Ιστορική απόφαση από τη Σουηδία: Καταργείται οριστικά η μόνιμη άδεια διαμονής για τους «πρόσφυγες»!

Το σουηδικό κοινοβούλιο υπερψήφισε ένα ιστορικό νομοσχέδιο με το οποίο καταργείται οριστικά η δυνατότητα χορήγησης μόνιμης άδειας διαμονής (permanent residency) σε αιτούντες άσυλο, πρόσφυγες και συγκεκριμένες άλλες ομάδες παράνομων μεταναστών.

 

Η νέα αυτή αυστηρή νομοθεσία θα τεθεί σε ισχύ από τις 12 Ιουλίου, σφραγίζοντας μια καθολική στροφή της σκανδιναβικής χώρας στο μεταναστευτικό ζήτημα.  

 

Μέχρι σήμερα, οι προσωρινές άδειες διαμονής αποτελούσαν ήδη τον κανόνα στη Σουηδία, ωστόσο υπήρχε πάντα το νομικό παράθυρο για τη μετατροπή τους σε μόνιμες υπό προϋποθέσεις. 

 

Με τη νέα κυβερνητική απόφαση που εγκρίθηκε την Τρίτη, η επιλογή αυτή αφαιρείται πλήρως για τις συγκεκριμένες ομάδες μεταναστών, ξεκαθαρίζοντας ότι η παραμονή τους στη χώρα θα είναι αυστηρά προσωρινή και όχι αυστηρά μόνιμη όπως συμβαίνει σε άλλες χώρες όπως η Ελλάδα.

 

Η απόφαση αυτή δεν επηρεάζει όσους έχουν ήδη μόνιμη άδεια

 

Σύμφωνα με τις λεπτομέρειες του νομοσχεδίου, τα νέα μέτρα δεν έχουν αναδρομική ισχύ. Αυτό σημαίνει ότι όσοι μετανάστες και πρόσφυγες έχουν ήδη προλάβει να εξασφαλίσουν μόνιμη άδεια διαμονής στη Σουηδία δεν θα επηρεαστούν από τις αλλαγές και το καθεστώς τους παραμένει ως έχει.

 

Η εξέλιξη αυτή θεωρείται μνημειώδης, καθώς η Σουηδία αποτελούσε για δεκαετίες το προπύργιο των «ανοιχτών συνόρων» και της υποδοχής μεταναστών στην Ευρώπη.

 

Η ραγδαία αύξηση της εγκληματικότητας, η δράση των μεταναστευτικών συμμοριών και η αποτυχία ενσωμάτωσης ανάγκασαν την κυβέρνηση της Στοκχόλμης να λάβει δραστικά μέτρα, ευθυγραμμιζόμενη με μια γενικότερη τάση σκληρής αποτροπής που σαρώνει πλέον ολόκληρη τη Γηραιά Ήπειρο.

Το ερώτημα όμως είναι: Μήπως είναι ήδη αργά;

 

πηγή 

Μια τεράστια δεξαμενή γλυκού νερού βρίσκεται στις ερήμους της Λιβύης, της Τυνησίας και της Αλγερίας!

Το αποτέλεσμα ερευνών που έγιναν στη Σαχάρα, δημοσιεύθηκε την Πέμπτη από τη γαλλική εφημερίδα «La Croix» και αναδημοσιεύθηκε στα αραβικά από την Al-Wasat Gate, αποκαλύπτοντας ότι ο όγκος του γλυκού νερού κάτω από την έρημο Σαχάρα μεταξύ Λιβύης, Τυνησίας και Αλγερίας εκτιμάται σε περίπου 40 τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα, που ισοδυναμεί με το μισό όγκο της Κασπίας Θάλασσας. 

 

Όπως σημειώνει χαρακτηριστικά η «La Croix»:

 

«Κάτω από την άμμο βρίσκεται ένα κολοσσιαίο απόθεμα γλυκού νερού, 40 τρισεκατομμύρια κυβικά μέτρα, ή το μισό του όγκου της Κασπίας Θάλασσας. Αν αυτή η ποσότητα νερού απλωνόταν σε ολόκληρη την επιφάνεια της Γαλλίας, η χώρα θα βρισκόταν 73 μέτρα κάτω από το νερό»

 

Η Αλγερία ανέλαβε την πρώτη εκ περιτροπής προεδρία ενός νέου συμβουλευτικού οργάνου μαζί με την Τυνησία και τη Λιβύη, με στόχο τη βιώσιμη διαχείριση του τεράστιου υδροφορέα γλυκού νερού, σύμφωνα με το δημοσίευμα της γαλλικής εφημερίδας.

 

Στις 29 Απριλίου, η Λιβύη, η Αλγερία και η Τυνησία υπέγραψαν τη συμφωνία της Διακήρυξης της Τρίπολης για τη δίκαιη εκμετάλλευση αυτού του υδάτινου πόρου μεταξύ των τριών χωρών, την υιοθέτηση κοινής διαχείρισης των υπόγειων υδάτινων πόρων στη βόρεια Σαχάρα και τη δημιουργία μιας νέας φάσης περιφερειακής συνεργασίας στη διαχείριση των διασυνοριακών υδάτινων πόρων.

 

Το έργο αυτού του φορέα αναμένεται να οδηγήσει σε έναν τύπο για την κατανομή των υδάτινων πόρων με βάση μαθηματικά μοντέλα, δεδομένου ότι το 62% αυτών των πόρων βρίσκεται βαθιά εντός του εδάφους της Αλγερίας, σε σύγκριση με το 30% στη Λιβύη και το 8% στην Τυνησία.

—

Echedoros.blog

ΠΡΩΤΟΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ ΑΓΓΕΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ: ΔΙΩΞΗ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΜΟΥ ΑΠΟ ΤΟΝ ΜΗΤΡ. ΠΕΙΡΑΙΩΣ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΓΙΑ ΛΟΓΟΥΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ

Πέμπτη 18 Ἰουνίου 2026

 

Δικαστικό Μέγαρο Πειραιῶς

Σκουζέ 3-5

2ος ὄροφος

Αἴθουσα 208

Ὤρα 2 μ.μ.

 

Ὅσοι πιστοί προσέλθετε!

Εὔχεσθε!

Δόξα σοι ὁ Θεός Τριάς Ἁγία, δόξα σοι!

 

πηγή 

Μακεδονομάχοι και Ιερομάρτυρες που έπεσαν, δολοφονήθηκαν ή απεβίωσαν την εβδομάδα 15/06 με 21/06.

Μιχαήλ Μελάς [† 17 Ιουνίου 1897]

Στους παρακάτω συνδέσμους από το ιστολόγιο της Ευαγγελίας Λάππα μπορείτε να βρείτε πληροφορίες για τους Μακεδονομάχους που έπεσαν, δολοφονήθηκαν ή απεβίωσαν από την 15/06 μέχρι την 21/06, καθώς και Ιερομάρτυρες που δολοφονήθηκαν από τους κομμουνιστοσυμμορίτες κατά το ίδιο διάστημα από το 1941 μέχρι το 1949.

ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΙ

[15 Ιουνίου] 

Αντώνιος Κασάπης

[16 Ιουνίου] 

Ιωάννης Γκριμ
Ευθύμιος Λώλης ή Λιώλης
Αριστείδης Τσάμαλης ή Τζιάμαλης

[17 Ιουνίου] 

Μιχαήλ Μελάς
Δημήτριος Παπαπέτρος

[19 Ιουνίου]  

Γεώργιος Δήμτσου
Στέργιος Μαΐου
Γεώργιος Παπαλεξίου
Κωνσταντίνος Δίντσες ή Σερέτης
Χρήστος Στέφος
Τρύφων Στέφου
Νικόλαος Τάκου
Δημήτριος Τσάιος

[20 Ιουνίου] 

Ιωάννης Καλογεράκης

[21 Ιουνίου] 

Αναστάσιος
Σταύρος Ανδρουλακάκης
Αλέξανδρος Λούης
Παύλος Παπαμανουσάκης

ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΕΣ 

 

[19 Ιουνίου] 

 

π. Αθανάσιος Καλογερόπουλος

ΑΓΙΟΣ ΙΕΡΩΝΥΜΟΣ: Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΤΗΣ ΔΥΣΗΣ

Του ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού 

 

Ένας από τους μεγαλύτερους αγίους και Πατέρες της Δυτικής Εκκλησίας είναι και ο άγιος Ιερώνυμος. Φυσικά ομιλούμε για την εποχή που η Εκκλησία σε Ανατολή και Δύση ήταν ενωμένη και η δυτική Χριστιανοσύνη ήταν ορθόδοξη. Οι Πατέρες της Δυτικής Εκκλησίας των πρωτοχριστιανικών χρόνων υπήρξαν σε αγιότητα και θεολογική κατάρτιση εφάμιλλοι των Πατέρων της Ανατολής, οι οποίοι συνέβαλαν τα μέγιστα στην ανάπτυξη της εκκλησιαστικής αυτοσυνειδησίας, την διασάφηση των δογμάτων και τον ευαγγελισμό των λαών που βρίσκονταν στην πλάνη και την παχυλή ειδωλολατρία. 

