7ο Cambrian Patrol – Αναφορά της Λ.ΕΦ.Ε.Δ (Αργυρό Μετάλιο)

Παρακάτω παραθέτουμε αποσπάσματα από την αναφορά της ΛΕΦΕΔ.
Μπορείτε να διαβάσετε αναλυτικά την αναφορά ΕΔΩ και να δείτε πολλές φωτογραφίες και βίντεο.

Η Επιχειρησιακη αναδρομη της Περιπολου Charlie 11 Golf (ΛΕΦΕΔ) στο Cambrian Patrol 2026

Η αυλαία της 7ης συμμετοχής της Ομάδας Αναγνωρίσεως της Μητροπολιτικής ΛΕΦΕΔ δεν άνοιξε στα ομιχλώδη βουνά της Ουαλίας, αλλά έναν ολόκληρο χρόνο πριν, στα μονοπάτια και τις πλαγιές της Θεσσαλονίκης.

Όταν διεκδικείς τη θέση σου στη μεγαλύτερη και πιο επίπονη άσκηση περιπόλων μάχης στον κόσμο —σε μια χρονιά-σταθμό 67 ετών, όπου περισσότεροι από 1.000 στρατιώτες από 35 χώρες κλήθηκαν να αναμετρηθούν με τις απαιτήσεις του σύγχρονου πεδίου μάχης, η προετοιμασία δεν είναι πολυτέλεια· είναι όρος επιβίωσης.

Ο Φόρτος των Βουνών και της Καθημερινότητας

 Για την ομάδα μας, το προπονητικό πεδίο ήταν τα βουνά του Ωραιοκάστρου της Θεσσαλονίκης. Εκεί, εβδομάδα με την εβδομάδα, χτιζόταν η βάση. Με την υψομετρική διαφορά στα 200 μέτρα, το πρόγραμμα ήταν αδιαπραγμάτευτο: 10 χιλιόμετρα ορεινής πορείας με αρχικό φόρτο 15-20 κιλά στην πλάτη, πάντα κάτω από το όριο των 2 ωρών. Σταδιακά, το βάρος ανέβαινε, φτάνοντας τα 25 κιλά, γυμνάζοντας το μυοσκελετικό και καρδιοπνευστικό σύστημα.

Όμως η μεγαλύτερη πρόκληση δεν ήταν το βάρος στο σακίδιο. Ήταν το βάρος της ίδιας της ζωής. Ανάμεσα σε επαγγελματικές υποχρεώσεις, οικογένειες και την καθημερινή τριβή, ο προσωπικός χρόνος συμπιεζόταν στο ελάχιστο. Τρεις με τέσσερις ώρες την εβδομάδα —μαζί με τις μετακινήσεις— ήταν το μάξιμουμ που μπορούσε να ξεκλεφτεί. Και εδώ κρυβόταν η μεγάλη αλήθεια: τρείς ώρες την εβδομάδα είναι ελάχιστες όταν απέναντί σου έχεις μια αποστολή 60 χιλιομέτρων σε δύσβατο έδαφος, με συνολικό φόρτο που στην πράξη αγγίζει τα 50 κιλά, χωρίς κανένα άλλο μέσο υποστήριξης εκτός από έναν χάρτη, μια πυξίδα και τα πόδια σου. Φανταστείτε, στον αντίποδα,τις επαγγελματικές ομάδες που είχαν στην διάθεση τους 8ωρα επί, έστω, ένα δίμηνο, για την προετοιμασία τους.

Εξοπλισμός, Υποστηρικτές και το «Αόρατο» οικονομικό κόστος 

Παράλληλα με τη σωματική καταπόνηση, η προετοιμασία απαιτούσε σχολαστική μέριμνα για τον υλικό εξοπλισμό.

Στο Cambrian Patrol, η επιλογή των υποδημάτων π.χ.δεν είναι λεπτομέρεια· είναι ένας από τους παράγοντες που κρίνει αν θα τερματίσεις κουτσός. Η ομάδα εμπιστεύτηκε δοκιμασμένους τύπους αρβυλών —όπως τα Meindl Rock, Nepal Haix, Lowa Breacher, τα περισσότερα εκ των οποίων αποκτήθηκαν σε πολύ καλές ευκαιρίες και τιμές χάρη στην ουσιαστική στήριξη του φίλου και υποστηρικτή Στεγόσαυρου.

Σε αυτό το σημείο αξίζει να σημειωθεί πως πολλοί φίλοι, καταστήματα και εταιρείες στάθηκαν δίπλα μας, προσφέροντας υλικά που χρησιμοποιήθηκαν είτε στην προετοιμασία είτε στην ίδια την άσκηση. Η στήριξή τους δεν ήταν απλώς υλική· ήταν μια τεράστια ένεση ηθικού.

Και η βοήθειά τους ήταν πραγματικά καθοριστική, διότι το οικονομικό βάρος που επωμίστηκε η ομάδα ήταν τεράστιο:

Εισιτήρια μετακίνησης: 200€ το άτομο × 10 μέλη = 2.000€
Μεταφορά σακιδίων/εξοπλισμού (Bergen): ~150€ το άτομο × 10 = 1.500€
Μετακίνηση με Eurostar (Λονδίνο – Βρυξέλλες): 90€ το άτομο × 10 = 900€ (καθώς μετά το Cambrian, η ομάδα μετέβη στο Βέλγιο για μια δεύτερη, εξαιρετική άσκηση).

Μόνο για τα βασικά εισιτήρια το κόστος άγγιζε τα 5.000€, χωρίς να υπολογίζονται τα έξοδα της εβδομαδιαίας προετοιμασίας, όπου κάθε μέλος έβαζε σταθερά το χέρι στην τσέπη ακόμη και για τα καύσιμα,το κοστο; των φαγητων στο Ην.Βασ. ή για εκείνη τη μία μπίρα μετά την προπόνηση —τη μόνη ευκαιρία μέσα στην εβδομάδα να καθίσουμε μαζί ως ομάδα και να συντονιστούμε.

Η υποστήριξη της ομάδας. 

Η αλληλεγγύη της ομάδας φάνηκε καθαρά στην περίπτωση του νέου στελέχους που εντάχθηκε φέτος στην Ομάδα Αναγνωρίσεως. Ενώ τα παλαιότερα μέλη είχαν ήδη συγκεντρώσει με τα χρόνια τον απαιτούμενο, ακριβό εξοπλισμό (κράνος, εξάρτηση, bergen, υπόθεμα, υπνόσακο, bivi bag, gore tex, επικοινωνίες..), ο ”καινούργιος” βρέθηκε αντιμέτωπος με ένα βουνό απαιτήσεων. Για ένα παλικάρι 30 χρονών που βιοπαλεύει και χτίζει το μέλλον του, η αγορά όλου αυτού του εξοπλισμού από το μηδέν θα απαιτούσε τουλάχιστον 2.000€ σε χρόνο μηδέν —ένα ποσό απαγορευτικό.

Εκεί λειτούργησε το πνεύμα της ομάδας. Οι παλιοί άνοιξαν τους σάκους τους. Ο καθένας προσέφερε από ένα κομμάτι του εξοπλισμού του, καλύπτοντας πλήρως τις ανάγκες του νέου συναδέλφου, ώστε να μην χρειαστεί να δαπανήσει παρά τα απολύτως αναγκαία. Έτσι, το νέο μέλος μπήκε στην γραμμή εκκίνησης όχι μόνο πλήρως εξοπλισμένο, αλλά και με την βεβαιότητα ότι ανήκει σε μια αδελφότητα.

Η Τακτική Προετοιμασία και η Κληρονομιά του Διαβιβαστή

Παράλληλα με το σωματικό και υλικό σκέλος, το καλοκαίρι πέρασε με εντατική τακτική εκπαίδευση:

Τακτική Διάβαση Υδάτινου Κωλύματος: Ένα από τα πιο απαιτητικά αντικείμενα του Cambrian Patrol.

Επίθεση Τομέα (Section Attack / Infantry Assault): Η τακτική κίνηση που κρίνει τη βαθμολογία και μπορεί να στερήσει ένα μετάλλιο.

Αγώνας σε Χαράκωμα: Μια θεματική στην οποία δόθηκε τεράστια έμφαση βάσει της περσινής εμπλοκής του αντικείμενου στο Cambrian patrol.

Στον τομέα των Διαβιβάσεων, ο νέος διαβιβαστής της ομάδας —πρώην στέλεχος των Ειδικών Δυνάμεων, με θητεία ως ΕΠΟΠ σε Μοίρες Καταδρομών και στη Ζ΄ Μοίρα Αμφίβιων Καταδρομών (Ζ΄ΜΑΚ)— ανέλαβε να συνεχίσει μια μεγάλη παράδοση. Στο Cambrian Patrol, οι διαβιβαστές της ΛΕΦΕΔ ήταν ανέκαθεν οι άνθρωποι που έκαναν την πιο αθόρυβη αλλά καθοριστική δουλειά, συγκεντρώνοντας κρίσιμους πόντους. Δουλεύοντας αυτόνομα, αλλά με τη διαρκή καθοδήγηση των παλιών, έμπειρων διαβιβαστών, αφομοίωσε πλήρως τα πρωτόκολλα επικοινωνίας.
........

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Όταν τελείωσε η διαδικασία, βγήκαμε από εκεί γνωρίζοντας ότι αυτό ήταν ίσως το τελευταίο μας Cambrian. Είμαστε πολεμιστές, είμαστε μαχητές, είμαστε στρατιώτες ορκισμένοι να κάνουμε αυτό που πρέπει. Δεν συμβιβαζόμαστε με τη χαλαρή πολιτική ζωή όσο με την κακουχία της στρατιωτικής. Όλη αυτή την τεράστια εμπειρία τη διοχετεύουμε στον 20ό Μακεδονομάχο.

Στα 53 μου χρόνια, ένιωσα πιο πιεσμένος και πιο μεγάλος, αλλά δεν θα επέτρεπα ποτέ στον εαυτό μου να σταματήσει, παρά μόνο αν με έβγαζαν με φορείο. Τερματίσαμε ακόμα ένα δύσκολο Cambrian Patrol, σε μια χρονιά που απο οτι μάθαμε 36 απο τις 140 ομαδες δεν τα κατάφεραν, πλήρεις με όλους τους άνδρες όρθιους.

Περιμέναμε τρεις ώρες έξω μέσα στη βροχή να έρθει το όχημα παραλαβής, κι όμως καθόμασταν στη λάσπη και λέγαμε αστεία. Αυτό δείχνει πόσο σκληροί ήταν αυτοί οι άνδρες, τους οποίους είχα επιλέξει προσωπικά έναν προς έναν.

Ήταν μεγάλη μου τιμή να ηγηθώ για ακόμη μία φορά αυτών των ανδρών.

Για την Ομάδα Αναγνώρισης τις Λ.ΕΦ.Ε.Δ.

Ο Αντιπρόεδρος και περιπολάρχης CHARLIE ONE ONE GOLF. Cambrian Patrol 2026.

Silver Medal!

Η Ομαδα Αναγνώρισης της Λ.ΕΦ.Ε.Δ.νιώθει την ανάγκη να ευχαριστήσει για την βοήθεια,την συμπαράσταση και την αγάπη τους κάτωθι:

​1 – Brake Service Πένογλου – Σάββας & Φάνης Πένογλου
​2 – Mr. Bunny Café – Ροΐδης & Λουκίδης
​3 – Ink Temple Tattoo Studio – Δημήτρης Χατζηαντωνίου
​4 – Κο Λάκη Βασιλειάδη, Βουλευτή ΝΔ Ν.ΠΕΛΛΑΣ
​5 – Θούλη Πηγαδά – Επίσημη Συνεργάτης της ”Forever “
​6 – Χρυσοχοείο Αναστάσιου Γουσίδη
​7 – Army Patch
​8 – Hercules Army Action
​9 – Stegosaurus.gr (Διαδικτυακό Κατάστημα)
​10 – Λ.ΕΦ.Ε.Δ.Χίου
​11 – Κατάστημα Vasilikos
12-Λ.ΕΦ.Ε.Δ.Ημαθίας
​13 – Μητροπολιτική Λ.ΕΦ.Ε.Δ.
14- Γεώργιο Λαμπράκη – Δημοσιογράφο & Πρόεδρο ΛΕΦΕΔ Ηρακλείου

ΛΕΦΕΔ

Πόσο έχουν πλήξει την σαουδαραβική παραγωγή καυσίμων οι επιθέσεις των Χούθι

Γράφει ο ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

 

Στις αρχές Οκτωβρίου ο Διευθύνων Σύμβουλος του σαουδαραβικού ομίλου Aramco Amin Nasser, διαβεβαιώνει τις αγορές πως “το ενεργειακό σύστημα της χώρας παραμένει άθικτο” και πως η παραγωγική δυναμικότητα της τάξης των 12 εκατομμυρίων βαρελιών ανά ημέρα πρόκειται να αποκατασταθεί εντός ημερών. Η δήλωση ανακουφίζει την Ευρώπη, τις ΗΠΑ και τους συναλλασσόμενους στην αγορά ενέργειας, που έχουν κάθε λόγο να την υιοθετήσουν, αλλά δυστυχώς δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα. 

 

Ο ενεργειακός αναλυτής και εταίρος της NEAH ENERGY, Karl W. Miller πάντως ολοκληρώνει στις 20 Οκτωβρίου μία ενδελεχή έκθεση για το ενεργειακό σύστημα της Σαουδικής Αραβίας, καλύπτοντας την κατάσταση από τις πετρελαιοπηγές έως τις δεξαμενές αποθήκευσης. Πρόκειται για την πλέον εξονυχιστική καταγραφή των ζημιών και προκαλεί ανησυχίες για τις ροές αργού πετρελαίου από την Σαουδική Αραβία κατά την χειμερινή περίοδο, με τον Miller να μην συνεκτιμά τις απειλές και τους ισχυρισμούς των πολιτοφυλακών των Χούθι.

