Σχόλιο στην Συμπροσευχή του «Πάπα» και της Αγγλικανής «Πριμάτου»

Ιερά Μητρόπολις Πειραιώς 

Γραφείο επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών

Σε προηγούμενες ανακοινώσεις μας είχαμε σχολιάσει τον διορισμό γυναίκας ως «Πριμάτου» της Αγγλικανικής «Εκκλησίας», της πρώην νοσηλεύτριας Σάρας Μάλαλι, υπό την άποψη της ορθόδοξης εκκλησιολογίας και της δισχιλιόχρονης παράδοσης της Εκκλησίας μας[1]. Ακόμη σχολιάσαμε τα τεράστια προβλήματα που προκάλεσε η αναρρίχησή της στον «αρχιεπισκοπικό θρόνο» του Κατέρμπουρι, με αποκορύφωμα το σχίσμα που δημιουργήθηκε[2].

Στις ανακοινώσεις μας τονίσαμε και αποδείξαμε την κατάπτωση του αιρετικού Αγγλικανισμού και γενικότερα του δυτικού Χριστιανισμού, ο οποίος απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την αυθεντικότητά του, και τον οποίο ενσαρκώνει και διασώζει μόνον η Ορθόδοξη Εκκλησία μας, η μοναδική και αληθινή Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού.

Για τον Αγγλικανισμό σημειώσαμε πως αποτελεί μια από τις πολλές ιστορικές διασπάσεις του δυτικού Χριστιανισμού, ότι, «ξεπήδησε από τον Παπισμό, αποκόπηκε από αυτόν τον 16ο αιώνα, για πολιτικούς λόγους. Το 1534 ο Βασιλιάς Ερρίκος Η΄ και το αγγλικό κοινοβούλιο, απέκοψαν την Αγγλική “εκκλησία” από την Ρώμη, για να μπορέσει ο Άγγλος βασιλιάς να χωρίσει την νόμιμη σύζυγό του Αικατερίνη της Αραγωνίας και να νυμφευτεί την Άννα Μπολέυν, διότι ο “Πάπας” αρνιόταν να του δώσει την άδεια διαζυγίου και να επιτρέψει τον δεύτερο γάμο στον Άγγλο μονάρχη. Με άλλα λόγια, η Αγγλικανική “Εκκλησία” δημιουργήθηκε κατ’ ουσίαν, όχι ως διαμαρτυρία στις τερατωδίες του αιρετικού Παπισμού, αλλά για ιδιοτελή σκοπό! Ο Αγγλικανισμός, μετά την απόσχισή του από τον Παπισμό, όχι μόνον δεν επανήλθε στην γνησιότητα της Μίας και Αδιαίρετης Εκκλησίας του Χριστού, όχι μόνον δεν απέρριψε τις παπικές πλάνες, τις περισσότερες υιοθέτησε, αλλά με τις καινοτομίες, που έκανε κατά καιρούς, απομακρύνθηκε παρασάγγας από αυτή. Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια έχει υποστεί τέλεια εκκοσμίκευση, αποδεχόμενη της ομοφυλοφιλία ως “κανονικότητα”, “ευλογεί” “γάμους” ομοφυλόφιλων “ζευγαριών”, αλλά και “χειροτονεί” “κληρικούς” δεδηλωμένους ομοφυλόφιλους και πολλούς από αυτούς να έχουν συνάψει άθεσμους “γάμους” με άτομα του ιδίου φύλου!»[3].

Επισημαίνουμε και πάλι ότι οι πολυάριθμες ομάδες του αιρετικού δυτικού Χριστιανισμού ελάχιστα διαφέρουν μεταξύ τους από άποψη δογματικών αρχών, διότι όλες οι πλάνες που εφεύρε ο Παπισμός πέρασαν και στις κατά καιρούς αποσχισμένες ομάδες. Διαφέρουν μόνο όσον αφορά τον τρόπο διοίκησής τους. Έστω για παράδειγμα, η απόσχιση του Προτεσταντισμού στον 16ο αιώνα έγινε κυρίως για τον απολυταρχικό τρόπο διοίκησης της παπικής «εκκλησίας» (πρωτείο του «Πάπα») και για την ηθική κατάπτωσή της, αλλά η κάθε προτεσταντική ομάδα κατέστη «η άλλη όψη του ιδίου νομίσματος», την θέση του «πρώτου» και «αλάθητου» «Πάπα» πήρε ο κάθε αιρεσιάρχης, επικεφαλής της ομάδας. Την ιεροκρατία του Παπισμού, την αντικατέστησε η λαϊκοκρατία, κ.ο.κ., Αλλά και οι αιρέσεις του, το φιλιόκβε, η κτιστή χάρη, η ικανοποίησης της θείας δικαιοσύνης, κλπ. πέρασαν σ’ αυτές.

Ο Αγγλικανισμός δεν διαφέρει ουσιαστικά σε «δογματικό» επίπεδο από τον Παπισμό, διότι πρεσβεύει τις ίδιες κακόδοξες πλάνες με αυτόν. Αλλά δυστυχώς συσσώρευσε και άλλες, παραλλάσσοντας την αυθεντικότητα της χριστιανικής πίστης και του βίου. Την «δογματική» συμφωνία του με τον Παπισμό, φανερώνει και η «διακοινωνία» του με τους «Παλαιοκαθολικούς», (Ένωση της Ουτρέχτης) από το 1889.

Μια επίσης απόδειξη ότι ο Αγγλικανισμός δεν διαφέρει «δογματικά» από τον Παπισμό, δηλώνει και η πρόσφατη επίσκεψη της Αγγλικανής «Πριμάτου» στο Βατικανό και της συμπροσευχής της με τον «Πάπα» Λέοντα.

Σύμφωνα με δημοσίευμα, «Η Μάλαλι, η πρώτη γυναίκα που ηγείται των περίπου 85 εκατ. Αγγλικανών παγκοσμίως, έγινε δεκτή από τον Πάπα Λέοντα, τον πρώτο Αμερικανό ηγέτη των 1,4 δισ. καθολικών, στο επίσημο γραφείο του στην Αποστολική Παπική Έπαυλη. Οι δύο θρησκευτικοί ηγέτες είχαν κατ’ ιδίαν συνάντηση και στη συνέχεια μετέβησαν σε παρεκκλήσι του 17ου αιώνα, όπου προσευχήθηκαν μαζί, στέλνοντας μήνυμα κοινής μαρτυρίας πίστης. Η εικόνα του Πάπα να στέκεται δίπλα στην πρώτη γυναίκα αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπουρι αποτυπώνει τη βαρύτητα της στιγμής για τον διαχριστιανικό διάλογο»[4]. Είναι φανερό πως οι δύο θρησκευτικοί ηγέτες αναγνωρίζουν ο ένας την «εκκλησία» του άλλου ως «αληθινή», θεωρώντας τις όποιες διαφορές τους ως ασήμαντες και επουσιώδεις και γι’ αυτό δέχτηκαν να προσευχηθούν μαζί.

Σε συνέχεια το δημοσίευμα τονίζει πως «Ο Πάπας Λέων αναγνώρισε ότι έχει σημειωθεί σημαντική πρόοδος στη σύγκλιση Καθολικών και Αγγλικανών, αλλά προειδοποίησε ότι “νέα προβλήματα έχουν αναδυθεί τις τελευταίες δεκαετίες”, χωρίς να τα κατονομάσει. Τόνισε ωστόσο ότι οι συνεχιζόμενες προκλήσεις δεν πρέπει να σταθούν εμπόδιο στο να “εκμεταλλευτούμε κάθε δυνατή ευκαιρία για να κηρύξουμε μαζί τον Χριστό στον κόσμο”. Η δήλωση αυτή συμπυκνώνει τη στρατηγική του Πάπας Λέων: θεολογικές διαφορές μπορεί να παραμένουν, αλλά το βάρος πέφτει στη κοινή μαρτυρία και δράση»[5].

Εμείς να επισημάνουμε την φράση, στην κοινή δήλωσή τους ότι οι «θεολογικές διαφορές μπορεί να παραμένουν, αλλά το βάρος πέφτει στη κοινή μαρτυρία και δράση», η οποία ερμηνεύεται ότι οι δύο θρησκευτικοί ηγέτες δεν ενδιαφέρονται πρωτίστως για την «ορθή πίστη», όπως την αντιλαμβάνονται οι δυτικοί, αλλά για την «ουμανιστική αποστολή του Χριστιανισμού στον σύγχρονο κόσμο». Έχουμε τονίσει αυτή την εκφυλιστική πτυχή του δυτικού Χριστιανισμού σε προηγούμενες ανακοινώσεις μας, ότι δηλαδή δεν προέχει η σωτηρία των ανθρώπων και του κόσμου, αλλά η ηθική και κοινωνική βελτίωση της κοινωνίας! Αυτό άλλωστε ήταν και το κύριο θέμα των συζητήσεών τους, το οποίο στράφηκε γύρω από τα παγκόσμια προβλήματα, όπως οι πολεμικές συγκρούσεις.

«Στις επίσημες δηλώσεις της, η Μάλαλι ευχαρίστησε τον Πάπα Λέοντα για το “νέο, δυναμικό στιλ λόγου” του, αναφερόμενη ιδιαίτερα στη πρόσφατη τετραήμερη περιοδεία του σε τέσσερις αφρικανικές χώρες. Εκεί, ο Πάπας Λέων καταδίκασε με αιχμηρή γλώσσα τον πόλεμο και τον δεσποτισμό, προκαλώντας την οργή του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, αλλά κερδίζοντας επαίνους από όσους ζητούν πιο θαρραλέα φωνή από τον θρησκευτικό ηγέτη της Ρώμης. “Ο κόσμος χρειαζόταν αυτό το μήνυμα αυτή τη στιγμή – σας ευχαριστώ”, είπε η Μάλαλι, τονίζοντας ότι, παρά τα δεινά, οι άνθρωποι εξακολουθούν να αναζητούν την πληρότητα της ζωής και να εργάζονται καθημερινά για το κοινό καλό»[6].

Φαίνεται να εντυπωσίασε την Αγγλικανή «Προκαθημένη» η «αντιπολεμική» στάση του «Πάπα» Λέοντα όσον αφορά στις πολεμικές συγκρούσεις στην Μέση Ανατολή και η οποία βεβαίως δεν συνάδει με την πολεμοκάπηλη ιστορία του Παπισμού. Αυτό που προέχει γι’ αυτήν είναι η αναζήτηση της «πληρότητας της ζωής» και η καθημερινή εργασία «για το κοινό καλό». Σε αυτές τις επιδιώξεις εξαντλείται η αποστολή του Χριστιανισμού! Το πώς αντιλαμβάνεται μια αιρεσιάρχης την «πληρότητα της ζωής», χωρίς την ζωογόνο πνοή της Θείας Χάριτος – η οποία λείπει από τις αιρέσεις- και την βίωση της γνήσιας πνευματικότητας, είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα!

Η Αγγλικανή «αρχιεπισκοπίνα» βρήκε την ευκαιρία να υπερασπισθεί ενώπιον του Ρωμαίου Ποντίφικα και την «γυναικεία ιεροσύνη», η οποία έγινε το «μήλο της Έριδος» και σ’ αυτόν τον Αγγλικανισμό, προκαλώντας ακόμα και σχίσμα, που ίσως δύσκολα θα αποκατασταθεί[7]. Δήλωσε πως η γυναικεία της ιδιότητα δεν περνά απαρατήρητη. «Δεν μπορώ να αγνοήσω το γεγονός ότι ο διορισμός μου ως γυναίκα σήμαινε κάτι για τον κόσμο και άνοιξε την πόρτα να ακουστώ ίσως με έναν διαφορετικό τρόπο»[8]. Το τι είναι αυτό το «κάτι για τον κόσμο» και ποιος είναι ο «διαφορετικός τρόπος» που θα ακουστεί η ίδια δεν μας εξήγησε. Προφανώς εννοούσε το «μεγαλύτερο άνοιγμα στον κόσμο», δηλαδή την ακόμα μεγαλύτερη εκκοσμίκευση της «εκκλησίας» της.

Αλλά ας δούμε και τις οικουμμενιστικές προεκτάσεις αυτής της συνάντησης και κυρίως της συμπροσευχής τους. Το Βατικανό εδώ και χρόνια άμβλυνε τις δογματικές του διαφορές με την πανσπερμία των αιρετικών ομάδων του δυτικού Χριστιανισμού. Έπαψε να ασκεί κριτική για τις «διαφορετικές παραδόσεις», όπως τις αποκαλεί (και μαζί οι δικοί μας θιασώτες του οικουμενιστικού συγκρητισμού). Το μόνο που δεν απεμπολεί είναι το «πρωτείο του Ρωμαίου ποντίφικα», διότι μέσω αυτού πασχίζει να πραγματοποιήσει την κυριαρχία εφ’ όλου του κατακερματισμένου χριστιανικού κόσμου.