 

Ένας λοιπόν από αυτούς τους Πατέρες ήταν και ο άγιος Ιερώνυμος. Γεννήθηκε το 347 στην πόλη Στριδώνα της Δαλματίας και ήταν Ιλλυρικής καταγωγής. Οι γονείς του, εύποροι και συνειδητοί χριστιανοί, του έδωσαν μόρφωση και του ενέπνευσαν την ευσέβεια. Σε ηλικία επτά μόλις ετών τον έστειλαν στη Ρώμη για να σπουδάσει φιλολογία και ρητορική, κοντά στον ονομαστό δάσκαλο και φιλόσοφο Ρουφίνο, με τον οποίο συνδέθηκε με φιλία. Στη Ρώμη έμεινε δεκαπέντε χρόνια. Περί το τέλος αυτής της περιόδου αποκήρυξε τη φιλία του Ρουφίνου και μαζί τις κακοδοξίες του Ωριγένη, τις οποίες είχε ενστερνιστεί και δίδασκε ο δάσκαλός του. Στη συνέχεια ο Ιερώνυμος, σε ηλικία δεκαεννέα ετών βαπτίσθηκε χριστιανός από τον επίσκοπο Ρώμης Λιβέριο. Το 367 μετέβη στους Τρεβήρους, για να συνεχίσει τις σπουδές του και αργότερα το 372 στην πόλη Ακυλεία της Τεργέστης για τον ίδιο λόγο. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του στράφηκε προς την ασκητική ζωή, αλλά οι απολαύσεις και οι πειρασμοί της ζωής δεν του επέτρεψαν να μυηθεί και να ακολουθήσει το μοναχικό βίο. Αναφέρεται πως για λίγο καιρό έζησε βίο έκλυτο, όπου για το σύντομο παραστράτημά του έκλεγε και θρηνούσε σε όλη του τη ζωή.

 

Το 373 αποφάσισε να επισκεφτεί τους Αγίους Τόπους, όπου έζησε ο Κύριος, αλλά όταν έφτασε στην Αντιόχεια αρρώστησε βαριά και παραλίγο να πεθάνει. Εκεί συναισθάνθηκε την αμαρτωλότητά του και μετανόησε πικρά για τον έκλυτο βίο του. Ύστερα από θερμή προσευχή στο Θεό θεραπεύτηκε θαυματουργικά. Το γεγονός αυτό στάθηκε αφορμή να αφιερώσει τον υπόλοιπο βίο του στην εν Χριστώ ζωή και την υπηρεσία της Εκκλησίας. Δεν πήρε το δρόμο προς τα άγια προσκυνήματα, αλλά το δρόμο της ερήμου της Συρίας, όπου με άσκηση και προσευχή καθάρθηκε και αγιάστηκε. Το 378 γύρισε στην Αντιόχεια, όπου ο επίσκοπος Παυλίνος τον χειροτόνησε, χωρίς τη θέλησή του πρεσβύτερο το 379. Όμως ο Ιερώνυμος ουδέποτε πλησίασε στο άγιο Θυσιαστήριο, προφανώς διότι θεωρούσε τον εαυτό του αμαρτωλό και ανάξιο για το μεγάλο αξίωμα της Ιεροσύνης.

 

Ένα χρόνο αργότερα το 380 πήγε στην Κωνσταντινούπολη, όπου συνάντησε τον άγιο Γρηγόριο το Θεολόγο, καθώς και τον άγιο Γρηγόριο Νύσσης και τον άγιο Αμφιλόχιο Ικονίου. Έμεινε κοντά στους μεγάλους αυτούς Πατέρες περίπου δύο χρόνια, όπου διδάχτηκε την Θεολογία των Ελλήνων Πατέρων και μυήθηκε στη γνήσια πνευματικότητα της Εκκλησία μας. Κατά τη διάρκεια της παραμονής του στην Βασιλεύουσα έμαθε καλά την ελληνική καθώς και την εβραϊκή γλώσσα, προκειμένου να ασχοληθεί με την ερμηνεία των Γραφών και τη συγγραφή θεολογικών πραγματειών.

 

Το 382 πήγε στη Ρώμη όπου έγινε γραμματέας του πάπα Δάμασου ως το 384. Πίστεψε πως θα ήταν ο επόμενος πάπας, μετά το θάνατο του Δάμασου, αλλά οι διαβολές του ρωμαϊκού κλήρου είχαν ως αποτέλεσμα να μην εκλεγεί στον επισκοπικό θρόνο της Ρώμης. Συνδέθηκε πνευματικά με τρεις κυρίες της ρωμαϊκής αριστοκρατίας, στις οποίες δίδαξε την ορθόδοξη πνευματικότητα και την ασκητική ζωή, τη Παύλα, την Ευστοχία και την Μαρκέλλα, όπου έγιναν ο πυρήνας όπου συνάζονταν πληθώρα άλλων γυναικών, στις οποίες ο Ιερώνυμος δίδασκε την χριστιανική πίστη και την πνευματική ζωή.

 

Πικραμένος όμως από τις ίντριγκες ορισμένων χριστιανών της ρωμαϊκής μεγαλούπολης, αποφάσισε να γυρίσει στην Ανατολή, διότι τον έθελγε η πνευματικότητα της χριστιανικής ανατολής. Το ακολούθησαν και οι τρεις μαθήτριές του. Έτσι το 385 έφτασε στην Βηθλεέμ, την αγία πόλη όπου γεννήθηκε ο Σωτήρας του κόσμου Χριστός. Με χρήματα της μαθήτριάς του Παύλας έχτισε δύο μοναστήρια κοντά στο άγιο σπήλαιο της γεννήσεως, το ένα ανδρικό, όπου έγινε ο ίδιος ηγούμενος και το άλλο γυναικείο, όπου έγινε ηγουμένη η Παύλα. Εκεί έζησε τον υπόλοιπο βίο του, όπως και οι μαθήτριές του, προσευχόμενος, ασκούμενος στην αρετή, μελετώντας και συγγράφοντας σπουδαία θεολογικά έργα.

 

Κοιμήθηκε στις 30 Σεπτεμβρίου του 420 και η Εκκλησία μας τον κατάταξε στη χορεία των αγίων και των μεγάλων Πατέρων της. Η μνήμη του τιμάται από μεν την Ορθόδοξη Εκκλησία στις 15 Ιουνίου, από δε τους Ρωμαιοκαθολικούς στις 30 Σεπτεμβρίου.

 

Το συγγραφικό έργο του υπήρξε μεγάλο και σε έκταση και σε ποιότητα. Η άριστη γνώση της λατινικής γλώσσας τον ανάδειξε ως ένα από τους σπουδαιότερους Λατίνους συγγραφείς. Ασχολήθηκε κυρίως ως μεταφραστής έργων των Ελλήνων Πατέρων στη λατινική γλώσσα, συμβάλλοντας έτσι στην γνωριμία των δυτικών με την ανατολική Θεολογία. Έγραψε ακόμη ερμηνευτικά, δογματικά και αντιαιρετικά έργα. Διασώθηκε επίσης μεγάλος αριθμός επιστολών του. Το σπουδαιότερο όμως έργο του είναι η μετάφραση της Αγίας Γραφής στα Λατινικά, η οποία μας είναι γνωστή ως Βουλγάτα, δηλαδή κοινή, δημώδης. Όσον αφορά τη διδασκαλία του, αυτή συνεχίζει την παράδοση των μεγάλων Πατέρων της αρχαίας Εκκλησίας, Ιγνατίου, Ειρηναίου, Κυπριανού και των Καππαδόκων Πατέρων. Ολόκληρο το θεολογικό του σύστημα συνοψίζεται στην αρχή, ότι η σωτηρία του ανθρώπου συντελείται μόνο μέσα στην Εκκλησία, ενώ έξω από Αυτή υπάρχει η απώλεια, ο χωρισμός από το Θεό και ο θάνατος.

Δελτία Τύπου της ΝΙΚΗΣ για την πρωθυπουργική απόπειρα να βαφτιστεί το ψάρι κρέας και δηλώσεις του Δ. Νατσιού

Αθήνα, 14/6/2026  

 

Κάθε Κυριακή και μία «έκπληξη», κάθε Κυριακή και μια νέα πρωθυπουργική απόπειρα να βαφτιστεί το κρέας ψάρι
 

Κάθε Κυριακή αναρωτιόμαστε τι άλλο θα επιστρατεύσει ο κ. Μητσοτάκης για να πείσει τους πολίτες ότι η κυβέρνηση των σκανδάλων, της ακρίβειας και της θεσμικής απαξίωσης τελικά παράγει σπουδαίο έργο…

 

Στη σημερινή του ανάρτηση επανέρχεται στο Gov.gr και στο «νέο ΕΣΥ» ως βασικούς πυλώνες εκσυγχρονισμού του κράτους. Στο Gov.gr πράγματι έχει υπάρξει μια ουσιαστική πρόοδος στην ψηφιοποίηση διαδικασιών και στη διευκόλυνση των συναλλαγών του πολίτη με το Δημόσιο.

 

Ωστόσο, η πρόοδος αυτή αφορά κυρίως το επίπεδο της ψηφιακής διεπαφής και όχι τον πυρήνα των δομικών προβλημάτων της δημόσιας διοίκησης, όπως η πολυπλοκότητα, η κατακερματισμένη λειτουργία, η έλλειψη ενιαίας λογοδοσίας και βέβαια το «γρηγορόσημο» που, όπως αποδείχθηκε, σε πολλές ακόμα περιπτώσεις «ζει και βασιλεύει».

 

Στο πεδίο της υγείας, η κυβέρνηση προβάλλει το «νέο ΕΣΥ» ως συνολική αναβάθμιση του συστήματος. Όμως η εικόνα στα δημόσια νοσοκομεία παραμένει δύσκολη, με μεγάλες αναμονές, ελλείψεις προσωπικού και έντονες περιφερειακές ανισότητες στην πρόσβαση. Οι ψηφιακές παρεμβάσεις και η τηλεϊατρική αποτελούν χρήσιμα εργαλεία, αλλά δεν μπορούν να υποκαταστήσουν τη βασική ανάγκη για επαρκή στελέχωση και σταθερή ενίσχυση του δημόσιου συστήματος υγείας.

 

Εκεί που σηκώνουμε τα χέρια ψηλά είναι στην αναφορά για την εξάρθρωση κυκλωμάτων διαφθοράς στις πολεοδομίες, με τον κ. Μητσοτάκη να τη μετατρέπει σε επικοινωνιακό τρόπαιο της κυβέρνησής του. Λες και τα κυκλώματα αυτά εμφανίστηκαν ξαφνικά από το πουθενά και δεν λειτούργησαν μέσα σε ένα κρατικό σύστημα που βρίσκεται υπό τη δική του πολιτική ευθύνη εδώ και έξι χρόνια.

