Εσύ ήξερες ότι… Μια επιγραφή τεσσάρων σειρών αποκαλύπτει την ιστορία ενός πύργου στα Τείχη της Θεσσαλονίκης.

Η Θεσσαλονίκη κρύβει ιστορίες σε κάθε γωνιά της. Από κτίρια και σημεία που προσπερνάμε καθημερινά μέχρι ιστορίες και μικρές λεπτομέρειες της πόλης που δύσκολα προσέχει κανείς ή δεν έχει ακούσει κάτι γι’ αυτές. 

 

Αυτή η στήλη ξεψαχνίζει μικρά και μεγάλα μυστικά της πόλης. Εσύ ήξερες ότι… μια πλινθόγραφη εντειχισμένη τεσσάρων σειρών επιγραφή βρίσκεται στα Βόρεια Τείχη της Θεσσαλονίκης. Θα την βρει κανείς στον Πύργο του Μανουήλ Παλαιολόγου η κατασκευή του οποίου ανάγεται στον 14ο αιώνα. 

 

Ο πύργος φέρει στη βόρεια πλευρά του πλινθόγραφη εντειχισμένη τεσσάρων σειρών επιγραφή η οποία αναφέρει: “ΣΘΕΝ(Ε)Ι ΜΑΝΟΥΗΛ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΣΤΟΥ ΔΕΣΠΟΤΟΥ ΉΓΕΙΡΕ ΤΟΝΔΕ ΠΥΡΓΟΝ (ΑΥ). (ΣΥΝ) ΤΩ ΤΕΙΧΙΩ ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΔΟΥΞ ΑΠΟΚΑΥΚΟΣ ΕΚ ΒΑΘΡΩΝ ΣΘΕΝ(ΕΙ) ΜΑΝΟΥΗΛ ΤΟΥ ΚΡΑΤΙΣΤΟΥ (ΔΕΣΠΟΤΟΥ)”, δηλαδή ότι οι εργασίες ανέγερσης έγιναν από τον Δούκα Γεώργιο Απόκαυκο με εντολή και έξοδα του αυτοκράτορα Μανουήλ Β΄Παλαιολόγοθ.

 

Ο Γεώργιος Απόκαυκος ήταν μέλος της οικογένειας Απόκαυκος που είχε εξέχουσα θέση στην Βυζαντινή αυτοκρατορία από τον 10o μέχρι τον 15o αιώνα και το 1403 όταν ήταν αυτοκράτορας ο Μανουήλ Β’ ο Παλαιολόγος, ήταν άρχοντας της Κωνσταντινούπολης.

 

Η επιγραφή αναφέρεται στον Δεσπότη Μανουήλ, άρχοντα για πολλά χρόνια της πόλης, αδελφού του Δεσπότη της Ηπείρου Θεοδώρου Αγγέλου Κομνηνού. Μετά την πτώση της Κωνσταντινούπολης στους Λατίνους το 1204, η Θεσσαλονίκη έπεσε στα χέρια του Βονιφάτιου, Μαρκησίου του Μομφεράτου, που βασίλεψε σχεδόν 18 χρόνια και εκδιώχτηκε με τη σειρά του από τον Θεόδωρο, Δεσπότη της Ηπείρου το 1222. 

 

Στην οχύρωσή που έγινε τότε δεν υπάρχει κανόνας τοιχοποιίας ούτε και τάξη στις ζώνες των πλίνθων. Οι πύργοι αποτελούσαν βασικά συστατικά των τειχών καθώς είχαν στόχο την ενίσχυση της οχύρωσης. Ορθωνόταν σε ορισμένες αποστάσεις κατά μήκος του τείχους, ήταν αρκετά ισχυρής κατασκευής και υψώνονταν κυρίως από τη μια και την άλλη πλευρά των πυλών στις γωνίες του τείχους και γενικά σε όλα τα ευπαθή σημεία της άμυνας. Το σχήμα τους ήταν συνήθως τετράγωνο, τριγωνικό, πολύγωνο, κυκλικό ή ημικυκλικό. Πιο ισχυροί ήταν αυτοί που είχαν σχήμα κυκλικό ή τριγωνικό. Οι τετράγωνοι προσβάλλονταν ευκολότερα και δεν άντεχαν στις πολεμικές μηχανές, ωστόσο προτιμούνταν στην Ανατολή, καθώς ήταν ευκολότεροι στην κατασκευή τους. Σχεδόν όλοι αποτελούνταν από δύο ορόφους. Ο κάτω χρησίμευε ως αποθήκη πολεμοφοδίων είτε ως χώρος διαμονής της φρουράς. Ο πάνω προοριζόταν για άμυνα. Η απόσταση του ενός πύργου από τον άλλον δεν υπερέβαινε το βεληνεκές όπλου της εποχής. Αυτό συνέβαινε ώστε σε περίπτωση κατάληψης από εχθρούς να είναι εύκολη η απώθησή τους από τους διπλανούς πύργους. Από τεχνική άποψη, οι πύργοι ήταν ανεξάρτητοι από τα μεταπύργια ώστε να μην υπάρχει φόβος η πτώση του ενός να παρασύρει τον άλλο.

 

Πηγές: 

Γ. Γούναρη (1976), Τα τείχη της Θεσσαλονίκης, Θεσσαλονίκη: Ι.Μ.Χ.Α., Γ. Βελένη, (1988) 

Τα τείχη της Θεσσαλονίκης: Από τον Κάσσανδρο ως τον Ηράκλειο, Θεσσαλονίκη: University Studio Press, Ν. Πούλου (2012), 

‘Τείχη’ στο Αποτυπώματα: Η βυζαντινή Θεσσαλονίκη σε φωτογραφίες και σχέδια της Βρετανικής Σχολής Αθηνών (1888-1910), Κ. Νίγδελη (2016), 

Δήμος Νεάπολης-Συκεών «Ο μεγάλος Καλλικρατικός Δήμος».

πηγή

το είδαμε ΕΔΩ 

Ἅγιος Παΐσιος: Ἡ λύπη γιὰ τὰ σφάλματά μας

– Γέροντα, πῶς θὰ βοηθηθῆ κανεὶς νὰ μὴν ξανακάνη τὸ ἴδιο σφάλμα;

 

– ῍ Αν πονέση πραγματικὰ γιὰ τὸ σφάλμα του, δὲν θὰ τὸ ξανακάνη. Πρέπει νὰ ὑπάρχη ἐσωτερικὴ συντριβὴ μὲ εἰλικρινῆ μετάνοια, γιὰ νὰ διορθωθῆ. Γι᾿ αὐτὸ λέει ὁ Ἀββᾶς Μάρκος ὁ Ἀσκητής: «Ἂν ὁ ἄνθρωπος δὲν στενοχωρηθῆ κατ᾿ ἀναλογίαν τοῦ σφάλματός του, εὔκολα περιπίπτει εἰς τὸ αὐτὸ σφάλμα»[1]. Δηλαδή, ἂν εἶναι μικρὸ τὸ σφάλμα, χρειάζεται μικρότερη μετάνοια, ἂν εἶναι μεγαλύτερο, μεγαλύτερη μετάνοια. Ὅταν κανεὶς δὲν πιάνη τὸ μέγεθος τῆς πτώσεώς του καὶ δὲν λυπᾶται «κατ᾿ ἀναλογίαν τοῦ σφάλματος», τότε εὔκολα πέφτει στὸ ἴδιο ἢ καὶ σὲ μεγαλύτερο σφάλμα.

 

– Πῶς θὰ καταλάβουμε ὅτι δὲν λυπηθήκαμε «κατ᾿ ἀναλογίαν τοῦ σφάλματος»;

 

– Ἀπόδειξη ἂν πέφτετε πάλι στὸ ἴδιο σφάλμα. Ὕστερα, ὅταν παρακολουθῆτε τὸν ἑαυτό σας, νὰ μὴν κάνετε μόνο διάγνωση. Ἐσεῖς συνέχεια κάνετε μικροβιολογικὲς ἐξετάσεις, βρίσκετε τὸ μικρόβιο, τὸ κοιτᾶτε καὶ λέτε: «πρέπει νὰ τὸ σκοτώσω», ἀλλὰ δὲν ἀρχίζετε θεραπεία. Ἐντάξει, διαπιστώσατε ὅτι ἔχετε μιὰ πάθηση. Τάκ, νὰ κοιτάξετε πῶς θὰ τὴν θεραπεύσετε. Τί ὠφελεῖ νὰ κάνετε συνέχεια ἀναλύσεις–ἀναλύσεις, χωρὶς νὰ προσπαθῆτε νὰ διορθωθῆτε; Λέτε: «ἔχω ἐκεῖνο τὸ πάθος, ἔχω τὸ ἄλλο», ἀλλὰ δὲν τὰ κόβετε καὶ παραμένετε στὰ ἴδια μοιρολογώντας. Ἔτσι σπαταλᾶτε τὶς δυνάμεις σας καὶ χαραμίζεστε. Χαραμίζετε τὸ μυαλό σας, τὴν καρδιά σας. Ἀρρωσταίνετε ἀπὸ τὴν στενοχώρια καὶ ὕστερα δὲν κάνετε τίποτε. Ἔπειτα, ὅταν γίνετε καλά, ἀρχίζετε: «Καὶ γιατί τότε ἀρρώστησα καὶ πῶς ἀρρώστησα;». Δὲν λέω, θὰ παρακολουθῆτε τὸν ἑαυτό σας, δὲν θὰ ἀφήνετε τὰ σφάλματά σας νὰ περνᾶνε ἀπαρατήρητα, ἀλλὰ μέχρις ἑνὸς σημείου, βρὲ παιδάκι μου, καὶ ἡ στενοχώρια! Ὄχι ἀδιαφορία, ἀλλὰ ὄχι καὶ κακομοιριά! Ἔκανες κάτι ποὺ δὲν ἦταν σωστό; Τὸ σκέφτηκες; Τὸ εἶδες; Τὸ ἀναγνώρισες; Τὸ ἐξομολογήθηκες; Προχώρα· μὴ σκαλώνης. Κράτησέ το μόνο στὸν νοῦ σου, γιὰ νὰ προσέξης ἄλλη φορά, ἂν σοῦ δοθῆ παρόμοια ἀφορμή. Ἡ στενοχώρια γιὰ τὰ σφάλματά μας εἶναι ἄσκοπη, ὅταν δὲν προσπαθοῦμε νὰ τὰ διορθώσουμε. Εἶναι σὰν νὰ κλαῖμε ἕναν ἄρρωστο συνέχεια, χωρὶς νὰ τοῦ προσφέρουμε βοήθεια γιὰ νὰ ἀναρρώση.

