20 Αυγούστου 2026

Η θέση της Ευρώπης στο νέο κόσμο που συγκλονίζεται

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη
 
Tο προβλέπω ήδη από το 2018, στο βιβλίο μου, «Το τέλος της κυριαρχίας της Δύσης και η εισβολή της Ανατολής».
 
H Δύση, δηλαδή το σύνολο του ανεπτυγμένου κόσμου, που ήταν μέχρι πριν λίγο στην κορυφή της υφηλίου, με σημαία της τη φιλελεύθερη δημοκρατία, υποχωρεί, με ολοένα ταχύτερο βηματισμό, από το βάθρο της πολύχρονης διεθνούς εξουσίας του. 
 
Ωστόσο, η Ευρώπη, πιστή σύμμαχος των ΗΠΑ, από το τέλος του Β’ Παγκόσμιου Πολέμου, υπόκειται σε βαθύτερη και πιο καταστρεπτική παρακμή, από την αντίστοιχη των ΗΠΑ. 
 
Η διαφορά αυτή οφείλεται πιθανότατα, πρώτον στις κακές ευρωπαϊκές επιλογές, και δεύτερον στο ότι, σε αντίθεση με την Αμερική, η Ευρώπη δεν αναζητεί μέτρα επιβράδυνσης αυτής της παρακμής, αλλά αντιθέτως βουτάει σ’ αυτήν χωρίς αντιστάσεις. 
 
Στις αρχές του Δεκεμβρίου του 2025, δημοσιεύθηκε από τον Λευκό Οίκο, η Στρατηγική Εθνικής Ασφάλειας, έντυπο που περιγράφει την Ευρώπη ως μια ήπειρο σε βαθιά παρακμή και σε απώλεια ταυτότητας, και προβλέπει ότι πιθανότατα δεν θα υπάρχει σε 20 χρόνια. Και ο Τραμπ δεν θέλει να έχει καμιά σχέση μαζί της και γι’ αυτό σπεύδει να απομακρυνθεί, προβάλλοντας το δόγμα MAGA (η Αμερική πρώτη). 
 
Και μόνο το γεγονός ότι στο έντυπο αυτό του Λευκού Οίκου των 29 συνολικά σελίδων, η ΕΕ καταλαμβάνει μόνο τις 3, αποτελεί απόδειξη του πόσο λίγο μετράει για τον Τραμπ η παραδοσιακή του σύμμαχος. 
 
Παρότι οι υπερβολικοί χαρακτηρισμοί του Τραμπ, εναντίον της πολύχρονης πιστής συμμάχου των ΗΠΑ, προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις του προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου Αντόνιο Κόστα, δυστυχώς οι κατηγορίες εναντίον της ΕΕ, είναι, σε μεγάλο τμήμα τους, δικαιολογημένες. Και δεν αναιρούνται, όσο υποτιμητικοί χαρακτηρισμοί κι αν αποδοθούν στον Τραμπ. Και τούτο επειδή: 
 
*Το κείμενο αποδίδει με τρόπο απολύτως σαφή την παρακμή της ευρωπαϊκής δύναμης και την αποσύνθεση των αρχικών της αξιών, εξαιτίας των ρυθμίσεων, που υιοθέτησε η ΕΕ και που υπονομεύουν τη δημιουργικότητα και το επιχειρηματικό πνεύμα. 
 
*Η «εξάλειψη του πολιτισμού», μια από τις εκφράσεις, που χρησιμοποιεί το αμερικανικό έγγραφο για να περιγράψει την Ευρώπη της Ursula von der Leyen, εξοργίζει την ΕΕ, καθώς καταλήγει στο απογοητευτικό συμπέρασμα ότι «άν οι τρέχουσες τάσεις συνεχιστούν, η ήπειρος θα είναι αγνώριστη σε 20 χρόνια ή και λιγότερο». 
 
Η έκθεση αναφέρεται ειδικότερα: στις «μεταναστευτικές πολιτικές που αλλοιώνουν τον ευρωπαϊκό πληθυσμό και δημιουργούν συγκρούσεις», καθώς και στην «απώλεια των εθνικών ταυτοτήτων». 
 
Μια προσεκτική ανάγνωση του εγγράφου, καταλήγει σε πολύ απογοητευτικά συμπεράσματα για την Ευρώπη, που αρνείται ωστόσο να αποδεχθεί, ότι τη χωρίζει από την παλιά της σύμμαχο ένα αγεφύρωτο χάσμα. 
 
Στο έγγραφο αυτό της Εθνικής Στρατηγικής Ασφάλειας, ο Τραμπ, ανάμεσα και σε άλλα που εξοργίζουν την ΕΕ, εμφανίζεται με προ-ρωσικές τάσεις. Η πιθανή δικαιολογία αυτών των τάσεων δικαιολογούνται, πιθανότατα, από το ότι ο Τραμπ αναγνωρίζει σιωπηρώς κάποιες ιστορικής υφής δικαιολογίες, για τη ρωσική εισβολή στο Κίεβο, σε αντίθεση με την Ευρώπη, αλλά και επιπλέον ενδέχεται να προσπαθεί έτσι να δικαιολογήσει τις δικές του επιθέσεις ή και προθέσεις επιθέσεων, εναντίον κυρίαρχων κρατών. 
 
Η Αμερική, σίγουρα, δεν θέλει να χάσει την Ευρώπη, από φίλη και σύμμαχό της. Ωστόσο, δυσανασχετεί, εναντίον της, επειδή φαίνεται ανέτοιμη να τον ακολουθήσει, στις ανατροπές 90 μοιρών, που ετοιμάζεται να κάνει στο διεθνές προσκήνιο, και αντίθετα τις καθυστερεί ή και κινδυνεύει, με τις δικές της ενέργειες ή παραλείψεις, να ματαιώσει την έλευσή τους. 
 
Είναι, προφανώς, αυτός ο λόγος, για τον οποίον ο Τραμπ εμφανίζεται, τελικά, πιο ανεκτικός, απέναντι στους παραδοσιακούς του αντιπάλους, την Ρωσία, αλλά ακόμη και την Κίνα, από όσο απέναντι στην Ευρώπη, που και βέβαια την θέλει μαζί του, αλλά με ορισμένες προϋποθέσεις. 
 
Και, συγκεκριμένα, εκτός από τη σαφή απαίτησή του Τραμπ, η Ευρώπη, εφεξής, να αναλάβει η ίδια τις δαπάνες για την άμυνά της, επιπλέον απαιτεί μια Ευρώπη απόλυτα υποταγμένη στην Αμερική. Και, επιπλέον, θα προτιμούσε μια Ευρώπη κατακερματισμένη, και όχι με τον μανδύα της Ένωσης. 
 
Αλλά, και από την πλευρά της Ευρώπης, είναι σίγουρο ότι οι επί μέρους χώρες της αντιμετωπίζουν με δυσαρέσκεια, όσο και φόβο τον απογαλακτισμό τους, από τις ΗΠΑ, που εξηγεί άλλωστε και το γιατί ανέχονται τις υποτιμητικές και στα όρια της προσβολής εξάρσεις του Τραμπ, εναντίον τους, προσποιούμενες συχνά, ότι δεν καταλαβαίνουν. 
 
Έτσι, όμως, οι αιτίες τριβής ανάμεσα σε ΗΠΑ και ΕΕ πολλαπλασιάζονται, όπως ανάμεσα και σε άλλες, το πρόστιμο των 120 εκατομμυρίων ευρώ που επέβαλαν οι Βρυξέλλες στο X, στο κοινωνικό δίκτυο του Έλον Μασκ, για παράβαση των ευρωπαϊκών κανόνων, και που έχει εξοργίσει την Ουάσιγκτον. Ακόμη, όπως, πρόσφατα, και ο δασμός 25% στα ευρωπαϊκά αυτοκίνητα, που επέβαλε ο Τραμπ. 
 
Ο Έλον Μασκ σε ένα tweet μίλησε για την ανάγκη διάλυσης της Ευρωπαϊκής Ένωσης, πρόταση, που αγκάλιασε με ενθουσιασμό ο Ντμίτρι Μεντβέντεφ, αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Ασφαλείας της Ρωσίας! 
 
Το αν οι ΗΠΑ και η ΕΕ θα παραμείνουν ή όχι στενοί σύμμαχοι στο μέλλον, είναι εξέλιξη που δεν μπορεί να προβλεφθεί με σιγουριά. Είναι, ωστόσο σίγουρο, ότι προς το παρόν, οι Ευρωπαίοι προσπαθούν να αποτρέψουν τη ρήξη, παρότι η αμερικανική κυβέρνηση πολλαπλασιάζει τις εχθρικές ενέργειες της, εναντίον τους. 
 
Οι τεταμένες σχέσεις ανάμεσα σε Αμερική και Ευρώπη, κατά την εποχή που διανύουμε, εξηγείται, προφανώς, από τη διάσταση συμφερόντων, ανάμεσα τους. 
 
Ως κυρίαρχος στόχος για την Αμερική, τώρα, είναι αναμφισβήτητα η εξεύρεση τρόπων, που θα της εξασφαλίσει την παραμονή της στην κορυφή του κόσμου, για όσο μεγαλύτερο διάστημα γίνεται. Και για την εκπλήρωση αυτού του στόχου ο Τραμπ δείχνει διατεθειμένος να χρησιμοποιήσει κάθε θεμιτό ή κατά περίπτωση και αθέμιτο μέσον. 
 
Ένα από τα μέσα αυτά, είναι και η απόφαση του Τραμπ για εφαρμογή δασμών στις εμπορικές σχέσεις της Αμερικής με τον έξω κόσμο. Πολιτικής, που όπως είναι γνωστό, ουδέποτε στο παρελθόν ήταν σε θέση να εξασφαλίσει πλήρως τα εκάστοτε επιδιωκόμενα, αποτελέσματα. Και, αντιθέτως, η εφαρμογή δασμών είχε συχνά στο παρελθόν απρόβλεπτα και αντίθετα των αρχικά επιδιωκόμενων αποτελέσματα. 
 
Στην προκείμενη περίπτωση, παρότι είναι πρόωρα τα σχετικά συμπεράσματα, δεν δείχνουν ότι δεν θα είναι ευνοϊκά για την Αμερική, παρότι τα επέβαλε με πολλές ελπίδες. Και όπως είναι γνωστό, ο θανάσιμος αντίπαλος της είναι η Κίνα, εναντίον της οποίας στρέφονται, κυρίως, οι δασμοί. Παρατηρούνται, ωστόσο, αναφορές και κινήσεις του πλανητάρχη προς τον Κινέζο πρόεδρο, που φαίνεται να περιέχουν στοιχεία λυκοφιλίας, τα οποία ενδεχομένως προετοιμάζουν ένα είδος πολύμορφης διακυβέρνησης στην υφήλιο. 
 
Και έρχομαι στις πιθανές βλέψεις της Ευρώπης, από την οποίαν, στην κατάσταση που βρίσκεται, αποκλείονται κυριαρχικές επιδιώξεις, καθώς η μόνη της βλέψη, δεν νοείται άλλη από την προσπάθειά επιβίωσής της. Ως ένωση, ή ως καθεμιά από τις επί μέρους χώρες που την απαρτίζουν. 
 
Συνεπώς, είναι ξεκάθαρο ότι τα προγράμματα και οι επιδιώξεις, που θα υιοθετηθούν από την Ευρώπη, θα είναι εντελώς διαφορετικές από τις αντίστοιχες της Αμερικής. 
 
Έτσι, στο Μέρος Ι της ομιλίας μου, θα προβάλω τα προβλήματα της ευρωπαϊκής οικονομίας, που στην πλειονότητά τους προέκυψαν από τις εγκάρσιες γεωπολιτικές και οικονομικές ανατροπές στην υφήλιο, ενώ στο Μέρος ΙΙ, θα διερευνήσω τις δυνατότητες επιβίωσής της. 
 
 
ΜΕΡΟΣ Ι. ΤΑ ΑΔΙΕΞΟΔΑ ΤΗΣ ΕΥΡΩΠΗΣ 
 
Το απόγειο της παγκόσμιας παρουσίας της Ευρώπης τοποθετείται μεταξύ 1870 και 1914. Στη συνέχεια, ο ρόλος της, στην υφήλιο φθίνει, αργά αλλά σταθερά, εξαιτίας της προοδευτικής απώλειας της ανταγωνιστικότητάς της. 
 
Αυτή αντικατοπτρίζεται, κυρίως, με την υποχώρηση του μεριδίου του ΑΕΠ της, σε παγκόσμια βάση, από 25% το 1990, σε 23% το 2000, σε 21% το 2020 και σε 12% το 2050. Δηλαδή μια συρρίκνωση στο μισό, σε διάστημα μισού αιώνα. Και αυτή η συρρίκνωση συνοδεύεται από πληθυσμιακή, οικονομική, τεχνολογική αλλά και ιδεολογική κατάπτωση. 
 
Στην τρέχουσα περίοδο, οι συνέπειες των συχνών πρόσφατων πολεμικών συρράξεων, αρχίζοντας από την Ουκρανία, αλλά και αυτές στις οποίες επιδίδεται ο Τραμπ, και που αποσκοπούν, πάντοτε, στην προσπάθειά του να παραμείνει όσο γίνεται περισσότερο στην κορυφή του κόσμου, επηρεάζουν και αποσταθεροποιούν την Ευρώπη σε βαθμό μεγαλύτερο, από όσο την Αμερική. Επιπλέον, αυξάνει ο βαθμός εξάρτησής της από την Αμερική, αλλά και από την Κίνα, ενώ η οικονομική της μεγέθυνση, μετά το 2020 κινείται γύρω στη μονάδα, και η εικόνα της είναι αυτή του μαρασμού και της ακινησίας. 
 