 

Λες και οι Γενικοί Γραμματείς των υπουργείων που παραιτήθηκαν το έκανα τυχαία και όχι επειδή αποκαλύπτεται η δράση τους ως παρακράτος. Λες και οι πρωταγωνιστές των δυσωδών υποθέσεων προέκυψαν από παρθενογένεση και όχι από τον γαλάζιο κομματικό σωλήνα.

 

Σε αυτό το μοτίβο επικοινωνιακής ωραιοποίησης εντάσσεται και η αναφορά στο μεταναστευτικό, όπου η κυβέρνηση επιχειρεί να παρουσιάσει μια εικόνα ελέγχου και «ευρωπαϊκής πρωτοπορίας».

 

Η ΝΙΚΗ έχει επισημάνει επανειλημμένα ότι το μεταναστευτικό δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ένα απλό ζήτημα ευρωπαϊκών ισορροπιών ή διοικητικών ρυθμίσεων. Απαιτεί καθαρή εθνική στρατηγική, με προτεραιότητα την ασφάλεια των συνόρων, την αποτροπή της παράνομης εισόδου και την αποφυγή της μονιμοποίησης μεταναστευτικών ροών που αλλοιώνουν τον κοινωνικό και δημογραφικό ιστό της χώρας.

 

Η σημερινή ανάρτηση του πρωθυπουργού δεν αποτελεί απολογισμό πολιτικής, αλλά μια ακόμη προσπάθεια εξωραϊσμού μιας πραγματικότητας που οι πολίτες βιώνουν διαφορετικά.

 

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται άλλες επικοινωνιακές ανασυσκευασίες των ίδιων προβλημάτων. Χρειάζεται πολιτική αλλαγή.

 

Δ. Νατσιός: Ο Τσίπρας με τη φόρα που έχει πάρει θα καταργήσει και τις ιατρικές εξετάσεις – Το «θαύμα» της ΝΙΚΗΣ θα συνεχιστεί

 

Ο πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ, κ. Δημήτρης Νατσιός, βρέθηκε σήμερα Κυριακή στο νέο Μητροπολιτικό Πάρκο Παύλου Μελά στη Θεσσαλονίκη, έναν χώρο που, όπως υπογράμμισε, «συνδέεται με τα στρατευμένα νιάτα της πατρίδας μας» αλλά και με ιστορικές μνήμες της Κατοχής. Στο πλαίσιο της επίσκεψής του, σχολίασε και την τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα, εξαπολύοντας βέλη τόσο κατά της κυβέρνησης Μητσοτάκη όσο και κατά του Αλέξη Τσίπρα με αφορμή τις προτάσεις του για κατάργηση των Πανελλαδικών.

 

Παράλληλα, εξέφρασε την πλήρη εκλογική ετοιμότητα της ΝΙΚΗΣ.

 

Ακολουθεί το πλήρες κείμενο των δηλώσεών του στις ερωτήσεις των δημοσιογράφων:

 

Για το Μητροπολιτικό Πάρκο Παύλου Μελά:

«Είναι πάρα πολύ σπουδαίος ο χώρος του Μητροπολιτικού Πάρκου Παύλος Μελά. Ένας ιστορικός χώρος που συνδέεται και με τα στρατευμένα νιάτα της πατρίδας μας, τις παλιότερες γενιές, αλλά συνδέεται και με άσχημες μνήμες. Δεν ξεχνάμε ότι εδώ κάποτε είχαν φυλακιστεί την περίοδο της Κατοχής χιλιάδες Έλληνες, που όδευαν στα στρατόπεδα Νταχάου και τα λοιπά, της Γερμανίας.

 

Σήμερα έχει αλλάξει εντελώς ο προορισμός του. Είναι πάρα πολύ όμορφο και ο νους μου πάει, όταν βλέπω τέτοια πάρκα που δημιουργούνται, στις οικογένειες και στα παιδιά. Επιτέλους να γίνονται τέτοιοι χώροι, τα παιδιά να βρίσκουν και οι οικογένειές τους, οι γονείς τους, οι παππούδες, μέρη όπου μπορούν να βρεθούν, να παίξουν, να τα χαρούν. Οι μεγάλες πόλεις, και η Αθήνα και η Θεσσαλονίκη, κυριολεκτικά αναπνέουν χάρη σε αυτό το έργο. Και δίνω τα συγχαρητήριά μου σε όσους συνέβαλαν να γίνει και ελπίζω να αξιοποιηθεί ακόμη περισσότερο».

 

Δημ.: «Πρόεδρε, εκλογική ετοιμότητα υπάρχει;»

Δ. Νατσιός: «Σαφέστατα υπάρχει εκλογική ετοιμότητα και διαβλέπουμε ότι κάποιοι αρχίζουν τα ταξίματα. Και ακούω και τον κύριο Τσίπρα για κατάργηση Πανελληνίων εξετάσεων, ένας, ίσως ο έσχατος, αξιόπιστος θεσμός στην Ελλάδα. Σιγά-σιγά με τη φόρα που πήρε, θα καταργήσει και τις... ιατρικές εξετάσεις.

 

Η ΝΙΚΗ είναι έτοιμη για τις εκλογές. Ετοιμαζόμαστε πυρετωδώς, με δυναμισμό, για να απαρτίσουμε, και απαρτίζονται συνεχώς, τα ψηφοδέλτιά μας, και όποτε γίνουν, κι ας γίνουν, γιατί πρέπει να φύγει από πάνω μας αυτό το βάρος η κυβέρνηση, η ανίκανη και επικίνδυνη κυβέρνηση του κυρίου Μητσοτάκη. Μια κυβέρνηση που έχει ταυτιστεί με το σκάνδαλο και με την ατιμία».

 

Δημ: «Ένα σχόλιο θα θέλαμε για το αποτέλεσμα των δημοσκοπήσεων που σας φέρνουν κάτω του 1%. Κι αν αυτό σας οδηγεί σε κάποιες σκέψεις κοινής καθόδου με άλλα κόμματα στις εκλογές;»

Δ. Νατσιός: «Συγγνώμη, είναι πάρα πολύ γελοίο όταν παρουσιάζονται τέτοια ποσοστά από εντελώς αναξιόπιστες εταιρείες. Εμείς εισπράττουμε πολύ διαφορετικά ποσοστά. Πρόσφατα έγινε μία δημοσκόπηση διαδικτυακή, 10.000 ατόμων και η ΝΙΚΗ παρουσιάστηκε με 3,5%. Γιατί να πιστέψουμε τους δημοσκόπους ή "δημοκόπους", οι οποίοι, εφόσον είναι ένα ισχυρό μέσο χειραγώγησης του λαού, είναι σίγουρο ότι ελέγχονται από την κυβέρνηση Μητσοτάκη;

 

Εμείς προχωρούμε. Από εκεί και πέρα, ό,τι πει ο λαός. Και στις προηγούμενες εκλογές κάτι παρόμοιο μας συνέβη. Όμως, αποδείξαμε ποιοι είμαστε και συνέβη το θαύμα. Το “θαύμα” της ΝΙΚΗΣ θα συνεχιστεί και στις επόμενες εκλογές. Έχουμε αποδείξει την αξιοπρέπειά μας, την ευγένειά μας, την εντιμότητά μας. Εργαζόμαστε νυχθημερόν και εγώ και οι άξιοι βουλευτές μας, για να επαναφέρουμε την αξιοπρέπεια του λαού μας».

Μας τελειώνουν: Ποιος φταίει και γιατί δεν μιλάει κανείς;

Γράφει ο Ιάκωβος Ποθητός

 

Μας τελειώνουν. Σιγά, μεθοδικά, με την υπογραφή μας. Τα χωριά μας γέρασαν. Τα σχολεία μας κλειδώνουν με λουκέτο. Τα χωράφια μας τα τρώνε τα βάτα. Και εμείς κοιτάμε από τον καναπέ της Αθήνας τις φωτογραφίες στο Facebook και γράφουμε «τι ωραίο το χωριό μας».

 

Δεν έπεσε επιδημία. Δεν μας χτύπησε πόλεμος. Μας χτύπησε η εγκατάλειψη. Και έχει ονοματεπώνυμο.

 

1. ΤΟΝ ΑΓΡΟΤΗ ΤΟΝ ΚΑΤΑΝΤΗΣΑΝ ΖΗΤΙΑΝΟ

 

Ποιος νέος θα κάτσει στο χωράφι όταν δουλεύει 14 ώρες μέσα στον ήλιο και στο τέλος του μήνα χρωστάει; Το πετρέλαιο στα 1,70 ευρώ. Το λίπασμα 300% πάνω από το 2020. Η ντομάτα φεύγει από τον παραγωγό με 0,25 ευρώ και φτάνει στο ράφι 1,90 ευρώ. Τον κλέβουν με τον νόμο. Τον λένε «επιχειρηματία» και τον φορολογούν σαν εφοπλιστή, αλλά όταν ζητάει τιμή, του λένε «έτσι είναι η αγορά».

 

Και οι επιδοτήσεις; Το μεγάλο ανέκδοτο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Σπέρνεις τον Μάρτη, ελπίζεις να πληρωθείς τα Χριστούγεννα. Αν δεν σου βρουν ότι το ένα στρέμμα «επικάλυπτε» με του γείτονα στο δορυφορικό χάρτη. Χιλιάδες παραγωγοί απλήρωτοι, κομμένοι, με «ποινές» για γραφειοκρατικές ανοησίες. Την ίδια ώρα, οι «αγρότες του Κολωνακίου» εισπράττουν χιλιάδες ευρώ για εκτάσεις που δεν έχουν πατήσει ποτέ. Αυτό δεν είναι λάθος. Είναι σύστημα. Σε θέλουν να παρατήσεις τη γη. Να την πουλήσεις κοψοχρονιά σε funds και «επενδυτές» για να βάλουν φωτοβολταϊκά.