 

Παράλληλα απορρίπτει τις πληροφορίες των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και το οπτικοακουστικό υλικό που παρουσιάζει καπνούς και φλόγες για να πιστοποιήσει ζημίες και καταστροφές. Διαχωρίζει δε τα επιβεβαιωμένα πλήγματα από τους ισχυρισμούς και αρνείται να προσθέσει την ονομαστική παραγωγική δυναμικότητα κάθε πληγείσας εγκατάστασης, από την στιγμή που τίθεται εκτός λειτουργίας, με συνέπεια να προβάλλει μία ανησυχητική εικόνα.

 

Το ένα τέταρτο της σαουδαραβικής παραγωγής εξαφανίζεται, εάν υπολογισθεί πως τον Φεβρουάριο, πριν από τις συγκρούσεις στον Περσικό Κόλπο, φθάνει τα 10,88 εκατομμύρια βαρέλια ανά ημέρα. Τον Αύγουστο η μείωση της παραγωγής ανέρχεται στα 4,64 εκατομμύρια βαρέλια ανά ημέρα και τον Σεπτέμβριο εξακολουθεί να υπολείπεται κατά 2,51 εκατομμύρια βαρέλια ανά ημέρα, με την κάμψη να φθάνει το 23%.

Από τον Μάρτιο έως τον Σεπτέμβριο η Σαουδική Αραβία παράγει ανά ημέρα 800 εκατομμύρια βαρέλια λιγότερα σε σχέση με την παραγωγικότητά της τον Φεβρουάριο, μέγεθος που ισοδυναμεί με περίπου οκτώ ημέρες παγκόσμιας κατανάλωσης αργού πετρελαίου, που απλώς δεν αντλείται.

Οι λογιστικές εγγραφές του ομίλου Aramco πιστοποιούν την ύπαρξη μίας παρόμοιας εικόνας και σύμφωνα με τις συγκεκριμμένες, η παραγωγή από τα 10,56 εκατομμύρια βαρέλια ανά ημέρα του πρώτου τριμήνου, υποχωρεί στα 7,57 εκατομμύρια στο επόμενο τρίμηνο, μειωμένη κατά 28%, ενώ η παραγωγή φυσικού αερίου και μεθανίου κάμπτεται επίσης κατά 6%.

Οι εξαγωγές ακολουθούν την συρρίκνωση της παραγωγής και από τα 7,27 εκατομμύρια βαρέλια ανά ημέρα του Φεβρουαρίου, υποχωρούν στα 3,70 εκατομμύρια τον Αύγουστο, μειωμένες κατά 49% και παρά την ανάκαμψή τους στα 5,62 εκατομμύρια τον Σεπτέμβριο, εξακολουθούν να υπολείπονται κατά 23% σε σχέση με τα προ του πολέμου επίπεδα. 

Η υστέρηση της παραγωγής

Το βασικό αίτιο για την υστέρηση της παραγωγής πηγάζει από το γεγονός ότι οι ζημίες δεν εστιάζονται σε ένα σημείο, αλλά διαχέονται από τις πετρελαιοπηγές και την άντληση έως τις αντλίες καυσίμων. Στην προμετωπίδα και πρώτο κρίκο, το συγκρότημα Abqaiq, που διαχειρίζεται τον μεγαλύτερο όγκο του σαουδαραβικού αργού πετρελαίου πρίν από την φόρτωση ή την διύλισή του, πλήττεται τον Ιούλιο.

Τον Μάρτιο περίπου δύο έως 2,5 εκατομμύρια βαρέλια ανά ημέρα παύουν να αντλούνται από τα υπεράκτια κοιτάσματα Safaniya, Marjan, Zuluf και Abu Safa, ενώ τον Απρίλιο τα κοιτάσματα Khurais και Manifa εμφανίζουν το καθένα μείωση άντλησης κατά 300.000 βαρέλια ανά ημέρα. Στον δεύτερο κρίκο πέντε από τα μεγαλύτερα διυλιστήρια της Σαουδικής Αραβίας υφίστανται ζημίες ή τίθενται εκτός λειτουργίας, με το μεγαλύτερο Ras Tanura, παραγωγικής δυναμικότητας 550.000 βαρελιών ανά ημέρα, να παραδίδεται στις φλόγες τον Μάρτιο, με τα πλήγματα να επαναλαμβάνονται στις 27 Οκτωβρίου χωρίς να ανακοινώνονται συνέπειες.

Το Satorp στο Jubail σημειώνει απώλεια τριών μονάδων τον Απρίλιο και επανέρχεται στο 50% της παραγωγικής του δυναμικότητας, για να ανακάμψει στο 70% τον Οκτώβριο. Το Samref στο Yanbu πλήττεται τον Μάρτιο και το διυλιστήριο του Ριάντ αναφλέγεται στις 3 Οκτωβρίου. Οι εγκαταστάσεις του Jazan – σχεδιασμένες με δυναμικότητα 400.000 βαρελιών ανά ημέρα, παράγουν 250.000 βαρέλια ανά ημέρα πετρέλαιο κίνησης με εξαιρετικά χαμηλή περιεκτικότητα σε θείο – πλήττεται στις 27 Ιουλίου και τίθεται εκτός λειτουργίας, όταν καταστρέφονται οι μονάδες παροχής ενέργειας και οι δεξαμενές του.

Οι επιθέσεις πάντως της Ansar Allah (Χούθι) τον Αύγουστο και τον Σεπτέμβριο εμποδίζουν κάθε απόπειρα να τεθεί εκ νέου σε πλήρη λειτουργία. Δορυφορικές λήψεις εικόνων πιστοποιούν επίσης καταστροφές δεξαμενών στο Petro Rabigh, ενώ και οι εγκαταστάσεις υγροποιημένου φυσικού αερίου στο Juaymah που τροφοδοτεί τις εξαγωγές υγροποιημένου αερίου πετρελαίου (LPG) της Σαουδικής Αραβίας παραδίδονται στις φλόγες.

Ο τρίτος κρίκος που αφορά το σύστημα αποθήκευσης και μεταφοράς καυσίμων πλήττεται επίσης σοβαρά και δορυφορικές λήψεις εικόνων στις 13 Σεπτεμβρίου πιστοποιούν την καταστροφή έξι δεξαμενών και σημαντικές ζημίες σε ακόμα οκτώ. Μία μονάδα αποθήκευσης στην περιοχή του αεροδρομίου του Ριάντ παραδίδεται στις φλόγες στις 19 Σεπτεμβρίου, ενώ και οι συστοιχίες δεξαμενών του Jazan, δέχονται συνεχώς πλήγματα. 

Μπαράζ επιθέσεων στην Σαουδική Αραβία

Ο αγωγός Ανατολής-Δύσης, η μοναδική διέξοδος της Σαουδικής Αραβίας για να μεταφέρει αργό πετρέλαιο στην Ερυθρά Θάλασσα, παρακάμπτοντας τα Στενά του Ορμούζ, δέχεται επίσης αλλεπάλληλα πλήγματα. Τον Απρίλιο σημειώνεται απώλεια δυναμικότητας μεταφοράς 700.000 βαρελιών ανά ημέρα και οι επαναλαμβανόμενες επιθέσεις καταστρέφουν τρείς σταθμούς πίεσης, διακόπτοντας την λειτουργία του αγωγούς έως τις 22 Σεπτεμβρίου, οπότε και επανέρχεται με χαμηλό, όμως ρυθμό μεταφοράς.

Στις 4 και 5 Οκτωβρίου ακόμα ένας σταθμός πίεσης στην περιοχή Khurais υφίσταται σοβαρές ζημίες, με το υπουργείο Ενέργειας της Σαουδικής Αραβίας να ανακοινώνει πως ο αγωγός μεταφέρει πλέον 5,8 εκατομμύρια βαρέλια ανά ημέρα, έναντι των εκτιμώμενων 7 εκατομμυρίων, αν και με εξαίρεση τον όμιλο ARAMCO, ουδείς γνωρίζει την τρέχουσα μεταφορική του δυναμικότητα.

Το σημαντικότερο δεδομένο στην έρευνα του Karl Miller αφορά το γεγονός ότι οι αναφορές για τις επισκευές δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και επιπλέον το πρόβλημα αφορά ένα ολόκληρο σύστημα και τα συστήματα κατά κανόνα βάλλονται στο πλέον ευαίσθητο σημείο τους. Το εμφανέστερο παράδειγμα αφορά το Jazan, όπου οι επισκευές στις μονάδες αργού πετρελαίου δεν αρκούν, όταν οι εγκαταστάσεις παροχής ισχύος και αεριοποίησης που κινούν το διυλιστήριο, παραμένουν ανενεργές λόγω ζημιών.

Η επισκευή της μονάδας ισχύος δεν επαρκεί, εάν δεν υπάρχουν δεξαμενές για την αποθήκευση των προϊόντων διύλισης. Δεν αρκεί κατά συνέπεια να δηλώνεται για ένα διυλιστήριο πως “επανέρχεται σε λειτουργία”, όταν ουσιαστικά δεν έχει την δυνατότητα πραγματικής παραγωγής και η ίδια λογική διατρέχει ολόκληρο το σύστημα.

Ένα κοίτασμα με ανέπαφες όλες τις εγκαταστάσεις άντλησης δεν ενεργοποιείται, εάν οι μονάδες επεξεργασίας ή οι σταθμοί άντλησης καταστρέφονται και κάθε φορά που ο όμιλος Aramco ανακοινώνει την αποκατάσταση ενός κρίκου στην αλυσίδα παραγωγής και επεξεργασίας, πλήττεται κάποιος άλλος, δεδομένο που παρά τις θετικές δηλώσεις ανακλάται στους αριθμούς που προκύπτουν από την παραγωγή. 

Υστέρηση στις ποσότητες καυσίμων

Το πλέον ανησυχητικό στοιχείο στην έρευνα του Karl Miller πηγάζει από τα δεδομένα για τα προϊόντα διύλισης, από την στιγμή που τον περασμένο Ιούλιο, τον τελευταίο μήνα για τον οποίο ανακοινώνονται πλήρη μεγέθη, η παραγωγική δυναμικότητα στα συγκεκριμένα υποχωρεί στα 534.000 βαρέλια ανά ημέρα, μειωμένη κατά 18% έναντι του Φεβρουαρίου. Η παραγωγή πετρελαίου κίνησης μειώνεται κατά 21% και οι εξαγωγές του κατά 47%, από 848.000 στα 446.000 βαρέλια ανά ημέρα, ενώ και οι εξαγωγές βενζίνης μειώνονται κατά 40%.

Οι Σαουδάραβες καλύπτουν προς το παρόν τα κενά αξιοποιώντας τα αποθέματά τους, με συνέπεια στο πετρέλαιο κίνησης να μειωθούν από τα 25,6 εκατομμύρια βαρέλια του Φεβρουαρίου στα 16,6 εκατομμύρια τον Ιούλιο, σημειώνοντας κάμψη κατά 35%, υποχώρηση της ιδίας τάξης μεγέθους που ισχύει και για την βενζίνη. Ο μεγαλύτερος εξαγωγέας αργού πετρελαίου στον κόσμο, υπερδιπλασιάζει τις εισαγωγές του σε καύσιμα, από την στιγμή που υπερδιπλασιάζει την κατανάλωσή τους στις μονάδες παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας σε σχέση με το Φεβρουάριο.

Ένας από τους ενόχους των υπερκαταναλώσεων αποδεικνύεται ο κλιματισμός, αλλά η ευρύτερη εικόνα δεν συνάδει με μία χώρα που έχει την δυνατότητα να θυσιάζει καύσιμα λόγω πλεονασμάτων. Τα χαμηλά αποθέματα πάντως συνεπάγονται και συρρίκνωση των ικανοτήτων αντίδρασης στα επόμενα πλήγματα, που αναμφίβολα θα πραγματοποιηθούν.

Η έρευνα του Miller αποκαλύπτει κάτι ιδιαίτερα απειλητικό που παραμένει στο περιθώριο χωρίς κανένας, τουλάχιστον δημόσια, να εμφανίζεται ανήσυχος. Εάν οι εξαγωγές της Σαουδικής Αραβίας ελαχιστοποιηθούν, το παραγόμενο αργό πετρέλαιο αναγκαστικά θα διοχετευθεί στα διυλιστήριά της, θα τροφοδοτήσει τις μονάδες παραγωγής ενέργειας και ένα μέρος θα καταλήξει στις δεξαμενές αποθήκευσης.

Τον περασμένο Ιούλιο τα εγχώρια διυλιστήρια και οι καυστήρες απορροφούν 3,04 εκατομμύρια βαρέλια ανά ημέρα, αλλά εάν οι δεξαμενές πληρωθούν τότε αναδύεται το επίπεδο μέγιστης παραγωγής της Σαουδικής Αραβίας. Εάν ταυτόχρονα ανασταλεί η λειτουργία των διυλιστηρίων Ras Tanura και Samref, τότε θα διακοπούν οι αντλήσεις στα περισσότερα κοιτάσματα της χώρας και αναμφίβολα πρόκειται για τον τελικό στόχο της Ansar Allah που πλήττει τον αγωγό και τους τερματικούς σταθμούς στην Ερυθρά Θάλασσα και τον Περσικό Κόλπο, για να τον επιτύχει. 

