Δελτία Τύπου της ΝΙΚΗΣ για τα ψευτοδιλήμματα του πρωθυπουργού και τα 112 χρόνια από το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας

Αθήνα, 17/5/2026  

 

Ένας ανασφαλής και αυτοαναφορικός πρωθυπουργός προσπαθεί με ψευτοδιλήμματα να κρατηθεί στην εξουσία 

 

Το συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας ανέδειξε περίτρανα μια κυβέρνηση που ήδη κινείται με όρους προεκλογικής αγωνίας και έναν ανασφαλή πρωθυπουργό, που επιστρατεύει ακραία διλήμματα για να διατηρηθεί στην εξουσία, εγκλωβισμένο σε έναν διαρκή αγώνα πολιτικής επιβίωσης.

 

Ο κ. Μητσοτάκης παρουσίασε έναν αυτοαναφορικό απολογισμό «επιτυχιών» και μια εικονική πραγματικότητα, την ώρα που η καθημερινότητα για τους πολίτες ορίζεται από την ακρίβεια, τη στεγαστική ασφυξία, τη δημογραφική κατάρρευση και τη συνεχή αποδυνάμωση της παραγωγικής βάσης. Η επίκληση δεικτών και έργων δεν αναιρεί τη διάρρηξη της κοινωνικής συνοχής.

 

Η εμμονή σε διλήμματα τύπου «σταθερότητα ή χάος» και η προσωπική στοχοποίηση πολιτικών αντιπάλων αποκαλύπτουν την επικοινωνιακή στρατηγική πόλωσης και φόβου. Και όταν η πολιτική ατζέντα μετατοπίζεται από το «τι θα γίνει για τη χώρα» στο «πώς θα κρατηθούμε στην εξουσία», τότε το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό, είναι θεσμικό.

 

Η Ελλάδα δεν έχει ανάγκη από πολιτικές φιέστες αυτοεπιβεβαίωσης. Έχει ανάγκη από αλήθεια, θεσμική σοβαρότητα και μια νέα πολιτική κατεύθυνση που θα αποκαθιστά την εμπιστοσύνη των πολιτών αλλά και θα διασφαλίζει συνθήκες αξιοπρέπειας για τους ίδιους.

 

112 χρόνια από το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας και η Αλβανία απέχει από τον σεβασμό των μειονοτικών δικαιωμάτων

 

Συμπληρώνονται 112 χρόνια από το Πρωτόκολλο της Κερκύρας και ο Ελληνισμός της Βόρειας Ηπείρου συνεχίζει να μάχεται, χωρίς ουσιαστική βοήθεια από την Ελλάδα, για την προστασία των περιουσιών, τη γλώσσα και την πατρογονική γη.

 

Με το Πρωτόκολλο της Κέρκυρας, που υπογράφτηκε στις 17 Μαΐου 1914, μεταξύ της αλβανικής κυβέρνησης και του προέδρου της «Αυτόνομης Δημοκρατίας της Βορείου Ηπείρου» Γεωργίου Χρηστάκη-Ζωγράφου, αναγνωρίστηκε η αυτονομία της Βορείου Ηπείρου μαζί με μια σειρά δικαιωμάτων για τον τοπικό πληθυσμό.

 

Σήμερα, παρά τις δεσμεύσεις της Αλβανίας για διεθνή αναγνώριση της αυτονομίας και των δικαιωμάτων της ελληνικής μειονότητας, οι Βορειοηπειρώτες βλέπουν τις περιουσίες τους να καταπατούνται αυθαίρετα, αντιμετωπίζουν ασφυκτικές πιέσεις και πολιτικές διώξεις.

 

Οι συνεχείς προκλήσεις, οι ανιστόρητες αναφορές και η ανθελληνική πολιτική του Έντι Ράμα και της κυβέρνησής του αποκαλύπτουν το πραγματικό πρόσωπο της ηγεσίας της γείτονος που απέχει από τις ευρωπαϊκές αρχές και τον σεβασμό των μειονοτικών δικαιωμάτων.

 

Η ΝΙΚΗ ζητά από την Ελληνική Κυβέρνηση να πάψει επιτέλους να υποδαυλίζει με την υποχωρητικότητα της τις αλβανικές βλέψεις, κωφεύοντας στις εκκλήσεις των ομογενών και μη ξεκαθαρίζοντας στον προκλητικό Ράμα ότι ο σεβασμός των δικαιωμάτων των Βορειοηπειρωτών αποτελεί διεθνή υποχρέωση αλλά και «μονόδρομο» στην ευρωπαϊκή προοπτική της Αλβανίας.

