Δελτία Τύπου της ΝΙΚΗΣ για την αλαζονεία της εξουσίας και το νέο Σύμφωνο για το άσυλο στην Ευρώπη

Αθήνα, 12/6/2026  

 

Η αλαζονεία μιας εξουσίας που έχει χαθεί 

 

Η συνέντευξη του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι ο ορισμός της αλαζονείας και διαστρέβλωσης της πραγματικότητας.

 

Από τη μία επιλέγει με μαεστρία να παρουσιάσει το έργο του στην εξωτερική πολιτική, εξουδετερώνοντας τις όποιες επικρίσεις περί ενδοτικότητας, και από την άλλη βαφτίζει τα δικά του σκάνδαλα (Τέμπη, υποκλοπές, πολεοδομίες…) ως «χρόνιες παθογένειες» που η κυβέρνησή του επιχειρεί να διορθώσει.

 

Οι Έλληνες πολίτες παρακολούθησαν τον Πρωθυπουργό να κουνά για άλλη μία φορά το δάχτυλο για ρεμούλες που στην ούγια τους γράφουν με κεφαλαία γράμματα «Νέα Δημοκρατία» αντί να ζητά ταπεινά συγγνώμη.

 

Αναγνώρισε τη διαφθορά αλλά δεν της έδωσε το γνώριμο γαλάζιο της χρώμα! «Ευθύνας ετέρους αξιών διδόναι, και αυτός ύπεχε» κύριε πρωθυπουργέ. Αν απαιτείς από τους άλλους να λογοδοτούν, να είσαι πρόθυμος να λογοδοτήσεις κι εσύ ο ίδιος!

 

Στα Ελληνοτουρκικά, επιμένει στο αφήγημα των «ήρεμων νερών» τη στιγμή που η ατζέντα της Τουρκίας παραμένει καυτή και το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» διατηρείται ως η επίσημη πολιτική της Άγκυρας.

 

Στην υπόθεση των υποκλοπών, δεν έβγαλε λέξη για το Predator και κρύφτηκε πίσω από τον ρόλο της Δικαιοσύνης. Ας τον ενημερώσει κάποιος, ότι οι αλλαγές προσώπων στην ΕΥΠ δεν συνιστούν ανάληψη ευθύνης αλλά προστασία δική του. Ούτε με το να χρησιμοποιεί ως πρόσχημα την εθνική ασφάλεια, δικαιολογούνται οι παρακολουθήσεις πολιτικών αρχηγών και δημοσιογράφων.

 

Η απαξιωτική αναφορά στην κ. Λάουρα Κοβέσι και το σχόλιο ότι οι εισαγγελείς κρίνονται από τις καταδίκες, αποτελούν για ακόμη μία φορά προσπάθεια απαξίωσης και εκφοβισμού της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας. Όσο και να επιχειρεί να βγάλει αναξιόπιστη την Ευρωπαία Εισαγγελέα, άλλο τόσο θα πέφτει στα βράχια.

 

Κύριε Μητσοτάκη μετά από 7 χρόνια συνεχούς διακυβέρνησης, δεν πείθετε κανέναν. Ο Ελληνικός λαός θα σας κρίνει και θα σας στείλει εκεί που σας αξίζει, στα αζήτητα της ιστορίας.

 

Με νέο Σύμφωνο για το άσυλο η Ευρώπη όμως η Ελλάδα παραμένει ξέφραγο αμπέλι

 

Σε πλήρη εφαρμογή τίθεται από σήμερα στην Ε.Ε. το νέο Σύμφωνο για το Άσυλο και την Μετανάστευση αλλά τα σύνορα της Ελλάδας, στην πράξη, εξακολουθούν να θυμίζουν ξέφραγο αμπέλι.

 

Φαίνεται πως το Σύμφωνο για την ελληνική κυβέρνηση είναι μόνο στα χαρτιά γιατί κατά τα άλλα η θωράκιση της χώρας παραμένει επικίνδυνα μετέωρη.

 

Κρήτη και Γαύδος θυμίζουν Υποσαχάρια Αφρική από τον εποικισμό μυριάδων λαθρομεταναστών ενώ ντόπιοι και τοπικές αρχές βρίσκονται στα κάγκελα για τον εμπαιγμό τους από τους κυβερνητικούς σχεδιασμούς.

 

Το νοτιότερο άκρο της Ελλάδας, αποτελεί πλέον το επίκεντρο των ροών από τη Λιβύη και ο καιροσκόπος Πλεύρης συνεχίζει από τη μία να υπόσχεται αυστηροποίηση των μέτρων και από την άλλη να αφήνει απροστάτευτη την ακριτική Ελλάδα.

 

H κυβέρνηση όχι μόνο ανοίγει διάπλατα τις πύλες στις ανεξέλεγκτες μεταναστευτικές ροές αλλά τα όσα εξαγγέλλει αποδεικνύονται επικοινωνιακά πυροτεχνήματα.

 

Η ΝΙΚΗ καταγγέλλει την κυβέρνηση για σχέδιο συστηματικού εποικισμού και προειδοποιεί ότι η Ελλάδα οδηγείται με μαθηματική ακρίβεια σε πληθυσμιακή αντικατάσταση, την ώρα που ο γηγενής πληθυσμός καταρρέει δημογραφικά.

 

Το Δημοκρατικό Πατριωτικό Κίνημα έχει καταθέσει επισήμως στην κυβέρνηση, καθώς και στις αρμόδιες Επιτροπές Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, Εθνικής Άμυνας και Εξωτερικών Υποθέσεων, μια ολοκληρωμένη δέσμη μέτρων για την αντιμετώπιση της λαθρομετανάστευσης:

 

Αντιμετώπιση νέων μεταναστευτικών διαδρομών: Να αναπτυχθούν στρατηγικές για τη διαχείριση των αυξημένων ροών από τη Λιβύη προς τη Γαύδο και τη νότια Κρήτη, μέσω συνεργασίας με λιβυκές αρχές και διεθνείς οργανισμούς.

 

Ενίσχυση ελέγχων συνόρων: Να εφαρμοστούν αυστηρότεροι και αρτιότεροι έλεγχοι στα σύνορα και ταχύτερες διαδικασίες απέλασης.

 

Αποτελεσματική διαχείριση αταυτοποίητων λαθρομεταναστών: Να εφαρμοστούν ταχείες διαδικασίες ταυτοποίησης και επιστροφής αταυτοποίητων λαθρομεταναστών, σύμφωνα με το ευρωπαϊκό δίκαιο.

 

Η ΝΙΚΗ δε θα σταματήσει να αναδεικνύει το τόσο σοβαρό ζήτημα μέχρι η κυβέρνηση να σταματήσει να κωφεύει.

Η Ελληνική Επανάσταση και οι άδικες αναλύσεις από Μαρξ και Ένγκελς

Η Αντίληψη του Μαρξ και του Ένγκελς για την Ελληνική Επανάσταση του 1821: Μια Κριτική στα Όρια του Ιστορικού Υλισμού 

 

Γράφει ο Tamer Çilingir 

 

Η Προσέγγιση του Μαρξ στο Ανατολικό Ζήτημα και στο Ελληνικό Ζήτημα

 

Η Ελληνική Επανάσταση του 1821 δεν αποτελεί απλώς έναν αγώνα ανεξαρτησίας εναντίον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Αποτελεί επίσης ένα σύγχρονο εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα που αναδύθηκε μέσα από την κοινή πολιτική κινητοποίηση των κύκλων της Φιλικής Εταιρείας, των νησιωτών ναυτικών, της εμπορικής αστικής τάξης, των τοπικών προκρίτων και των αγροτικών στρωμάτων. Η Επανάσταση συνιστά έκφραση της βούλησης του ελληνικού λαού για αυτοδιάθεση και της εμφάνισής του ως πολιτικού υποκειμένου στην ιστορική σκηνή. Για τον λόγο αυτό, η Ελληνική Επανάσταση δεν μπορεί να ερμηνευθεί αποκλειστικά μέσω των διπλωματικών ισορροπιών ή των παρεμβάσεων των Μεγάλων Δυνάμεων. Διαθέτει τις δικές της εσωτερικές κοινωνικές δυναμικές, τη δική της πολιτισμική αφύπνιση και το δικό της ιδανικό της ανεξαρτησίας.

 

Στα άρθρα που δημοσίευσε ο Μαρξ στην New York Daily Tribune μεταξύ 1853 και 1856, αξιοσημείωτο είναι το γεγονός ότι η Ελλάδα παρουσιάζεται συνήθως όχι ως ένα αυτόνομο ιστορικό υποκείμενο, αλλά ως στοιχείο της αντιπαράθεσης μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, της Ρωσίας και της Βρετανίας.[1]

 

Για παράδειγμα, στα κείμενά του σχετικά με το Ανατολικό Ζήτημα, ο Μαρξ τοποθετεί διαρκώς στο επίκεντρο τον ρωσικό επεκτατισμό. Στο άρθρο του Russian Policy Against Turkey (όπου ο όρος «Turkey» αναφέρεται στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και όχι στο σύγχρονο τουρκικό κράτος), καθώς και σε άλλα κείμενα για το Ανατολικό Ζήτημα, το βασικό ζήτημα δεν είναι η απελευθέρωση του ελληνικού λαού αλλά η στρατηγική πίεση που ασκεί η Ρωσία επί της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας.[2]

 

Το γεγονός αυτό αποκαλύπτει το επίκεντρο της ιστορικής ανάλυσης του Μαρξ. Για τον ίδιο, το βασικό ερώτημα δεν είναι πώς οι Έλληνες κατέκτησαν την ελευθερία τους, αλλά πώς η διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας επηρεάζει τις ισορροπίες δυνάμεων στην Ευρώπη.[3]

 

Το πρόβλημα που ανακύπτει εδώ είναι ότι η ιστορική σημασία της Ελληνικής Επανάστασης ως διαδικασίας πολιτικής αυτονόμησης ενός λαού περνά σε δεύτερο πλάνο. Στις αναλύσεις του Μαρξ, ο ελληνικός λαός εμφανίζεται συχνά όχι ως ιστορικό υποκείμενο που διαμορφώνει την ιστορία, αλλά ως στοιχείο που επηρεάζεται από τον ανταγωνισμό μεταξύ κρατών. Έτσι, η Επανάσταση ερμηνεύεται όχι μέσα από τις δικές της κοινωνικές δυναμικές και τα ιδεώδη της ελευθερίας, αλλά ως μέρος μιας ευρύτερης γεωπολιτικής αντιπαράθεσης.

 

Ο Ένγκελς και η Ιστορική Ιεραρχία

 

Μετά τις Επαναστάσεις του 1848, ο Ένγκελς δεν αντιμετώπισε όλα τα εθνικά κινήματα ως ισότιμους ιστορικούς δρώντες. Στο άρθρο του The Magyar Struggle (1849) παρουσιάζει τους Ούγγρους ως έναν από τους κύριους φορείς της ευρωπαϊκής επανάστασης, ενώ στο Democratic Pan-Slavism, που γράφτηκε την ίδια περίοδο, τοποθετεί ορισμένα σλαβικά κινήματα απέναντι στην ιστορική πρόοδο.[4][5]

 

Στη βάση αυτής της προσέγγισης βρίσκεται η αξιολόγηση των εθνών σύμφωνα με τον ρόλο τους μέσα στην ιστορική διαδικασία. Σύμφωνα με τον Ένγκελς, ορισμένοι λαοί αποτελούν φορείς του εκσυγχρονισμού, της επανάστασης και της ιστορικής προόδου. Άλλοι, αντίθετα, δεν καθοδηγούν τις ιστορικές εξελίξεις αλλά παραμένουν υπό την επιρροή τους.

