Η Ανακύκλωση στην Ελλάδα: Από τις Επιφανειακές Δράσεις στην Ουσιαστική Πολιτική

Γράφει ο Γιώργος Βενετσάνος

 

Η κατάσταση της ανακύκλωσης στη χώρα μας παραμένει, δυστυχώς, σε αρχικό στάδιο παρά τις όποιες προσπάθειες. Η κύρια αιτία είναι η έλλειψη περιβαλλοντικής συνείδησης, η οποία όμως πηγάζει από την απουσία ουσιαστικών κινήτρων και υποδομών. Η ανακύκλωση είναι απαραίτητη για την προστασία του εδάφους, τη διατήρηση καθαρών ακτών, τη μείωση του όγκου των απορριμμάτων και την εξασφάλιση ανταποδοτικών οφελών.

 

Αντίθετα, οι τρέχουσες πρωτοβουλίες στην Ελλάδα, που προσφέρουν μόλις 1 ευρώ για την επιστροφή 33 συσκευασιών, αποδεικνύονται αναποτελεσματικές. Η κοινή γνώμη επισημαίνει ορθώς ότι ένα τόσο χαμηλό αντίτιμο αποτελεί κοροϊδία και όχι κίνητρο, με αποτέλεσμα οι πολίτες να δηλώνουν ξεκάθαρα: «Αν το αντίτιμο ήταν τουλάχιστον 15 λεπτά ανά μπουκάλι, θα συμμετείχαμε ευχαρίστως· με τα τωρινά δεδομένα, προτιμάμε να τα πετάξουμε». Συνέπεια αυτής της αποτυχίας είναι οι δρόμοι μας να γεμίζουν με πλαστικά μπουκάλια.

 

Η σωστή ανακύκλωση απαιτεί θέληση, πολιτική βούληση και συνεργασία σε κρατικό και δημοτικό επίπεδο —κάτι που μέχρι στιγμής απουσιάζει. Οι δράσεις της τοπικής αυτοδιοίκησης περιορίζονται συχνά σε επικοινωνιακά τεχνάσματα, όπως η διανομή τσαντών ανακύκλωσης για τη διαφήμιση των υπευθύνων. Οι τσάντες αυτές καταλήγουν να χρησιμοποιούνται για ψώνια, για κοινά σκουπίδια ή βρίσκονται πεταμένες στους δρόμους.

 

Οι πολίτες δεν αρνούνται να ανακυκλώσουν, αλλά στερούνται κινήτρων και προσβάσιμων σημείων στις γειτονιές τους. Η πολιτεία οφείλει να αναλάβει την ευθύνη της, ερχόμενη σε συμφωνία με τα τοπικά σούπερ μάρκετ και χρηματοδοτώντας, εάν χρειαστεί, μέρος του εξοπλισμού. Η ανακύκλωση πρέπει να γίνεται σε στεγασμένους, φυλασσόμενους χώρους με αξιόπιστα μηχανήματα, και όχι σε ανοιχτούς δημόσιους χώρους όπου ο εξοπλισμός υπολειτουργεί συνεχώς.

 

Μόνο μέσω ενός αξιοπρεπούς συστήματος, με δίκαιη χρηματική ανταπόδοση και σωστή οργάνωση (όπως η διαλογή στην πηγή και οι κοινόχρηστοι κάδοι ανά τετράγωνο που εφαρμόζονται επιτυχημένα στην Ευρώπη), θα καταφέρουμε επιτέλους να αποκτήσουμε πραγματική κουλτούρα ανακύκλωσης.

Έγκλημα: Ανατίναξαν τους εκσκαφείς λιγνίτη στα ορυχεία της Κοζάνης για να είναι αδύνατη η επιστροφή στην ενεργειακή αυτάρκεια!

Στο ορυχείο της Μαυροπηγής στην Κοζάνη, η κυβέρνηση προχώρησε στην ανατίναξη τριών γιγαντιαίων καδοφόρων εκσκαφέων διαπράττοντας έγκλημα κατά των Ελλήνων φορολογουμένων.

 

Μηχανήματα μήκους περίπου 100 μέτρων, ύψους 50 μέτρων και βάρους άνω των 150 τόνων το καθένα, που για δεκαετίες αποτελούσαν σύμβολο της λιγνιτικής βιομηχανίας της Δυτικής Μακεδονίας, εξαφανίστηκαν μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα.

 

Η επίσημη εκδοχή μιλά για «απόσυρση παλαιού εξοπλισμού που δεν χρησιμοποιείται πλέον» αλλά πρόκειται για μηχανήματα τα οποία κόστισαν πολύ ακριβά στον ελληνικό λαό για να αγοραστούν.

 

Για χιλιάδες κατοίκους της περιοχής η εικόνα αυτή δεν είναι απλά «τέλος εποχής».

 

Είναι η οριστική «ταφόπλακα» στην τοπική οικονομία, που χτίστηκε γύρω από τον λιγνίτη για περισσότερα από 60 χρόνια.

 

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη, από το 2019 και μετά, έχει επιταχύνει δραματικά την απολιγνιτοποίηση.

 

Στόχος ήταν από την αρχή οι μηδενικές εκπομπές άνθρακα μέχρι το 2028-2030, σε ευθυγράμμιση με τις ευρωπαϊκές οδηγίες.

 

Μία «ευθυγράμμιση» όμως την οποία δεν ακολούθησαν «πονηρές» χώρες όπως η Πολωνία και η Γερμανία οι οποίες πρόσφεραν στους εαυτούς τους, μεγάλες παρατάσεις.

 

Ειδικά τώρα που δεν έχει το ρωσικό φθηνό φυσικό αέριο, η Γερμανία θα είχε καταστραφεί χωρίς τον λιγνίτη.

 

Η περιοχή της Κοζάνης, της Πτολεμαΐδας και της Φλώρινας, που ζούσε από τα ορυχεία βρέθηκε ξαφνικά μπροστά σε μαζικές απολύσεις, κλείσιμο μονάδων και εγκατάλειψη.

 

Οι υποσχέσεις για «δίκαιη μετάβαση» και δισεκατομμύρια ευρώ από ευρωπαϊκά κονδύλια παραμένουν σε μεγάλο βαθμό στα χαρτιά.

 

Αντί για νέες θέσεις εργασίας υψηλής προστιθέμενης αξίας, η περιοχή βλέπει ανέργους, φτώχεια και νέους να φεύγουν.

 

Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση σπρώχνει μαζικά τις ανεμογεννήτριες και τα φωτοβολταϊκά, συχνά σε περιοχές όπου ντόπιοι και περιβαλλοντικές οργανώσεις καταγγέλλουν υπερβολική εγκατάσταση χωρίς επαρκή χωροταξικό σχεδιασμό.

 

Για πολλούς κατοίκους της Δυτικής Μακεδονίας, η ανατίναξη των εκσκαφέων δεν είναι τεχνική διαδικασία. Είναι συμβολική πράξη.

 

Είναι η επιβεβαίωση ότι η κυβέρνηση επέλεξε την «πράσινη μετάβαση», χωρίς να εξασφαλίσει εναλλακτικές λύσεις που να στηρίζουν πραγματικά την τοπική κοινωνία.

 

Ενώ η χώρα εξαρτάται ακόμα από εισαγόμενο φυσικό αέριο και το ακριβό ρεύμα, ενώ οι λογαριασμοί των νοικοκυριών παραμένουν υψηλοί, η κυβέρνηση προχωρά στην κατεδάφιση του μοναδικού εγχώριου ενεργειακού πόρου που είχε η Ελλάδα για δεκαετίες.

 

Και όλα αυτά τη στιγμή που η ενεργειακή ασφάλεια θα έπρεπε να είναι προτεραιότητα.

 

Για περισσότερο από μισό αιώνα, η οικονομική και βιομηχανική ανασυγκρότηση της μεταπολεμικής Ελλάδας στηρίχθηκε στους ώμους ενός ταπεινού, αλλά πολύτιμου εγχώριου ορυκτού: Του λιγνίτη.

 

Το στρατηγικό αυτό καύσιμο, που δικαιωματικά κέρδισε το παρατσούκλι «ελληνικός καφετής χρυσός», αποτέλεσε τη ραχοκοκαλιά του ενεργειακού συστήματος της χώρας και τον βασικότερο μοχλό για το πέρασμα της Ελλάδας στη σύγχρονη εποχή.