Ο πλανήτης πληρώνει…

Ο υπόλοιπος κόσμος απλώς βιώνει τις συνέπειες, με τις εξαγωγές πετρελαίου κίνησης και θέρμανσης από την Σαουδική Αραβία να μειώνονται κατά 400.000 βαρέλια ανά ημέρα, σε περίοδο που τα Στενά του Ορμούζ παραμένουν σε καθεστώς δραστικά περιορισμένης ναυσιπλοΐας και τα ρωσικά διυλιστήρια υφίστανται πλήγματα από τις ουκρανικές επιθέσεις μη επανδρωμένων αεροσκαφών (drones).

Μάλιστα η Διεθνής Υπηρεσία Ενέργειας (ΙΕΑ) πως οι ελλείψεις στην προσφορά από την πλευρά της διύλισης θα συνεχισθούν και κατά το 2027, με το αργό πετρέλαιο τύπου Brent να κινείται σε επίπεδα ανώτερα των $110 ανά βαρέλι στα τρίμηνα συμβόλαια και να προβλέπονται και τιμές της τάξης των $120. Η Ευρώπη που εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις εισαγωγές της σε πετρέλαιο κίνησης και θέρμανσης, ήδη αντιμετωπίζει μεγάλες αναταραχές κυρίως λόγω του κόστους διαβίωσης και έρχεται μία χειμερινή περίοδος που πρόκειται να επιδεινώσει ακόμα περισσότερο την δεινή κατάστασή της.

Στην έρευνά του, ο Miller δεν επιρρίπτει όλες τις ευθύνες στους Χούθι, από την στιγμή που η μείωση της προσφοράς προκαλείται και από την ναυτιλία, τις συνθήκες ασφαλείας και τις εμπορικές αποφάσεις. Όμως οι οποιεσδήποτε αρνητικές παράμετροι δεν ενδιαφέρουν έναν αγρότη στην Γαλλία, κάποιον μεταφορέα στην Ιταλία ή έναν κτηνοτρόφο στην Ελλάδα ως προς το ότι τα βαρέλια των καυσίμων δεν φθάνουν στην αγορά λόγω των πυραύλων, των κλειστών θαλασσίων διόδων ή των ανενεργών διυλιστηρίων, από την στιγμή που ούτως ή άλλως εξαφανίζονται.

Κατά συνέπεια όταν ο όμιλος Aramco, διαβεβαιώνει τις αγορές πως “το ενεργειακό σύστημα της χώρας παραμένει άθικτο”, κάποιος οφείλει να μελετήσει τα μεγέθη της παραγωγής, των εξαγωγών και των αποθεμάτων. Τα συγκεκριμένα προδίδουν μείωση της παραγωγής κατά 25% σε σχέση με τον περασμένο Φεβρουάριο, υποχώρηση των εξαγωγών πετρελαίου κίνησης και θέρμανσης κατά 50% και ανάλωση των αποθεμάτων. Συνεπακόλουθα η οποιαδήποτε επίθεση των Αμερικανών ή των Ισραηλινών θα καταλήξει τελικά σε βάρος του σαουδαραβικού συστήματος που δεν διαθέτει πλέον τα απαιτούμενα πλεονάσματα για να απορροφήσει τις αρνητικές συνέπειες. 

Έκρηξη των ναύλων

Στο σαουδαραβικό πρόβλημα προστίθεται και η εκρηκτική άνοδος των ναύλων από τα $3 ανά βαρέλι του Φεβρουαρίου, στα $20 τον Οκτώβριο, από την στιγμή που κατά την Goldman Sachs η ασφυξία στα Στενά του Ορμούζ προκαλεί μία κρίση στην ναυλαγορά, που δεν πρόκειται να λήξει σύντομα.

Η τράπεζα εκτιμά πως οι ναύλοι αναμένεται να παραμείνουν αυξημένοι σε βραχυπρόθεσμο ορίζοντα από την στιγμή που δεν διαφαίνεται η λήξη στην ευρύτερη κρίση της Μέσης Ανατολής. Όπως υποστηρίζουν οι αναλυτές της η μεγάλη άνοδο του κόστους μεταφοράς θέτει έναν κίνδυνο αύξησης του επιπέδου βάσης των τιμών του αργού πετρελαίου της τάξης των $90 ανά βαρέλι, στα τέλη του έτους.

Το μέσο κόστος του ναύλου ανά βαρέλι αναρριχάται στα $20 ανά βαρέλι, αλλά όπως τονίζουν οι αναλυτές για την Μέση Ανατολή εκτινάσσεται στα $35 και μεταφέρεται στα προϊόντα διΰλισης. Η αύξηση στο μέσο κόστος ανά βαρέλι συμπεριλαμβάνει ένα επιπλέον ασφάλιστρο κινδύνου για τα Στενά του Ορμούζ της τάξης των $7 ανά βαρέλι, $4 ανά βαρέλι λόγω αυξημένου κόστους καυσίμων και $4 ανά βαρέλι για τις μεταγγίσεις από πλοίο σε πλοίο στον κόλπο του Ομάν. Οι μεταφορές όμως δεσμεύουν πολλά δεξαμενόπλοια στον κόλπο, με συνέπεια να μειώνεται η διαθεσιμότητα πλοίων για άλλες εμπορικές θαλάσσιες μεταφορές.

Οι ναύλοι στα υπερ-δεξαμενόπλοια από τον Περσικό Κόλπο προς την Ανατολική Ασία υπερβαίνουν τα $1,4 εκατομμύρια ανά ημέρα, κόστος που κρίνεται εξωπραγματικό, αν και πηγάζει από την αλλαγή των θαλασσίων διαδρομών και την δέσμευση περισσοτέρων πλοίων σε αναποτελεσματικούς και χρονοβόρους πλόες.

Οι αναποτελεσματικές φορτώσεις στην Μέση Ανατολή και η εξαιρετικά περιορισμένη διαθεσιμότητα υπερ-δεξαμενοπλοίων προκαλούν φαινόμενα κυμάτων που εκτείνονται και προς την αγορά μικρότερων σκαφών, όπως των τύπων Aframax και Suezmax, των οποίων η ζήτηση και οι ναύλοι τους αυξάνονται αλματωδώς.

Αναπόφευκτα το κόστος της κρίσης μεταφέρεται στους καταναλωτές, με πρώτη άμεση συνέπεια την έκρηξη της αγανάκτησης και της οργής των κοινωνιών στην Ευρώπη που οπωσδήποτε δεν ενδιαφέρονται για την ανάλυση των οδυνηρών επιβαρύνσεων, αλλά για το γεγονός και μόνον ότι τις υφίστανται, αν και ορισμένοι αντιλαμβάνονται ότι οι πολιτικές ηγεσίες υποφέρουν από το φαινόμενο της αδυναμίας διαχείρισης κρίσεων.  

πηγή

ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΝΑΡΚΩΣΗ ΑΠΟ ΤΑ ΜΜΕ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΚΑΝΟΥΝ ΑΓΩΝΑ ΜΠΡΑΝΤΕΦΕΡ ΜΕΤΑΞΥ ΥΠΝΟΥ ΞΥΠΝΙΟΥ ΚΑΙ ΜΕ ΔΙΑΙΤΗΤΗ ΤΟΝ ΛΗΘΑΡΓΟ...

Γράφει ο Δαναός 

 

Τελικά μεγάλη αγωνία στον καθημερινό αγώνα, αλλά λες και είναι στημένο όλο το σκηνικό.
Έρχεται λίγος χρόνος το βραδάκι και λες άντε να δω λίγο τηλεόραση.

 

Αν πέσεις σε διαφημίσεις πχ στο λαχταριστό τόστ που με λαχτάρα το κοιτούν τα παιδάκια και την ώρα που το κόβει στην μέση η μαμά και το τεντώνει και απομακρύνονται τα δύο μισά τεντώνεται και το τυράκι λάστιχο...!!!.

 

Αμάν λαχτάρα... ΠΟΣΟ ΘΑ ΤΕΝΤΩΣΕΙ ;;; ...ΘΑ κάνει κύκλο το δωμάτιο;;; (αυτό εξαρτάται από την καλύτερη ποιότητα τυριού μάρκας σφεντόνας) ...και να η αγωνία με μάτια γουρλωμένα από όλους!!!

 

Μετά η επόμενη ΔΙΑΦΗΜΙΣΗ δείχνει ότι έχεις πάει σε έναν σούπερ ουάου ταξιδιωτικό προορισμό.

 

Έρχεται η χαρά και ζεις για λίγα δευτερόλεπτα .....σαν τους ΕΛΙΤ μέσα από το γυαλί.!!! (ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΝΝΟΩ ΤΙΣ ΦΡΥΓΑΝΙΕΣ!!).

 

Μπαμ ...αρχίζουν πάλι οι ειδήσεις ΑΜΑΝ ΕΛΕΟΣ !!!!

Σεισμοί ...καταποντισμοί... εκρήξεις... θάνατοι... σκάνδαλα... αρπαχτές... ΠΑΝΙΚΟΣ ΜΕΧΡΙΣ Η ΠΙΕΣΗ ΦΤΑΣΕΙ ΚΑΙ ΣΠΑΣΕΙ ΤΟ ΠΙΕΣΟΜΕΤΡΟ!!!

Ξαφνικά όλα αλλάζουν και έρχονται το βάλσαμο και τα τσιρότα παρεΐτσα γιά να επωλούσουν τις πληγές σου.

 

ΕΜΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ

ΣΟΒΑΡΟΦΑΝΑ ΚΟΥΣΤΟΥΜΙΑ ΜΕ ΥΦΑΚΙ 100 ΚΑΡΔΙΝΑΛΙΩΝ ΚΑΙ ΣΕ ΧΡΟΝΟ ΝΤΕ ΤΕ ΣΟΥ ΛΎΝΟΥΝ ΌΛΑ ΤΑ ΠΡΟΑΝΑΦΕΡΌΜΕΝΑ ΑΓΧΩΤΙΚΑ ΠΟΥ ΣΕ ΤΑΪΣΑΝ.

 

Επανέρχεσαι λίγο και το μόνο που κάνεις είναι να σημειώσεις να αγοράσεις 365 πιεσόμετρα καθημερινής χρήσης για το καλό σου!!!

 

ΚΑΙ... ΚΑΙ... ΕΡΧΕΤΑΙ Η ΩΡΑ ΤΟΥ ΜΑΓΟΥ ΥΠΝΟΥ ΜΠΑΣ ΚΑΙ ΞΕΚΟΥΡΑΣΕΙΣ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΣΟΥ.

ΚΑΙ...ΤΣΟΥΠ ΟΙ ΣΚΕΨΕΙΣ ΣΑΝ ΚΟΜΠΟΣ ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΛΕΣ Ή ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΓΙΑ ΝΑ ΚΤΥΠΑΣ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΣΟΥ ΜΕ ΡΥΘΜΟ, ΔΙΠΛΑ ΣΤΟ ΚΟΜΟΔΙΝΟ... ΚΑΙ Α ΚΑΙ ΟΥ ΚΑΙ ΚΑΚΑΟΥ!!!

 

ΚΑΙ ΤΣΟΥΠ ΑΡΧΙΖΕΙ.....Ο ΤΙΤΛΟΣ !!!!!

ΠΟΥ ΕΧΕΙ ΑΥΤΗ Η ΜΙΚΡΗ ΧΙΟΥΜΟΡΙΣΤΙΚΗ;;;; ΚΟΥΒΕΝΤΟΥΛΑ ΜΑΣ.

 

ΥΓ. ΣΥΜΒΟΥΛΗ

ΕΝΑ ΣΦΗΝΑΚΙ ΡΑΚΟΜΕΛΑΚΙ ΘΑ ΒΟΗΘΗΣΕΙ!!!!

ΚΑΛΟΝ ΥΠΝΟ!!!!!

 

(η εικόνα είναι προϊόν τεχνητής νοημοσύνης) 

Ευρώπη σε θεσμική κρίση: Λαγκάρντ, Πολωνία και μια Ελλάδα χωρίς Συνταγματικό Δικαστήριο…

Του Παναγιώτη Αποστόλου

Πολιτικής ανάλυσης – αρθρογράφου

egerssi.gr

https://lnk.bio/Egerssi

 

Προαλείφεται ο Μητσοτάκης για τις Βρυξέλλες; Και ποια Ευρώπη θέλουμε τελικά πίσω;

 

Τι πραγματικά συμβαίνει στην Ευρώπη; Η Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας αποχωρεί εννέα μήνες νωρίτερα, την ώρα που ο πληθωρισμός αναζωπυρώνεται. Στην Πολωνία, κυβέρνηση και Πρόεδρος της Δημοκρατίας συγκρούονται για τον έλεγχο του Συνταγματικού Δικαστηρίου, με αστυνομικούς να εμφανίζονται στο προσκήνιο. Στις Βρυξέλλες, η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία βρίσκεται σε ανοιχτό μέτωπο με την ελληνική Δικαιοσύνη. Και στην Αθήνα, ένας Πρωθυπουργός με πολιτικό κόστος που μεγαλώνει καθημερινά, φαίνεται να κοιτάζει όλο και πιο συχνά προς τα βόρεια της Ευρώπης.

 

Τα τρία αυτά μέτωπα δεν είναι άσχετα μεταξύ τους. Είναι τρεις όψεις του ίδιου νομίσματος: Μιας Ευρώπης που μιλά διαρκώς για Δημοκρατία και κράτος Δικαίου, ενώ οι Θεσμοί της χρησιμοποιούνται και εφαρμόζονται πίσω από κλειστές πόρτες. Και μιας Ελλάδας που, ως ο Τόπος που γέννησε τη Δημοκρατία, θα όφειλε να δίνει το παράδειγμα και αντ' αυτού επιδεικνύει ένα ανησυχητικό σχεδόν εξόφθαλμο έλλειμμα διαφάνειας.