 

– Καὶ ὅταν, Γέροντα, δίκαια ταλαιπωρῆσαι γιὰ ἕνα σφάλμα σου, καὶ τότε δὲν πρέπει νὰ λυπᾶσαι;

 

– Ὄχι, πρέπει νὰ λυπᾶσαι, ἀλλὰ ἡ λύπη νὰ εἶναι ἀνάλογη, σύμμετρη μὲ τὸ σφάλμα σου. Ἂν δὲν πονέσης, θὰ εἶσαι «τραλαλὰ» καὶ θὰ ξαναπέσης στὸ ἴδιο λάθος· δὲν θὰ διορθωθῆς. Ὅταν ὅμως ἀπὸ τὴν λύπη τῆς μετανοίας περνᾶς στὴν ἀπόγνωση, τότε σημαίνει ὅτι ἔχεις λυπηθῆ περισσότερο ἀπὸ ὅσο ἔπρεπε. Σ᾿ αὐτὲς τὶς περιπτώσεις χρειάζεται νὰ δώσης στὸν ἑαυτό σου λίγο κουράγιο καὶ νὰ ἀντιμετωπίσης τὸ σφάλμα μὲ λίγη καλὴ ἀδιαφορία.

 

Ἀπὸ τὸ βιβλίο Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου ΛΟΓΟΙ Γ’ «Πνευματικὸς ἀγώνας»

 

Παραπομπή 

 

[1] Βλ. Ὁσίου Μάρκου τοῦ Ἀσκητοῦ, Περὶ τῶν οἰομένων ἐξ ἔργων δικαιοῦσθαι, κεφ. σιε´, Φιλοκαλία τῶν ἱερῶν Νηπτικῶν, τόμος Α´, ἔκδ. «Ἀστήρ», Ἀθῆναι 1984, σ. 124.

 

ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΣ 

Δελτία Τύπου της ΝΙΚΗΣ για την κοροϊδία στα καύσιμα και την κατάρρευση των δεικτών ανάπτυξης

Αθήνα, 18/9/2026
 

ΝΙΚΗ: Φτάνει η κοροϊδία με τα καύσιμα – Μειώστε τώρα τους φόρους στην αντλία

 

Την ώρα που οι πολίτες αναστενάζουν στα πρατήρια, την ώρα που νοικοκυριά και επιχειρήσεις βλέπουν το ενεργειακό κόστος να εκτοξεύεται, η κυβέρνηση βγάζει ξανά από το συρτάρι επιδόματα, επιδοτήσεις και «πακέτα στήριξης».

 

Ο Πρωθυπουργός δηλώνει ότι δεν υπάρχουν μεγάλα δημοσιονομικά περιθώρια. Γιατί, όμως, η απάντηση πρέπει να είναι μονίμως επιδόματα και όχι λιγότεροι φόροι;

 

Στην αμόλυβδη ο Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης είναι 70 λεπτά το λίτρο, όταν το ελάχιστο ευρωπαϊκό όριο είναι περίπου 36 λεπτά. Στο diesel ο ΕΦΚ είναι 41 λεπτά το λίτρο. Και πάνω στη φορολογητέα αξία επιβάλλεται επιπλέον ΦΠΑ 24%.

 

Και εδώ προκύπτει ένα ακόμη ερώτημα: γιατί η Ελλάδα διατηρεί ΦΠΑ 24%, όταν χώρες με υψηλότερους μισθούς και μεγαλύτερη αγοραστική δύναμη, όπως η Γαλλία και η Γερμανία, έχουν κανονικό συντελεστή ΦΠΑ 20% και 19% αντίστοιχα; Στη Γαλλία μάλιστα προβλέπεται η επιστροφή του ΦΠΑ στο 100% για τις επιχειρήσεις ενώ η Γερμανία επιδιώκει την έκτακτη μείωση του από το 19% στο 7%.

 

Εδώ γιατί η κυβέρνηση δεν ανοίγει επιτέλους τη συζήτηση για μείωση του ΦΠΑ; Γιατί δεν μειώνει ουσιαστικά τον ΕΦΚ; Γιατί δεν αξιοποιεί το περιθώριο που υπάρχει μέχρι τα ευρωπαϊκά ελάχιστα; Και γιατί πρώτα παίρνει από την τσέπη του πολίτη μέσω της βαριάς φορολογίας και μετά επιστρέφει ένα μέρος των χρημάτων βαφτίζοντάς το “στήριξη”;

 

Η ΝΙΚΗ προτείνει δραστική μείωση του ΕΦΚ στην αμόλυβδη και στο diesel, ουσιαστική αποκλιμάκωση της φορολογίας στο πετρέλαιο θέρμανσης και μείωση της φορολογικής επιβάρυνσης μέσω ΦΠΑ, με αυστηρούς ελέγχους ώστε το όφελος να φτάνει στην αντλία.

 

Όχι άλλα “pass” και προσωρινά μπαλώματα. Μειώστε τους φόρους. Ρίξτε τις τιμές στην αντλία. Οι πολίτες χρειάζονται πραγματική ανάσα, όχι απλώς την επιστροφή ενός μικρού μέρους από όσα τους παίρνει το ίδιο το κράτος.

 

Eurostat: Κατάρρευση των δεικτών ανάπτυξης με 9 στους 10 να δυσκολεύονται να βγάλουν τον μήνα

 

Η τελευταία έρευνα της Eurostat είναι αποκαλυπτική και για το πώς ζουν οι Έλληνες, αλλά και για τα ψέματα και τις μισές αλήθειες που ψελλίζει η κυβέρνηση.

 

Σήμερα, 9 στους 10 πολίτες, δηλώνουν πως δυσκολεύονται να τα βγάλουν πέρα, ποσοστό υπερδιπλάσιο από τον ευρωπαϊκό μέσο όρο.

 

Η εικόνα αυτή συμπληρώνεται και από άλλη μία θλιβερή διαπίστωση. Είμαστε φτωχότεροι από την Ελλάδα του πρώτου μνημονίου και της βίαιης δημοσιονομικής προσαρμογής του 2010.

 

Η Ελλάδα της κυβέρνησης Μητσοτάκη έχει και «πρωτιές»:

 

•⁠ ⁠Οι 13 περιφέρειες της χώρας είναι μακράν πρώτες στις ανικανοποίητες ιατρικές ανάγκες

•⁠ ⁠Η Ελλάδα είναι πρώτη στην μείωση του πραγματικού εισοδήματος με πτώση 22,03%.

•⁠ ⁠Το 18,1%, δηλώνει ότι δεν έχει την οικονομική δυνατότητα να διατηρεί επαρκώς ζεστό το σπίτι του.

 

Αρνητική είναι η εικόνα και στην αγορά εργασίας. Ενώ στην ΕΕ ο αριθμός των απασχολουμένων αυξήθηκε κατά 0,1% έναντι του προηγούμενου τριμήνου, στην Ελλάδα μειώθηκε κατά 0,4%. παρότι το ελληνικό ΑΕΠ εξακολουθεί να αυξάνεται.

 

Οι ελληνικές εξαγωγές αυξήθηκαν κατά 2,2% σε ετήσια βάση, περίπου με τον μισό ευρωπαϊκό ρυθμό, την ώρα που οι εισαγωγές αυξήθηκαν κατά 3,7%, δηλαδή 70% ταχύτερα από τις εξαγωγές.

 

Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η απότομη απώλεια δυναμικής των επενδύσεων. Ο ακαθάριστος σχηματισμός παγίου κεφαλαίου αυξήθηκε κατά 6,1% σε ετήσια βάση, όταν μόλις ένα τρίμηνο νωρίτερα ο αντίστοιχος ρυθμός έφθανε το 12,1% παρά τα χρήματα του Ταμείου Ανάκαμψης

 

Στη ΝΙΚΗ πιστεύουμε ότι μετά από 7 χρόνια αντιλαϊκής κυβερνητικής οικονομικής πολιτικής, η ελληνική οικονομία παραμένει εγκλωβισμένη στις ίδιες δομικές αδυναμίες και οι Έλληνες φτωχοποιούνται.

 

Η 8ετία Μητσοτάκη μετριέται:

 

•⁠ ⁠σε παραγωγή που δεν έγινε,

•⁠ ⁠σε εξαγωγές που υστέρησαν,

•⁠ ⁠σε ευρωπαϊκούς πόρους που δεν μεταφράστηκαν στην αναγκαία οικονομική δυναμική

•⁠ ⁠σε ευκαιρίες που χάθηκαν

•⁠ ⁠σε μειωμένο επίπεδο διαβίωσης

•⁠ ⁠σε υπερκέρδη για την οικονομική ελίτ

Ο Ν.ΔΑΠΕΡΓΟΛΑΣ ΣΤΟΝ FOCUS FM ΓΙΑ ΤΟ ΔΥΣΤΟΠΙΚΟ ΣΚΗΝΙΚΟ ΠΟΥ ΔΙΑΜΟΡΦΩΝΕΤΑΙ ΓΥΡΩ ΜΑΣ

Το εφιαλτικό σκηνικό που διαμορφώνεται ολόγυρα μας - και όσον αφορά γενικότερα τις ζοφερές διεθνείς εξελίξεις, αλλά και ειδικότερα ως προς τα άθλια δυστοπικά μέτρα του ελλαδικού νεοταξικού καθεστώτος - ένα πραγματικά ασφυκτικό σκηνικό καταστροφής, φτωχοποίησης, στυγνής επιβολής και ολοκληρωτικού ψηφιακού ελέγχου, την ώρα που δυστυχώς μέγα μέρος του λαού μας συνεχίζει να καθεύδει ασχολούμενο με σκουπίδια και πομφόλυγες, ήταν το βασικό θέμα της χτεσινής ραδιοφωνικής παρουσίας του Νεκτάριου Δαπέργολα στον Focus FM, ενώ ταυτόχρονα σχολιάστηκαν και άλλα θέματα της (πολιτικής και εκκλησιαστικής) επικαιρότητας. Παρατίθεται πιο κάτω το σχεδόν 30λεπτο ηχητικό…

Οι κεφαλαιοκράτες που χρηματοδότησαν την μπολσεβίκικη επανάσταση

15/9/2026 • Άρθρο του Nathan Triner

 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν είναι μια κοινωνία ελεύθερης αγοράς ή μια πραγματικά «καπιταλιστική» κοινωνία, αλλά μια κοινωνία παρεοκρατικού καπιταλισμού και κρατικής πρόνοιας. Δηλαδή, πολλές μεγάλες επιχειρήσεις δεν ανταγωνίζονται για να ικανοποιήσουν τον καταναλωτή, αλλά αντίθετα για τα καταναγκαστικά προνόμια της κυβέρνησης.

 

Είναι καλά τεκμηριωμένο ότι το μονοπώλιο δεν μπορεί να υπάρξει σε μια κοινωνία ελεύθερης αγοράς. Οι δυνάμεις του ανταγωνισμού θα εισάγουν πάντα νέους ανταγωνιστές σε έναν συγκεκριμένο τομέα, ειδικά όταν υπάρχουν μεγάλα χρηματικά ποσά προς απόκτηση. Ωστόσο, ορισμένοι οξυδερκείς επιχειρηματίες παρατηρούν ότι μπορούν να στραγγαλίσουν τον ανταγωνισμό τους εν τη γενέσει του μέσω του κράτους. Ασκούν πιέσεις για μια νομοθεσία που δημιουργεί τεχνητά εμπόδια εισόδου, παράλογους κανονισμούς για τον τρόπο με τον οποίο πρέπει να διεξάγονται οι παραγωγικές διαδικασίες, επιδοτήσεις, ειδικούς φόρους ή άλλα εφευρετικά εμπόδια. Είναι πολύ πιο εύκολο να «στραφεί στην πολιτική» κάποιος και να ενώσει τις δυνάμεις του με την κυβέρνηση στην παρασιτική της άντληση πλούτου από την οικονομία. Το όνειρο ενός μονοπωλητή είναι να έχει μια κυβέρνηση να του παραχωρεί το αποκλειστικό μονοπώλιο σε έναν κλάδο.