 

Η γέννηση της ενεργειακής ανεξαρτησίας

 

Στις αρχές της δεκαετίας του 1950, η Ελλάδα προσπαθούσε να επουλώσει τις πληγές του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και του Εμφυλίου. Έθεσε ως πρωτεύοντα στόχο την αξιοποίηση των εγχώριων ενεργειακών πηγών, ώστε να σταματήσει η εξάρτηση από το πανάκριβο, εισαγόμενο πετρέλαιο.

 

Το μεγάλο «στοίχημα» κερδήθηκε στα απέραντα ορυχεία της Πτολεμαΐδας και, αργότερα, της Μεγαλόπολης. Ο λιγνίτης, αν και χαμηλής θερμιδικής αξίας σε σχέση με τον λιθάνθρακα της κεντρικής Ευρώπης, βρισκόταν σε τεράστιες ποσότητες στο ελληνικό υπέδαφος και η εξόρυξή του ήταν εύκολη και οικονομική.

 

Ο φθηνός ηλεκτρισμός ως καύσιμο της ανάπτυξης

 

Η συστηματική εκμετάλλευση του λιγνίτη άλλαξε ριζικά τα δεδομένα της χώρας με τρεις καθοριστικούς τρόπους:

 

Εξηλεκτρισμός της υπαίθρου: Το ρεύμα έφτασε και στο πιο απομακρυσμένο ελληνικό χωριό, εκσυγχρονίζοντας την καθημερινότητα των πολιτών και στηρίζοντας την αγροτική παραγωγή.

 

Βιομηχανικό άλμα: Ο φθηνός και άφθονος ηλεκτρισμός επέτρεψε τη δημιουργία μεγάλων βιομηχανικών μονάδων (χαλυβουργίες, τσιμεντοβιομηχανίες, διυλιστήρια), οι οποίες δεν θα μπορούσαν να λειτουργήσουν με εισαγόμενα καύσιμα.

 

Θωράκιση της οικονομίας: Σε περιόδους παγκόσμιων κρίσεων (όπως οι πετρελαϊκές κρίσεις της δεκαετίας του ’70), ο λιγνίτης κράτησε την Ελλάδα όρθια, προσφέροντας ενεργειακή ασφάλεια και σταθερές τιμές για τα νοικοκυριά.

 

Η εξόρυξη του ορυκτού αναμόρφωσε ολόκληρες γεωγραφικές περιοχές. Η Δυτική Μακεδονία και η Αρκαδία μετατράπηκαν στις «ενεργεργειακές καρδιές» της Ελλάδας. Χιλιάδες θέσεις εργασίας δημιουργήθηκαν στα ορυχεία και στους ατμοηλεκτρικούς σταθμούς (ΑΗΣ), στηρίζοντας την τοπική οικονομία, συγκρατώντας τον πληθυσμό στην περιφέρεια και δημιουργώντας μια ισχυρή εξειδικευμένη εργατική τάξη.

 

Το τέλος μιας εποχής

 

Σήμερα, υπό το βάρος της υποτιθέμενης κλιματικής αλλαγής και των ευρωπαϊκών στόχων για την απανθρακοποίηση, η Ελλάδα βαδίζει προς την πλήρη απολιγνιτοποίηση, στρεφόμενη στις Ανανεώσιμες Πηγές Ενέργειας.

 

Ωστόσο, η ιστορική αλήθεια παραμένει αναλλοίωτη: Χωρίς τη συμβολή του λιγνίτη, η μεταπολεμική Ελλάδα δεν θα είχε καταφέρει ποτέ να πετύχει το οικονομικό θαύμα της ανάπτυξής της.

 

πηγή

Εκδήλωση για τον Όσιο Γέροντα Φιλόθεο Ζερβάκο στην Αγιοτόκο Θεσσαλονίκη.

(πατήστε την εικόνα για μεγέθυνση)

π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος (†): Τα όρια της επιστήμης

Στον σύγχρονο κόσμο υπάρχουν άνθρωποι που τις θετικές επιστήμες τις ανεβάζουν στο βάθρο της παγγνωσίας. Πιστεύουν δηλαδή ότι η επιστήμη θα επιλύσει όλα τα προβλήματα. Ο Γέροντας Επιφάνιος μας έλεγε:

 

– Η επιστήμη έκανε πολλά βήματα και σημείωσε προόδους καταπληκτικές. Όμως να είμαστε προσγειωμένοι.

 

Δεν εξηγεί τα φυσικά γεγονότα, αλλά απλώς τα περιγράφει. Δεν έχει τη δυνατότητα να μπει στην ουσία τους. Γι αυτό είναι επιδερμική η γνώση μας.

 

Δεν εισέρχεται στην ουσία των πραγμάτων. Δεν έχει την δυνατότητα να μας πει τι είναι π.χ. ύλη, τι είναι ηλεκτρισμός, φως κ.τ.λ. Για παράδειγμα, ηλεκτρισμός είναι το φαινόμενο που προκύπτει από την κίνηση των ηλεκτρονίων. Ηλεκτρόνια είναι τα σωματίδια που έχουν ηλεκτρικό φορτίο. Ηλεκτρικό φορτίο είναι μια ιδιότητα, που όταν κινείται δημιουργεί ηλεκτρικό ρεύμα. Φτάνουμε δηλαδή με ένα κύκλο στο ίδιο ζητούμενο, που είναι προς απόδειξη.

 

Επιστήμη και ευτυχία

 

– Γέροντα, έχει διατυπωθεί η άποψη, ότι με την τεχνολογική ανάπτυξη και εξέλιξη θα λυθούν όλα τα προβλήματα. Τι λέτε;

 

– Το αντίθετο συμβαίνει. Επειδή βγάλαμε τον Χριστό από την ζωή μας, όσο αναπτυσσόμεθα και εξελισσόμεθα τεχνολογικώς, τόσο κατερχόμεθα και οπισθοχωρούμε ηθικώς. Και σήμερα η τεχνολογία και η επιστήμη έχουν θεοποιηθεί. Και ίσως επιτρέπει ο Θεός αυτή την κατάπτωση, για να αντιληφθούμε την υπερηφάνειά μας. «Πέπτωκεν ο άνθρωπος ισοθεΐαν φαντασθείς», λέγει ένα τροπάριο της Εκκλησίας. Επειδή φαντάσθηκε ο άνθρωπος ότι μπορεί να γίνει ίσος με τον Θεό, έφαγε το ράπισμα και σωριάστηκε κάτω. Ο Θεός επιτρέπει και σήμερα αυτά τα πράγματα και ίσως άλλα χειρότερα αύριο, ως τίμημα του μεγάλου τολμήματος που κάνουμε. Θέλουμε να θεοποιήσουμε τις ικανότητές μας, την επιστήμη και την τεχνολογία, να θεοποιήσουμε την διάνοια μας. Σαν να λέμε στον Θεό: «Δεν έχουμε ανάγκη από σένα, μπορούμε μόνοι μας να φτιάξουμε την ζωή μας».

 

Αν διαβάσετε τους υλιστές επιστήμονες του δεκάτου ενάτου αιώνος, θα δείτε να λέγουν ότι στους επόμενους αιώνες, και μάλιστα στον αμέσως επόμενο, ο άνθρωπος με την επιστήμη θα λύσει όλα τα προβλήματά του. Τα πάντα! Και η ηθική ακόμη θα καθορίζεται από την επιστήμη. Δεν θα χρειάζεται μεταφυσική, εξωανθρώπινη ηθική, μία ηθική που την δίνει κάποια αυθεντία, που λέγεται Θεός. Η ίδια η επιστήμη θα διδάξει στον άνθρωπο τα καθήκοντά του!

 

Και είδαμε πού φθάσαμε. Η επιστήμη και η τεχνολογία πραγματοποίησαν μεν ιλιγγιώδη άλματα, αλλά έχουμε φθάσει να τρέμουμε από στιγμή σε στιγμή κάποιο πυρηνικό όλεθρο. Όχι πλέον για μερικές χιλιάδες ή εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπων, αλλά για ολόκληρο τον πλανήτη. Είναι, επαναλαμβάνω, το τίμημα της ισοθεΐας.

