέλλας, που κάποτε υπήρξε διάσημο ως τόπος μιας μάχης προς το τέλος του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου (Σεπτέμβριος 1918). Σήμερα, τα ιστορικά βιβλία τη θυμούνται ακόμα ως «Μάχη του Ντόμπρο Πόλε», καταγράφοντας ότι ο ενωμένος στρατός της Ελλάδας, της Γαλλίας και της Σερβίας νίκησε τους Βούλγαρους –οι οποίοι κατείχαν τότε την περιοχή– και τους Γερμανούς συμβούλους τους. Το αποτέλεσμα αυτό, μάλιστα, οδήγησε σε εξέγερση των Βουλγάρων στρατιωτών κατά της διοίκησής τους και σε εισβολή των Συμμάχων στη χώρα τους.

 

Ο σημερινός επισκέπτης θα δει τα μνημεία των πεσόντων, καθώς και το διαμορφωμένο Σέρβικο Νεκροταφείο, τα οποία θυμίζουν αυτό το παρελθόν. Κατά κύριο λόγο, όμως, θα βρεθεί σε ένα μαγευτικό φυσικό τοπίο, με χαρακτηριστικούς σφαγνώνες νερού και εκθαμβωτικά δάση, τα οποία θεωρούνται από τα ομορφότερα σε όλη την Ελλάδα.

 

Λιβάδια, σφαγνώνες και υπέροχα δάση. Η Καλη Κοιλαδα αρθρώνεται ως μια φυσική λεκάνη 3.350 στρεμμάτων, η οποία έχει σχηματιστεί πάνω σε κρατήρα παλιού ηφαιστείου και απλώνεται κυκλικά, διαθέτοντας μια περίμετρο 5 (περίπου) χιλιομέτρων. Εντοπίζεται πιο πάνω από το Άνω Λουτράκι –παλιότερα Άνω Πόζαρ– έναν ιστορικό μα καταργημένο (από το 1951) οικισμό στην κορυφή του βουνού Ίσιο Πεύκο, ο οποίος έδωσε τη θέση του στο σημερινό Λουτράκι, που αναπτύχθηκε 5 χιλιόμετρα πιο πέρα, προς τα δυτικά.

 

Η εκτεταμένη κοιλάδα έχει θεμελιώδη χαρακτηριστικά υποαλπικού λιβαδιού, ταυτόχρονα όμως συγκροτεί και υδροβιότοπο –συνδυασμός σπάνιος, ο οποίος τονίζει τη μοναδικότητα του τοπίου. Ως αποτέλεσμα, λοιπόν, η Καλη Κοιλαδα φιλοξενεί αρκετά δυσεύρετα δείγματα χλωρίδας, όπως και σπάνια είδη άγριας ζωής (κυρίως ορνιθοπανίδας).

 

Το πρώτο που θα παρατηρήσετε ερχόμενοι εδώ, πάντως, είναι η εξαιρετική θέα που διαθέτει το οροπέδιο, καθώς στα ανατολικά του υψώνεται κωνικά η λεγόμενη «Αγελαδίτσα» (όπως αποκαλούν οι ντόπιοι, χαϊδευτικά, το βουνό Κράβιτσα) και πιο πίσω η κορυφή Πέτερνικ. Στα δυτικά, πάλι, βλέπει κανείς τους ορεινούς όγκους Σοκόλ και Κιλιντέρκα, ενώ στα νότια θα χαζέψετε αμφιθεατρικά όλη σχεδόν την πεδιάδα της Αλμωπίας.

 

Το δεύτερο πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό, ασφαλώς, είναι τα πυκνά, καταπράσινα δάση που περιστοιχίζουν την περιοχή και θα χρειαστεί να διαβείτε κι εσείς (σε τμήματά τους). Κυριαρχούν οι οξιές, θα συναντήσετε όμως και αρκετά έλατα Μακεδονικού τύπου, πλατύφυλλες βελανιδιές, αρκεύθους, καθώς και πεύκα, καστανιές και ίταμους. Έχετε ωστόσο τον νου σας και για τα πενταβέλονα πεύκα –δέντρα ιδιαιτέρως σπάνια για τα δικά μας δεδομένα. Όπως είπαμε και πιο πριν, πρόκειται για μερικά από τα ομορφότερα δάση σε όλη την Ελλάδα. Στο ανατολικό τους κομμάτι, μάλιστα, οι ειδικοί πιθανολογούν ότι επιβιώνουν λύγκες, είδος κατά τα λοιπά (σχεδόν) εξαφανισμένο στη χώρα μας.