 

Υπάρχουν πολλά παραδείγματα παρεοκρατίας στην πράξη. Ωστόσο, ένα ιστορικό παράδειγμα αποδεικνύεται ιδιαίτερα ενδιαφέρον, καθώς ρίχνει φως στο πόσο μακριά είναι διατεθειμένοι να φτάσουν οι μονοπωλητές για να αποκτήσουν ένα τέτοιο κρατικό προνόμιο. Το εν λόγω γεγονός είναι η Μπολσεβίκικη Επανάσταση στη Ρωσία. Πολλά στοιχεία δείχνουν ότι μεγάλες επιχειρήσεις στις ΗΠΑ - με επίκεντρο τους ομίλους J.D. Rockefeller και J.P. Morgan - βοήθησαν στη χρηματοδότηση των Μπολσεβίκων χρησιμοποιώντας τα τεράστια κεφάλαια και την επιρροή τους. Μολονότι παραμένει ανοιχτό το ερώτημα εάν οι Μπολσεβίκοι θα είχαν πετύχει στην κατάληψη της Ρωσίας και στην επακόλουθη δημιουργία της Σοβιετικής Ένωσης χωρίς αυτή τη βοήθεια, αυτές οι μεγάλες επιχειρήσεις έπαιξαν σίγουρα ρόλο.

 

Γιατί όμως αυτές οι «καπιταλιστικές» εταιρείες να βοηθήσουν στη χρηματοδότηση των Μαρξιστών Μπολσεβίκων επαναστατών; Μήπως τους προσέλκυσαν κρυφά οι κίβδηλες υποσχέσεις του κομμουνισμού; Πιθανότατα, όχι. Ορισμένες εταιρείες που βοήθησαν τους Μπολσεβίκους βοήθησαν επίσης και τους εχθρούς τους, πιθανώς για να έχουν επιρροή σε οποιαδήποτε πλευρά νικούσε. Ως μονοπωλιακοί καπιταλιστές, συνειδητοποίησαν ότι μια αναποτελεσματική οικονομία διοικούμενη από έναν ολοκληρωτικό, σοσιαλιστικό κεντρικό σχεδιασμό παρείχε την τέλεια αιχμάλωτη αγορά για εκείνους, υποθέτοντας ότι θα είχαν καλές σχέσεις με τους σοσιαλιστές μεσίτες της εξουσίας. Σε αυτή την περίπτωση, οι μονοπωλητές μπορούν εύκολα να επιτύχουν την «προστασία» τους από την ολοκληρωτική κυβέρνηση και να εκμεταλλευτούν τους καταναλωτές, οι οποίοι αναγκάζονται να αγοράζουν από αυτούς επειδή δεν υπάρχει εναλλακτική λύση. Αυτή η ρύθμιση είναι ιδιαίτερα πλεονεκτική όταν η εν λόγω αιχμάλωτη αγορά είναι τόσο μεγάλη όσο η Ρωσία. Επομένως, η συμμαχία μεταξύ αυτών των δύο φαινομενικά εχθρικών ομάδων δεν είναι κάτι δύσκολο να το φανταστεί κανείς.

 

Αυτή η κατάσταση είναι στην ίδιο μήκος κύματος με τη δημιουργία του Ομοσπονδιακού Συστήματος Κεντρικών Τραπεζών (Federal Reserve System). Όπως περιγράφει λεπτομερώς ο Murray Rothbard στην ιστορία του για την Ομοσπονδιακή Τράπεζα, τα ίδια αυτά μονοπωλιακά συμφέροντα - επικεντρωμένα σε μεγάλο βαθμό στους Morgan και Rockefeller - προώθησαν το παρασιτικό Ομοσπονδιακό Σύστημα των Κεντρικών Τραπεζών. Αυτό τους έδωσε ένα τραπεζικό μονοπώλιο στις ΗΠΑ, παρόμοιο, κατ’ αρχήν, με το μονοπώλιο που προσπάθησαν να αποκτήσουν στη Ρωσία. Αξίζει να σημειωθεί ότι οι μονοπωλιακοί «καπιταλιστές» είναι εχθροί των laissez-faire καπιταλιστών που ακολουθούν την παράδοση των Murray Rothbard, Ludwig von Mises κ.λπ. Οι μονοπωλιακοί μπορεί να διευθύνουν επιχειρήσεις, αλλά εξακολουθούν να οφείλουν τον πλούτο τους στην κυβερνητική εξουσία, όχι στην ικανοποίηση του καταναλωτή.

 

Οι μονοπωλητές της Wall Street υποστηρίζουν τους Μπολσεβίκους

 

Πολλά από τα στοιχεία που υποστηρίζουν αυτό το γεγονός παρουσιάζονται λεπτομερώς στο έργο του Antony Sutton με τίτλο «Η Γουόλ Στριτ και η Μπολσεβίκικη Επανάσταση». Ο Sutton παρέχει σημαντικές αποδείξεις ότι η παραδοσιακή ιδέα πως όλοι οι κομμουνιστές και οι καπιταλιστές είναι άσπονδοι εχθροί δεν είναι αληθής, τουλάχιστον όταν εμπλέκονται οι παρεοκρατικοί καπιταλιστές. Ο Sutton —χρησιμοποιώντας σε μεγάλο βαθμό το Decimal File του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ— αποκαλύπτει πολλούς ενδιαφέροντες δεσμούς μεταξύ των μεγάλων επιχειρήσεων των ΗΠΑ και των Μπολσεβίκων επαναστατών.

 

Για παράδειγμα, μερικά μόνο αξιοσημείωτα γεγονότα που καταγράφει ο Sutton είναι: Ο Λέον Τρότσκι, ένας από τους βασικούς μαρξιστές επαναστάτες, μαζί με τον Λένιν, ο οποίος βοήθησε στην ανατροπή της ρωσικής κυβέρνησης, έλαβε μεγάλη βοήθεια από τους μονοπωλητές της Wall Street κατά την επιστροφή του στη Ρωσία τον Μάιο του 1917, λίγο πριν από την Οκτωβριανή Επανάσταση. Ο Αμερικανικός Ερυθρός Σταυρός αφομοιώθηκε από τους μονοπωλητές της Wall Street. Χρησιμοποίησαν την αποστολή του Ερυθρού Σταυρού στη Ρωσία το 1917 ως κάλυψη για οικονομικούς και πολιτικούς ελιγμούς με τους επαναστάτες εκεί. (Το προσωπικό της αποστολής δεν αποτελείτο μόνο από διπλάσιο περίπου αριθμό χρηματιστών και μηχανικών σε σύγκριση με τους γιατρούς και το ιατρικό προσωπικό, αλλά επίσης όλοι οι γιατροί εγκατέλειψαν την αποστολή επειδή ήταν αηδιασμένοι με τους πολιτικούς ελιγμούς των υπόλοιπων μελών).

 

Μια επιδρομή του 1919 στο Soviet Bureau στη Νέα Υόρκη αποκάλυψε έγγραφα που αποδείκνυαν την αλληλογραφία με τον επικεφαλής του γραφείου, Ludwig Martens, και με πολλές αμερικανικές μεγάλες επιχειρήσεις. Τα έγγραφα δείχνουν ότι ορισμένες από αυτές τις εταιρείες βοήθησαν ακόμη και στη χρηματοδότηση του Soviet Bureau. Η JP Morgan, ελεγχόμενη από την Guaranty Trust Company - ένας σημαντικός χρηματοοικονομικός παράγοντας στη Wall Street - διοχέτευσε παράνομο μπολσεβίκικο χρυσό στις ΗΠΑ, ώστε οι Μπολσεβίκοι να μπορέσουν να πραγματοποιήσουν κρίσιμες αγορές πόρων από το εξωτερικό. Επιπλέον, το 1922, ο Max May της Guaranty Trust έγινε διευθυντής στην πρώτη Σοβιετική Κρατική Τράπεζα, την Ruskombank, ενισχύοντας περαιτέρω τη σχέση της Guaranty Trust με την κυβέρνηση των Μπολσεβίκων.

 

Στο Decimal File του Υπουργείου Εξωτερικών, ένα αντίγραφο μιας έκθεσης της Scotland Yard Intelligence του 1919 αναφέρει λεπτομερώς ότι οι κυβερνήσεις γνώριζαν τη σύνδεση του Guaranty Trust με τους Μπολσεβίκους,

 

Ο Martens βρίσκεται στο προσκήνιο. Δεν φαίνεται να υπάρχει αμφιβολία για τη σύνδεσή του με την Εταιρεία Guarantee [ sic ] Trust, αν και είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι μια τόσο μεγάλη και ισχυρή επιχείρηση έχει συναλλαγές με μια μπολσεβίκικη εταιρεία.

 

Από όλα τα γεγονότα, η επιστροφή του Λέον Τρότσκι στη Ρωσία το 1917 είναι αρκετά ενδιαφέρουσα επειδή ήταν μια κεντρική φυσιογνωμία στην Μπολσεβίκικη Επανάσταση. Ο Τρότσκι απελάθηκε από την Ευρώπη εξαιτίας ουσιαστικά «επαναστατικών δραστηριοτήτων» και στη συνέχεια κατέληξε στη Νέα Υόρκη. Προχώρησε στην απόκτηση αμερικανικού διαβατηρίου σε μια εποχή που το Υπουργείο Εξωτερικών προσπαθούσε να αυστηροποιήσει καθολικά τις διαδικασίες των διαβατηρίων. Ο Τζένινγκς Κ. Γουάιζ, στο βιβλίο του Γούντροου Γουίλσον: Μαθητής της Επανάστασης, ισχυρίζεται ότι ο Γούντροου Γουίλσον χρησιμοποίησε την επιρροή του για να διασφαλίσει ότι ο Τρότσκι θα λάμβανε αμερικανικό διαβατήριο, το οποίο χρησιμοποίησε για να εισέλθει στη Ρωσία.

 

Αφού ο Τρότσκι χρησιμοποίησε το αμερικανικό του διαβατήριο για να φύγει από τη Νέα Υόρκη, οι Βρετανοί αξιωματούχοι της Αυτοκρατορίας τον απομάκρυναν αυτόν και τους συνεργάτες του από το υπερωκεάνιο SS Kristianiafjord και τους συνέλαβαν στο Χάλιφαξ της Νέας Σκωτίας στις 3 Απριλίου 1917. Συνελήφθησαν επειδή θεωρούνταν ύποπτοι ως Ρωσογερμανοί σοσιαλιστές με στόχο την ανατροπή της υπάρχουσας κυβέρνησης στη Ρωσία, κάτι που, όπως αποδεικνύει η ιστορία, δεν ήταν λάθος. Τώρα η ιστορία γίνεται ενδιαφέρουσα. Είναι απολύτως πιθανό ο Τρότσκι να μην είχε καταφέρει να επιστρέψει στη Ρωσία, αν η απελευθέρωσή του από το Χάλιφαξ δεν είχε επιταχυνθεί χάρη σε μερικά ισχυρά άτομα.