Προφανώς αυτή την προσδοκία εξέφρασε ο «Πάπας» Λέων στην συνάντηση και συμπροσευχή με την «αρχιεπισκοπίνα» Μάλαλι. Αυτό μαρτυρεί και η φράση του: «οι θεολογικές διαφορές μπορεί να παραμένουν, αλλά το βάρος πέφτει στη κοινή μαρτυρία και δράση». Απώτερος και κρυφός στόχος η «κοινή μαρτυρία και δράση» να ενεργείται υπό την δική του εξουσία! Θυμίζουμε πως κάτι ανάλογο τονίζεται και στις συναντήσεις του με ορθοδόξους ηγέτες, τίθεται επιτακτικά «η ανάγκη για κοινή μαρτυρία». Μια «μαρτυρία» απογυμνωμένη από την αλήθεια, χωρίς το σωστικό της περιεχόμενο, στρατευμένη σε επίτευξη κοσμικών στόχων ευζωίας και ευδαιμονισμού. Και ακόμα μια «μαρτυρία» η οποία έχει ένα σκοτεινό, απάνθρωπο και αιματοβαμμένο παρελθόν, μέσα από την χιλιόχρονη ιστορική πορεία του Παπισμού. Μια «μαρτυρία», η οποία απέβη μοιραία, παρουσιάζοντας έναν αντίχριστο Χριστιανισμό και δημιουργώντας τις ολέθριες συνθήκες για την άρνησή του από τους ευρωπαίους και την εμφάνιση της μαχητικής νέο-αθεΐας και του μηδενισμού.

Είναι γνωστό το τι γίνεται στις μέρες μας στον δυτικό κόσμο, όπου ο Χριστιανισμός περνά την μεγαλύτερη ίσως κρίση υπάρξεώς του. Εκατομμύρια δυτικοί χριστιανοί εγκαταλείπουν τον Παπισμό και τον Προτεσταντισμό, προφανώς λόγω έλλειψης της χριστιανικής αυθεντικότητας και της γνησίας πνευματικότητας. Επί πλέον τα χιλιάδες σκάνδαλα των παπικών «κληρικών» και των προτεσταντών παστόρων, η διαφθορά και η υιοθέτηση του «πνεύματος» της «Νέας Εποχής» και η σύνταξή τους με την σύγχρονη δαιμονική Woke Agenda (στήριξη της ομοφυλοφιλίας, «γάμοι» ομοφυλοφίλων, συναινέσεις για την «αλλαγή φύλου», κλπ), δημιούργησαν συνθήκες αποστροφής των Ευρωπαίων για την χριστιανική πίστη. Σε όλη την Ευρώπη οι ναοί αδειάζουν από πιστούς και πωλούνται για αλλαγή χρήσης (καφετέριες, γυμναστήρια, κλπ), λόγω έλλειψης πιστών και συντήρησης.

Ειδικά στην Μεγάλη Βρετανία, στο «πνευματικό βασίλειο» της Αγγλικανής «Πριμάτου», η κατάσταση της «εκκλησίας» της είναι τραγική, καθότι οι χριστιανοί πλέον είναι μειοψηφία και ο Χριστιανισμός βαίνει προς απομείωση! Σύμφωνα με δημοσίευμα: «περίπου το 46,2% του πληθυσμού της Αγγλίας και της Ουαλίας περιέγραψε τον εαυτό του ως χριστιανό την ημέρα της απογραφής του 2021, σε σχέση με το 59,3% μια δεκαετία νωρίτερα. (Αντίθετα) ο μουσουλμανικός πληθυσμός αυξήθηκε από το 4,9% στο 6,5%, ενώ το 1,7% χαρακτήρισε τον εαυτό του ως ινδουιστή, από 1,5%. Περισσότεροι από 1 στους 3 ανθρώπους – 37% – δήλωσαν ότι δεν έχουν κάποια θρησκεία, σε σχέση με το 25% το 2011. Ο Αντριου Κόπσον, διευθύνων σύμβουλος της φιλανθρωπικής οργάνωσης “Humanists U.K.”, δήλωσε ότι “η δραματική αύξηση των μη θρησκευόμενων” έχει καταστήσει το Ηνωμένο Βασίλειο “σχεδόν σίγουρα μία από τις λιγότερο θρησκευόμενες χώρες στη Γη”»[9]!

Φρονούμε ταπεινά πως η πρωτοφανής κατάπτωση του δυτικού Χριστιανισμού και η δραματική αποστροφή των Ευρωπαίων προς αυτόν, οφείλεται, όπως προαναφέραμε, στην παραφθορά του, στην έλλειψη παντελούς υγιούς πνευματικότητας, στην απουσία πειστικών απαντήσεων στα μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα. Αντίθετα, όπως έχουμε σχολιάσει σε παλιότερη ανακοίνωσή μας, υπάρχει μια ανέλπιστη στροφή πλήθους δυτικών προς την Ορθοδοξία μας. Και τούτο διότι μόνο σ’ Αυτήν βρίσκουν την αληθινή πληρότητα της ζωής (και όχι αυτή που προβάλλει η Αγγλικανή «Πριμάτος»). Μόνο μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία γεμίζουν τα πνευματικά τους κενά και βρίσκουν πειστικές και ρεαλιστικές απαντήσεις στα θεμελιώδη υπαρξιακά τους ερωτήματα και κύρια το νόημα της ζωής.

Κλείνουμε την ανακοίνωσή μας με την σημαντική είδηση, την οποία πληροφορηθήκαμε τη στιγμή της σύνταξής της και η οποία έρχεται να επιβεβαιώσει τα όσα ταπεινά εκθέτουμε σ’ αυτήν, το ότι ο αιρετικός Παπισμός δεν ενδιαφέρεται για την σώζουσα αλήθεια, αλλά για την εξουσία! Η «Χαλδαϊκή Εκκλησία της Ανατολής» έγινε δεκτή από το Βατικανό, ως «αληθινή εκκλησία», με πλήρη «μυστηριακή διακοινωνία»[10], παρά το γεγονός ότι είναι αιρετική, νεστοριανή, καταδικασμένη από την Αγία Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο (431), ακολουθώντας τις κακοδοξίες των αιρετικών Θεοδώρου Μοψουεστίας, Ίβα Εδέσσης και Νεστορίου Κωνσταντινουπόλεως, οι οποίες καταδικάστηκαν και από την Αγία Ε΄ Οικουμενική Σύνοδο (553), καθότι αρνείται την υποστατική ένωση των δύο φύσεων στο πρόσωπο του Χριστού, αποδεχόμενη «δύο Χριστούς», έναν άνθρωπο και έναν Θεό! Οι ως άνω αιρετικοί νεστοριανοί θα είναι στο εξής παπικοί, ουνίτες, ακολουθώντας την πίστη τους και τα έθιμά τους! Αυτήν άλλωστε την μορφή ένωσης της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας με τον Παπισμό, καθιέρωσε και η ληστρική παπική «Σύνοδος» της Φεράρας – Φλωρεντίας (1438-1439). Και δυστυχώς, και με την δική μας τραγική λαθεμένη επιλογή, αντί να προσέλθουμε στην αναμένουσα εμάς τους Ορθοδόξους Σύνοδο των Δυτικών Επισκόπων της Κωνσταντίας – Βασιλείας και στον Πρόεδρο Αυτής ορθοδοξοφρονούντα Κορνίλιο Ιούλιο Καισαρίνη και να ενωθεί ορθοδόξως η Δύση με την Ανατολή, ανακηρύσσουσα Πάπα τον Καρδινάλιο Ιούλιο Καισαρίνη, εμείς προσήλθαμε στον καθηρημένο από την Σύνοδο της Κωνσταντίας «Πάπα» Ευγένιο Δ΄, τον ανεβιώσαμε και γίναμε αιτία της διαλύσεως της Συνόδου της Βασιλείας! Αν είχαμε κάνει εκείνη την σωστή επιλογή, ούτε ο Παπισμός θα υπήρχε, ούτε ο Προτεσταντισμός και ίσως, με μια αληθινή σταυροφορία της Δύσης, να απετρέπετο και η άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Οθωμανούς Τούρκους.

Συμπέρασμα: Να ζητούμε πάντοτε το έλεος και την φώτιση του Παναγίου Κυρίου μας, φυλάσσοντες φρυκτωρώς, μετά απολύτου πιστότητας, την δι’ Αγίου Πνεύματος αλήθεια της Εκκλησίας, άλλως η τραγωδία της Φεράρας – Φλωρεντίας θα επαναλαμβάνεται!

Παραπομπές 

[1] https://imp.gr/%cf%83%cf%87%ce%bf%ce%bb%ce%b9%ce%bf-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b4%ce%b5%ce%b9%ce%be%ce%b7-%ce%b3%cf%85%ce%bd%ce%b1%ce%b9%ce%ba%ce%b1%cf%83-%cf%89%cf%83-%cf%80%cf%81%ce%b9/
[2] https://imp.gr/52011-2/
[3] Όπου ανωτέρω
[4]https://www.pentapostagma.gr/ekklisia/7367459_symboliki-stigmi-sti-bretania-istoriki-stigmi-sti-bretania-o-papas-leon
[5] Όπου ανωτέρω
[6] Όπου ανωτέρω
[7] https://imp.gr/52011-2/
[8] https://www.pentapostagma.gr/ekklisia/7367459_symboliki-stigmi-sti-bretania-istoriki-stigmi-sti-bretania-o-papas-leon
[9] https://www.ertnews.gr/eidiseis/diethni/oi-christianoi-apoteloyn-pleon-meionotita-stin-agglia-kai-tin-oyalia-ayxanontai-oi-athriskoi/
[10] https://cen.gr/%cf%80%ce%ad%cf%81%ce%b1-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%b9%cf%82-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%b9%cf%81%ce%ad%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%ce%bd%ce%b1-%ce%b5%ce%af%ce%bc%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b5/

πηγή

Ομοβροντία εναντίον των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων χωρίς αλεξίσφαιρο!

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

 

Το δράμα με τα εθνικά κυριαρχικά μας δικαιώματα, είναι ότι δεν διαθέτουμε πρόγραμμα αντιμετώπισής τους. Ούτε βραχυχρόνιο, ούτε μεσοπρόθεσμο, και βέβαια ούτε μακροχρόνιο. Γι’ αυτό, και τα προβλήματά μας αυτά αιωρούνται, ολοένα και συχνότερα, χωρίς πυξίδα, στον ανεμοστρόβιλο των καταχθονίων σχεδίων των γειτόνων μας. Η πραγματικότητα είναι ότι, ουδέποτε, μας απασχόλησε η κατάστρωση σχεδίων, για την αντιμετώπιση παρόμοιων επιθέσεων. Οι εκάστοτε αρμόδιοι, για την τύχη της πατρίδας μας, εμφανίζονται πεπεισμένοι πως αυτές οι, πράγματι, θανατηφόρες απειλές των γειτόνων μας, εναντίον της εθνικής μας κυριαρχίας είναι αερολογίες ευσεβών πόθων. Προφανώς, γιατί μια τέτοιας μορφής εκδοχή είναι η λιγότερο πολύπλοκη. 

 

Οι γείτονές μας απέδειξαν, αντιθέτως, ότι, αφού προσδιορίσουν επακριβώς το περιεχόμενο των αρπακτικών τους επιθυμιών, διαθέτουν απεριόριστη υπομονή, στη συνέχεια, για την υλοποίησή τους. Στο διάστημα αυτό, υπενθυμίζουν, κατά τακτά διαστήματα, το αντικείμενο της σχεδιαζόμενης ληστείας των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, συγκεντρώνουν γύρω τους, συμμάχους, υποστηρικτές και χρηματοδότες, και βέβαια καιροφυλακτούν για ευκαιρίες, που επισπεύδουν την έλευση του επιθυμητού τέλους.

 

Γύρω από την πατρίδα μας εκτυλίσσονται πολυάριθμοι μύθοι.

 

* Ο πρώτος αναφέρεται στη Γαλάζια Πατρίδα.

 

Ο μύθος ξετυλίγεται από τους Τούρκους, και αφορά στην παράνομη προώθηση των εθνικών τους θεμάτων. Τα τελευταία χρόνια ο κ. Ερντογάν, είναι αρμόδιος για την προώθησή του. Πρόκειται για μύθο που καταστρώνεται και υλοποιείται με βάση μακροχρόνια προοπτική. Ακολουθείται με θρησκευτική ευλάβεια, και με αξιοθαύμαστη υπομονή, βήμα προς βήμα. Και παραμένει ενεργός, ανεξαρτήτως των αλλαγών προσώπων στην διακυβέρνηση της χώρας. Κάθε βηματισμός του αποτελεί συνέχεια του αμέσως προηγούμενου, καθώς και προετοιμασία του επόμενου.

 

Οι Τούρκοι καιροφυλακτούν, αδιαλείπτως, προσπαθώντας να διαπιστώσουν ποιοι έχουν, εκάστοτε, ανάγκη στη διεθνή σκηνή, από δική τους βοήθεια και συμπαράσταση. Και σπεύδουν στο πλευρό τους, βάζοντας έτσι υποθήκη για δικές τους μελλοντικές απαιτήσεις. Οι φιλικές τους διαθέσεις και εξυπηρετήσεις επεκτείνονται προς πολλές κατευθύνσεις, αποφεύγοντας τις μονοδιάστατες δεσμεύσεις. Το βλέμμα των εκάστοτε αρμοδίων, στη γειτονική χώρα, διαχέεται σε ονειρικά μήκη και πλάτη, αναβιώνοντας νοερά την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

 

Οι Τούρκοι, στην ελληνική περίπτωση, προσεγγίζουν κάθε μερικότερη επιδίωξή τους, με παραβάσεις εναντίον των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων.