Θα αφήσω πίσω το σύνολο των αρχικών υποσχέσεων της ΕΕ, που αθετήθηκαν όλες, και που ήταν η σταθερότητα, ειρήνη, δικαιότερη κατανομή του εισοδήματος, πλήρης απασχόληση, δικαιοσύνη, και ταχεία ανάπτυξη. Και θα αρκεστώ στην προσπάθεια επιλογής του κυρίου προβλήματος, στο οποίο μπορεί να αποδοθεί, η γενικότερη σύγχρονη κατάπτωση της Ευρώπης. 
 
Τα προβλήματα είναι πολλά, αλλά αυτό που κυριαρχεί, και περιλαμβάνει εντός του και τα υπόλοιπα, είναι η προϊούσα αποβιομηχάνιση και οι συνέπειες της. 
 
Κατά τη γνώμη μου, πρόκειται για γενικευμένη και προϊούσα παρακμή, που ειδικότερα στον οικονομικό τομέα εμφανίζεται με τις συνέπειες της αποβιομηχάνισης. 
 
Η αποβιομηχάνιση είναι, θα έλεγα, το εμφανέστερο αποτέλεσμα της παρακμής, στον οικονομικό τομέα, με συνύπαρξη εκβιομηχάνισης, στις ταχέως ανερχόμενες οικονομίες, που είναι τώρα αυτές της Ανατολής, με ηγέτιδα την Κίνα. 
 
Αποβιομηχάνιση, ωστόσο, υφίσταται και η Αμερική, ως κυρίαρχο τμήμα της γερασμένης Δύσης. Η διαφορά, ωστόσο, ανάμεσα στην Αμερική και στην Ευρώπη είναι ότι η πρώτη μάχεται με όσα μέσα διαθέτει, αντιμετωπίζει ανάμεσα και σε άλλα, και παρά τις ανυπέρβλητες δυσκολίες, την πιθανότητα να επιδοθεί σε μια προσπάθεια νέας εκβιομηχάνισης, σε αντίθεση με την Ευρώπη, που δέχεται το σύνολο των προβλημάτων της με παθητικό τρόπο. 
 
Θα αναφερθώ σε ορισμένες μόνο συνέπειες της καταστρεπτικής αυτής αποβιομηχάνισης της Ευρώπης, σαφέστατα σοβαρότερης από την αντίστοιχη της Αμερικής. 
 
Α. Κάποιες συνέπειες της αποβιομηχάνισης στην Ευρώπη 
 
Η Κίνα είναι αυτή που ωφελήθηκε, τα μέγιστα, από την παγκοσμιοποίηση την οποίαν, όπως είναι γνωστό, επέβαλε η Αμερική, προσπαθώντας έτσι να αποτρέψει τη διαδοχή της, στην κορυφή της υφηλίου, από την Ευρώπη ή από την Ιαπωνία, που πίστευε ότι την απειλούν. 
 
Να υπενθυμίσω ότι οι φοβίες της Αμερικής, για την αντικατάστασή της από άλλη δύναμη, δεν είναι νέες. Αλλά, η καταστροφή ήρθε από την Κίνα, που χωρίς τυμπανοκρουσίες, δούλεψε επί χρόνια σιωπηλά, αλλά πάντοτε με βάση σχεδίου, που ανανεωνόταν συνεχώς, και που έδινε διαδοχικά προτεραιότητα στη εκβιομηχάνιση, στις νέες τεχνολογίες και στον εξαγωγικό της τομέα. Η υπεροχή της, απέναντι στη Δύση, και ιδιαίτερα απέναντι στην ΕΕ φάνηκαν αμέσως μετά την κρίση του Covid, στις αρχές του 2022. Από την ημερομηνία αυτή οι επιπτώσεις του σχεδίου «Made in China 2025» γίνονται ολοένα και πιο αισθητές, και πιο οδυνηρές για την Ευρώπη. 
 
Η κινεζική βιομηχανία ανταγωνίζεται με εκπληκτική επιτυχία την καρδιά της γερμανικής βιομηχανίας, την αυτοκινητοβιομηχανία της. Οι τιμές των κινέζικων αυτοκινήτων είναι κατά 30% με 40% χαμηλότερες των αντίστοιχων γερμανικών, προσφέροντας την ίδια, αν όχι και καλύτερη ποιότητα. Τα στοιχεία είναι απειλητικά για την ΕΕ, η οποία κυρίως υφίσταται τις συνέπειες. 
 
Το 2019, η Κίνα εισήγαγε περίπου ένα εκατομμύριο οχήματα και εξήγαγε περίπου ένα εκατομμύριο αυτοκίνητα και φορτηγά. Αλλά το 2025, οι εισαγωγές οχημάτων της μειώθηκαν κατά 50 %, φτάνοντας το μισό εκατομμύριο μονάδες, ενώ οι εξαγωγές της ανήλθαν σε 9 εκατομμύρια μονάδες. Το 2025 η Κίνα παράγει τα 2/3 των ηλεκτρικών αυτοκινήτων σε παγκόσμια βάση και αυξάνει τις εξαγωγές της προς την ΕΕ με ετήσιο ρυθμό 20%. 
 
Σύμφωνα με προβλέψεις, η Κίνα είναι σε θέση να καλύψει, με την παραγωγή της το σύνολο του παγκόσμιου εμπορίου αυτοκινήτων, που ανέρχεται σε 85 εκατομμύρια. 
 
Το συνολικό εμπορικό πλεόνασμα της Κίνας διπλασιάζεται στα 1.200 δισ. δολάρια το 2025, δηλαδή στο πρωτοφανές ποσό του 6% του ΑΕΠ της. Το διμερές εμπορικό πλεόνασμα με την ΕΕ διπλασιάζεται επίσης στα 360 δισ. Ευρώ. Μόνο με τη Γερμανία, εκτινάσσεται στα 90 δισ. ευρώ. Η Κίνα φαίνεται να αρπάζει τη βιομηχανία της ΕΕ. 
 
Να παρατηρήσω στο σημείο αυτό, ότι μετά το 2022 η ΕΕ αντιμετωπίζει το πρόβλημα της υψηλής εξωτερικής τιμής του ευρώ, ενώ αντιθέτως η Κίνα, προκειμένου να διατηρήσει το πλεονέκτημα της χαμηλής εξωτερικής αξίας του γιουάν παρεμβαίνει με την κεντρική της τράπεζα, με πάνω από 600 δισεκατομμύρια δολάρια τους τελευταίους μήνες, για να αποτρέψει την άνοδο του γιουάν (1) 
 
Η Κίνα, παράλληλα, είναι αυτή που ελέγχει το 70% της παγκόσμιας παραγωγής μπαταριών αυτοκινήτων, που όπως είναι γνωστό αποτελούν το σπουδαιότερο τμήμα των ηλεκτρικών αυτοκινήτων και το 90% της παγκόσμιας αγοράς τηλεκατευθυνόμενων αεροσκαφών. Είναι η πρώτη αγορά στον κόσμο για ρομπότ. Διαθέτει το μεγαλύτερο σιδηροδρομικό δίκτυο της υφηλίου. Ελέγχει τα ορυχεία στρατηγικών μετάλλων κ.α. 
 
Να παρατηρήσω ότι έλλειμμα εμπορικού ισοζυγίου με την Κίνα έχει και η Αμερική, η οποία και εξοργίζεται εναντίον της, και η οποία, σε αντίθεση με την Ευρώπη, λαμβάνει σκληρά μέτρα, όπως αυτά των δασμών, παρότι, όπως τόνισα ήδη, δεν είναι σίγουρο ότι θα έχει επιτυχία. 
 
Ωστόσο, υπάρχει έντονος ανταγωνισμός μεταξύ των δύο υπερδυνάμεων, που αφήνει χαραμάδες ελπίδας, ότι θα αποφευχθεί προς το παρόν, συντριπτική νίκη της Κίνας, εναντίον των ΗΠΑ. Αν και, ορισμένες αναλύσεις καταλήγουν στο συμπέρασμα, ότι η Κίνα ξεπέρασε, ήδη, την Αμερική από το 2018 σε όρους αγοραστικής δύναμης. 
 
Σε αντίθεση με την Αμερική, που μάχεται εναντίον της υπεροχής της Κίνας, δυστυχώς, οι προβλέψεις είναι απογοητευτικές, για την Ευρώπη, και η μοναδική θεωρητική, προς το παρόν ελπίδα, είναι η έγκαιρη στροφή της προς διαφορετικές κατευθύνσεις και συμμαχίες. 
 
Οι διαφορές της αντιμετώπισης των συνεπειών παρακμής ανάμεσα στην Αμερική και την Ευρώπη θέτουν το ερώτημα του πως και του γιατί η Ευρώπη παρέχει αυτή την εικόνα της εγκατάλειψης και γιατί δεν αντέδρασε εγκαίρως στην καταιγίδα που ερχόταν εναντίον της. Τελικά, ποια ήταν τα βασικά λάθη και οι παραλείψεις της, που την οδήγησαν στα πρόθυρα του χαμού. 
 
Παρότι η Ευρώπη διέβλεψε, αρκετά έγκαιρα, τον κίνδυνο, από πλευράς Κίνας, δεν κατόρθωσε όμως να τον αποτρέψει για λόγους, που όλοι σχεδόν συνοψίζονται, στην πλήρη εξάρτησή της από τις ΗΠΑ. Αυτής της υποτέλειας, που περιόριζε τις όποιας μορφής ανεξάρτητες αποφάσεις και ενέργειές της. 
 
Εκτός του ότι έμεινε, τεχνολογικά, πίσω από τις ταχύρρυθμες εξελίξεις των ημερών μας, βάρυναν πολύ και οι κακές αποφάσεις της ή ορθότερα η απόλυτη συμμόρφωσή της στις εκάστοτε προτιμήσεις των ΗΠΑ, οι περισσότερες από τις οποίες δεν εξυπηρετούσαν δικά της συμφέροντα. 
 
Και για να φέρω ως παράδειγμα, προς το παρόν, μόνο τον πόλεμο στην Ουκρανία, και τους τρόπους αντιμετώπισης του, η Ευρώπη δεν είχε, σε καμιά από τις φάσεις του, σχέδια και προοπτικές, που να εξυπηρετούν τα δικά της συμφέροντα. Έτσι, δεν είναι υπερβολή να υποστηριχθεί ότι η αρχή του τέλους της Ευρώπης οφείλεται στην απώλεια φθηνής ενέργειας από τη Ρωσία, που θα μπορούσε κάλλιστα να συνεχιστεί, με διάφορους τρόπους, ακόμη και κατά τη διάρκεια του πολέμου. Περιττές, επίσης αποδείχθηκαν και οι διάφορες δηλώσεις απόλυτης ισοπέδωσης με τις, κατά καιρούς, επιθυμίες της Αμερικής, σχετικά με τον πόλεμο στην Ουκρανία, που όπως ήδη αποδείχθηκε, κάθε άλλο παρά σαφείς και απόλυτες ήταν. Με αποτέλεσμα, να βρίσκονται σε αντίθεση τώρα Αμερική και ΕΕ, καθώς η πρώτη τα έχει, ουσιαστικά, βρει με τον Πούτιν και επιθυμεί την άμεση λήξη του πολέμου, και τη δεύτερη να ενθαρρύνει τη συνέχισή του. 
 
Έτσι, λοιπόν, η πολιτική της ΕΕ, τις προηγούμενες δεκαετίες, ήταν παντελώς ανύπαρκτη, σε ότι αφορούσε τα δικά της συμφέροντα. Ενεργούσε ως σελήνη, απέναντι στον ήλιο των ΗΠΑ, με δεδομένο ότι η Αμερική θα την έσωζε αν χρειαζόταν. 
 
Δεν πρόβλεψε, έτσι, ότι και η Αμερική, με τις νέες δυσκολίες που ήδη αντιμετωπίζει, δεν έχει πια περιθώρια για φιλίες που καλώς ή κακώς θεωρεί ανήμπορες να της προσφέρουν σημαντικά οφέλη. Και οπωσδήποτε θεωρεί ότι δεν διαθέτει τα μέσα υλικής τους υποστήριξης. Έτσι, η Ευρώπη, σε πείσμα της κακής της οικονομικής κατάστασης, οφείλει να αντιμετωπίσει και τη στρατικοποίησή της, από τη στιγμή που ο Τραμπ έκανε σαφή την απόφασή του, να μη συνεχίσει την πολύχρονη υποχρέωση των ΗΠΑ, να αναλαμβάνουν δηλαδή αυτές, τις δαπάνες της άμυνας της. 
 
Σίγουρα, η ευρωπαϊκή άμυνα θα έπρεπε να είχε αντιμετωπιστεί από την αρχή της σύστασης της ΕΕ. Αλλά και τώρα, αν η ΕΕ δεν είχε ξεπεράσει κάθε όριο εχθρότητας, εναντίον της Ρωσίας, χωρίς λόγο, δεν θα βρισκόταν στην ανάγκη να δράσει με τέτοια βιασύνη, και κάτω από το φόβο επίθεσης, εναντίον της Ρωσίας. 
 
Και, βέβαια, ας μην κάνει το λάθος η ΕΕ να επικαλεστεί ευαισθησίες, απέναντι στη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, ενόσω δεν τις επέδειξε στην περίπτωση της τουρκικής εισβολής στην Κύπρο. 
 
Β. Γιατι η Ευρωπη είναι πιο προβληματική από τις ΗΠΑ 
 
Ως κυρίαρχη αδυναμία της Ευρώπης, γενικά, αλλά και ειδικότερα σε σύγκριση με την Αμερική, προβάλλει η θέση της στις νέες τεχνολογίες. 
 
Η τεχνολογική οπισθοδρομικότητα της ΕΕ, στις νέες τεχνολογίες, ήρθε πρόσφατα στην επιφάνεια με αφορμή την εξαιρετική πρόοδο, στον τομέα, που επιδεικνύουν αναπτυσσόμενες οικονομίες, όπως οι BRICS. 
 