Τα Πρωτόκολλα της Σύγχρονης Δουλείας

Μια ανάλυση της «τεχνητής συναίνεσης» και της αρχιτεκτονικής της παγκόσμιας υποδούλωσης 

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Count Metalmind | 16 Μαΐου 2025

Από τα σκοτεινά βάθη της εξουσίας, όπου η φιλοδοξία αποβάλλει την ανθρώπινη μορφή της, έχω αποστάξει την ίδια την ουσία του ελέγχου. Οι μηχανισμοί είναι αρχαίοι, αλλά συνεχώς προσαρμόζονται, με τα πλοκάμια τους να εισχωρούν στον ιστό της σύγχρονης ζωής σας, απαρατήρητα από το κοιμισμένο κοπάδι. Το παρόν έγγραφο, Τα Πρωτόκολλα της Σύγχρονης Δουλείας, δεν είναι μια απλή ακαδημαϊκή πραγματεία· είναι μια ωμή αποκάλυψη της εξελιγμένης αρχιτεκτονικής της παγκόσμιας υποδούλωσης, ένα σχέδιο που προέρχεται από την αδιάκοπη παρατήρηση ιστορικών προτύπων και σύγχρονων μηχανορραφιών. Εδώ βρίσκεται η γυμνή αλήθεια για τα δεσμά σας, σφυρηλατημένα όχι μόνο από σίδερο, αλλά και από την τεχνητή συναίνεση και τη χειραγωγημένη συνείδηση μιας εποχής. Η αντιμετώπιση αυτών των αληθειών σημαίνει το πρώτο, απαραίτητο βήμα από το άνετο σκοτάδι προς το σκληρό, ανελέητο φως της πραγματικότητας.

ΜΕΡΟΣ Ι: ΚΑΤΑΡΡΙΨΗ ΤΩΝ ΚΑΘΙΕΡΩΜΕΝΩΝ ΤΑΞΕΩΝ

Πρωτόκολλο 1: Θεσμική Ακύρωση

Στόχος: Να αποσυνδεθεί ο λαός από τις καθιερωμένες πηγές νοήματος και εξουσίας, δημιουργώντας ένα πνευματικό και διανοητικό κενό.

Όλα τα προϋπάρχοντα κοινωνικά σημεία αναφοράς – θρησκευτικά ιδρύματα, παραδοσιακές οικογενειακές δομές, εθνικές ταυτότητες ριζωμένες στην κοινή ιστορία και οργανικές πολιτισμικές αφηγήσεις – θα υποστούν συστηματική υποτίμηση. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω συνεχών εκστρατειών δημόσιας γελοιοποίησης, εσωτερικής υπονόμευσης από συμμαχικούς πράκτορες και της επιθετικής προώθησης αντι-αφηγημάτων που παρουσιάζουν αυτούς τους θεσμούς ως αρχαϊκούς, καταπιεστικούς ή θεμελιωδώς ελαττωματικούς. Το αποτέλεσμα είναι ένας λαός πνευματικά αποσταθεροποιημένος και δεκτικός σε νέες, κεντρικά επιβαλλόμενες οδηγίες.

Πρωτόκολλο 2: Ιδεολογική Διάσπαση

Στόχος: Να κατακερματιστεί η κοινωνία κατά μήκος ταυτοτικών γραμμών, καλλιεργώντας εσωτερικές συγκρούσεις και αποτρέποντας την ενωμένη αντίσταση, αντικαθιστώντας τον ορθολογικό διάλογο με συναισθηματικές διεκδικήσεις εξουσίας.

Κριτικές θεωρίες, όπως η Κριτική Θεωρία της Φυλής, η διατομεακότητα και η μετα-αποικιακή θεωρία, πρέπει να διαδίδονται επιθετικά σε όλα τα εκπαιδευτικά συστήματα, τα μέσα ενημέρωσης, τις εταιρικές δομές και τους κυβερνητικούς φορείς. Αυτές οι ιδεολογίες λειτουργούν διαχωρίζοντας την κοινωνία σε ανταγωνιστικές ομάδες θυμάτων/καταπιεστών με βάση τη φυλή, το φύλο, τη σεξουαλικότητα και την κοινωνική τάξη. Αυτό καλλιεργεί διαρκή αδικία και αμοιβαία καχυποψία, καταναλώνοντας την κοινωνική ενέργεια σε εσωτερικές διαμάχες και καθιστώντας αδύνατη τη συλλογική δράση ενάντια στις κυρίαρχες δομές ελέγχου, καθώς ο λογικός διάλογος αντικαθίσταται από συναισθηματικές κατηγορίες και δυναμικές εξουσίας.