 

Και εμείς; Οι δικοί μας κατά καιρούς αρμόδιοι; Εμείς, λοιπόν, γελούμε, ε…όνειρα θερινής νυκτός, υποστηρίζουν, οι αρμόδιοι, χωρίς να παραλείπεται και η πάγια διαβεβαίωση, ότι «οι Τούρκοι είναι φίλοι μας».

 

Και, με αυτά, δεν αντιδρούμε, όπως επιβάλλεται, εκμεταλλευόμενοι κάθε διαθέσιμο μέσο. Ανάμεσα και σε άλλα, εμφανιζόμαστε φοβικοί, για δεκαετίες, στην νόμιμη οριοθέτηση των χωρικών μας υδάτων. Έτσι, αυτές οι τουρκικές παραβάσεις, που προοδευτικά αναβαθμίζονται, γίνονται μέσα από τη συνήθεια, σχεδόν αποδεκτές. Ιδίως και επειδή, από την πλευρά μας, δεν λαμβάνονται τα εκάστοτε ενδεδειγμένα μέτρα εναντίον τους.

 

Οι Τούρκοι συνεχίζουν ακούραστα να προωθούν τα μακροχρόνια σχέδια τους, με τη βοήθεια μερικότερων κάθε φορά ενεργειών, χωρίς να προσκρούουν σε εμπόδια και αντιδράσεις, από την ελληνική πλευρά.

 

Και ήδη, τώρα, όπως όλα δείχνουν, ήρθε η σειρά της οιονεί νομιμοποίησης, αλλά και ολοκλήρωσης, των πολλαπλής μορφής παραβάσεων, σε βάρος Ελλάδας. Πρόκειται για την χαρτογράφηση του μυθεύματος της «Γαλάζιας Πατρίδας».

 

Όταν αυτό το μύθευμα πρωτοεμφανίστηκε, οι δικοί μας αρμόδιοι γέλασαν και το αντιμετώπισαν σχεδόν ως ευτράπελο. Οπωσδήποτε, δεν αντέδρασαν, τουλάχιστον με τρόπο συνεχή και σταθερό, δηλαδή, με καταγγελίες στους διεθνείς οργανισμούς και ειδικότερα στην ΕΕ, όπου είμασταν και εξακολουθούμε να είμαστε μέλη, σε αντίθεση με τη «φίλη» Τουρκία που δεν είναι.

 

Δυστυχώς, η ΕΕ, που θα όφειλε να παρέμβει αυτεπαγγέλτως, περί άλλων τυρβάζει. Είναι, δηλαδή απορροφημένη, αναμένοντας τα στρατιά της Ρωσίας να έρθουν να την καταλάβουν, και γι’ αυτό υποχρεώνει την οικονομικά εξαντλημένη Ευρώπη, να προβεί εσπευσμένα σε στρατικοποίηση, που θα της στοιχίσει γύρω στο 5% του ΑΕΠ της. Ουδόλως ασχολείται με τον επεκτατισμό της Τουρκίας εναντίον του μέλους της, της Ελλάδας, εφόσον εμείς δεν το ζητάμε.

 

Έτσι, συνεχίστηκαν, για μακροχρόνια περίοδο, απτόητες, οι τουρκικές παραβάσεις, και αντιμετωπίστηκαν από ελληνικής πλευράς, με τη συνήθη τάση υποβάθμισης της σημασίας τους και με τη μόνιμη διαβεβαίωση ότι οι Τούρκοι είναι φίλοι μας και ήρεμα τα νερά του Αιγαίου.

 

Έτσι πριν λίγο καιρό, εισήλθε ανενόχλητο το μύθευμα περί «Γαλάζιας Πατρίδας» στα σχολικά τουρκικά βιβλία του δημοτικού, ως τμήμα διδασκαλίας, χωρίς καν να συνειδητοποιηθεί, από την Ελλάδα, η ακραίας μορφής επικινδυνότητα αυτού του εγχειρήματος. Χωρίς να κρούουμε τον κώδωνα του κινδύνου στην ΕΕ, και όπου αλλού θα μπορούσαμε, και χωρίς να κινητοποιηθεί το σύνολο του πληθυσμού, εναντίον της εμφανούς αυτής απειλής. Από όσο γνωρίζω, υπήρξε σιγή ιχθύος.

 

Και έτσι ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, προκειμένου οι πολύχρονες και πολυσχιδείς τουρκικές παραβάσεις, που προχώρησαν και εμπεδώθηκαν ανενοχλητες, να νομιμοποιηθούν και να μορφοποιηθούν.

 

Να υπενθυμίσω ότι, κατά τη διάρκεια επώασης αυτού του φαρμακερού αυγού του φιδιού, για τα εθνικά μας θέματα, υποστηρίχθηκε η άποψη, από ελληνικής πλευράς, ότι «η Μεσόγειος δεν είναι ελληνική λίμνη». Και, όπως θα έπρεπε να είναι αναμενόμενο, η Τουρκία έσπευσε πρόσφατα να αξιοποιήσει αυτή την άποψη, τη χαρισμένη από εμάς. Συγκεκριμένα, σε πρόσφατη συνέντευξη Τύπου στο Εθνικό Κέντρο Ερευνών Ναυτικού Δικαίου του Πανεπιστημίου της Άγκυρας ο διευθυντής του Μουσταφά Μπάσκαρα, δήλωσε ….. «Κάποιες χώρες μπορεί να πιστεύουν ότι ο κόσμος τους ανήκει. Δεν μας απασχολεί για τι ανησυχούν».

 

Έτσι, λοιπόν, φτάνουμε στο τέλος της διαδρομής, που ετοιμάστηκε με μακροχρόνια, προσεκτικά και συνεπή βήματα από την Τουρκία και δεόντως ενισχυμένη από την πάγια ελληνική διαβεβαίωση ότι «οι Τούρκοι είναι φίλοι μας».

 

Οι «φίλοι Τούρκοι» λοιπόν, κατέληξαν πρόσφατα στο συμπέρασμα, ότι οι προκαταρκτικές ενέργειες έχουν συμπληρωθεί, και νομοθετούν υποχρέωσή μας με βάση την οποίαν, στις δικές μας θάλασσές, εφεξής δηλαδή στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, «κάθε οικονομική, επιστημονική και περιβαλλοντική δραστηριότητα, θα χρειάζεται σύμφωνα με το νόμο την άδεια της Άγκυρας».

 

Όπως με δραματικό τρόπο, απόλυτα δικαιολογημένο δυστυχώς, μας πληροφορεί ο κ. Σάββας Καλεντερίδης,ότι «για πρώτη φορά 152 νησιά, νησίδες και βραχονησίδες του Αιγαίου χαρακτηρίζονται ως αμφισβητούμενα». Δυστυχώς, φθάσαμε ως εδώ, νανουρισμένοι από την απατηλή διαβεβαίωση ότι «οι Τούρκοι είναι φίλοι μας».

 

Στο μεταξύ, η ιδεατή Γαλάζια Πατρίδα απέκτησε και φωτογραφία, που την εμφάνισε ένα από τα πιο ισχυρά ΜΜΕ της Τουρκίας. Και σ’ αυτήν είναι πια ορατός ο ακρωτηριασμός των νησιών μας, αρχίζοντας με την Κρήτη που τμήμα της καταπίνεται με τη βοήθεια μιας κόκκινης γραμμής, και συνεχίζει με ακρωτηριασμό για το σύνολο της Ελλάδας. Αυτή η φωτογραφία της Γαλάζιας Πατρίδας γίνεται τώρα νόμος, τον οποίον θα επικαλείται η Τουρκία για να υλοποιεί ανενόχλητη τα επεκτατικά της σχέδια.

 

Και τώρα, τι θα μπορούσαμε να κάνουμε, για να μη χαρακτηριστεί αυτή η μακρόχρονη υποτονική μας στάση στις συνεχείς τουρκικές απειλές ως προδοσία;

 

Θα έλεγα ότι διαθέτουμε ένα και μοναδικό μέσο, αυτό στο οποίο οφείλαμε να προσφύγουμε εδώ και χρόνια: Άμεση ανακήρυξη 12 ναυτικών μιλίων, και στη συνέχεια μελέτη και απόφαση των υπολοίπων. Με παράλληλη, φυσικά, προσφυγή στο σύνολο των διεθνών οργανισμών, με πρώτη τη τάξει την ΕΕ, όσο βέβαια μετρά ακόμη η ισχύς τους, επί των ημερών του Ντόναλντ Τραμπ.

Διαφορετικά…. η συνέχεια εμφανίζεται εθνικά δραματική.

 

Και περνώ στην προετοιμασία μιας δεύτερης εθνικής καταστροφής, που όπως όλα δείχνουν, έχει εισέλθει και αυτή στη φάση των γρήγορων διαδικασιών. Αναφέρομαι στο:

 

*Σλαβικό όνειρο της «ενοποιημένης Μακεδονίας»

 

Η υλοποίηση του καταχθόνιου αυτού σχεδίου, όπως όλα δείχνουν, επισπεύδεται, χάρη, ακριβώς, στις χρόνιες ενέργειες και παραλείψεις μιας Ελλάδας άκρως αφελούς. Για να μείνω εδώ και να μην προσθέσω και άλλους χαρακτηρισμούς, εναντίον αυτών που μας έφεραν σε αυτό το απελπιστικό σημείο. Το να κινδυνεύει, δηλαδή, σοβαρά η Μακεδονία. Αναφέρομαι στο μακροχρόνιο σχέδιο της «Μακεδονίας του Αιγαίου».

 

Υπενθυμίζω, καταρχήν, τις πρόσφατες και ανεκδιήγητου περιεχομένου αναφορές της προέδρου των Σκοπίων, σύμφωνα με τις οποίες, πρέπει να αποκαλείται σκέτη η Μακεδονία χωρίς την προθήκη Βόρεια πριν από αυτήν. Υπενθυμίζω τις αδιάντροπες δηλώσεις διαφόρων αρμοδίων στα Σκόπια, για τη δήθεν καταγωγή τους από τον Μ. Αλέξανδρο και περί άλλων ευθυμολογιών. Και αφού και επισήμως οι Σκοπιανοί πέταξαν στον κάλαθο των άχρηστων το σύνολο των ανειλημμένων υποχρεώσεών τους, αυτών, δηλαδή, που συνόδευαν το δώρο του ονόματος της Β. Μακεδονίας, ήρθε και το επιστέγασμα με τις δηλώσεις του Σκοπιανού Πρωθυπουργού Χ. Μίτσοσκι. Αυτές έλαβαν χώρα στο χωριό Τούμετιτς, πριν μερικές μέρες, στα πλαίσια εορταστικού γεγονότος. Και εκεί ο κ. Μίτσοσκι άφησε ελεύθερο να ξεχειλίσει το περιεχόμενο της παραπλανητικής φιέστας, γύρω από το όνομα που τους προσφέρθηκε και που προσποιήθηκαν ότι το δέχτηκαν. Γιατί, βέβαια, ήταν ξεκάθαρο από την πρώτη στιγμή, για όλους όσοι ήθελαν να σκέπτονται, ότι η πραγματική επιδίωξη των Σκοπιανών δεν ήταν η απόκτηση του ονόματος, αλλά η τελική αρπαγή της από την Ελλάδα. Και, ακριβώς, στην αποτροπή αυτού του τερατώδους σχεδίου του Lenine, απέβλεπαν τα συλλαλητήρια σε ολόκληρη της Ελλάδα, που βούλιαζαν τη γη, πριν από την τελεσιδικία του δώρου του ονόματος της Μακεδονίας στους Σκοπιανούς, παρότι δεν είχαν ουδεμία σχέση με αυτό.

 

Ο κ. Μίτσοσκι, λοιπόν, στο χωριό Τούμετιτς της Αλβανίας, προφανώς, συμπέρανε ότι οι πολύχρονοι αγώνες, με βάση την παραποίηση της ιστορίας, άγγιξαν στο τέλος τους, και ότι συνεπώς έφτασε η πολυπόθητη στιγμή, για να υποστηρίξει και επισήμως πια, ότι «η Μακεδονία σήμερα χρειάζεται ενοποίηση περισσότερο από οτιδήποτε άλλο».

 

Εξυπακούεται ότι ήμουν σίγουρη, και φυσικά όχι η μόνη, από την αρχή αυτής της κακόγουστης κωμωδίας, με το όνομα της Μακεδονίας, ότι θα τελείωνε με τον δραματικό τρόπο για την Ελλάδα, της «Μακεδονίας του Αιγαίου». Δεν περίμενα, ωστόσο, τόσο νωρίς αυτή την εξέλιξη και γι αυτό διατηρούσα μια μικρή ελπίδα, ότι ίσως συνέβαινε κάτι, που θα απέτρεπε τον όλεθρο.

 

Όπως, όμως, προκύπτει από τις εξελίξεις, οι Σκοπιανοί, κρίνοντας από την εικόνα ακινησίας της Ελλάδας, που παρακολουθεί τις εξελίξεις, ακόμη και αυτές που την αφορούν άμεσα, ως απλός θεατής κατέληξαν, δικαιολογημένα από την πλευρά τους στο συμπέρασμα «μα, γιατί να καθυστερούμε τη ροή των διαδοχικών πράξεων, και το τελικό αποτέλεσμα»;.