 

Όσον αφορά τη λοιπή χλωρίδα, τώρα, αφθονούν τα υδροχαρή φυτά, π.χ. βιόλες, ορισμένες σπάνιες ορχιδέες, κρόκοι και φριτιλαριές, αλλά και το ιδιαίτερο, εντομοφάγο Drosera anglica, που στη χώρα μας ευδοκιμεί μονάχα στην Καλή Κοιλάδα. Επιπλέον, η περιοχή έχει πολύ μεγάλη σημασία για τον Ασπροπάρη (είδος μικρού, λευκού γύπα), καθώς απειλείται με εξαφάνιση, φιλοξενεί ωστόσο κι άλλα σπάνια είδη πτηνών –π.χ. δασόκοτες. Η ερπετοπανίδα κυριαρχείται από αλπικούς και λοφιοφόρους τρίτωνες, φρύνους και δυσεύρετες αμμόσαυρες, ενώ αφθονούν επίσης οι λύκοι, οι λαγοί, τα αγριογούρουνα και τα ζαρκάδια.

 

Πέρα ωστόσο από όλα αυτά τα σημαντικά, το πιο χαρακτηριστικό γνώρισμα της Καλής Κοιλάδας είναι οι σφαγνώνες του, οι οποίοι βρίθουν στις εδώ εκτάσεις. Με τη λέξη αυτή περιγράφουμε κοιλότητες στο έδαφος με μικρό (σχετικά) βάθος, γεμάτες με στάσιμα νερά, οι οποίες δίνουν την εντύπωση δεκάδων μικροσκοπικών λιμνών. Πέρα από την ιδιαίτερη νότα που προσφέρουν στο κάλλος του τοπίου, οι σφαγνώνες αυτοί είναι και βοτανικώς σημαντικοί, καθώς η υγρασία και η φυσική τους οξύτητα προσελκύουν βρύα και διάφορα σπάνια, ποώδη φυτά.

Θεοφάνης Μαλκίδης: «Δεν σταμάτησε ποτέ η ανάφλεξη στην Μέση Ανατολή. Η Ελλάδα και η Ευρώπη στην παρούσα συγκυρία».

Για τα όσα γίνονται στην Μέση Ανατολή, για το πως θα αντιδράσει η Τουρκία στην “ασπίδα του Αχιλλέα”, αλλά και το τι γίνεται στην Ευρώπη, μίλησε στο Radio Me 88.4 και την εκπομπή «Ενημέρωση 2.0» με τους Μανώλη Θέμελη και Γιάννη Χριστόπουλο, ο Δρ. Πολιτικών και Κοινωνικών Επιστημών, Θεοφάνης Μαλκίδης.

 

Ο Θεοφάνης Μαλκίδης, μίλησε στο Radio Me 88.4 και την εκπομπή «Ενημέρωση 2.0» με τους Μανώλη Θέμελη και Γιάννη Χριστόπουλο όχι μόνο για τα όσα γίνονται στην Μέση Ανατολή, για το πως θα αντιδράσει η Τουρκία στην “ασπίδα του Αχιλλέα”, αλλά και το τι γίνεται στην Ευρώπη σε πολιτικό επίπεδο.

 

Για τις εξελίξεις στην Μέση Ανατολή:

“Eδώ και δεκαετίες και στο βάθος των αιώνων φλέγεται η Μέση Ανατολή. Είναι μία αντιπαράθεση με την οποία, ασχολείται πλέον όλος ο κόσμος, αφού αφορά στην καθημερινότητα μας.