 

Λαγκάρντ: Γιατί φεύγει εννέα μήνες νωρίτερα;

 

Την Πέμπτη 29 Οκτωβρίου, η Κριστίν Λαγκάρντ ανακοίνωσε επίσημα ότι θα αποχωρήσει από την προεδρία της ΕΚΤ στις 7 Φεβρουαρίου 2027, σχεδόν εννέα μήνες πριν λήξει η θητεία της στα τέλη Οκτωβρίου του 2027. Πρόκειται για μία από τις σημαντικότερες αλλαγές στην ηγεσία της ΕΚΤ στην ιστορία της και μάλιστα σε μια περίοδο που η νομισματική πολιτική βρίσκεται σε οριακό σημείο. Η ίδια δεν εξήγησε τους λόγους της απόφασής της. Όσοι παρακολουθούν στενά τα ευρωπαϊκά πράγματα σημειώνουν ότι η πρόωρη έξοδος δίνει στους ηγέτες της Ευρωζώνης τη δυνατότητα να επιλέξουν τον διάδοχο πριν από τις γαλλικές προεδρικές εκλογές του Απριλίου, δηλαδή πριν οι κάλπες αλλάξουν ενδεχομένως τους συσχετισμούς στο Παρίσι.

 

Δεν είναι η μόνη μεταβολή. Η Ίζαμπελ Σνάμπελ μετακινείται στο ΔΝΤ, ενώ η θητεία του επικεφαλής οικονομολόγου Φίλιπ Λέιν λήγει τον Μάιο του 2027. Στις Βρυξέλλες θεωρείται δεδομένο ότι θα συζητηθεί ένα «πακέτο» θέσεων, δηλαδή μια ευρύτερη διευθέτηση στην οποία η ΕΚΤ θα είναι μόνο ένα κομμάτι. Ως φαβορί για τη διαδοχή αναφέρονται, σύμφωνα με διεθνή δημοσιεύματα, ο Ολλανδός Κλάας Κνοτ και ο Ισπανός Πάμπλο Ερνάντες ντε Κόσπες.

 

Η Λαγκάρντ δήλωσε στο Euronews: «Δεν είμαι υποψήφια για τίποτα». Ωστόσο ήδη συζητείται το ενδεχόμενο να στηρίξει τον κεντρώο Εντουάρ Φιλίπ στη γαλλική προεδρική κούρσα, μπροστά στο φόβο που προκαλεί στην ΕΕ η Μαρίν Λεπέν και η πιθανή εκλογή της στην γαλλική Προεδρία. Το ερώτημα είναι εάν πρόκειται για προσωπική επιλογή ή για μέρος μιας ευρύτερης αναδιάταξης των ευρωπαϊκών συσχετισμών. Δηλαδή των Παγκοσμιοποιητών της Νέας Τάξης Πραγμάτων.

 

Το Egerssi είχε ήδη ασχοληθεί με τα σενάρια διαδοχής της Λαγκάρντ και με την πιθανή ελληνική τους διάσταση. Και αυτή η ελληνική διάσταση είναι που μας απασχολεί εδώ.

 

Η υποψία μας: Ο Μητσοτάκης προετοιμάζει την έξοδο;

 

Εδώ και καιρό εμείς καταθέτουμε την πολιτική μας υποψία, στηριγμένη σε παρατηρήσιμα γεγονότα. Όταν ανοίγουν κορυφαίες ευρωπαϊκές θέσεις και ένας εν ενεργεία Πρωθυπουργός βρίσκεται σε φάση πολιτικής φθοράς, είναι εύλογο το ερώτημα «ποιος εξασφαλίζει τι και πότε».

 

Ο Πρωθυπουργός που βλέπει την εσωτερική του βάση να φθίνει, τα σκάνδαλα να συσσωρεύονται και τη δημόσια εμπιστοσύνη να καταρρέει, έχει δύο επιλογές: Να αντιμετωπίσει την κρίση ή να αναζητήσει διέξοδο μακριά της.

 

Το Egerssi έχει ήδη αναδείξει το ενδεχόμενο μιας ευρωπαϊκής διεξόδου για τον Κυριάκο Μητσοτάκη, συνδέοντας τις εξελίξεις στην ηγεσία της ΕΚΤ με τις πολιτικές ανακατατάξεις στις Βρυξέλλες και την κυβερνητική φθορά στην Ελλάδα. Μια πολιτική εκτίμηση που επανέρχεται στο προσκήνιο και αποκτά νέο ενδιαφέρον υπό το πρίσμα των ευρωπαϊκών εξελίξεων.

 

Η εσωτερική εικόνα είναι γνωστή. Η ακρίβεια πνίγει τα νοικοκυριά και τους μικρομεσαίους. Η υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ, τα Τέμπη, το σκάνδαλο των υποκλοπών και τόσα άλλα πολιτικοοικονομικά σκάνδαλα, παραμένουν κορυφαίες ανοιχτές πληγές στη συνείδηση των πολιτών και ακολουθούν και άλλα επιμέρους μικρότερης έκτασης σκάνδαλα, τα πλοκάμια των οποίων φαίνεται να φτάνουν πάλι ψηλά. Το κυβερνών κόμμα έχει εσωτερικές εντάσεις και ένα προσωπικό πολιτικό δυναμικό, που δείχνει να εξαντλείται. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, μια θέση υψηλού κύρους στις Βρυξέλλες, με αντάλλαγμα την ευθυγράμμιση με τις ισχυρές Πρωτεύουσες, θα ήταν για οποιονδήποτε Πρωθυπουργό η ιδανική «σωσίβια λέμβος»: αποχώρηση με τιμές, χωρίς ευθύνες, αφήνοντας πίσω τα συντρίμμια σε άλλους.

 

Και κάτι ακόμη. Η στάση της κυβέρνησης απέναντι στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, για την οποία θα μιλήσουμε παρακάτω, δεν συμβαδίζει με τη στάση ενός ηγέτη που φιλοδοξεί να χρίσει τον εαυτό του ευρωπαϊκό πρωταθλητή του κράτους δικαίου. Ή μάλλον συμβαδίζει απόλυτα με ένα Σύστημα που επικαλείται την Ευρώπη όταν το συμφέρει και το εθνικό πλαίσιο όταν το ενοχλεί. Όποιος επιθυμεί να υπηρετήσει στις Βρυξέλλες οφείλει πρώτα να απαντήσει στους Έλληνες πολίτες: Τι ακριβώς αφήνει πίσω του;

 

Πολωνία: Αποκατάσταση νομιμότητας ή θεσμική εκτροπή;

 

Στην Πολωνία παρακολουθούμε μια σοβαρότατη σύγκρουση ανάμεσα στον Πρωθυπουργό Ντόναλντ Τουσκ και τον Πρόεδρο Κάρολ Ναβρότσκι, με επίκεντρο τον έλεγχο του Συνταγματικού Δικαστηρίου. Η κυβέρνηση υποστηρίζει ότι αποκαθιστά τη νομιμότητα μετά τις παρεμβάσεις της προηγούμενης εξουσίας στο δικαστικό σώμα. Ο Πρόεδρος και η αντιπολίτευση καταγγέλλουν παράνομη κατάληψη ενός κορυφαίου θεσμού. Η παρουσία της αστυνομίας και οι συγκρούσεις γύρω από το Δικαστήριο δείχνουν πόσο βαθιά είναι η κρίση.

 

Το βαθύτερο πρόβλημα δεν είναι ποια πλευρά έχει δίκιο με κάθε λεπτομέρεια. Είναι ότι ένα κράτος-μέλος που ανήκε επί χρόνια στην «κατηγορούμενη» πλευρά για υπονόμευση της δικαστικής ανεξαρτησίας, βλέπει τώρα μια κυβέρνηση που ισχυρίζεται ότι τη διορθώνει με μεθόδους τις οποίες οι επικριτές της χαρακτηρίζουν εξίσου αμφίβολες. Όταν η «αποκατάσταση του κράτους δικαίου» γίνεται με αστυνομική παρουσία και θεσμικά τετελεσμένα, οι πολίτες έχουν κάθε δικαίωμα να αναρωτηθούν ποιος φυλάει τους φύλακες. Και η Ευρωπαϊκή Ένωση, που ήταν τόσο αυστηρή απέναντι σε άλλες κυβερνήσεις, οφείλει να εξηγήσει γιατί τα κριτήριά της φαίνονται να αλλάζουν ανάλογα με το πολιτικό στρατόπεδο του εκάστοτε διαδίκου.

 

Η προειδοποίηση ότι η Ευρώπη πρέπει να σωθεί από τον ίδιο της τον εαυτό, όπως αποδίδεται στον Σλοβένο Πρωθυπουργό, συμπυκνώνει ακριβώς αυτή την αγωνία. Η δημοκρατία δεν καταλύεται μόνο με τανκς και πραξικοπήματα. Καταλύεται και με νόμιμα φαινομενικά βήματα, με διορισμούς, με παρεμβάσεις στα δικαστήρια, με «διατάξεις» που αλλάζουν το πλαίσιο εν μέσω της παρτίδας.

 

Η Ελλάδα δεν έχει Συνταγματικό Δικαστήριο…

 

Εδώ έρχεται ένα ζήτημα που αφορά άμεσα την Ελλάδα και για το οποίο σπάνια γίνεται συζήτηση. Η Πολωνία διαθέτει Συνταγματικό Δικαστήριο, όπως και η Αλβανία, η Τουρκία και τα Σκόπια. Η Ελλάδα, που έδωσε στον κόσμο τη Δημοκρατία, δεν διαθέτει αυτοτελές Συνταγματικό Δικαστήριο. Ο έλεγχος της συνταγματικότητας των νόμων ασκείται διάχυτα από όλα τα δικαστήρια, με ύστατη κρίση του Αρείου Πάγου και του Συμβουλίου της Επικρατείας, ενώ το Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο του άρθρου 100 ασχολείται μόνο με συγκεκριμένες, περιορισμένες διαφορές.

 

Το αποτέλεσμα είναι ένα σύστημα, όπου καμία ανεξάρτητη, εξειδικευμένη αρχή δεν έχει την τελική και δεσμευτική ευθύνη να λέει «αυτό ο νόμος δεν το επιτρέπει». Και ας κοιτάξουμε το σύστημα στο σύνολό του. Οι Πρόεδροι των Ανώτατων δικαστηρίων επιλέγονται από το Υπουργικό Συμβούλιο. Η δίωξη Υπουργών για αδικήματα κατά την άσκηση των καθηκόντων τους εξαρτάται από την πλειοψηφία της Βουλής, δηλαδή από την ίδια την κυβερνητική πλειοψηφία. Η Δικαιοσύνη, με άλλα λόγια, δεν είναι θωρακισμένη απέναντι στην εκτελεστική εξουσία. Εξαρτάται από αυτήν.

 

Μια Δημοκρατία χωρίς πραγματικά ανεξάρτητο θεσμικό αντίβαρο δεν είναι Δημοκρατία θωρακισμένη. Είναι Δημοκρατία εξαρτημένη από την θέληση όσων κυβερνούν.

 

Την ώρα που η Ευρώπη παρακολουθεί με αγωνία τη σύγκρουση στην Πολωνία, ο Έλληνας πολίτης οφείλει να αναρωτηθεί: Αν χθες διαβάζαμε με ανακούφιση ότι «εμείς δεν είμαστε η Πολωνία», τι εγγυάται ότι αύριο δεν θα βρεθούμε εμείς στη θέση της, χωρίς κανένα θεσμικό δίχτυ ασφαλείας; Η συνταγματική αναθεώρηση που βρίσκεται στο προσκήνιο είναι η ευκαιρία να τεθεί επιτέλους το ερώτημα. Δεν απαιτούμε να αντιγράψουμε κάποιο ξένο μοντέλο αυτούσιο. Απαιτούμε μια ουσιαστική, δημόσια και ανοιχτή συζήτηση, όχι αποφάσεις που θα παρθούν πίσω από κλειστές πόρτες των κομμάτων.

 

Κοβέσι και ελληνική Δικαιοσύνη: Μια σύγκρουση με ονοματεπώνυμο…

 

Μέσα σε αυτή την ευρωπαϊκή θεσμική κρίση, προστίθεται η σύγκρουση της Λάουρα Κοβέσι με την ελληνική Δικαιοσύνη. Η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ζητά πενταετή ανανέωση της θητείας τριών Ελλήνων ευρωεισαγγελέων, ενώ η ελληνική πλευρά αποφάσισε μόλις διετή παράταση. Σύμφωνα με δημοσιεύματα, η Κοβέσι προσανατολίζεται να προσφύγει στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο. Η λεγόμενη «διάταξη Φλωρίδη», που επηρεάζει τη βαθμολογική εξέλιξη των ευρωεισαγγελέων, ενδέχεται να οδηγήσει ακόμη και στην πρόωρη αποχώρηση της Πόπης Παπανδρέου, η οποία χειρίστηκε την υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ. Η ίδια η Κοβέσι έχει καταγγείλει την ελληνική περίπτωση ως την πιο απροκάλυπτη απόπειρα εκφοβισμού της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας.