 

Αν όλοι οι άνθρωποι ζούσαν όπως θέλει ο Κύριος, θα είχαν, βεβαίως, αναπτύξει τις δυνάμεις με τις οποίες τους προίκισε ο Θεός, αλλά συγχρόνως θα πρόσεχαν πολύ, επειδή και η ηθική συνείδησή τους θα ήτο ανεπτυγμένη. Δεν θα προχωρούσαν ασυλλόγιστα πέραν του σημείου που μπορούν να ελέγξουν. «Κατά το πάπλωμά τους», όπως λέγει και η λαϊκή παροιμία, «θα άπλωναν και τα πόδια τους». Σήμερα απλώσαμε πολύ περισσότερο τα πόδια μας έξω από το πάπλωμα, με αποτέλεσμα να κρυοπαγιάσουμε!

 

Από τα βιβλία: Αρχιμ. Εφραίμ Χαλή, Ο ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΑΣ Π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ Ι. ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ. Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”, Θεσσαλονίκη, και: Αρχιμ. Επιφανίου Θεοδωροπούλου, “Χριστώ τω Θεώ παραθώμεθα”. Έκδ. Ι. Ησυχαστηρίου Κεχαριτωμένης Θεοτόκου Τροιζήνας.

 

Πηγή: https://www.koinoniaorthodoxias.org/

ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΣ

Δελτία Τύπου της ΝΙΚΗΣ για τις τιμές των καυσίμων και την φτωχοποίηση του λαού από τους services που καταγγέλλει ακομα και το ΔΝΤ!!

Αθήνα, 19/6/2026  

 

Πότε θα σταματήσει επιτέλους ο Μητσοτάκης να μας εμπαίζει με τις τιμές των καυσίμων; 

 

Για άλλη μια φορά αποδεικνύεται ότι στην Ελλάδα οι τιμές των καυσίμων έχουν δύο ταχύτητες: ανεβαίνουν αστραπιαία και πέφτουν βασανιστικά αργά…

 

Με το ξέσπασμα του πολέμου, οι αυξήσεις πέρασαν στην αντλία μέσα σε λίγες ώρες. Τώρα που η διεθνής τιμή του πετρελαίου αποκλιμακώνεται και οι αγορές προεξοφλούν ομαλοποίηση της κατάστασης, οι πολίτες εξακολουθούν να πληρώνουν πανάκριβα τη βενζίνη και το πετρέλαιο κίνησης.

 

Ποιος ελέγχει αυτή την αγορά; Ποιος προστατεύει τον καταναλωτή;

 

Ίσως ο υφυπουργός Οικονομικών Δ. Μαρκόπουλος, τον οποίο περιμένουμε να μας απαντήσει για το ζήτημα της μη εφαρμογής του συστήματος εισροών-εκροών στα διυλιστήρια, μπορεί να μας απαντήσει και σε αυτά τα ερωτήματα.

 

Σε κάθε περίπτωση, η κυβέρνηση δεν μπορεί να παρακολουθεί αμέτοχη την αισχροκέρδεια και η παρέμβαση της να εξαντλείται σε πρωθυπουργικά ευχολόγια.

 

Η ΝΙΚΗ ζητά κατάργηση του ΕΦΚ στα καύσιμα τώρα και ουσιαστικούς ελέγχους σε όλη την αλυσίδα διακίνησης. Οι Έλληνες δεν αντέχουν άλλη κοροϊδία.

 

Δημήτρης Νατσιός: Το ίδιο το ΔΝΤ καταγγέλλει την φτωχοποίηση του λαού από τους services

 

Ακόμη και το ΔΝΤ βλέπει τη θηλιά στο λαιμό των δανειοληπτών, τους οποίους η κυβέρνηση παρέδωσε βορά στους servicers.

 

Είναι το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο που στην έκθεση του κάνει λόγο για “ξεφόρτωμα” των κόκκινων δανείων στα funds, προκαλώντας τον «οικονομικό θάνατο» (financial death) και το απόλυτο αδιέξοδο σε 2,4 εκατομμύρια Έλληνες.

 

Στην ίδια έκθεση γίνεται λόγος για την ανελέητη ρευστοποίηση της περιουσίας των Ελλήνων, «δείχνοντας» ως συνυπεύθυνη την ΤτΕ, αφού απάλλαξε τα funds από κάθε υποχρέωσή για βιώσιμες ρυθμίσεις υπερ των δανειοληπτών.

 

Είναι πια διεθνής η διαπίστωση ότι ξεκάθαρη επιδίωξη αυτής της κυβέρνησης είναι η φτωχοποίηση και η αρπαγή της περιουσίας των Ελλήνων.

 

Η ΝΙΚΗ δεν θα σταματήσει να δίνει μάχες εναντίον των services, ουτε θα αφήσει τους δανειολήπτες στα δόντια των καρχαριών.

Η νίκη ενάντια στα funds θα κερδηθεί από τη ΝΙΚΗ.

Περασμένα και μισοξεχασμένα – 3

Γράφει ο Χρήστος Μπολώσης 

 

Σήμερα, η στήλη αφήνει το τελείως σοβαρονοσταλγικολαογραφικό της ύφος και θα ασχοληθεί με κάτι πιο ανάλαφρο.

 

Πρόκειται για το περιοδικό «Χτυποκάρδι». Όλοι το θυμόμαστε. Ήταν το περιοδικό, το οποίο με την ύλη του τάραξε όχι μόνον τα νερά του εγχωρίου τύπου, αλλά και τα ήθη της εποχής.

 

Στο μπλογκ Seleo.gr News, διαβάζουμε σχετικώς τα εξής πολύ ενδιαφέροντα:

 

«Στις αρχές του 1957 συνέβη κάποιο παράξενο -ιατρικώς- γεγονός: Μεγάλη μερίδα του (ανδρικού) πληθυσμού της χώρας, παρουσίασε συμπτώματα έντονης ταχυκαρδίας! Αιτία ήταν ένα εβδομαδιαίο περιοδικό της εποχής, το πρώτο πραγματικά ερωτικό έντυπο, που κυκλοφόρησε στην Ελλάδα. Είχε εξώφυλλα με ημίγυμνα μοντέλα σε προκλητικές στάσεις, κάτι που ανέβαζε τους καρδιακούς παλμούς των αναγνωστών, και 84 σελίδες με ιδιαίτερα τολμηρό περιεχόμενο που ανέβαζαν ακόμα περισσότερο τους χτύπους της καρδιάς! Το «Χτυποκάρδι», με εκδότη τον Μιχάλη Σαλίβερο (γνωστό για τις «λαϊκές» εκδόσεις του), εμφανίστηκε στα περίπτερα αρχές του 1957 δημιουργώντας πάταγο! Είχε το προνόμιο, βλέπετε, να εισάγει στα εγχώρια (αυστηρά, σε βαθμό ασφυξίας) ήθη τη μόδα των ερωτικών περιοδικών, που ήδη αποτελούσαν… καθεστώς σε πολλές άλλες χώρες.

 

«Το “Χτυποκάρδι” θέλει να ξεχωρίζει από τ’ άλλα περιοδικά», έγραφε το εισαγωγικό σημείωμα του πρώτου τεύχους. «Τον Έρωτα θα τον υπηρετήσει, χωρίς την προσποιητή σεμνοτυφία των αρσακειάδων της παλιάς εποχής. Η ύλη του, διαλέγεται από τα αριστουργήματα της παγκοσμίου ερωτικής φιλολογίας και ελέγχεται με σύγχρονο πνεύμα». Από τις σελίδες του περιοδικού παρέλασαν νουβέλες όπως «Η καμαριέρα μου η Ροζίνα» του Γκυ Ντε Μοπασάν («Η Μαργκώ γνώρισε απ’ το απαλό χάδι μιας κοπέλλας, τη μεγαλύτερη ερωτική συγκίνηση»).

 

Δημοσιεύονταν, επίσης, κείμενα κάποιων διεθνώς… αγνώστων συγγραφέων (συχνά, Έλληνες συνεργάτες του περιοδικού με ξενικά ψευδώνυμα). Όπως ο Λέο Στίβενς, που ανέβαζε την ταχυκαρδία των – αρρένων – αναγνωστών με περιγραφές όπως η ακόλουθη: «… Με το πρόσωπο βυθισμένο μέσα στις πτυχές της μεταξωτής νταντέλας, ανάσαινα, μαζί με το άρωμα του γαρύφαλλου, την άχνα που ανάδινε το κορμί της κι ένιωθα τα ζωντανά παλλόμενα και σφιχτά στήθη της κάτω από το μετάξι. Ξαφνικά, τα δυο της χέρια γαντζώθηκαν στους ώμους μου κι άρχισε να κολλάει μικρά γρήγορα φιλιά στο σβέρκο μου, στ’ αυτιά μου, στο πηγούνι μου… Ξεκούμπωσε μόνη τα κουμπάκια στις μανσέτες της. Ύστερα, για να φτάσει τις κόπιτσες στην πλάτη, σήκωσε τα δυο της μπράτσα κι ανάγειρε έτσι, που αναπήδησαν και…

 

Αυτολογοκρισία. Είπαμε αλλά να μην το παρακάνουμε!