 

Στα αρχεία της καναδικής κυβέρνησης, υπάρχει ένα τηλεγράφημα σχετικά με τον Τρότσκι από έναν εισαγγελέα της Νέας Υόρκης, τον Νίκολας Αλεϊνίκοφ, προς τον αναπληρωτή γενικό διευθυντή ταχυδρομείου του Καναδά, Ρ.Μ. Κούλτερ. Ο Αλεϊνίκοφ ζητά από τον Κούλτερ να διερευνήσει τον λόγο κράτησης του Τρότσκι και του ζητά να παρέμβει εκ μέρους τους. Ο Άρθουρ Γουλφ της οδού Ιστ Μπρόντγουεϊ 134, στη Νέα Υόρκη, έστειλε επίσης ένα τηλεγράφημα στον Κούλτερ παρόμοιο με αυτό του Αλεϊνίκοφ. Ο αναπληρωτής γενικός διευθυντής του ταχυδρομείου δεν είχε καμία ευθύνη εντός του στρατού. Ανεξάρτητα από αυτό το γεγονός, ο Κούλτερ -αφού επιβεβαίωσε ότι έλαβε τα τηλεγραφήματα- παρενέβη εκ μέρους του Τρότσκι γράφοντας στον Υποστράτηγο Γουίλοουμπι Γκουάτκιν του Υπουργείου Πολιτοφυλακής και Άμυνας στην Οτάβα. Στην επιστολή του, ο Κούλτερ αναπαράγει τα τηλεγραφήματα Αλεϊνίκοφ και Γουλφ και ουσιαστικά εγγυάται την αξιοπιστία τους ως υπεύθυνων ανδρών που ενδιαφέρονται για την κατάσταση στη Ρωσία. Υπονοεί επίσης ότι, εάν ο Γκουάτκιν το κρίνει σκόπιμο, θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει την επιρροή του στις αγγλικές αρχές για να βοηθήσει τον Τρότσκι.

 

Ο Γκουάτκιν ήταν άνθρωπος με σημαντική επιρροή στον καναδικό στρατό. Έστειλε πολλά υπομνήματα στις διασυνδέσεις του στον καναδικό στρατό - ένα στις 14 Απριλίου 1917 και ένα άλλο στις 20 Απριλίου 1917 - υπονοώντας ότι η κράτηση του Τρότσκι ήταν ενδεχομένως μια αδικία και ζητώντας να επιταχυνθεί η λήψη της απόφασης σχετικά με την απελευθέρωσή του. Αυτή η πίεση από τον Γκουάτκιν φαίνεται να έπαιξε σημαντικό ρόλο στην απελευθέρωση του Τρότσκι. Επιβεβαίωσε σε επιστολή του προς τον Κούλτερ στις 21 Απριλίου ότι «οι φίλοι Ρώσοι σοσιαλιστές, πρόκειται να απελευθερωθούν και γίνονται διευθετήσεις για το πέρασμά τους στην Ευρώπη». Χρησιμοποιώντας μόνο τα αρχεία της καναδικής κυβέρνησης, οι λόγοι για τους οποίους ο Κούλτερ και ο Γκουάτκιν βοήθησαν τον Τρότσκι είναι άγνωστοι σύμφωνα με τον Sutton. Ανεξάρτητα από αυτό, είναι ενδιαφέρον το πώς η προσωπική παρέμβαση δύο πολιτών της Νέας Υόρκης, όχι Καναδών, οδήγησε σε μια αλυσίδα γεγονότων που επέτρεψε στον Τρότσκι να συνεχίσει το ταξίδι του προς τη Ρωσία εγκαίρως.

 

Σύνοψη

 

Υπάρχει μια πολύ πιο λεπτομερής τεκμηρίωση για τη βοήθεια των μονοπωλίων της Wall Street προς τους Μπολσεβίκους στο βιβλίο του Sutton, και αναμφίβολα πολλά στοιχεία αυτής της σύνδεσης παραμένουν κρυμμένα πίσω από ιδιωτικά αρχεία εταιρειών και απόρρητα κρατικά αρχεία. Σαφώς, δεν θα ήταν ωφέλιμο για τα μονοπώλια αν η γνώση του σχεδίου τους να αξιοποιούν το κράτος γινόταν εύκολο να την ανακαλύψει κανείς. Τα μονοπώλια είναι αποτέλεσμα της κυβερνητικής δράσης, και είναι εκπληκτικό τι κάνουν ορισμένα μονοπώλια για να ασκήσουν πιέσεις υπέρ αυτής της δράσης. Η τεράστια απώλεια ανθρώπινων ζωών, η βία και οι φρικαλεότητες για τις οποίες ήταν υπεύθυνη η Σοβιετική Ένωση θα πρέπει να ληφθούν υπόψη κατά την εξέταση αυτών των μονοπωλίων. Για να το θέσω επιεικώς, αυτοί οι μονοπωλητές της Wall Street φαίνεται πως είχαν μια ελαττωματική ηθική πυξίδα αν ήταν πρόθυμοι να χρηματοδοτήσουν τέτοιου είδους άτομα για χάρη του χρηματικού κέρδος.

 

[Πηγή άρθρου: The Crony Capitalists Who Financed the Bolshevik Revolution]

το είδαμε ΕΔΩ

Πώς βλέπουν οι πολίτες το μεταναστευτικό

Γράφει ο ΣΤΟΪΛΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ  

 

Σύμφωνα με δήλωση του θιασώτη του “πολυπολιτισμού” κ. Μητσοτάκη η κυβέρνησή του «κατάφερε και έλυσε το μεταναστευτικό αποτελεσματικά και με κοινωνική δικαιοσύνη» και ως εκ τούτου «στην Ελλάδα κανείς δεν ασχολείται με το μεταναστευτικό». 

 

Σχεδόν παραπλήσιες είναι όμως και οι τοποθετήσεις και άλλων κομμάτων εξουσίας, συμπεριλαμβανομένων και των “αριστερών”. Ενώ και όλα τα συστημικά ΜΜΕ προσπαθούν να υποβαθμίζουν τις επιπτώσεις από την παράνομη μετανάστευση εφαρμόζοντας πιστά το “Σύμφωνο για το μεταναστευτικό” του ΟΗΕ, στο οποίο συστήνεται στα ΜΜΕ να «ενσωματωθούν στο μηχανισμό ρύθμισης της μετανάστευσης» με μια «εποικοδομητική αντίληψη», που ερμηνεύεται και ως προτροπή για τον περιορισμό της ελεύθερης κριτικής σε θέματα μετανάστευσης.

 

Το ενιαίο “φιλομεταναστευτικό” αφήγημα όλων των παραπάνω είναι ότι για το μεταναστευτικό διαμαρτύρονται πλέον μόνο οι “ακροδεξιοί”, οι “ρατσιστές”, οι “ξενόφοβοι” κλπ, οι οποίοι, με τη σειρά τους, υποστηρίζουν ότι οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις σε συνεργασία με την βρυξελλιώτικη γραφειοκρατία απεργάζονται με την μεταναστευτική πολιτική τους ουσιαστικά την διάλυση των ευρωπαϊκών κοινωνιών.

 

Έτσι όμως μπορεί κανείς να ερμηνεύσει και γιατί δεν ενδιαφέρει την επίσημη Πολιτεία η εκπόνηση μιας όντως αξιόπιστης μελέτης-έρευνας για το πώς αντιμετωπίζει πραγματικά το μεταναστευτικό η ελληνική κοινωνία, παρότι, ως γνωστόν, μοιράζονται (συχνά με απευθείας ανάθεση) δεκάδες εκατομμύρια για κάθε είδους μελέτες, πολύ αμφιβόλου σκοπιμότητας και μηδενικού αποτελέσματος. Μια εμπειρική εικόνα αποκομίζει κανείς εύκολα βέβαια αν περιδιαβεί τα υπάρχοντα γκέτο της ευρύτερης περιοχής του κέντρου των Αθηνών ή αν ρωτήσει για τις εμπειρίες τους κάποιους από τους εναπομείναντες σε αυτά τα γκέτο Έλληνες.

 

Έτσι, όποιος θέλει να έχει μια σαφή εικόνα, στη βάση μιας αξιόπιστης επιστημονικής προσέγγισης του θέματος, είναι υποχρεωμένος να καταφύγει σε σχετικές έρευνες που έγιναν πρόσφατα σε κεντροευρωπαϊκές χώρες, με ανάλογο πληθυσμό με την Ελλάδα. Και μια τέτοια είναι η Αυστρία, όπου πραγματοποιήθηκε φέτος από το Ινστιτούτο δημοσκοπήσεων Peter Hajek Public Opinion Strategies (*) μια έρευνα με τίτλο “Τι σκέφτεται η Αυστρία;” (Was denkt Österreich?) (*).

 

Στη μελέτη ξεκαθαρίζεται κατ’ αρχάς τι σημαίνει για τους Αυστριακούς η περίφημη λέξη “ενσωμάτωση” (Integration), που τόσο δείχνουν να εμπιστεύονται οι ευρωπαϊκές ελίτ και γενικά ο “προοδευτικός” κόσμος, παρότι όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι παρά τη διάθεση δισεκατομμυρίων ευρώ η “ενσωμάτωση” δεν προχωρά όπως την φαντάζονται, ή μάλλον απέτυχε.

 

Τι πιστεύει η Αυστρία για το μεταναστευτικό

 

Για τους Αυστριακούς λοιπόν “ενσωμάτωση” σημαίνει: Η αναγνώριση/αποδοχή των νόμων (77%), ο σεβασμός στις αξίες και τους τρόπους συμπεριφοράς (75%), η καλή γνώση των γερμανικών (71%), η εργασία ή η εκπαίδευση (70%) και η ικανότητα αυτοσυντήρησης (69%). Η μεγάλη πλειοψηφία που βλέπει τη μετανάστευση με σκεπτικισμό δίνει έμφαση κυρίως στους προβληματικούς τομείς της γλώσσας, του δικαίου και της αγοράς εργασίας. Όσοι πάλι είναι πιο ανεχτικοί απέναντί της αναφέρουν συχνότερα τη συμμετοχή των μεταναστών σε “περίεργους” συλλόγους και την μικρή κοινωνική τους δεκτικότητα.