 

Γιατί δεν φτιάχνουν προϋποθέσεις να μείνει ο κόσμος;

Γιατί δεν τους συμφέρει. Το χωριό χωρίς γιατρό, χωρίς τράπεζα, χωρίς τρένο, χωρίς ίντερνετ, είναι χωριό-φάντασμα. Έκλεισαν τα πάντα και τα μάζεψαν στην Αθήνα. Σου λένε «πήγαινε στο κέντρο για δουλειά». Και μετά κλαίγονται στις ειδήσεις για την «ερημοποίηση». Υποκριτές. Πώς να κάνει οικογένεια ένας νέος στο χωριό όταν η γυναίκα του για να γεννήσει πρέπει να κάνει 100 χιλιόμετρα με χιόνια; Πώς να μείνει όταν το παιδί του θα κάνει μάθημα σε τάξη με τρεις ηλικίες μαζί;

 

2. ΔΙΩΧΝΟΥΝ ΤΑ ΠΑΙΔΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΧΑΙΡΟΝΤΑΙ

 

800.000 Έλληνες έφυγαν από το 2010. Οι καλύτεροί μας. Γιατροί, μηχανικοί, προγραμματιστές. Γιατί; Γιατί εδώ τους τάξαμε 700 ευρώ μισθό και 10 ώρες δουλειά. Γιατί τους είπαμε ότι χωρίς «μέσο» δεν προχωράς. Γιατί τους φορτώσαμε με φόρους για να πληρώνουμε τα σπασμένα των προηγούμενων.

 

Και δεν τους σταματάει κανείς. Γιατί βολεύει. Ο άνεργος που γίνεται μετανάστης δεν φαίνεται στα νούμερα της ανεργίας. Στέλνει και κανένα ευρώ πίσω και τον βαφτίζουν «εθνικό ευεργέτη». Δεν τους θέλουν πίσω. Γιατί αν γυρίσουν, θα έχουν απαιτήσεις. Θα ζητήσουν κράτος σοβαρό. Και αυτό πονάει.

 

Πού είναι το σχέδιο επιστροφής; Πού είναι οι θέσεις εργασίας στην περιφέρεια; Πού είναι τα φοροκίνητρα για να ανοίξει ο νέος επιχείρηση στο χωριό του; Δεν υπάρχει. Υπάρχει μόνο το εισιτήριο χωρίς επιστροφή.

 

3. ΣΦΑΖΟΥΝ ΤΗ ΓΛΩΣΣΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ ΣΤΑ ΣΧΟΛΕΙΑ

 

Και αφού μας πήραν τη γη και τα παιδιά, μας παίρνουν και τη μνήμη. Ανοίξτε τα βιβλία των παιδιών σας. Η Ιστορία είναι σουρωτήρι. Το ’21 έγινε «συνωστισμός». Ο Κολοκοτρώνης είναι ένας «τοπικός οπλαρχηγός». Η Μικρασιατική Καταστροφή είναι «παράπλευρη απώλεια». Ντρέπονται να πουν στα παιδιά μας ποιοι είμαστε. Τα μαθαίνουν να απολογούνται που είναι Έλληνες.

 

Τα Αρχαία Ελληνικά τα έκαναν ωριαία αγγαρεία. Η γλώσσα φτωχαίνει. Το παιδί τελειώνει το Λύκειο και δεν μπορεί να γράψει μια σωστή παράγραφο. Δεν ξέρει τι θα πει «φιλότιμο», «υπέρβαση», «αρετή». Ξέρει όμως τι είναι «influencer».

 

Αυτό δεν είναι «προοδευτισμός». Είναι πολιτισμική γενοκτονία. Λαός χωρίς γλώσσα και χωρίς ιστορία, είναι λαός χωρίς ρίζα. Και χωρίς ρίζα, σε ξεριζώνει ο πρώτος αέρας. Γίνεσαι καταναλωτής. Υπήκοος. Όχι πολίτης.

 

ΦΤΑΝΕΙ ΠΙΑ

 

Η ερήμωση δεν είναι φυσική καταστροφή. Είναι πολιτική απόφαση. Αποφάσισαν ότι η Ελλάδα χωράει σε δύο πόλεις. Ότι η επαρχία είναι για Σαββατοκύριακο και για φωτοβολταϊκά. Ότι ο αγρότης είναι «μπαταχτσής» και ο νέος που φεύγει είναι «πετυχημένος».

 

Λοιπόν, όχι. Το χωριό δεν είναι «γραφικό». Είναι η καρδιά της Ελλάδας. Ο αγρότης δεν θέλει ελεημοσύνη. Θέλει τιμή για το προϊόν του και κράτος που δεν τον κλέβει. Ο νέος δεν θέλει να φύγει. Τον διώχνουν.

 

Τι πρέπει να γίνει ΧΘΕΣ:

 

1. Πληρωμές ΟΠΕΚΕΠΕ σε 30 μέρες. Όπως πληρώνεται ο δημόσιος υπάλληλος.

2. Κατώτερες εγγυημένες τιμές στα βασικά αγροτικά προϊόντα. Να ξέρει ο άλλος αν θα βγάλει τα έξοδά του.

3. Γιατρός, τράπεζα, γρήγορο ίντερνετ σε κάθε έδρα Δήμου. Χωρίς αυτά, δεν υπάρχει ζωή.

4. Μηδενικός φόρος για 5 χρόνια σε νέους που ανοίγουν επιχείρηση σε χωριά κάτω των 2.000 κατοίκων.

5. Ξαναγράψτε την Ιστορία στα σχολεία. Με χρονολόγιο, με ήρωες, με αλήθεια. Όχι με ενοχές.

 

Αν δεν γίνει αυτό, σε 20 χρόνια θα μιλάμε για την Ελλάδα του παρελθόντος. Θα έχουμε μια Αθήνα-κράτος και γύρω της έρημο. Και θα αναρωτιόμαστε «πώς έγινε;».

 

Έγινε επειδή σιωπήσαμε. Καιρός να φωνάξουμε. Στο καφενείο, στο Δημοτικό Συμβούλιο, στην κάλπη. Πριν σβήσει και το τελευταίο φως στο τελευταίο χωριό.

 

πηγή 

Οι Αγιες Εικόνες στα σχολεία δεν είναι πρόβλημα, είναι μέρος της ταυτότητάς μας

Ενοχλεί η Εικόνα στον τοίχο, όχι η βία στα σχολεία; 

Να κατεβάσουμε τις Εικόνες ή να ανεβάσουμε το επίπεδο της εκπαίδευσης; 

 

Καλεσμένος προχθές σε μια σχολική γιορτή, σε δημοτικό σχολείο των Βορείων Προαστίων και καθώς "εξερευνούσα" τους χώρους, μπήκα σε μια αίθουσα και είδα μια Εικόνα Της Παναγίας με Τον Χριστό μας αγκαλιά.

 

Αυτοστιγμή, ένα χαμόγελο και ένα αίσθημα "υπερηφάνιας", με κατέκλισαν. Γύρισα 45 χρόνια πίσω, μαθητής Δημοτικού, εκεί όπου τα Ιερά και τα Όσια της Πίστης μας, αποτελούσαν αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μας.

 

Μύρισα το "άρωμα" των φύλλων του τετραδίου και κάθισα σε ένα καρεκλάκι για λίγα δευτερόλεπτα. Κοιτούσα Την Εικόνα και δίπλα Της έβλεπα τις δασκάλες και τους δασκάλους μας. Ναι και τους δικούς μου αλλά και τους δικούς σας, όλων όσων διαβάζετε τώρα τις αναμνήσεις μου. Αυτές τις αναμνήσεις που μου τις έφερε στο μυαλό ξανά, μια Εικόνα.

 

Ο χρόνος όμως είναι αμείλικτος και με επανέφερε στην πραγματικότητα του σήμερα και έτσι άρχισα να σκέφτομαι το πως και το γιατί μια Εικόνα Της Παναγίας μας, σήμερα μέσα σε μια σχολική αίθουσα, δημιουργεί σε κάποιους, μικρές η μεγάλες ενστάσεις. Οπότε ο ορθολογισμός κατέκλυσε τις αναμνήσεις και ξεκίνησα να σκέφτομαι στεγνά και δη, να αναρωτιέμαι .....

 

Κάθε τόσο επανέρχεται η συζήτηση για την παρουσία των θρησκευτικών Εικόνων στις σχολικές αίθουσες. Άλλοι τις θεωρούν αναπόσπαστο μέρος της παράδοσης και της ιστορίας μας, ενώ άλλοι υποστηρίζουν ότι δεν έχουν θέση σε ένα σύγχρονο δημόσιο σχολείο. Το ερώτημα, όμως, είναι αν οι Εικόνες αποτελούν πραγματικά πρόβλημα για την εκπαιδευτική διαδικασία ή αν η συζήτηση απομακρύνεται από τα ουσιαστικά ζητήματα που απασχολούν τα σχολεία σήμερα.

 

Η Ελλάδα και η Κύπρος δεν είναι χώρες χωρίς ιστορική μνήμη. Η Ορθόδοξη Εκκλησία διαδραμάτισε καθοριστικό ρόλο στη διατήρηση της εθνικής ταυτότητας, της γλώσσας και της πολιτιστικής συνέχειας του κυπριακού ελληνισμού σε δύσκολες περιόδους της ιστορίας. Τα σχολεία, από την ίδρυση του νεότερου εκπαιδευτικού συστήματος μέχρι σήμερα, συνδέθηκαν με αυτή την παράδοση και αποτέλεσαν χώρους μετάδοσης όχι μόνο γνώσεων αλλά και πολιτιστικών αξιών.