 

Υπενθυμίζω, απλώς, και χωρίς να επεκταθώ, καθώς το έκανα ήδη πολύ συχνά στο παρελθόν, ότι αναφέρομαι στην εξέλιξη του πολύχρονου σχεδίου, περί της δημιουργίας Μακεδονικού κράτους, με έδρα τη Θεσσαλονίκη. Αυτό προωθείται εδώ και δεκαετίες, με ευφάνταστους μύθους, υποστήριξη ισχυρών συμφερόντων, αλόγιστη ροή χρημάτων, αλλά και εισαγωγή διδασκαλίας από το δημοτικό, προς τους μικρούς Σκοπιανούς, που μαθαίνουν ότι ….. «οι Έλληνες τους έκλεψαν την πατρίδα τους». Η μυθοπλασία ενισχύεται και με το ευφυολόγημα περί της δήθεν καταγωγής των Σλάβων, από τον Μ. Αλέξανδρο, παρ ότι έφτασαν αιώνες μετά απ’ αυτόν, στη Μακεδονία.

 

Μένω, προς το παρόν, στις δύο αυτές εθνικές μας πληγές, που αιμορραγούν, που πυορροούν και που βγάζουν μάτια, για το πως επί χρόνια, οι εκάστοτε δικοί μας αρμόδιοι, ουδόλως και ουδέποτε ασχολήθηκαν με αυτές, με τη δέουσα σοβαρότητα που απαιτούσε η περίπτωσή τους, με τη λήψη των μέτρων που θα κρίνονταν αποτελεσματικά για κάθε φάση των προβλημάτων, με καταγγελίες στους διεθνείς οργανισμούς, με αναζήτηση συμμάχων που να έχουν συμφέρον να μας υποστηρίξουν κ.ά.

 

Μένω προς το παρόν στα δύο αυτά, καταστρεπτικών εθνικών συνεπειών, προβλήματα, παρότι είναι στο δρόμο και κακοφορμίζουν και πολυάριθμα άλλα, που και αυτά υφίστανται τη χρόνια εγκατάλειψη και αδιαφορία από τους αρμόδιους των εκάστοτε κυβερνήσεων.

 

Να υπενθυμίσω, απλά, προς το παρόν, τα όσα συμβαίνουν στη Θράκη, επί πολλές δεκαετίες. Πρόκειται για περιοχή, η οποία για πολλούς και γνωστούς λόγους είναι στην κατηγορία υψηλού εθνικού κινδύνου, και λογικά απαιτεί συνεχή παρακολούθηση και φροντίδα ειδικών προδιαγραφών από την Πολιτεία. Δυστυχώς, όμως οι επικίνδυνες αθηνοκεντρικές προτιμήσεις των ελληνικών κυβερνήσεων απέτρεψαν, εκτός εξαιρέσεων, την εκδήλωση ειδικών φροντίδων προς την περιοχή.

 

Να προσθέσω, ακόμη, ότι η ίδρυση του Πανεπιστημίου στη Θράκη, που γιόρτασε πριν 3 χρόνια τα 50 χρόνια του στην Κομοτηνή, είχε εξαιρετικά αποτελέσματα αναζωογόνησης της περιοχής. Ωστόσο, η ίδρυσή του οφείλεται σε συντονισμένες και πολύχρονες ενέργειες πανεπιστημιακών των δύο Πανεπιστημίων της Θεσσαλονίκης, του ΑΠΘ και του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, όσο αυτό ήταν ακόμη Ανωτάτη Βιομηχανική, και στον πατριωτισμό και την οξυδέρκεια τοπικών παραγόντων. Όχι της Πολιτείας. Να αναγνωρίσω, ωστόσο, ότι έστω και με καθυστέρηση, που κατέληξε ήδη σε πολύ αρνητικές συνέπειες, η Κυβέρνηση αποφάσισε πρόσφατα να παρέμβει στην αλόγιστη πώληση γης στην εθνικά ευαίσθητη αυτή περιοχή.

 

Η πάγια αδιαφορία των αρμόδιων, για τα εθνικά μας ζητήματα, που βρίσκονται, συνεχώς, σε θανάσιμο κίνδυνο, ενθαρρύνουν απανταχού εχθρούς, αλλά και φίλους, να μας χειρίζονται με έλλειψη στοιχειώδους σεβασμού, και να μας εκλαμβάνουν ως δεδομένους. Αποκαλυπτικές μιας τέτοιας απαξιωτικής συμπεριφοράς είναι, ανάμεσα και σε άλλες, οι κατά καιρούς δηλώσεις του Πρωθυπουργού της Αλβανίας Έντι Ράμα, που τόλμησε να αμφισβητήσει ότι είμαστε απόγονοι του Πλάτωνα, επέδειξε απαράδεκτη στάση στην υπόθεση Μπελέρη, προέβη σε απαλλοτριώσεις περιουσιών της ελληνικής μειονότητας κ.ά. παρότι οι πολυάριθμοι Αλβανοί μετανάστες στην Ελλάδα, έτυχαν αποδοχής, που τους επέτρεψε να επιβιώσουν οικονομικά και να συμβάλουν αποφασιστικά στην οικονομική ανόρθωση της Αλβανίας.

 

Είναι, δυστυχώς, ξεκάθαρο ότι η Ελλάδα είναι αδύνατον να επιβιώσει κάτω από τέτοιες συνθήκες, όπως αναφέρονται στο ανά χείρας δοκίμιο. Και δεν πρόκειται για κομματική, αλλά για καθαρά ελληνική αγωνία. Επιβάλλεται, συνεπώς, η γενική αναθεώρηση της εθνικής μας πολιτικής.

 

πηγή 

Πῶς εἶναι δυνατόν νά ὀνομάζουμε σήμερα τούς παπικούς «ἀδελφή ἐκκλησία» καί νά πολυχρονίζουμε τόν πάπα μέσα στό ἴδιο μας τό πατριαρχεῖο;

ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΜΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ 

ΠΟΥ ΑΠΟΣΙΩΠΟΥΝΤΑΙ ΤΕΧΝΗΕΝΤΩΣ

 

Ὁ διωγμός τοῦ ἁγίου Μεθοδίου ἀπό τούς Φράγκους, οἱ ὁποῖοι, μέ τήν προσθήκη τοῦ Φιλιόγκβε στό Σύβολο τῆς Πίστεως, εἶχαν καταστεῖ αἱρετικοί.

 

Ὁ π. Γερβάσιος Ραπτόπουλος, ὁ ἅγιος τῶν φυλακισμένων, στό βιβλίο του «Παπισμός καί πρόμαχοι Ὀρθοδοξιας», ἀναφερόμενος στούς ἐνθεώτατους φωτιστές τῶν Σλάβων ἁγίους Κύριλλο καί Μεθόδιο, μεταξύ τῶν ἄλλων γράφει:

 

Οἱ Λατίνοι κληρικοί, μετά τήν ἐκθρόνιση τοῦ ἡγεμόνα τῆς Μοραβίας Ρατισλάβου καί τήν τύφλωσή του ἀπό τόν Λουδοβίκο Γερμανό, ἄρχισαν νά μἀχονται τόν Μεθόδιο καί ὅλο τό ἱεραποστολικό του ἐπιτελεῖο, καί πέτυχαν νά ἀναστείλουν τό θεῖο ἔργο του στή Μοραβία.

 

Μάλιστα ἔστρεψαν ὅλη τους τήν πολεμική ἐνάντια στόν ἅγιο Μεθόδιο προσωπικά. Λατίνοι, Γερμανοί κληρικοί, ἐπίσκοποι καί ἱερεῖς, τῆς Σλοβενίας τόν συνέλαβαν καί τόν μετέφεραν στή Γερμανία. Ἐκεῖ τό 870, ἀφοῦ τόν μαστίγωσαν, ὁδηγήθηκε σέ δίκη ἀπό τούς Λατίνους Γερμανούς ἐπισκόπους.

 

Οἱ κατήγοροι κληρικοί τοῦ ἁγίου Μεθοδίου τόν καταδίκασαν σέ ἰσόβια κάθειρξη καί ἐξορία στά βάθη τῆς Γερμανίας. Ἐκεῖ στή μακρινή Φυλακή ὑποφέρει πολλά. Κλεισμένος μέρες καί νύχτες στό σκοτεινό καί ὑγρό κελλί, πάσχει, ὑποφέρει, ἀλλά δέν λυγίζει. Μένει βράχος καί σταθερός στήν Ὀρθόδοξη πίστη.

-----------------------------

 

Σημ.: Ἡ 8η Οἰκουμενική Σύνοδος τοῦ 879, ἐπί Μεγάλου Φωτίου, καταδικάζει τό Filioque, καί κυρίως ἐκείνους πού εἰσήγαγαν στό Σύμβολο τῆς Πίστεως αὐτή τήν προσθήκη, δηλαδή τόν φραγκικό κόσμο καί τήν ἡγεσία του.

 

Ἐπιμέλεια κειμένου

Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

«Οι μεν Τούρκοι να ερμηνεύουν ως ομοσπονδία, οι δε Έλληνες ως ενωμένο κράτος»

Γράφει η Φανούλα Αργυρού, ΣΗΜΕΡΙΝΗ

 

Αναφέρομαι στο κύριο άρθρο της Σημερινής, 10.5.2026, «Οφείλετε μιαν απάντηση, κ. Πρόεδρε…», όπου καλείται ο Πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης να ξεκαθαρίσει τι πάει να κάνει.

 

«Το μεγαλύτερο άγχος του Ν. Χριστοδουλίδη είναι να μη χαρακτηριστεί ως ο Πρόεδρος της διχοτόμησης… Ενεπλάκη σε μια διαδικασία ΜΟΕ, που θα οδηγήσει, όπως λέει ο ίδιος, στο Κραν Μοντανά. Όταν οι Τούρκοι θεωρούν ότι έχουν ‘‘χωριστή κυριαρχία’’ και ότι το τέλος του δρόμου θα είναι μια ‘‘λύση’’ συνιδρυτικής πράξης, πώς θ’ αποφύγει τη διχοτόμηση;.. Αφού πήρε (ο Ερχιουρμάν) τα υπόλοιπα διχοτομικά στοιχεία ώς το Κραν Μοντανά, γιατί να μη βάλει και την τελική ταφόπετρα στην Κυπριακή Δημοκρατία, έχοντας μάλιστα το άλλοθι όλων εκείνων που τον εκθείαζαν, με την ψευδαίσθηση ότι είναι κάτι διαφορετικό από τον Τατάρ και τον Ερντογάν; Πώς θα την γλυτώσει (ο Πρόεδρος) απ’ όλα αυτά;..».

 

Κραν Μοντανά – «Προδομένος» ο Matthew Kidd από Αναστασιάδη

 

Είναι απορίας άξιον γιατί ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης επιμένει σε επιστροφή στο Κραν Μοντανά. Θυμίζω ότι ο Νίκος Αναστασιάδης τα βρόντηξε και έφυγε από εκεί, αρνούμενος να δεχθεί αυτά που ανέμεναν απ’ αυτόν οι Βρετανοί. Εξ ου και εξοργισμένος ο τότε επικεφαλής του Φόρεϊν Όφις, Σερ Άλαν Ντάνκαν, αφιέρωσε ολόκληρο κεφάλαιο στο βιβλίο του «In the Thick of it» από το ημερολόγιό του. Για να ξεθυμάνει γιατί πήγε εκεί με μια κουστωδία 30 συν αξιωματούχων αναμένοντας και έφυγαν, με τον Βρετανό ΄Υπ. Αρμοστή στη Λευκωσία Matthew Kidd πλήρως απογοητευμένο και προδομένο («betrayed») από τον Πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη!

 

«Αποκαλύψεις Ντάνκαν στο νέο του βιβλίο για Κραν Μοντανά, Αναστασιάδη, Τουρκία», Φ.Α., 19.4.2021, Sigmalive

https://www.sigmalive.com/news/kypriako/770780/apokalypseis-ntankan-sto-neo-tou-vivlio-gia-kran-montana-anastasiadi-amp-tourkia

 

ΜΟΕ

 

Να θυμίσω, επίσης, ότι τα ΜΟΕ (Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης) ακολούθησαν τις βρετανικές συνομόσπονδες λεγόμενες «Ιδέες Γκάλι» του 1992 -μετά που ο Πρόεδρος Γ. Βασιλείου δέχθηκε δίχως λαϊκή εντολή το διζωνικό ψήφισμα 649/90- που απέρριψε ο λαός με διαδηλώσεις. Τα οποία δέχθηκε μονομερώς και ο Γλαύκος Κληρίδης που τον αντικατέστησε. Τα ΜΟΕ, όμως, προνοούνταν από τις «Ιδέες Γκάλι» με σκοπό και στόχο να χωνέψουμε τη συνομοσπονδία και την αποδοχή των τετελεσμένων…

 

1965 – Ο Γκάλο Πλάζα απορρίπτει την Ομοσπονδία

 

Στην έκθεσή του το 1965 ο μεσολαβητής των Ηνωμένων Εθνών κ. Galo Plaza απέρριψε την τουρκική απαίτηση για Ομοσπονδία και έγραψε:

«…Τα γεγονότα του 1963 δεν έχουν βασικά αλλάξει αυτό το χαρακτηριστικό… Συγκεκριμένα, οι συζητήσεις για γεωγραφικό διαχωρισμό των δύο κοινοτήτων κάτω από ένα ομοσπονδιακό σύστημα κυβέρνησης, δεν με έχουν πείσει πως αναπόφευκτα δεν θα οδηγήσουν στη διχοτόμηση…» (Βιβλίο Φ.Α. «Από την Ένωση στην Κατοχή»).