 

Η πλέον αμφιλεγόμενη συνέπεια αυτής της αντίληψης είναι η προσέγγιση που αργότερα θα χαρακτηριστεί ως θεωρία των «λαών χωρίς ιστορία».[6] Ο Ένγκελς υποστήριζε ότι ορισμένες μικρές εθνικές κοινότητες δεν διέθεταν την ικανότητα να οικοδομήσουν ένα ανεξάρτητο ιστορικό μέλλον. Έτσι, η πολιτική νομιμοποίηση των αιτημάτων ενός λαού δεν απορρέει από την επιθυμία του για ελευθερία, αλλά από τη συμβολή του στην ιστορική πρόοδο.

 

Σε αυτό το σημείο, το καθοριστικό ερώτημα δεν είναι πλέον: «Θέλει ένας λαός να είναι ελεύθερος;». Το βασικό ερώτημα μετατρέπεται σε: «Προωθεί αυτός ο λαός την ιστορική πρόοδο;». Κατά συνέπεια, οι εθνικοαπελευθερωτικοί αγώνες δεν αξιολογούνται ως καθολικό δικαίωμα, αλλά σύμφωνα με τη λειτουργία τους μέσα στην ιστορική διαδικασία.

 

Ο Φόβος της Ρωσίας και η Καχυποψία απέναντι στους Βαλκανικούς Λαούς

 

Καθοριστικός παράγοντας στην προσέγγιση του Μαρξ και του Ένγκελς απέναντι στις βαλκανικές πολιτικές εξελίξεις υπήρξε η αντίληψή τους ότι η τσαρική Ρωσία αποτελούσε το κύριο κέντρο της ευρωπαϊκής αντεπανάστασης.[7] Και οι δύο αντιμετώπιζαν τη Ρωσία όχι απλώς ως ένα κράτος, αλλά ως το σημαντικότερο πολιτικό εμπόδιο απέναντι στα επαναστατικά κινήματα της Ευρώπης. Για τον λόγο αυτό, η ρωσική επιρροή διαδραμάτιζε συχνά καθοριστικό ρόλο στις αναλύσεις τους σχετικά με τα Βαλκάνια.

 

Στα κείμενα του Μαρξ για το Ανατολικό Ζήτημα, η ρωσική εξωτερική πολιτική βρίσκεται διαρκώς στο επίκεντρο της ανάλυσης. Ιδιαίτερα στις συζητήσεις για το μέλλον της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, το βασικό του μέλημα δεν είναι η απελευθέρωση των βαλκανικών λαών, αλλά η πιθανότητα ρωσικής επέκτασης προς τη Μεσόγειο και τα Στενά.[1][2]

 

Η προσέγγιση αυτή δεν είναι αποκλειστικά μαρξική. Κατά τα χρόνια του Κριμαϊκού Πολέμου, και ο Ένγκελς θεωρούσε τον ρωσικό απολυταρχισμό ως τον κύριο εχθρό της ευρωπαϊκής δημοκρατίας. Όπως επισημαίνει ο Mustafa Yavuz, ο Ένγκελς αντιμετώπιζε τη σύγκρουση ανάμεσα στον ρωσικό απολυταρχισμό και την ευρωπαϊκή δημοκρατία ως τη θεμελιώδη πολιτική αντίθεση της εποχής και θεωρούσε πρωταρχικό στόχο την αποτροπή της κατάληψης της Κωνσταντινούπολης από τη Ρωσία.[8]

 

Χαρακτηριστικά, ο Ένγκελς έγραφε το 1853:

«Η Αγγλία δεν μπορεί ποτέ να επιτρέψει στους Ρώσους να καταλάβουν την Κωνσταντινούπολη. Μαζί με τους εχθρούς του Τσάρου, οφείλει να υποστηρίξει τη δημιουργία ενός ανεξάρτητου σλαβικού κράτους στη θέση της γερασμένης και παρακμασμένης Υψηλής Πύλης.» (Ένγκελς, 1853, όπως παρατίθεται στον Yavuz, σ. 42).[8]

 

Το απόσπασμα αυτό δείχνει ότι στο επίκεντρο της προβληματικής του Ένγκελς δεν βρίσκονται τα αιτήματα ελευθερίας των Ελλήνων, των Βουλγάρων ή άλλων βαλκανικών λαών, αλλά η αποτροπή της ρωσικής προέλασης προς την Κωνσταντινούπολη. Με άλλα λόγια, το βαλκανικό ζήτημα αντιμετωπίζεται πρωτίστως ως πρόβλημα ευρωπαϊκής ισορροπίας δυνάμεων και όχι ως ζήτημα εθνικής χειραφέτησης.

 

Παρομοίως, στο άρθρο του Democratic Pan-Slavism, ο Ένγκελς συνδέει σημαντικό μέρος των σλαβικών εθνικών κινημάτων με τη ρωσική επιρροή και παρουσιάζει τον πανσλαβισμό όχι ως ένα αυτόνομο εθνικό κίνημα, αλλά ως ιδεολογική προέκταση της ρωσικής εξωτερικής πολιτικής.[5]

 

Παρά τις διαφορετικές θεωρητικές αφετηρίες τους, ο Μαρξ και ο Ένγκελς καταλήγουν συχνά σε ένα κοινό συμπέρασμα. Ο Μαρξ εστιάζει περισσότερο στις διεθνείς ισορροπίες δυνάμεων, ενώ ο Ένγκελς χρησιμοποιεί κυρίως τις έννοιες της ιστορικής προόδου και της αντεπανάστασης. Ωστόσο, και στις δύο περιπτώσεις, οι αγώνες των βαλκανικών λαών τείνουν να επισκιάζονται από το «ρωσικό ζήτημα».

 

Από το Εθνικό Ζήτημα στη Θεωρία των Τριών Κόσμων

 

Οι συνέπειες αυτής της προσέγγισης δεν περιορίστηκαν μόνο στην ελληνική περίπτωση. Η τάση να ερμηνεύονται τα εθνικά κινήματα των Βαλκανίων και της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας μέσα από τη σχέση τους με τις Μεγάλες Δυνάμεις συνέχισε να επηρεάζει ορισμένα τμήματα της σοσιαλιστικής παράδοσης και κατά τις επόμενες δεκαετίες.

 

Ιδιαίτερα κατά την ύστερη περίοδο της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, οι διεκδικήσεις των Αρμενίων και των Ρωμιών συχνά ερμηνεύθηκαν όχι μέσα στο δικό τους ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο, αλλά μέσα από τη σύνδεσή τους με τις παρεμβάσεις των ευρωπαϊκών δυνάμεων.[8]

 

Αυτό είχε ως αποτέλεσμα, σε ορισμένες περιπτώσεις, να μην γίνουν πλήρως κατανοητές οι εμπειρίες καταπίεσης, εκτοπισμού, μαζικών σφαγών και γενοκτονίας που βίωσαν αυτοί οι πληθυσμοί. Σε ορισμένες σοσιαλιστικές προσεγγίσεις, μεγαλύτερη έμφαση δόθηκε στις σχέσεις αυτών των κινημάτων με τις Μεγάλες Δυνάμεις παρά στις ίδιες τις εμπειρίες των θυμάτων.[8]

 

Μια παρόμοια λογική μπορεί να παρατηρηθεί και στις συζητήσεις γύρω από τη Θεωρία των Τριών Κόσμων που αναπτύχθηκε κατά τον 20ό αιώνα. Και εδώ, το επίκεντρο δεν ήταν τόσο οι αγώνες χειραφέτησης των λαών, όσο οι παγκόσμιες γεωπολιτικές ισορροπίες. Η αντίληψη ότι η Σοβιετική Ένωση αποτελούσε την κύρια απειλή οδήγησε ορισμένες φορές σε πολιτικές επιλογές που νομιμοποιούσαν συγκλίσεις με ασθενέστερες ιμπεριαλιστικές δυνάμεις ή περιφερειακά κράτη.

 

Υπό αυτό το πρίσμα, μπορεί να διαπιστωθεί μια αξιοσημείωτη ομοιότητα ανάμεσα στη γεωπολιτική προσέγγιση που υιοθέτησαν κατά καιρούς ο Μαρξ και ο Ένγκελς για τις σχέσεις μεταξύ της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και των βαλκανικών λαών και στις μεταγενέστερες θέσεις ορισμένων σοσιαλιστικών ρευμάτων στο πλαίσιο της Θεωρίας των Τριών Κόσμων. Και στις δύο περιπτώσεις, το βασικό πρόβλημα είναι ότι οι διεκδικήσεις των καταπιεσμένων λαών δεν αξιολογούνται πρωτίστως με βάση τη δική τους ιστορική εμπειρία, αλλά ως μέρος ευρύτερων διεθνών ανταγωνισμών.

 

Συμπέρασμα

 

Η ιστορική σημασία της Ελληνικής Επανάστασης του 1821 αναδεικνύεται ακριβώς σε αυτό το σημείο. Για τον ελληνικό λαό, η Επανάσταση δεν υπήρξε μια κίνηση πάνω στη σκακιέρα των Μεγάλων Δυνάμεων, αλλά ένας αγώνας για ελευθερία και αυτοδιάθεση.

 

Οι αναλύσεις του Μαρξ και του Ένγκελς, παρά το βάθος και την ιστορική τους οξυδέρκεια, συχνά τοποθέτησαν αυτή την εμπειρία πολιτικής αυτονόμησης στη σκιά της γεωπολιτικής και της ιστορικής αναγκαιότητας. Για τον λόγο αυτό, το αντικείμενο της κριτικής δεν είναι ο ίδιος ο ιστορικός υλισμός, αλλά ορισμένες πρώιμες εφαρμογές του, οι οποίες τείνουν να υποβαθμίζουν τις εμπειρίες εθνικής χειραφέτησης υπέρ γεωπολιτικών και προοδευτικιστικών σχημάτων ερμηνείας.

 

Σημειώσεις

 

[1] Karl Marx, The Eastern Question, International Publishers, New York.

[2] Karl Marx, “Russian Policy Against Turkey”, New York Daily Tribune, 1853.

[3] Shlomo Avineri, Karl Marx on Colonialism and Modernization, Doubleday, 1969, σσ. 127-140.

[4] Friedrich Engels, “The Magyar Struggle”, Neue Rheinische Zeitung, 1849.

[5] Friedrich Engels, “Democratic Pan-Slavism”, Neue Rheinische Zeitung, 1849.

[6] Roman Rosdolsky, Engels and the ‘Nonhistoric’ Peoples, Critique Books, 1986.

[7] Karl Marx, The Eastern Question· βλ. επίσης Shlomo Avineri, όπ. παρ.

[8] Mustafa Yavuz, Şark Meselesi [Türkiye] ve Marksizm: İttihat-Terakki Diktatörlüğü ve Hristiyan Milletlerin Eşit Vatandaşlık Tahayyülünün Trajik Sonu, Belge Yayınları, Κωνσταντινούπολη, σσ. 41-42.