 

Στα μεγαλύτερα προβλήματα ενσωμάτωσης συγκαταλέγονται η βία για λόγους τιμής και η έλλειψη σεβασμού προς τις γυναίκες (90%), και ακολουθούν, με 89%, η ανεργία, η λήψη κοινωνικών επιδομάτων από μετανάστες (στη Γερμανία 3 στους 4 αποδέκτες επιδομάτων είναι μετανάστες, ενώ αποτελούν μόνο το 20% του συνολικού πληθυσμού), η απόρριψη της αυστριακής κουλτούρας και η έλλειψη γνώσης της γερμανικής γλώσσας. Επιπλέον, ένας στους δύο θα ενοχλούνταν αν είχε μουσουλμάνους γείτονες, το 63% πρόσφυγες και το 53% Ρομά. Τέλος, το 72% αισθάνεται ανασφάλεια σε περιοχές με υψηλό ποσοστό αλλοδαπών, ενώ το 70% νιώθει το ίδιο εκεί όπου δεν μιλιούνται καθόλου γερμανικά.

 

Οι κοινωνικές συνέπειες της μετανάστευσης αντιμετωπίζονται επίσης κριτικά από πολλούς από τους ερωτηθέντες και αφορά: Κοινωνικό σύστημα (50%), ασφάλεια (47%), εκπαίδευση (45%), αγορά κατοικίας (41%), κοινωνική συνοχή (35%). Χαμηλότερο είναι το ποσοστό σε θετικές επιπτώσεις της μετανάστευσης, κυρίως στους τομείς της έρευνας (24%), καθώς με 21% του πολιτισμού και τού δημογραφικού. Τέλος, μια σαφώς αυξανόμενη τα τελευταία χρόνια πλειοψηφία των Αυστριακών θεωρεί δικαιολογημένη την ανησυχία για την πολιτιστική ταυτότητα της χώρας τους. Από το 2018, το ποσοστό αυτό έχει αυξηθεί από 57% σε 75%.

 

Στην Αυστρία είναι η τέταρτη σχετική έρευνα που γίνεται τα τελευταία οκτώ χρόνια. Μήπως ήρθε η ώρα να τολμήσει κάποιος και στην Ελλάδα να πράξει κάτι ανάλογο; Τουλάχιστον έτσι δεν θα μπορεί κανείς πλέον να χρησιμοποιεί σε ιδεολογικό επίπεδο το εκάστοτε αφήγημά του για την μετανάστευση, ούτε καν ο “αντινατιβιστής”, κατά δήλωσή του, πρωθυπουργός μας.

 

(*) Όλη η έρευνα υπάρχει (στα γερμανικά) : “Was denkt Österreich?”.

 

ΥΓ (άνευ σχολίου): Πως ψήφισαν οι μετανάστες στις πρόσφατες εκλογές στη Σουηδία, σε σχέση με τα δύο σημαντικότερα φιλομεταναστευτικά κόμματα (S και V) και τα δύο μεγαλύτερα κόμματα που βλέπουν κριτικά την μετανάστευση (M και SD):

 

πηγή

«Οι ψυχροί αριθμοί αποτυπώνουν μια αδυσώπητη, σκληρή πραγματικότητα για την τοπική κοινωνία»

Το πρώτο κουδούνι χτύπησε στα σχολεία της Μαγνησίας, αλλά πίσω από τις χαρούμενες εικόνες του αγιασμού οι αριθμοί αποτυπώνουν μια εντελώς διαφορετική πραγματικότητα. 

 

Τα δημοτικά σχολεία έχουν χάσει περίπου 3.350 μαθητές μέσα σε λιγότερο από δεκαπέντε χρόνια, ενώ η πτώση στις εγγραφές της Α΄ Δημοτικού προμηνύει ότι το πρόβλημα δεν έχει ακόμη φτάσει στο κατώτατο σημείο του. 

 

Για τη δραματική δημογραφική εικόνα μίλησε στην ΕΡΤ Βόλουο Απόστολος Μούσιος, ο οποίος ολοκλήρωσε φέτος μια πορεία 40 ετών στην εκπαίδευση και 28 ετών στην προεδρία του Συλλόγου Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Μαγνησίας.

 

Από 12.500 μαθητές στους 9.156

 

Οι αριθμοί που παρουσίασε ο Απόστολος Μούσιος είναι αποκαλυπτικοί. Το 2012 στα δημοτικά σχολεία της Μαγνησίας φοιτούσαν περίπου 12.500 μαθητές. Με το σημερινό πρώτο κουδούνι της σχολικής χρονιάς 2026-2027, ο αριθμός έχει περιοριστεί στους 9.156. Πρόκειται για απώλεια περίπου 3.350 παιδιών, δηλαδή για συρρίκνωση που προσεγγίζει το 27% μέσα σε λιγότερο από μιάμιση δεκαετία. Τα ίδια στοιχεία είχαν δημοσιοποιηθεί ήδη την παραμονή της έναρξης της σχολικής χρονιάς, με πηγή τον πρώην πρόεδρο των εκπαιδευτικών της Μαγνησίας.

 

Ο ίδιος εκτίμησε ότι η απώλεια αυτή αντιστοιχεί περίπου σε 160 σχολικές τάξεις, εάν ληφθεί υπόψη το μέγεθος των τμημάτων στην περιοχή. Όπως ανέφερε, περίπου το 82% των τάξεων στη Μαγνησία έχει λιγότερους από 20 μαθητές, με τον μέσο αριθμό να κινείται κοντά στους 16.

 

Από 2.100 «πρωτάκια» στα 1.270

 

Ακόμη πιο χαρακτηριστική είναι η εικόνα στην Α΄ Δημοτικού. «Να φανταστείτε ότι το 2011 είχαμε περίπου 2.100 εγγραφές στην πρώτη Δημοτικού και σήμερα είναι 1.270», ανέφερε ο Απόστολος Μούσιος. Σε δεκαπέντε χρόνια, δηλαδή, οι μαθητές που περνούν για πρώτη φορά την πόρτα του δημοτικού σχολείου έχουν μειωθεί κατά περίπου 830 παιδιά ή σχεδόν 40%. Και η πτώση δεν έχει σταματήσει. Σύμφωνα με τον ίδιο, οι φετινές εγγραφές στην Α΄ Δημοτικού είναι ακόμη 2%-3% χαμηλότερες από πέρυσι.

 

«Αυτό σημαίνει ότι ακόμη δεν έχουμε πιάσει τον πάτο του βαρελιού στο θέμα του δημογραφικού», προειδοποίησε, εκτιμώντας, με βάση και τα σημερινά δεδομένα στα νήπια και τα προνήπια, ότι η πτωτική πορεία θα συνεχιστεί τουλάχιστον για τα επόμενα δύο χρόνια πριν υπάρξει ενδεχομένως σταθεροποίηση, και αυτή όμως σε πολύ χαμηλά επίπεδα.

 

Το πρόβλημα περνά πλέον και στα γυμνάσια και τα λύκεια

 

Η δημογραφική συρρίκνωση εμφανίστηκε πρώτη και εντονότερη στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση, επειδή εκεί φτάνουν νωρίτερα οι γενιές παιδιών που γεννήθηκαν μετά την απότομη πτώση των γεννήσεων. Ο Απόστολος Μούσιος είχε προειδοποιήσει εδώ και χρόνια ότι το ίδιο κύμα θα μεταφερθεί σταδιακά και στη Δευτεροβάθμια Εκπαίδευση. Όπως επανέλαβε στην ΕΡΤ Βόλου, από τα σχολικά έτη 2025-2026 και 2026-2027 η μείωση αρχίζει πλέον να γίνεται ορατή και στα γυμνάσια και τα λύκεια και αναμένεται να ενταθεί όσο οι μικρότερες ηλικιακές ομάδες προχωρούν στις επόμενες βαθμίδες.

 

Την ίδια πραγματικότητα έχει επισημάνει και η Διεύθυνση Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης Μαγνησίας, η οποία, λίγο πριν από το φετινό πρώτο κουδούνι, έκανε λόγο για το «καμπανάκι» του δημογραφικού στη μαθητική σύνθεση της περιοχής.

 

Η οικονομική κρίση αποτυπώθηκε χρόνια αργότερα στις σχολικές αίθουσες

 

Ο πρώην πρόεδρος των εκπαιδευτικών συνέδεσε ένα σημαντικό μέρος της σημερινής εικόνας με τα χρόνια της βαθιάς οικονομικής κρίσης. Τα παιδιά που γεννήθηκαν την περίοδο 2009-2011, όταν η ελληνική οικονομία εισερχόταν στην πιο δύσκολη φάση της κρίσης, άρχισαν λίγα χρόνια αργότερα να φθάνουν στα νηπιαγωγεία και στα δημοτικά. Τότε, όπως εξήγησε, έγινε πλέον ορατή μέσα στις σχολικές τάξεις η πτώση των γεννήσεων. Σύμφωνα με την εκτίμησή του, σε εκείνη την περίοδο καταγράφηκαν μειώσεις της τάξης του 5%-6% στο μαθητικό δυναμικό.

 

Όμως ο ίδιος υπογράμμισε ότι η οικονομική κρίση δεν αποτελεί τη μοναδική εξήγηση. Αναφέρθηκε στις χαμηλές απολαβές των εργαζομένων, στα ανεπαρκή κατά την άποψή του οικογενειακά επιδόματα, στην ακρίβεια και στον πληθωρισμό, αλλά και στην έλλειψη επαρκών κοινωνικών δομών που θα μπορούσαν να στηρίξουν ουσιαστικά ένα νέο ζευγάρι με μικρά παιδιά.

 

Το ελληνικό σχολείο μικραίνει

 

Η Μαγνησία δεν αποτελεί εξαίρεση από την πανελλαδική τάση. Για το σχολικό έτος 2026-2027 το Υπουργείο Παιδείας ανακοίνωσε 69.895 κατανομές παιδιών στην Α΄ Δημοτικού των δημόσιων σχολείων, έναντι 71.094 την προηγούμενη χρονιά. Δηλαδή, μόνο σε έναν χρόνο καταγράφονται περίπου 1.200 λιγότερες κατανομές στην πρώτη τάξη. Οι επιπτώσεις αποτυπώνονται ήδη στον ίδιο τον σχολικό χάρτη. Για τη φετινή χρονιά το υπουργείο αποφάσισε, μεταξύ άλλων, τη συγχώνευση 70 νηπιαγωγείων σε 33 σχολικές μονάδες και 12 δημοτικών σε έξι, λόγω μικρού αριθμού μαθητών. Παράλληλα υποβιβάζονται 106 δημοτικά σχολεία εξαιτίας μειωμένης φοίτησης, ενώ καταργούνται 43 νηπιαγωγεία και 32 δημοτικά, η συντριπτική πλειονότητα των οποίων παρέμενε ήδη σε αναστολή λόγω πολύ χαμηλού ή μηδενικού μαθητικού δυναμικού.

 

Τα πανελλαδικά στοιχεία δείχνουν, συνεπώς, ότι το φαινόμενο που καταγράφεται σήμερα στη Μαγνησία αποτελεί μέρος μιας πολύ μεγαλύτερης δημογραφικής μεταβολής.