Αναφέρομαι, ειδικότερα, με αφορμή την πρόσφατη δήλωση των αραβικών εμιράτων, ότι σε δύο χρόνια από σήμερα, το 50% της κυβέρνησής τους θα αποτελείται από ΤΝ, που θα είναι σε θέση να λαμβάνει άμεσες αποφάσεις. 
 
Ήταν, έτσι, φυσιολογικό να έρθει στην επικαιρότητα το ερώτημα του πως και του γιατί η ΕΕ έχει, ουσιαστικά, παραμείνει στο περιθώριο των νέων τεχνολογιών. Ενώ, αντιθέτως, αναπτυσσόμενες και μάλιστα μουσουλμανικές χώρες, που αντιμετωπίζονταν περιφρονητικά από τη Δύση, όπως τα εμιράτα, και όχι μόνο, καταλαμβάνουν ξαφνικά το διεθνές προσκήνιο, ως σημαιοφόροι εξαιρετικά προηγμένων τεχνολογιών, τις οποίες η Ευρώπη δεν είναι σε θέση να προσεγγίσει. 
 
Ξαφνικά, βέβαια, δεν ήταν, γιατί από καιρό έχουν αναπτύξει υποδομές υψηλής απόδοσης, έχουν οργανώσει μια διοίκηση, σε μεγάλο βαθμό, ψηφιοποιημένη, υιοθέτησαν νωρίς ψηφιακή ταυτότητα, και μπόρεσαν να προσελκύσουν στο έδαφός τους γνωστές τεχνολογικές εταιρείες, κεφάλαια και ταλέντα. Στα εμιράτα έχει επενδύσει η Microsoft δισεκατομμύρια, καθώς και η Amazon και άλλα γνωστά ονόματα στο χώρο. 
 
Και το ερώτημα τίθεται επιτακτικό και με οδυνηρό τρόπο, το πως και το γιατί η ΕΕ δεν μπόρεσε να ακολουθήσει τις επαναστατικές εξελίξεις στον ψηφιακό χώρο. 
 
Ανάμεσα σε διάφορες ερμηνείες, σχετικά με την τεχνολογική καθυστέρηση της ΕΕ, αναφέρθηκε εντελώς πρόσφατα και για πρώτη φορά από όσο γνωρίζω η ακόλουθη, που ενδιαφέρει ιδιαίτερα την Ελλάδα. Συγκεκριμένα, υποστηρίζεται ότι η δημοκρατία στην ΕΕ, που συνδυάζεται και με βαριά γραφειοκρατία, αλλά και πολύχρονη υποταγή στις εκάστοτε επιλογές των ΗΠΑ, είναι υπεύθυνη για την πολύ σημαντική καθυστέρηση της ΕΕ στις νέες τεχνολογίες. 
 
Η επιτυχής πρόσβαση και χρήση νέων τεχνολογιών, από χώρες με καθεστώς λιγότερο προσκολλημένο σε δημοκρατικές διαδικασίες, αναγνωρίζεται ότι ευνοεί τη λήψη γρήγορων και επιτυχών αποφάσεων. Ως παράδειγμα, μεταξύ και άλλων, αναφέρονται οι εφαρμογές παρακολούθησης προσώπων, που όπως είναι γνωστό, απαγορεύονται, καταρχήν, σε χώρες που επίσημα αναγνωρίζονται ως δημοκρατικές. Δεν αποτελεί, συνεπώς, έκπληξη το γεγονός ότι, σε χώρες όπου η δημοκρατία δεν κυριαρχεί, υπάρχει λιγότερη επιφυλακτικότητα στο να ανατεθούν ευθύνες στις τεχνολογίες. 
 
Η δημοκρατία θέτει, σε πολλές περιπτώσεις, φραγμούς στη χρήση ορισμένων τεχνολογιών, εξαιτίας των ρυθμίσεων, που απαιτούνται. Όπως ανάμεσα και σε άλλες, για την περίπτωση της Ευρώπης, ο Γενικός Κανονισμός για την Προστασία Δεδομένων απαιτεί διαδικασίες βαθιά εξαρτημένες από ρυθμίσεις. 
 
Επιπλέον, οι δυσχέρειες και καθυστερήσεις υιοθέτησης νέων τεχνολογιών, στις δημοκρατίες πάντοτε, αφορούν και τις επιχειρηματικές αποφάσεις, οι οποίες οφείλουν να είναι προσεκτικές, διότι διαφορετικά κινδυνεύουν να υποστούν κυρώσεις, σε περίπτωση, που κατηγορηθούν για κακή χρήση προσωπικών δεδομένων. Επίσης, και στον ιατρικό τομέα, και ειδικότερα στο Βέλγιο, έχουν θεσπιστεί κανόνες που δεν επιτρέπουν στα νοσοκομεία να μοιράζονται πληροφορίες, για τη βελτίωση της θεραπείας του καρκίνου, αν δεν δοθεί η συγκατάθεση των ασθενών. 
 
Στις χώρες του Κόλπου ή στην Άπω Ανατολή, τα ζητήματα αυτά τίθενται επί διαφορετικής βάσης. Αυτές οι χώρες δεν εφαρμόζουν τον ΓΚΠΔ και, ως εκ τούτου, αντιμετωπίζουν λιγότερους περιορισμούς, σχετικά με την προστασία της ιδιωτικής ζωής. 
 
Μια γενικότερη ερμηνεία αυτών των δυσχερειών, που επικρατούν στη Δύση, και ειδικότερα στην ΕΕ είναι η, για διαφόρους λόγους, έλλειψη εμπιστοσύνης στο κράτος, που δεν συναντιέται σε χώρες μη δημοκρατικές, όπου εμπιστεύονται το κράτος τους. 
 
Η έλλειψη αυτή εμπιστοσύνης κορυφώνεται στην περίπτωση της ΕΕ, όπου η συνύπαρξη πολλών κρατών, αποτελεί από μόνη της παράγοντα δυσπιστίας. 
 
Στις χώρες με λιγότερες απαιτήσεις δημοκρατίας, από τη Δύση επιτρέπεται με τη χρήση διαφόρων τεχνολογιών, η παρακολούθηση ατόμων και, θεωρητικά τουλάχιστον, εξασφαλίζεται έτσι μεγαλύτερη αποτελεσματικότητα και ασφάλεια. 
 
Ακόμη, στις χώρες με περιορισμένη δημοκρατία, δεν υπάρχουν συνδικάτα και εκλογές. Υποστηρίζεται ότι η έλλειψή τους ευνοεί την εφαρμογή της ΤΝ, και εξασφαλίζει διαδικασίες αποτελεσματικές και γρήγορες. 
 
Η χρήση τεχνητής νοημοσύνης προσφέρει πολλές δυνατότητες. Αναλύει αιτήματα και προτείνει λύσεις, εξασφαλίζει αυτόνομη λειτουργία μέσα σε πλαίσιο που έχει προκαθοριστεί, κάνει συστάσεις, διευκολύνει αλληλουχία ενεργειών, λαμβάνει γρήγορες αποφάσεις, και όλα αυτά εκτελούνται χωρίς τη συμμετοχή ανθρώπινης παρουσίας. 
 
Το συμπέρασμα, συνεπώς, με βάση τα παραπάνω δεδομένα, είναι ότι οι δημοκρατικές χώρες υστερούν έναντι των μη δημοκρατικών, σε όρους ταχύτητας και αποτελεσματικότητας, κατά τη λήψη αποφάσεων με ΤΝ, διότι αυτή επιτρέπεται σε περιορισμένη κλίμακα σ’ αυτές. 
 
Όμως, στο σημείο αυτό, απαιτούνται ορισμένες διευκρινήσεις σχετικά με τις διαφορές της δημοκρατίας που εφαρμόζεται, σε χώρες που εμφανίζονται ως δημοκρατικές, και ειδικότερα στην περίπτωση της ΕΕ, και σε αυτές που αναγνωρίζονται με καθεστώς ανελεύθερης δημοκρατίας. Κρίνω απαραίτητη την παρατήρηση ότι πραγματική δημοκρατία αναγνωρίζεται ότι εφαρμόζει μόνο το 8% των κατοίκων του πλανήτη μας, ενώ το υπόλοιπο 92% πολλαπλές μορφές υβριδικής δημοκρατίας. Συνεπώς, οι παρατηρήσεις και οι διακρίσεις, που αναφέρονται παραπάνω έχουν μικρότερη απήχηση από αυτήν που γενικά υποστηρίζουν. 
 
Και το ερώτημα που τίθεται είναι, το αν οι δημοκρατίες είναι σε θέση να μεταμορφώσουν το κράτος τους μέσω της τεχνητής νοημοσύνης χωρίς να προδώσουν τις αξίες τους, χωρίς να παραβιάσουν τις δημόσιες και ατομικές ελευθερίες; 
 
Ή και, ακόμη, το κατά πόσον στον προηγμένο ψηφιακό κόσμο θα εξακολουθήσουν οι κάτοικοι του πλανήτη να ενδιαφέρονται για το αν το καθεστώς εντός του οποίου υπάρχουν είναι δημοκρατικό και πόσων καρατιών. 
 
Ριψοκινδυνεύοντας να κάνω μια πρόβλεψη, στο σημείο αυτό, θα έλεγα ότι, για το τελευταίο, για το οποίο θα ενδιαφέρονται, οι μελλοντικοί κάτοικοι του πλανήτη, θα είναι η δημοκρατία, καθώς, ήδη, το πολίτευμα της ανελεύθερης δημοκρατίας ξαπλώνεται, με ταχείς ρυθμούς, στην υφήλιο. 
 
Ωστόσο, προς το παρόν, το δίλημμα της Ευρώπης δεν είναι το κατά πόσον κινδυνεύει η δημοκρατία της, αν εκμεταλλευτεί την ΤΝ, αλλά το αν διαθέτει τις δυνατότητες που απαιτεί η, σε βάθος, χρήση της. Ακόμη, το πρόβλημα της Ευρώπης είναι η χαμηλή ανταγωνιστικότητά της, η έλλειψη καινοτομίας της, αλλά και οι απαιτήσεις του Συμφώνου Σταθερότητας, που την υποχρεώνουν σε μόνιμη λιτότητα, καθώς το ευρώ είναι ένα προβληματικό νόμισμα. 
 
ΜΕΡΟΣ ΙΙ. ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ ΤΗΣ ΕΕ 
 
Αναφορικά με το μέλλον της ΕΕ, μετά το διαζύγιό της από τις ΗΠΑ, που φαίνεται οριστικό, υπάρχουν δύο σενάρια: το αισιόδοξο, που προβλέπει τη συνέχιση της ύπαρξής της, με ορισμένες προϋποθέσεις, και το απαισιόδοξο, που προλέγει τη διάλυσή της, εις τα εξ ων συνετέθη. 
 
Α. Προϋποθέσεις επιβίωσης της ΕΕ 
 
Η ΕΕ οφείλει να συνειδητοποιήσει τον απογαλακτισμό της από τη μόνιμη εποπτεία των ΗΠΑ και το ότι εφεξής οφείλει να συνεχίσει μόνη, το σχεδιασμό των μελλοντικών της δραστηριοτήτων, με γνώμονα του τι συμφέρει στην ίδια και στα επί μέρους μέλη της. Αναπόφευκτη θα είναι, παράλληλα, και η ανάγκη απάντησης στο δύσκολο ερώτημα, στον εαυτό της, κατά πόσον θα έχει νόημα η συνέχιση της ύπαρξής της, αλλά και κατά πόσο θα είναι εφικτή. Η ΕΕ οφείλει, δηλαδή, να απαντήσει στο ερώτημα του τι ακριβώς μπορεί να προσφέρει τώρα στα μέλη της, σε μια νέα διεθνή τάξη, που δεν είναι πια η παγκοσμιοποίηση, δεν βασίζεται στη φιλελεύθερη δημοκρατία, το περιβάλλον δεν ευνοεί ενώσεις κρατών, αλλά αντιθέτως έχει επανέλθει δριμύς στο προσκήνιο ο θεσμός του κράτους-έθνους και η Ευρώπη βρίσκεται σε φάση προχωρημένης παρακμής. 
 
Εξυπακούεται, ότι το νέο αυτό περιβάλλον, είναι πολύ πιο προβληματικό, σε σύγκριση με το προηγούμενο, με πολλές περισσότερες αμφιβολίες για το κατά πόσο θα μπορέσει να βοηθήσει τα μέλη της ΕΕ, που βρίσκονται σε διαφορετικά στάδια ανάπτυξης στο Βορρά και στο Νότο της. 
 
Θεωρητικά, η προχωρημένη αποβιομηχάνισή της, θα απαιτούσε μια νέα εκβιομηχάνιση, που όμως είναι πολύ δύσκολη αν όχι αδύνατη για πολυάριθμους, όσο και εμφανείς λόγους. Θα μπορούσε, ωστόσο να επιδιωχθεί επανεγκατάσταση επιχειρήσεών της που, στο διάστημα της παγκοσμιοποίησης, μετεγκαταστάθηκαν σε άλλες χώρες, και κυρίως στην Κίνα. 
 
Αλλά, και η υλοποίηση αυτής της προσπάθειας προσκρούει σε πολλά και συχνά ανυπέρβλητα εμπόδια, λόγω του κατακερματισμού των παραγωγικών φάσεων, που επικράτησε σε σημαντικό βαθμό, στη μακρά περίοδο της παγκοσμιοποίησης.
 
Κατά την περίοδο του Covid έγινε σαφής η σημαντική εξάρτηση της Ευρώπης, στον τεχνολογικό, οικονομικό, βιομηχανικό και ενεργειακό τομέα. Η αναπλήρωσή αυτών των ελλείψεων φαίνεται προβληματική και εξαιρετικά χρονοβόρα. 
 