 

πηγή 

Μπέλφαστ: «Enough is Enough» – Η θρυαλλίδα της οργής απέναντι στον «αποκεφαλισμό» της Ευρώπης

Όταν οι ισλαμικές χατζάρες γίνονται «κανονικότητα» για τους Ευρωπαίους, δεν μπορείς να βαφτίζεις «ακροδεξιό» το ένστικτο αυτοσυντήρησης!

 

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης

 

Το διεθνές Γκεμπελικό καθεστώς της νεοταξικής δημοσιογραφίας, άρχισε να χτυπάει… υπερωρίες για να κάνει το μαύρο – άσπρο, όταν μεταδόθηκε σαν κεραυνός η είδηση ότι ένας Σουδανός μετανάστης στο Μπέλφαστ της Βόρειας Ιρλανδίας, προσπάθησε να αποκεφαλίσει δημοσίως έναν Βορειοϊρλανδό πολίτη.

 

Στο Μπέλφαστ και άλλες πόλεις του Ηνωμένου Βασιλείου, οι οργισμένοι πολίτες γέμισαν τους δρόμους φωνάζοντας «Enough is Enough» για τη μεταναστευτική πολιτική που έχει μετατρέψει τις πόλεις της Ευρώπης σε τριτοκοσμικά γκέτο απολίτιστων τεράτων.

 

Το ανατριχιαστικό βίντεο με τον Αφρικανό εγκληματία που προσπαθεί να κόψει τον λαιμό του δύστυχου ανθρώπου, προκάλεσε τέτοιο σοκ στην κοινή γνώμη που τα ισλαμολάγνα δυτικά ΜΜΕ ρεζιλεύτηκαν πλήρως όταν άρχισαν να κατηγορούν τους διαμαρτυρόμενους Βρετανούς ως «ακροδεξιούς». Για κάθε τέτοιο ανόητο τίτλο, η εικόνα του μανιασμένου τρομοκράτη που κρατά το μαχαίρι αλαλάζοντας από μίσος για κάθε Ευρωπαίο, λειτουργεί ως αυτόματο «ακυρωτικό». Η προπαγάνδα της στοχοποίησης του θύματος δεν μπορεί να σταθεί πλέον πουθενά, πέρα από τα εξαγορασμένα υπαλληλάκια που θέλουν να μετατρέψουν την Ευρώπη σε Αφρική νο2.

 

Ο Σουδανός μαχαιροβγάλτης ήταν «πρόσφυγας» που είχε αιτηθεί άσυλο και το βρετανικό κράτος του είχε παραχωρήσει άδεια παραμονής και κατοικία, φυσικά με τα λεφτά των Βρετανών φορολογουμένων. Για άγνωστους ακόμα λόγους, ο Σουδανός αποφάσισε να σφάξει σαν αρνί τον 44χρονο Stephen Ogilvie, που σήμερα χαροπαλεύει και έχει χάσει το ένα του μάτι. Το αποκρουστικό συμβάν στο Μπέλφαστ αποτέλεσε τη θρυαλλίδα της οργής, αφού συνέβη λίγες μέρες μετά τη διεθνή κατακραυγή για τον θάνατο του 18χρονου Henry Nowak από μαχαιριές ενός Ινδού Σιχ, με τη βρετανική αστυνομία να «αθωώνει» τον δολοφόνο και να αφήνει το θύμα να ξεψυχά αβοήθητο.

 

Η μεγάλη φούσκα του «ανθρωπιστικού» εποικισμού της Ευρώπης, έσκασε με πάταγο και ρέει συνεχώς αίμα. Η πολιτική των χαλαρών συνόρων, των επιφανειακών ελέγχων, της μηδενικής ένταξης και του διαπολιτισμικού αχταρμά, δεν ήταν ποτέ ανθρωπισμός αλλά κοινωνική αυτοκτονία. Το όνειρο μιας καλύτερης ζωής δεν μπορεί να στεριώσει σε ανθρώπους που φέρνουν τον σκοταδισμό από τον οποίο υποτίθεται ότι δραπετεύουν ως μετανάστες.

 

Τις πολιτικοκοινωνικές μεταβολές στα κράτη που στη φυσική ροή της ιστορίας χρειάζονταν δεκαετίες ή και αιώνες για να συμβούν, η woke ατζέντα επιχείρησε να τις εκβιάσει μέσα σε λίγα χρόνια. Μια παγκοσμιοποίηση με το στανιό, κόντρα στη βούληση των λαών, κόντρα στην ασυμφωνία των πολιτισμών, κόντρα σε κάθε λογική υγιούς αφομοίωσης. Ήταν αναπόφευκτο αυτή η βεβιασμένη συνθήκη να εκραγεί σαν κοινωνική βόμβα. Γιατί ως Ευρώπη που εγκαταλείπεις όλες τις παραδοσιακές αξίες σου, οπωσδήποτε δεν αφομοιώνεις αλλά αφομοιώνεσαι.

 

Οι Ευρωπαίοι πολίτες έχουν σιχαθεί πλέον να διεκδικούν το αυτονόητο δίκιο τους. Την ποσόστωση μεταναστών, την πάταξη της «εισαγόμενης» εγκληματικότητας, την άμεση απέλαση των ασυμμόρφωτων, τον αυστηρότατο έλεγχο στα σύνορα, την κατανομή των πόρων πρώτα στις ανάγκες των ντόπιων.

 

Η Ευρώπη δεν κινδυνεύει από το λαϊκό ένστικτο αυτοσυντήρησης. Κινδυνεύει από εκείνους που έκαναν τις χατζάρες «κανονικότητα» και τις δημόσιες εκτελέσεις φολκλορικό event. Κινδυνεύει από τη μαφία των ΜΚΟ που λειτουργούν ως παρα-υπουργεία εποικισμού και χρυσοπληρώνονται από την ελίτ για να μπάζουν τον μεσαίωνα στις γειτονιές μας.

 

Ο Ευρωπαίος δεν είναι ρατσιστής, έδειξε τη μεγαλύτερη ανοχή στη μετανάστευση σε όλη τη Δύση, πριν ακόμα γίνει επιβαλλόμενη ατζέντα. Υπάρχει όμως χαοτική διαφορά μεταξύ ανθρωπισμού και εξανδραποδισμού και εδώ και χρόνια οι ευρωπαϊκές κοινωνίες υφίστανται το δεύτερο.

 

Η νεοταξική εξέλιξη της σύγχρονης αριστεράς λειτουργεί ως ο «χρήσιμος ηλίθιος» του παγκόσμιου φόρουμ και για χρόνια κατάφερε να ποινικοποιήσει τη συντηρητική διαμαρτυρία. Όμως, το ισλαμικό πογκρόμ στις γειτονιές της Ευρώπης έχει γίνει τόσο πρόδηλο που οι «προοδευτικοί» διεθνιστές μοιάζουν με αδιάντροπες «τσατσάδες» της τρομοκρατίας. Τα πράγματα ξεκαθαρίζουν όσο καπιταλισμός και αριστερά εξυπηρετούν την ίδια παγκοσμιοποιημένη Βαβέλ, ώστε να διαλύσουν τα έθνη-κράτη.

 

Στην Ελλάδα, ένας ακόμα Σουδανός μαχαιροβγάλτης που αποπειράθηκε να βιάσει μια γυναίκα στο κέντρο της Αθήνας, αφέθηκε ελεύθερος και πήγε ξανά να κάνει επίδειξη ατιμωρησίας στο θύμα του. Ο συγκεκριμένος εγκληματίας που βρίσκεται παράνομα στη χώρα, είχε στο ιστορικό του δύο απόπειρες βιασμού, προσβολή γενετήσιας αξιοπρέπειας και μία ληστεία. Μέχρι να… κουνηθεί η γραφειοκρατική «χελώνα» του κράτους, τα κτήνη περιφέρονται ελεύθερα και κάνουν ό,τι θέλουν.

 

Ο (παραλίγο) αποκεφαλισμός ενός Ευρωπαίου μοιάζει με εσχατολογικό σημείο των καιρών. Το woke «κονκλάβιο» σε συνεργασία με την ισλαμική μάχαιρα, θέλουν να αποκεφαλίσουν εντελώς το κέντρο της ευρωπαϊκής σκέψης. Θέλουν να δημιουργήσουν ακέφαλους λαούς χωρίς νοητικούς νευρώνες ιστορίας, παράδοσης και συλλογικής ταυτότητας. Γι’ αυτό τα νεοταξικά ανδρείκελα τρέμουν κάθε λαϊκή αντίδραση και εξαπολύουν τα «μαντρόσκυλα» του Τύπου για να την καταπνίξουν αμέσως. Όμως η πολιτισμική ρήξη είναι πλέον αναπόφευκτη, όχι ως ανάγκη βίας – αλλά ως φυσικό αντανακλαστικό αυτοάμυνας σε μια κοινωνία που αγωνιά να επανακαθορίσει τα ατιμασμένα όρια της.

 

πηγή 

ΔΕΝ ΗΜΟΥΝ ΒΟΛΙΚΟ ΠΑΙΔΙ

Η "Ωραία Ελένη" της Νέας Τάξης....

 

Γράφει ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων
 

Αν ήμουν βολικό παιδί και φρόνιμο,
το έργο μου θα είχε διαδοθεί
και τώρα θα ήμουν επώνυμος. 

 

Αρκεί να έλεγα το «ναι»

στον μέγιστο εξουσιαστή.

Αυτός θα φρόντιζε όλα τ’ άλλα,

τα μικρά εμπόδια και τα μεγάλα.

Θα είχα γίνει διασημότητα,
καθώς εκείνοι ξέρουν το κατώφλι,
και πλούσιος θα είχα γίνει.

Μα αρνήθηκα τη φήμη,
για να μην πέσω στα θολά νερά.
Δική μου η ευθύνη·
αρνήθηκα την προσφορά.

Θα είχα γίνει ξακουστός
σε Δύση και Ανατολή,
καθώς κανείς δεν θα ’ξερε
πως θα είχα πουληθεί.

Αν ήμουν του συστήματος
και είχα δεχθεί την πρόταση του Μεγάλου,
τώρα θα έλυνα και θα έδενα
στον αστερισμό του Ταύρου.

Παραμένω, όμως, στον αστερισμό του Ελληνισμού,
που το φως έδωσε του Πολιτισμού.
Τυφλώνει το σύστημα η μεγάλη του λάμψη.
Πάγια εντολή:
τον Ελληνισμό ή να τον συσκοτίσει,
καλύτερα όμως στα ερείπια να τον φτάσει.

Γιατί όπλο είναι πυρηνικό.
Πολλές φορές το χρησιμοποίησε με επιτυχία.
Την ανθρωπότητα ειρηνικά κατέκτησε,
χωρίς να χρησιμοποιήσει βία.

Γι’ αυτό, όπου ξεμυτίσει,
του στήνουν δίχτυ.
Να τον σταματήσουν,
να τον αδρανοποιήσουν και να τον εξουδετερώσουν,
ή να τον κατηγορήσουν και να τον λερώσουν.

Οι ιδέες του να μην περάσουν.
Έχουν γνώση οι φύλακες,
και πρώτιστα οι ημέτεροι θα δράσουν.

Το σύστημα λέει ψέματα αράδα.
Μπορεί ακόμη και τον «γάιδαρο»
να τον κάνει σουσουράδα.
Δεν έχει όρια και δεν έχει γράδα·
πολέμους ξεκινάει αράδα.