 

Εδώ γεννάται ένα ερώτημα που δεν μπορεί να παρακαμφθεί: Γιατί η ελληνική πλευρά επικαλείται το εθνικό θεσμικό πλαίσιο όταν συγκρούεται με την Ευρώπη, ενώ σε άλλες περιπτώσεις επικαλείται τις ευρωπαϊκές δεσμεύσεις; Όταν ερευνώνται υποθέσεις όπως ο ΟΠΕΚΕΠΕ και τα Τέμπη, ποιος εγγυάται ότι οι Εισαγγελείς θα εργάζονται χωρίς θεσμικά εμπόδια; Δεν μιλάμε απλώς για δύο ή πέντε χρόνια θητείας. Μιλάμε για την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης, τη διαφάνεια και την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς.

 

Κράτος και παρακράτος: Όταν το κράτος εξαφανίζεται…

 

Σε όλες τις χώρες υπάρχουν το κράτος και το παρακράτος. Είναι μια αλήθεια που οι πολιτικοί αναλυτές γνωρίζουν καλά. Υπηρεσίες, δίκτυα επιρροής, οικονομικά συμφέροντα, μέσα ενημέρωσης και πρόσωπα που δεν εκλέγονται, αλλά επηρεάζουν αποφάσεις, συνυπάρχουν με τους επίσημους θεσμούς και μαζί, σε διαφορετικό βαθμό, κυβερνούν. Το ζητούμενο σε μια υγιή δημοκρατία είναι η ισορροπία: Το κράτος να είναι αρκετά ισχυρό, ώστε να ελέγχει το παρακράτος και να του επιβάλλει όρια.

 

Στην Ελλάδα, αυτή η ισορροπία έχει ανατραπεί. Το κράτος, με την έννοια του ουδέτερου, διαφανούς και λογοδοτούντος μηχανισμού που υπηρετεί όλους τους πολίτες, έχει υποχωρήσει τόσο, ώστε σε πολλά κρίσιμα πεδία να μη λειτουργεί πια. Εκείνο που εξουσιάζει είναι το παρακράτος: Δίκτυα που αποφασίζουν ποιος θα διοριστεί, ποια υπόθεση θα προχωρήσει και ποια θα «κολλήσει», ποιες πληροφορίες θα βγουν στο φως και ποιες θα χαθούν.

 

Οι ενδείξεις, για τον πολίτη που θέλει να βλέπει, δεν λείπουν. Στο σκάνδαλο των υποκλοπών, η αλήθεια παραμένει θολή και η πολιτική ευθύνη ανύπαρκτη. Στα Τέμπη, η εμπιστοσύνη στην απονομή δικαιοσύνης έχει διαρραγεί, με την κοινή γνώμη να αναρωτιέται επί μήνες εάν όλα τα στοιχεία έχουν ήδη δει το φως. Στον ΟΠΕΚΕΠΕ, το ερώτημα «ποιοι κέρδισαν από τα ευρωπαϊκά κονδύλια και ποιοι τους κάλυψαν» παραμένει σε μεγάλο βαθμό αναπάντητο ενώ οι φετινές επιδοτήσεις έχουν βγει με τα προηγούμενα κριτήρια και δεδομένα και άλλα πολλά. Και όταν η Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, ο μόνος μηχανισμός που δεν ελέγχεται από τα εγχώρια δίκτυα, επιχειρεί να κάνει τη δουλειά της, βρίσκεται αντιμέτωπη με «διατάξεις» και θεσμικά εμπόδια.

 

Η αδιαφάνεια δεν είναι ατύχημα. Είναι το θεμέλιο ενός Συστήματος που τρέφεται από αυτήν. Όταν ένας πολίτης δεν γνωρίζει πώς λαμβάνονται οι αποφάσεις, πώς διατίθενται τα κονδύλια και ποιος ελέγχει τους ελεγκτές, η Δημοκρατία μετατρέπεται σε προσωπείο. Και όταν η Δικαιοσύνη δεν είναι θωρακισμένη, όπως είδαμε παραπάνω, το προσωπείο αυτό δεν έχει κανένα αντίβαρο.

 

Η Ευρώπη των Εθνών που θέλουμε πίσω…

 

Και φτάνουμε στο μεγαλύτερο ερώτημα: Ποια Ευρώπη οικοδομούμε τελικά; Η Ευρωπαϊκή Ένωση διακηρύσσει τη Δημοκρατία, τη Δικαιοσύνη και το κράτος Δικαίου, αλλά βρίσκεται αντιμέτωπη με ολοένα βαθύτερες εσωτερικές αντιθέσεις. Η κρίση στην Πολωνία, οι πολιτικές ανακατατάξεις στη Γαλλία, η αβεβαιότητα στην ευρωπαϊκή οικονομία και η άνοδος των άκρων σε όλες τις χώρες της Ευρώπης, δεν είναι άσχετες μεταξύ τους. Αναδεικνύουν το χάσμα ανάμεσα στις αποφάσεις των ευρωπαϊκών κέντρων εξουσίας και στις πραγματικές ανάγκες των κοινωνιών.

 

Εμείς θέλουμε πίσω την Ευρώπη των Εθνών, όπως ακριβώς οραματίστηκαν όσοι την ίδρυσαν: Μια Ένωση ανεξάρτητων, ισότιμων κρατών που συνεργάζονται για την ειρήνη, την ευημερία και την αμοιβαία ασφάλεια, χωρίς να καταργείται η εθνική κυριαρχία και η λαϊκή βούληση. Μια Ευρώπη που ακούει τους αγρότες, τους εργαζόμενους, τους μικρομεσαίους και τους νέους, και όχι μόνο τις τράπεζες, τις αγορές και τους ισχυρούς των Πρωτευουσών. Μια Ευρώπη όπου οι θέσεις Εξουσίας δεν μοιράζονται σε «πακέτα» πίσω από κλειστές πόρτες, αλλά αντανακλούν πραγματική δημοκρατική νομιμοποίηση.

 

Η Ευρώπη δεν μπορεί να απαιτεί εμπιστοσύνη μόνο με διακηρύξεις. Πρέπει να αποδεικνύει στην πράξη ότι οι Θεσμοί υπηρετούν τους λαούς και όχι το αντίστροφο. Το ίδιο ισχύει για την Ελλάδα και για όποιον την κυβερνά.

 

Αν ο Πρωθυπουργός ετοιμάζει πράγματι την έξοδό του προς τις Βρυξέλλες, ας μας το πει καθαρά, και ας εξηγήσει πρώτα στους Έλληνες τι αφήνει πίσω του: Ένα κράτος που δεν υπάρχει, ένα παρακράτος που εξουσιάζει και μια Δικαιοσύνη που εξαρτάται από όσους θα όφειλε να ελέγχει; Η Δημοκρατία δεν σώζεται με διακηρύξεις. Σώζεται με διαφάνεια, με ανεξάρτητους θεσμούς και με πολίτες που ζητούν λογαριασμό και στους οποίους αποδίδεται.

Οψόμεθα!!

Ο Πούτιν εκβιάζει την Ευρώπη με τρομερό όπλο στο διάστημα.... (λέει το Πενταπόσταγμα... τι ισχύει τελικά;)

Οι αμερικανικές υπηρεσίες πληροφοριών, συμπεριλαμβανομένης της Υπηρεσίας Πληροφοριών Άμυνας (DIA), εκφράζουν έντονη ανησυχία για την ανάπτυξη ενός ρωσικού διαστημικού αντιδορυφορικού όπλου που προορίζεται να μεταφέρει πυρηνική ενέργεια ή πυρηνική κεφαλή σε τροχιά, αναφέρει το foxnews.com. 

 

Το συγκεκριμένο σύστημα δεν σχεδιάζεται για να πλήξει επίγειους στόχους, αλλά για να εκπέμψει ένα καταστροφικό κύμα ηλεκτρομαγνητικού παλμού (EMP). Μια τέτοια ενέργεια θα μπορούσε να τυφλώσει ή να αχρηστεύσει χιλιάδες δορυφόρους σε χαμηλή γήινη τροχιά (LEO), παραλύοντας τις παγκόσμιες τηλεπικοινωνίες, τα συστήματα πλοήγησης και τις χρηματοπιστωτικές συναλλαγές, προκαλώντας παγκόσμιο αλυσιδωτό οικονομικό κραχ, αναφέρει έτερο ΜΜΕ.

 

Η Υπηρεσία Στρατιωτικών Πληροφοριών των ΗΠΑ δημοσίευσε την επίσημη αναφορά της, επιβεβαιώνοντας ότι η Ρωσία αναπτύσσει ενεργά έναν δορυφόρο σχεδιασμένο να φέρει πυρηνικό όπλο ικανό να καταστρέψει χιλιάδες άλλους δορυφόρους.

 

Πρόκειται για την πιο πρόσφατη και χειροπιαστή «πρόβα πολέμου». Ο ρωσικός στρατιωτικός δορυφόρος Cosmos 2612 (ο οποίος εκτοξεύτηκε την άνοιξη του 2026) εκτέλεσε επιθετικούς ελιγμούς καταδίωξης (stalking) στο διάστημα.

 

Πλησίασε σε απόσταση αναπνοής (κάτω από ένα χιλιόμετρο) τον δυτικό εμπορικό δορυφόρο ραντάρ ICEYE-X36, ο οποίος παρέχει κρίσιμες εικόνες και πληροφορίες υψηλής ανάλυσης στις ένοπλες δυνάμεις της Ουκρανίας.

 

Η δραστηριότητα αυτή δείχνει ότι η απειλή για την οποία προειδοποιούν οι ΗΠΑ δεν αφορά ένα μακρινό μέλλον, αλλά μια στρατηγική που η Μόσχα υλοποιεί και δοκιμάζει στην πράξη.

 

Ο ρωσικός στρατιωτικός δορυφόρος Cosmos 2612 πραγματοποίησε εξαιρετικά επικίνδυνους ελιγμούς προσέγγισης, «κλειδώνοντας» σε απόσταση αναπνοής τον εμπορικό δορυφόρο ICEYE-X36, ο οποίος παρέχει κρίσιμες εικόνες ραντάρ στις ουκρανικές ένοπλες δυνάμεις.

 

Δυτικοί αναλυτές επισημαίνουν ότι η Ρωσία έχει θέσει σε τροχιά μια σειρά από «σκιώδεις» δορυφόρους που επιδεικνύουν επιθετική συμπεριφορά και ικανότητες τροχιακών ελιγμών, λειτουργώντας ως πιθανές πλατφόρμες διαστημικού πολέμου.

 

Δορυφόροι όπως ο ICEYE-X36 χρησιμοποιούν προηγμένα ραντάρ αντί για οπτικές κάμερες. Αυτό σημαίνει ότι μπορούν να «βλέπουν» το έδαφος με εξαιρετική ευκρίνεια μέσα από πυκνά σύννεφα, καπνό, αλλά και στο απόλυτο σκοτάδι της νύχτας.

 

Η Ουκρανία χρησιμοποιεί αυτά τα δεδομένα για τον εντοπισμό ρωσικών φαλαινών αρμάτων, συστημάτων αεράμυνας και μετακινήσεων στρατευμάτων. Η Μόσχα γνωρίζει ότι οι επιτυχείς ουκρανικές στοχεύσεις με συστήματα όπως τα HIMARS ή drones βασίζονται σε μεγάλο βαθμό σε αυτή τη δυτική εμπορική υποστήριξη.

 

Επειδή οι δορυφόροι αυτοί ανήκουν σε ιδιωτικές εταιρείες (όπως η φινλανδική ICEYE) και όχι σε δυτικούς στρατούς, η Ρωσία δυσκολεύεται να εξαπολύσει μια επίσημη στρατιωτική επίθεση εναντίον τους χωρίς να προκαλέσει άμεση εμπλοκή του ΝΑΤΟ.

 

Τεχνικές Δυνατότητες των Δορυφόρων-Κυνηγών (Co-orbital ASAT)

 

Ακριβώς για να αντιμετωπίσει αυτή την «αόρατη» απειλή, η Ρωσία χρησιμοποιεί τους δορυφόρους-κυνηγούς (co-orbital ASAT), όπως ο Cosmos 2612. Αυτά τα σκάφη δεν εκτοξεύονται από το έδαφος σαν πύραυλοι, αλλά βρίσκονται ήδη σε τροχιά και λειτουργούν ως «δολοφόνοι εξ επαφής».

 

Όπως φάνηκε τον Οκτώβριο του 2026, ο Cosmos 2612 άλλαξε την τροχιά του με διαδοχικές πυροδοτήσεις κινητήρων για να plane-matchάρει (να ευθυγραμμιστεί απόλυτα) με τον ICEYE-X36, πλησιάζοντας σε επικίνδυνη απόσταση (οι εκτιμήσεις κυμαίνονται από 500 μέτρα έως και μόλις 26 μέτρα).

 

Σε τόσο κοντινή απόσταση, ένας τέτοιος δορυφόρος μπορεί να «τυφλώσει» τα ραντάρ του στόχου, να υποκλέψει τα δεδομένα που εκπέμπει ή να κάνει παρεμβολές (jamming) ώστε να μην φτάνουν ποτέ οι εικόνες στους σταθμούς εδάφους της Ουκρανίας.

 

Οι αναλυτές ασφαλείας προειδοποιούν ότι ο ρωσικός δορυφόρος Cosmos 2612 έκανε στην πραγματικότητα μια «πρόβα τζενεράλε» επίθεσης. Σε ένα σενάριο ανοιχτής σύγκρουσης, αυτοί οι κυνηγοί μπορούν να εκτοξεύσουν μικρά βλήματα, να χρησιμοποιήσουν ακτίνες λέιζερ για να κάψουν τα ηλεκτρονικά του στόχου, ή απλώς να προσκρούσουν πάνω του, καταστρέφοντάς τον.