 

Αγγίζει και την χώρα μας, το παρόν και το μέλλον μας. Δεν σταμάτησε ποτέ η ανάφλεξη στην Μέση Ανατολή. Η Ελλάδα πρέπει να αναλάβει πρωτοβουλίες για την εκεχειρία και την ειρήνη. Και όχι φυσικά ο Ερντογάν και η Τουρκία. Να θυμίσουμε οτι έχουν εκλογές οι ΗΠΑ και το Ισραήλ”.

 

Για το Ισλαμικό ΝΑΤΟ ανέφερε οτι αποτελεί ευθεία απειλή για την πατρίδα μας, αλλά και την ειρήνη στην Ανατολή, τονίζοντας οτι Τουρκία και Πακιστάν χρησιμοποιούν το μεταναστευτικό ζήτημα.

 

Ενώ για την Τουρκία και το πως θα αντιδράσει στην “ασπίδα του Αχιλλέα”, τόνισε:

“Ήδη υφίστανται δύο τουρκικές NAVTEX. Μην ξεχνάμε οτι η “Γαλάζια Πατρίδα” θα αποτελεί και νόμο του κράτους, άρα δεν έχει να κάνει με μία μόνο αντίδραση.

 

Πρόκειται για μία μόνιμη και επικίνδυνη κατάσταση. Στην Αλεξανδρούπολη τις περασμένες μέρες υπήρξε ένα τουρκικό drone, που επόπτευε την περιοχή για 3 ώρες και είχε άμεση επίπτωση σε πτήση της πολιτικής αεροπορίας μας.

Άρα αφορά σε μία κατάσταση που σχετίζεται με σημαντικά ζητήματα”.

 

Τόνισε οτι το Κατάρ χρηματοδοτεί την Τουρκία, ενώ αναφέρθηκε αναλυτικά στην στενή συνεργασία Ελλάδας – Ισραήλ, που οφείλεται στην παρούσα συγκυρία.

 

Αναφορικά με το τι γίνεται στην Ευρώπη σε πολιτικό επίπεδο, ανέφερε:

“Άλλα βλέπαμε στην Γαλλία στις Δημοσκοπήσεις και τελικά κέρδισε ο Μακρόν και όχι η Λεπέν.

Υπάρχει μία κρίση ηγεσίας στην Ευρώπη. Βρισκόμαστε σε μία κρίση ταυτότητας. Η Ευρώπη για πολλούς λόγους αποφάσισε να “αυτοκτονήσει”.

Δεν χρειάζεται να την ακολουθήσει η Ελλάδα”.

 

Τέλος σχολίασε τον πόλεμο Ρωσίας – Ουκρανίας:

“Πλέον οι επιχειρήσεις μεταφέρονται στην Ευρώπη, είδατε τι έγινε και στην Λειψία. Το πράγμα μάλλον περιπλέκεται. Μένει να δούμε πως θα εξελιχθεί”.

 

Ακούστε αναλυτικά όσα είπε ο Θεοφάνης Μαλκίδης στο Radio Me 88.4, στον παρακάτω σύνδεσμο

https://malkidis.blogspot.com/2026/09/blog-post_447.html#more

Γιατί ο Περιστερίου Γρηγόριος έχασε τη μάχη του Εσταυρωμένου

Γράφει ο Βασίλειος Ξεσφίγγης 

 

Το άρθρο με τίτλο «Γιατί ο Περιστερίου Γρηγόριος έχασε τη μάχη του Εσταυρωμένου» αποτελεί έναν πνευματικό κόλαφο ενάντια στην αυθαιρεσία και μια βαθιά καταγραφή της σύγχρονης εκκλησιαστικής κρίσης. Μέσα από τις γραμμές του, ξεδιπλώνεται το χρονικό μιας προκλητικής απόφασης που ξεκίνησε από τη Μητρόπολη Περιστερίου και εξελίχθηκε σε μια πρωτοφανή δίωξη του Εσταυρωμένου, η οποία πυροδότησε τα άμεσα αντανακλαστικά του πιστού λαού. Ο τίτλος αυτός συμπυκνώνει την απόλυτη ήττα του Μητροπολίτη Γρηγορίου, ο οποίος, επιχειρώντας να επιβάλει μια αμφιλεγόμενη λειτουργική ανανέωση και απομακρύνοντας τον εσταυρωμένο πίσω από την Αγία Τράπεζα, βρέθηκε αντιμέτωπος με ένα παγκόσμιο κύμα οργής. Η αντίσταση των πιστών και η καθολική αφύπνιση των Ορθοδόξων μετέτρεψαν μια σχεδιασμένη επιβολή σε έναν θριαμβευτικό συναγερμό της πίστης, αποδεικνύοντας γιατί αυτή η μάχη χάθηκε οριστικά και αμετάκλητα για τους εμπνευστές της. 