 

Την ύλη του περιοδικού συμπλήρωναν αναγνώσματα σε συνέχειες («Ο άνδρας που έγινε γυναίκα – Η αληθινή ιστορία της ζωής του Δανού ζωγράφου Εϊναρ Βέγκενερ που άλλαξε φύλο»), σκανδαλιστικά άρθρα («Ανταλλαγή συζύγων», «Μπορεί μια κοπέλλα να πάρει πρωτοβουλία στον έρωτα;»), εγκυκλοπαιδικές πληροφορίες («Ξέρετε ποιός είναι ο εφευρέτης του φιλιού;»), «Οι ωραιότερες ερωτικές επιστολές των αναγνωστών μας» κ.λπ. Μεγάλο σουξέ είχε η σελίδα συμβουλών της «Σίβυλλας», με απαντήσεις διόλου… σιβυλλικές σε ερωτικά ζητήματα που απασχολούσαν τους αναγνώστες, όπως: «Ατίθασο Νεύρο (Καβάλα): Τι να σου πω νεαρέ μου φίλε, έτσι που τα κατάφερες; Έπεσες με τα μούτρα στην απόλαυση του έρωτα και το αποτέλεσμα είναι πως την έπαθες από το ελεεινό γύναιο που διάλεξες για να σε μυήσει στα μυστήρια της αγοραίας Αφροδίτης! Λυπούμαι για το πάθημά σου, μα ελπίζω να σου γίνει μάθημα στη ζωή. Στο μεταξύ, σου συνιστώ να τρέξεις αμέσως σε κάποιον καλό γιατρό, για να σε απαλλάξει από τα “άνθη του κακού” με τα οποία σε… φιλοδώρησε η ξελογιάστρα σου!»

 

Στους συνεργάτες του περιοδικού συγκαταλέγονταν γνωστοί συγγραφείς (πολλοί δημοσίευαν τα κείμενά τους ανυπόγραφα ή με ψευδώνυμο για… ευνόητους λόγους), όπως ο Μ. Καραγάτσης, ο Μανώλης Σκουλούδης, ο Θέμος Ποταμιάνος, ο Δημήτρης Γιανουκάκης, ο Νίκος Τσιφόρος που έγραφε σε συνέχειες τη ζωή του Τζιάκομο Καζανόβα, ο αρχισυντάκτης του αστυνομικού ρεπορτάζ των «Αθηναϊκών Νέων» του Λαμπράκη, Νίκος Μαράκης, που έγραφε – επίσης σε συνέχειες – για τα «Κολ Γκερλ» της Αθήνας κ.ά.

 

Το «Χτυποκάρδι» με τα τολμηρά εξώφυλλα (σας δίνουμε μια ιδέα), τα προκλητικά κείμενα και τις «πιπεράτες» γελοιογραφίες από τον Αρχέλαο και τον Βασίλη Χριστοδούλου ήταν μεγάλο αγκάθι για την υπερσυντηρητική κοινωνία της εποχής εκείνης. Οι παρεκκλησιαστικές οργανώσεις το αποκάλεσαν «αισχρούργημα» και, επικαλούμενες το σχετικό νόμο που απαγόρευε την κυκλοφορία «ασέμνων» αναγνωσμάτων, άρχισαν να βομβαρδίζουν τον εκδότη με μηνύσεις. Έτσι, ένα χρόνο μετά την έκδοσή του, το «Χτυποκάρδι» αναγκάστηκε να διακόψει την έκδοσή του. Πρόλαβε, ωστόσο, να ανοίξει το δρόμο σε άλλα περιοδικά όπως το… συναφές «Καρδιοχτύπι», το «Στριπ-Τιζ», το «Μόνο για άνδρες» κ.ά.

 

Αυτά τα ωραία συνέβαιναν εκείνη τη μακρινή και μακάρια εποχή του 1957. Τώρα βέβαια αν το «Χτυποκάρδι» κυκλοφορούσε σήμερα, μπορεί και να το μοίραζαν στα σχολεία…

 

Και να κλείσουμε τη σημερινή περιήγησή μας στο «τότε» με μερικά ακόμα θέματα.

 

Το φανάρι, το οποίο δεν έχει σχέση με τη φράση «κρατάω φανάρι», επειδή εδώ δεν κρατάμε φανάρι αλλά το φανάρι κρατούσε. Είναι η κατασκευή που βλέπετε δίπλα και χρησίμευε για τη διατήρηση των τροφίμων. Κάτι σαν ψυγείο δηλαδή, αλλά στο πολύ πολύ light.

 

Φυσικά η διάρκεια διατήρησης των τροφίμων δεν έφθανε σε… ζηλευτά επίπεδα, αλλά αυτό είχαμε με αυτό βολευόμαστε.

 

Εκείνο όμως για το οποίο παρείχε 100% προστασία το φανάρι, ήταν οι μύγες. Κάτι ήταν κι΄ αυτό εκείνους τους δύσκολους χρόνους.

 

Αλλά θα χρειασθεί να συνεχίσουμε.

 

Παράγραφοι

 

§. Διαβάζω σε απογευματινή φιλοκυβερνητική εφημερίδα: «Εάν ο Αντώνης Σαμαράς είναι τόσο ιδεαλιστής και πατριώτης, λέγοντάς μας ότι ένας πολιτικός που νοιάζεται για τον τόπο του δεν βγαίνει ποτέ στη σύνταξη, θα μπορούσε κάλλιστα να αποποιηθεί όλα τα προνόμια που του προσφέρει η Πολιτεία όσο συμμετέχει στα κοινά. Και να αποδείξει στον κόσμο ότι όντως δεν ζει από την πολιτική, αλλά πολιτεύεται ανιδιοτελώς και για την… ψυχή της φουκαριάρας της Ελλάδος. Εφόσον με τη δραματική έγνοια που προβάλλει, παριστάνει τον άγρυπνο φρουρό της πατρίδας, θα περίμενε κανείς και τον μισθό του να τον προσφέρει στις Ένοπλες Δυνάμεις ή σε οικογένειες που φυλάνε Θερμοπύλες στα ακριτικά νησιά. Ο δόλιος ο Ντε Γκολ, τον οποίο επιχειρεί να μιμηθεί, ακόμη και ως πρόεδρος της γαλλικής Δημοκρατίας, έπαιρνε μόνο τη στρατιωτική του σύνταξη, ενώ η ιστορία τον έχει καταγράψει ως ‘’φτωχό πλην τίμιο’’». Με τη λογική της εφημερίδας, να υποθέσω ότι όλοι οι υπουργοί, βουλευτές και ο πρωθυπουργός έχουν ήδη αποποιηθεί των προνομίων τους, αφού ΟΛΟΙ δηλώνουν «πατριώτες» (τα εισαγωγικά μην ξεχάσουμε κ.κ. διορθωτές…). Συμβαίνει αυτό; Μάλλον όχι. Και κάτι ακόμα. Η οποιαδήποτε σύγκριση των δικών μας με το μέγεθος που ονομάζεται «Στρατηγός Ντε Γκωλ», είναι καθαρή ιεροσυλία και πιθανόν να επισύρει και ποινικές ευθύνες…

 