 

Ψευδαισθήσεις και διγλωσσία από τη δική μας πλευρά

 

Στις 12 Ιανουαρίου 1965, όταν ο Τούρκος Πρωθυπουργός Ισμέτ Ινονού ζητούσε την υποστήριξη Ηνωμένου Βασιλείου, ΗΠΑ και άλλων για να κατορθώσουν μια ομόσπονδη Κύπρο, η βρετανική πρεσβεία στην Ουάσιγκτον έγραψε προς το Φόρεϊν Όφις (21 Ιανουαρίου 1965): «…Θα είναι εν πάση περιπτώσει καλύτερα να αποφεύγεται συζήτηση με τους Τούρκους για τη θεωρητική αρχή Ομοσπονδίας, την υλοποίηση της οποίας ακόμα δεν αποπειράθηκαν να καθορίσουν. Ίσως σταδιακά να γίνει κατορθωτός κάποιος τρόπος συμβιβαστικής διευθέτησης, τον οποίο οι μεν Τούρκοι να ερμηνεύουν ως ομοσπονδία, οι δε Έλληνες ως ενωμένο κράτος…».

 

Καταπληκτική προνόηση. Και ιδού που έμελλε να την «εισηγηθεί» στις 15 Οκτωβρίου 1974, στο Φόρεϊν Όφις, ο Μιχαλάκης Τριανταφυλλίδης, ο οποίος διετέλεσε Γενικός Εισαγγελέας της Κυπριακής Δημοκρατίας αλλά και Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Κύπρου (Βιβλίο Φ.Α., «Διζωνική vs Δημοκρατία 1955-2019»).

 

Ομοσπονδία = Διχοτόμηση

 

Εν τω μεταξύ, στις 2 Φεβρουαρίου 1965, σε μνημόνιο που ετοίμασε για τον Βρετανό Πρωθυπουργό το Τμήμα Σχεδιασμού του Φόρεϊν Όφις, τόνιζε: «Εκείνο που οι Τούρκοι ζητούν με την Ομοσπονδία είναι στην κυριολεξία ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ… Η επιθυμία της τουρκικής κυβέρνησης για μια ομόσπονδη λύση (δηλαδή κυριολεκτικά διχοτόμηση) αναμένεται να συνεχιστεί…».

 

Μιχαλάκης Τριανταφυλλίδης (1)

 

Στις 15 Οκτωβρίου 1974, ο αξιωματούχος του Φόρεϊν Όφις, Ε.O. Miles, έγραψε για μια συνομιλία που είχε με τον κ. Μιχαλάκη Τριανταφυλλίδη:

«…Είπε (Μ.Τ.) ότι η ΕΟΚΑ Β έχανε έδαφος παρόλο ότι είχαν περισσότερα όπλα από προηγουμένως. Αν ο Μακάριος αναλάμβανε να μην επιστρέψει μέχρι να υπήρχε διευθέτηση αυτοί θα είναι ένα μικρό πρόβλημα, καθώς ο στόχος τους ήταν προσωπικά ο Μακάριος.

 

Πιθανή Λύση

 

»Ο Τριανταφυλλίδης μίλησε για μια λύση, για την οποία ήταν προσεκτικός να πει ότι δεν ήταν δική του αλλά εισήγηση από συνταγματολόγους στο Στρασβούργο. Για να αποφευχθούν τα τρομερά μιας ανταλλαγής πληθυσμών, αλλά ταυτόχρονα να έχουν οι Τούρκοι τις απαιτήσεις για ασφάλεια που θέλουν, να διευθετηθεί να παραμείνουν μεικτοί πληθυσμοί σε βορρά και νότο της διαχωριστικής γραμμής, αλλά οι Έλληνες και Τούρκοι να ψηφίζουν χωριστά για τους ηγέτες τους, βόρεια της γραμμής να κυβερνούν οι Τούρκοι και νότια οι Έλληνες. Αυτό το σύστημα μπορεί να χαρακτηριστεί από τους Έλληνες ως Ενωμένο Κράτος και από τους Τούρκους ως Ομοσπονδία. Έτσι αμφότεροι ευχαριστημένοι».

 

Μιχαλάκης Τριανταφυλλίδης (2)

 

Τρία χρόνια αργότερα, στις 3.3.1977 (και καθώς ο ‘‘διζωνικός χάρτης’’ Μακαρίου/Τ. Παπαδόπουλου είχε ήδη σχεδιαστεί πριν ακόμα φθάσει στη Κύπρο τον Φεβρουάριο 1977 ο Αμερικανός Κλαρκ Κλίφορντ), ο αξιωματούχος M. Perceval της Βρετ. Υπ. Αρμοστείας στη Λευκωσία ενημέρωσε το Λονδίνο για την ιδέα δημιουργίας μιας «Ομόσπονδης Αρχής Περιουσιών», που του περιέγραψε ο Μ. Τριανταφυλλίδης:

«…Δήλωσε και αυτός (Μ.Τ.) ότι ανησυχούσε για τις πιέσεις που θα αυξάνονταν για ελεύθερη διακίνηση που θα ζητούσαν οι Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες, τα σπίτια των οποίων υπό καμία περίπτωση δεν επρόκειτο να επιστραφούν στη διοίκηση της κοινότητάς των. Εισηγήθηκε την ίδρυση ενωρίς μιας Ομόσπονδης Αρχής Περιουσιών, η οποία ν’ αναλάβει τις ελληνικές περιουσίες (και ξένες) στον Βορρά, και Τουρκοκυπρίων στον Νότο, σε τιμές 1974 μείον πες 25%. Όποιος δεν μπορούσε, ή δεν ήθελε να επιστρέψει… να έπαιρνε αποζημίωση… Όπως υπέδειξε ο Τριανταφυλλίδης, όλοι οι Κύπριοι νοιάζονται για ακίνητα…».

 

Και ο Τριανταφυλλίδης υπέδειξε τους Αμερικανούς: «Οι Αμερικανοί πληρώνουν τεράστια ποσά στην Κύπρο (είπε) δίχως να παίρνουν ευχαρίστηση, αλλά επένδυση σε μια Ομόσπονδη Αρχή Περιουσιών θα έχει πολιτικά αποτελέσματα αν συμβάλει στον δρόμο μιας διευθέτησης».

 

Από την επομένη της πρώτης ακόμα τουρκικής εισβολής, αντί για απελευθέρωση, ξεκίνησε μια καταστροφική επιλογή ψευδαισθήσεων, υποχωρήσεων, παραχωρήσεων των δικών μας για το πώς θα συμβιβάζονταν με τα τετελεσμένα…

 

*Ερευνήτρια/δημοσιογράφος

 

Το έγγραφο, 15.10.1974, από το Βρετανικό Εθνικό Αρχείο.

 

Το έγγραφο, 3.3.1977, από το Βρετανικό Εθνικό Αρχείο.

 

πηγή

Η Παναγία η Νικοποιός: Το ιερό μας κειμήλιο που λεηλατήθηκε από τους παπικούς αιρετικούς Σταυροφόρους και ακόμη περιμένει να επιστρέψει!

Γράφει ο Γεώργιος Αποστολάκης

 
Γράφω αυτό το κείμενο γιατί με πονάει.  

Με πονάει όχι μόνο η απώλεια και η μακραίωνη ξενιτειά της Παναγίας της Νικοποιού, αυτού του ιερού συμβόλου της Ρωμιοσύνης, αλλά και η μοίρα κάθε έργου πίστης, τέχνης και μνήμης που αποσπάστηκε βίαια από τον τόπο και τον λαό που το γέννησε. 

 

Με πονάει το ίδιο για τα μάρμαρα του Παρθενώνα, για τα αγάλματα και τους παπύρους της Αιγύπτου, για τις εικόνες, τα χειρόγραφα και τα ιερά κειμήλια όλων των λαών της οικουμένης. 

Διότι όταν λεηλατείται ένα τέτοιο έργο, δεν αφαιρείται απλώς ένα πολύτιμο αντικείμενο.

Λεηλατείται η μνήμη. Λεηλατείται η ταυτότητα. Λεηλατείται η ίδια η ψυχή του λαού που το δημιούργησε.

 

Κάθε πολιτιστικός θησαυρός είναι κάτι πολύ περισσότερο από ύλη.

Είναι η προσευχή, ο μόχθος, η πίστη, η αισθητική και η ιστορική αυτοσυνειδησία ενός λαού.

Και όταν αυτός ο θησαυρός αποσπάται και εκτίθεται ως τρόπαιο σε ξένη γη, είναι σαν να ξεριζώνεται ένα κομμάτι από την καρδιά εκείνων που τον γέννησαν.

 

Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία ενός λαού που δεν χάνει απλώς αντικείμενα. Χάνει σύμβολα. Χάνει μνήμη. Χάνει κομμάτια της ψυχής του.

 

Ένα από αυτά τα σύμβολα είναι η Παναγία η Νικοποιός.

 

Η εικόνα που κρατούσαν οι αυτοκράτορες της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας μπροστά από τα στρατεύματα, όταν ξεκινούσαν για μάχη. Η εικόνα που θεωρούνταν το ιερό παλλάδιο της Κωνσταντινούπολη. Η εικόνα που ενσάρκωνε την πίστη ότι η Υπεραγία Θεοτόκος προστατεύει έναν ολόκληρο πολιτισμό.

 

Και αυτή η εικόνα δεν βρίσκεται σήμερα στον τόπο όπου γεννήθηκε.

 

Βρίσκεται στη Βενετία, σε παρεκκλήσιο της Βασιλικής του Αγίου Μάρκου, ως λάφυρο της Δ΄ Σταυροφορίας.

 

Η εικόνα των αυτοκρατόρων

 

Η Παναγία η Νικοποιός («αυτή που φέρνει τη νίκη») ήταν από τα πολυτιμότερα κειμήλια της αυτοκρατορικής Κωνσταντινούπολης.

 

Οι Βυζαντινοί αυτοκράτορες την έφεραν μαζί τους στις εκστρατείες. Αυτή προπορευόταν και ακολουθούσε ο αυτοκράτορας και ο στρατός. Δεν την έβλεπαν ως διακοσμητικό έργο τέχνης, αλλά ως σημείο θείας προστασίας. Πίστευαν ότι η αυτοκρατορία δεν στηριζόταν μόνο σε τείχη και στρατούς, αλλά στην πίστη, στην προσευχή και στην παρουσία της Θεοτόκου.

 

Για τον λαό της Ρωμιοσύνης, η εικόνα αυτή ήταν κάτι ανάλογο με την Κιβωτό της Διαθήκης: ένα σημείο ενότητας, ελπίδας και ταυτότητας.

 

Η λεηλασία του 1204

 

Το 1204, κατά τη Άλωση της Κωνσταντινούπολης από τη Δ΄ Σταυροφορία, οι σταυροφόροι και κυρίως οι Βενετοί λεηλάτησαν την πόλη.

 

Δεν άρπαξαν μόνο χρυσό και πολύτιμους λίθους. Άρπαξαν εικόνες, λείψανα, χειρόγραφα, κίονες, ψηφιδωτά και ολόκληρα τμήματα ενός πολιτισμού χιλίων ετών.

 

Ανάμεσα στα ιερότερα λάφυρα ήταν και η Παναγία η Νικοποιός, η οποία μεταφέρθηκε στη Βενετία και έκτοτε φυλάσσεται στον Άγιο Μάρκο.

 

«Το είχαμε. Το χάσαμε. Μας το έκλεψαν.»

 

Αυτή η φράση συνοψίζει το βίωμα πολλών Ελλήνων όταν αντικρίζουν τέτοια κειμήλια σε ξένα μουσεία και ναούς.

Δεν πρόκειται για ζήλια απέναντι στη Δύση.

 

Πρόκειται για τη βαθιά αίσθηση ότι μεγάλα τμήματα της ιστορικής μας μνήμης αποσπάστηκαν βίαια από τον φυσικό τους χώρο.

 

Η Παναγία η Νικοποιός δεν είναι απλώς ένα έργο τέχνης. Είναι κομμάτι της ιστορικής συνείδησης του Ελληνισμού και της Ορθοδοξίας.

 

Δεν είναι «συλλογές». Είναι τραύματα της ιστορίας.

 

Από τα Γλυπτά του Παρθενώνα έως τις βυζαντινές εικόνες, χειρόγραφα και λείψανα, μεγάλος αριθμός πολιτιστικών θησαυρών παραμένει σε ξένες συλλογές, επειδή αποκτήθηκαν σε περιόδους πολέμου, κατοχής ή αποικιακής κυριαρχίας.

 

Ο όρος «απόκτηση» συχνά καλύπτει αυτό που ιστορικά ήταν αρπαγή.

 

Ηθικό και νομικό αίτημα της εποχής μας

 

Η ανθρωπότητα χρειάζεται μια νέα διεθνή αρχή: Ό,τι αφαιρέθηκε βίαια ή υπό συνθήκες κυριαρχίας πρέπει να επιστρέφεται στον λαό και στον τόπο όπου δημιουργήθηκε.

 

Δεν πρόκειται για πράξη εκδίκησης. Πρόκειται για πράξη δικαιοσύνης.