 

Μια εικόνα Του Χριστού ή Της Παναγίας στον τοίχο μιας σχολικής αίθουσας δεν επιβάλλει σε κανέναν να πιστέψει. Δεν υποχρεώνει κανέναν μαθητή να ακολουθήσει συγκεκριμένη θρησκευτική πορεία. Αντιθέτως, λειτουργεί ως ένα σύμβολο που υπενθυμίζει τις πολιτιστικές και ιστορικές ρίζες της κοινωνίας μέσα στην οποία ζούμε. Όπως οι σημαίες, τα μνημεία και οι εθνικές επέτειοι, έτσι και οι εικόνες αποτελούν μέρος μιας συλλογικής ταυτότητας που διαμορφώθηκε μέσα στους αιώνες.

 

Οι υποστηρικτές της απομάκρυνσης των Εικόνων, επικαλούνται συχνά την ανάγκη ουδετερότητας του κράτους. Ωστόσο, η ουδετερότητα δεν σημαίνει απαραίτητα διαγραφή της ιστορίας ή απομάκρυνση κάθε στοιχείου που συνδέεται με την πολιτιστική κληρονομιά της πλειοψηφίας.

 

Ένα σχολείο μπορεί να σέβεται απόλυτα τα δικαιώματα όλων των μαθητών, ανεξάρτητα από θρήσκευμα ή κοσμοθεωρία, χωρίς να απαρνείται ταυτόχρονα τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν την ιστορική του διαδρομή.

 

Άλλωστε, η πραγματικότητα των σχολείων σήμερα είναι πολύ πιο σύνθετη. Οι εκπαιδευτικοί καλούνται να αντιμετωπίσουν ζητήματα όπως η σχολική βία, ο εκφοβισμός, η παραβατικότητα, η εξάρτηση των παιδιών από τις οθόνες και η συνεχής υποβάθμιση της ανθρώπινης επικοινωνίας. Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, είναι δύσκολο να υποστηρίξει κανείς ότι η παρουσία μιας εικόνας στον τοίχο αποτελεί το μείζον πρόβλημα που χρήζει άμεσης αντιμετώπισης.

 

Η διατήρηση των Εικόνων και της σημαίας στις σχολικές αίθουσες, δεν αποκλείει τον σεβασμό προς τη διαφορετικότητα. Αντιθέτως, μια ώριμη και δημοκρατική κοινωνία μπορεί να αναγνωρίζει τις δικές της ρίζες και ταυτόχρονα να σέβεται όσους έχουν διαφορετικές πεποιθήσεις. Η ανεκτικότητα δεν οικοδομείται με την εξαφάνιση των συμβόλων, αλλά με την κατανόηση του τι αυτά συμβολίζουν και με τον αμοιβαίο σεβασμό μεταξύ των πολιτών.

 

Οι εικόνες στα σχολεία δεν είναι απλώς θρησκευτικά αντικείμενα. Για πολλούς αποτελούν κομμάτι της ιστορικής μνήμης, της παράδοσης και της πολιτιστικής συνέχειας του τόπου. Η παρουσία τους δεν εμποδίζει την πρόοδο, την επιστημονική γνώση ή τον εκσυγχρονισμό της εκπαίδευσης. Το πραγματικό στοίχημα για τα σχολεία του 21ου αιώνα δεν είναι αν θα υπάρχει μια εικόνα στον τοίχο, αλλά αν θα μπορέσουν να διαμορφώσουν νέους ανθρώπους με γνώση, κριτική σκέψη, σεβασμό και επίγνωση της ιστορίας τους.

 

Σε μια εποχή όπου πολλά στοιχεία της συλλογικής ταυτότητας αμφισβητούνται ή ξεχνιούνται, η συζήτηση για τις εικόνες στα σχολεία δεν αφορά μόνο τη θρησκεία. Αφορά το πώς αντιλαμβανόμαστε τη σχέση μας με την ιστορία, την παράδοση και τις αξίες που διαμόρφωσαν την κοινωνία μας. Και αυτή είναι μια συζήτηση που αξίζει να γίνεται με σεβασμό, νηφαλιότητα και χωρίς αφορισμούς.

 

Φίλες και φίλοι της ΕΟΔ, αυτή η σύντομη αναδρομή στο σχολικό παρελθόν, τοποθετείται σε αυτή την κατηγορία του site μας, στις ειδήσεις, γιατί αν δεν καταλάβουμε άμεσα τι συμβαίνει στα σχολεία, σίγουρα το να βρίσκεται μια Εικόνα σε μια σχολική αίθουσα, θα αποτελεί είδηση.

 

πηγή

"Το νομοσχέδιο για την "Γαλάζια Πατρίδα" και οι προβλέψεις εφαρμογής του"- Έρχεται Ελληνοτουρκικός πόλεμος (η τουρκική άποψη)

Το τελευταίο χρονικό διάστημα παρατηρούμε ότι συντονισμένα θα λέγαμε, τουρκικά ΜΜΕ επιχειρούν μια εκστρατεία τάχα πληροφόρησης-διαφώτισης της Διεθνούς κοινής γνώμης για την "Γαλάζια Πατρίδα", που ουσιαστικά πρόκειται για μια απόπειρα "πλύσης εγκεφάλου" θα λέγαμε, στην "a la turka¨ανυπόστατη ερμηνεία του Δικαίου της θάλασσας και του Διεθνούς Δικαίου.

 

Η Γεωπολιτική θέση-σημασία της Τουρκίας

 

Βρισκόμενη στο σταυροδρόμι της Ευρώπης, της Ασίας και της Μέσης Ανατολής, η χώρα βρίσκεται σε μια περιοχή που διέρχεται βαθύ οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό μετασχηματισμό, αναφέρει τουρκικό ΜΜΕ, επισημαίνοντας:

 

Σε μια εποχή που περίπου το 90% του παγκόσμιου εμπορίου κινείται δια θαλάσσης, η εκτεταμένη ακτογραμμή της Τουρκίας, μήκους άνω των 8.300 χιλιομέτρων (5.160 μιλίων), και η κυριαρχία της σε κρίσιμες πλωτές οδούς την καθιστούν όχι απλώς μια γέφυρα μεταξύ ηπείρων, αλλά και έναν σημαντικό παράγοντα στις περιφερειακές και παγκόσμιες θαλάσσιες υποθέσεις.

 

Την ίδια στιγμή που οι τεχνολογικές εξελίξεις και οι αυξανόμενες ενεργειακές απαιτήσεις έχουν αποκαλύψει τους περιορισμούς της εξερεύνησης χερσαίων πόρων, οι θάλασσες και οι πόροι που βρίσκονται από κάτω τους έχουν αποκτήσει ολοένα και μεγαλύτερη σημασία, ωθώντας τα κράτη να ορίσουν και να διεκδικήσουν τις θαλάσσιες ζώνες τους.

 

Η πρώτη δήλωση για το θέμα αυτό συμπεριλήφθηκε σε διακήρυξη που εξέδωσε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Σ. Τρούμαν το 1945.

 

Νομικό καθεστώς του Αιγαίου

 

Μεταξύ των γειτόνων της Τουρκίας, η Ελλάδα είναι η χώρα με την οποία υπάρχει διαμάχη για τις περιοχές θαλάσσιας δικαιοδοσίας.

 

Οι μονομερείς πρωτοβουλίες της Ελλάδας σχετικά με την υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο Πέλαγος, οι οποίες αναλήφθηκαν χωρίς να λαμβάνονται υπόψη τα δικαιώματα και τα συμφέροντα της Τουρκίας, έχουν αυξήσει τις εντάσεις μεταξύ των δύο χωρών. Από την οπτική γωνία της Τουρκίας, η διαμάχη εκτείνεται πέρα ​​από το ζήτημα των υδρογονανθράκων.

 

Ο ισχυρισμός της Ελλάδας ότι τα πολυάριθμα μεγάλα και μικρά νησιά και νησίδες στο Αιγαίο Πέλαγος δημιουργούν ζώνες θαλάσσιας δικαιοδοσίας έχει εξελιχθεί σε ένα ζήτημα που, εάν υλοποιηθεί πλήρως, θα περιορίσει γεωγραφικά την πρόσβαση της Τουρκίας στις γύρω θάλασσες.

 

Κατά συνέπεια, το ζήτημα έχει αρχίσει να θεωρείται από την Τουρκία ως ζήτημα κυριαρχίας και ζωτικών εθνικών συμφερόντων.

 

Τουρκική παραδοχή: "Η UNCLOS είναι σύμφωνη με την επέκταση των ΧΥ της Ελλάδας στα 12νμ αλλά η Τουρκία έχει κηρύξει CASUS BELLI!!"

 

Η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), η οποία υπογράφηκε το 1982 και στην οποία η Τουρκία δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος, είναι σύμφωνη με τη θέση της Ελλάδας ότι δικαιούται να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στο Αιγαίο Πέλαγος στα 12 ναυτικά μίλια.

 

Σε απάντηση, η Τουρκία έχει καταστήσει σαφή την πολιτική που θα ακολουθήσει σε περίπτωση που η Ελλάδα εφαρμόσει μια τέτοια απόφαση.

 

Με ψήφισμα που ενέκρινε το Τουρκικό Κοινοβούλιο, η Τουρκία δήλωσε ότι δεν θα αποδεχτεί ένα τέτοιο τετελεσμένο γεγονός και θα διατηρήσει το δικαίωμα να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης στρατιωτικής βίας, για την προστασία των συμφερόντων της.

 

Η θεμελιώδης διεθνής συμφωνία που καθορίζει το νομικό καθεστώς του Αιγαίου Πελάγους μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας είναι η Συνθήκη της Λωζάνης.

 

Ενώ τα χωρικά ύδατα ορίστηκαν στα 3 μίλια βάσει της συνθήκης, η Ελλάδα παραβίασε αυτό το καθεστώς επεκτείνοντας τα χωρικά της ύδατα στα 6 μίλια το 1936.

 

Η Τουρκία, από την άλλη πλευρά, καθόρισε τα χωρικά της ύδατα στα 6 μίλια στο Αιγαίο Πέλαγος με νόμο που ψηφίστηκε το 1964. Τώρα, η Τουρκία δεν επιθυμεί να υπονομευθεί περαιτέρω αυτή η συμφωνία.