§. Με τον κίνδυνο να χαρακτηρισθώ άκρως σωβινιστής, ενώ δεν είμαι «άκρως»… θα πω ότι οι αρχαίοι ημών πρόγονοι τα είχαν πει όλα. Ένα απ’ όλα είναι και το «Έκαστος εφ’ ω ετάχθη», που θα πει «έκαστος εις το είδος του», που θα ξαναπεί ο καθένας να κοιτάει τη δουλειά του. Όμως ο Εμπαπέ ως Γάλλος, με καταγωγή από Αλγερία και Καμερούν, αντί να περιορισθεί στις γνωστές δηλώσεις «κοιτάμε κάθε παιχνίδι ξεχωριστά και στο τέλος θα κάνουμε ταμείο», θέλησε να το παίξει πολιτικός αναλυτής και δήλωσε: «Ξέρω τι σημαίνει και τι συνέπειες μπορεί να έχει για τη χώρα μου όταν άνθρωποι σαν κι αυτούς έρχονται στην εξουσία», εννοώντας την Εθνική Συσπείρωση της Μαρίν Λεπέν. Ο αντιπρόεδρος του κόμματος Ζορντάν Μπαρντελά άφησε αιχμές κατά του Εμπαπέ: «αποχώρησε από την Παρί Σεν Ζερμέν το 2024 για να αγωνιστεί στη Ρεάλ Μαδρίτης, με την ομάδα του Παρισιού να κατακτά το Champions League την επόμενη κιόλας χρονιά». Πάντως και η Ρεάλ δεν είναι καθόλου ενθουσιασμένη από την απόδοση του Εμπαμπέ, που τον πήρε για σέντερ φορ και της βγήκε… αναλυτής. Μάλιστα οι οπαδοί της ομάδας μαζεύουν υπογραφές (έχουν ξεπεράσει το 1 εκατομμύριο) για να φύγει από τη Μαδρίτη. Πώς το είπαμε λοιπόν; «Έκαστος εφ’ ω ετάχθη»! Α, ναι. Τον φίλησε και η κα Μακρόν. Καλό Μουντιάλ…

 

§. Κυριαρχεί η άποψη ότι ο λαός μας είναι πάνσοφος (εκτός από όταν ψηφίζει), η δε σοφία του απεικονίζεται στις λαϊκές παροιμίες. Ουδέν ψευδέστερον τούτου. Θέλετε απόδειξη; Αμέσως. Τι λέει ο «σοφός» λαός; «Το πολύ το Κύριε ελέησον το βαριέται κι΄ ο Θεός». Και ξανά ουδέν ψευδέστερον τούτου. Διαβάζω στη «δημοκρατία» μας: «Διπλασίασαν τον μισθό τους, ενώ οι απλοί ιερείς παίρνουν ψίχουλα, Αυξήσεις πρόκληση στους αρχιερείς. Οι αποδοχές τους είναι πλέον υψηλότερες και από ανωτάτους δικαστικούς και στρατιωτικούς…». Τώρα τι λέτε; Μάλλον το πολύ το «Κύριε ελέησον» αποδίδει. Βέβαια εξαρτάται ποιος το λέει. Αν το λέει ο παπά Γιώργης της Άνω Κάτω Ραχούλας, με το τριμμένο ράσο, μάλλον δεν πιάνει. Αν το λέει όμως κάποιος αρχιερέας, τότε το πράγμα αλλάζει. Τώρα το Ευαγγέλιο λέει ο «ἔχων δύο χιτῶνας μεταδότω τῷ μὴ ἔχοντι». Από τη άλλη πάλι λέει: «Tα καλά και συμφέροντα ταις ψυχαίς ημών». Διλλήματα. Βέβαια εδώ τον ρόλο του Θεού παίζει ο κ. πρωθυπουργός, ο οποίος, πρωθυπουργός είναι, έχει το μαχαίρι έχει και το πεπόνι και μάλλον παρά τα όσα του είπε η ΑΙ (τεχνητή νοημοσύνη), πάμε για εκλογές; Συνεπεία τούτου, ο Κύριος ελέησε…

 

§. «Μετά είκοσι έτη», λέγεται το μυθιστόρημα του Αλεξάνδρου Δουμά, μετά ενάμιση έτος λέγεται το… έργο του ΕΣΡ, αφού αυτά, μόνο στην Ελλάδα μπορούν να συμβούν. Διαβάζω: «Ενάμιση χρόνο μετά τον τραγικό θάνατο του Τζορτ Μπάλντοκ το ΕΣΡ κατέληξε σε επιβολή προστίμου 20.000 ευρώ στον ΑΝΤ1 για την εκπομπή «Το Πρωινό» του Γιώργου Λιάγκα και ακόμη 20.000 ευρώ στο Star για την εκπομπή «Αλήθειες με τη Ζήνα» της Ζήνας Κουτσελίνη. Η απόφαση κάνει λόγο για «μετάδοση γεγονότων χωρίς προσοχή και αίσθημα ευθύνης», για προβολή στοιχείων που δεν χρειάζονταν για την ενημέρωση του κοινού και καταλήγει ότι όλα έγιναν για εντυπωσιασμό και αύξηση της τηλεθέασης. Αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι ότι για την εκπομπή «Το Πρωινό» η ψηφοφορία ήταν 4 προς 4 ισοπαλία (!) αλλά πέρασε με την ψήφο της προέδρου, ενώ για τις «Αλήθειες με τη Ζήνα» η απόφαση πέρασε με 5 υπέρ και 3 κατά». Δηλαδή το ΕΣΡ χρειάστηκε ενάμιση χρόνο για να καταλάβει ότι οι δύο εκπομπές μετέδωσαν το γεγονός «χωρίς προσοχή και αίσθημα ευθύνης», τη στιγμή που αμέσως μόλις βγήκαν στον αέρα, ξεσήκωσαν θύελλα διαμαρτυριών, αφού αντί ν’ ασχοληθούν με αυτό καθ’ αυτό το τραγικό συμβάν του θανάτου του ποδοσφαιριστού, ασχολήθηκαν με το διαμέρισμα, στο οποίο διέμενε. Δε βαριέσαι το Αιγάλεω να κερδάει, που έλεγε και κάποιος…

 

Για γέλια και για κλάματα

 

Ε ρε γλέντια…

 

«…Να ζήσει η νύφη κι ο γαμπρός, κουμπάρος και κουμπάρα (δις)…»

 

Θα περιμένεις πολύ ακόμα…

 

Τι θέτε;

 

Το αποκηρύσσω. Όχι εγώ ο Άδωνις

 

Όμως η προσπάθεια συνεχίζεται…

 

 

Το χαμόγελο της Τζοκόντας

 

Τα… προηγούμενα:

– Περασμένα και μισοξεχασμένα – 1

– Περασμένα και μισοξεχασμένα – 2

 

πηγή 

Η ακρίβεια ως πιστόλι της ελίτ κατά του πολίτη

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

 

Η ακρίβεια, και ειδικά εκείνη που συνδέεται με την αύξηση της τιμής των καυσίμων, είναι πάντοτε ο διαχρονικός, δοκιμασμένος μπαμπούλας μέσω του οποίου οι πανούργες ελίτ, που εναλλάσσονται μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, χειραγωγούν τους βρεφοποιημένους πολίτες!

 

Η επίκληση της ακρίβειας είναι συνήθως τρομολαγνική εκ μέρους της κυβέρνησης, προκειμένου να μας γονατίζει ρίχνοντας φαρμάκι στην ψυχή μας. Άλλες φορές, όμως, είναι ψηφοθηρική, ώστε ένα κόμμα, είτε το κυβερνών είτε κάποιο από εκείνα που διεκδικούν την «πίτα της εξουσίας», να μπορέσει να μας πείσει ότι μόνο αυτό διαθέτει το φάρμακο κατά της ακρίβειας. Ο στόχος κοινός: Είτε μέσω του τρόμου είτε μέσω του λαϊκισμού, οι ελίτ επιδιώκουν την εκπόρθηση του μυαλού μας.

 

Ειδικότερα, μέσω του οικονομικού τρόμου κάνουν τον πολίτη να σέρνεται στο χώμα, όντας ανήμπορος να εστιάσει ελεγκτικά την προσοχή του στην εκάστοτε πολιτική που εφαρμόζει η κυβέρνηση, ενώ μέσω των απατηλών υποσχέσεων τον κατευθύνουν να ψηφίσει το αντίπαλο κόμμα.

 

ΣΥΣΤΗΜ(ΑΤ)ΙΚΗ ΚΑΤΑΤΡΟΜΟΚΡΑΤΗΣΗ 

 

Τελικώς, η ακρίβεια πρέπει να διαβάζεται ως ακρι-βία, αφού ο μπαμπούλας της είναι ένας διαρκής ψυχοσωματικός βια-σμός του πολίτη. Διά του λόγου το αληθές: Όποιος αναδιφήσει στα αρχεία των εφημερίδων και των περιοδικών που κυκλοφόρησαν μετά την λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, θα διαπιστώσει έκπληκτος ότι, σχεδόν κάθε χρόνο, οι πηχιαίοι τίτλοι του ημερήσιου Τύπου αλλά και των περιοδικών έσπερναν τον πανικό στο αναγνωστικό κοινό, όπως ακριβώς και σήμερα.