 

Την ώρα της κορύφωσης του Θείου Δράματος, πάνω στον Γολγοθά, ο Ιησούς Χριστός φαινόταν στα μάτια του κόσμου ότι έχασε τη μάχη. Ηττημένος, γυμνός και καταδικασμένος, έμοιαζε να έχει λυγίσει κάτω από την εξουσία των Αρχιερέων και των σταυρωτών Του. Όμως, η ιστορία της πίστης δεν γράφεται με τους όρους των ανθρώπων. Μετά τη Σταύρωση ήρθε η Ανάσταση· ακολούθησε ο αιώνιος Θρίαμβος του Χριστού και της Χριστιανοσύνης, που διέλυσε το σκοτάδι και εκμηδένισε τους διώκτες Του.

 

Αυτή η ίδια ιστορία, με έναν τρόπο σχεδόν καρμικό, έμοιαζε να επαναλαμβάνεται στη Μητρόπολη Περιστερίου. Ένας σύγχρονος Αρχιερέας αποφάσισε να αποκαθηλώσει τον Εσταυρωμένο από τη φυσική, προαιώνια θέση του πίσω από την Αγία Τράπεζα, τοποθετώντας στη θέση Του μια καρέκλα (σύνθρονο). Το σύνθημα δόθηκε και, σαν έτοιμοι από καιρό, ακολούθησαν το παράδειγμά του και άλλοι Αρχιερείς ανά την Ελλάδα, την Κύπρο και τον κόσμο, επιχειρώντας μια πρωτοφανή αλλοίωση της ορθόδοξης λατρευτικής παράδοσης.

 

Ωστόσο, υπολόγισαν χωρίς τον «ανίκητο στρατό» της Εκκλησίας: τον ίδιο τον πιστό λαό.

 

Το εκπληκτικό ξύπνημα του Ορθόδοξου λαού

 

Αυτό που ακολούθησε ήταν μια πνευματική εξέγερση. Στην αρχή, λίγοι πιστοί στο Περιστέρι άρχισαν να υψώνουν φωνή διαμαρτυρίας. Πολύ γρήγορα, οι λίγοι έγιναν πολλοί και οι πολλοί ακόμα περισσότεροι. Το κύμα της οργής και της αντίστασης ξεπέρασε τα όρια της συγκεκριμένης Μητρόπολης. Από το Μεσολόγγι, τον Βόλο, την Κρήτη, τη Θεσσαλονίκη, την Κόρινθο, μέχρι την Κύπρο και την Αμερική, οι Ορθόδοξοι χριστιανοί ξεσηκώθηκαν ενάντια στην ασέβεια.

 

Δίπλα στο ευσεβές πλήρωμα στάθηκαν ως πνευματικοί φάροι γηραιοί μητροπολίτες, γέροντες μοναχοί και ευλαβείς κληρικοί, αρνούμενοι να συμπλεύσουν με τη νεοτερική εκτροπή. Η πίεση έγινε τόσο ασφυκτική και τα πράγματα ζόρισαν τόσο πολύ, που ο ίδιος ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος αναγκάστηκε να επισκεφθεί τη Μητρόπολη Περιστερίου προκειμένου να προσφέρει σανίδα σωτηρίας και στήριξης.

 

Οι πιστοί του Περιστερίου, όμως, δεν λύγισαν· έφτασαν μέχρι την Ιερά Σύνοδο. Άλλοι πιστοί αγωνιστές ανά την Ελλάδα με τον δυναμικό τους αγώνα, ανάγκασαν ιερείς και μητροπολίτες σε πολλές περιοχές της Ελλάδας να πάρουν πίσω τις αυθαιρεσίες τους και να επαναφέρουν τους Εσταυρωμένους στη θέση τους.