Βραβείο από την πολιτεία;
Όχι, δεν έχω πάρει. 
Και κάποιος με ρώτησε,
για να με πειράξει: 
«Δεν σε τίμησαν για ό,τι έχεις γράψει»

Τότε θα διερωτόμουν: 
Τι κακό στον Ελληνισμό έχω διαπράξει; 
Η αλήθεια δεν τους ενδιαφέρει.
Το πολιτικώς ορθόν μόνο τους συμφέρει.

Έκαναν νέγρα την Ωραία Ελένη,
ενώ ήταν γαλανόλευκη,
όψη είχε θεάς και εξευγενισμένη.

Ευτυχώς που δεν ζει
να ζητήσει αποζημίωση
από τον σκηνοθέτη 
θα τον υποβίβαζε σε ταξιθέτη

Τους αρχαίους συγγραφείς
τους έχουν υπό αμφιβολία.
Δεν θεωρούν τα γραπτά τους
αποδεικτικά στοιχεία.

Αμφισβητούν ακόμη
και την αρχαία ελληνική γραμματεία.

Παλιά πήραν τα πρώτα φώτα δωρεάν.
Τότε ήταν σωστά;
Με αυτά όμως βγήκαν
από του πρωτογονισμού τη σκλαβιά.

Από την προϊστορική εποχή
ζητούν τεκμηρίωση
για τις σχετικές πληροφορίες,
ώστε να γίνουν πιστευτές
από τις επιστημονικές μαφίες.

Τώρα ζητούν αποδεικτικά στοιχεία
για χιλιάδες χρόνια
της Ελληνικής Προϊστορίας.

Διαφορετικά τα θεωρούν «μυθολογία». 
Αν αυτό δεν είναι βλακεία,
τότε τι είναι;

Όμως αγνοούν
ότι αυτή είναι
η αχρονολόγητη παγκόσμια Ιστορία.

Έτσι αρχίζουν δολίως
από την 4η χιλιετία,
προς δόξαν της γνωστής
τριπλής θρησκείας.

Όπως και την Ευρωπαϊκή Ιστορία
την αρχίζουν από τον Καρλομάγνο. 
«Ἔστιν ἥλιος,
ὃς τὰ πάνθ’ ὁρᾷ».

Και οι ανασκαφές
διαψεύδουν συχνά πυκνά
το ψέμα τους το μαύρο 
και τα εγκλήματα
κατά της ανθρωπότητας,
έργο μακάβριο. 
(11/6/26)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών 
Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Χέρι – χέρι Ερντογάν – Κιλιντσντάρογλου

Όποιος νομίζει ότι αν αλλάξει ο επικεφαλής της Τουρκίας και στη θέση του Ερντογάν βρεθεί κάποιος άλλος πολιτικός, από άλλο κόμμα, ότι τότε θα αλλάξει η επιθετική πολιτική της Τουρκίας, είναι τουλάχιστον αφελής. 

 

Ο Τούρκος Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν βρήκε έναν νέο υποστηρικτή στα νέο-οθωμανικά και ανιστόρητα επιχειρήματά του. 

 

Σε ομιλία του ο Ερντογάν ισχυρίστηκε ότι «οι πρόγονοί μας οι Οθωμανοί ήταν σε Ευρώπη, Ασία, Αφρική και Καύκασο. […] Εμείς διαδεχθήκαμε την Οθωμανική Αυτοκρατορία».

 

«Τα 16 κράτη μας που εκπροσωπούνται στο Προεδρικό Έμβλημα έχουν ιστορία που εκτείνεται πάνω από 2.200 χρόνια. Οι πρόγονοί μας καβάλησαν τα άλογά τους και ίδρυσαν κράτη σε μια απέραντη γεωγραφία που εκτείνεται από την Ευρώπη έως την Κεντρική Ασία, από τον Καύκασο έως τα βάθη της Αφρικής. Το μεγάλο οθωμανικό δέντρο κυμάτιζε περήφανα στη σημαία μας για πάνω από 600 χρόνια σε τρεις ηπείρους και επτά κλίματα (σ.σ. εννοεί κλιματικές ζώνες). Όταν η δύναμη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας εξασθένησε, η νεαρή μας Δημοκρατία πήρε τη θέση της. Όπως πάντα λέγαμε, η Δημοκρατία της Τουρκίας δεν είναι το πρώτο, αλλά το τελευταίο κράτος που ιδρύσαμε σ’ αυτά τα εδάφη. Το λέω αυτό ειδικά επειδή, αν και τα ονόματα και οι ηγεμόνες των κρατών που ιδρύσαμε άλλαξαν με την πάροδο του χρόνου, το χαρακτηριστικό της «αιώνιας ύπαρξης» παρέμεινε πάντα».

 

Στο ίδιο μήκος κύματος και ο Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου, που διορίστηκε επικεφαλής της αντιπολίτευσης από την «Τουρκική δικαιοσύνη» του Ερντογάν. Ο Κιλιτσντάρογλου ισχυρίστηκε ότι «η Τουρκία πρέπει να βρίσκεται εκεί που ήταν οι Οθωμανοί. […] Πρέπει να πάμε εκεί».

 

«Δείτε την Μεγάλη Βρετανία, τις πολιτικές της στη Μέση Ανατολή. Δείτε τα εδάφη της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας. Δείτε τους ανθρώπους εκεί. Η Τουρκία πρέπει να πάει σε αυτή τη γεωγραφία και να αναπτύξει τη δική της ταυτότητα εκεί. Πρέπει να πάμε εκεί μεγαλώνοντας, να μην συρρικνωθούμε. Εμείς είμαστε υποχρεωμένοι να είμαστε μια από τις σημαντικότερες χώρες του κόσμου. Η Τουρκία πρέπει να βρίσκεται στην οθωμανική γεωγραφία. Πρέπει να είναι και στα τουρκόφωνα κράτη. Και στην γεωγραφία της Μεσογείου η Τουρκία πρέπει να είναι παρούσα. Πρέπει να δώσουμε αυτόν τον αγώνα. Το Ρεπουμπλικανικό Λαϊκό Κόμμα είναι ένα κόμμα που στο κράτος δίνει κατευθυντήριες γραμμές και πρέπει να εκφράζει αυτές τις γραμμές».

 

Ο μεγαλοϊδεατισμός στην Τουρκία ανθεί. Οι πολιτικοί ωθούν τους πολίτες στην αναβίωση της οθωμανικής αυτοκρατορίας. Με τις ομιλίες τους επιθυμούν να πείσουν και στο εσωτερικό, αλλά και στο εξωτερικό, ότι η χώρα τους έχει «δικαιώματα» στα πρώην οθωμανικά εδάφη. Η Τουρκία δεν αποδέχεται πλέον τα σύνορά της. Επιθυμεί να επεκταθεί και να δημιουργήσει την νέα οθωμανική – τουρκική «αυτοκρατορία».

 

Τον Ιούνιο του 2025, σε ομιλία του στην Κνεσέτ, ο Βενιαμίν Νετανιάχου είπε χαρακτηριστικά: «όσοι νομίζετε ότι θα επαναφέρετε αυτοκρατορίες, ξεχάστε το» αναφερόμενος στις τουρκικές φιλοδοξίες επιρροής στην ευρύτερη περιοχή.

Με απλά λόγια: η Οθωμανική Αυτοκρατορία δεν θα αναβιώσει.

 

Η Τουρκία εξοπλίζεται όπως ακριβώς και το Ιράν, δηλαδή με επιθετικά όπλα, όπως drone κάθε είδους και πυραύλους, ακόμη και βαλλιστικούς. Ταυτόχρονα απειλεί την ύπαρξη του Ισραήλ και θέλει να επιβληθεί σε όλες τις χώρες που βρίσκονται γύρω της. Είναι απολύτως βέβαιο ότι εάν συνεχιστεί αυτή η ρητορική και αυτού του είδους ο επιθετικός εξοπλισμός, τότε μετά το Ιράν θα έρθει η σειρά της.

 

Πηγή: Cosmostatus

ΑΒΕΡΩΦ

Γιατί η Βρετανία οδεύει προς εμφύλιο

Του Ραφαήλ A. Καλυβιώτη* 

 

Ο Χένρι Νόβακ, 18χρονος λευκός Άγγλος φοιτητής, δολοφονήθηκε με μαχαιριές στο Σαουθάμπτον. Ο δράστης ήταν Σιχ, ο οποίος μετά τη δολοφονία δεν κάλεσε ασθενοφόρο. Αντίθετα, τηλεφώνησε στην αστυνομία, παρέδωσε το τελετουργικό μαχαίρι στη μητέρα του και ισχυρίστηκε ότι ήταν ο ίδιος το θύμα ρατσιστικής επίθεσης. 

 

Το πιο σοκαριστικό, όμως, δεν είναι η ίδια η δολοφονία. Δεν είναι ούτε το μεταναστευτικό υπόβαθρο, διότι οι Σιχ είναι εν συνόλω μια εξαιρετικά φιλήσυχη κοινότητα σε αντίθεση με άλλες. Είναι η αντίδραση της αστυνομίας που έφτασε στο σημείο του εγκλήματος.

 

Αντί να βοηθήσουν το αγόρι που αιμορραγούσε, οι αστυνομικοί τού πέρασαν χειροπέδες. Ενώ εκείνος φώναζε «Με μαχαίρωσαν!» και «Δεν μπορώ να αναπνεύσω», τον έσερναν πάνω στα χαλίκια και του απαντούσαν με αδιαφορία. Μια αστυνομικός, ακούγοντας τον δράστη να λέει «δεν τον έχουν μαχαιρώσει», απάντησε ψύχραιμα: «Το ξέρω, αλλά πρέπει να ελέγξουμε». Επέλεξαν να πιστέψουν τον δολοφόνο και να αντιμετωπίσουν το θύμα ως ύποπτο. Και το έκαναν αποκλειστικά επειδή ο Χένρι Νόβακ ήταν λευκός.

 

Αυτή δεν ήταν απλή αστυνομική αμέλεια. Ήταν η λογική κατάληξη της «αντιρατσιστικής» εκπαίδευσης που έχουν υποστεί οι βρετανικές δυνάμεις ασφαλείας εδώ και χρόνια. Η θεωρία κριτικής φυλής και τα υποχρεωτικά σεμινάρια «ευαισθητοποίησης» έχουν μετατρέψει την αστυνομία σε ιδεολογικό όργανο που βλέπει ρατσισμό μόνο όταν το θύμα είναι έγχρωμο ή μετανάστης. Όταν το θύμα είναι λευκός, το ένστικτο των αστυνομικών είναι να αμφισβητήσει αυτόματα την εκδοχή του.

 

Η υπόθεση Nowak δεν είναι μεμονωμένη. Είναι η καθρέφτης της υπόθεσης George Floyd, μόνο που η εικόνα είναι ανάστροφη. Όταν ο Floyd έλεγε «δεν μπορώ να αναπνεύσω», ο προοδευτικός κόσμος ξεσήκωσε τον πλανήτη και προκάλεσε ταραχές δισεκατομμυρίων δολαρίων. Όταν το ίδιο έλεγε ο Henry Nowak, η ίδια αστυνομία που είχε εκπαιδευτεί να «μην ανέχεται ρατσισμό» έσυρε το αγόρι στα χαλίκια. Και οι ίδιοι προοδευτικοί που τότε μιλούσαν για «συστημικό ρατσισμό» τώρα σιωπούν ή μιλούν για «αυξημένη εγκληματικότητα με μαχαίρια» και «τοξική αρρενωπότητα».