Αναφορικά με την αναζήτηση νέων κινήσεων της ΕΕ, στον τομέα του διεθνούς εμπορίου, η ΕΕ θα έπρεπε να αναβαθμίσει τις επαφές της με την Κίνα, που μέχρι τώρα ήταν περιορισμένες και συμπιεσμένες, από φόβο μήπως δυσαρεστηθούν οι ΗΠΑ, αλλά και η προσπάθεια προσέγγισης της Ινδίας. Ακόμη, στο μέτρο του εφικτού, σοφή θα ήταν και η προσπάθεια κάποιας μορφής προσέγγισης της Ρωσίας, τουλάχιστον σε ότι αφορά την άρση κινήσεων και αποφάσεων που χαρακτηρίζονται από παροξυσμό εναντίον της. 
 
Επιβάλλεται, ακόμη και η άρση των αναποτελεσματικών κυρώσεων, εναντίον της Ρωσίας, που ούτως ή άλλως στρέφονται εναντίον της Ευρώπης και που, δυστυχώς, δημιούργησαν ένα αγεφύρωτο χάσμα ανάμεσά τους. Θα έπρεπε, ακόμη, να αναθεωρήσει τις υποχρεώσεις, που ανέλαβε, θα έλεγα με δόση επιπολαιότητας, στη συμφωνία Mercosur, που θα εξασθενίσει τη γεωργία και κτηνοτροφία της, τομείς απολύτως ζωτικούς, σε περίοδο που δυστυχώς αναγγέλλεται, έντονα πολεμική. 
 
Και έρχομαι, τώρα, στο σημαντικό πρόβλημα της ΕΕ, που είναι η απόφασή της για άμεση στρατικοποίηση, 
 
Παρότι ο πόλεμος στην Ουκρανία βαίνει προς το τέλος του, όπως ελπίζεται. Παρότι ο Τραμπ δείχνει περισσότερο από συμφιλιωμένος με τον Πούτιν. Και παρότι οι προθέσεις του πλανητάρχη κάθε άλλο παρά παραπέμπουν σε μελλοντικές πολεμικές δραστηριότητες, ωστόσο η ΕΕ εμφανίζεται πανικόβλητη, με τη βεβαιότητα ότι επίκειται ρωσική επίθεση εναντίον της. 
 
Γι’ αυτό, και προκειμένου να προστατεύσει τα σύνορά της, από τον υποτιθέμενο ρωσικό επεκτατισμό, εγκαταλείπει πλήρως τα προηγούμενα σχέδιά της όπως, ανάμεσα και σε άλλα την πράσινη ανάπτυξη, την προσπάθεια σε κάποιο βαθμό, επαν εκβιομηχάνισης, τη βελτίωση της πανεπιστημιακής εκπαίδευσης και έρευνας κ.ο.κ. και επικεντρώνεται στην ανάγκη κατεπείγουσας στρατικοποίησης της. 
 
Πράγματι, η ΕΕ, δίνει την εντύπωση ότι θεωρεί περίπου σίγουρο ότι η Ρωσία, με το πέρας του πολέμου στην Ουκρανία, θα επιδοθεί σε συντονισμένες προετοιμασίες, προκειμένου να επιτεθεί σε ολόκληρη την Ευρώπη. Είναι, προς τούτο, χαρακτηριστικές οι δηλώσεις του Γάλλου προέδρου Μακρόν, ο οποίος κρούει τον κώδωνα του κινδύνου υποστηρίζοντας ότι « Η Γαλλία δεν είναι νησί. Το Στρασβούργο-Ουκρανία, περίπου 1500 χιλιόμετρα, δεν είναι μακριά». Συνεχίζοντας ο Γάλλος πρόεδρος προβλέπει ότι: «Σε περίπτωση παύσης του πολέμου στην Ουκρανία, η Μόσχα σίγουρα θα επιτεθεί στη Μολδαβία και στη Ρουμανία». Και συνοψίζοντας την κατάσταση ο κ. Μακρόν δηλώνει: «Είναι άραγε απαραίτητο να κρούουμε τον κώδωνα του κινδύνου στους συμπατριώτες μας, διαπιστώνοντας ότι η ύψιστη απειλή στα σύνορά μας είναι η Ρωσία»; 
 
Η κατεπείγουσας μορφής απόφαση της ΕΕ, να επικεντρωθεί αποκλειστικά στην άμυνά της, φαίνεται πράγματι ακατανόητη, με βάση το τέλος του πολέμου στην Ουκρανία, αλλά και με βάση, κυρίως, την πολύ ειδικής μορφής αξία, που εκπροσωπεί η Ουκρανία, για τη Ρωσία, και που είναι παράλογο να γενικευθεί, όπως φαίνεται να το φοβάται η ΕΕ. Πράγματι, η Ουκρανία αποτελεί την «εθνική» σλαβική και ορθόδοξη καρδιά της παλιάς τσαρικής αυτοκρατορίας, που δεν συγκρίνεται για τη Ρωσία, με καμιά άλλη περιοχή της υφηλίου. 
 
Χωρίς τίποτα να αποκλείεται, σχετικά με το πως είναι δυνατόν να αρχίσει ένας πόλεμος, ωστόσο τίποτα δεν προδικάζει πιθανή απόφαση της Ρωσίας, να καταλάβει την Ευρώπη. Αντιθέτως, θα μπορούσε να υποστηριχθεί, ότι η υποτιμητική και εχθρική συμπεριφορά της ΕΕ απέναντι στη Ρωσία δημιουργεί αναίτιες εντάσεις. 
 
Επανέρχομαι στην απόφαση της ΕΕ για άμεση αντιμετώπιση της άμυνάς της, για να παρατηρήσω ότι αυτή η απόφαση όφειλε να υλοποιηθεί από την αρχή της σύστασής της. Ενώ, η τρέχουσα συγκυρία είναι η λιγότερη κατάλληλη, καθώς βρίσκει την ΕΕ, σε οικονομική στασιμότητα, χρεωμένη, διαιρεμένη και με την προοπτική ότι θα αναλάβει η ίδια τη δαπάνη της ανασυγκρότησης της Ουκρανίας. 
 
Ωστόσο, η απειλή της επίθεσης από τη Ρωσία, που οπωσδήποτε δεν αντέχει σε σοβαρή ανάλυση, φαίνεται να υποκρύπτει μια πιο σοβαροφανή αιτία της απόφασης άμυνας της ΕΕ που, παραδόξως, αναφέρεται ελάχιστα. Πρόκειται, συγκεκριμένα για την απαίτηση του νέου πλανητάρχη, που ενισχύεται και από σωρεία αξιωματούχων, σχετικά με την ανάγκη της ΕΕ να διαθέτει εφεξής, για άμυνα, αντί 2% του ΑΕΠ της, όπως μέχρι σήμερα, 5%. Η διαφορά της επιβάρυνσης για την ΕΕ υπολογίζεται σε 516 δισεκατομμύρια Ε, τα οποία δεν υπάρχουν, αλλά αναζητούνται. 
 
Η, χωρίς, αντίρρηση αποδοχή της απαίτησης αυτής του Τραμπ, από την Ευρώπη, και η προσπάθεια δικαιολόγησης της κάτω από τη δήθεν άμεση απειλή ρωσικής επίθεσης, εναντίον της, μαρτυρεί την αδυναμία ανεξαρτητοποίησης της ΕΕ, από την κηδεμονία των ΗΠΑ, παρά την πρόσφατη απαξιωτική τους συμπεριφορά προς αυτήν. 
 
Οπωσδήποτε, αναλύοντας την πρόταση αυτή του Τραμπ, που φαινομενικά επιδιώκει μια ανεξάρτητη, σε άμυνα, Ευρώπη, αναπόφευκτα καταλήγει στο συμπέρασμα ότι δεν είναι και τόσο ανιδιοτελής. Και τούτο, διότι με το 2% του ΑΕΠ για άμυνα η Ευρώπη προμηθευόταν το 55% των παραγγελιών της πολεμικού υλικού, από τις ΗΠΑ, ποσοστό που δεν αναμένεται να περιοριστεί, 6.8% από τη Γερμανία και 5.3% από τη Γαλλία. 
 
Η πάνω από διπλάσια αύξηση της δαπάνης, για την ευρωπαϊκή άμυνα, τώρα, θα συμβάλλει αποφασιστικά στην προσπάθεια του Τραμπ, να ξαναγίνει η Αμερική μεγάλη. 
 
Από πλευράς ΕΕ, όμως, η άμυνα που καθίσταται ήδη πρωταρχικός της στόχος, και με τη βεβαιότητα ότι το απαιτούμενο τεράστιο ποσό των 516 δισεκατομμυρίων δεν είναι διαθέσιμο και θα πρέπει να αναζητηθεί, παραπέμπει σε εξαιρετικά δυσμενές σενάριο, για την ΕΕ, τα επόμενα χρόνια. Θα απαιτηθεί, προφανώς, υψηλό δάνειο, που αναπόφευκτα θα συνοδευτεί από σκληρή λιτότητα στα κράτη-μέλη, από επιβολή ειδικών φόρων και από ανερχόμενη δυσαρέσκεια των κρατών-μελών, που ουδόλως αποκλείεται να την οδηγήσει σε διάλυση. 
 
Β. Η διάλυση της ΕΕ 
 
Οι συζητήσεις για πιθανή διάλυση της ΕΕ ενισχύονται από την αβεβαιότητα που επικρατεί στις διεθνείς εξελίξεις, καθώς και από τα πολλαπλασιαζομενα αδιέξοδα στο χώρο της ΕΕ. 
 
Ανατρέχοντας στην, μέχρι τώρα πορεία της ενωμένης Ευρώπης, θα πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι αυτή δεν ήταν, δυστυχώς επιτυχής, και σύμφωνη με τις αρχικές της υποσχέσεις. 
 
Καταρχήν, η βιασύνη της δημιουργίας κοινού νομίσματος, πριν ακόμη υπάρξει η πολιτική ενοποίηση, οδήγησε στο ευρώ, που είναι δυστυχώς ελαττωματικό μέσο πληρωμής, ακριβώς επειδή δεν διαθέτει πίσω του κυβέρνηση, που να το κατευθύνει και να το σταθεροποιεί. 
 
Το ρόλο αυτόν ανέλαβε το Σύμφωνο Σταθερότητας, επιβάλλοντας νόμισμα, που είναι σε θέση να λειτουργήσει μόνο σε περιβάλλον σταθερότητας τιμών. Έτσι, όμως, αποκλείονται πολιτικές του Keynes, που εκκινούν από αύξηση της ζήτησης, η οποία αρχικά απευθύνεται σε ανύπαρκτη προσφορά, που ακριβώς, επιδιώκεται έτσι να δημιουργηθεί, αυξάνοντας το επίπεδο εκκίνησης του ΑΕΠ. 
 
Το ευρωπαϊκό αυτό νόμισμα θεωρείται υπεύθυνο για την αναιμική ανάπτυξη της Ευρωζώνης, και επιπλέον, για το μόνιμο ελλειμματικό εμπορικό ισοζύγιο του Νότου, απέναντι στο ενεργητικό εμπορικό ισοζύγιο του ευρωπαϊκού Βορρά.
 
Επιπλέον, η ύπαρξη σημαντικών διαφορών, μεταξύ των μελών της ΕΕ, οι οποίες προβάλλονται περισσότερο σε περίοδο δύσκολων συνθηκών, όπως οι τωρινές, καθιστούν όχι απλώς δύσκολη, αλλά και επικίνδυνη για αποτυχία, την εφαρμογή κοινής πολιτικής για όλα τα μέλη. 
 
Συνεπώς, χωρίς και να εύχεται κανείς τη διάλυση της ΕΕ, δεν δικαιολογείται και να τρομοκρατείται από μια τέτοια πιθανότητα, που δεν αποκλείεται να εξασφαλίσει καλύτερα αποτελέσματα από τα μέχρι τώρα, στις επί μέρους ευρωπαϊκές οικονομίες.
 

Που το πάει η Τουρκία; Αμφισβητεί ξανά τα Ελληνικά νησιά με το θράσος της "γκρίζας ζώνης"

Νέα ένταση επιχειρεί να προκαλέσει η Άγκυρα στο Αιγαίο, αυτή τη φορά με αφορμή το ελληνικό Ειδικό Χωροταξικό Πλαίσιο για τις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας.

Σε ανακοίνωσή του στις 19 Αυγούστου, ο εκπρόσωπος του τουρκικού Υπουργείου Εξωτερικών Οντσού Κετζελί υποστήριξε ότι το ελληνικό πλαίσιο, το οποίο αφορά και περιοχές του Αιγαίου, δεν παράγει κανένα νομικό αποτέλεσμα για την Τουρκία.

Η τουρκική ανακοίνωση, όμως, δεν περιορίζεται στην ενεργειακή πολιτική.

Η Άγκυρα επαναφέρει για ακόμη μία φορά τη γνωστή της ρητορική περί «γεωγραφικών σχηματισμών» των οποίων, κατά την τουρκική θέση, η κυριότητα δεν έχει μεταβιβαστεί στην Ελλάδα μέσω διεθνών συνθηκών.

Πρόκειται για μία ιδιαίτερα βαριά διατύπωση, καθώς η Τουρκία επιχειρεί να μετατρέψει ένα ελληνικό διοικητικό και ενεργειακό ζήτημα σε ακόμη μία αφορμή για να επαναφέρει τις πάγιες αμφισβητήσεις της στο Αιγαίο.

Από τις ΑΠΕ στην αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας

Το ελληνικό σχέδιο αφορά τη χωροθέτηση έργων Ανανεώσιμων Πηγών Ενέργειας και θέτει κανόνες, προϋποθέσεις και περιορισμούς για την ανάπτυξη σχετικών έργων.

Η Άγκυρα, ωστόσο, επιλέγει να ανεβάσει το θερμόμετρο.