 

Οι λαοί έχουν δικαίωμα στη μνήμη τους. Έχουν δικαίωμα να αγγίζουν τα ιερά τους κειμήλια εκεί όπου αυτά γεννήθηκαν.

 

Η επιστροφή ως πράξη συμφιλίωσης

 

Αν η Ευρώπη θέλει να μιλά με αξιοπιστία για ανθρώπινα δικαιώματα, σεβασμό των λαών και πολιτιστική κληρονομιά, οφείλει να αναγνωρίσει ότι η κατοχή λεηλατημένων θησαυρών αποτελεί ανοιχτή ιστορική εκκρεμότητα.

 

Η επιστροφή της Παναγίας της Νικοποιού στην Κωνσταντινούπολη ή στον ευρύτερο χώρο του Ελληνισμού θα ήταν μια πράξη υψηλού συμβολισμού.

 

Θα έδειχνε ότι η δικαιοσύνη μπορεί να υπερβεί τους αιώνες.

 

Ένα χρέος προς τη μνήμη

 

Η Παναγία η Νικοποιός στέκει σήμερα σε ξένο τόπο, τιμημένη αλλά αποσπασμένη από το φυσικό και ιστορικό της περιβάλλον.

 

Και μαζί της στέκει ένα ερώτημα: Πόσα ακόμη κομμάτια της ψυχής των λαών παραμένουν φυλακισμένα σε ξένες προθήκες;

 

Ίσως ήρθε η ώρα να διατυπωθεί ένα παγκόσμιο αίτημα: Επιστρέψτε στους λαούς τη μνήμη τους. Επιστρέψτε στους τόπους την ψυχή τους.

 

πηγή 

Μας απασχολεί - τα Ελληνοτουρκικά θα προηγηθούν, θα ακολουθήσουν ή θα πάνε παράλληλα με την τελική σύγκρουση ΙΡΑΝ -ΗΠΑ;

Φώτο -τι σου φτιάχνει ο φούρνος της τεχνητής νοημοσύνης;

 

Γράφει ο Δρ.Κωνσταντίνος Βαρδάκας  

 

Αγαπητοί μου πράγματι μας απασχολεί το παραπάνω ερώτημα γιατί θα καθορίσει πλην των άλλων και τον βηματισμό μας ανάμεσα στα γκρέμια της επανεκκίνησης της woke ατζέντας.

 

Στην ψωροκώσταινα των μνημονίων σήμερα προβάρουν κουστουμάκια ενόψει της αναδιάταξης του πολιτικού δυναμικού με το κερασάκι ότι βαδίζουμε σε πρόωρες εκλογές.

 

Μόλις έριξαν το τρυφερό κερασάκι της Ημαθίας έπαθαν όλοι " τρέξιμο" ..άλλωστε τα βλέπουμε ...

 

Την ίδια ώρα στο παγκόσμιο σκηνικό γίνεται το κάτσε - έλα να δεις στο παρασκήνιο ..οι μεγάλοι συναντώνται στην πρωτεύουσα της νέας υπερδύναμης στο Πεκίνο ...και βολιδοσκοπούν ο ένας τις προθέσεις του άλλου με ανταλλάγματα.

 

Αγαπητοί μου η Γιάλτα μπροστά στην νέα εκδοχή της Γιάλτας μοιάζει με κατηχητικό κορασίδων.

 

Για αυτό μας απασχολούν όλα αυτά και εκεί θα πρέπει να επικεντρωνόμαστε και όχι ποια είναι η νέα Μπουμπουλίνα ; Προσωπικά βλέπω πολλές τέτοιες αγωνίστριες ανάμεσα στις μάνες που μεγαλώνουν παιδιά ή εγγόνια μέσα στα σημερινά κάτεργα και δεν θέλουν άλλη κοροϊδία και πλασάρισμα)... διότι πράγματι τα πράγματα είναι πολύ δύσκολα και θα πρέπει να τα διαχειριστούν άνθρωποι ικανοί και πραγματικά Έλληνες, ούτε καν φιλέλληνες , ούτε καν γεννητούρια από κομματικούς σωλήνες αναγκαστικά... αυτό είναι το διακύβευμα και η διάκριση που θα πρέπει με το ζόρι να αποκτήσουμε γιατί αλλιώς ...

 

Στο προκείμενο λοιπόν ξεκινώντας με ένα πλαίσιο πληροφοριών.

Οι πληροφορίες και οι εκτιμήσεις από Αναλύσεις και μετά από ανθρώπους προσευχής και άσκησης.

 

Από αναλύσεις....

 

«Όταν οι Αυτοκρατορίες Κοιτούν την Τεχεράνη, οι Αναθεωρητές Κοιτούν το Αιγαίο»

 

Από το Ιράν και το Hormuz μέχρι την Άγκυρα και το Αιγαίο, η γεωπολιτική σκακιέρα μετακινείται βίαια — και η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να συνεχίσει να παριστάνει ότι ζει σε “ήρεμα νερά”.

 

Υπάρχουν στιγμές στην Ιστορία όπου ο κόσμος δεν αλλάζει αργά. Αλλάζει απότομα, βίαια, σχεδόν εκδικητικά απέναντι σε όσους επέλεξαν να μην βλέπουν τα σημάδια. Και σήμερα, τα σημάδια είναι παντού: από την Τεχεράνη μέχρι το Hormuz και από την Άγκυρα μέχρι το Αιγαίο. ΒΑΣΙΛΗΣ ΛΥΚΟΣ

Περισσότερα στο https://www.militaire.gr/otan-oi-aytokratories-koitoyn-tin-techerani-oi-anatheorites-koitoyn-to-aigaio/

 

Σαφή μηνύματα στον πρόεδρο των ΗΠΑ, Donald Trump να εγκαταλείψει τα όποια στρατιωτικά σχέδια του για το Ιράν απευθύνουν όχι μόνο οι Φρουροί της Επανάστασης και υπερδυνάμεις όπως η Κίνα και η Ρωσία αλλά και τα αραβικά κράτη του Κόλπου… ακόμα και οι Αμερικανοί πολίτες που βλέπουν το κόστος από τον πόλεμο να αυξάνεται διαρκώς...

 

Ο Κινέζος πρόεδρος, Xi Jinping κατά τη διάρκεια της συνάντησης του με τον Ρώσο ομόλογό του, Vladimir Putin υποστήριξε ότι ο πόλεμος στο Ιράν πρέπει να τελειώσει τώρα, τονίζοντας ότι θα ήταν απαράδεκτη οποιαδήποτε επανέναρξη των στρατιωτικών επιχειρήσεων των ΗΠΑ και του Ισραήλ…

 

Από την πλευρά τους οι Φρουροί της Επανάστασης προχωρούν σε μια προειδοποίηση σοκ, υποστηρίζοντας πως σε περίπτωση που οι Αμερικανοί επιτεθούν, τότε ο πόλεμος δεν θα περιοριστεί στην περιοχή του Περσικού, αλλά θα πάει σε μέρη … που κανείς δεν μπορεί να φανταστεί…

 

Την ίδια στιγμή, την αντίθεση τους σε μια νέα στρατιωτική κλιμάκωση διατυπώνουν και τα κράτη του Κόλπου.

 

Περισσότερα

https://www.bankingnews.gr/diethni/articles/876328/tromero-sok-apo-irgc-an-oi-ipa-epitethoyn-sto-iran-tha-pame-ton-polemo-se-meri-pou-den-fantazontai-ti-tha-kanei-o-trump

 

Ο σουλτάνος δεν έχει έννοια στο να μας απειλεί ευθέως, ότι θα ρίξει πύραυλο στην Αθήνα ...ξέρει καλά γιατί μπήκε όψιμα στο γεωπολιτικό παιχνίδι του πάρε - δώσε ή πάρτα όλα που γίνεται στο Πεκίνο.

 

Μετά τις δηλώσεις του για πυραυλικές επιθέσεις στην Αθήνα βγαίνει η Ούρσουλα των Βρυξελλών και σαν να του λέει:

"Λεβέντη μας η Τουρκία είναι το δυνατό χαρτί μας στην Ευρώπη" διαβάστε τις δηλώσεις της...

 

Δεν μπορεί αδελφοί, κάτι πρέπει να καταλαβαίνετε για την δύσκολη συγκυρία που μας κυκλώνει.

 

Ούτε τα φιλορωσικά κόμματα, ούτε τα φιλοσιωνιστικά ή το μίγμα αυτών με δόσεις πατριωτισμού θα μας σώσουν σε μια εν δυνάμει πορείας προς εκλογές ..

 

Και θέτουμε το ερώτημα ..

Ποιος δαίμονας θέλει σε αυτή την κρίσιμη ιστορικά συγκυρία να ξανά - κομματιάσει τον Ελληνικό Λαό ακολουθώντας πετυχημένες συνταγές του παρελθόντος που ακολούθησαν μετά τραγωδίες;

 

Είμαστε υποχρεωμένοι συνειδησιακά να το θέσουμε αυτό γιατί ο πνευματοκίνητος προφητικός λόγος των Αγίων Πατέρων μας προειδοποιεί ακόμα και σήμερα και θα προειδοποιεί ..και αυτό γιατί η αγάπη του Αγίου Τριαδικού Θεού είναι ζωντανή μέσα στο σπίτι του, εδώ στην Ελλάδα και αυτό δεν είναι παθογένεια εθνοφυλετισμού, όπως μας μοστράρουν νεοεποχίτες εκκλησιαστικοί, αλλά η πνευματική παρακαταθήκη του Αγίου Νεκταρίου, ότι οι Έλληνες είναι προορισμένοι να είναι αιώνιοι διδάσκαλοι της ανθρωπότητας ...και άλλοι Άγιοι τα είπαν αυτά και ο ίδιος ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός που μίλησε για τους Έλληνες πριν τα ΑΓΙΑ ΠΑΘΗ του ..

 

Και αφήσαμε στο τέλος τι μας είπαν άνθρωποι της Προσευχής και της Ορθόδοξης άσκησης.

"Από το Αιγαίο μέχρι τον Περσικό και την Μέση Ανατολή όλα θα τρέχουν μαζί και η Ευρώπη θα ετοιμάζει μεγάλο στράτευμα, ενώ σχεδόν εδώ όλοι στην Ελλάδα θα γίνουμε πρωταθλητές στο πνευματικό κατοστάρι" ΑΜΗΝ

 

Άλλος Πατέρας σε ζωντανή μετάδοση - ΒΙΝΤΕΟ https://www.facebook.com/reel/2162422541212931

 

ΣΤΩΜΕΝ καλώς

Δρ.Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Εἰς τὴν Ἀνάληψιν τοῦ Χριστοῦ: «Θεὸς ἐφανερώθη ἐν σαρκί … ἀνελήφθη ἐν δόξῃ»

Η ΑΝΑΛΗΨΗ ΤΟΥ ΚΥΡΙΟΥ [:Πράξεις 1,1-12]

 

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίο με θέμα:

Εἰς τὴν Ἀνάληψιν τοῦ Χριστοῦ: «Θεὸς ἐφανερώθη ἐν σαρκί … ἀνελήφθη ἐν δόξῃ»

 

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 24-5-2001]

Η Εκκλησία μας, αγαπητοί μου, μένει έκθαμβη μπροστά στο γεγονός της Αναλήψεως στον ουρανό του ιδρυτού της και Κυρίου της. Έζησε την Σάρκωσιν του Θεού Λόγου, Τον είδε να κηρύττει ως «ἐξουσίαν ἔχων», Τον θεώρησε επί του Σταυρού, διεπίστωσε την Ανάστασή Του και τώρα Τον βλέπει με δέος να ανέρχεται μετά σαρκός εις τον ουρανόν. Αυτός ο κύκλος, ή αυτή, αν θέλετε, η βύθισις του Θεού Λόγου μέσα στη δημιουργία Του και η εκ νέου ανάδυσή Του, αφού στάθηκε «σκυλευτής», λαφυραγωγός των ιδίων Του κτισμάτων, που ο διάβολος είχε ιδιοποιηθεί, άφησε εκπλήκτους τους ανθρώπους. Όλη αυτή την ιστορία –του εκτός ιστορίας Θεού, βέβαια- με λακωνικό τρόπο και ποιητικό ταυτόχρονα, εκφράζει ο απόστολος Παύλος στην πρώτη του επιστολή στον Τιμόθεο. Γράφει: «Καὶ ὁμολογουμένως μέγα ἐστὶ τὸ τῆς εὐσεβείας μυστήριον· Θεὸς ἐφανερώθη ἐν σαρκί, ἐδικαιώθη ἐν Πνεύματι, ὤφθη ἀγγέλοις, ἐκηρύχθη ἐν ἔθνεσιν, ἐπιστεύθη ἐν κόσμῳ, ἀνελήφθη ἐν δόξῃ». Είναι στο τρίτο κεφάλαιο της πρώτης προς Τιμόθεον επιστολής. Το κείμενο αυτό είναι μία συντομοτάτη περίληψις του Χριστιανισμού. Και μάλιστα, για λόγους αναδείξεως, αρχίζει με την Ενανθρώπηση και τελειώνει με την Ανάληψη.