 

Ωστόσο, η Ελλάδα προσπαθεί να επιβάλει τις διατάξεις της UNCLOS στην Τουρκία και να ορίσει τα όρια της θαλάσσιας δικαιοδοσίας της στο EGAAYDAK της Τουρκίας - «Νησιά, νησίδες και βράχοι που δεν μεταβιβάστηκαν στην Ελλάδα με τις Συνθήκες», τα οποία συνολικά είναι 152 σε αριθμό και αναφέρονται στις Συμφωνίες της Λωζάνης και του Παρισιού - διεκδικώντας έτσι δικαιώματα επί αυτών των χαρακτηριστικών.

 

"Η αρχή της αναλογικότητας του ΔΔΔ"

 

Δεδομένου ότι οι Συμβάσεις της Γενεύης του 1958 και η UNCLOS του 1982 περιέχουν σημαντικά νομικά κενά και έχουν οδηγήσει σε διαφορές σε μια ευρεία ποικιλία υποθέσεων, έχουν καταβληθεί προσπάθειες για την κάλυψη αυτών των κενών μέσω του Διεθνούς Δικαστηρίου (ΔΔΔ), του Διεθνούς Δικαστηρίου για το Δίκαιο της Θάλασσας και ad hoc διαιτητικών δικαστηρίων που έχουν συσταθεί από κράτη. Το επιχείρημα της Ελλάδας είναι άκυρο υπό το πρίσμα των «αρχών της δικαιοσύνης» που περιγράφονται στις αποφάσεις του ΔΔΔ και του Διεθνούς Δικαστηρίου για το Δίκαιο της Θάλασσας.

 

Ενώ η δικαιοσύνη είναι ευρέως αποδεκτή ως βάση για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών, η νομολογία του ΔΔΔ έχει ιδιαίτερη σημασία από αυτή την άποψη.

 

Στη νομολογία του ΔΔΔ, το σύνολο των θεμελιωδών κανόνων που διέπουν την δίκαιη οριοθέτηση αναφέρεται συνήθως ως «αρχές της δικαιοσύνης». Επειδή κάθε διαφορά θαλάσσιας οριοθέτησης προκύπτει από τις δικές της μοναδικές γεωγραφικές και νομικές συνθήκες, το δικαστήριο έχει αποφύγει να θεσπίσει άκαμπτα ή οριστικά κριτήρια για την οριοθέτηση των ορίων. Αντ' αυτού, οι αρχές της δικαιοσύνης λειτουργούν ως ένα γενικό πλαίσιο που καθοδηγεί ολόκληρη τη διαδικασία οριοθέτησης.

 

Σύμφωνα με το ΔΔ, η εφαρμογή αρχών δίκαιης μεταχείρισης πρέπει να οδηγεί σε ένα δίκαιο αποτέλεσμα.

 

Μία από τις βασικές παραμέτρους που εξετάζει το δικαστήριο σε αυτό το πλαίσιο είναι η «αρχή της αναλογικότητας».

 

Σύμφωνα με αυτήν την αρχή, θα πρέπει να υπάρχει μια εύλογη σχέση μεταξύ των θαλάσσιων περιοχών που έχουν κατανεμηθεί στα παράκτια κράτη μέσω οριοθέτησης και του μήκους των αντίστοιχων ακτών τους.

 

Από την οπτική γωνία της Τουρκίας, το μήκος της ακτογραμμής θα πρέπει να μετράται κυρίως με βάση την ηπειρωτική ακτή.

 

Κατά συνέπεια, η Τουρκία υποστηρίζει ότι η εξάρτηση της Ελλάδας από τα νησιά της για τον καθορισμό των θαλάσσιων ορίων δεν οδηγεί σε δίκαιη κατανομή των περιοχών θαλάσσιας δικαιοδοσίας.

 

"Προσπάθειες περιορισμού της Τουρκίας"

 

Ο Χάρτης της Σεβίλλης, ο οποίος καταρτίστηκε και προωθήθηκε από την Ελλάδα και την ελληνοκυπριακή διοίκηση, θεωρείται από την Τουρκία ως στερούμενος νομικής ισχύος. Βασίζοντας τις θαλάσσιες αξιώσεις της σε νησιά και όχι στην ηπειρωτική ακτογραμμή, η Ελλάδα, σύμφωνα με την τουρκική θέση, θα αποκτούσε εκτεταμένες θαλάσσιες περιοχές τόσο στο Αιγαίο Πέλαγος όσο και στην Ανατολική Μεσόγειο.

 

Η Τουρκία υποστηρίζει περαιτέρω ότι η χορήγηση πλήρους θαλάσσιας ισχύος στο νησί Μέις (Καστελόριζο), που βρίσκεται περίπου 580 χιλιόμετρα από την ηπειρωτική Ελλάδα αλλά μόνο περίπου 2 χιλιόμετρα από τις τουρκικές ακτές, και έτσι η δημιουργία αξίωσης υφαλοκρηπίδας περίπου 40.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων για την Ελλάδα, θα ήταν ασυμβίβαστη με τις αρχές της ισότητας που αντικατοπτρίζονται στο διεθνές ναυτικό δίκαιο.

 

Οι εντάσεις σχετικά με τη θαλάσσια δικαιοδοσία μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας δεν έχουν περιοριστεί στο Αιγαίο Πέλαγος, αλλά έχουν ενταθεί και στην Ανατολική Μεσόγειο.

 

Οι προσπάθειες της Ελλάδας να περιορίσει τις θαλάσσιες δραστηριότητες της Τουρκίας, μαζί με τη συμφωνία της ελληνοκυπριακής διοίκησης με την Αίγυπτο το 2003, τη μονομερή ανακήρυξη Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) και την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004, έχουν συμβάλει στην ανάδειξη τόσο της Ελλάδας όσο και της ελληνοκυπριακής διοίκησης ως σημαντικών περιφερειακών παραγόντων με εμβέλεια που εκτείνεται στην Ανατολική Μεσόγειο.

 

Το τουρκικό νομοσχέδιο για την "Γαλάζια Πατρίδα" και οι προβλέψεις εφαρμογής του

 

Όλες αυτές οι εξελίξεις έχουν μετατρέψει τις θάλασσες από απλό ζήτημα αλιείας, εμπορίου και μεταφορών σε ζήτημα κυριαρχίας για την Τουρκία.

 

Ως εκ τούτου, έχει προκύψει η ανάγκη να βασιστούν οι πολιτικές της Τουρκίας, που προηγουμένως εφαρμόζονταν μέσω διάσπαρτης νομοθεσίας πέρα ​​από τα χωρικά της ύδατα, σε ένα συνεκτικό πλαίσιο που ορίζει τις αρχές που διέπουν την υφαλοκρηπίδα, την ΑΟΖ και τα χωρικά της ύδατα.

 

Ο "Νόμος για τη Γαλάζια Πατρίδα", ο οποίος θα παρουσιαστεί στο Κοινοβούλιο σε λίγες εβδομάδες, είναι μια εσωτερική νομική ρύθμιση, αλλά θα παρέχει επίσης τη βάση για την αποτελεσματική άσκηση της κυριαρχίας στις θάλασσες.

 

Με αυτόν τον νόμο, η Τουρκία θα μεταβεί από μια στρατηγική υπεράσπισης της νομιμότητας των δικαιωμάτων της εντός των ορίων που έχει ορίσει και δηλώσει σε μια στρατηγική εφαρμογής τους στην πράξη.

 

Η νομική διατύπωση των δικαιωμάτων της Τουρκίας στο Αιγαίο Πέλαγος και την Ανατολική Μεσόγειο θα καταστήσει την κυριαρχία, τη δικαιοδοσία και τη νομική εξουσία της σε αυτές τις θαλάσσιες περιοχές πιο συγκεκριμένη και διαρκή.

 

Εντός των θαλάσσιων ζωνών της, η Τουρκία θα έχει την εξουσία να θεσπίζει ζώνες αλιείας και ασφάλειας, να χορηγεί άδειες εξερεύνησης υδρογονανθράκων, να επιβάλλει φόρους, να διεξάγει επιστημονική έρευνα και να λαμβάνει μερίδιο από τα έσοδα από τους αγωγούς που διέρχονται από αυτές τις ζώνες.

Θα έχει επίσης την εξουσία να επιβάλλει κυρώσεις σε περίπτωση μη συμμόρφωσης.

 

Ενώ η Τουρκία έχει υιοθετήσει στο παρελθόν μια πολιτική αντίδρασης κατά των ενεργειών της Ελλάδας, η θεσμοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών της Τουρκίας θα της επιτρέψει να ασκεί κυριαρχία εντός αυτών των ορίων.

 

Η Τουρκία θα ενισχύσει τη στρατιωτική, πολιτική και κοινωνική της δύναμη στις θαλάσσιες ζώνες μέσω νομικών πλαισίων.

 

Η θαλάσσια πολιτική της Γαλάζιας Πατρίδας, η οποία μέχρι τώρα διαχειριζόταν μέσω διάσπαρτων κειμένων και αποφάσεων, θα ενσωματωθεί σε ένα ενιαίο νομικό πλαίσιο με αυτόν τον νόμο.

 

Με αυτόν τον νόμο, η Τουρκία θα ενισχύσει την παρουσία της στην Ανατολική Μεσόγειο, θα ανοίξει το δρόμο για μια δίκαιη και νόμιμη διαίρεση στο Αιγαίο και θα επιλύσει επίσης το ζήτημα της EGAYDAAK.

 

Ταυτόχρονα, θα σηματοδοτήσει μια εξέλιξη που εγγυάται τα διεθνή δικαιώματα της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου (ΤΔΒΚ). Αυτό το βήμα θα εδραιώσει την κυριαρχία τόσο της Τουρκίας όσο και της ΤΔΒΚ στην Ανατολική Μεσόγειο.