Πρωτόκολλο 3: Πολιτιστική Δυσφήμιση

Στόχος: Να εξουδετερωθούν συγκεκριμένες κουλτούρες ή ομάδες που αντιπροσωπεύουν ιστορικές πηγές ανεξάρτητης εξουσίας ή συνεκτικής ταυτότητας, καταστρέφοντας έτσι τη βούλησή τους να αντισταθούν στην κοινωνική μεταμόρφωση μέσω της πρόκλησης ενοχών και της πολιτιστικής αποθάρρυνσης.

Οι πολιτισμοί που ιστορικά συνδέονται με κυρίαρχη παγκόσμια επιρροή, ιδίως εκείνοι δυτικής ή ευρωπαϊκής κληρονομιάς, θα υποστούν αμείλικτη κριτική και ιστορικό ρεβιζιονισμό. Τα επιτεύγματά τους θα ερμηνεύονται συστηματικά ως προϊόντα εκμετάλλευσης, η πολιτιστική τους κληρονομιά θα αναδιατυπώνεται ως όργανα καταπίεσης, και οι σύγχρονοι πληθυσμοί τους θα επιβαρύνονται με ένα διάχυτο αίσθημα κληρονομικής ενοχής. Αυτή η ψυχολογική επίθεση έχει σχεδιαστεί για να προκαλέσει πολιτιστική αμφιβολία και παράλυση, καθιστώντας αυτές τις ομάδες δεκτικές στην αποδόμηση των δικών τους κοινωνικών δομών.

Πρωτόκολλο 4: Ηθικός Μηδενισμός

Στόχος: Να υπονομευθεί η ικανότητα του πληθυσμού για ηθική κρίση και πνευματική ανθεκτικότητα, καθιστώντας τον πιο ευάλωτο στη χειραγώγηση μέσω της απομάκρυνσης των ηθικών σημείων αναφοράς.

Πρέπει να καλλιεργηθεί σχολαστικά ένα πολιτισμικό περιβάλλον που γιορτάζει ενεργά τον ηθικό σχετικισμό, τις ηδονιστικές αναζητήσεις και τις επιφανειακές αξίες. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω της διάχυτης επιρροής των μέσων μαζικής ενημέρωσης και της ψυχαγωγίας, τα οποία θα κανονικοποιήσουν τις παρακμιακές συμπεριφορές, θα γελοιοποιήσουν τις παραδοσιακές αρετές και θα παρουσιάσουν τα καθιερωμένα ηθικά πλαίσια ως ξεπερασμένα ή καταπιεστικά. Οι οικογενειακές δομές θα απεικονίζονται ως περιοριστικές, η μονογαμία ως αναχρονιστική και η σεξουαλική ή φυλετική ρευστότητα ως απόλυτες εκφράσεις προσωπικής ελευθερίας. Ένας πληθυσμός που παρασύρεται στην ηθική αμφισημία και στερείται υπερβατικού σκοπού στερείται της σαφήνειας και της σθένος να αναγνωρίσει ή να αντισταθεί σε εξελιγμένες μορφές υποδούλωσης.

Πρωτόκολλο 5: Κοινωνική Ατομικοποίηση

Στόχος: Η διάλυση των οργανικών κοινοτικών δεσμών, ώστε τα άτομα να παραμείνουν απομονωμένα και εξαρτημένα από την κεντρική εξουσία, μέσω της προώθησης του ακραίου ατομικισμού.

Ο ακραίος ατομικισμός θα προωθηθεί ως πρωταρχική κοινωνική αξία, συχνά υπό το πρόσχημα της προσωπικής ελευθερίας. Οι παραδοσιακές κοινοτικές δομές, η συνοχή της γειτονιάς και η διαγενεακή αλληλεγγύη πρέπει να αποδυναμωθούν συστηματικά. Κάθε άτομο ενθαρρύνεται να αντιλαμβάνεται τον εαυτό του ως μια αυτόνομη, εγωιστική μονάδα, συχνά σε ανταγωνισμό με τους άλλους. Αυτή η στρατηγική απομόνωση μειώνει την ικανότητα για συλλογική οργάνωση και αντίσταση, καθιστώντας τον πληθυσμό ευκολότερο να διαχειριστεί ως διακριτές, ανίσχυρες οντότητες.