 

Το συμπέρασμα που εξάγεται ευχερώς είναι ότι οι τρομολάγνοι δημοσιογράφοι, ως συστημικά δεκανίκια των πολιτικών, καλλιεργούν συστηματικά την κατάλληλη πολεμική ατμόσφαιρα με τις «τιμές που χτυπάνε κόκκινο» και «προκαλούν πανικό σε κυβέρνηση και λαό», εκ των οποίων ο μεν δεύτερος αρχίζει τις συγκεντρώσεις (βλ. π.χ. εφημ. «Το Βήμα», 3.11.1979), η δε πρώτη επεξεργάζεται τα περίφημα μέτρα για την καταπολέμηση του «εχθρικού μπαμπούλα», αφού, για ψηφοθηρικούς λόγους, θα πρέπει να φαίνεται ότι νοιάζεται για τον πολίτη.

 

Ότι τον μπαμπούλα της ακρίβειας αξιοποιούν ψηφοθηρικά οι λαϊκιστές πολιτικοί είναι κάτι που προκύπτει με ενάργεια από μια πασίγνωστη προεκλογική αφίσα του παπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ, στην οποία ήταν γραμμένη το προπαγανδιστικό-λαϊκιστικό σύνθημα:

«Ο λαός θέλει / το ΠΑΣΟΚ μπορεί να σταματήσει την ακρίβεια».

 

Ο χαρακτηριστικός όρος «εκστρατεία κατά της ακρίβειας» εντοπίσθηκε στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» της 30ής Μαρτίου 1976 (σελ. 11).

 

Αντιπροσωπευτικό είναι και το άρθρο με τίτλο «Ακρίβεια: Δέκα χρόνια καλπασμός!», το οποίο είχε δημοσιευθεί στο περιοδικό «Ταχυδρόμος» της 15ης Νοεμβρίου 1984. Στις πρώτες αράδες του άρθρου του, ο Γιώργος Ζώτος έγραφε:1

«Όλοι έχουν συμμαχήσει εναντίον του καταναλωτή, της νοικοκυράς, που προσπαθεί να κρατήσει το καλάθι της γεμάτο. Οι βιομήχανοι ανεβάζουν τις τιμές, οι έμποροι κάνουν το ίδιο, χωρίς να πηγαίνει πίσω και το Κράτος. Το ηλεκτρικό, το τηλέφωνο, το νερό, συνεχώς ανεβαίνουν. Όπως και τα εισιτήρια στο αεροπλάνο, στο τρόλεϋ, στο λεωφορείο».

 

Είναι, λοιπόν, ηλίου φαεινότερον ότι η ακρίβεια μοιάζει με τον καρκίνο, για τον οποίο οι ειδικοί προσπαθούν συνεχώς να βρουν το φάρμακο ή το εμβόλιο, αλλά ποτέ δεν το βρίσκουν. Τα χρόνια περνούν και η κατάσταση μένει ίδια και απαράλλαχτη. Και ο λαός, σαν να έχει μνήμη χρυσόψαρου, παραμένει εγκλωβισμένος στο σύγχρονο σπήλαιο του Πλάτωνα, φυσώντας και ξεφυσώντας για την δεινή θέση στην οποία έχει περιέλθει, διαμαρτυρόμενος ότι με δυσκολία τα βγάζει πέρα κάθε μήνα.

 

Μας κυβερνούν ξεκάθαρα πολιτικοί απατεώνες, που προσποιούνται ότι πασχίζουν για το καλό μας, ενώ αυτοί είναι οι εγκέφαλοι όλων σχεδόν των κρίσεων, πόσω μάλλον της ακρίβειας, η οποία οφείλεται στις καταστρεπτικές πολιτικές που εφαρμόζονται εσκεμμένα για να διαλυθεί η οικονομία της χώρας, αλλά, παράλληλα, να πλουτίζουν σταθερά οι ίδιοι οι πολιτικοί απατεώνες και εν γένει τα περίφημα «τζάκια» τους.

 

Σε ό,τι αφορά ειδικά την αύξηση της τιμής της βενζίνης, στο περιοδικό «Οικογενειακός Θησαυρός» της 8ης Σεπτεμβρίου 1992 (αριθμ. τεύχ. 1310, σελ. 26/27) είχε δημοσιευθεί ένα δισέλιδο άρθρο του Πάνου Βυτίνιου με τίτλο «Στα ύψη η βενζίνη [200 δρχ. το λίτρο], στα ύψη και η νοθεία της».

 

Διαβάζοντας ο σημερινός αναγνώστης την πρώτη παράγραφο αυτού του άρθρου, συνειδητοποιεί ότι από το 1992 μέχρι σήμερα τίποτε απολύτως δεν έχει αλλάξει, ορθότερα: δεν έχει βελτιωθεί:

«κι όσο κι αν θέλησαν οι αρμόδιοι της κυβέρνησης να μας χρυσώσουν το χάπι λέγοντάς μας ότι η τιμή αυτή είναι η τιμή της ΕΟΚ, δεν κατάφεραν παρά να αγανακτήσουν όλο τον κόσμο που αντιλαμβάνεται ότι η δυσβάστακτη πλέον φορολογία που πλήττει ειδικά τα χαμηλά βαλάντια δημιουργεί μεγάλα κοινωνικά προβλήματα που είναι άγνωστο πώς θα βρουν τη λύση τους. Η άνοδος της τιμής της βενζίνης υπήρξε ένα από τα μεγαλύτερα πλήγματα που κατάφερε η ΕΟΚ στους φτωχούς πολίτες της, δηλαδή σε εμάς!».

 

ΠΙΣΤΟΛΙ ΒΕΝΖΙΝΗΣ ΚΑΙ ΑΥΤΟΚΤΟΝΙΕΣ

 

Αξίζει δε να ταξιδέψουμε στο 1984 (τον Αύγουστο εκείνης της χρονιάς είχε τεθεί σε κυκλοφορία το χαρτονόμισμα των 5.000 δραχμών) και να θυμηθούμε την προεκλογική αφίσα της ΝΔ για τις ευρωεκλογές που διεξήχθησαν το ίδιο έτος (βλ. Η Ελλάδα στη δεκαετία του ΄80, Τόμ. Α΄, επιμ.: Βαμβακάς/Παναγιωτόπουλος, εκδ. Το Βήμα, 2025, σελ. 175):

 

Το πιστόλι της βενζίνης απεικονιζόταν συμβολικά ως όπλο με το οποίο ο δύσμοιρος καταναλωτής σημάδευε τον κρόταφό του για να τερματίσει τον βίο του. Το ποσοστό της αύξησης που επέφερε το ΠΑΣΟΚ μέσα σε 2 1/2 χρόνια υπολογιζόταν τότε στο + 55% χωρίς πόλεμο κατά του Ιράν από ΗΠΑ και Ισραήλ!

 

Τραγική ειρωνεία: 42 χρόνια μετά από εκείνη την αφίσα, οι μνημονιόπληκτοι πολίτες άρχισαν να αυτοκτονούν με πραγματικό πιστόλι, μην αντέχοντας το τέρας της ανέχειας. Το πρωινό της 4ης Απριλίου 2012, λίγο μετά τις 09.00, ο Δημήτρης Χριστούλας έθεσε τέλος στη ζωή του με περίστροφο, στο κέντρο της πλατείας Συντάγματος απέναντι από το κοινοβούλιο.

 

Τα τελευταία του λόγια, που έχουν πολύ μεγάλη αξία και από πλευράς Ποινικού Δικαίου, στο μέτρο που οριοθετούν έξυπνα την αυτοκτονία από την ανθρωποκτονία κατ’ έμμεση αυτουργία, πριν βάλει το πιστόλι στον κρόταφο, ήταν «δεν αυτοκτονώ, με σκοτώνουν».

 

Στο ιδιόχειρο σημείωμα που άφησε εξηγούσε τους πολιτικούς λόγους της απόφασής του: Αδυνατούσε να συνεχίσει να υπομένει την εντεινόμενη εξαθλίωση της ζωής του ιδίου και των συνανθρώπων του συνεπεία των σκληρών νεοφιλελεύθερων πολιτικών των μνημονίων.