 

πηγή 

Ο Κυθήρων Σεραφείμ για την αύξηση μισθοδοσίας των Αρχιερέων

Ἐξ ἀφορμῆς τοῦ θορύβου καί τοῦ προκληθέντος σάλου ἀνά τό Πανελλήνιον, καί ὄχι μόνο, λόγῳ τῆς αὐξήσεως τῆς μισθοδοσίας τῶν Ἀρχιερέων τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπικρατείας, λυπούμενος βαθύτατα διά τόν προξενηθέντα σκανδαλισμόν, δηλώνω ὡς κατ' ἐνώπιον Κυρίου Παντοκράτορος, Χριστοῦ τοῦ ἀληθινοῦ Θεοῦ ἡμῶν τά ἀκόλουθα: 

 

1) Ὡς κεραυνός ἐν αἰθρίᾳ ἦλθεν εἰς τά ὦτα τοῦ Χριστωνύμου Ἑλληνικοῦ Λαοῦ ἡ ὡς ἄνω εἴδησις. Ἐν καιρῷ πενίας καί στερήσεων, ἀνυψώσεως τοῦ τιμαρίθμου τῶν πάντων, χαμηλῶν μισθῶν καί συντάξεων κ.τ.τ., ἀνεφάνη ἡ εὐνοϊκή μεταχείρισις τοῦ Ἀρχιερατικοῦ Σώματος ὑπό τῆς Πολιτείας. Τό γεγονός αὐτό προκάλεσε καί προκαλεῖ δυσμενῆ σχόλια, παράπονα, κρίσεις καί ἐπικρίσεις. 

 

2) Ἀνέκαθεν, ὅμως, ὑπῆρχε ἡ τάσις τῆς κρίσεως καί ἐπικρίσεως τῶν Κληρικῶν, καί δή τῶν Ἐπισκόπων διά χρηματισμόν. Ἐπί παραδείγματι ὁ νεοφανής καί προσφάτως διακηρυχθείς Ἅγιος Καλλίνικος, Ἐπίσκοπος Ἐδέσσης, λέγεται ὅτι τήν δεκαετίαν τοῦ 80 ἀντιμετώπισε νεοδιόριστον Καθηγητήν, ὁ ὁποῖος ἐπιμόνως ἰσχυρίζετο ὅτι οἱ Κληρικοί χρηματίζονται καί πλουτίζουν. Προσεπάθησε νά τόν πείσῃ ὅτι αὐτό δέν ἦταν γενικός κανόνας καί στήν ἐπιμονή του τοῦ εἶπε: «φέρε μου μιά κόλλα χαρτί γιά νά ὑπογράψω καί νά σέ ἐξουσιοδοτήσω νά σηκώσης ἀπό τίς Τράπεζες ὅποιες καταθέσεις βρῆς στό ὄνομά μου». Καί τότε μόνο ἐσιώπησε...

 

3) Καλόν εἶναι νά μήν εἶναι ἀπόλυτες οἱ κρίσεις μας καί νά ὑπάρχη καί περιθώριο γιά καλό λογισμό. Ἡ αὔξησις τῆς μισθοδοσίας ἠμπορεῖ, ὄχι λίγες φορές, νά σημαίνη καί αὔξησι φιλανθρωπικῆς διακονίας.

 

4) Ὅσον ἀφορᾶ στήν ταπεινότητά μου, ἐπί τοῦ προκειμένου, μέ ἐκφράζουν ἀπόλυτα τά ὅσα γράφει στούς Χριστιανούς τῶν Φιλίππων (σημ. Καβάλας) ὁ Ἀπ. Παύλος: «...ἐγώ ἔμαθον ἐν οἷς εἰμι αὐτάρκης εἶναι. Οἶδα καί ταπεινοῦσθαι οἶδα καί περισσεύειν· ἐν παντί καί ἐν πᾶσι μεμύημαι καί χορτάζεσθαι καί πεινᾶν, καί περισσεύειν καί ὑστερεῖσθαι· πάντα ἰσχύω ἐν τῷ ἐνδυναμοῦντί με Χριστῷ» (Φιλιπ. 4, 11-13). Καί ἡ ἑρμηνεία τῶν λόγων αὐτῶν τοῦ θείου Παύλου: «Ἐγώ ἔμαθα νά ἀρκοῦμαι σέ ὅσα ἔχω, ὑπό ὁποιεσδήποτε περιστάσεις καί ἄν εὑρίσκωμαι. Γνωρίζω νά ὑπομένω μέ ταπείνωσι τήν ἔλλειψι ἐνδύματος καί τροφῆς, τήν πεῖνα καί τήν φτώχεια. Γνωρίζω πῶς νά φέρωμαι καί ὅταν ἔχω μέ τό παραπάνω τά ὑλικά ἀγαθά.

 

Σέ κάθε τι πού μοῦ συμβαίνει καί σέ ὅλες τίς περιστάσεις τῆς ζωῆς μου ἔχω μάθει τό μυστικό καί νά χορταίνω καί νά πεινῶ, καί νά κάνω καλή χρῆσι τῶν ἀγαθῶν, ὅταν τά ἔχω μέ ἀφθονία, καί νά ὑπομένω μέ εἰρήνη τήν στέρησι. Τά πάντα ἠμπορῶ καί κατορθώνω μέ τήν δύναμι, πού μού δίνει ὁ Χριστός».

 

5) Ἔπειτα ἀπό τίς θεοφιλεῖς αὐτές θέσεις τοῦ Ἀποστόλου Παύλου, ἀρκούμενος στίς μέχρι σήμερα ἀποδοχές μου, δηλώνω ὅτι, ἐφόσον ψηφισθῇ ἡ μελετωμένη αὔξησις τῶν ἀποδοχῶν μας, τό χρηματικό αὐτό ποσόν, πλήν ἐλαχίστου μέρους, πού θά κρατῆται γιά ἔκτακτες ἀνάγκες βοηθείας, θά κατατίθεται μέ πάγια ἐντολή στήν Ἐθνική Τράπεζα στόν λογαριασμό τοῦ Κοινωφελοῦς Φιλανθρωπικοῦ Σωματείου μας, ὑπό τήν ἐπωνυμία: «ΦΙΛΟΣΤΟΡΓΙΑ - ΤΣΙΡΙΓΩΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΦΡΟΝΤΙΔΑ», τό ὁποῖο ἱδρύθηκε μέ τήν ὑπ’ ἀριθ. Μητρώου 5550/09-10-2025 ἀπόφασιν τοῦ Πρωτοδικείου Πειραιῶς, δημοσιεύθηκε τό Καταστατικό τοῦ Σωματείου, καί ἡ Γενική Συνέλευσις τῆς 14ης Μαρτίου 2026 ἐξέλεξε ὁμόφωνα ἑπτά (7) Τακτικά μέλη τοῦ Δ.Σ. τοῦ Σωματείου διά τά ἑπόμενα τέσσαρα (4) ἔτη, ὑπό τήν Προεδρίαν τοῦ Μητροπολίτου Κυθήρων.

 

6) Ὑγεία καί Παιδεία εἶναι οἱ δύο βασικοί καί πρωταρχικοί στόχοι τῆς «Φιλοστοργίας». Καλή παιδεία, ἄριστη ὑγειονομική περίθαλψι καί δυνατότητα ἐπαρκοῦς ὑποστήριξης τῶν εὐάλωτων ὁμάδων τοῦ πληθυσμοῦ.

 

Στούς τομεῖς, ὅμως, τῆς Παιδείας καί τῆς Ὑγείας, παρά τήν ὕπαρξι Σχολείων καί, ἰδίως, παρά τήν ἀπόκτησι ἑνός Γενικοῦ Νοσοκομείου – προτύπου γιά τήν Ἑλλάδα, ἔχει προκύψει ἡ ἀδήριτη ἀνάγκη στεγάσεως, τόσο τῶν ἐκπαιδευτικῶν, ὅσο καί τῶν ἰατρῶν.

 

Οἱ χαμηλές ἀποδοχές τῶν λειτουργῶν τῆς Παιδείας, ἀλλά καί τῶν ἰατρῶν, ἀποτρέπουν ὅλους σχεδόν τούς ὑποψηφίους νά ἐπιλέξουν τά Κύθηρα ὡς τόπο ἐργασίας τους.

 

Γι’ αὐτό ἔχουμε ἔλλειψι ἐκπαιδευτικῶν ἐπί μῆνες, μετά τήν ἔναρξι τοῦ σχολικοῦ ἔτους, καί ἰατρῶν.

 

Δεκατέσσερες (14) θέσεις ἰατρῶν εἶναι θεσμοθετημένες γιά τό Νοσοκομεῖο μας καί ἀπό αὐτές εἶναι καλυμμένες μόνο τέσσερες (4) ἐπί τοῦ παρόντος.

 

Πρέπει νά ἐξασφαλισθοῦν κατοικίες καί κάποια ἐπιδόματα. Εἶναι ἀνάγκη ἄμεσης κατασκευῆς καταλυμάτων.

 

Αὐτά θά ἀποτελέσουν ἰσχυρό κίνητρο ἐπιλογῆς τῶν Κυθήρων ἀπό ἰατρούς καί ἐκπαιδευτικούς, καί

 

1) Ἡ ὡς ἄνω προσφορά μου, πού θά προκύψη ἀπό τήν αὔξησι τῆς μισθοδοσίας, γιά τό σπουδαῖο ἔργο τῆς «Φιλοστοργίας», ἀσφαλῶς εἶναι ἐλάχιστη.

 

Εἴθε, ὅμως, νά ἀποτελέση τό «προζύμι»γιά κάτι περισσότερο καί γιά τήν πραγμάτωσι τῶν ὡς ἄνω στόχων μας.

 

Ἔχουμε ἀποταθῆ σέ ὅλους τούς Συλλόγους καί τά Σωματεῖα τῶν Κυθήρων, ἐντός κάι ἐκτός Ἑλλάδος.

Ἐλπίζουμε καί προσδοκοῦμε νά γίνη τό θαῦμα!