 

Ακόμα και αν δεν επιτεθεί άμεσα, η Ρωσία αναγκάζει τους δυτικούς χειριστές να μετακινούν τους δορυφόρους τους για να αποφύγουν τη σύγκρουση. Αυτό αναγκάζει τον εμπορικό δορυφόρο να καταναλώνει τα πολύτιμα καύσιμά του, μειώνοντας δραματικά τη διάρκεια ζωής του στο διάστημα.

 

Το γεγονός ότι δύο ακόμη ρωσικοί δορυφόροι (από την ίδια ομάδα που εκτοξεύτηκε τον Απρίλιο του 2026) κινούνται ήδη απειλητικά προς την τροχιά ενός άλλου δορυφόρου της εταιρείας, του ICEYE-X37, δείχνει ότι η Μόσχα εφαρμόζει πλέον μια συστηματική στρατηγική εκφοβισμού και ελέγχου του διαστήματος.

Το διάστημα έχει γίνει πλέον η πρώτη γραμμή του μετώπου.

 

Ενώ η απειλή αυτή αφορά το διάστημα και το μέλλον της παγκόσμιας ασφάλειας, στο έδαφος ο πόλεμος συνεχίζεται με αμείωτη ένταση.

 

Ο ρωσικός στρατός σφυροκοπά καθημερινά με μαζικές αεροπορικές επιδρομές, drones και πυραύλους τις ουκρανικές υποδομές και πόλεις. Παρά την αεροπορική πίεση και τις καταστροφές, οι ουκρανικές δυνάμεις διατηρούν τις γραμμές άμυνας, υποστηριζόμενες από τη δυτική βοήθεια και τα εμπορικά διαστημικά δίκτυα που η Μόσχα επιχειρεί τώρα να θέσει στο στόχαστρο.

 

πηγή

 

ΣΧΟΛΙΟ

 

Αναζητήσαμε πληροφορίες για όσα αναφέρονται στο άρθρο και τις παραθέτουμε μαζί με μια μικρή κρίση επί του άρθρου.
 

Το δημοσίευμα του Pentapostagma αναμιγνύει δύο διαφορετικά (αν και συγγενή) ζητήματα: τις γενικότερες ανησυχίες των ΗΠΑ για πιθανές ρωσικές διαστημικές δυνατότητες πυρηνικής ενέργειας και τα πραγματικά, καταγεγραμμένα περιστατικά τροχιακής καταδίωξης (stalking) από ρωσικούς δορυφόρους, όπως ο Cosmos 2612.

 

Ας δούμε τι ισχύει τεχνικά και στρατιωτικά πίσω από την είδηση:

 

1. Ο ρόλος του Cosmos 2612 και οι δορυφόροι-«κυνηγοί» (Co-orbital ASAT) 

 

Είναι απολύτως αληθές ότι οι στρατιωτικές υπηρεσίες πληροφοριών και οι ειδικοί παρακολούθησης του διαστήματος (όπως το Space Domain Awareness) καταγράφουν όλο και πιο επιθετικούς ελιγμούς από ρωσικά διαστημικά σκάφη. Ο δορυφόρος Cosmos 2612 (που εκτοξεύτηκε την άνοιξη του 2026) πραγματοποίησε πράγματι ελιγμούς προσέγγισης (proximity operations) κοντά στον δυτικό εμπορικό δορυφόρo ραντάρ ICEYE-X36 (ιδιοκτησίας της φινλανδικής εταιρείας ICEYE).

 

Οι δορυφόροι αυτοί της ICEYE παρέχουν κρίσιμης σημασίας δεδομένα παρατήρησης με ραντάρ συνθετικού διαφράγματος (SAR) —που «βλέπουν» δηλαδή μέσα από σύννεφα και στο σκοτάδι— τα οποία αξιοποιούνται ευρέως από τις ουκρανικές δυνάμεις για εντοπισμό στόχων. Η Ρωσία χρησιμοποιεί τους δικούς της δορυφόρους-επιθετικούς επιθεώρησης (co-orbital ASAT) για να πλησιάζουν σε κοντινή απόσταση, να δοκιμάζουν δυνατότητες υποκλοπής, να προκαλούν παρεμβολές (jamming) ή απλώς να αναγκάζουν τους δυτικούς εμπορικούς δορυφόρους να καταναλώνουν πολύτιμα καύσιμα για να εκτελέσουν ελιγμούς αποφυγής σύγκρουσης.

 

2. Το σενάριο του «πυρηνικού όπλου στο διάστημα»
 

Το σκέλος του άρθρου που κάνει λόγο για σχέδια ανάπτυξης πυρηνικών κεφαλών ή διατάξεων ηλεκτρομαγνητικού παλμού (EMP) σε τροχιά βασίζεται σε προειδοποιήσεις και εκτιμήσεις αξιωματούχων των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών (όπως η DIA) που είχαν δει το φως της δημοσιότητας.

 

Ένα τέτοιο σύστημα θα αποτελούσε παραβίαση της Συνθήκης για το Εξωατμοσφαιρικό Διάστημα του 1967 (Outer Space Treaty), η οποία απαγορεύει την τοποθέτηση πυρηνικών όπλων ή όπλων μαζικής καταστροφής σε τροχιά γύρω από τη Γη. Ενώ οι ΗΠΑ υποστηρίζουν ότι η Μόσχα εξετάζει ή αναπτύσσει μια τέτοια τεχνολογία, οι αναλυτές διευκρινίζουν ότι δεν πρόκειται για κάτι που έχει τεθεί σε επιχειρησιακή λειτουργία με τρόπο που να συνιστά «άμεσο εκβιασμό» της Ευρώπης με την έννοια μιας επικείμενης πυρηνικής έκρηξης στο διάστημα, αλλά μάλλον για μια μακροπρόθεσμη στρατηγική ασύμμετρης αποτροπής.

 

Συμπέρασμα 

 

Η είδηση δεν είναι αποκύημα φαντασίας όσον αφορά το τεχνικό κομμάτι των δορυφόρων-κατασκόπων και των επικίνδυνων ελιγμών προσέγγισης (όπως στην περίπτωση του Cosmos 2612 και του ICEYE). Ωστόσο, τίτλοι περί «τρομερού όπλου του Πούτιν που εκβιάζει την Ευρώπη» χρησιμοποιούν έντονη δραματοποίηση για εντυπωσιασμό, συνδέοντας πραγματικά περιστατικά ηλεκτρονικού/διαστημικού πολέμου με θεωρητικές αμερικανικές εκτιμήσεις για μελλοντικά πυρηνικά διαστημικά προγράμματα.

ΕΛΣΤΑΤ: Ερημώνει η Ελλάδα – Λιγοστεύουν οι μαθητές κλείνουν τα σχολεία

Οι αριθμοί σπανίως λένε ψέματα, όταν όμως αφορούν την καρδιά της κοινωνίας, τα σχολεία, η γλώσσα τους γίνεται ιδιαίτερα αποκαλυπτική, αν όχι προειδοποιητική. 

 

Τα επίσημα στοιχεία της Ελληνικής Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ) για την πορεία της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης (νηπιαγωγεία και δημοτικά) κατά τη δεκαετία 2015/2016 – 2024/2025 αποτυπώνουν με τον πιο ανάγλυφο τρόπο μια αθόρυβη, αλλά βαθιά διαρθρωτική αλλαγή: τη συρρίκνωση του μαθητικού πληθυσμού της χώρας. 

 

Δεν πρόκειται πλέον για μια προσωρινή διακύμανση ή για μια τοπική ιδιαιτερότητα, αλλά για μια εικόνα υποχώρησης που επαναπροσδιορίζει εκ θεμελίων τον εκπαιδευτικό και δημογραφικό χάρτη της Ελλάδας.

 

Η δεκαετής κάθοδος: Το χρονικό της αλλαγής στα σχολεία

 

Ανατρέχοντας στα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, η πτωτική πορεία αποκαλύπτει μια σταθερή αποψίλωση. Στο σχολικό έτος 2015/2016, οι μαθητές των δημοτικών σχολείων σε ολόκληρη τη χώρα ανέρχονταν σε 642.707. Δέκα χρόνια αργότερα, για το σχολικό έτος 2024/2025, ο αντίστοιχος αριθμός έχει περιοριστεί στις 548.873.

 

Αυτό σημαίνει ότι μέσα σε μόλις μία δεκαετία τα δημοτικά σχολεία της χώρας μένουν φτωχότερα κατά περίπου 93.834 μαθητές, μια μείωση που αγγίζει το 14,6% σε επίπεδο δεκαετίας. Η εικόνα αυτή συμπληρώνεται από την πορεία των νηπιαγωγείων, όπου οι εγγεγραμμένοι μαθητές από 155.243 το 2015/2016 διαμορφώνονται σε 165.597 το 2024/2025, περνώντας μάλιστα από μια φάση προσωρινής κορύφωσης γύρω στο 2021/2022 (177.372 μαθητές) για να ακολουθήσουν έκτοτε εκ νέου καθοδική τροχιά (μείωση 1,4% μόνο μεταξύ 2023/2024 και 2024/2025).

 

Η καμπύλη στο γράφημα της ΕΛΣΤΑΤ δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών: η γενετική βάση της χώρας στενεύει σταθερά. Κάθε χρόνο, οι νέες εγγραφές αδυνατούν να καλύψουν το κενό που αφήνουν οι μαθητές που αποφοιτούν, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την τελευταία χρονιά (2024/2025), όπου οι αποφοιτήσαντες μαθητές στα δημοτικά παρουσίασαν νέα μείωση της τάξης του 5,1% σε σύγκριση με το προηγούμενο έτος.

 

Σχολεία που λιγοστεύουν, εκπαιδευτικοί που αυξάνονται

 

Εστιάζοντας πιο στενά στην τελευταία σύγκριση μεταξύ των σχολικών ετών 2023/2024 και 2024/2025, οι τάσεις παραμένουν σαφείς: Οι σχολικές μονάδες: Μειώθηκαν κατά 1,2% στα νηπιαγωγεία και κατά 0,4% στα δημοτικά σχολεία πανελλαδικά. Τα «λουκέτα» ή οι συγχωνεύσεις σχολικών μονάδων αποτελούν αναπόφευκτη συνέπεια της έλλειψης παιδιών, ιδίως στην περιφέρεια.

 

Το διδακτικό προσωπικό: Σε αντίθεση με τον αριθμό των μαθητών, το διδακτικό προσωπικό παρουσίασε μικρή αύξηση κατά 2% στα νηπιαγωγεία και 0,5% στα δημοτικά.

 

Η αναλογία δασκάλου-μαθητή: Ως αποτέλεσμα της μείωσης των μαθητών σε συνδυασμό με την παρουσία των εκπαιδευτικών, η αναλογία βελτιώθηκε αριθμητικά. Για το 2024/2025 η αναλογία ήταν 1 εκπαιδευτικός ανά 7,4 μαθητές στα νηπιαγωγεία και 1 προς 7 στα δημοτικά (από 1 προς 7,6 και 1 προς 7,2 αντίστοιχα την προηγούμενη χρονιά).

 

Ωστόσο, η στατιστική αυτή «πολυτέλεια» στη στελέχωση κρύβει μια στρέβλωση: ενώ στα χαρτιά η αναλογία πέφτει, στην πράξη οι σχολικές τάξεις στην επαρχία διαλύονται ή μετατρέπονται σε ολιγοθέσια, ενώ στα μεγάλα αστικά κέντρα ο συνωστισμός παραμένει.

 

Ο «συγκεντρωτισμός» της Αττικής και οι ανισότητες της περιφέρειας

 

Το δημογραφικό πρόβλημα συνοδεύεται από μια έντονη γεωγραφική ανισορροπία. Η Περιφέρεια Αττικής εξακολουθεί να λειτουργεί ως το τεράστιο «σφουγγάρι» του πληθυσμού της χώρας. Σύμφωνα με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, η Αττική συγκεντρώνει το 36,0% του συνολικού σχολικού πληθυσμού των νηπιαγωγείων και το 35,9% των δημοτικών της Ελλάδας.

 

Αυτό σημαίνει ότι πάνω από το ένα τρίτο των παιδιών της πρωτοβάθμιας εκπαίδευσης ζουν και κινούνται εντός του Λεκανοπεδίου. Την ίδια στιγμή, οι ακριτικές και ορεινές περιφέρειες της χώρας βιώνουν με δραματικότερους όρους τη συρρίκνωση. Στη Δυτική Μακεδονία, στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη, αλλά και σε περιοχές της Ηπείρου και της Πελοποννήσου, οι σχολικές μονάδες κλείνουν η μία μετά την άλλη, καθώς ολόκληρα χωριά ερημώνουν από νέες οικογένειες.

 

Κατά την τελευταία τριετία αναφέρονται συνολικά 46 συγχωνεύσεις Δημοτικών και 253 συγχωνεύσεις Νηπιαγωγείων, ενώ στον σχεδιασμό περιλαμβάνονται επιμέρους συγχωνεύσεις 23 Δημοτικών και 120 Νηπιαγωγείων ενώ είναι σημαντικό να αναφερθεί πως οι νέοι κάτω των 15 ετών αποτελούν μόλις το 12% έως 13% του πληθυσμού της χώρας.

 

Το αύριο: Μια κρίση που απαιτεί εθνικό σχεδιασμό

 

Η «σιωπή» στα θρανία δεν είναι απλώς ένας αριθμητικός δείκτης· είναι ο προάγγελος μιας βαθύτερης κοινωνικής και οικονομικής μεταβολής. Η μείωση των μαθητών κατά σχεδόν 100.000 άτομα μέσα σε μία δεκαετία στα δημοτικά σχολεία σηματοδοτεί ότι το ασφαλιστικό, η αγορά εργασίας, η περιφερειακή ανάπτυξη και η ίδια η βιωσιμότητα της ελληνικής κοινωνίας εισέρχονται σε αχαρτογράφητα νερά.