Με τη συγκεκριμένη ανακοίνωση επιχειρεί να περάσει το μήνυμα ότι δεν αναγνωρίζει τις ελληνικές αποφάσεις όταν αυτές αφορούν περιοχές τις οποίες η ίδια εντάσσει στο ευρύτερο πλαίσιο των ελληνοτουρκικών διαφορών.

Έτσι, πίσω από τις ανεμογεννήτριες και τον ενεργειακό σχεδιασμό εμφανίζεται ξανά το πραγματικό γεωπολιτικό υπόβαθρο: η διαρκής προσπάθεια της Τουρκίας να διατηρεί ανοιχτή τη συζήτηση για το καθεστώς ελληνικών νησιών και περιοχών του Αιγαίου. 

Η Αθήνα δεν μπορεί να αγνοήσει τη διατύπωση

Η αναφορά της τουρκικής πλευράς σε περιοχές που δήθεν δεν έχουν «παραχωρηθεί» στην Ελλάδα δεν αποτελεί μια αθώα διπλωματική φράση.

Είναι μέρος μιας ευρύτερης τουρκικής επιχειρηματολογίας που εδώ και χρόνια αμφισβητεί ελληνικές θέσεις στο Αιγαίο.

Και ακριβώς γι' αυτό η συγκεκριμένη αναφορά αποκτά ιδιαίτερη σημασία.

Η Ελλάδα έχει απέναντί της μια Τουρκία που, παρά τις αναφορές στον διάλογο και στη συνεργασία, συνεχίζει να επαναφέρει στο δημόσιο προσκήνιο ζητήματα που αγγίζουν τον πυρήνα της ελληνικής κυριαρχίας. 

Η γνωστή τακτική της Άγκυρας

Η τουρκική ανακοίνωση ακολουθεί μια γνώριμη τακτική: από τη μία πλευρά γίνεται επίκληση του διαλόγου και της συνεργασίας και από την άλλη επαναφέρονται με ιδιαίτερα έντονο τρόπο οι τουρκικές διεκδικήσεις και αμφισβητήσεις.

Η Άγκυρα δηλώνει ότι οι ελληνικές πρωτοβουλίες δεν επηρεάζουν τη «νομική θέση» της σχετικά με το Αιγαίο.

Με άλλα λόγια, η Τουρκία επιχειρεί να καταστήσει σαφές ότι θα συνεχίσει να αντιμετωπίζει ελληνικές αποφάσεις στο Αιγαίο μέσα από το δικό της, μονομερώς διατυπωμένο πλαίσιο.

Η Ελλάδα έχει δικαίωμα να σχεδιάζει στο έδαφός της

Το κρίσιμο σημείο είναι ότι η Ελλάδα συνεχίζει να ασκεί τις αρμοδιότητές της σύμφωνα με το δικό της θεσμικό πλαίσιο, ενώ η Τουρκία επιχειρεί να προσδώσει στις ελληνικές διοικητικές αποφάσεις γεωπολιτική διάσταση.

Η ενεργειακή μετάβαση, οι Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας και ο χωροταξικός σχεδιασμός δεν μπορούν να αποτελούν αφορμή για να επανέρχονται διαρκώς αμφισβητήσεις της ελληνικής κυριαρχίας.

Η Αθήνα οφείλει να απαντά με ψυχραιμία, αλλά και με απόλυτη σαφήνεια.

Το μήνυμα της Άγκυρας είναι ξεκάθαρο

Η σημερινή τουρκική παρέμβαση δείχνει ότι η Άγκυρα δεν εγκαταλείπει τη ρητορική της γύρω από το Αιγαίο.

Ακόμη και όταν το θέμα αφορά τις ΑΠΕ, η Τουρκία βρίσκει την ευκαιρία να επαναφέρει αναφορές σε «μη παραχωρημένους» γεωγραφικούς σχηματισμούς και να συνδέσει την ελληνική πολιτική με τις ευρύτερες ελληνοτουρκικές διαφορές.

Η στρατηγική της Άγκυρας, με την εργαλειοποίηση κάθε ελληνικής πρωτοβουλίας στο Αιγαίο, υποδηλώνει μια προσπάθεια συστηματικής «γκριζοποίησης» της ελληνικής κυριαρχίας. Δεν πρόκειται απλώς για μια τυχαία αντίδραση στις ΑΠΕ, αλλά για μια συντονισμένη προσπάθεια να επιβληθεί η τουρκική ατζέντα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, με στόχο την αμφισβήτηση της νομιμότητας ελληνικών νησιών και βραχονησίδων.

Η Τουρκία επιχειρεί να δημιουργήσει τετελεσμένα, ποντάροντας στη δημιουργία ενός κλίματος διαρκούς ασάφειας, όπου η Ελλάδα θα αναγκάζεται διαρκώς να αποδεικνύει την κυριαρχία της, μετατρέποντας το Αιγαίο σε έναν χώρο υπό αμφισβήτηση, παρά το γεγονός ότι οι διεθνείς συνθήκες είναι απολύτως σαφείς.

Είναι εύλογο να αναρωτηθεί κανείς αν η Τουρκία προσπαθεί να στήσει ένα νέο σκηνικό τύπου Ιμίων, χρησιμοποιώντας αυτή τη φορά όχι στρατιωτικά μέσα, αλλά «διπλωματικά» προσχήματα. Η ιστορία έχει διδάξει ότι η Άγκυρα αρέσκεται στη δημιουργία τεχνητών κρίσεων για να επιβάλλει αλλαγές στο status quo, και η εμμονική αναφορά σε «γεωγραφικούς σχηματισμούς χωρίς κυριότητα» αποτελεί την προετοιμασία του εδάφους για μελλοντικές εντάσεις.

Με το να συνδέει την ενεργειακή πολιτική της Αθήνας με «ανοιχτά θέματα», η Τουρκία προσπαθεί να εγκλωβίσει την Ελλάδα σε μια διαδικασία όπου η κυριαρχία θα αποτελεί αντικείμενο διαπραγμάτευσης, ελπίζοντας ότι κάποια στιγμή η Αθήνα θα υποχωρήσει κάτω από την πίεση της «συνεργασίας» που η ίδια η Άγκυρα επικαλείται υποκριτικά.

πηγή

Ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση για τα παλιά αυτοκίνητα στην Ελλάδα - Όλα τα σενάρια για την απόσυρση (και πολλές σκέψεις)

Σημαντικές αναφορές για τα αυτοκίνητα περιλαμβάνει το Αναθεωρημένο Εθνικό Σχέδιο για την Ενέργεια και το Κλίμα από το Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας και έχει βασικό στόχο την κλιματική ουδετερότητα το 2050, με αρχικό ορόσημο το έτος 2030. 
 
Να υπενθυμίσουμε πως στην ΕΕ η απαγόρευση πώλησης οχημάτων με κινητήρες εσωτερικής καύσης έχει μετατεθεί ήδη για το 2035, ωστόσο στην Ελλάδα η πολιτική ηγεσία του ΥΠΕΝ αποφάσισε να μην μεταθέσει αυτή την δέσμευση η οποία και παραμένει για το 2030!
 
Στο Αναθεωρημένο Εθνικό Σχέδιο για την Ενέργεια και το Κλίμα γίνεται αναφορά για την επαναφορά του μέτρου της απόσυρσης παλαιών αυτοκινήτων σε συνδυασμό με αυστηρούς τεχνικούς ελέγχους για τα παλαιά οχήματα τόσο στα ΚΤΕΟ όσο και από μικτά κλιμάκια στο δρόμο. 
 
Την ίδια στιγμή επισημαίνεται ότι πρέπει να δοθεί έμφαση στον εξηλεκτρισμό των ελαφρών φορτηγών (βαν), στο πλαίσιο «πρασινίσματος» της εφοδιαστικής αλυσίδας. Συγκεκριμένα, προβλέπεται να θεσπιστούν στοχευμένα μέτρα και να παρασχεθούν έμμεσα και άμεσα κίνητρα κτήσης και χρήσης για τα οχήματα αυτά. 
 
Τα μέτρα με ορίζοντα το 2030 θα πρέπει να περιλαμβάνουν επιπλέον παροχή έμμεσων και άμεσων οικονομικών κινήτρων κτήσης (με τη μορφή φορολογικών κινήτρων και επιδοτήσεων σε φυσικά και νομικά πρόσωπα). Ταυτόχρονα θα πρέπει να συνεχίσουν να εφαρμόζονται και να ενισχυθούν κίνητρα που θα μειώνουν το κόστος χρήσης των οχημάτων αυτών. 
 
Παράλληλα με τη θέσπιση νέων κινήτρων, ως σημαντική κρίνεται και η υιοθέτηση πλέον αντικινήτρων για τη χρήση παλαιών οχημάτων θερμικού κινητήρα ειδικά στα αστικά κέντρα. 
 
Στην κατεύθυνση αυτή θα εξεταστούν διάφορες μορφές αντικινήτρων, λαμβάνοντας υπόψη το βαθμό ωριμότητας της αγοράς ηλεκτροκίνησης καθώς και το ρυθμό ανανέωσης του στόλου οχημάτων στη χώρα μας. 
 
Στα νέα μέτρα περιλαμβάνονται και κίνητρα για αλλαγή οχήματος (από αυτοκίνητο σε ποδήλατο) όπως φοροελαφρύνσεις για απόκτηση ποδηλάτου/ηλεκτρικού ποδηλάτου/e- βαν για εταιρικές μετακινήσεις, ή/και αντικατάσταση συμβατικού ΙΧ αυτοκινήτου ή μοτοσυκλέτας με ποδήλατο. 
 
Ιδιαίτερη αναφορά στο αναθεωρημένο Εθνικό Σχέδιο για την Ενέργεια και το Κλίμα γίνεται και για τη μείωση των εκπομπών αερίων ρύπων από τον τομέα της εφοδιαστικής αλυσίδας η οποία αποτελεί βασική προτεραιότητα προς την κλιματική ουδετερότητα. 
 
Η καταγραφή των περιβαλλοντικών επιδόσεων στην εφοδιαστική αλυσίδα, συγκεκριμένα οι εκπομπές αερίων του θερμοκηπίου στην οδική μεταφορά και διανομή εμπορευμάτων καθώς και στην κατανάλωση ενέργειας εντός των Κέντρων Αποθήκευσης και Διανομής αναμένεται να συμβάλει στην απανθρακοποίηση των μεταφορών. Στο πλαίσιο αυτό, θα εξεταστεί η θέσπιση κινήτρων και κυρίως αντικινήτρων για τροφοδοσία last mile, (π.χ. κίνητρα για την αντικατάσταση δικύκλου με E-cargo bike). 
 
Επίσης μελετάται η δυνατότητα και η σκοπιμότητα υιοθέτησης ειδικών μέτρων πολιτικής για τα βαρέα οχήματα, γύρω από τεχνολογίες και καύσιμα που φαίνεται να προκρίνονται ως λύση, με στόχο να επιταχυνθεί η μείωση του ανθρακικού τους αποτυπώματος. 
 
Ειδικότερα μέτρα σε επιμέρους κλάδους όπως των βαριών οχημάτων που χρησιμοποιούνται σε αστικές μεταφορές (λεωφορεία, αυτοκίνητα τροφοδοσίας) θα συμβάλλουν και στην εξυπηρέτηση και άλλων στόχων σχετικά π.χ. με τη βελτίωση των μεταφορών εντός των αστικών κέντρων.
 
το είδαμε ΕΔΩ
 
ΣΧΟΛΙΟ
 
Θα μπορούσαμε απλά να ξεκινήσουμε από τα κουραφέξαλα περί κλιματικής αλλαγής και κλιματικής κρίσης...
Ναι υπάρχει ενδεχόμενο ο καιρός να μεταβάλλεται παγκοσμίως, απλά διότι η Γη έχει τους δικούς της μετεωρολογικούς ρυθμούς κι όχι επειδή εκπέμπονται διοξείδια του άνθρακα και κλάνουν οι αγελάδες...
 
Ομως τα παγκοσμιοποιημένα νεοταξικά κτήνη που κυβερνάνε και ψάχνουν εναγωνίως να βρουν από που θα μας ελέγξουν και θα μας σκλαβώσουν, βρήκαν τώρα το επόμενο αφήγημα.... (μετά τον κορωνοϊό που ήταν το πρώτο παγκόσμιο πείραμά τους).
Η κλιματική αλλαγή ή κρίση.
 
Εριξαν τις ευθύνες στους ανθρώπους, στα ζώα και σε κράτη που δεν δεχονται τον έλεγχο τους...
 
Αρχισαν λοιπόν τις παγκόσμιες εντολές...
 
1. Σταματήστε να τρώτε κρέας γιατί οι αγελάδες βγάζουν μεθάνιο, είναι άρρωστες και πρέπει να εξαλειφθούν.... τα πρόβατα είναι άρρωστα και πρέπει να τα σκοτώσουμε και γενικά το κρέας ειναι κακό καρκινογόνο και άχρηστο...
Φάτε έντομα, συνθετικό κρέας ή γίνεται χορτοφάγοι που ειναι και της μόδας..
 
2. Σταματήστε την ελεύθερη καλλιέργεια και τα ιδιωτικά περιβόλια να απαγορευθούν και χρησιμοποιείτε μόνο τα χημικά δολοφονικά λιπάσματα και τους δικούς μας σπόρους (των τεραστίων εγκληματικών εταιρειών).... και να απαγορευτούν και τα ιδιωτικά κοτέτσια...
 
3. Να απαγορευτούν τα συμβατικά αυτοκίνητα που εκπέμπουν καυσαέρια και να πάρετε όλοι τα ηλεκτρικά καρκινογόνα φέρετρα που αναφλέγονται ανα πάσα στιγμή και εγκλωβίζουν μέσα τους ανθρώπους...
 