 

Δυστυχώς, εν έτει 2026, αυτόχειρες έφθασαν να είναι ακόμη και 17χρονες κοπέλες, οι οποίες φαίνεται πως είχαν δηλητηριασθεί από το «εμβόλιο» της καπιταλιστικής σκέψης. Η μία από τις δύο κατέγραφε στο σημείωμά της τον φόβο ότι θα καταλήξει με μια δουλειά που δεν θα της δίνει λεφτά.

 

Αν, όμως, στα αφτιά των δύο κοριτσιών, που κατά την στιγμή της πτώσης τους είχαν καλυφθεί με ακουστικά, ηχούσε το μάθημα που έδωσε ο Ιησούς Χριστός ενώπιον του διαβόλου αποκρούοντας τον πρώτο πειρασμό της ερήμου διά της φράσεως «ουκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος, αλλ’ επί παντί ρήματι εκπορευομένω διά στόματος Θεού» (Κατά Ματθ. 4, 4), είναι βέβαιον ότι σήμερα τα δύο αυτά αδικοχαμένα κορίτσια θα ήσαν ακόμη ανάμεσά μας.

 

Η κατρακύλα της ψυχανώμαλης κοινωνίας μας είναι τόσο ανεξέλεγκτη, που η συντριβή μας κράτησε λίγες μόνο ημέρες, μέχρι να επιστρέψουμε στην δυστοπική «κανονικότητα» της καθημερινής προπαγάνδας του τρόμου, ο οποίος διαχέεται ασταμάτητα από τα δαιμονισμένα ΜΜΕ που κάνουν ό,τι μπορούν για να μαυρίζουν σαδιστικώ τω τρόπω την ψυχή των τηλεδιασωληνωμένων πολιτών.

 

Νυχθημερόν μας βομβαρδίζουν μαζικά με αμέτρητα κύματα που εναλλάσσονται ή επισωρεύονται αενάως το ένα πάνω στο άλλο: κύματα ακρίβειας, κύματα βίας, κύματα λαθρομεταναστών, κύματα επιδημιών, κύματα απεργιακά κ.ο.κ. Οι προβολείς των ανάλγητων δημοσιογράφων είναι συνεχώς στραμμένοι σε όλες τις παθολογικές πτυχές της κοινωνίας, με φράσεις πομπώδεις και μουσική κατάλληλη για θρίλερ.

 

Είναι γνωστό ότι οι κακοποιημένες γυναίκες που ζουν μέσα σε ένα περιβάλλον καθημερινής κακομεταχείρισης από τον τυραννικό τους σύζυγο, έρχεται κάποια στιγμή που διαπράττουν είτε αυτοκτονία είτε ανθρωποκτονία, προκειμένου να τερματίσουν το αβάσταχτο μαρτύριό τους. Τηρουμένων των αναλογιών, ο σημερινός Νεοέλληνας είναι ένας κακοποιημένος από την εκάστοτε κυβέρνηση και τα ΜΜΕ πολίτης, ο οποίος δέχεται μια άνευ προηγουμένου επίθεση στο μυαλό του και το ηθικό του από τις διαδοχικές ή σωρευτικές «κρίσεις» που του παρουσιάζονται με τα πιο μελανά χρώματα.

 

Όποιος παρακολουθεί καθημερινά τηλεόραση, ακούει ραδιόφωνο ή σκρολάρει στα Μέσα Κοινωνικής Δικτύωσης μοιάζει με έναν αδύναμο (βιο)παλαιστή, ο οποίος δέχεται το ένα κροσέ μετά το άλλο. Μέχρι να σηκωθεί από το έδαφος και να σταθεί ζαλισμένος στα πόδια του, έχει «φάει» ήδη την επόμενη γροθιά, πέφτοντας πάνω στα σχοινιά.

 

Τα κακοποιητικά ΜΜΕ, όμως, έχουν φροντίσει να κάνουν και κάτι άλλο, ακόμη πιο ύπουλο: Καθώς παρουσιάζουν στον πολίτη τους κάθε λογής μπαμπούλες, τον πείθουν ότι ο Θεός έχει προ πολλού πεθάνει. Και ότι όποιος τολμά να πιστεύει ακόμη σε Εκείνον και να τον επικαλείται, είναι θρησκόληπτος, ψεκασμένος ή ακροδεξιός. Η τέλεια σατανική παγίδα:

 

Ο άνθρωπος αφ’ ενός αισθάνεται εξουθενωμένος στο άκουσμα της περιγραφής όλων των δεινών που αίφνης έχουν ενσκήψει πάνω του, αφ’ ετέρου νιώθει ανήμπορος να πιαστεί από μια ανώτερη Δύναμη, που του είπαν ψευδώς ότι έπαψε να υπάρχει!

 

Παραπομπή

 

1 Βλ. και:

Ο διαχρονικός μπαμπούλας της ακρίβειας

Konstantinos Vathiotis

19 Απρ

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

 

πηγή

Πώς θα θέλαμε τους εκπροσώπους μας

Γράφει ο Νικόλαος Παναγιωτόπουλος

Καρδιολόγος

 

Την Κυριακή αυτή γίνονται οι εκλογές του συνδικαλιστικού μας Συλλόγου, του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών και του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου. Όταν θα διαβάζετε αυτές τις γραμμές, τα αποτελέσματα θα είναι ήδη γνωστά, οπότε η σημασία του κειμένου αυτού δεν είναι να επηρεάσει τους εκλογείς, εξάλλου δεν ξέρω πόσοι γιατροί μπορεί να τις διαβάζουν, αλλά να θέσει κάποιους προβληματισμούς που με απασχόλησαν πάνω στο θέμα του ποιοι τελικά μας εκπροσωπούν επαγγελματικά, αλλά και ευρύτερα πολιτικά.

 

Διαβάζοντας τις καταστάσεις των υποψηφίων και γνωρίζοντας πρόσωπα και πράγματα πραγματικά προβληματίστηκα πάρα πολύ. Ευρισκόμενος χρόνια, δεκαετίες ολόκληρες στον χώρο της ιατρικής στην Αθήνα, έχει τύχει να γνωρίσω και να συνεργαστώ με πολλά από τα πρόσωπα τα οποία εκτίθενται ως υποψήφιοι. Διαβάζοντας τις διακηρύξεις τους και τις διακηρύξεις των παρατάξεων που εκπροσωπούν διακρίνω μια τεράστια απόσταση σχετικά με αυτό που βίωσαν στην επαγγελματική τους πορεία και αυτό που επαγγέλλονται ότι θα φέρουν ως καινούργιο στο χώρο της εκπροσώπησής μας.

 

Εκλογές Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών και του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου: Η επαγγελματική πορεία πολλών υποψηφίων δεν είναι με τη δική μου κρίση ηθικά ανεπίληπτη.

 

Είναι αλήθεια ότι πολλοί εξ αυτών είναι γνωστό ότι προχώρησαν χάρη στις γνωριμίες τις οποίες είχαν, τις οικογενειακές καταβολές, τις πολιτικές διασυνδέσεις και μια διαβλητή επαγγελματική τακτική. Η επαγγελματική τους πορεία δεν είναι με τη δική μου κρίση ηθικά ανεπίληπτη και η αλήθεια είναι ότι διακρίνω ότι οι περισσότεροι εξ αυτών περισσότερο ορέγονται την εξουσία, παρά την επιθυμία να υπηρετήσουν αυτούς που θα τους ψηφίσουν. Βλέπω δηλαδή κάποιους παλιούς και νέους διευθυντές κάποιους, κάποια αγαπημένα παιδιά του συστήματος, κάποιους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάστηκα και απογοητεύτηκα από το ήθος τους, να παρουσιάζουν ένα προσωπείο το οποίο σε τίποτα δεν ταιριάζει με αυτό το οποίο βίωσαν και βιώνουν στην καθημερινή τους ιατρική πράξη.

 

Για λόγους πρακτικούς λίγο πριν τις εκλογές φορούν ένα μανδύα που σε τίποτα δεν ανταποκρίνεται στην πραγματικότητα για να τον βγάλουν και να αποδείξουν ποιοι πραγματικά είναι αμέσως μετά το τέλος της ψηφοφορίας.

 

Εκλογές Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών και του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου: πολλοί υποψήφιοι, οι οποίοι είναι απλοί και έντιμοι άνθρωποι αλλά στην πραγματικότητα δουλεύουν για εκείνους που οι παρατάξεις έχουν επιλέξει ως επικεφαλής.