 

Το ερώτημα που προβάλλει επιτακτικότερο από ποτέ δεν αφορά μόνο το πώς θα διαχειριστούμε τα κλειστά σχολεία, αλλά το πώς η Πολιτεία θα τολμήσει να αντιμετωπίσει τη ρίζα του κακού: το δημογραφικό τέλμα. Αν η δεκαετία που πέρασε κατέγραψε τη «σιωπή», η επόμενη δεκαετία θα κρίνει αν αυτή η «σιωπή» μετατραπεί σε μόνιμη ερημοποίηση ή σε αφετηρία μιας ουσιαστικής αναγέννησης.

 

https://www.briefingnews.gr/

Πώς έμενε για χρόνια αόρατη η αμαρτωλή ΜΚΟ

Γράφει ο ΡΑΚΙΝΤΖΗΣ ΛΕΑΝΔΡΟΣ  

 

Κάτι σάπιο υπάρχει στο βασίλειο της φιλανθρωπίας, όπως προκύπτει από τη σειρά σκανδάλων παλιότερα με τα φιλανθρωπικά ιδρύματα, όπως το Γηροκομείο Αθηνών, το Άσυλο Ανιάτων κλπ, σχετικά πρόσφατα με τις φιλανθρωπικές ΜΚΟ: Την “Κιβωτό”, την “Αλυσίδα Ελπίδας”, το “Άλλος Άνθρωπος”, τα οποία επειδή εκκρεμούν δικαστικά, από λόγους αρχής, δεν σχολιάζω. Επί του πιεστηρίου, όπως λέγαμε παλιά, ξέσπασε καινούργιο σκάνδαλο απάτης τεραστίων ποσών με τη φιλανθρωπική ΜΚΟ “Παιδική Χαρά”. 

 

Η φιλανθρωπική ΜΚΟ “Παιδική Χαρά”, λειτουργούσε με τη μορφή σωματείου και πρόεδρο τον ΚΦ – ήταν γνωστός από τις τηλεοπτικές του εκκλήσεις για τη συγκέντρωση με διενέργεια εράνων χρημάτων για την οικονομική ενίσχυση παιδιών, που παρουσιάζουν προβλήματα υγείας.

 

Σύμφωνα με καταγγελίες γονέων παιδιών – υπέρ των οποίων οι έρανοι – και τις έρευνες των αρχών, ένα πολλοστημόριο μόνο των χρημάτων που συγκεντρώθηκαν από τους εράνους (γύρω στα έξι εκατομμύρια) διατέθηκαν για τους σκοπούς του σωματείου – τα υπόλοιπα διατέθηκαν από τον ΚΦ και τη σύντροφο του για πολυτελή ζωή, στοιχήματα και ποδόσφαιρο, ή βρέθηκαν σε τραπεζικές καταθέσεις στο εξωτερικό. Κατά των παραπάνω και των συνεργατών τους ασκήθηκαν ποινικές διώξεις για απάτη σε βαθμό κακουργήματος. Έχει προφυλακιστεί η 35χρονη και ο ΚΦ σήμερα Πέμπτη.

 

Σύμφωνα με δημοσιογραφικές πληροφορίες, η παραπάνω ΜΚΟ ήταν αόρατη για το σύστημα, γιατί δεν είχε δηλώσει την ύπαρξη της στις αρμόδιες αρχές, αφού πρόκειται για φιλανθρωπικό σωματείο, που εμπίπτει στη ρυθμιστική αρμοδιότητα του υπουργείου Κοινωνικής Συνοχής και Οικογένειας και εποπτεύεται από τον οικείο Δήμο, όπως ισχύει για όλα τα φιλανθρωπικά σωματεία κατά συνταγματική επιταγή (αρθ. 102 παρ. 1Σ) και έτσι είχε περάσει κάτω από το ραντάρ των εποπτικών αρχών, παρά τις συχνές τηλεοπτικές εκκλήσεις του ΚΦ για συγκέντρωση χρημάτων με έρανο, που απαγορεύεται χωρίς άδεια (ν. 5101/1031), παράλειψη που γεννά ερωτηματικά για την αξιοπιστία των αρχών.

 

Η πρακτική αυτή είναι το κοινό χαρακτηριστικό του τρόπου δράσης όλων των παραπάνω ΜΚΟ-φιλανθρωπικών σωματείων, που παρά τη τεράστια δημοσιότητα της πολυσχιδούς δράσης τους, τις δωρεές, χορηγίες, εκκλήσεις, εράνους, διοργανώσεις δεν υπέπεσε στη προσοχή των αρμοδίων αρχών η έλλειψη νομιμότητας της δράσης τους και της ελλειμματικής διαχείρισης των χρημάτων – οι δε αρμόδιες αρχές κινηθήκαν μόνο κατόπιν καταγγελιών, ενδεχόμενα εκ των έσω.

 

Τι συνέβη με το Γηροκομείο Αθηνών

 

Το ζητούμενο όμως πρέπει να είναι ο προληπτικός έλεγχος από αξιόπιστους ελεγκτικούς μηχανισμούς και διαδικασίες αλλά και το κατάλληλο νομοθετικό πλαίσιο, ώστε να προλαμβάνονται οι ατασθαλίες και να μη περνούν κάτω από τα ραντάρ, γιατί με την αναζήτηση ευθυνών κατόπιν εορτής, που μπορεί σε βάθος χρόνου να οδηγήσουν σε κάποιες ποινικές καταδίκες δεν συντελεί στην επιστροφή των κλεμμένων χρημάτων, που κατά κανόνα δεν ανακτώνται.

 

Αντίθετα, καταργήθηκε το ραντάρ ελέγχου για το Γηροκομείο Αθηνών – που σύμφωνα με το Σύνταγμα αρμόδιος είναι ο Δήμος Αθηναίων, γιατί με το άρθρο 99 ν. 5239/2026 του αφαιρέθηκε η εποπτεία με απαγόρευση διορισμού επιτρόπου – και ανατέθηκε στην Αποκεντρωμένη Διοίκηση Αττικής, που δήλωσε ότι είναι αρμόδια μόνο για την εποπτεία του Σχεδίου Εξυγίανσης και όχι για την εποπτεία του ως φιλανθρωπικού σωματείου. Έτσι όμως το Γηροκομείο Αθηνών είναι το μόνο φιλανθρωπικό ίδρυμα της χώρας που δεν εποπτεύεται από ελεγκτικό φορέα κατά παράβαση των άρθρων 4 παρ.1 και 5 παρ.1 του Συντάγματος αλλά… who cares!

 

Μη κυβερνητική Οργάνωση (ΜΚΟ) είναι σχετικά πρόσφατο νομικό μόρφωμα αγγλοσαξονικής προέλευση, που καλύπτει με τη δράση της τομείς, που η κυβέρνηση δεν θέλει ή δεν μπορεί να καλύψει. Στη χώρα μας δεν υπάρχει νομοθετικό πλαίσιο, που καθορίζει τι είναι ΜΚΟ, αλλά κάτω από τη γενική αυτή ονομασία – που προσδίδει χροιά εξουσίας – λειτουργούν μη κερδοσκοπικές εταιρικές μορφές ιδιωτικού δικαίου, όπως αστικές εταιρείες, σωματεία-σύλλογοι και ΚΟΙΝΣΕΠ (Κοινωνική Συνεταιριστική Επιχείρηση).

 

Μια ΜΚΟ ιδρύεται με τη νόμιμη δημοσίευση του καταστατικού της, που περιέχει την ονομασία, το σκοπό της, το κεφάλαιο, τα όργανα διοίκησης και ελέγχου, που είναι κατά κανόνα τυπικά, γιατί στις περισσότερες ισχύει η “ενός ανδρός αρχή” και αποκτούν ΑΦΜ. Οι ΜΚΟ που ασχολούνται με μετανάστες υπάγονται σε νομικό πλαίσιο και εγγράφονται σε ειδικό μητρώο του υπουργείου Μετανάστευσης.

 

Θολό το τοπίο των φιλανθρωπικών ΜΚΟ

 

Το τοπίο των φιλανθρωπικών ΜΚΟ και ιδρυμάτων κατά κανόνα είναι θολό, τόσο κατά τη διοίκηση, όσο και κατά την οικονομική διαχείριση, γιατί δεν υπάρχει επαρκής έλεγχος από τους ΟΤΑ και ο εσωτερικός είναι κατευθυνόμενος. Φαίνεται, ότι για τις περισσότερες ΜΚΟ ισχύει η φράση του Oscar Wilde “Ο δρόμος για τη κόλαση είναι στρωμένος από καλές προθέσεις”. Είναι γεγονός, ότι πολλές ΜΚΟ ιδρύονται μόλις βρεθεί η χορηγία, ή η κατάλληλη διασύνδεση με το πελατειακό κράτος ή οργάνωση της ΕΕ, με ψευδεπίγραφο τίτλο για να διαχειριστεί “το μαύρο χρήμα” συνεταιρικά με τη διασύνδεση.

 

Για τα φιλανθρωπικά ιδρύματα και ΜΚΟ, αλλά και για όλους τους θεσμούς συμβαίνει: Όταν αυτοί δεν έχουν στελεχωθεί αρχικά ή σε διάδοχη με κατάλληλα πρόσωπα διοίκησης πρόθυμα να προσφέρουν επέρχεται η αδιαφάνεια, η φθορά του χρόνου, η αλαζονεία του αξιώματος, το αίσθημα της ιδιοκτησίας , οι πολιτικές παρεμβάσεις, η ατιμωρησία λόγω έλλειψης ελέγχου και αποδεικτικών στοιχείων, η απληστία – πέραν “του να κάνει κανείς στον εαυτό του κανένα δωράκι”, κατά Ανδρέα Παπανδρέου – με αποτέλεσμα στο τέλος οι θεσμοί να αυτοαναιρούνται και να παραμένει μόνο ένα κερδοφόρο κέλυφος με χρονολογία λήξης.

 

Το κενό που δημιουργείται καλύπτουν νέοι θεσμοί που κάνουν τον ίδιο κύκλο και έτσι κλονίζεται σταδιακά στη χώρα μας η εμπιστοσύνη των πολιτών στη φιλανθρωπία και εθελοντισμό που επιφέρει μείωση χορηγιών και δωρεών.

 

Σαφώς υπάρχουν ΜΚΟ που έχουν διαχειριστεί τεράστια ποσά χωρίς παρατράγουδα, αλλά με υπεύθυνη λογοδοσία και έχουν επιτελέσει σημαντικό έργο με αναπτυξιακά και ανθρωπιστικά προγράμματα στη χώρα μας και διεθνώς και το έργο τους έχει αναγνωριστεί από τη Πολιτεία και τη κοινή γνώμη ακόμα και έμπρακτα με προσφορά υπηρεσιών και χορηγιών.

 

Νομίζω ότι είναι η κατάλληλη στιγμή – εξαιτίας των αλλεπαλλήλων σκανδάλων στις φιλανθρωπικές ΜΚΟ και φιλανθρωπικά ιδρύματα κατά τη διαχείριση των “ιερών” χρημάτων, που προκαλούν το ενδιαφέρον και την ανησυχία της κοινής γνώμης – να ξεκαθαρίσει η Πολιτεία το θολό τοπίο των ημεδαπών και διεθνών ΜΚΟ που δρουν στη χώρα μας, να τις καταγράψει, να νομοθετήσει κανόνες λειτουργίας με αξιόπιστο προληπτικό και όχι μόνο κατασταλτικό έλεγχο – ιδίως για τις ΜΚΟ και φιλανθρωπικά ιδρύματα, που λαμβάνουν δημόσιες και κοινοτικές χορηγίες.

 

Στη χώρα μας ο δημόσιος έλεγχος για τα οικονομικά της φιλανθρωπίας έχει μπει κάτω από το χαλί, ο δε εσωτερικός είναι ψευδεπίγραφος και καλύπτει τις αμφιλεγόμενες πρακτικές της διοίκησης του σωματείου. Συνεπώς η Πολιτεία πρέπει να αναζητήσει απολογισμό δράσης και αυτεπάγγελτη απόδοση ευθυνών και να θεσπίσει κανόνες για τη γνήσια εκλογή της ηγεσίας των φιλανθρωπικών φορέων και τη διαφύλαξη της περιουσίας των, όπως να μην επιτρέπεται με ευθύνη της συμβολαιογράφου η πώληση ακινήτου σε τιμή κατώτερη της αντικειμενικής και να μαγνητοφωνούνται οι γενικές συνελεύσεις των μελών για τη πιστή τήρηση των πρακτικών.

 

πηγή 

Δελτία Τύπου της ΝΙΚΗΣ για την παιδεία και τα παιδιά μας, τα πλεονάσματα από την ακρίβεια και το «χακάρισμα» του Αδ. Γεωργιάδη

Αθήνα, 06/11/2026

 

Δημήτρης Νατσιός: «Η Ελλάδα θέλει παιδιά και παιδεία» – Καταγγελίες για τη woke ατζέντα και τις συνθήκες στα σχολεία

 

Σφοδρή κριτική στην κυβέρνηση Μητσοτάκη για την οικονομική εξαθλίωση των νοικοκυριών, τη δημογραφική κατάρρευση, το μεταναστευτικό και την εκπαίδευση άσκησε ο πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ, Δημήτρης Νατσιός, σε συνέντευξή του στον Κώστα Συλιγάρδο και την εκπομπή «Πυξίδα» του Politica 89.8.