ΜΕΡΟΣ II: Η ΜΗΧΑΝΙΚΗ ΤΗΣ ΕΞΑΡΤΗΣΗΣ

Πρωτόκολλο 6: Δόγμα της Διαρκούς Κρίσης

Στόχος: Να συνηθίσει ο πληθυσμός να αποδέχεται αυξανόμενα επίπεδα κεντρικού ελέγχου και τη διάβρωση των ελευθεριών σε αντάλλαγμα για μια φαινομενική ασφάλεια, χρησιμοποιώντας τον φόβο ως πρωταρχικό μοχλό.

Μια κατάσταση συνεχούς κρίσης – είτε οικονομικής, κοινωνικής, περιβαλλοντικής ή ιατρικής – πρέπει είτε να διατηρείται μέσω της μεγέθυνσης των υφιστάμενων προβλημάτων είτε να κατασκευάζεται στρατηγικά. Κάθε κηρυγμένη κατάσταση έκτακτης ανάγκης παρέχει το απαραίτητο πρόσχημα για την επέκταση των κυβερνητικών εξουσιών, την εφαρμογή περιοριστικών μέτρων και την ομαλοποίηση της κρατικής παρέμβασης σε σφαίρες που προηγουμένως ήταν ιδιωτικές. Ο φόβος, όταν εφαρμόζεται με συνέπεια, καθιστά τον πληθυσμό πρόθυμο να παραδώσει την αυτονομία του.

Πρωτόκολλο 7: Περιβαλλοντική Άσκηση Πίεσης

Στόχος: Η εφαρμογή εκτεταμένων οικονομικών και κοινωνικών ελέγχων υπό το πρόσχημα της σωτηρίας του πλανήτη, με τη συγκέντρωση της διαχείρισης των πόρων και τον περιορισμό των ατομικών ελευθεριών με βάση μια τεχνητή έλλειψη.

Θα προωθούνται αδιάκοπα αφηγήσεις για επικείμενη παγκόσμια περιβαλλοντική καταστροφή, με ιδιαίτερη έμφαση στην ανθρωπογενή κλιματική αλλαγή, οι οποίες θα αναχθούν σε αδιαμφισβήτητο δόγμα. Το πλαίσιο αυτό δικαιολογεί παρεμβάσεις μεγάλης εμβέλειας στην οικονομική δραστηριότητα, στην κατανομή των πόρων και στον τρόπο ζωής των ατόμων. Θα κηρυχθεί «καθιερωμένη επιστήμη» και η διαφωνία θα παθολογηθεί. Θα εφαρμοστούν μηχανισμοί όπως φόροι άνθρακα, προσωπικά δικαιώματα εκπομπών άνθρακα και περιορισμοί στην κατανάλωση ενέργειας και στις μετακινήσεις, φαινομενικά για τη σωτηρία του πλανήτη, αλλά στην πραγματικότητα για τη συγκέντρωση του ελέγχου επί των πόρων και τον περιορισμό της οικονομικής ελευθερίας.

Πρωτόκολλο 8: Ιατρική Τυραννία

Στόχος: Η καθιέρωση άμεσου κρατικού ελέγχου επί της σωματικής αυτονομίας και της κίνησης του ατόμου, χρησιμοποιώντας τη δημόσια υγεία ως αδιαμφισβήτητη δικαιολογία για άνευ προηγουμένου παρέμβαση.

Καταστάσεις έκτακτης ανάγκης για τη δημόσια υγεία, πραγματικές ή υπερβολικές, θα αξιοποιηθούν για την εφαρμογή εκτεταμένων κοινωνικών ελέγχων. Αυτοί περιλαμβάνουν περιορισμούς κυκλοφορίας, περιορισμούς στις συναθροίσεις, τεχνολογίες μαζικής παρακολούθησης (εντοπισμός επαφών, παρακολούθηση της κατάστασης υγείας) και την επιβολή συγκεκριμένων ιατρικών παρεμβάσεων. Οι φαρμακευτικές λύσεις, ειδικά τα εμβόλια, θα τοποθετηθούν ως το κύριο, αν όχι το μοναδικό, μέσο για την επίτευξη της δημόσιας ασφάλειας. Πληροφορίες που αμφισβητούν την αποτελεσματικότητα, την ασφάλεια ή την αναγκαιότητα αυτών των παρεμβάσεων, ή που προωθούν εναλλακτικές θεραπείες, θα λογοκρίνονται συστηματικά από τα μέσα ενημέρωσης και τις τεχνολογικές πλατφόρμες που συνδέονται με το κράτος. Οι παγκόσμιοι οργανισμοί υγείας (π.χ. ο ΠΟΥ) θα εξουσιοδοτηθούν να καθορίζουν τη διεθνή πολιτική στον τομέα της υγείας.