Οἱ ἐνταῦθα καί ἁπανταχοῦ τῆς γῆς εὐποροῦντες συμπατριῶτες μας Κυθήριοι καί οἱ Φιλοκυθήριοι εἴθε νά πράξουν πᾶν τό δυνατόν ἐπ’ ὠφελείᾳ τῆς ἰδιαιτέρας πατρίδας των.

 

πηγή 

ΑΓΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ: Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

Του ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

 

Η σερβική Ορθοδοξία έχει να επιδείξει μια σειρά μεγάλων αγίων, οι οποίοι λάμπρυναν την Εκκλησία του Αγίου Σάββα. Ένας από αυτούς υπήρξε ο νεοφανής άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, μια όντως μεγάλη ασκητική και πατερική μορφή του περασμένου αιώνα.

 

Γεννήθηκε την ημέρα του Ευαγγελισμού στα 1894, στην πόλη Βράνιε της νοτίου Σερβίας. Οι ευσεβείς γονείς του Σπυρίδων και Αναστασία του έδωσαν το όνομα Ευάγγελος. Καταγόταν από ιερατική οικογένεια και το επώνυμό του Πόποβιτς σημαίνει Παπαδόπουλος. Μεγάλωσε με ευσέβεια είχε την τύχη να δει να θεραπεύεται θαυματουργικά η μητέρα του στη Μονή Πτσίνσκι από τον άγιο Πρόχορο. Από μικρός συνήθιζε να μελετά το Ευαγγέλιο και άλλα εκκλησιαστικά βιβλία. Ιδιαίτερα τον σαγήνευε η ανάγνωση συναξαρίων και πατερικών συγγραμμάτων. Θεωρούσε τους Πατέρες της Εκκλησίας ως τους αληθινούς σοφούς.

 

Το 1905 ο μικρός Ευάγγελος γράφηκε στην Εκκλησιαστική Σχολή του Αγίου Σάββα στο Βελιγράδι, έχοντας ως δάσκαλό του τον φωτισμένο άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς. Το 1914, μόλις τέλειωσε τη σχολή, ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Κατατάχτηκε στο στρατό και υπηρέτησε ως νοσοκόμος. Ακολούθησε την τύχη του σερβικού στρατού και βρέθηκε εξόριστος στην Κέρκυρα. Καθ’ οδόν ένοιωσε την κλήση να γίνει μοναχός. Η κουρά του έγινε την 1η Ιανουαρίου του 1916 στην Σκόδρα, από τον Μητροπολίτη Βελιγραδίου Δημήτριο, δίνοντάς του το όνομα Ιουστίνος.

 

Κατόπιν έφυγε από την Κέρκυρα, με τη βοήθεια του Μητροπολίτη Δημητρίου, για την Αγία Πετρούπολη για θεολογικές σπουδές. Όμως λόγω των πολιτικών εξελίξεων, έφυγε για την Οξφόρδη. Ύστερα από δύο χρόνια σπουδών υπέβαλε για έγκριση την διδακτορική του διατριβή με τίτλο: «Ή θρησκεία και ή φιλοσοφία του Ντοστογιέφσκι». Όμως αυτή απορρίφτηκε, λόγω της κριτικής του στις κακοδοξίες του δυτικού Χριστιανισμού και την υπεράσπιση του ορθοδόξου Ντοστογιέφσκι.

 

Στα 1919, μετά το τέλος του πολέμου γύρισε στην πατρίδα του και διορίστηκε καθηγητής θεολογίας στο Σρέμσκι Κάρλοβτσι. Σύντομα παραιτήθηκε και μετέβηκε στην Αθήνα για τη συνέχιση των θεολογικών σπουδών του. Το 1926 έλαβε διδακτορικό πτυχίο στην Πατρολογία, με θέμα: «Το πρόβλημα του προσώπου και της γνώσεως στον Άγιο Μακάριο τον Αιγύπτιο». Παράλληλα έμαθε άπταιστα την παλαιοσλαβική, την αρχαιοελληνική, την λατινική, την ρωσική, την νεοελληνική, την αγγλική, την γερμανική και την γαλλική γλώσσα.

 

Στη συνέχεια εργάστηκε ως καθηγητής στις Εκκλησιαστικές Σχολές Καρλοβικίου, της Πριζρένης και του Μοναστηρίου (Βίτολα). Το 1930 η Σερβική Εκκλησία τον έστειλε στην Τσεχοσλοβακία για ιεραποστολή σε κοινότητες ορθοδόξων, που είχαν αποκηρύξει την Ουνία. Το έργο του εκεί υπήρξε μεγάλο και γι’ αυτό εξελέγη Επίσκοπος της νεοσυσταθείσας Επισκοπής Καρπαθίας, αξίωμα που δεν αποδέχτηκε λόγω ταπεινώσεως.

 

Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής βρέθηκε στη δοκιμαζόμενη Σερβία, περιφερόμενος σε διάφορες Μονές. Παράλληλα είχε διοριστεί καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου. Όμως με την επικράτηση της κομμουνιστικής εξουσίας το 1945, άρχισαν οι διώξεις κατά της Εκκλησίας. Διώχτηκαν 200 καθηγητές από το Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου και μαζί τους ο Ιουστίνος. Κατέφυγε στην Ιερά Μονή Σούκοβο του Πίροτ στη νότια Σερβία. Το 1946 και φυλακίστηκε. Αργότερα δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο ως «εχθρός του λαού»! Σώθηκε χάρις στην παρέμβαση του Πατριάρχη Γαβριήλ, ο οποίος μόλις είχε επιστρέψει από το Άουσβιτς και απαίτησε την αποφυλάκισή του.

 

Όμως διωγμένος από παντού, χωρίς σύνταξη και στερημένος από στοιχειώδη δικαιώματα, βρήκε καταφύγιο, ως πνευματικός, στη γυναικεία Μονή Αρχαγγέλων στο Τσέλιε του Βάλιεβο νοτίου Σερβίας. Φυσικά ούτε εκεί βρήκε ησυχία, διότι οι άθεοι μαρξιστές τον παρακολουθούσαν ανελλιπώς και τον υπέβαλλαν συχνά σε εξοντωτικές ανακρίσεις στο Βάλιεβο. Ήταν σχεδόν έγκλειστος στη Μονή, διότι του απαγορεύονταν η έξοδος, χωρίς άδεια των αρχών, ιδιαίτερα όταν συνεδρίαζε η Ιερά Σύνοδος, για να μην έρχεται σε επαφή με τους Επισκόπους και τους επηρεάζει.

 

Ο έγκλειστος Ιουστίνος παρά τις απαγορεύσεις, τις εξουθενώσεις, τις φοβέρες και απειλές, προσευχόταν αδιάκοπα και ζούσε αυστηρή ασκητική ζωή. Τελούσε όλες τις ακολουθίες του ημερονυκτίου ανελλιπώς. Τελούσε καθημερινά τη Θεία Λειτουργία και νήστευε (δεν έτρωγε καθόλου) κάθε Παρασκευή, την πρώτη εβδομάδα της Μ. Τεσσαρακοστής και την Μ. Εβδομάδα. Μνημόνευε καθημερινά εκατοντάδες ονόματα στη Θεία Λειτουργία.

 

Ο αυστηρός του όμως εγκλεισμός δεν στάθηκε εμπόδιο να γίνει γνωστός σε όλο τον κόσμο. Χιλιάδες ήταν οι επιστολές που έπαιρνε και επίσης χιλιάδες ήταν οι επισκέπτες του, από τη Σερβία και όλο τον κόσμο. Όταν έμενε μόνος στο ταπεινό κελί του, επί 28 χρόνια, έγραφε αδιάκοπα τα περισπούδαστα συγγράμματά του. Κοιμήθηκε ειρηνικά, όχι τυχαία, την ημέρα του Ευαγγελισμού, ημέρα της γεννήσεώς του, στις 25 Μαρτίου του 1979. Η ανακομιδή των ιερών λειψάνων του έγινε το 2015 και αποτέλεσε σπουδαίο γεγονός για τη σερβική Εκκλησία και όλη την Ορθοδοξία. Αισθάνθηκαν οι πάντες την άρρητη ευωδία, η οποία εξήλθε από τον τάφο του! Η Σερβική Εκκλησία τον ανακήρυξε άγιο και η μνήμη του ορίστηκε να τιμάται στις 14 Ιουνίου.

 

Ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς ανήκει στις μεγάλες ιερατικές και θεολογικές μορφές της συγχρόνου Εκκλησίας, εφάμιλλος των μεγάλων Πατέρων της αρχαίας Εκκλησίας. Ο θεολογικός του λόγος καθαρός, ορθόδοξος, θεμελιωμένος στην Αγία Γραφή και τους Πατέρες της Εκκλησίας. Είναι ο θεολόγος του Θεανθρώπου, ο οποίος με θαυμάσιο πατερικό ύφος, θεολόγησε με καταπληκτική ακρίβεια την εν τω Θεανθρώπω απολύτρωση του ανθρωπίνου γένους. Υπήρξε συνεπής ορθόδοξος και στηλίτευε την αίρεση. Με σαφή λόγο απόδειξε την αίρεση του παπισμού και του προτεσταντισμού, ως απόλυτο εκφυλισμό της σώζουσας Ορθοδοξίας. Ιδιαίτερα επικριτικός υπήρξε για την σύγχρονη μάστιγα του Οικουμενισμού, τον οποίο χαρακτήρισε ως «παναίρεση». Μας κληροδότησε πολυπληθή αριθμό βαθυστόχαστων θεολογικών έργων, εφάμιλλα των μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας μας, πολλά των οποίων κυκλοφορούν και στην ελληνική γλώσσα.

 

Ο νεοφανής άγιος Ιουστίνος είναι το μεγάλο τεκμήριο ότι η παρουσία των αγίων στην Εκκλησία μας είναι συνεχής και αδιάκοπη, έως τα έσχατα. Φανερώνει το μόνιμο θαύμα στη ζωή της Εκκλησίας μας!