4. Κλείστε τα λιγνιτορυχεία και γεμίστε τις βουνοκορφές με ανεμογεννήτριες που βγάζουν "καθαρή ενέργεια". Δεν πειράζει που καταστρέφουμε τα δάση για να τις φτιάξουμε, είναι για το καλό σας...
Δεν πειράζει που αλλάζουν το μικροκλίμα των περιοχών είναι για το καλό σας...
Δεν πειράζει που σκοτώνουν τα πουλιά και τρομάζουν τα ζώα...είναι για το καλο σας.
 
5. Το νερό εξαφανίζεται και πρέπει να το μειώσετε και να περάσει σε ιδιωτικά χέρια.... δεν είναι δημόσιο αγαθό. Να περιορίσετε την κατανάλωσή του γιατί έχουμε λειψυδρία... ασχέτως αν οι βροχές σε όλη την Ευρώπη αυξήθηκαν και ασχέτως αν μπορούμε να εκμεταλλευθούμε με την τεχνολογία και το νερό της θάλασσας... 
Για να βάλετε μυαλό θα ξεκινήσουμε με αύξηση της τιμής του... Αρκετό νερό ήπιατε...
 
6. Μειώστε την εξάρτηση από το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο ως καύσιμα γιατί τα αποθέματα μειώνονται... ασχέτως αν βρίσκουμε συνεχώς νέα τεράστια κοιτάσματα.... Δεν θέλουμε το πετρέλαιο και την βενζίνη... θέλουμε την "καθαρή ενέργεια"... τον ηλεκτρισμό... που φέρνει υγεία. Τι, τρομάζετε που όλα τα χωριά κάτω από μεγάλους πυλώνες και εργοστάσια παραγωγής ρεύματος έχουν 50% καρκίνους; Μην τα πιστεύετε είναι παραπληροφόρηση... Ο ηλεκτρισμός δεν εκπέμπει τίποτα σας το λένε οι "ειδικοί"... σαν και αυτούς του κορωνοϊού ντε....
 
Μην αυταπατάσθε πολύ σύντομα θα έρθουν τα πρόστιμα και οι απαγορεύσεις.... οι εκβιασμοί και γενικά οι πρακτικές που αντιμετωπίσαμε επί κορωνοϊού,,,,
Τώρα είμαστε ακόμα στις προτροπές στα κίνητρα ... μετά θα αρχίσει η πίεση.
 
Θυμάστε τι έγινε επί κορωνοϊού για να επιβάλλουν τα πειραματικά θανατηφόρα εμβόλια;
 
Αρχίσανε με τα χοντροψέματα του πόσο καλά είναι και πόσο μας προστατεύουν και δεν κολλάμε και δεν μεταδίδουμε και δεν αρρωσταίνουμε και δεν πεθαίνουμε και δεν έχουν παρενέργειες κλπ και όλα ανατράπηκαν και διαψεύστηκαν και μετά άρχισαν οι απειλές, οι απαγορεύσεις οι αναστολές, οι εκβιασμοί και τα πρόστιμα...
 
Και κάτι τελευταίο, όπως και τότε έτσι και τώρα θα έχουμε εναντίον μας και ολόκληρο το σύστημα των ξεπουλημένων ΜΜΕ....
Ηδη ο βομβαρδισμός με την παραπληροφόρηση έχει αρχίσει εδώ και καιρό...
Ευτυχώς που ακόμα δεν μπορούν να ελέγξουν καλά το ελεύθερο διαδίκτυο και ακόμα μαθαίνουμε την αλήθεια...
Αντίσταση μέχρι να σβήσει ο ήλιος....
 
ΥΓ. Τους ενοχλούν ακόμα και τα αδέσποτα ζώα κι έχουν βρει και τους "φιλόζωους" συνεργάτες.... τα αδέσποτα ζώα, σκυλάκια και γατάκια ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΕΞΑΦΑΝΙΣΤΟΥΝ, υποχρεωτικοί εμβολιασμοί, τσιπάρισμα και στείρωση. Τα πανέμορφα ζωάκια με τα οποία μεγαλώσαμε μαζί θέλουν να τα εξαλείψουν... θα αγοράζετε όλοι κατοικίδια ζώα από τα καταστήματα και θα είναι υποχρεωτικά όλα όσα λέμε... δεν θα ζευγαρώνουν.... και θα συμπεριφέρονται σαν τρελά... 
 
Εχετε δει ευνουχισμένο στειρωμένο γατάκι; το λέω επειδή έχω δει ένα δικό μου... και μάλιστα ήρθε μια "φιλοζωική" με το στανιό το πήρε και το στείρωσε.... και ποτέ πια δεν ήταν το ίδιο... ήρθαν και δεύτερη φορά να πάρουν κι άλλα, αλλά τότε πέσανε πάνω μας κι έγινε το έλα να δεις. Ολη η γειτονιά τους έβριζε. Μέχρι και την αστυνομία καλέσαμε και ευτυχώς ένας καλός αστυφύλακας μας υποστήριξε.
Η πλάκα είναι ότι ζήτησαν υποστήριξη και από την οργάνωση τους και από τον Δήμο λέγοντας ότι έχουν ειδική άδεια (που ποτέ δεν έδειξαν) αλλά όταν αντιλήφθηκαν όλοι αυτοί ότι μια ολόκληρη γειτονιά τους έβριζε τους άφησαν ακάλυπτους!!!!
 
Κι όπως είπε ένας υπουργός του Μητσοτάκη μετά τα ζώα θα ακολουθήσουν οι άνθρωποι....
Εμβολιασμός, Τσιπάρισμα και στείρωση....

Κεμαλισμός -Ναζισμός -Φασισμός. H προβολή του Γενοκτόνου στην Ελλάδα.

Γράφει ο Θεοφάνης Μαλκίδης

Με την εξέλιξη και την υλοποίηση του κινήματος των Νεότουρκων εμφανίσθηκε και εδραιώθηκε η εθνικιστική ιδεολογία και με την κατάκτηση της εξουσίας το 1908, εκδηλώθηκε η θέληση να εξαφανιστούν οι μη μουσουλμανικοί πληθυσμοί, θέληση η οποία υλοποιήθηκε πριν και κατά τη διάρκεια του Α' Παγκοσμίου Πολέμου.

Οι 'Έλληνες, μαζί με τους Αρμένιους, τους Ασσύριους και άλλους λαούς ήταν οι κεντρικοί στόχοι. Το σύνθημα των Νεότουρκων ότι στο Οθωμανικό κράτος πρέπει να υπάρχουν μόνο Οθωμανοί-μουσουλμάνοι και κατ' επέκταση μόνο Τούρκοι, στην Κεμαλική ιδεολογία το σύνθημα αυτό γίνεται «ένα κράτος, ένα έθνος, μία γλώσσα».

O Κεμαλισμός αποτελεί τη συνέχεια και εξέλιξη του κινήματος των Νεότουρκων,ο Κεμαλισμός στη συνέχεια αποτέλεσε το πρότυπο του Χίτλερ και των Ναζί, του Φασισμού του Μουσολίνι και των φασιστικών καθεστώτων από το Φράνκο μέχρι τη Λατινική Αμερική.

O Κεμαλισμός είναι ένα «ιδεολογικό φαινόμενο» που η γέννησή του ξεκινά από την περίοδο κατάρρευσης του Οθωμανικού κράτους και της εμφάνισης της εθνικιστικής και ρατσιστικής κίνησης της «Ένωσις και Πρόοδος» των «Νεότουρκων» στην οποία ενώ ο Κεμάλ κράτησε πρωταγωνιστικό ρόλο, για τους ευνόητους λόγους η τουρκική ιστοριογραφία τον κατατάσσει στους απλούς αξιωματικούς που όπως πολλοί άλλοι,«παραπλανήθηκε»….

O 'Ερικ Τσούρχερ τονίζει ότι ο Μουσταφά Κεμάλ υπήρξε πιθανότατα ένα από τα έμπιστα μέλη της Επιτροπής, αν και ποτέ δεν κατέλαβε εξέχουσα θέση, γεγονός άλλωστε το οποίο παραδέχτηκε το 1923, λέγοντας ότι «όλοι υπήρξαμε μέλη της Ένωσης και Προόδου».

Όταν οι διανοούμενοι και στρατιωτικοί είδαν μετά τον Α' Παγκόσμιο πόλεμο ότι διαλύεται η αυτοκρατορία στράφηκαν προς τον εθνικισμό του Κεμάλ, εθνικισμός που είχε τα χαρακτηριστικά ενός ρεαλιστικού ρατσιστικού και φασιστικού παντουρκισμού. Στην περίπτωση των Ναζί, η ηττημένη Γερμανία του Α' Παγκοσμίου Πολέμου έπρεπε να αναστηθεί και μόνο ένας Φύρερ, στα πρότυπα του Κεμάλ, θα μπορούσε να το κάνει πράξη. Τότε ο Χίτλερ είπε ότι μετά το Μουσουλίνι και για μένα ο Κεμάλ είναι ο δάσκαλός μου!

Ο Κεμαλισμός, ως κυρίαρχη ιδεολογία, διαμορφώθηκε κατά τη διάρκεια της ελληνικής στρατιωτικής παρουσίας στη Μικρά Ασία (1919-1922) και της μονοκομματικής περιόδου της Τουρκίας (1923-1946) με στόχο να προσφέρει μια νέα ταυτότητα, ένα νέο αξιακό σύστημα.

Στην πραγματικότητα όμως,ο εκτουρκισμός των κατοίκων της Τουρκίας, η επικράτηση της τουρκικής εθνικής ταυτότητας με βάση γλωσσικά, πολιτισμικά, εδαφικά, αλλά και φυλετικά κριτήρια, γίνεται με την απόρριψη εθνικών, γλωσσικών και πολιτισμικών ιδιαιτεροτήτων.

Κατ΄ αντιστοιχία,το Ναζιστικό- Φασιστικό μοντέλο, αφού ακολούθησε πιστά τα παραπάνω ρατσιστικά βήματα καθαρότητας της Γερμανίας, της Ιταλίας κλπ, τα εξέλιξε με τον πιο απάνθρωπο και βάρβαρο τρόπο.

Ο Κεμαλισμός,όπως και ο Ναζισμός, δίνει ιδιαίτερη έμφαση στο ρόλο του κράτους, το οποίο καλείται με την παρέμβασή του σε όλες τις σφαίρες της κοινωνικής ζωής, με την οικονομική ανάπτυξη, πάντα εις βάρος των «ανεπιθύμητων», τον περιορισμό και τον έλεγχο της θρησκείας, με την επιβολή και την περιφρούρηση των μεταρρυθμίσεων, να λειτουργήσει ως μοχλός εκσυγχρονισμού, με την έννοια του εκδυτικισμού, της τουρκικής κοινωνίας.

Θεματοφύλακες του Κεμαλισμού,του Φασισμού και του Ναζισμού υπήρξαν,κατά κύριο λόγο, οι στρατιωτικοί, οι οποίοι έπαιξαν βασικό ρόλο στην εδραίωση του Κράτους - κόμματος και του κόμματος - Κράτους.

Ο Κεμαλισμός,και αναμφισβήτητα και ο Ναζισμός, με τους «κατώτερους λαούς», μορφοποιήθηκε ουσιαστικά με τις εθνοκτόνες, αντιδημοκρατικές διαδικασίες εναντίον των Ελλήνων και των υπολοίπων λαών του κράτους. H «Νέα Τουρκία» δημιουργήθηκε από τον Κεμάλ στη βάση της εξαφάνισης κάθε ίχνους ελληνικής, αρμενικής παρουσίας στην κοινωνία, την οικονομία, τον πολιτισμό. Το παραπάνω πρότυπο ακολουθήθηκε πιστά από τους Ναζί και από τον Χίτλερ, προσδοκώντας στη δημιουργία του αιώνιου Γ' Ράιχ.

Για τη δημιουργία του ολοκληρωτικού κράτους, όπως οι Νεότουρκοι έτσι και η Κεμαλική κυβέρνηση και βεβαίως και οι Ναζί του Χίτλερ, συνδύασαν το νόμιμο με το παράνομο, τη συγκροτημένη Εθνοσυνέλευση και τις «ειδικές» οργανώσεις.

Ακολουθώντας την παράδοση της Νεοτουρκικής «Ειδικής Οργάνωσης», η δραστηριότητα της οποίας συνίστατο στο να παρακάμπτει την επίσημη οδό για να εκτελεί τα καθήκοντα που της ανέθετε απευθείας η Νεοτουρκική ηγεσία, οι Κεμαλικοί χρησιμοποίησαν τους τσέτες (παραστρατιωτικές ομάδες), ενώ οι Ναζί τις αναρίθμητες οργανώσεις μαζικής εξόντωσης.

Παρότι οι Κεμαλικοί είχαν απαρνηθεί τη βασική θεωρία των Νεότουρκων, τον παντουρανισμό, ο εθνικισμός, ο ρατσισμός και ο φασισμός ήταν η βασική τους ιδεολογία.

Όπως γράφει ο Νίκος Ψυρρούκης, «η προσεκτικότερη μελέτη του Κεμαλισμού μας πείθει ότι πρόκειται για βαθιά αντιλαϊκή και αντιδημοκρατική θεωρία. O φιλοναζισμός, ο μεντερισμός και άλλες αντιδραστικές δοξασίες είναι νομοτελειακή εξέλιξη του κεμαλισμού... Ακόμα και οι κεμαλικές μεταρρυθμίσεις γίνονται με διοικητικές αποφάσεις από πάνω. Περιφρονούν τις πολιτιστικές παραδόσεις του τουρκικού λαού, εκφράζουν το σύμπλεγμα κατωτερότητας των Τούρκων αστών».