 

Η κυβέρνηση Στάρμερ, η Διεθνής Αμνηστία και τα mainstream ΜΜΕ ακολούθησαν την ίδια γραμμή: να αποσιωπήσουν την προφανή φυλετική προκατάληψη εναντίον του λευκού θύματος. Η Αμνηστία, που είχε κάνει τον θάνατο του Floyd σημαία, δεν βρήκε λέξη να πει για τις ενέργειες της αστυνομίας κατά του Nowak. Αντίθετα, καταδίκασε όσους τόλμησαν να μιλήσουν για το γεγονός.

 

Αυτή είναι η πραγματική φύση του σημερινού «αντιρατσισμού». Δεν είναι η απουσία ρατσισμού – δηλαδή η ισότητα όλων ενώπιον του νόμου. Είναι μια ακροαριστερή ιδεολογία που θεωρεί τον λευκό, ετεροφυλόφιλο άνδρα συλλογικά υπεύθυνο για όλα τα δεινά του κόσμου. Είναι ο αντίστροφος ρατσισμός που λειτουργεί πλέον ως επίσημη κρατική πολιτική.

 

Και αυτός ακριβώς ο αντίστροφος ρατσισμός είναι που σπρώχνει τη Βρετανία προς τον εμφύλιο. Δεν θα γίνει από τη μια μέρα στην άλλη. Θα γίνει σιγά σιγά, με κάθε νέο περιστατικό όπου ένας λευκός Βρετανός αντιμετωπίζεται ως πολίτης δεύτερης κατηγορίας μόνο και μόνο επειδή είναι λευκός. Με κάθε σύλληψη για «ρατσιστικό» ποστ στα social media, με κάθε περίπτωση όπου η αστυνομία πιστεύει αυτόματα τον μετανάστη και αμφισβητεί τον γηγενή.

 

Η δολοφονία του Henry Nowak δεν είναι μόνο μια τραγωδία. Είναι η απόδειξη ότι το «αντιρατσιστικό» κράτος έχει γίνει ο ίδιος ο ρατσισμός που υποτίθεται ότι πολεμάει. Και όσο δεν επιστρέφουμε στην απλή, ξεκάθαρη αρχή ότι όλοι οι πολίτες είναι ίσοι απέναντι στον νόμο -ανεξαρτήτως χρώματος, θρησκείας ή προέλευσης – η Βρετανία θα συνεχίσει να διαλύεται από μέσα. Όχι από τους μετανάστες. Από την ίδια της την ιδεολογική τύφλωση.

 

*Υπ. δρ. Γεωπολιτικής – πρόεδρος Δικτύου Ελλήνων Συντηρητικών – rkaliviotis@gmail.com

 

**Το προφητικό άρθρο γράφτηκε πριν το χάος στο Μπέλφαστ μετά την επίθεση του Σουδανού που επιχείρησε να αποκεφαλίσει νεαρό Βρετανό (Χάος στο Μπέλφαστ μετά την επίθεση του Σουδανού με μαχαίρι).

 

πηγή 

Θεοδωράτος - Με το κλειδί της Ιστορίας 09-06-2026

από το κανάλι Evonymos
 

Σύντομη ἐπισκόπησις θεμάτων ποὺ ἄπτονται τῆς ἐπικαιρότητας ἐν σχέσει μὲ τὴν Γεωστρατηγική καὶ τὴν Ἱστορία ἀπὸ τὸν τηλεοπτικὸ σταθμὸ Blue Sky μὲ τὸν Δημοσιογράφο & Ἄμυντικὸ Ἄναλυτὴ Γιάννη Θεοδωράτο στὶς 9/6/2026.

Επεισόδιο Παιδικής βίας και ναρκωτικών στην Κηφισιά!..

Γράφει ο Γιώργος Πιπερόπουλος

 

Τάραξε την απορροφημένη στην εξελισσόμενη «τηλετύφλωση» των Συστημικών ΜΜΕ ελληνική κοινή γνώμη με επίκεντρο τα νέα Κόμματα Τσίπρα και Καρυστιανού το προχθεσινό επεισόδιο παιδικής βίας στην Κηφισιά που αποκάλυψε πρωτόγνωρες δραστηριότητες παιδικών συμμοριών με πώληση ναρκωτικών σε ανήλικα παιδιά!...

 

Τα πολύ συχνά κρούσματα αντικοινωνικής συμπεριφοράς, φόνοι, ληστείες, βιασμοί και σεξουαλικές παρενοχλήσεις, καταχρήσεις με ναρκωτικά, απάτες σε Δημόσιους Οργανισμούς, διασπάθιση δημοσίων κονδυλίων, εκβιασμοί, εκπόρνευση, και ιδιαίτερα τα κρούσματα «παιδική βίας» και αντιπαράθεσης «συμμοριών» με μαχαίρια, αποτελούν πρωτόγνωρες πραγματικότητες για την ελληνική κοινωνία που διαγράφουν ένα ζοφερό κοινωνικό-ψυχολογικό μέλλον….

 

Θα προσπαθήσω με το σημερινό μου άρθρο να προσφέρω μια ψυχό-κοινωνική ερμηνεία της αντικοινωνικής συμπεριφοράς στην Πατρίδα μας Ελλάδα όπου πριν μερικές δεκαετίες υπήρχε αδιαμφισβήτητα ο απαιτούμενος σεβασμός της προσωπικής ελευθερίας και αξιοπρέπειας ανάμεσα σε συμπολίτες, με την εξαίρεση μιας ελάχιστης μειονότητας συμπολιτών μας που δρούσαν αυτόνομα ή ως «συμμορίες»…

 

Ευελπιστώ ότι δεν θα δημιουργήσω φοβικές αντιδράσεις, αλλά δεν μπορώ να αποφύγω τη δημοσιοποίηση των ανησυχιών που με διακατέχουν, όπως και πολλούς άλλους συναδέλφους των κοινωνικών επιστημών, αναφορικά με την αύξηση των περιστατικών βίαιης συμπεριφοράς.

 

Οι εκρήξεις βίας προέρχονται, συνήθως, από αυξημένα επίπεδα θυμού και απογοήτευσης, αλλά την τελευταία δεκαετία διαπιστώνουμε και αύξηση της αντικοινωνικής συμπεριφοράς που σχετίζεται με την ανεργία και την ανέχεια στην καθημαγμένη ελληνική οικονομία που επιδεινώθηκαν με τα δεδομένα της «πανδημία» και συνεχίζονται μέσα στο κλίμα ακρίβειας, ανεργίας και αναδυόμενων «εθνικών απειλών» από τη γείτονα Τουρκία...

 

Οι προσωπικές μου ανησυχίες εντείνονται ακόμη περισσότερο από την απλή διαπίστωση ότι δεν υπάρχουν προγράμματα διαχείρισης της κοινωνικής κρίσης η οποία απαιτεί τη συνεργασία όλων των πολιτικών Κομμάτων και, καθώς αφορά όλους μας, την ενεργό συμμετοχή όλων των παραγωγικών τάξεων και των εργοδοτικών φορέων.

 

Επανερχόμενος στη συμβατική αντικοινωνική συμπεριφορά, καταθέτω ότι στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία, η οποία μετεξελίχθηκε σε μερικές δεκαετίες από καθαρά αγροτική σε αστικό-βιομηχανική, ίσως ταιριάζει περισσότερο από άλλες η θεωρητική ερμηνεία της αντικοινωνικής συμπεριφοράς που συνίσταται από τρεις συγκεκριμένες αιτιολογικές διαστάσεις: της σύγκρουσης αξιών, της κοινωνικής αποδιοργάνωσης και της ματαίωσης των προσδοκιών.

 

Γνωρίζουμε λίγο-πολύ ότι στο σχολείο, στο σπίτι, στην Εκκλησία, στη γειτονιά, και από εφημερίδες, περιοδικά, και ράδιο-τηλεοπτικές εκπομπές, κάθε νέα γενιά παιδιών διδάσκεται μια σειρά αξιών που στην ολότητά τους χρησιμεύουν ως βασικά στοιχεία δόμησης και σύνθεσης πλαισίων αναφοράς για κοινωνικά αποδεκτή συμπεριφορά. Λέμε, π.χ., «τα αγαθά με κόπο αποκτώνται, η αλήθεια στο τέλος πάντα θριαμβεύει, ή τον πλούτο πολλοί μίσησαν, τη δόξα ουδείς» και άλλα παρόμοια.

 

Με το πέρασμα του χρόνου καθώς το παιδί ωριμάζει, αρχίζει να συνειδητοποιεί στην πραγματικότητα ότι πολλά από αυτά που του διδάσκουμε είναι «μισές αλήθειες» και δυστυχώς «επιτυχημένοι» θεωρούνται αυτοί που αποφασίζουν «να πατήσουν σε πτώματα ή να κλέψουν με εύσχημους τρόπους», καθώς καταντήσαμε να θεωρούμε και να διαπιστώνουμε ότι η «καπατσοσύνη» είναι υπέρτερη αξία για οικονομική επιτυχία και κοινωνική καταξίωση από την «τιμιότητα».

 

Το αποτέλεσμα δεν εξαντλείται στη σύγχυση της νεολαίας σε θέματα εσωτερίκευσης και αποδοχής των διδασκομένων αξιών, και δυστυχώς για κάποιες ομάδες της νεολαίας μας η απόληξη είναι η ολική απάρνηση όλων των αξιών που της διδάσκουμε, δηλαδή αυτές οι ομάδες εμπλέκονται σε αντικοινωνική συμπεριφορά για να καταστρέψουν τα ψευδεπίγραφα είδωλα, χωρίς βέβαια να αναλαμβάνουν και την ευθύνη, και χωρίς να διαθέτουν ούτε τις γνώσεις ούτε, φυσικά, και την εξουσία για να τοποθετήσουν άλλα στη θέση τους.

 

Μια σταθερή κοινωνία, τυπικά αγροτική κοινωνία δεν χαρακτηρίζεται από συχνές ή έντονες εκδηλώσεις αντικοινωνικής συμπεριφοράς. Οι νόμοι, γραπτοί και άγραφοι, που διέπουν τις σχέσεις ατόμων και ομάδων είναι σεβαστοί και οι παραβιάσεις περιορίζονται σε περιπτώσεις προσωπικής ψυχοπαθολογίας, διαπροσωπικών, οικονομικών, συναισθηματικών αντιδικιών και εξαιρετικών γεγονότων. Νέα, όμως, ήθη, νέα συστήματα αξιών, νέοι τρόποι διαπροσωπικών σχέσεων δημιουργούν καταστάσεις ψυχό-κοινωνικής «ανομίας» που οδηγούν άτομα και ομάδες σε εκδηλώσεις βίας και άλλων μορφών αντικοινωνικής συμπεριφοράς.

 

Τα πολλά και συχνά κρούσματα βίας, και ιδιαίτερα τα κρούσματα «παιδικής βίας» είναι «καμπάνα» που χτυπά και μας καλεί σε δράση.