 

«Οι αποφάσεις που έχουν ληφθεί δεν απέδωσαν»

 

Ο Απόστολος Μούσιος υπήρξε ιδιαίτερα επικριτικός ως προς την αποτελεσματικότητα της μέχρι σήμερα δημογραφικής πολιτικής. Όπως ανέφερε, υπάρχει εδώ και χρόνια ευρεία πολιτική συμφωνία για τη σοβαρότητα του προβλήματος, αλλά το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι εάν λαμβάνονται αποφάσεις, αλλά εάν αυτές έχουν αποτέλεσμα. «Αποδείχθηκε ότι τα μέτρα τα οποία έχουν παρθεί εδώ και δεκαετίες είναι αναποτελεσματικά», σημείωσε, ζητώντας μια νέα προσέγγιση, με «λύσεις εφικτές, ρεαλιστικές και αποτελεσματικές».

 

Στάθηκε ιδιαίτερα στην ανάγκη στήριξης της οικογένειας, με μεγαλύτερη οικονομική ασφάλεια, επαρκείς κοινωνικές δομές και δυνατότητα για τους εργαζόμενους γονείς να έχουν πρόσβαση σε υπηρεσίες φροντίδας για τα παιδιά τους. «Όχι σήμερα, χθες έπρεπε να έχουν γίνει» οι παρεμβάσεις, είπε χαρακτηριστικά, χωρίς να κρύβει την απαισιοδοξία του για την πορεία των επόμενων ετών.

 

Μια κρίση που δεν αφορά πλέον το μακρινό μέλλον

 

Η ευρύτερη δημογραφική εικόνα της χώρας επιβεβαιώνει την κατεύθυνση. Το 2025 καταγράφηκαν στην Ελλάδα 65.594 γεννήσεις, μειωμένες κατά 4,2% σε σχέση με το 2024, σύμφωνα με την ΕΛΣΤΑΤ. Στη Μαγνησία, τα προσωρινά διοικητικά στοιχεία από τις ληξιαρχικές δηλώσεις των δήμων για το 2025 κατέγραψαν περισσότερους από 2.200 θανάτους έναντι 487 γεννήσεων. Τα στοιχεία αυτά χρειάζονται την επιφύλαξη ότι πρόκειται για διοικητικά δεδομένα και όχι για την τελική στατιστική αποτύπωση της ΕΛΣΤΑΤ, ωστόσο το χάσμα είναι ενδεικτικό της πίεσης που δέχεται η περιοχή.

 

Και γι’ αυτό η εικόνα των άδειων θρανίων αποκτά μεγαλύτερη σημασία από έναν απλό σχολικό αριθμό.

 

«Οι ψυχροί αριθμοί αποτυπώνουν μια αδυσώπητη, σκληρή πραγματικότητα για την τοπική κοινωνία», ήταν η φράση με την οποία ο Απόστολος Μούσιος συνόψισε σαράντα χρόνια εμπειρίας μέσα στην εκπαίδευση.

 

Το φετινό πρώτο κουδούνι, επομένως, δεν σηματοδοτεί μόνο την έναρξη μιας ακόμη σχολικής χρονιάς. Στη Μαγνησία χτυπά ταυτόχρονα και ένα πολύ πιο ανησυχητικό καμπανάκι, ότι κάθε χρόνο υπάρχουν λιγότερα παιδιά για να περάσουν την πόρτα της σχολικής αίθουσας.

 

https://www.briefingnews.gr/

Τουρκική Εισβολή - Ημερολογιακά τραγικός Ιούλιος και Αύγουστος 1974 (μέρος Η)

Ο Δρ Χ. Κίσινγκερ και ο Τζέιμς Κάλαχαν.

 

Διαβάστε το Α μέρος ΕΔΩ 

το Β μέρος ΕΔΩ, το Γ μέρος ΕΔΩ, το Δ μέρος ΕΔΩ, το Ε μέρος ΕΔΩ, το μέρος ΣΤ ΕΔΩ και το Ζ μέρος ΕΔΩ

 

Γράφει η Φανούλα Αργυρού* 

 

Μέρος Η
 

16 Αυγούστου 1974 ο Alan Goodison στο Φόρεϊν Όφις αποφάσισε: «Κύπρος: Μια Γεωγραφική Λύση»:

Να αποφεύγουν εισηγήσεις ότι, προτιμώντας τον γεωγραφικό διαχωρισμό, δουλεύουν για τη διχοτόμηση γιατί αυτή έχει κακό όνομα διεθνώς και έρχεται κόντρα με τη διευθέτηση του 1960, στον ΟΗΕ και στην Κοινοπολιτεία να χρησιμοποιούν τον όρο «δι-περιφερειακή ομοσπονδία». Πίστευαν ότι αυτή, όπως την ήθελε ο Ντενκτάς, όμως λίγο μικρότερη του 34% υπό τουρκοκυπριακή διοίκηση, ήταν η καλύτερη λύση.

 

«…Οι ελπίδες για δραστική διευθέτηση του Κυπριακού εξαρτώνται από το να έχουμε τον Κληρίδη παρά τον Μακάριο στο στάδιο ΙΙΙ. Ο Υπουργός Εξωτερικών (Κάλαχαν) ήδη ενόχλησε τον Μακάριο με το να τον σπρώξει να δηλώσει τους όρους του προτού ξεκινήσουν οι διαπραγματεύσεις στη Γενεύη. Αυτή η γραμμή ίσως να εξελιχθεί προς όφελος του Κληρίδη… Θα συνεχίσουμε να βοηθούμε τον Κληρίδη με το να διώξουμε ανεπιθύμητες ελληνικές επιρροές από την Κύπρο και να αποθαρρύνουμε αντίποινα εναντίον της τουρκοκυπριακής κοινότητας έξω από τη ζώνη της…», έγραψε ο πρώτος αξιωματούχος που διαχειριζόταν το Κυπριακό στο Φόρεϊν Όφις.

 

17 Αυγούστου – Βρετανός πρέσβης στην Ουάσιγκτον προς Κίσινγκερ: «Η δι-περιφερειακή συνεπάγεται μετακίνηση πληθυσμών» (Η δι-περιφερειακή δεν ήταν άλλη από τη βρετανο-τουρκική δικοινοτική διζωνική ομοσπονδία).

 

23 Αυγούστου – Βρετανός Υπ. Αρμοστής στη Λευκωσία προς Ντενκτάς: «Αν ο Κληρίδης εξασφάλιζε την υποστήριξη της Ελλάδας… θα μπορούσε να πουλήσει τη διζωνική ομοσπονδία στους Ελληνοκυπρίους».

 

24 Αυγούστου 1974 – Ο Ρ. Ντενκτάς δηλώνει ότι η θέση του είναι μια δι-περιφερειακή ομόσπονδη δημοκρατία της Κύπρου.

 

27 Αυγούστου – Δύο σημαντικές συναντήσεις. Η μία στο Φόρεϊν Όφις μεταξύ αξιωματούχων και του ειδικού σύμβουλου του Τούρκου Πρωθυπουργού. Ο τελευταίος απέρριψε τη διεθνοποίηση του Κυπριακού, που ζητούσε η Ρωσία, και ζήτησε από το Ηνωμένο Βασίλειο να πιέσει τους Έλληνες για συνομιλίες γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν μπορούσαν. Ο Βρετανός Υφυπουργός Ennals συμφώνησε ότι δεν υπήρχε λόγος να καταπιάνονταν με το παρελθόν. Αναζητούσαν λύση που να έδιδε νέα αυτονομία στην τουρκοκυπριακή κοινότητα, σε μια ομόσπονδη δομή. Μίλησαν για ανταλλαγή πληθυσμών. Ο Goodison είπε ότι, αναμφίβολα, μακροπρόθεσμα θα υπάρξει σταδιακή εθελοντική ανταλλαγή πληθυσμών. Ενδιέφερε άμεσα την Ελλάδα το γεγονός ότι όλοι εκείνοι που έφυγαν από την τουρκική περιοχή έπρεπε να επιστρέψουν για να διευθετήσουν τα περιουσιακά τους. Όμως, οι Τούρκοι είπαν πως τα θέματα αυτά θα βρουν τη λύση τους μετά τη λύση!

 

Η δεύτερη στην Ουάσιγκτον. Με εντολές Κάλαχαν, ο οποίος ήταν ανήσυχος για τη στάση Κίσινγκερ και ήθελε να κάνει σίγουρο ότι η Βρετανία μπορούσε να βασιστεί στην απόλυτη υποστήριξή του για τη λύση που είχαν αποφασίσει (ΔΔΟ), ομάδα αξιωματούχων του πήγε στις ΗΠΑ και είχε συνάντηση μαζί του.

 

Παρόντες από βρετανικής πλευράς: Sir John Killick, Mr Sykes, Mr Alexander and Mr Cornish.

 

Από αμερικανικής πλευράς: Δρ H. Kissinger, Mr Ingersoll, General Scowcroft, Mr Eagleburger, Mr Buffum, Mr Kubisch, Mr Crawford and Mr Stabler.

 

Διά στόματος Kissinger ακόμα μία σιδεροκέφαλη μαρτυρία ότι οι Βρετανοί είχαν τον έλεγχο, όχι οι Αμερικανοί. Οι Βρετανοί σκόπιμα άφησαν να φανεί ο Κίσινγκερ ο κακός.

«...Ο Sir John Killick είπε ότι ο Callaghan σκόπιμα διατηρούσε χαμηλούς τόνους, προς το παρόν, ενόσω διαρκούσαν οι διπλωματικές επαφές. Ο Δρ Kissinger επενέβη (διέκοψε) για να πει ότι το μεγαλύτερο διπλωματικό κατόρθωμα είχε ήδη επιτευχθεί με το να θεωρούν τον ίδιο ως τον κακό των διαπραγματεύσεών τους (Βρετανών). Αμυνόμενος της στάσης του κατά την κρίση, έκανε ξεκάθαρο ότι θεωρούσε την αμερικανική πολιτική (που διατήρησε) σωστή και πρόσθεσε ότι θα ήταν ακριβώς η ίδια έστω και αν δεν είχαν την προεδρική μεταβατική περίοδο».

 

Sir John Killick : «Αναγκαίο στοιχείο για τη λύση η ανταλλαγή πληθυσμών, όλες οι πλευρές ήταν δυσαρεστημένες μαζί τους (Βρετανούς) για το ότι δεν χρησιμοποίησαν στρατιωτική δύναμη στο νησί στο πλευρό τους, σύντομα η Τουρκία θα ξεκινούσε τον εποικισμό – χρειαζόντουσαν την αμερικανική υποστήριξη…».

 

Επενέβη όμως ο Kissinger και είπε ότι «δεν πίστευε πως οι Τούρκοι είχαν τέτοιο παράπονο!» (εφόσον εκείνοι ήταν που τον άφησαν να εισβάλει!).

 

Ο Κίσινγκερ συμφώνησε με τη γραμμή τους, όμως ήταν πολύ διστακτικός να αφήσει τις ΗΠΑ να πάρουν θέση… Αν η βρετανική πρωτοβουλία αποτύγχανε, θα έλεγαν ότι έφταιγε η Αμερική, που δεν πίεσε αρκετά σκληρά την Άγκυρα. Έτσι, οι ΗΠΑ θα χρεώνονταν την αποτυχία και όχι το Ηνωμένο Βασίλειο.