H μετάβαση από ένα Οθωμανικό συγκεντρωτικό, αυταρχικό, πολυεθνικό και πολυθρησκευτικό κράτος σε ένα συγκεντρωτικό, αυταρχικό, εθνικιστικό, στρατικοποιημένο, φασιστικό και ρατσιστικό κράτος από τον Κεμάλ γίνεται με βίαιο τρόπο και χωρίς κανένα κοινωνικό έρεισμα, με αποτέλεσμα η οργάνωση της κοινωνίας κατά την Κεμαλική περίοδο να ομοιάζει τα αντιδημοκρατικά, φασιστικά και ρατσιστικά μοντέλα, με κυρίαρχο τον Ναζισμό.

O ρατσισμός και οι φυλετικές θεωρίες, που στο Ναζισμό έγιναν «επιστήμη», εμφανίστηκαν ως όργανα επιβολής στον Κεμαλισμό, ο οποίος υποστήριξε ότι οι Τούρκοι ξεκινώντας από τα βάθη της Ασίας, διέδωσαν τον πολιτισμό σε όποια χώρα και αν πήγαιναν.

Στην Κεμαλική περίοδο, αφού έχει προηγηθεί η Νεοτουρκική, οι μεν Ελληνικοί και άλλοι πληθυσμοί εκδιώχθηκαν και αναγκάστηκαν να διακόψουν μια παρουσία αιώνων, οι δε μουσουλμανικοί πληθυσμοί και ιδιαίτερα τα λαϊκά στρώματα, αφού στην αρχή χρησιμοποιήθηκαν, στη συνέχεια αντιμετωπίζοντας το αυταρχικό καθεστώς,δ ένονταν με τη θρησκεία,η οποία έγινε συνώνυμο με την καθημερινότητα.

O Κεμαλισμός, ο οποίος για λόγους ιστορικού πολιτικού και κοινωνικού περιεχομένου είναι όμοιος με τον ρατσισμό που αναπτύχθηκε στη Ναζιστική Γερμανία και εξελίχθηκε σε κρατικό μοντέλο στο θεσμικό μόρφωμα της νότιας Αφρικής, ξεκινούσε από την προϋπόθεση ότι η πραγματοποίηση της κυριαρχίας εξαιτίας της αδύνατης οικονομικής βάσης θα ήταν δυνατή στη βάση μιας στρατιωτικής επέμβασης.

Έτσι, η Κεμαλική αστική τάξη στο οικονομικό, πολιτιστικό και πολιτικό πεδίο στη διάρκεια των ετών 1925-1940 εφάρμοσε το σχέδιο εγκαθίδρυσής της με τη βοήθεια του στρατού.

Στο Ναζιστικό – Φασιστικό περιβάλλον έγινε ακριβώς το ίδιο, με πολλαπλά βεβαίως δυσμενή αποτελέσματα.

Σχεδόν ταυτόχρονα, ο στρατός και οι παραφυάδες του έγινε ο βασικός ρυθμιστής της εξουσίας στα ιδεώδη του Κεμαλισμού, του Φασισμού και του Ναζισμού και κατ' επέκταση του κράτους και του κόμματος, που ελέγχει και προβλέπει για τα πάντα. Το μοναδικό Κόμμα έγινε κράτος και το κράτος έγινε Κόμμα, ενώ ειδικά ο στρατός αποτέλεσε την ταξική έκφραση των αρχών του Κεμαλισμού και του Ναζισμού.

O Κεμαλισμός αποτελεί συνώνυμο του Φασισμού και του Ναζισμού και συνιστά μία εθνικιστική και ρατσιστική ιδεολογία η οποία εκφρασμένη με την πιο ακραία βαρβαρότητα,στέρησε τη ζωή σε εκατομμύρια ανθρώπους.

Και κάτι τελευταίο, αλλά όχι ελάσσων: Στην Ελλάδα υπάρχουν δύο νόμοι για τη Γενοκτονία, ο Ν. 2193/1994 και ο Ν. 2645/1998 και ένας αντιρατσιστικός, ο Ν. 4285/2014 και ο Κεμάλ προβάλλεται στην πατρίδα του ενός εκατομμυρίου θυμάτων και του ενάμιση εκατομμυρίων προσφύγων της Γενοκτονίας, στην πατρίδα των χιλιάδων θυμάτων των σφαγών στην κατοχή της περιόδου 1941-1945!

Έτσι τα αυτοκίνητα με τη φωτογραφία του Κεμάλ κυκλοφορούν σε όλη την Ελλάδα και πριν από λίγο εμφανίστηκε ένα και στη Λέσβο!

Το αυτοκίνητο πέρασε στην Ελλάδα μπήκε σε πλοίο, στάθμευσε σε δημόσιο χώρο και κανένας δεν γνωρίζει από τους αρμόδιους τι γίνεται σε ανάλογες περιπτώσεις;

Αν δεν «ξέρουν», είμαστε πρόθυμοι να τους πούμε τι προβλέπεται όταν «προβάλλεται η δημόσια επιδοκιμασία, ο ευτελισμός ή η κακόβουλη άρνηση γενοκτονιών, εγκλημάτων πολέμου και εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας, όταν αυτή η συμπεριφορά στρέφεται κατά ομάδας ανθρώπων με τα παραπάνω χαρακτηριστικά.....»

Αλήθεια θα κάνει κάποιος, επιτέλους, κάτι;

Ανάξιος της πατρίδας ο Κωνσταντίνος Τασούλας (οφειλόμενη αναδημοσίευση)

Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας πήγε πριν από λίγες ημέρες στα Ιωάννινα για να εγκαινιάσει ανακαινισμένα τουρκικά χαμάμ και τζαμιά και να μακαρίσει την παράδοση της πόλης στους Τούρκους το 1430 και τη λήψη προνομίων από τον… σουλτάνο! Αυτή η αδιανόητη ντροπή, που δεν θα είχε θέση ούτε σε διήγημα επιστημονικής φαντασίας, έγινε στην πραγματικότητα!
 
Συγκεκριμένα, ο κ. Τασούλας είπε: «Πέρασε αναίμακτα το φθινόπωρο του 1430 στα χέρια των Οθωμανών, γιατί διδαχθήκαμε από την άλωση της Θεσσαλονίκης, που είχε σφαγές και εξανδραποδισμούς και οι Γιαννιώτες φρόντισαν αυτά να τα αποφύγουν και τα απέφυγαν και πήραν προνόμια. Και δεν πήραν προνόμια μόνο οι Γιαννιώτες. Πήρε προνόμια και το Ζαγόρι».
 
Στη μακραίωνη πορεία του ελληνικού έθνους, ο εκάστοτε ηγέτης όφειλε να είναι θεματοφύλακας της εθνικής μνήμης, της αξιοπρέπειας και της αφοσίωσης στην ελευθερία. Το αυτό ισχύει και σήμερα. Η αποστολή του πολιτειακού ηγέτη δεν συνίσταται στην ωραιοποίηση της υποταγής, αλλά στη διατήρηση της εθνικής αυτοσυνειδησίας. Οταν, όμως, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας, Κωνσταντίνος Τασούλας, επιλέγει να εγκωμιάσει δημόσια την παράδοση των Ιωαννίνων στους Οθωμανούς το 1430 ως δήθεν «σύνεση» που εξασφάλισε «προνόμια», τότε και διασύρεται το πρόσωπο και ευτελίζεται ο θεσμός. 
 
Είναι η πρώτη φορά στα χρονικά του ελεύθερου ελληνικού κράτους που ο πρώτος πολίτης της χώρας εξυμνεί τη συνθηκολόγηση και την οικειοθελή παράδοση στον κατακτητή έναντι ανταλλαγμάτων. Ετι δε, το πλαίσιο μέσα στο οποίο εκστομίστηκαν αυτοί οι λόγοι αποκαλύπτει μια επικίνδυνη στάση. Στην καρδιά του Ιουλίου, την ίδια ακριβώς περίοδο που ο απανταχού Ελληνισμός αναστοχάζεται τις μαύρες μέρες της τουρκικής εισβολής του 1974 στην Κύπρο και θρηνεί τα τραγικά αποτελέσματα της κατοχής, ο κ. Τασούλας δεν έδωσε το «παρών» στο αρχιερατικό μνημόσυνο της Μητρόπολης Αθηνών για τους πεσόντες της Κύπρου. Επέλεξε να απουσιάζει. Προτίμησε να φωτογραφίζεται χαμογελαστός και καμαρωτός στα εγκαίνια ανακαινισμένων οθωμανικών χαμάμ και τζαμιών.
 
Η σκοπιμότητα πίσω από αυτή τη συμπεριφορά είναι ολοφάνερη: στέλνει σήμα υποταγής απευθυνόμενο προς την Αγκυρα, διατυπωμένο, μάλιστα, έμπροσθεν ενός οθωμανικού μνημείου, για να ακουστεί καθαρά από την τουρκική πλευρά. Η ρητορική ότι η αυτοπαράδοση εξασφαλίζει «προνόμια» συνιστά βάναυση προσβολή για τις χιλιετίες των θυσιών, των αγώνων και των ολοκαυτωμάτων του Γένους. Η ελευθερία και η τιμή της Ελλάδας δεν εξαγοράζονται με οθωμανικά χαρτιά, τοπικά προνόμια και ευκαιριακά ανταλλάγματα.
 
Ενας πολιτειακός άρχων ο οποίος διαφημίζει την παράδοση στον εχθρό ως πρότυπο πολιτικής συμπεριφοράς και ιστορικής… σοφίας αποδεικνύεται ανάξιος της πατρίδας και της ιστορικής αποστολής του. Η Ιστορία υπήρξε πάντοτε αμείλικτη με όσους πολιτικούς ηγήτορες και κρατικούς αξιωματούχους βάδισαν στα χνάρια του κ. Κωνσταντίνου Τασούλα.
 
Από τη στήλη «Η θέση μας» της «Κυριακάτικης Δημοκρατίας»

Τουρκική Εισβολή - Ημερολογιακά τραγικός Ιούλιος και Αύγουστος 1974 (μέρος Δ)

Τζέιμς Κάλαχαν.
 
Μέρος Δ΄
 
Γράφει η Φανούλα Αργυρού
 
Διαβάστε το Α μέρος ΕΔΩ
το Β μέρος ΕΔΩ και το Γ μέρος ΕΔΩ
 
Φορτικές ήταν οι πιέσεις Τζέιμς Κάλαχαν πάνω στους Γλ. Κληρίδη και Γ. Μαύρο ώστε να δεχτούν τις τουρκικές αξιώσεις πάνω σε προσχέδια που ετοίμαζε (Κάλαχαν) για γεωγραφικό διαχωρισμό. Ο Κληρίδης είπε στον Ντενκτάς ότι θα τον δολοφονούσαν αν δεχόταν γεωγραφικό διαχωρισμό, αλλά…
 
Σχέδια Ντενκτάς και Γκιουνές
 
12 Αυγούστου – Ο Ραούφ Ντενκτάς κατέθεσε λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας αποτελούμενη από δύο ομόσπονδα κράτη με χάρτη, όπου το 34% του εδάφους θα ήταν τουρκικό.
 
Και ο Τούρκος Υπουργός Εξωτερικών Τ. Γκιουνές κατέθεσε τον δικό του ερασιτεχνικό χάρτη με μολυβιές της τελευταίας στιγμής, για δύο αυτόνομες ζώνες, μια τουρκική (με 34% εδάφους) με 6 περιοχές και μια ελληνική ζώνη με 2 περιοχές... Τον οποίο την επομένη ζήτησε και πήρε πίσω!!! (Η γράφουσα τον βρήκε σε φάκελο του επόμενου χρόνου, οι Βρετανοί έκαναν σίγουρο να τον έχουν).
 
Ταυτόχρονα ο Ντενκτάς πληροφόρησε τον Κάλαχαν ότι ο Ετζεβίτ θα προχωρούσε με τη δεύτερη εισβολή και διέταξε τον Υπουργό Εξωτερικών να τελειώσει τη «δουλειά» εκεί και τώρα.
 
Ο χάρτης Ντενκτάς για Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία. 
 
Ο ερασιτεχνικός χάρτης Γκιουνές της στιγμής. 
 
Κάλαχαν προς το Λονδίνο:
«... Η Τουρκική κυβέρνηση κατέθεσε φιλόδοξες προτάσεις... απαιτεί απάντηση μέχρι τα μεσάνυχτα... Δουλεύουμε πάνω στον Κληρίδη ώστε να καταθέσει αντιπροτάσεις που να αποδέχονται την αρχή του γεωγραφικού διαχωρισμού…».
 
Ο αρχηγός της ΟΥΝΦΙΚΥΠ ενημέρωσε τον ΓΓ, Κ. Βάλντχαϊμ, «για πληροφορίες μεγάλης κλίμακας τουρκικών επιθέσεων και εισηγήθηκε η ΟΥΝΦΙΚΥΠ να κάνει όπως και το 1964... αν εισβάλει η Τουρκία, να αποσυρθεί στα στρατόπεδά της…»
 
13 Αυγούστου - ώρα 10.00 π.μ. ο Κληρίδης έδωσε στον Ντενκτάς αντιπρόταση δεχόμενος διοικητική αυτονομία και κάποια συγκέντρωση τουρκικών χωριών εξαιρουμένης της πιθανότητας γεωγραφικής ζώνης ή μετακίνησης πληθυσμών. Ο Κάλαχαν είπε στους Γλαύκο Κληρίδη και Γεώργιο Μαύρο ότι, εάν δεν δεχόντουσαν γεωγραφικό διαχωρισμό, δεν θα ικανοποιούνταν οι Τούρκοι. Έπρεπε να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα, δεν θα υπήρχε αμερικανική στρατιωτική πίεση, η ΟΥΝΦΙΚΥΠ δεν θα αντιστεκόταν, δεν υπήρχε προοπτική εξωτερικής βοήθειας εναντίον της τουρκικής επιθετικότητας..
 