 

Καθώς οδεύουμε σε Εθνικές Εκλογές συνιστώ να καλέσουμε ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ χωρίς παρωπίδες τα Πολιτικά Κόμματα, τις «παρατάξεις» και τους υποψηφίους να σκύψουν με αγάπη, προσοχή και με την καθοδήγηση ειδικών επιστημόνων να συμπεριλάβουν στα «προγράμματα δράσης» τους σχετικές δράσεις…

 

Στην πρωτόγνωρη παιδική βία αναφέρθηκα σε συζήτησή μου με τον φίλο δημοσιογράφο Πάρι Καρβουνόπουλο πριν δυόμιση χρόνια, Ιανουάριο του 2024 και σας προσκαλώ να την δείτε χρησιμοποιώντας τον παρακάτω σύνδεσμο:

https://www.youtube.com/watch?v=qq9tRVNPklI

Οἱ «παρενοχλήσεις» καί τό «κλειδί» τῆς Μεσογείου

Tοῦ Εὐθ. Π. Πέτρου

  

Δέν εΙναι ἡ πρώτη φορά πού ἡ τουρκική Ἀεροπορία «παρενοχλεῖ» τό ἀεροπλάνο τοῦ Ἕλληνος ὑπουργοῦ Ἐθνικῆς Ἀμύνης πού ἐπιστρέφει ἀπό τήν Κύπρο.

 

Τό κάνει πάντοτε ὅταν αἰσθάνεται «στριμωγμένη». Καί προφανῶς κατά τήν παροῦσα περίοδο βλέπει τό περιβάλλον ἀσφαλείας τῆς εὐρύτερης περιοχῆς νά ἀναδιαμορφοῦται καί τίς ἐξελίξεις νά ὁδηγοῦνται σέ ἀτραπούς πού δέν ἐξυπηρετοῦν τίς ἐπιδιώξεις τοῦ Ταγίπ Ἐρντογάν.

 

Ὁ πόλεμος πού ἐξαπέλυσαν ΗΠΑ καί Ἰσραήλ κατά τοῦ Ἰράν ἔχει περιέλθει σέ ἀδιέξοδο, ἀλλά, ἐκτός ἀπό τίς ἄμεσα ἐμπλεκόμενες χῶρες, τίς συνέπειές του τίς ὑφίσταται καί ἡ Τουρκία. Ὅσο ὁ πόλεμος αὐτός συνεχίζεται, οἱ δεσμοί τῆς Ἀγκύρας μέ τήν Δύση ἐξασθενοῦν.

 

Ἡ προσπάθειά της νά διατηρήσει κυρίαρχη θέση μεταξύ τῶν ἰσλαμικῶν κρατῶν μειώνει τήν ἀξιοπιστία της γιά τούς παραδοσιακούς της συμμάχους.

 

Καί μέσα στήν ἀναταραχή πού συνταράσσει τήν Μέση Ἀνατολή «χάνονται» καί τά σχέδιά της γιά ἀναγνώριση τοῦ ψευδοκράτους καί προώθηση τῆς «λύσεως» τῶν δύο κρατῶν στήν Μεγαλόνησο. Οἱ ΗΠΑ, στά βήματα τῆς πάλαι ποτέ θαλασσοκράτειρας Βρεταννίας, ἔχουν ἀντιληφθεῖ ὅτι τό ἀνατολικό «κλειδί» τοῦ θαλασσίου δρόμου τῆς Μεσογείου εἶναι ἡ Κύπρος, ἡ ὁποία σέ συνδυασμό μέ τήν Κρήτη δημιουργεῖ μιάν «ὀμπρέλα» ὑποστηρίξεως καί προστασίας γιά τίς ἐπιχειρήσεις πού διεξάγονται στήν Μέση Ἀνατολή. Καί βεβαίως τό «κλειδί» αὐτό εὑρίσκεται εἰς χεῖρας τῆς ἐλεύθερης Κυπριακῆς Δημοκρατίας καί ὄχι στό ἐλεγχόμενο ἀπό τήν Ἄγκυρα μόρφωμα τῆς βορείου Κύπρου.

 

Στό ἀμερικανικό ἐνδιαφέρον γιά τήν Κύπρο προσετέθη τώρα καί εὐρωπαϊκό, τό ὁποῖο ἔλαβε ὑπόσταση μέ τήν συμφωνία ἀμυντικῆς συνεργασίας πού συνομολόγησε ἡ Λευκωσία μέ τό Παρίσι. Νά σημειωθεῖ ὅτι ἡ συμφωνία αὐτή ἀποτελεῖ τήν κατάληξη μιᾶς πολυετοῦς προσπαθείας τῆς Κύπρου, ἡ ὁποία ἀπό τήν ἡμέρα πού ἔγινε δεκτή στήν Εὐρωπαϊκή Ἕνωση προέβαλλε τό γεγονός ὅτι μπορεῖ νά διαθέσει ὑποδομές στόν ἀμυντικό βραχίονα τῆς Εὐρώπης. Τό λιμάνι τῆς Λεμεσοῦ καί ἡ ἀεροπορική βάσις τῆς Πάφου εἶναι οἱ σημαντικώτερες ἀπό αὐτές. Ἔπρεπε ὅμως νά περάσει μιά εἰκοσαετία, γιά νά ἀρχίσει ἡ ΕΕ νά ἀντιλαμβάνεται ὅτι τό γεωπολιτικό ἀποτύπωμα πού εὐελπιστεῖ νά ἀποκτήσει χρειάζεται τήν Κύπρο.

 

Ἡ παραδοχή αὐτή δημιουργεῖ νέα δεδομένα καί γιά τό Κυπριακό. Καί μπορεῖ ἐμεῖς νά ἀργοῦμε νά τά ἀντιληφθοῦμε καί νά βραδυποροῦμε νά τά ἀξιοποιήσουμε, ἡ Τουρκία ὅμως τά βλέπει καί καταλαβαίνει ὅτι οἱ σχεδιασμοί της ἀνατρέπονται. Ἀντιδρᾶ λοιπόν σπασμωδικά. Σάν νά θέλει νά δηλώσει παρουσία. Ἀλλά τό κάνει μέ τρόπο πού τήν καθιστᾶ ἀκόμη πιό ἀναξιόπιστη στά μάτια τῶν δυτικῶν συμμάχων. Ἀντιστοίχως εἶχε ἀντιδράσει μέ τέτοιο σπασμωδικό τρόπο καί στήν θέσπιση τοῦ δόγματος τοῦ Ἑνιαίου Ἀμυντικοῦ Χώρου Ἑλλάδος – Κύπρου πρό 25ετίας περίπου. Σήμερα οἱ ἀνατροπές ἔρχονται ἀπό μιά διεθνῆ κατάσταση πού τήν φέρνει σέ θέση ὁλοένα δυσκολώτερη. Καί τό ἐρώτημα εἶναι, ἐμεῖς σέ ποιό βαθμό θά μπορέσουμε νά τήν ἀξιοποιήσουμε;

 

πηγή

Σοκάρει μελέτη του ΟΗΕ για τα Data Centers: Ποιο είναι το μεγαλύτερο πλήγμα που θα επιφέρουν στον πλανήτη μέχρι το 2030

Η ραγδαία εξάπλωση των data centers, που στηρίζουν υπηρεσίες τεχνητής νοημοσύνης, cloud computing και ψηφιακές πλατφόρμες, συνοδεύεται από αυξανόμενες ανησυχίες για τις άμεσες και έμμεσες επιπτώσεις τους στην ανθρώπινη υγεία που ακόμα δεν έχουν αξιολογηθεί πλήρως.

 

Σύμφωνα με πρόσφατες εκθέσεις του ΟΗΕ που επικαλείται το πρακτορείο ειδήσεων Reuters, η ανάπτυξή τους δεν είναι ουδέτερη για το περιβάλλον ή τις τοπικές κοινωνίες, καθώς συνδέεται με αυξημένη κατανάλωση ενέργειας και νερού, αλλά και με ρύπανση που μπορεί να επηρεάσει την υγεία των πολιτών.

 

Οι κίνδυνοι αυτή, κατά τη σχετική έκθεση των Ηνωμένων Εθνών, εγκυμονεί το μεγαλύτερο πλήγμα για την ανθρώπινη υγεία: Δηλαδή την έλλειψη νερού.

 

Ήδη αναζητούνται λύσεις με τους Κινέζους να εξετάζουν την δημιουργία των data centers στους βυθούς των θαλασσών για να χρησιμοποιούν το θαλασσινό νερό. Όμως ούτε και τότε γνωρίζει κανείς ποιες θα είναι οι συνέπειες.

 

Επιστημονικές μελέτες δείχνουν ότι τα data centers αντιστοιχούν ήδη σε σημαντικό ποσοστό της κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργειας σε μεγάλες οικονομίες, με μεγάλο μέρος αυτής να προέρχεται ακόμη από ορυκτά καύσιμα.

 

Η αυξημένη ζήτηση ηλεκτρισμού οδηγεί σε εντονότερη λειτουργία μονάδων παραγωγής ενέργειας, κάτι που συνδέεται με εκπομπές μικροσωματιδίων και άλλων ρύπων που επηρεάζουν το αναπνευστικό και καρδιαγγειακό σύστημα.

 

Επιπλέον, τα συστήματα εφεδρικής τροφοδοσίας (κυρίως γεννήτριες ντίζελ) που χρησιμοποιούνται σε περίπτωση διακοπής ρεύματος εκπέμπουν ρύπους όπως NOx και PM2.5, οι οποίοι έχουν τεκμηριωμένη συσχέτιση με άσθμα, καρδιοπάθειες και πρόωρη θνησιμότητα.

 

Ένα από τα πιο έντονα ζητήματα που αναδεικνύεται τα τελευταία χρόνια αφορά την κατανάλωση νερού για την ψύξη των εγκαταστάσεων.

 

Σύμφωνα με αναλύσεις του World Resources Institute, μεγάλα data centers μπορούν να καταναλώνουν εκατομμύρια γαλόνια νερού ημερησίως, ανταγωνιζόμενα σε ορισμένες περιπτώσεις τις ανάγκες μικρών πόλεων.

 

Νεότερες εκτιμήσεις του ΟΗΕ προειδοποιούν ότι μέχρι το 2030 η κατανάλωση νερού από data centers που σχετίζονται με την τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να διπλασιαστεί, ασκώντας πίεση σε περιοχές που ήδη αντιμετωπίζουν λειψυδρία.

 

Αν και ορισμένες εταιρείες επενδύουν σε «κλειστά» συστήματα ψύξης που μειώνουν δραστικά την κατανάλωση νερού, η τεχνολογία αυτή δεν έχει ακόμη εφαρμοστεί καθολικά.Θόρυβος και υποβάθμιση ποιότητας ζωής.

 

Πέρα από την ενεργειακή και υδάτινη διάσταση των συγκεκριμένων υπηρεσιών, έρευνες σε περιοχές με υψηλή συγκέντρωση data centers καταγράφουν και επιπτώσεις από τον θόρυβο.

 

Τα συστήματα ψύξης και οι υποδομές υποστήριξης μπορούν να δημιουργούν συνεχές ηχητικό φορτίο, το οποίο σε κοντινές κατοικημένες περιοχές συνδέεται με διαταραχές ύπνου, στρες και μείωση της ποιότητας ζωής.

 

Παράλληλα, ακαδημαϊκές μελέτες τονίζουν ότι οι επιπτώσεις των data centers στην υγεία είναι κυρίως έμμεσες: μέσω της ρύπανσης του αέρα, της πίεσης στους υδάτινους πόρους, της ενεργειακής επιβάρυνσης και της χωροθέτησης κοντά σε κατοικημένες περιοχές.