 

Και πίστευε ότι, δύο στις τρεις περιπτώσεις, η προτεινόμενη βρετανική πρωτοβουλία θα αποτύγχανε. Δεν ήθελε τις Ηνωμένες Πολιτείες να φορτωθούν την ευθύνη της αποτυχίας και δεν ήταν σίγουρος ότι οι Έλληνες θα δέχονταν τη λύση (των Βρετανών). Αν το Ηνωμένο Βασίλειο ήθελε να βάλει μπροστά την πρωτοβουλία του μόνο του, θα τους έδινε τις ευλογίες του... Οι Βρετανοί τον ρώτησαν αν μπορούσαν να βασίζονταν στην πλήρη υποστήριξή του, αν έβαζαν μπροστά την πρωτοβουλία - πρότασή τους - για δι-περιφερειακή ομοσπονδία (διζωνική). Ο Κίσινγκερ υποσχέθηκε να ενημερώσει τον Αμερικανό Πρόεδρο και να τους δώσει απάντηση την επομένη. Τους την έδωσε, όπως υποσχέθηκε, την επομένη …

 

Η διζωνική, δικοινοτική ομοσπονδία ήταν και είναι η βρετανο-τουρκική λύση, που προώθησαν οι Βρετανοί με τους Τούρκους από 1956… Το Φόρεϊν Όφις, δε, ξεκίνησε με υπουργική εντολή, σχέδια ανασύστασης της Κυπριακής Δημοκρατίας σε δύο συνιστώντα κράτη από τις 3.1.1964, σε συνεννόηση με την Τουρκία…

 

Καταρρίφθηκε προ ετών, τεκμηριωμένα, ιστορικά σιδεροκέφαλα, ο ισοπεδωτικός ανυπόστατος ισχυρισμός, που προβαλλόταν από ορισμένους, ότι η ‘‘διζωνική’’ ήταν του Κίσινγκερ!!!

 

Ο Κίσινγκερ δικαιώθηκε - Ακόμα προσπαθούν οι Βρετανοί…

 

Σχετικά προηγούμενα δημοσιεύματα-

 

ΤΗ ΔΙΖΩΝΙΚΗ ΔΕΝ ‘‘ΕΙΣΗΓΑΓΕ’’ ΟΥΤΕ ‘‘ΕΠΕΒΑΛΕ’’ Ο ΚΙΣΙΝΓΚΕΡ ΑΛΛΑ ΤΟ ΛΟΝΔΙΝΟ ΚΑΙ Η ΑΓΚΥΡΑ. Ο ΚΙΣΙΝΓΚΕΡ ΤΗΝ ΠΡΟΩΘΗΣΕ ΑΚΟΛΟΥΘΩΝΤΑΣ ΤΗ ΒΡΕΤΑΝΙΚΗ ΠΟΛΙΤΙΚΗ,

 

20.7.2017 https://www.onisilos.gr/?p=9991 

 

Διζωνική: Η αρχιτεκτονική της καμία σχέση με Κίσινγκερ (Β’),17.8.2021 

https://simerini.sigmalive.com/article/2021/8/17/dizonike-e-arkhitektonike-tes-kamia-skhese-me-kisingker-b/ 

 

Αναλυτικότερα στο βιβλίο της γράφουσας, «Διζωνική vs Δημοκρατία 1955-2019».

 

Πηγές – Βρετανικό Εθνικό Αρχείο.

*Την ερχόμενη Κυριακή το προτελευταίο.

*Ερευνήτρια/δημοσιογράφος
 

Στην πρώτη παράγραφο της πρώτης σελίδας των πολυσέλιδων πρακτικών, 27.8.1974, της συνάντησης στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ, όταν ο Κίσινγκερ επενέβη για να πει «the great diplomatic feat had already been achieved of casting him as the villain of our (British) negotiations».  

 

Στην πρώτη παράγραφο της 2ης σελίδας η παρέμβαση Κίσινγκερ, «he did not think that the Turks were unhappy on this score!».

 

Το τηλεγράφημα - ΕΠΙΒΕΒΑΙΩΣΗ του Βρετανού αξιωματούχου, S. J. Killick, 27/8/1974, από την Ουάσιγκτον προς Callaghan, ενημερώνοντάς τον αυθημερόν ότι ο Κίσινγκερ δέχθηκε να υποστηρίξει ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΤΟΥΣ, ΤΗ ΔΙ-ΠΕΡΙΦΕΡΕΙΑΚΗ ΟΜΟΣΠΟΝΔΙΑ (όπως την είχαν αρχικά ονομάσει, δηλαδή τη ΔΔΟ) ως τη μόνη ρεαλιστική λύση. “He agreed the solution we had in mind (a bi-regional federation…) was the only realistic one». 

 

πηγή 

Θα Αποδειχθούμε Σοφότεροι από τον Γάιδαρο του Μπουριντάν;

Γράφει ο ΠαπαΗλίας Υφαντής

 

Ο Ζαν Μπουριντάν (1292-1363) ήταν Γάλλος ιερέας και φιλόσοφος, πρόδρομος του Καρτεσίου. Ο οποίος, προκειμένου να δείξει την αδυναμία του ανθρώπου να διαλέξει ανάμεσα σε δύο ισοδύναμες επιλογές, έπλασε τον μύθο του γαϊδάρου ανάμεσα σε δυο σακιά άχυρου. Που, σύμφωνα με τη γνώμη του, επειδή ο γάιδαρος δεν θα μπορούσε να επιλέξει από ποιο σακί να φάει, στο τέλος θα ψοφούσε από την πείνα. 

 

Αυτό ισχύει τώρα με τους οπαδούς των μνημονιακών ολετήρων: Μητσοτάκη, Τσίπρα, Ανδρουλάκη, Σαμαρά. Όλοι τους δίνουν προεκλογικά αχυρένιες υποσχέσεις! Τις οποίες, κατά την πάγια τακτική τους, μετεκλογικά, θα αθετήσουν. Οπότε θα μας προσφέρουν άχυρο δηλητηριασμένο.

 

Δεν ήταν μήπως ο Γιωργάκης, που προεκλογικά ούρλιαζε: «Λεφτά υπάρχουν»; Και μετεκλογικά, μας ανήγγειλε απ’ το ακριτικό Καστελόριζο την υποδούλωσή μας στο καθεστώς χρεοκρατίας του Διεθνους Ταμείου και της Ευρωπαϊκής Τράπεζας!

 

Δεν ήταν μήπως ο Σαμαράς, που μας υποσχέθηκε απαλλαγή απ’ το μνημονιακό καθεστώς. Για να υπογράψει κι αυτός μαζί με τους Καρατζαφέρηδες, τους Βενιζέλους, τους Κουβέληδες και τους Παπαδήμους το δεύτερο μνημόνιο. Και τώρα σκέφτεται σοβαρά να μας ξανασώσει…

 

Και τι να πει κανείς για τον Αλέξη «μας», που μας είχε τάξει λαγούς με πετραχήλια, για να επισωρεύσει σε βάρος μας όσες περισσότερες μπορούσε προδοσίες. Για να επιστρέφει κι αυτός τώρα, ξαναζεσταμένος, για να μας ξανασώσει!

 

Και τι να μολογήσει κανείς για τον Κυριάκο «μας», που δεν άφησε ατιμία ακάμωτη σε βάρος μας: Με τα Τέμπη, τα τοπικά και νομικά μπαζώματα, τα ομοφυλοφιλικά τερτίπια, τα ΟΠΕΚΕΠΕδικά αίσχη, με τους Φραπέδες και τους Χασάπηδες και τους Μασκαριώτατους Βορβορίδηδες, τα πρεντατορικά, τις δολοφονίες των αιγοπροβάτων… Και να που τώρα παραμονές των εκλογών θέλει, άρον άρον, να μας φυλακίσει διαχρονικά στον Προσωπικό Αριθμό και την Ηλεκτρονική Ταυτότητα!

 

Κι εμείς ακόμα σκεφτόμαστε σοβαρά τίνος το δηλητηριασμένο άχυρο να διαλέξουμε. Και δεν θέλουμε να καταλάβουμε ότι οποιανού το άχυρο κι αν διαλέξουμε, θα ψοφήσουμε όχι μόνο δηλητηριασμένοι αλλά και σκλάβοι.

 

Και όχι μόνο δεν θα τους κλείσουμε στη φυλακή, αλλά θα βρεθούμε εμείς καγκελόφρακτοι με τους προσωπικούς αριθμούς και τις ηλεκτρονικές ταυτότητες. Σε μια σκλαβιά χωρίς τέλος.

 

Θα ρωτήσετε: Και δεν υπάρχει καμιά διέξοδος απόδρασης. Υπάρχουν πολλές. Αλλά επιβεβαιώνεται κι εδώ ο λόγος ότι «Τα τέκνα του σκότους είναι σοφότερα από τα τέκνα του φωτός»!

 

Γιατί θα ιδούμε όλους αυτούς τους αχυρολόγους να συνασπίζονται, για να κάμουν μια, δήθεν, «κυβέρνηση σωτηρίας». Με την οποία θα μας οδηγήσουν στα μονοπάτια, που έχουν χαράξει οι δολοφόνοι αφεντάδες τους.

 

Βέβαια ο γάιδαρος του Μπουριντάν ποτέ δεν θα έκανε ο, τι σκέφτοταν γι’ αυτόν ο ιερέας-φιλόσοφος. Αντίθετα. Θα έτρωγε το άχυρο και των δυο σακιών και μετά θα γκάριζε, για να του φέρουν κι άλλο. Δεδομένου ότι το άχυρο του αφεντικού του θα ήταν πεντακάθαρο.

 

Σε αντίθεση μ’ εμάς τους Έλληνες, στους οποίους οι πολιτικοί «μας» προσφέρουν, όπως προαναφέραμε, δηλητηριασμένο άχυρο. Πράγμα για το οποίο έχουμε σαφή γνώση από το άμεσο παρελθόν και το κραυγαλέο παρόν. Και το τραγικό είναι ότι, όπως φαίνεται, εμείς προτιμούμε το δηλητηριασμένο άχυρο…

 

Είναι δυνατόν η δολοφονία των 57 στα θεσσαλικά Τέμπη να μας έχει συγκλονίσει, ενώ η δολοφονία ολόκληρης της Ελλάδας στα πανελλαδικά Τέμπη να μας αφήνει αδιάφορους!!!

 

Και έχουμε σαφέστατο και πρόσφατο παράδειγμα:

 

Περιμέναμε ν’ ακούσουμε το πρόγραμμα της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία». Διαπιστώσαμε ότι ήταν το φως απέναντι στο σκοτάδι. Άνθρωποι έντιμοι, έμπειροι, προσγειωμένοι. Όχι μιζάνθρωποι, παράλογοι, αμοραλιστές, αρχιλήσταρχοι. Που πουλάνε φρούδες προεκλογικές υποσχέσεις, που πάγια μετεκλογικά αθετούν. Γιατί βέβαια σέβονται τ’ αφεντικά τους, που αγωνίζονται με όλες τους τις δυνάμεις να μας εξαφανίσουν από προσώπου της γης.