Ας δούμε τώρα αυτό το ιερό κείμενο του Αποστόλου Παύλου να το αναλύσομε, να το προσεγγίσομε. «Καὶ ὁμολογουμένως μέγα ἐστὶ τὸ τῆς εὐσεβείας μυστήριον». «Εὐσέβεια» εδώ ονομάζεται ο Χριστιανισμός. «Εὐσέβεια» λέγεται ο Χριστιανισμός, γιατί δείχνει, όπως λέγει ο Οικουμένιος, την κατ’ ευδοκίαν στάση του ανθρώπου έναντι του Θεού. Πράγματι είναι μυστήριον διότι ο άνθρωπος, αποκαλυπτόμενο το μυστήριο αυτό, έμεινε, μένει και θα μένει πάντοτε έκπληκτος. Λέγεται «μυστήριον» ακόμη σαν κάτι που εκρύπτετο και τώρα φανερούται. Γι'αυτό λέει ο Απόστολος Παύλος εις την προς Κολοσσαείς επιστολή του, «τὸ μυστήριον τὸ ἀποκεκρυμμένον ἀπὸ τῶν αἰώνων καὶ ἀπὸ τῶν γενεῶν, νυνὶ δὲ ἐφανερώθη τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ, οἷς ἠθέλησεν ὁ Θεὸς γνωρίσαι τίς ὁ πλοῦτος τῆς δόξης τοῦ μυστηρίου τούτου ἐν τοῖς ἔθνεσιν, ὅς ἐστι Χριστὸς ἐν ὑμῖν, ἡ ἐλπὶς τῆς δόξης». Όλο το μυστήριο είναι ο Ιησούς Χριστός. Και θέλησε ο Θεός Πατήρ να αποκαλύψει σε μας αυτό το μυστήριον, ακριβώς στα έθνη, στους λαούς, ακριβώς για να μας δώσει το μέτρον της αγάπης Του. Και είναι το μοναδικό σε αξία. Γι'αυτό και είναι μέγα το μυστήριον αυτό.

Και αναλυόμενο είναι: «Θεὸς ἐφανερώθη ἐν σαρκί». Το «ἐφανερώθη» τι υπαινίσσεται; Υπαινίσσεται αποκάλυψη της προτέρας αΐδιου ζωής του Λόγου. Ότι ο Θεός Λόγος ήτο πάντοτε. Να κάνω μία διάκριση, την οποία πολλάκις την έχω κάνει, μεταξύ του «αιωνίου» και του «αΐδιου». «Αιώνιος» θα πει κάτι που αρχίζει, αλλά δεν τελειώνει. Εμείς, επί παραδείγματι, άπαξ και γεννηθήκαμε, ήρθαμε εις την ύπαρξη, είτε ευρισκόμενοι εις την Βασιλεία του Θεού, είτε ευρισκόμενοι εις τον Άδη και εις την Κόλαση, δεν θα έχομε τέλος. Έτσι ο άνθρωπος είναι «αιώνιος». Ο Θεός είναι «αΐδιος»· που σημαίνει ότι δεν έχει ούτε αρχή, ούτε τέλος. Αυτή είναι η διαφορά μεταξύ του «αιωνίου» και του «αΐδιου».

«Θεὸς ὤν καὶ Θεοῦ Υἱός», λέγει ο Θεοδώρητος, «καὶ ἀόρατον ἔχων τὴν φύσιν δῆλος ἄπασιν ἐνανθρωπήσας ἐγένετο». Σε όλους έγινε φανερός –«δῆλος»- έγινε φανερός. Σε όλους τους ανθρώπους. Η σοφία και η αγάπη του Θεού κατέστησε ορατόν τον Θεόν, δια σαρκός. Ο Θεός είναι αόρατος. Και εις αυτούς τους αγίους αγγέλους. Θα το πω και πιο κάτω ακόμη: Και εις αυτούς τους αγίους αγγέλους. Ήτανε πάντοτε γνωστός παρά μόνο εις τον εαυτόν Του: ο Πατήρ, ο Υιός και το Πνεύμα το Άγιον, αυτή η κοινωνία των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδος, που και αποτελεί Εκκλησία. Η Εκκλησία είναι, την βρίσκομε, και αυτή είναι αΐδιος η Εκκλησία· διότι συναντούμε την εκκλησίαν, δηλαδή την κοινωνία των τριών προσώπων της Αγίας Τριάδος. Εφόσον, λοιπόν, πάντοτε υπήρχε ο Θεός, πάντοτε υπήρχε και η κοινωνία των τριών προσώπων και συνεπώς πάντοτε και η Εκκλησία. Έτσι και η Εκκλησία είναι αΐδιος.

Μόνο που θέλησε ο Θεός, από την αγάπη Του, να κάνει μίαν εξωτερικήν προβολήν. Δηλαδή αυτήν την κοινωνία που είχε ο Θεός να την μεταδώσει, να την προωθήσει εις τους αγίους αγγέλους και εις τον άνθρωπο, εις τους ανθρώπους. Και έτσι, λοιπόν, η Εκκλησία φθάνει από τον Θεόν και αφού έγινε και εις τους αγίους αγγέλους, γίνεται τώρα και εις τους ανθρώπους. Αυτή είναι η Εκκλησία. Αυτή που τόσο υποτιμούμε. Διότι δεν είναι τίποτε άλλο παρά η κοινωνία των προσώπων.

Έτσι, η σοφία και η αγάπη του Θεού κατέστησε ορατόν τον Θεόν δια σαρκός. Είναι εκείνο που θα σημειώσει ο ευαγγελιστής Ιωάννης, ο Θεολόγος, ο όντως Θεολόγος: «Ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο», «ο Λόγος έγινε σάρκα». Πολλές φορές έχω πει, αλλά δεν πειράζει αν επαναλαμβάνομε τα ίδια πράγματα, με ακούτε ίσως ξανά και ξανά σε κάποιες θέσεις, διότι ο σκοπός των ομιλιών μας δεν είναι παρά ό,τι είναι ένα μάθημα. Για να μάθουμε και να εδραιώσουμε το μάθημα αυτό, ότι μπορούσε, αν το μεταφράζαμε αυτό το «Ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο», κατά λέξη ξέρετε πώς θα το μεταφράζαμε; «Ο Λόγος έγινε κρέας». Άσχημη έκφρασις. Άσχημη, το ξαναλέγω. Αλλά γιατί όμως βάζει εδώ ότι ο Λόγος «σάρξ»- δεν λέει «Ὁ Λόγος ἄνθρωπος ἐγένετο»; Δεν λέγει ότι «Ὁ Λόγος σῶμα ἐγένετο», αλλά λέγει «σὰρξ ἐγένετο». Αυτό το χοντρό, αυτό το αποκρουστικό εκ πρώτης όψεως. Γιατί; Διότι ήθελε να τονίσει ο ευαγγελιστής Ιωάννης ότι πραγματικά ο Θεός Λόγος έγινε εκείνο που δεν ήταν. Δηλαδή πήρε την ανθρωπίνην φύσιν, αλλά κατά έναν τρόπον που δεν μπορούμε να καταλάβουμε και που ο τρόπος αυτός μας είναι μεν φανερός –έγινε άνθρωπος- χωρίς να μπορούμε να καταλάβουμε τίποτα περισσότερο. Και το έκανε αυτό ο Λόγος αφού έκλινεν ουρανούς και κατέβη. Χαμήλωσε τους ουρανούς και κατέβηκε στη γη. Είναι μία έκφρασις, είναι από τον Ψαλμόν τον 17ον που δείχνει πώς ο Θεός έρχεται. Κατεβαίνει. Θα το λέγαμε: «Συγκαταβαίνει». Αυτή η συγκατάβασις του Θεού στο επίπεδο της ανθρωπίνης φύσεως.

Και συνεχίζομε αυτήν την ανάλυση του Αποστόλου Παύλου- σας είπα ότι είναι μεγάλης σημασίας και αξίας- «ἐδικαιώθη ἐν Πνεύματι». Ότι «Ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο» και ότι «Θεὸς ἐφανερώθη ἐν σαρκί, ἐδικαιώθη ἐν Πνεύματι». Τι θα πει «ἐδικαιώθη ἐν Πνεύματι»; Ποιος θα έδιδε την μαρτυρία ότι ο άνθρωπος Ιησούς είναι ο ενανθρωπήσας Θεός Λόγος; Μόνο το Πνεύμα το Άγιον. Και η μαρτυρία αυτή δίδεται διαρκώς… Αναφέρω και να θυμίσω κατά την Βάπτισιν που κατήλθε το Πνεύμα το Άγιον και ηκούσθη εκείνο το «Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, στον Οποίο έχει ευδοκήσει η καρδία μου»; Αλλά ακόμη, ο ίδιος ο Κύριος, σημειώνει το κατά Λουκάν Ευαγγέλιον, ότι τα θαύματα τα οποία επετέλει εις τον κόσμον αυτόν ήσαν «ἐν δακτύλῳ Θεοῦ». «Ἐν δακτύλῳ Θεοῦ». Δηλαδή ποιος είναι αυτός ο «δάκτυλος του Θεού»; Είναι το Πνεύμα το Άγιον. Όπως το Πνεύμα το Άγιον ως περιστερά έδωσε την μαρτυρίαν εις τον Ιησούν Χριστόν- τι ήτο η περιστερά κατά την Βάπτισιν; Ήταν ο δάκτυλος του Πατρός. Ώστε, λοιπόν, το Πνεύμα το Άγιον είναι ο δάκτυλος του Πατρός.

«Καὶ ὁ Παράκλητος», όπως λέγει ο ίδιος ο Χριστός, «μαρτυρήσει περὶ ἐμοῦ». «Εκείνος θα είναι ο μάρτυράς μου». Κυριότατα δε εις την ημέραν της Πεντηκοστής. Διότι, όπως οι Εβραίοι λέγαν ότι «ο Ιησούς ήτανε πλάνος, ήταν σφετεριστής θείων ιδιοτήτων, έλεγε, έλεγε –«έγκλημα καθοσιώσεως»- ότι ήτο ο Υιός του Θεού. Ε, λοιπόν, είναι άξιος θανάτου. Γιατί –έλεγαν στον Πιλάτο- έκανε τον εαυτόν του ίσον με τον Θεό». Τρόμαξε ο Πιλάτος… «Ίσο με τον Θεό; Δηλαδή ποιος είναι ο Ιησούς;». Λοιπόν προσέξτε: Θα έπρεπε τότε, πεθαίνοντας ο Ιησούς, όχι μόνο να μην είχε αναστηθεί, αλλά θα έπρεπε και να είχε κατοικήσει τον Άδη, εάν ήταν σφετεριστής θείων ιδιοτήτων. Όμως τον βλέπουμε τώρα να ανέρχεται εις τον ουρανό. Πώς, λοιπόν, είναι σφετεριστής θείων ιδιοτήτων; Άρα, λοιπόν, ο Ιησούς είναι όντως Υιός του Θεού, ομοούσιος με τον Πατέρα.

Και όχι μόνο είναι η Πεντηκοστή, που βλέπομε ότι ανήλθε ο Υιός και κατήλθε το Πνεύμα το Άγιον, αλλά είναι και ότι το Πνεύμα το Άγιον μένει εις την εκκλησίαν και δίδει διαρκώς την μαρτυρία Του περί του προσώπου του Ιησού Χριστού. Γι'αυτό είπε ο Απόστολος Παύλος ότι κανείς δεν λέγει τον Ιησούν Χριστόν «Κύριον», «εἰ μὴ ἐν πνεύματι ἁγίῳ». Δεν μπορείς να ομολογήσεις τον Ιησού Χριστόν ότι είναι Θεός, ότι είναι Κύριος, παρά μόνο αν έχεις το Πνεύμα το Άγιον. Άρα, το αντίθετο, εάν δεν ομολογείς τον Ιησούν ότι είναι Υιός του Θεού, ότι είναι Θεός, δεν έχεις το Πνεύμα το Άγιον. Θέλετε, λοιπόν, να κάνετε ένα τεστ; Μία δοκιμασία στον εαυτό σας; Ένα ερώτημα: «Έχω το Πνεύμα το Άγιον; Πιστεύω ότι ο Ιησούς Χριστός είναι Θεός;». Εάν πω: «Ναι!», τότε έχω το Πνεύμα το Άγιον. Εάν δεν το πω αυτό, τότε δεν έχω το Πνεύμα το Άγιον. Φυσικά, είναι, θα λέγαμε, μια πρώτη φάσις αυτό. Γιατί είναι και πολλά άλλα παρακάτω· που φανερώνουν ότι έχω το Πνεύμα το Άγιον.Έτσι, λοιπόν, βλέπομε ότι την μαρτυρία αυτό που είπε εδώ, γράφει ο απόστολος Παύλος, «ἐδικαιώθη ἐν Πνεύματι», δικαιώθηκε ότι είναι Θεός Ενανθρωπήσας από το Πνεύμα το Άγιον. Το βλέπει κανείς πολύ καθαρά.