Ούτε λέξη για τη δική του υποχρέωση ως … εγγυήτριας δύναμης! Μόνο Αμερικανούς που δεν είχαν εγγυητικές υποχρεώσεις και Ειρηνευτική Δύναμη έβλεπε!
 
Ο Γκιουνές επέμενε σε εκ των προτέρων αποδοχή Κληρίδη. Αναφέρθηκε σε μια περιοχή μεταξύ 30-34% για την τουρκική ζώνη…
 
Ο Κάλαχαν διάβασε στους Γεώργιο Μαύρο και Γλαύκο Κληρίδη (αλλά δεν τους έδωσε αντίγραφο) νέο προσχέδιο για γεωγραφικό διαχωρισμό, στοχεύοντας να εξασφαλίσει υπογραφή από Κληρίδη και Ντενκτάς για να ικανοποιούσε κάπως την Τουρκία. Ένα ομόσπονδο σύστημα που παραχωρούσε στο πλαίσιο του δικοινοτικού του χαρακτήρα δύο αυτόνομες διοικήσεις, οι οποίες θα λειτουργούσαν σε δύο καθορισμένες γεωγραφικά περιοχές.
 
(Το έγγραφο να μελετηθεί με βάση τις απαιτήσεις Ετζεβίτ προς Σίσκο, 18 Ιουλίου 1974, στο Λονδίνο, τις βρετανικές επιλογές/εναλλακτικές λύσεις, 22 Ιουλίου 1974 και τις κατευθυντήριες Μακαρίου/ Ντενκτάς, 12 Φεβρουαρίου 1977). 
 
Το τελευταίο προσχέδιο Κάλαχαν για γεωγραφικό διαχωρισμό.
 
Ο Κάλαχαν επικοινώνησε το μεσημέρι με τον Δρα Χένρι Κίσινγκερ. Του είπε ότι δούλεψε πολύ σκληρά για να αλλάξει την ελληνική θέση και έπρεπε να μιλήσει και εκείνος στον Ετζεβίτ. Είχε πείσει τους Μαύρο και Κληρίδη να πάνε να διαβουλευθούν με τους συναδέλφους τους σε Αθήνα και Λευκωσία, για την πρόταση να υπάρχει μόνο μία ζώνη για τουρκοκυπριακή διοίκηση και μία για ελληνοκυπριακή διοίκηση, και να επέστρεφαν στη Γενεύη την επομένη με τα αποτελέσματα. Ήταν της άποψης ότι θα σύστηναν να γίνει αποδεκτή αυτή η λύση.
 
Τελικά ο Κληρίδης ήταν έτοιμος, του είπε, να δηλώσει προκαταβολικώς πριν φύγει ότι δεχόταν την αρχή μίας γεωγραφικής ζώνης, αλλά που θα ήταν κάτω του 34% του εδάφους της Δημοκρατίας.
 
(Υπενθυμίζεται η δήλωση ετοιμότητας Γλ. Κληρίδη για ομοσπονδιακή λύση στον Ύπ. Αρμοστή Στίβεν Όλβερ, 27 Ιουλίου 1974, που γνώριζε ο Κάλαχαν).
 
Το άλλοθι του πολιτικού απατεώνα Κάλαχαν - Λόγω Κληρίδη το σχέδιο Γκιουνές
 
Την ίδια μέρα ο Βρετανός πρέσβης στην Ουάσιγκτον είδε τον Χ. Κίσινγκερ, του μετέφερε τις ανησυχίες του Κάλαχαν πως η αμοιβαία εμπιστοσύνη μεταξύ τους είχε επηρεαστεί και πως έπρεπε να του τονίσει ότι η βρετανική θέση λόγω των άμεσων συμφερόντων της στην Κύπρο θα διέφερε από εκείνη των Αμερικανών. Ο Κίσινγκερ θεώρησε σημαντικό να διατηρούν δεσμούς ειλικρίνειας και είπε ότι υπήρξε πολύ απασχολημένος την τελευταία εβδομάδα… Μεταξύ 6ης και 10ης Αυγούστου βρισκόταν κυριολεκτικά εκτός επαφής για το κυπριακό πρόβλημα. Μόνο το Σάββατο το απόγευμα ασχολήθηκε με αυτό, όταν ο Κάλαχαν έκανε έκκληση να σταματήσει πιθανή τουρκική στρατιωτική επέκταση, οπότε και παρενέβη με επιστολή προς τον Ετζεβίτ. Δεν ήταν αρκετά πληροφορημένος για το παρασκήνιο, αλλά θεώρησε σωστό, εκτός της προειδοποίησης προς τον Ετζεβίτ εναντίον στρατιωτικής κίνησης, να τον ενθάρρυνε επίσης ως μια διέξοδο, να καταθέσει τη δική του πρόταση στη Γενεύη. Ο Κίσινγκερ θεωρούσε τον εαυτό του ως τον ‘‘πατέρα’’ του σχεδίου Γκιουνές, ότι δηλαδή ήταν δική του προτροπή να δώσει σχέδιο με καντόνια ο Γκιουνές την τελευταία ώρα (εξ ου και ο ερασιτεχνικός χάρτης) για να κέρδιζαν χρόνο, και αυτό γιατί είχε μάθει ότι ο Κληρίδης θα δεχόταν κάποια διευθέτηση καντονίων και ο Κάλαχαν το θεωρούσε πιθανότητα. Δεν είχε δική του πρόταση (ο Κίσινγκερ), ούτε καμία εισήγηση που να άγγιζε το συνταγματικό. Αν είχε περισσότερο χρόνο, θα επικοινωνούσε με τον Κάλαχαν ο ίδιος, αλλά του είχε στείλει αντίγραφο της επιστολής του προς τον Ετζεβίτ ζητώντας να κρατηθεί αυστηρά προσωπική... Αντιλαμβανόταν ότι ως εγγυήτρια δύναμη και με φυσική στρατιωτική παρουσία στην ΟΥΝΦΙΚΥΠ, οι Βρετανοί έπαιζαν το παιχνίδι με τον τρόπο του Κάλαχαν. Πίστευε όμως ότι ήταν καλύτερα για τους Αμερικανούς να παρέμεναν ακόμα πιο μακριά, ούτως ώστε να μπορούν να βοηθούν τις προσπάθειες του Κάλαχαν στη Γενεύη με κατάλληλες επεμβάσεις στην Άγκυρα και στην Αθήνα. Ήθελε να αποφύγει εχθρότητες μεταξύ ΗΠΑ, Ελλάδας και Τουρκίας, που μπορούσαν να αποδυναμώσουν το ΝΑΤΟ...
 
Στις 6.40 το απόγευμα έλαβε χώραν η τελευταία και μοιραία συνάντηση μεταξύ όλων. Διακόπηκε στις 2.25 πρωινή της 14ης Αυγούστου, με τους Τούρκους ανένδοτους για αποδοχή του σχεδίου τους εδώ και τώρα, όταν και ξεκίνησε η δεύτερη εισβολή, με το σήμα «Η Αϊσιέ πάει διακοπές». Η Αϊσιέ ήταν η θυγατέρα του Γκιουνές. Ο Ετζεβίτ επιθυμούσε να αρπάξει όσα ήθελε πρώτα, προτού… διαπραγματευθεί!
 
Όπως ενημέρωσαν 9 Αυγούστου οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες Κάλαχαν και CΙΑ…
 
*Την ερχόμενη Κυριακή το Μέρος Ε΄. 
 
Πρωτοσέλιδο της βρετανικής “Evening Standard” ,14.8.1974
 
Πρωτοσέλιδο της βρετανικής “Sun”, 5 Aυγούστου 1974. «ΒΑΡΒΑΡΟΙ – Ντροπή σας». 
 
Η γραμμή Αττίλα όπως σταθεροποιήθηκε μετά τη δεύτερη εισβολή, στις 16.8.1974.
 
*Ερευνήτρια/Δημοσιογράφος
 

Λίγες οδηγίες πριν επισκεφθείτε το ιστολόγιό μας (Για νέους επισκέπτες)

1. Στην στήλη αριστερά βλέπετε τις αναρτήσεις του ιστολογίου μας τις οποίες μπορείτε ελεύθερα να σχολιάσετε επωνύμως, ανωνύμως ή με ψευδώνυμο, πατώντας απλά την λέξη κάτω από την ανάρτηση που γράφει "σχόλια" ή "δημοσίευση σχολίου" (σας προτείνω να διαβάσετε με προσοχή τις οδηγίες που θα βρείτε πάνω από την φόρμα που θα ανοίξει ώστε να γράψετε το σχόλιό σας). Επίσης μπορείτε να στείλετε σε φίλους σας την συγκεκριμένη ανάρτηση που θέλετε, απλά πατώντας τον φάκελλο που βλέπετε στο κάτω μέρος της ανάρτησης. Θα ανοίξει μια φόρμα στην οποία μπορείτε να γράψετε το email του φίλου σας, ενώ αν έχετε προφίλ στο Facebook ή στο Twitter μπορείτε με τα εικονίδια που θα βρείτε στο τέλος της ανάρτησης να την μοιραστείτε με τους φίλους σας.

2. Στην δεξιά στήλη του ιστολογίου μας μπορείτε να βρείτε το πλαίσιο στο οποίο βάζοντας το email σας και πατώντας την λέξη Submit θα ενημερώνεστε αυτόματα για τις τελευταίες αναρτήσεις του ιστολογίου μας.

3. Αν έχετε λογαριασμό στο Twitter σας δινεται η δυνατότητα να μας κάνετε follow και να παρακολουθείτε το ιστολόγιό μας από εκεί. Θα βρείτε το σχετικό εικονίδιο του Twitter κάτω από τα πλαίσια του Google Friend Connect, στην δεξιά στήλη του ιστολογίου μας.

4. Μπορείτε να ενημερωθείτε από την δεξιά στήλη του ιστολογίου μας με τα διάφορα gadgets για τον καιρό, να δείτε ανακοινώσεις, στατιστικά, ειδήσεις και λόγια ή κείμενα που δείχνουν τις αρχές και τα πιστεύω του ιστολογίου μας. Επίσης μπορείτε να κάνετε αναζήτηση βάζοντας μια λέξη στο πλαίσιο της Αναζήτησης (κάτω από τους αναγνώστες μας). Πατώντας την λέξη Αναζήτηση θα εμφανιστούν σχετικές αναρτήσεις μας πάνω από τον χώρο των αναρτήσεων. Παράλληλα μπορείτε να δείτε τις αναρτήσεις του τρέχοντος μήνα αλλά και να επιλέξετε κάποια συγκεκριμένη κατηγορία αναρτήσεων από την σχετική στήλη δεξιά.

5. Μπορείτε ακόμα να αφήσετε το μήνυμά σας στο μικρό τσατάκι του blog μας στην δεξιά στήλη γράφοντας απλά το όνομά σας ή κάποιο ψευδώνυμο στην θέση "όνομα" (name) και το μήνυμά σας στην θέση "Μήνυμα" (Message).

6. Επίσης μπορείτε να μας στείλετε ηλεκτρονικό μήνυμα στην διεύθυνσή μας koukthanos@gmail.com με όποιο περιεχόμενο επιθυμείτε. Αν είναι σε προσωπικό επίπεδο θα λάβετε πολύ σύντομα απάντησή μας.

7. Τέλος μπορείτε να βρείτε στην δεξιά στήλη του ιστολογίου μας τα φιλικά μας ιστολόγια, τα ιστολόγια που παρακολουθούμε αλλά και πολλούς ενδιαφέροντες συνδέσμους.

Να σας υπενθυμίσουμε ότι παρακάτω μπορείτε να βρείτε χρήσιμες οδηγίες για την κατασκευή των αναρτήσεών μας αλλά και στην κάτω μπάρα του ιστολογίου μας ότι έχει σχέση με δημοσιεύσεις και πνευματικά δικαιώματα.

ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΚΑΛΗ ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ

Χρήσιμες οδηγίες για τις αναρτήσεις μας.

1. Στις αναρτήσεις μας μπαίνει ΠΑΝΤΑ η πηγή σε οποιαδήποτε ανάρτηση ή μερος αναρτησης που προέρχεται απο άλλο ιστολόγιο. Αν δεν προέρχεται από κάποιο άλλο ιστολόγιο και προέρχεται από φίλο αναγνώστη ή επώνυμο ή άνωνυμο συγγραφέα, υπάρχει ΠΑΝΤΑ σε εμφανες σημείο το ονομά του ή αναφέρεται ότι προέρχεται από ανώνυμο αναγνώστη μας.

2. Για όλες τις υπόλοιπες αναρτήσεις που δεν έχουν υπογραφή ΙΣΧΥΕΙ η αυτόματη υπογραφή της ανάρτησης. Ετσι όταν δεν βλέπετε καμιά πηγή ή αναφορά σε ανωνυμο ή επώνυμο συντάκτη να θεωρείτε ΩΣ ΑΥΣΤΗΡΟ ΚΑΝΟΝΑ ότι ισχύει η αυτόματη υπογραφή του αναρτήσαντα.

3. Οταν βλέπετε ανάρτηση με πηγή ή και επώνυμο ή ανώνυμο συντάκτη αλλά στη συνέχεια υπάρχει και ΣΧΟΛΙΟ, τότε αυτό είναι ΚΑΙ ΠΑΛΙ του αναρτήσαντα δηλαδή είναι σχόλιο που προέρχεται από το ιστολόγιό μας.

Σημείωση: Να σημειώσουμε ότι εκτός των αναρτήσεων που υπογράφει ο διαχειριστής μας, όλες οι άλλες απόψεις που αναφέρονται σε αυτές ανήκουν αποκλειστικά στους συντάκτες των άρθρων. Τέλος άλλες πληροφορίες για δημοσιεύσεις και πνευματικά δικαιώματα μπορείτε να βρείτε στην κάτω μπάρα του ιστολογίου μας.