 

Σίγουρα υπάρχουν πολλοί ανάμεσα στους υποψηφίους, οι οποίοι είναι απλοί και έντιμοι άνθρωποι που σκοπό έχουν να ενισχύσουν αυτό που θεωρούν εκείνοι ως την καλύτερη πρόταση για την εκπροσώπηση στους συλλόγους, όμως οι καλοί, αυτοί οι άνθρωποι τους οποίους πολλοί θα επιλέξουν να ψηφίσουν στην πραγματικότητα δουλεύουν για εκείνους που οι παρατάξεις έχουν επιλέξει ως επικεφαλής και οι οποίοι σε καμία περίπτωση δεν ταιριάζουν με αρχές και ιδανικά.

 

Για τη δική μου σκέψη, ο συνδικαλιστής πρέπει να είναι ο καλύτερος, πρέπει να είναι ο εντιμότερος, ο εργατικότερος, ο συνεπέστερος σε αυτό το οποίο καταπιάνεται έτσι ώστε να μπορεί όχι χάρη στις γνωριμίες και σε ψευδεπίγραφα συνθήματα, αλλά χάρη στην πραγματικά δυναμική τους βίωση στο χώρο του επαγγέλματος να εκπροσωπούν τους άλλους.

 

Θα πρέπει συνδικαλιστής να είναι πρώτος στην εργασία, να είναι συνεπής και παράδειγμα για τους υπόλοιπους.

 

Θα ήθελα ο συνδικαλιστής να είναι πρώτος στην εργασία, να είναι συνεπής και παράδειγμα για τους υπόλοιπους. Δυστυχώς πάρα πολλοί από τους υποψήφιους με επικεφαλής τον νυν Πρόεδρο δεν έχουν εργαστεί στην πραγματικότητα ποτέ στη ζωή τους, φορούν τα κουστούμια και τις γραβάτες τους ή τις τραγιάσκες και τα αμπέχωνα και εκείνο το οποίο κάνουν είναι να συμμετέχουν στα διάφορα κέντρα της εξουσίας και αυτός να είναι και ο απώτερος σκοπός της ζωής τους. Φέρνουν ψευδεπίγραφους τίτλους, παριστάνουν τους εργαζομένους, αλλά στην πραγματικότητα δεν γνωρίζουν πώς είναι να εργάζεσαι.

 

Όντας στη μάχιμη ιατρική πάρα πολλές δεκαετίες, μπορώ να επιβεβαιώσω ότι δυστυχώς εκείνοι οι οποίοι απαρτίζουν συνήθως τα διοικητικά συμβούλια από τη μια άκρη του πολιτικού φάσματος μέχρι την άλλη δεν εκπροσωπούν αυτό το οποίο θα έπρεπε. Είναι άνθρωποι οι οποίοι αρέσκονται στο να προωθούν τις προσωπικές τους καριέρες χωρίς να ενδιαφέρονται για τα πραγματικά προβλήματα. Αν δεν δουλέψεις να υποστείς την πίεση, να υποστείς τις αδικίες, να υποστείς τις ανασφάλειες που μπορεί να έχει ο ελεύθερος επαγγελματίας αλλά και τις συνέπειες του να είσαι σε ένα εθνικό σύστημα υγείας που να καταρρέει, δεν μπορείς να αποτελέσεις παρά μια παραφωνία για το χώρο.

 

Λένε ότι θα λύσουν πολλά από τα προβλήματα του κλάδου, τα γνωρίζουν μόνο θεωρητικά, τα έχουν ακούσει από άλλους, δυστυχώς οι ίδιοι δεν έχουν κατέβει στο πραγματικό πεδίο της εργασίας.

 

Οι γενικεύσεις δεν έχουν σκοπό να υποβιβάσουν το συνδικαλισμό.

 

Εδώ βέβαια θα διαμαρτυρηθούν κάποιοι θα πουν ότι αυτές οι γενικεύσεις έχουν σκοπό να υποβιβάσουν το συνδικαλισμό. Σέβομαι και θεωρώ απαραίτητη την εκπροσώπηση. Και μάλιστα σε καιρούς που ο ατομισμός γιγαντώνεται και η συλλογική προσπάθεια φαίνεται ότι περνάει πάρα πολύ δύσκολες στιγμές. Νομίζω ότι το ζητούμενο πραγματικά στην κοινωνία μας είναι να ξαναγίνουμε συλλογικοί, να συνεργαζόμαστε μεταξύ μας, να ανταλλάσσουμε απόψεις και να προσπαθούμε να δουλέψουμε προστατεύοντας τους απλούς εργαζομένους από τις πιέσεις που δέχονται από κείνα τα πρόσωπα τα οποία κατέχουν το χρήμα και την εξουσία και προσπαθούν να κυριαρχήσουν στις ζωές μας.

 

Σε καμία περίπτωση λοιπόν, δεν θέλω να υποβιβάσω τον συνδικαλισμό. Αντίθετα θα ήθελα να ανέβει όσο περισσότερο ψηλά μπορεί για να μπορεί να στηρίζει και να δυναμώνει τις φωνές όλων μας. Όμως δεν μπορώ παρά να παρατηρήσω ότι ο περίφημος Ιατρικός Σύλλογος Αθηνών, χάρη ίσως και στην σύνθεση του, πάντοτε αποτελεί την ουρά της εξουσίας. Παριστάνει ότι αγωνίζεται για τα δικαιώματα των εργαζομένων, αλλά στην πραγματικότητα δημιουργεί ισορροπίες και το λυπηρό είναι ότι πολλές από τις αποφάσεις του λαμβάνονται κατά τέτοιο τρόπο όπου δεν διακρίνει κανείς καμία αντίδραση από τις πλευρές εκείνες που θα είχαν κάθε λόγο να υπερασπιστούν δικαιώματα και να υψώσουν φωνή διαμαρτυρίας.

 

Θα πούμε βέβαια κάποιοι ότι αυτό οφείλεται στην απόφαση και στην γνώμη των γιατρών που επιλέγουν αυτές τις ηγεσίες. Είναι αλήθεια ότι η αδιαφορία, η άρνηση ή η απογοήτευση οδηγούν πάρα πολλούς, την πλειοψηφία των γιατρών στο να μην ψηφίζουν. Υπάρχει μια ομάδα που βρίσκεται γύρω από την εξουσία και η οποία καθορίζει τα αποτελέσματα και είναι μειοψηφία.

 

Το ιδανικό θα ήταν αυτοί οι συνεπείς επαγγελματίες να συγκροτούν αξιόπιστες ομάδες που δε θα απορροφώνται από το σύστημα γιατί θα έχουν τη δύναμη να το κάνουν.

 

Θα πρέπει να στραφούμε και προς τους εαυτούς μας για να αναγνωρίσουμε. την αιτία του κακού, αλλά ταυτόχρονα δεν θα μπορούμε παρά να δικαιώσουμε κάποιες ανησυχίες, κάποιους προβληματισμούς και αρνήσεις των ανθρώπων που βλέπουν ότι δεν μπορούν να εκπροσωπηθούν από τα υπάρχοντα σχήματα. Αλλά και ότι νέο σχήμα εμφανίζεται τις περισσότερες φορές είτε διαλύεται είτε ενσωματώνεται σε αυτό που αποκαλούμε σύστημα.

 

Θα ήταν ευχής έργον να μπορούσαμε όχι να επιλέξουμε μερικούς καλούς, γιατί η ψήφος μας μπορεί να στρέφεται προς τους ολίγους καλούς οι καλοί όμως ανήκουν σε κάποιες ομάδες και τελικά δεν είναι εκείνοι που θα εκπροσωπήσουν αλλά αυτοί τους οποίους έχει επιλέξει το σύστημα. Το ιδανικό θα ήταν αυτοί οι συνεπείς επαγγελματίες να συγκροτούν αξιόπιστες ομάδες που δε θα απορροφώνται από το σύστημα γιατί θα έχουν τη δύναμη να το κάνουν.

 

Φοβάμαι ότι τα αποτελέσματα του ιατρικού συλλόγου θα είναι μια για μια ακόμη φορά μια από τα ίδια και αυτό θα απομακρύνει ακόμα περισσότερο τους ανθρώπους από την τελευταία μας ελπίδα που είναι η κοινή προσπάθεια και ο κοινός αγώνας για να φέρουμε κάτι καλύτερο στις ζωές μας και στον τόπο μας.

 

πηγή