Και συνεχίζει ο απόστολος Παύλος: «Ὤφθη ἀγγέλοις». Είναι η πρώτη φορά στην ιστορία της ορατής και αοράτου Δημιουργίας που γίνεται ο Θεός ορατός. Είναι η πρώτη φορά. Ποτέ οι άγγελοι, οι άγιοι άγγελοι δεν είχαν δει τον Θεό. Ποτέ, μα ποτέ, μα ποτέ! Τον είδαν τώρα εις το πρόσωπον του Ιησού Χριστού. Πώς εγνώριζαν, όμως, ότι μπορούσε να υπήρχε ο Θεός; Δια της πίστεως. Διότι η πίστις δεν είναι μόνο για τον άνθρωπο, είναι και για τους αγγέλους. Ωστόσο, λέει ο Οικουμένιος: «Μεθ’ ἡμῶν εἶδον οἱ ἄγγελοι τὸν Χριστόν». «Μαζί μας οι άγγελοι είδαν τον Χριστό». «Μεθ’ ἡμῶν», «μαζί μας». «Πρότερον αὐτὸν οὐχ ὁρῶντες». «Πιο μπροστά δεν Τον έβλεπαν». «Τὴν γὰρ ἀόρατον τῆς Θεότητος φύσιν, οὐδὲ ἐκεῖνοι ἑώρων». Διότι, λέει, την αόρατο φύση του Θεού ούτε οι άγιοι άγγελοι μπορούσαν να βλέπουν. «Σαρκωθέντα δὲ ἐθεάσαντο». «Όταν όμως σαρκώθηκε, Τον είδαν».

Ξέρετε ότι η σωτηρία με την σάρκωση του Θεού Λόγου δεν ήτανε μόνο δια τον άνθρωπον. Ήτανε και δια τους αγίους αγγέλους. Και ότι σταθεροποιήθηκε αφού πίστεψαν. Εκείνο το νήπιον της Βηθλεέμ είναι ο Θεός Λόγος. Αφού υπηρέτησε το μυστήριο αυτό- ποιος το υπηρέτησε; Ο αρχάγγελος Γαβριήλ. Παγιώθηκε, σταθεροποιήθηκε η αγιότητα των αγγέλων και δεν κινδυνεύουν πλέον να πέσουν. Σημειώσατε ότι κάποιοι έπεσαν: είναι οι δαίμονες. Οι άγιοι άγγελοι, όμως, παγιώθηκαν με την Ενανθρώπηση του Θεού Λόγου και είναι ευγνώμονες οι άγιοι άγγελοι εις τον Θεόν Λόγον που Τον είδαν και παγιώθηκαν εις την αγιότητα, αλλά είναι και ευγνώμονες οι άγιοι άγγελοι και εις την Υπεραγίαν Θεοτόκον· που έφερε τον Υιόν του Θεού εις τον κόσμον. Δεν ήρθε διαμέσου αγγέλων, αλλά διαμέσου ανθρώπου, της Υπεραγίας Θεοτόκου. Είναι λίγο δύσκολα αυτά που σας λέγω, να με συγχωρέσετε, αλλά είναι αναγκαία να τα μάθομε.

Έτσι, λοιπόν, πρώτος ο αρχάγγελος Γαβριήλ είδε, είδε, είδε την Σάρκωση του Λόγου. Ακούσατε τι γράφει το ιερό κείμενο. Όχι το ιερό κείμενο, αλλά αυτό που λέμε εις τους Χαιρετισμούς: «Ἄγγελος πρωτοστάτης –δηλαδή αρχάγγελος-, οὐρανόθεν ἐπέμφθη, εἰπεῖν τῇ Θεοτόκω τὸ Χαῖρε· καὶ σὺν τῇ ἀσωμάτῳ φωνῇ (:με την ασώματο φωνή του), σωματούμενόν σε θεωρῶν, Κύριε, ἐξίστατο». «Σε είδε να σωματώνεσαι, Κύριε». Όταν έλεγε στην Παναγία: «Χαῖρε!», ταυτοχρόνως έβλεπε, όταν η Παναγία ρώτησε: «Πώς θα μου γίνει αυτό;» κ.λπ. κι εκείνος είπε: «Με το Πνεύμα το Άγιον»- είδε τον Θεόν Λόγον να σωματούται, να παίρνει την ανθρωπίνη φύση. Πού; Εις τα σπλάχνα της Θεοτόκου. «Ἵστατο καὶ ἐξίστατο» -αφού το ποιητικό: «Ἵστατο καὶ ἐξίστατο» - «στεκόταν και ταυτόχρονα έμενε εκστατικός». Αλλά και καθ’ όλον τον επίγειον βίον του, οι άγγελοι, τον βίο του Χριστού μας, τον έβλεπαν και τον παρακολουθούσαν. Ναι. Και σ’ αυτούς ετέθη όπως σας είπα, το ξαναλέγω, η πίστις. Και πιστεύσαντες οι άγιοι άγγελοι εσώθηκαν οριστικώς, αμετατρέπτως και αμετακλήτως.

Πηγαίνουμε εις τον επόμενον στίχον του αποστόλου Παύλου: «Ἐκηρύχθη ἐν ἔθνεσιν». «Κηρύχτηκε», λέει, «στα έθνη». Ναι. «Σε ποιους;», λέει ο Ζιγαβηνός. «Ἐκηρύχθη τοῖς ἀλλοτρίοις τῆς θεογνωσίας». «Σε εκείνους οι οποίοι ήσαν αποξενωμένοι από την θεογνωσία». «Τοῖς ἀπεγνωσμένοις, τοῖς διαβεβλημένοις». Δηλαδή στους απελπισμένους, σ’ αυτούς εκηρύχθη, και σ’ αυτούς οι οποίοι είχαν κατηγορηθεί σαν παιδιά του Θεού ως απόβλητοι. Σ’ αυτούς κηρύχτηκε ο Ιησούς Χριστός. Το ευαγγέλιο και η σωτηρία ηκολούθησε την οδόν του κηρύγματος, γιατί έπρεπε να διασωθεί η πίστις.

Λέγει ο απόστολος Παύλος στην προς Ρωμαίους επιστολή του: «Πῶς οὖν ἐπικαλέσονται εἰς ὃν οὐκ ἐπίστευσαν;(:Πώς θα επικαλεστούν Εκείνον τον Οποίον δεν επίστευσαν;).Πῶς δὲ πιστεύσουσιν οὗ οὐκ ἤκουσαν;(:Πώς δε, θα πιστεύσουν εάν δεν άκουσαν;). Πῶς δὲ ἀκούσουσι χωρὶς κηρύσσοντος;(:Χωρίς να υπάρχει εκείνος ο οποίος θα κηρύξει, πώς θα ακούσουν;). Πῶς δὲ κηρύξουσιν ἐὰν μὴ ἀποσταλῶσι;(:Πώς θα κηρύξουνε εάν δεν αποσταλούν;)». Όπως ο Κύριος είπε: «Πηγαίνετε στα έθνη» κ.τ.λ. κ.τ.λ. «Ἂρα ἡ πίστις ἐξ ἀκοῆς, ἡ δὲ ἀκοὴ διὰ ῥήματος Θεοῦ», λέει στην προς Ρωμαίους όπως σας είπα, στο δέκατο κεφάλαιο. Ότι η πίστις είναι εξ ακοής, θα ακούσεις και θα πιστέψεις. Δεν θα δεις. Θα ακούσεις. Θα δεις μετά. «Ἡ δὲ ἀκοὴ διὰ ῥήματος Θεοῦ». «Και η ακοή είναι με τον λόγο του Θεού». Ξέρετε εκείνοι οι οποίοι υπηρετούν τον λόγο του Θεού, επειδή βλέπω τώρα κάποια πρόσωπα μπροστά μου, τα οποία πρόσωπα υπηρετούν τον λόγο του Θεού, αν μπορούσαν να συλλάβουν τι θα πει τι κάνουν, θα τρόμαζαν. Θα τρόμαζαν! Ότι φθάνουν δια του λόγου του Θεού, στα αυτιά των άλλων, για να γεννηθεί μέσα τους η πίστις. Και η πίστις εκείνη η οποία θα σώσει. Ας είναι.

Και συνεχίζει ο Απόστολος: «Ἐπιστεύθη ἐν κόσμῳ», «έγινε πιστευτός εις τον κόσμον» από το κήρυγμα ο Θεός Λόγος. Και επιστεύθη στον κόσμον, παρά τα φοβερά εμπόδια του διαβόλου, γιατί ήταν η γνησιότης της σωτηρίας. Γι'αυτό έγιναν τα εμπόδια. Το παν έκανε ο διάβολος να ματαιώσει την έλευση του Χριστού. Θέλετε- δυστυχώς δεν έχομε χρόνο- μια πάρα πολύ γρήγορη αναδρομή εις την ιστορία; Άκουσε ο διάβολος ότι θα τον συντρίψει εκείνος που θα γεννηθεί από την Εύα. Δεν μιλάει «από το σπέρμα του Αδάμ», αλλά λέει «από το σπέρμα της Εύας». Η Εύα δεν έχει σπέρμα. Η γυναίκα δεν έχει σπέρμα. Εδώ το άκουσε αυτό ο διάβολος· όταν καταδικάστηκε εκείνο το δειλινό εις τον Παράδεισον. Προσέξτε τώρα. Έψαχνε, όπως λέγουν οι Πατέρες, όλας τας παρθένους να βρει ποια είναι εκείνη η οποία θα φέρει, θα φέρει, θα φέρει Εκείνον που θα του συντρίψει την κεφαλή. Έκαναν παιδιά ο Αδάμ και η Εύα. Τότε είδε ότι ο Άβελ ήταν ένα ήμερο παιδί, ήμερο πρόσωπο, ο Κάιν είχε κακία- δεν ξέρω εκείνο το κάπα καμιά φορά, δεν ξέρω τι φανερώνει… Τέλος πάντων. Και έβαλε τον Κάιν να σκοτώσει τον Άβελ- ξέρετε γιατί; Να ματαιώσει τον ερχομόν του Μεσσίου. Απόδειξις; Απόδειξις ότι εις αντικατάστασιν του Άβελ γέννησαν ο Αδάμ και η Εύα τον Σηθ. Το όνομα Σηθ σημαίνει αντικατάστασις. Αλλά γιατί αφού έκαναν πάρα πολλά παιδιά να θεωρείται αντικατάστασις του Άβελ ο Σηθ; Αντικατάστασις στο γένος του ερχομού του Μεσσίου. Θέλετε; Πηγαίνετε σπίτι σας, ανοίξατε το κατά Λουκάν Ευαγγέλιον, που έχει την ανιούσα της γενεαλογίας του Χριστού και λέει ότι «ο Χριστός κατάγεται από τον Σηθ, τον Αδάμ, τον Θεόν». Ώστε, λοιπόν, τι εξεπροσώπει ο Κάιν; Εξεπροσώπει τον Αντίχριστον. Η ιστορία του Αντιχρίστου αρχίζει από κει. Αλλά, φαγώθηκε ο χρόνος.

Έτσι, λοιπόν, επιστεύθη εις τον κόσμον, παρά τα φοβερά εμπόδια του διαβόλου, όπως σας είπα, διότι το Πνεύμα το Άγιον εφώτισε τις αγαθές προαιρέσεις και επίστευσαν όλοι όσοι ήσαν γραμμένοι εις το βιβλίον της ζωής, ως διαθέτοντες αγαθήν προαίρεσιν. Η πίστις είναι πάντοτε παλαιά και η πάντοτε νέα οδός προσεγγίσεως του Θεού και της σωτηρίας. Γι'αυτό ο Υιός του Θεού περιεβλήθη την ανθρωπίνη φύση, για να τονίσει την αξία της πίστεως.

«Ἀνελήφθη ἐν δόξῃ», ο τελευταίος στίχος. Ο Υιός του Θεού εισήλθε στην κτίσιν γυμνός υλικότητος. Ως Θεός. Δεν έφερε τίποτα το υλικόν. Και έφυγε, όπως λέει ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, «ἔμπλουτος χρηστότητος». Πήρε μαζί Του την ανθρωπίνη φύση, ήρθε πτωχός και έφυγε πλούσιος, συναποκομίζων την ανθρωπίνη φύσιν. Καταλάβατε; Δεν την απέβαλε την ανθρωπίνη φύση, γιατί αυτήν ακριβώς ήθελε να σώσει. Και έφυγε μαζί με την ανθρωπίνη φύση. Έφυγε επί νεφελών ως Κύριος, παντοδύναμος, λέγει ο Ζηγαβινός, ἀγγέλων διακονούντων. Ήταν η φυσική έξοδος του Θεού Λόγου, που με το μέγα μυστήριον της Σαρκώσεως ήνωσε τον ουρανόν και την γην, τα άκτιστα με τα κτιστά. Είναι ο μέγας Ανακεφαλαιωτής, γιατί ανακεφαλαίωσις θα πει σύναψις, θα πει ένωσις.

Αγαπητοί. Σήμερα γιορτάζουμε το γεγονός της Αναλήψεως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και η Ανάληψίς Του δεν σημαίνει εγκατάλειψη του κόσμου, αλλά σωτηρία του κόσμου. Κι εμείς όλοι ζούμε τα γεγονότα, γιατί αυτά μας πρόλαβαν. Και η Εκκλησία υμνεί τον μέγαν αίτιον της σωτηρίας μας και λέγει: «Ἀνελήφθης ἐν δόξῃ, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, χαροποιήσας τοὺς Μαθητάς, τῇ ἐπαγγελίᾳ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, βεβαιωθέντων αὐτῶν διὰ τῆς εὐλογίας, ὅτι σὺ εἶ ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ, ὁ Λυτρωτὴς τοῦ κόσμου». Αμήν.

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ
και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή, μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,

απομαγνητοφώνηση και επιμέλεια:

Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

 

ΠΗΓΗ:

https://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/mnhmh_agivn/mnhmh_agivn_028.mp3