 

Σε ορισμένες περιπτώσεις, η συνολική επιβάρυνση σε δημόσια υγεία εκτιμάται ότι μπορεί να φτάνει σε δισεκατομμύρια δολάρια ετησίως σε κοινωνικό κόστος.

 

Οι ειδικοί υπογραμμίζουν ότι ο αντίκτυπος δεν κατανέμεται ισότιμα.

 

Περιοχές χαμηλότερου εισοδήματος και ενεργειακά ευάλωτες κοινότητες συχνά δέχονται μεγαλύτερη επιβάρυνση.

 

Η ταχεία εξάπλωση των data centers – η Ελλάδα αναμένεται να… «υποδεχθεί» μερικά- δημιουργεί ένα πλέγμα έμμεσων επιπτώσεων: από την ατμοσφαιρική ρύπανση και την κατανάλωση νερού έως την επιβάρυνση των τοπικών οικοσυστημάτων και της ποιότητας ζωής.

 

πηγή

Ψυχικὲς διαταραχὲς (αποτέλεσμα της απομάκρυνσης από τον Θεό)

Μιὰ πικρὴ καὶ ταυτόχρονα πολὺ ἀνησυχητικὴ διαπίστωση κάνουν οἱ ἐπιστήμονες ἀλλὰ καὶ ἐκπαιδευτικοὶ καὶ δημοσιογράφοι γιὰ τὰ λεγόμενα ψυχικὰ νοσήματα, κάτι ἄλλωστε ποὺ τὸ διαπιστώνουμε ὅλοι σχε­δὸν κάθε ἡμέρα: τὰ νοσήματα αὐτὰ διαρ­κῶς αὐξάνουν.
 

Ἡ πικρὴ διαπίστωση εἶναι ὅτι «οἱ ψυχικὲς διαταραχὲς παγκοσμίως ἔχουν σχεδὸν διπλασιαστεῖ ἀπὸ τὸ 1990 καὶ μετά, ἐπηρεάζοντας πλέον 1,2 δισεκατομμύρια ἀνθρώπους»! 

 

Σ᾿ αὐτὴ ἀκριβῶς τὴν ἀνησυχητικὴ διαπίστωση καταλήγει τεκμηριωμένη ἔρευνα τοῦ Πανεπιστημίου τῆς Οὐάσινγκτον, σὲ συν­εργασία μὲ τὸ Πανεπιστήμιο τοῦ Κουίνσλαντ, ποὺ δημοσιεύθηκε στὸ περιοδικὸ «The Lancet»:

 

«Ἡ ἀνάλυση ἐξέτασε τὴ συχνότητα ἐμφάνισης τῆς νόσου καὶ τὴν ἐπιβάρυνση ἀνὰ φύλο, σὲ 25 ἡλικιακὲς ὁμάδες, 21 γεωγραφικὲς περιοχὲς καὶ 204 χῶρες καὶ ἐδάφη γιὰ τὴν περίοδο 1990-2023, ἀποτελώντας τὴ μέχρι σήμερα πιὸ ὁλοκληρωμένη παγκόσμια μελέτη γιὰ τὶς ψυχικὲς διαταραχές.

 

Τὴ μεγαλύτερη συνολικὴ ἐπιβάρυνση ψυχικῶν διαταραχῶν καταγράφουν οἱ ἔφηβοι ἡλικίας 15-19 ἐτῶν καὶ οἱ γυναῖκες ὅλων τῶν ἡλικιῶν. Ἐπίσης, ἡ ἐπιβάρυνση διαφέρει σημαντικὰ μεταξὺ χωρῶν, μὲ ὁρισμένα ἀπὸ τὰ ὑψηλότερα ποσοστὰ νὰ ἐντοπίζον­ται σὲ περιοχὲς ὑψηλοῦ εἰσοδήματος, ὅπως ἡ Αὐστραλία καὶ ἡ δυτικὴ Εὐρώπη, ἰδιαίτερα χῶρες ὅπως ἡ Ὁλλανδία, ἡ Πορτογαλία καὶ ἡ Αὐστραλία. Σημαντικὲς αὐξήσεις καταγράφηκαν ἐπίσης στὴ δυτικὴ Ὑποσαχάρια Ἀφρικὴ καὶ σὲ περιοχὲς τῆς νότιας Ἀσίας».

 

Ἀπὸ αὐτὴ τὴν κατάσταση δὲν ἐξαιρεῖται οὔτε ἡ Ἑλλάδα: «Οἱ ψυχικὲς διαταραχὲς ἀποτέλεσαν τὸ 2023 μία ἀπὸ τὶς κυριότερες αἰτίες ἐπιβάρυνσης τῆς ὑγείας στὴν Ἑλλάδα», ἐπισημαίνει στὸ ΑΠΕ-ΜΠΕ ἡ Ἀλίζε Φεράρι (Alize Ferrari), ἐπίτιμη ἀναπληρώτρια καθηγήτρια στὸ Κέντρο Ἔρευνας Ψυχικῆς Ὑγείας τοῦ Κουίνσλαντ («iefimerida» 22-5-2026).

 

Ἡ διαπίστωση αὐτὴ τῆς ἐπιστημονικῆς ἔρευνας εἶναι, ὅπως σημειώσαμε στὴν ἀρχή, πικρή∙ ἀλλὰ ἡ διαπίστωση δὲν ἀρκεῖ. Εἶναι ἀνάγκη νὰ ἐπισημάνουμε καὶ τὴν αἰτία τοῦ προβλήματος.

 

Ἀσφαλῶς στὴν αὔξηση αὐτῶν τῶν διαταραχῶν συντελοῦν πολλοὶ παράγοντες: ὁ σύγχρονος ἀφύσικος τρόπος ζωῆς, ἡ διάλυση τῆς οἰκογένειας, κληρονομικὲς καταβολὲς καὶ ἄλλα.

 

Ὅμως ἡ βασικότερη αἰτία πρέπει νὰ ἀναζητηθεῖ στὴ μανιώδη ὑλοφροσύνη, ποὺ καταφλέγει ὅλο τὸν κόσμο, καὶ στὴν ἀχαλίνωτη ἐκτροπὴ τῶν ἀνθρώπων σὲ κάθε εἴδους ἁμαρτία καὶ διαστροφή, ἀποτέλεσμα τῆς αὐξανόμενης ἀποστασίας γενικότερα ἀπὸ τὴν πίστη στὸν Θεό, εἰδικότερα δὲ γιὰ ἐμᾶς ἐδῶ στὴν Ἑλλάδα, ἀπὸ τὴν Ὀρθόδοξη Χριστιανικὴ πίστη μας.

 

Τὸ πρόβλημα φαίνεται ὅτι θὰ ἐπιδεινώνεται ὅλο καὶ περισσότερο. Ἐκτὸς ἂν ἀλλάξουμε δρόμο…

 

Ορθόδοξο Περιοδικό «Ο ΣΩΤΗΡ»

Διαμαρτυρία ορθόδοξων φορέων για οικογένεια στη Θεσσαλονίκη στις 13 Ιουνίου

Ειρηνική εκδήλωση διαμαρτυρίας για την παραδοσιακή ελληνορθόδοξη οικογένεια στις 13 Ιουνίου 2026 στο άγαλμα του Μ. Αλεξάνδρου στη Θεσσαλονίκη. 

 

Ορθόδοξοι σύλλογοι και φορείς της Θεσσαλονίκης διοργανώνουν ειρηνική εκδήλωση διαμαρτυρίας με θέμα «Σεβασμός στην Ελληνορθόδοξη Οικογένεια» το Σάββατο 13 Ιουνίου 2026. Σύμφωνα με το δελτίο τύπου που εξέδωσαν οι διοργανωτές, η συγκέντρωση θα πραγματοποιηθεί στις 6:00 μ.μ. στο άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, με ακόλουθη πορεία διαμαρτυρίας. 

 

Η εκδήλωση επικεντρώνεται στον θεσμό της παραδοσιακής οικογένειας και στις παρεμβάσεις που οι διοργανωτές θεωρούν ότι τον υπονομεύουν. Ένα από τα βασικά αιτήματα είναι η ακύρωση των Gay Pride που πραγματοποιούνται ετησίως στη Θεσσαλονίκη. Το δελτίο τύπου επισημαίνει ότι η πρωτοβουλία ανταποκρίνεται σε επιθυμία «πολλών πιστών» της πόλης.

 

Ανάμεσα στους συνυπογράφοντες φορείς περιλαμβάνονται τα σωματεία «Αγία Εμμέλεια», «ΣΦΕΒΑ», «Παρακαταθήκη», «Ελληνική Ορθόδοξη Νεολαία» και «Ορθόδοξη Κυψέλη», καθώς και τρεις ιερές μονές: η Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Σοχού, η Ιερά Μονή Εισοδίων της Θεοτόκου Όσσης Λαγκαδά και οι Ιερές Μονές Αγίας Σκέπης Ροδοπόλεως και Προφήτου Ηλιού Κάτω Πορόια Σερρών. Οι διοργανωτές αναφέρουν ότι η λίστα φορέων «συνεχώς ανανεώνεται».

 

Το δελτίο τύπου, που υπογράφεται από την ομάδα «Ελληνορθόδοξες Οικογένειες», τονίζει ότι «κάθε άνθρωπος είναι σεβαστός ως εικόνα του Τριαδικού Θεού», ενώ εκφράζει την άποψη ότι δεν είναι σωστό «να προβάλλεται η πνευματική ασθένεια ως υγεία». Οι διοργανωτές καλούν όλους τους πιστούς να παραστούν στην εκδήλωση.

 

Δεν είναι η πρώτη φορά που το ζήτημα της παραδοσιακής οικογένειας βρίσκεται στο επίκεντρο του εκκλησιαστικού διαλόγου· πρόσφατα τα φώτα έπεσαν στο μοντέλο της ομόφυλης «οικογένειας», την υιοθεσία και τη θέση της Εκκλησίας.