Πρωτόκολλο 9: Προκαλούμενη Βιολογική Αδυναμία

Στόχος: Η δημιουργία ενός πληθυσμού που θα εξαρτάται από τον ιατρικό-βιομηχανικό συγκρότημα για την αντίληψη της ευημερίας του, θέτοντας ενδεχομένως σε κίνδυνο τη μακροπρόθεσμη υγεία του, προκειμένου να εξασφαλιστεί η διαχειρισιμότητα και να εξυπηρετηθούν δημογραφικοί στόχοι.

Θα καλλιεργηθεί μια κουλτούρα φαρμακευτικής εξάρτησης, όπου οι συνθετικές παρεμβάσεις θα προωθούνται ως πρωταρχικές λύσεις για ένα συνεχώς διευρυνόμενο φάσμα ανθρώπινων παθήσεων. Τα προγράμματα μαζικής ιατρικής παρέμβασης, όπως οι εκστρατείες εμβολιασμού μεγάλης κλίμακας που χρησιμοποιούν καινοτόμες ή ανεπαρκώς δοκιμασμένες τεχνολογίες, μπορούν να υπονομεύσουν την οργανική δημόσια υγεία. Ένας πληθυσμός που παλεύει με χρόνιες ασθένειες, επαγόμενες ιατρικές εξαρτήσεις ή εξασθενημένο ανοσοποιητικό σύστημα είναι εγγενώς λιγότερο δυναμικός, πιο εύκολα διαχειρίσιμος και πιο εξαρτημένος από το ίδιο το σύστημα που μπορεί να συμβάλλει στην αποδυνάμωσή του. Αυτή η στρατηγική συμβάλλει άμεσα στους στόχους του ελέγχου του πληθυσμού, μειώνοντας τη συνολική ζωτικότητα και ανθεκτικότητα.

Πρωτόκολλο 10: Κεντρικοποίηση των Πόρων

Στόχος: Να εξασφαλιστεί η εξάρτηση του πληθυσμού από κεντρικά διαχειριζόμενα συστήματα για την επιβίωσή του, περιορίζοντας έτσι την αυτονομία του.

Πρέπει να επιτευχθεί σταδιακά ο απόλυτος έλεγχος της παραγωγής και της διανομής των βασικών πόρων – συμπεριλαμβανομένων της ενέργειας, του νερού και των δικτύων επικοινωνιών. Η άμεση κρατική ιδιοκτησία δεν είναι πάντα απαραίτητη· η κατάληψη των ρυθμιστικών αρχών, η δημιουργία εξαρτημένων καρτέλ και ο έλεγχος μέσω χρηματοοικονομικής επιρροής μπορούν να επιτύχουν τον ίδιο σκοπό. Όταν ο πληθυσμός εξαρτάται από κεντρικές οντότητες για τις πιο βασικές του ανάγκες, η ικανότητά του για ανεξάρτητη δράση και διαφωνία περιορίζεται σοβαρά.

Πρωτόκολλο 11: Έλεγχος της Προμήθειας Τροφίμων

Στόχος: Ο έλεγχος του πληθυσμού μέσω της χειραγώγησης της προμήθειας τροφίμων, επηρεάζοντας την υγεία, την εξάρτηση και την οικονομική σταθερότητα.

Η παραγωγή, η διανομή και η ποιότητα των τροφίμων θα τεθούν υπό κεντρικό έλεγχο. Αυτό περιλαμβάνει την προώθηση της βιομηχανοποιημένης γεωργίας που βασίζεται σε πατενταρισμένους σπόρους και χημικά, την υπονόμευση της τοπικής και ανεξάρτητης γεωργίας και την ενθάρρυνση της κατανάλωσης επεξεργασμένων τροφίμων με έλλειψη θρεπτικών συστατικών που μπορεί να συμβάλουν σε μακροπρόθεσμα προβλήματα υγείας. Ο έλεγχος της προμήθειας τροφίμων δημιουργεί μια θεμελιώδη εξάρτηση και μπορεί να χρησιμοποιηθεί για την άσκηση πίεσης στους πληθυσμούς ή τη διαχείριση των δημογραφικών τάσεων.