 

Και έχουν όλα τα μέσα, προκειμένου να μας πείσουν ότι το σκοτάδι είναι προτιμότερο απ’ το φως. Πράγμα, που συνέβη, και στην περίπτωση του Χριστού. «Το φως, λέει ο Χριστός ήρθε στον κόσμο, αλλά οι άνθρωποι, αντί για το φως αγάπησαν το σκοτάδι»!…

 

Ο Φύρερ έλεγε πως «υπάρχουν πολλοί τρόποι, προκειμένου ν’ αντιμετωπίσει κάποιος τους αντιπάλους του»! Και αυτό το διαπιστώνουμε σε κάθε μας βήμα.

 

Πρώτοι και καλύτεροι οι πετσοπληρωμένοι δημοσιογράφοι, που είναι έτοιμοι «να κάμουν «το άσπρο μαύρο». Και τανάπαλιν. Εκθειάζουν τους αντίχριστους. Και θάβουν με την ειρωνεία και το χλευασμό τους και την θανατηφόρα σιωπή τους τους αντιφρονούντες!

 

Επειτα οι ταχυδακτυλουργοί των δημοσκοπήσεων, που προλειαίνουν το έδαφος για τις προσχεδιασμένες καλπονοθείες. Οι οποίες, προς το παρόν, δείχνουν ότι σε περίπτωση, που ο Κυριάκος δεν καταφέρει από μόνος του να πάρει και την Τρίτη τετραετία, θα συμμαχήσουν οι μνημονιακοί συνοδοιπόροι. Έτσι ώστε, αντί οι αλυσίδες των δεσμών μας να είναι μονές, θα είναι τριπλές και 4πλάσιες…

 

Και τέλος οι εκλογές, Που, πάγια, είναι νοθευμένες. Ιδιαίτερα τώρα, που γίνονται με ηλεκτρονικά μέσα, θα μπορούν να μεθοδεύσουν και τα πλέον εξωφρενικά αποτελέσματα. Ιδιαίτερα όταν διατρέχουν τον κίνδυνο να βρεθούν για τα απειράριθμα εγκλήματά τους πίσω απ’ τις φυλακής τα κάγκελα.

 

Το καίριο ερώτημα είναι: Θα αποδειχθούμε σοφότεροι σπ’ τον Γάϊδαρο του Μπουριντάν;

 

Το δίλημμα του γαϊδάρου ήταν, από ποιο σακί να φάει. Το δικό μας δίλημμα είναι ανάμεσα στο φως της «Ελπίδας για τη Δημοκρατία» και στο σκοτάδι των μνημονιακών για το μέλλον της Ελλάδας και του λαού μας.

 

Των μνημονιακών, που το το άχυρο τους είναι δηλητηριασμένο. Πολύ περισσότερο μάλιστα, αν κάμουν κοκτέηλ δηλητηρίων!…

 

Παπα-Ηλίας Υφαντής

Η στρατηγική θωράκιση του «καλωδίου του Ελληνισμού» απέναντι σε κακόβουλες απειλές

Γράφει ο Γιώργος Βενετσάνος

 

Η υποθαλάσσια ηλεκτρική διασύνδεση της Ευρωπαϊκής Ένωσης με την Κύπρο, μέσω της Ελλάδας, με το Great Sea Interconnector (GSI) εισέρχεται πλέον στην τελική της φάση. Ήδη από τον Αυγούστου που μας πέρασε, επισφραγίστηκε η είσοδος του γαλλικού επενδυτικού ομίλου Meridiam ως πλειοψηφικού μετόχου στην εταιρεία GSI. Παράλληλα, υπογράφηκε η συμφωνία μεταξύ ΑΔΜΗΕ, GSI και Nexans για την έναρξη των θαλάσσιων ερευνών που απαιτούνται για την υλοποίηση του έργου. Πρόκειται για μια υποδομή στρατηγικής σημασίας, τόσο για τον Ελληνισμό όσο και για ολόκληρη την Ευρώπη.

 

Ήδη από τον περασμένο Αύγουστο, συμφωνήθηκε η είσοδος του γαλλικού επενδυτικού ομίλου Meridiam ως πλειοψηφικού μετόχου στην εταιρεία GSI, και παράλληλα υπογράφηκε συμφωνία ΑΔΜΗΕ, GSI και Nexans για τις θαλάσσιες έρευνες που συνδέονται με την υλοποίηση του έργου. Πρόκειται για ένα έργο στρατηγικής σημασίας για τις δύο χώρες του ελληνισμού αλλά και για την Ευρώπη.

 

Σε αυτό το σημείο, αξίζει να στρέψουμε τη σκέψη μας στο μέλλον και όχι στο παρελθόν. Ας υποθέσουμε ότι όλα εξελίσσονται ομαλά, το καλώδιο ποντίζεται επιτυχώς και η μεταφορά ενέργειας μεταξύ των ευρωπαϊκών κρατών ξεκινά. Τι συμβαίνει, όμως, στην περίπτωση που μια κακόβουλη δύναμη αποφασίσει να σαμποτάρει την υποδομή, προκαλώντας της καταστροφή; Πώς αντιμετωπίζεται ένα τέτοιο ενδεχόμενο;

 

Η προστασία μιας τόσο κρίσιμης και ευάλωτης υποδομής, όπως το υποθαλάσσιο καλώδιο Great Sea Interconnector (GSI), αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα στοιχήματα ασφαλείας για την Ελλάδα, την Κύπρο και την Ευρωπαϊκή Ένωση, οπότε η πρόληψη και η αποτροπή είναι εκ των ουκ άνευ και ευτυχώς υπάρχουν τεχνολογικές λύσεις.

 

Αν, όμως, παρά όλα αυτά γίνει η ζημιά, τότε η απάντηση θα είναι το Άρθρο 42.7, βάσει αυτού, η Ε.Ε μπορεί να ενεργοποιήσει τη Ρήτρα Αμοιβαίας Συνδρομής της Συνθήκης της Λισαβόνας, υποχρεώνοντας τα κράτη-μέλη να συνδράμουν με κάθε μέσο. Παράλληλα, το ΝΑΤΟ δεν πρόκειται να μείνει αμέτοχο σε μια τέτοια καταστροφή στο GSI, γιατί αυτή δεν θα αποτελεί επίθεση μόνο κατά της Ελλάδας ή της Κύπρου, αλλά και κατά μιας κρίσιμης ευρωπαϊκής υποδομής. Το ΝΑΤΟ διαθέτει πλέον ειδικό Συντονιστικό Κέντρο για την Προστασία Υποθαλάσσιων Υποδομών, αντιμετωπίζοντας τέτοιες ενέργειες ως υβριδικό πόλεμο, γεγονός που επιφέρει αυστηρές κυρώσεις ή και στρατιωτική απάντηση. Οπότε, η Ελλάδα και η Κύπρος πρέπει να είναι πανέτοιμη για όλα τα ενδεχόμενα.

Σαν σήμερα το 1914: Η εκτέλεση των Μανιατών οπλαρχηγών στο Βεράτι

Ο ανθ/γός του Ε.Σ. Αντώνιος Λεοντακιανάκης (ή Λεοντακιανάκος) ήταν Μανιάτης εθελοντής στον πόλεμο της ανεξαρτησίας της Β.Ηπείρου ως λοχαγός του στρατού της αυτόνομης Βορείου Ηπείρου. 

 

Το Σεπτέμβριο του 1914 υπέστη ηρωικό θάνατο («ήθλησε» κατά την εκκλησιαστική ορολογία) από τον εχθρό. Τον θάνατό του περιγράφουν ο Περικλής Δρέλλιας στο βιβλίο του «Κατάληψις του Βερατίου» και ο Κ. Σκενδέρης στον «Βορειοηπειρωτικό Αγώνα» (Αθήνα, 1929), σελ. 216-217, ως εξής. 

 

Ο οπλαρχηγός Λεοντακιανάκης με τον εξάδελφό του και ακόλουθο Γεώργιο Στεφανάκο έπεσαν σε ενέδρα εχθρικού σώματος κοντά στο Βεράτιο και συνελήφθησαν. Τους οδήγησαν στο διοικητήριο και ο αρχηγός των εχθρών Μουσά Κιαζήμ εφέντης με τον μουφτή του Δυρραχίου Χατζή Κιαμήλ τους υπέβαλαν σε ανάκριση. Μετά την ανάκριση τους περιέφεραν στην πόλη του Βερατίου (που είχε καταληφθεί από τουρκαλβανούς) όπου τους έφτυναν και τους χλεύαζαν οι αλβανοί. Οι έλληνες κάτοικοι του Βερατίου είχαν κρυφτεί από φόβο.

 

Το πρωί της 18ης του Σεπτέμβρη, τους έφεραν μπροστά στο διοικητήριο όπου είχαν στήσει ένα πολυβόλο. Έβαλαν πρώτα τον Στεφανάκο να καθήσει σε ένα κάθισμα και του έριξαν μια ριπή με το πολυβόλο. Ο Στεφανάκος έπεσε αμέσως νεκρός. Μετά διέταξαν τον Λεοντακιανάκο να καθήσει στο κάθισμα. Αυτός, αφού σήκωσε το νεκρό σώμα του εξαδέλφου και συντρόφου του το ησπάσθη και το άφησε κάτω.

 

Κάθησε στο κάθισμα βάζοντας το ένα πόδι πάνω στο άλλο και καπνίζοντας τσιγάρο με αταραξία, σαν να βρισκόταν σε καφενείο. Την περιφρόνηση που έδειξε προς τον θάνατο την διηγούνταν και οι ίδιοι οι εχθροί.

 

Ο Μουσά Κιαζήμ του είπε «Φώναξε ζήτω ή αλβανία να σου χαρίσω τη ζωή». Ο Λεωντακιανάκος, απόγονος μανιατών ηρώων του 1821 του απάντησε «Είστε άτιμοι εσείς και η Αλβανία σας. Ζήτω η Ελλάς» και συνέχιζε να καπνίζει. Το πολυβόλο του έριξε περίπου 20 σφαίρες. Όμως αυτός δεν πέθανε αμέσως και συνέχισε να υβρίζει τους εχθρούς. Τότε ο ίδιος ο Μουσά Κιαζήμ, συνταγματάρχης του αλβανικού στρατού του έριξε με το περίστροφο πέντε βολές ενώ ένας ακόμα αχρείος αλβανός τον χτύπησε στην πλάτη με ένα μαχαίρι.

 

Έτσι ήθλησε ο εθνομάρτυς Αντώνιος Λεωντακιανάκος. Τα σώματα των δύο ηρώων μεταφέρθηκαν από χριστιανούς και θάφτηκαν στη θύρα του ελληνικού σχολείου του Βερατίου όπου βρίσκονται μέχρι σήμερα, για να δείχνουν στους νέους του Βερατίου την ανδρεία των δύο ελλήνων. 

 

http://www.efenpress.gr/

το είδαμε ΕΔΩ