 

Μεταξύ άλλων, ο κ. Νατσιός ανακοίνωσε την επίσκεψή του στην Κρήτη για τις εκδηλώσεις μνήμης του Αρκαδίου και τη συμμετοχή του στη συγκέντρωση διαμαρτυρίας στους Αθανάτους Ηρακλείου για το μεταναστευτικό, χαρακτηρίζοντας τις ροές «κανονική εισβολή» και καταγγέλλοντας πολυετή κυβερνητική αδράνεια.

 

Ιδιαίτερα αιχμηρός εμφανίστηκε για την Παιδεία, κατηγορώντας την Αριστερά για ιδεολογική κυριαρχία στα πανεπιστήμια και τις παιδαγωγικές σχολές. Ο πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ χαρακτήρισε «ύπουλο παιδομάζωμα» και «πνευματική γενοκτονία» εκπαιδευτικά προγράμματα που, κατά την άποψή του, προωθούν τη woke ατζέντα.

 

Στο επίκεντρο της κριτικής του βρέθηκε προσωπικά ο Κυριάκος Μητσοτάκης, τον οποίο αποκάλεσε «αρχιερέα της ατζέντας στην Ελλάδα», αμφισβητώντας τις τοποθετήσεις του και επαναφέροντας το αίτημα κατάργησης του νόμου για τον γάμο των ομόφυλων ζευγαριών. Παράλληλα, κατήγγειλε την κυβερνητική άρνηση στην πρότασή του για επαναφορά της μηνιαίας έπαρσης της σημαίας και του Εθνικού Ύμνου στα σχολεία, κάνοντας λόγο για «εθνομηδενισμό».

 

Αναφερόμενος στις συνθήκες εργασίας των εκπαιδευτικών, στεκόμενος κυρίως στους νεοδιόριστους που υπηρετούν στα νησιά με μισθούς 850 έως 900 ευρώ και αντιμετωπίζουν υπέρογκα ενοίκια, σχολίασε χαρακτηριστικά: «Με 850 ευρώ τι να διδάξει; Πού να μείνει, όταν τα δύο τρίτα τα δίνει για ενοίκιο;». Περιγράφοντας μια εικόνα εγκατάλειψης με «δασκάλους πάμφτωχους και σχολεία διαλυμένα, όπου πέφτουν σοβάδες», συνέδεσε ευθέως την κατάσταση της εκπαίδευσης με τη δημογραφική κρίση, συνοψίζοντας τη θέση του κόμματός του στη φράση: «Η Ελλάδα θέλει παιδιά και παιδεία».

 

Βορύλλας: «Πλεονάσματα από την ακρίβεια, χρέη 110 δισ. και μια οικονομία που ζητά πραγματική παραγωγή»

 

Σε μια συνολική αποδόμηση της κυβερνητικής εικόνας για την οικονομία προχώρησε ο βουλευτής Β2΄ Δυτικού Τομέα Αθηνών της ΝΙΚΗΣ Ανδρέας Βορύλλας, κατά τη συνεδρίαση της Επιτροπής Απολογισμού και Γενικού Ισολογισμού του Κράτους, με αντικείμενο την Τριμηνιαία Έκθεση Σεπτεμβρίου 2026 του Γραφείου Προϋπολογισμού του Κράτους στη Βουλή.

 

Ο βουλευτής της ΝΙΚΗΣ έθεσε στο επίκεντρο την ακρίβεια, τα φορολογικά έσοδα, τα δυσθεώρητα ιδιωτικά χρέη, την παραγωγική υστέρηση και την ενεργειακή πολιτική, ξεκαθαρίζοντας από την αρχή ότι «η διεθνής ενεργειακή αναταραχή δεν απαλλάσσει την κυβέρνηση από την ευθύνη για τη λειτουργία των εγχώριων αγορών».

 

Στάθηκε ιδιαίτερα στην επίμονη απόκλιση του ελληνικού πληθωρισμού από την Ευρωζώνη, ζητώντας ουσιαστικούς ελέγχους στον ανταγωνισμό, διαφάνεια στη διαμόρφωση των τιμών και κυρώσεις που πραγματικά αποτρέπουν καταχρηστικές πρακτικές. Παράλληλα, έθεσε θέμα ενεργειακού σχεδιασμού με αξιοποίηση των εγχώριων δυνατοτήτων, ώστε επιχειρήσεις και νοικοκυριά να πάψουν να βρίσκονται μονίμως εκτεθειμένα στις διεθνείς αναταράξεις.

 

Ιδιαίτερη βαρύτητα έδωσε στα δημοσιονομικά στοιχεία. Στο επτάμηνο Ιανουαρίου – Ιουλίου 2026, το προσαρμοσμένο Ενοποιημένο Πρωτογενές Αποτέλεσμα της Γενικής Κυβέρνησης εμφάνισε πλεόνασμα 11,302 δισ. ευρώ, ενώ τα έσοδα από ΦΠΑ αυξήθηκαν κατά 2,037 δισ. ευρώ.

 

Ο Ανδρέας Βορύλλας απέφυγε εύκολες αριθμητικές γενικεύσεις, επιμένοντας ταυτόχρονα στην ουσία του προβλήματος: «Δεν αποδίδουμε αυθαίρετα ολόκληρη την αύξηση στον πληθωρισμό. Ζητούμε, όμως, σαφή αποτίμηση του πόσο συμβάλλει η ακρίβεια στην ενίσχυση των φορολογικών εσόδων».

 

Το μήνυμά του προς την κυβέρνηση ήταν σαφές. Η αύξηση των εισπράξεων από μια οικονομία υψηλών τιμών δεν μπορεί να παρουσιάζεται ως απόδειξη οικονομικής ευημερίας. Όπως σημείωσε, «όταν η καθημερινή κατανάλωση φορολογείται βαριά, η βελτίωση των εισπράξεων δεν αρκεί ως απόδειξη ευημερίας», υπογραμμίζοντας ότι η δημοσιονομική αξιοπιστία προϋποθέτει κοινωνική αντοχή.

 

Ο βουλευτής της ΝΙΚΗΣ πέρασε στη συνέχεια στις δημόσιες επενδύσεις, αξιοποιώντας ένα από τα σημαντικότερα ευρήματα της Έκθεσης: κάθε ευρώ δημόσιας επένδυσης συνδέεται σωρευτικά με περίπου 1,7 ευρώ πρόσθετου ΑΕΠ σε δύο χρόνια και 2,25 ευρώ σε τρία χρόνια.

 

Για τον Ανδρέα Βορύλλα, αυτό σημαίνει συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές. Αρδευτικά έργα, αντιπλημμυρική προστασία, ασφαλείς μεταφορές και ενεργειακές υποδομές πρέπει να αποκτήσουν πραγματική προτεραιότητα, με διαφανή έλεγχο κόστους και οφέλους, παρακολούθηση των καθυστερήσεων και δημόσια παρουσίαση των αποτελεσμάτων.

 

«Η ποιότητα του έργου και η έγκαιρη παράδοσή του καθορίζουν εάν τα χρήματα των φορολογουμένων αποδίδουν πραγματικά», τόνισε, ζητώντας παράλληλα δημόσιο απολογισμό του Ταμείου Ανάκαμψης ανά έργο, περιοχή και κατηγορία δικαιούχων.

 

Στο ίδιο πλαίσιο έθεσε το ζήτημα των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, επισημαίνοντας την ανάγκη πρόσβασης σε πιστώσεις, σταθερού φορολογικού περιβάλλοντος και απλούστερων διαδικασιών. Η παραγωγική πολιτική, όπως υπογράμμισε, οφείλει να δίνει βάρος στη μεταποίηση και την αγροδιατροφή, ώστε να αυξηθεί το εγχώριο εισόδημα και να περιοριστεί η εξάρτηση της χώρας από εισαγόμενα προϊόντα.

 

Τα στοιχεία των οφειλών έδωσαν ακόμη πιο σκληρή διάσταση στην παρέμβασή του. Το συνολικό ληξιπρόθεσμο υπόλοιπο προς τη φορολογική διοίκηση βρισκόταν στα 109,77 δισ. ευρώ, με 30,50 δισ. ευρώ να έχουν χαρακτηριστεί ανεπίδεκτα είσπραξης. Στο ΚΕΑΟ, οι ληξιπρόθεσμες ασφαλιστικές οφειλές είχαν φτάσει στα 52,42 δισ. ευρώ, αυξημένες κατά περίπου 2,13 δισ. σε έναν χρόνο, με το μεγαλύτερο μέρος της αύξησης να προέρχεται από πρόσθετα τέλη.

 

Ο Ανδρέας Βορύλλας ζήτησε βιώσιμες ρυθμίσεις, δόσεις προσαρμοσμένες στην πραγματική δυνατότητα πληρωμής και περιορισμό προσαυξήσεων για τους συνεπείς οφειλέτες, επιμένοντας ότι η πραγματική οικονομική αδυναμία πρέπει να αντιμετωπίζεται διαφορετικά από τη συνειδητή αποφυγή υποχρεώσεων.

 

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε στην ελληνική περιφέρεια και τον πρωτογενή τομέα. Η εγκατάλειψη των χωριών, η απομάκρυνση νέων οικογενειών και η αποδυνάμωση της τοπικής παραγωγής, ανέφερε, δημιουργούν οικονομικό κόστος που δεν αποτυπώνεται πάντα στους συμβατικούς δείκτες.

 

Ζήτησε επενδύσεις που κρατούν πληθυσμό στην περιφέρεια, μαζί με υποδομές αποθήκευσης, τυποποίησης και διάθεσης αγροτικών προϊόντων, ώστε μεγαλύτερο μέρος της τελικής αξίας να παραμένει στον παραγωγό.

 

Έθεσε επίσης θέμα ουσιαστικών ελέγχων στις παράνομες ελληνοποιήσεις και πλήρους διαφάνειας στις πληρωμές των αγροτικών ενισχύσεων. «Το δημόσιο χρήμα οφείλει να στηρίζει την πραγματική παραγωγή», σημείωσε χαρακτηριστικά.

 

Κλείνοντας, ο βουλευτής της ΝΙΚΗΣ έφερε τη συζήτηση στο γεωπολιτικό πεδίο και στις ενεργειακές επιλογές της Ευρώπης. Ρώτησε τον Συντονιστή του Γραφείου Προϋπολογισμού τι μπορεί να σημαίνει για την Ελλάδα μια νέα επιδείνωση της κρίσης στη Μέση Ανατολή και μια παρατεταμένη διαταραχή των ενεργειακών ροών.

 

Παράλληλα, επικαλέστηκε την πρόσφατη αμερικανορωσική συμφωνία για τη διάθεση ρωσικού ντίζελ, θέτοντας ευθέως ζήτημα επανεξέτασης της ευρωπαϊκής πολιτικής απέναντι στη ρωσική ενέργεια.

 

«Το να αγοράζουμε πετρέλαιο από το Καζακστάν και το Αζερμπαϊτζάν, γνωρίζοντας την προέλευσή του, και να μην έχουμε απευθείας επαφή, δεν είναι λάθος; Πρέπει να το ξανασκεφτούμε αυτό και ως Έλληνες και ως Ευρωπαίοι», ανέφερε.

 

Μια παρέμβαση που συνέδεσε τα δημόσια οικονομικά με όσα βιώνει καθημερινά η κοινωνία και έθεσε απέναντι στους κυβερνητικούς πανηγυρισμούς τα χρέη, την ακρίβεια, την παραγωγική εξάρτηση και το πραγματικό αποτύπωμα της οικονομικής πολιτικής στα νοικοκυριά και στις επιχειρήσεις.

 

Το «χακάρισμα» του Αδ. Γεωργιάδη αποκαλύπτει πόσο διάτρητο είναι το ψηφιακό περιβάλλον

 

Θύμα χάκερ έπεσε ο υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης, όπως μας πληροφόρησε ο ίδιος. Σύμφωνα με ανάρτηση του, οι επιτήδειοι εισήλθαν παράνομα στον λογαριασμό του ηλεκτρονικού ταχυδρομείου του και παρήγγειλαν για λογαριασμό του 200 πολυτελή οχήματα και 50 καραμπίνες.

 

Το ζήτημα μπορεί και να ήταν αστείο, αν δεν ήταν εξόχως σοβαρό.

 

Αν το e-mail ενός κορυφαίου υπουργού, με έφεση στη χρήση των ψηφιακών μέσων και της νέας τεχνολογίας, είναι τόσο εύκολο να “χακαριστεί” για “πλάκα”, ο καθένας μπορεί να φανταστεί πόσο τρωτά είναι γενικά τα συστήματα ασφαλείας, που προστατεύουν την ηλεκτρονική αλληλογραφία αλλά και γενικότερα τη ψηφιακή ανταλλαγή κρίσιμων πληροφοριών και προσωπικών δεδομένων.

 

Μπορεί η κυβέρνηση και τα συναρμόδια υπουργεία Ψηφιακής Διακυβέρνησης και Προστασίας του Πολίτη να διαρρηγνύουν τα ιμάτια τους για την κυβερνοασφάλεια και τον έλεγχο στις ψηφιακές συναλλαγές, η πραγματικότητα, όμως, τους διαψεύδει. Δεν μπορούν να το παραδεχθούν καθώς κάτι τέτοιο θα ανέτρεπε συνολικά την πολιτική τους, τη στρατηγική του gov.gr, του Gov.gr Wallet, του Προσωπικού Αριθμού και των διασυνδεδεμένων κρατικών μητρώων.

 

Η ΝΙΚΗ συνεχίζει τον αγώνα κατά της επικράτησης μιας ψηφιακής φυλακής που κρατά μέσα τους Έλληνες και αφήνει ελεύθερα τα προσωπικά δεδομένα τους, ελεύθερα προς πάσα εκμετάλλευση και χειραγώγηση.