 

Η απόφαση-ράπισμα της Ιεράς Συνόδου και η ανταρσία

 

Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, βλέποντας την καθολική κατακραυγή και την πίεση των πιστών του Περιστερίου, αποφάσισε και έδωσε ρητή εντολή επιστροφής του Εσταυρωμένου στη θέση του. Ασφαλώς, ο Μητροπολίτης Γρηγόριος και οι όμοιοί του Αρχιερείς επέδειξαν ανυπακοή και δεν συμμορφώθηκαν, εμμένοντας στην εγωιστική τους στάση.

 

Ωστόσο, η πραγματικότητα είναι οφθαλμοφανής: η υπόθεση αυτή έχει χαθεί γι' αυτούς. Όποια κι αν ήταν τα σκοτεινά τους σχέδια ή οι θεολογικοί ακροβατισμοί τους, τουλάχιστον για την ώρα, έχουν πλήρως ατονήσει.

 

Το μεγαλύτερο «κακό» που κατάφεραν για τους εαυτούς τους είναι ότι έθεσαν τους Ορθόδοξους χριστιανούς σε κατάσταση απόλυτου συναγερμού. Πλέον, ο πιστός λαός βλέπει με μισό μάτι οποιαδήποτε αλλαγή επιχειρεί η διοικούσα Εκκλησία και αντιδρά ακαριαία. Κάποτε, ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος χρειαζόταν να διοργανώνει μεγαλειώδεις λαοσυνάξεις για να αφυπνίσει τα αντανακλαστικά των χριστιανών. Σήμερα, εξαιτίας της αγαρμοσύνης και της αλαζονείας του Περιστερίου Γρηγορίου, αυτή η αφύπνιση γίνεται αυτόματα.

 

Ένας σύγχρονος Χριστομάχος στα μαύρα κατάστιχα της Ιστορίας

 

Πρόκειται για μια τεράστια νίκη των χριστιανών και του Χριστού. Ο Μητροπολίτης Γρηγόριος ηττήθηκε κατά κράτος στον πόλεμο που ο ίδιος κήρυξε ενάντια στο ιερότερο σύμβολο της πίστης μας και στον ίδιο τον Ιησού Χριστό τον Εσταυρωμένο. Ως άνθρωπος είναι θνητός· όταν έρθει η ώρα να φύγει από τη ζωή και να κριθεί, είναι απολύτως βέβαιο ότι ο επόμενος Μητροπολίτης Περιστερίου δεν θα έχει καμία απολύτως όρεξη να συνεχίσει αυτή την παράλογη κόντρα με το ποίμνιό του. Οι πιστοί της περιοχής θα φροντίσουν να του το καταστήσουν σαφές από την πρώτη κιόλας μέρα.

 

Το όνομα του Γρηγορίου έχει ήδη γραφτεί με μελανά γράμματα στα μαύρα κατάστιχα της εκκλησιαστικής ιστορίας. Θα μνημονεύεται δίπλα στον Άρειο και στους Εικονομάχους ως ένας σύγχρονος Χριστομάχος. Η μαύρη σφραγίδα της δίωξης του Εσταυρωμένου θα τον ακολουθεί αμείλικτα και σε αυτή τη ζωή, αλλά και μετά θάνατον, εις τους αιώνας των αιώνων.

 

Η μάχη του Περιστερίου ήταν απλώς η γενική δοκιμή. Οι συνειδητοποιημένοι χριστιανοί, έχοντας πλέον ακονίσει τα πνευματικά τους όπλα, είναι πανέτοιμοι για τις νέες προκλήσεις που έρχονται, με αποκορύφωμα το ορόσημο του 2033 και όσα παρασκηνιακά ετοιμάζονται για εκείνο το έτος. Ο Εσταυρωμένος Χριστός δεν εκθρονίζεται από καμία ανθρώπινη ματαιοδοξία.

 

Κερδίσαμε, επαγρυπνούμε και συνεχίζουμε!

Πηγή Ορθή Πίστη