 

πηγή

Ανοικτή επιστολή προς την Υπουργό Πολιτισμού κ. Λίνα Μενδώνη για τα εγκαίνεια "μνημείων" Ρόδου

Γράφει ο Σπύρος Κατσούρης
 

Κυρία Μενδώνη

 

Ήρθατε χθες στη Ρόδο μας να κάνετε εγκαίνια πολιτιστικών μνημείων! Και το μόνο που παρουσίασαν τα ΜΜΕ ήσαν τα εγκαίνια δύο ισλαμικών (τουρκικών-μουσουλμανικών) τζαμιών της παλαιάς πόλεως Ρόδου (όπως και πέρσι στην Κώ), με καμαρωτό τον Περιφερειάρχη Ν. Αιγαίου, και την εκ μέρους σας φίμωση του Δημάρχου Ρόδου, Αλέξανδρου Κολιάδη! Τον απαγορεύσατε -λέει- να μιλήσει καίτοι παρών και εκπρόσωπος του Ροδιακού λαού! Αντ' αυτού, λένε, μίλησε ο....μουφτής της Ρόδου! Εύγε σας! Δεν θα σταθώ στο σημείο της απαγόρευσης του Δημάρχου διότι, αφ' ενός μεν σας τα "έσυρε" ο ίδιος στα ΜΜΕ κι αφ' ετέρου τα ίδια ΜΜΕ έδωσαν τεράστια προβολή σ' αυτό σας το ατόπημα. Εγώ θα σας ρωτήσω ευθέως:

 

Αυτά είναι τα πολιτισμικά μνημεία της Ρόδου μας; Τα τζαμιά;;

Αυτά κ. Μενδώνη, είναι κατάλοιπα της τουρκικής μας υποδούλωσης και σκλαβιάς 400-500 χρόνων και ώφειλε το ελληνικό κράτος μετά την απελευθέρωσή μας να τα καταρρίψει και να τα εξαφανίσει (!), όπως έκαναν οι γείτονες στην Μικρασία μας για τους χριστιανικούς ναούς, που τους μετέτρεψαν σε σταύλους, μπαρς, αποθήκες, εστιατόρια και τζαμιά! Ναί! Κανένας ναός δεν έμεινε άθικτος! Ακόμα και στις μέρες μας ο Ερντογάν μετέτρεψε την Αγία Σοφία (κι άλλους 2 μεγάλους ναούς) σε τζαμί κι ούτε ένα κιχ δεν βγάλατε (πολιτική και θρησκευτική ηγεσία)! Αντιθέτως ο υπογράφων ήτο ο μόνος που τον κατήγγειλε εγγράφως στην Unesco κι έκτοτε κινητοποιήθησαν κι άλλοι φορείς προς αυτή την κατεύθυνση. Και δεν είναι μόνον τα χριστιανικά μνημεία και ναοί που τεμενοποιήθησαν από την τουρκία στην εποχή μας. Είναι και τα αρχαία ελληνικά μνημεία της Μικρασίας (Εφέσου, Περγάμου, Τροίας, Καππαδοκίας, Βιθυνίας, Πόντου, Φετιγέ, Κας κλπ), που ενώ οι πέτρες, τα μάρμαρα, τα ψηφιδωτά, τ' αγάλματα και οι σημερινές ανασκαφές φωνάζουν Ελλάδα, οι Τούρκοι συνάδελφοί σας και "αρχαιολόγοι" τα λένε Ρωμα'ι'κά! Τα λένε "Ελληνιστικής περιόδου" , τα βαπτίζουν " αρχαϊκά... Μα ποτέ δεν τα λένε Ελληνικά! Αμφιβάλλετε; Πάμε μαζί μιά βόλτα (χωρίς την Παναγιωταρέα), να σας τα δείξω εκ του σύνεγγυς! Όθεν το ερώτημά μου που γεννάται ευθέως είναι:

 

Τι πρεσβεύετε; Υιοθετείτε την Μητσοτακική πολιτική των ήρεμων νερών του Αιγαίου ή την οσφυοκαμπτική του Υπ. Εξ. Γεωργίου Γεραπετρίτη; 

 

Δεύτερο αμείλικτο ερώτημά μου είναι: 

Γιατί τοσαύτη Τουρκοδεής πολιτική; Μήπως καλλιεργείτε κι εσείς την ιδέα του μοιράσματος του ελληνικώτατου Αιγαίου, γι αυτό και αποσύρατε όπλα αμύνης μας από τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου και τα Δωδ/σα για να τα στείλετε στον καραγκιόζη Ζελέσκυ (που μας "ανταμείβει" με θαλασσινό drone και αγάπες με Ερντογάν); Και φέρνετε (από την εποχή του ΣΥΡΙΖΑ βέβαια) στρατιές λαθρομεταναστών και τους εγκαθιστάτε στις πλέον ευαίσθητες περιοχές της χώρας μας, για πληθυσμιακή αλλοίωσή μας, και που οι ίδιοι ομολογούν ότι είναι αδέλφια των τούρκων και πως σε μια πολεμική σύγκρουσή μας με τους μογγόλους αυτοί θα πάνε με το μέρος της Τουρκίας (λειτουργούντες ως 5η φάλαγγα πίσω μας και θα μας σφάξουν;;

 

Σε πρόσφατο ταξίδι μου στην Δαλματία, Βαλκάνια και κεντρική Ευρώπη, πουθενά δεν είδα αυτό το χάλι που επικρατεί στον τόπο μας. Πουθενά δεν είδα λαθροεισβολείς σκουρόχρωμους από Ασία και Αφρική. Και πουθενά δεν είδα τσιγγάνους, γύφτους και ρομά όπως εδώ στη χώρα μας!!

 

Αν έχετε αποφασίσει να μας "δωρήσετε" στον σουλτάνο (για να κάνει το όνειρό του mavi vatan ) πείτε το καθαρά! Να πάρουμε κι εμείς τα μέτρα μας! Να πάρουμε γυναίκες και παιδιά και να μετοικήσουμε σ άλλη γή, σ' άλλα μέρη!! Διότι δεν θα αντέξουμε να δούμε να επανέρχεται το ισλάμ στα νησιά μας, και δή χωρίς να πέσει μία ντουφεκιά!!!

 

Κυρία Μενδώνη

Η πολυπολιτισμικότητα που πρεσβεύει ο πρωθυπουργός σας δεν έχει μέλλον! Τον δρόμο έδειξεν ο Τράμπ! Βλέπετε ήδη τις φονικές συγκρούσεις σε Μπέλφαστ, Παρίσι, Λονδίνο, Βρυξέλλες , Ιταλία, Ισπανία, Γερμανία! Τούτοι οι φανατικοί ισλαμιστές- τζιχαντιστές, στους οποίους ανοίξατε διάπλατα της πύλες της Ελλάδος και της Ευρώπης, δεν δύνανται να αφομοιωθούν με τον γηγενή Ευρωπαϊκό πληθυσμό! Αντιθέτως! Θέλουν να επιβάλουν (και θα το επιβάλουν) το ισλάμ με την βία και την μπούργκα στις γυναίκες! Και θα παντρεύουν ανήλικα κορίτσια με γέρους παιδεραστές! (Χθες πέθανε ένα 9χρονο κορίτσι). Αυτό θέλετε; Γι αυτό κυνηγήσατε ανηλεώς τον πρώην βουλευτή της ΝΙΚΗΣ κ. Παπαδόπουλο, που κατέρριψε τα αισχρά "έργα" πινάκων ενός σαλεμένου "καλλιτέχνη" από την εθνική πινακοθήκη;;

 

Επανέρχομαι όμως στα μνημεία της Ρόδου: Αυτά μόνον σας υπέδειξαν, ως πολιτιστική μας κληρονομιά;; Για τους αρχαίους Ροδιακούς μας ναούς στην ακρόπολη της Ρόδου (Αθηνάς, Απόλλωνος, Διός, αρχαίο στάδιο- το οποίο εκχωρήσατε, περιφράξατε και απαγορεύσατε στους ντόπιους να εισέρχονται δωρεάν), τίποτα;; 

 

Για το Εθνικό μας Θέατρο στο Νιοχώρι; Για την Ακρόπολη Ιαλυσού στο λόφο Φιλερήμου ( που ακόμα να μπουν οι μπρούτζινες παραστάσεις των παθών του Χριστού, που εκλάπησαν πέρσι);; Για το σταμάτημα αρχαιολογικών ανασκαφών στην περιοχή Δάφνης και Κρεμαστής;;

 

Για τα παγκοσμίου φήμης Έλαφος και Ελαφίνα που είναι εγκαταλελλειμμένα στο βουνό Προφήτης Ηλίας; Για την μη ανάδειξη του μοναδικού στο Αιγαίο, Πελασγικού φρουρίου στον Ακραμύτη και Ατάβυρο; Για την αρχαία πόλη Κυμησάλλα στα Σιάννα;; Για τον τεράστιο προϊστορικό ναό του Αταβυρίου Διός με τις γιγάντιες πελεκητές πέτρες του από γρανίτη; Για την Ακρόπολη της Λίνδου που πληρώνουμε κι εμείς ως ντόπιοι 20€ για να δούμε... πέτρες, δίχως ξεναγό;

 

Για το Πολιτισμικό Μέλαθρο Ρόδου (περιοχής Σγουρού), που έχει τιμηθεί Πανελληνίως και Διεθνώς κι εσείς αγνοείτε επιδεικτικώς;; Για τις αρχαίες φρυκτωρίες της Ρόδου; Για τα εγκαταλελλειμμένα Κάστρα της; (Κρητηνίας, Αρχαγγέλου, Μονολίθου, Κρεμαστής, Χαρακίου- Αγάθης) τίποτα; Για τον αρχαίο πελασγικό οικισμό στην παραλία Πρασονησίου-Κατταβιάς;; Και ακόμα:

 

Για το μέγα Ροδιακό μνημείο του ΚΟΛΟΣΣΟΥ, που μισόν αιώνα τώρα "γαυγίζω" πως έπρεπε να είχε ήδη ξαναστηθεί στο λιμάνι της Ρόδου, τίποτα;; Για τον εκεί κοντά επίσης πύργο του Ναγιάκ;;

 

Λυπάμαι πολύ, αλλά δεν θα σας χειροκροτήσω γι αυτά τα εγκαίνια (όπως δεν σας χειροκρότησα όταν τσιμεντώσατε την Ακρόπολη Αθηνών). Δεν με εκφράζουν, δεν με αγγίζουν, δεν μ ενδιαφέρουν. Όπως δεν αγγίζουν και δεν εκφράζουν τον Ροδιακό λαό, που τέθηκε στο πλευρό του εκλεγμένου Δημάρχου του και κατέκρινε την απαράδεκτη συμπεριφορά σας. Αν δεν με πιστεύετε μπορείτε να κάνετε ένα "γκάλοπ". Λυπάμαι λοιπόν. Και λυπάμαι επίσης που εξακολουθεί να υπάρχει ο μιναρές στον παλαιοχριστιανικό ναό (15ου μΧ) του αγ. Ιωάννη στη γειτονιά μου, περιοχή Σγουρού Ρόδου, (που μετέτρεψαν σε τζαμί οι κατακτητές) ενώ έπρεπε να αντικατασταθεί από καμπαναριό! Τι λέτε και γι αυτό;;

 

Και μιας που έρχεται αύριο στη Ρόδο κι ο Πρωθυπουργός, καλόν θα είναι να του θέσετε κι αυτά υπ' όψιν. Και ότι Αρνούμεθα να φορολογούμεθα βαρέως για τέτοιες άχρηστες δαπάνες! Εκλογές έρχονται οσονούπω... και οψόμεθα εις την κάλπην!

 

ΥΓ: Αλήθεια, δεν ανατριχιάζετε ερχόμενη με πλοίο στη Ρόδο κι αντικρύζετε από το πέλαγος προς το λιμάνι, τους μιναρέδες της παλιάς πόλης μέσα στο Κάστρο αντί να θαυμάζετε τα υπέροχα τείχη της (μνημείο Unesco);

 

ΑΝΑΚΡΕΩΝ ΔΑΥΛΗΣ Ο ΡΟΔΙΟΣ

(ΣΠΥΡΟΣ ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΤΣΟΥΡΗΣ)

 

Γνήσιος Ρόδιος γηγενής, 4ης γενεάς, εκ Κρεμαστής Ρόδου ορμώμενος.

Κτήτωρ και Δ/ντής του Πολιτισμικού Μελάθρου Ρόδου, όπερ έτυχε 7 Πανελληνίων και Διεθνών Βραβεύσεων μεταξύ των οποίων και της Unesco, International Art Academie, Amfyktionia of Hellinismus, Trip Advisor κλπ