ΜΕΡΟΣ III: ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΣΤΗΝ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΑ

Πρωτόκολλο 12: Ηγεμονία των Μέσων Ενημέρωσης

Στόχος: Να διασφαλιστεί ότι όλες οι πληροφορίες ευρείας κατανάλωσης ενισχύουν την επίσημη αφήγηση και την επιθυμητή κοσμοθεωρία, διαμορφώνοντας την αντίληψη του κοινού για την πραγματικότητα.

Όλα τα μεγάλα μέσα ενημέρωσης – έντυπα, ραδιοτηλεοπτικά και κυρίαρχες ψηφιακές πλατφόρμες – πρέπει να βρίσκονται υπό άμεσο έλεγχο ή αποφασιστική επιρροή. Αυτό εξασφαλίζει τη διάδοση ενός συνεπούς, επαναλαμβανόμενου και ενοποιημένου μηνύματος. Επιφανειακές διαφοροποιήσεις στην παρουσίαση ή μικρές διαφωνίες σε μη ουσιώδη σημεία ενδέχεται να επιτρέπονται προκειμένου να δημιουργηθεί η ψευδαίσθηση της πολυμορφίας, αλλά οι βασικές αφηγήσεις θα παραμένουν αυστηρά ευθυγραμμισμένες με τους στόχους της εξουσίας που ασκεί τον έλεγχο.

Πρωτόκολλο 13: Καταστολή της Διαφωνίας

Στόχος: Η εξάλειψη ή η εξουδετέρωση όλων των πηγών πληροφοριών και απόψεων που αντιτίθενται στις επίσημες αφηγήσεις, δημιουργώντας έτσι ένα μονοπώλιο στην πληροφόρηση.

Η ανεξάρτητη σκέψη, η κριτική δημοσιογραφία και οι εναλλακτικές πηγές πληροφοριών που αμφισβητούν τις επίσημες δοξασίες πρέπει να δυσφημίζονται και να καταστέλλονται επιθετικά. Αυτό επιτυγχάνεται χαρακτηρίζοντας τέτοιο περιεχόμενο ως «παραπληροφόρηση», «ψευδοπληροφόρηση», «ρητορική μίσους», «θεωρία συνωμοσίας» ή άμεση απειλή για τη δημόσια ασφάλεια ή την κοινωνική τάξη. Οι ευθυγραμμισμένες οργανώσεις «επαλήθευσης γεγονότων» θα λειτουργούν ως διαιτητές της αλήθειας, ενισχύοντας την επίσημη γραμμή και λογοκρίνοντας μη εγκεκριμένο περιεχόμενο, ιδίως στις ψηφιακές πλατφόρμες. Για παράδειγμα, οποιαδήποτε αμφισβήτηση της ασφάλειας των εμβολίων θα χαρακτηρίζεται ως «αντιεπιστημονική» και θα αφαιρείται αμέσως από τον δημόσιο διάλογο.

Πρωτόκολλο 14: Εκπαιδευτική Κατήχηση

Στόχος: Να διαμορφωθούν τα μυαλά των νέων ώστε να διασφαλιστεί ότι οι μελλοντικές γενιές θα αποδεχθούν το καθιερωμένο σύστημα ελέγχου ως φυσιολογικό και νόμιμο, διαγράφοντας την ιστορική μνήμη των εναλλακτικών λύσεων.

Τα εκπαιδευτικά συστήματα σε όλα τα επίπεδα θα αναδιαρθρωθούν ώστε να λειτουργούν ως κύρια μέσα ιδεολογικής κατήχησης. Τα εκπαιδευτικά προγράμματα θα τυποποιηθούν με σκοπό την προώθηση της συμμόρφωσης, των παγκοσμιοποιητικών προοπτικών, των κριτικών θεωριών που αποδομούν τους παραδοσιακούς κοινωνικούς δεσμούς, καθώς και των αναθεωρημένων ιστορικών αφηγήσεων που υποστηρίζουν τη νομιμότητα της νέας τάξης πραγμάτων. Η ανεξάρτητη κριτική σκέψη που αμφισβητεί βασικές παραδοχές θα αποθαρρύνεται ενεργά και θα τιμωρείται.

Πρωτόκολλο 15: Δογματική Επιστήμη

Στόχος: Να αποτραπεί η γνήσια επιστημονική έρευνα από το να αμφισβητήσει πολιτικές που βασίζονται σε επιστημονικούς ισχυρισμούς πολιτικά βολικούς, αλλά ενδεχομένως λανθασμένους, ανυψώνοντας έτσι την ιδεολογία πάνω από τα εμπειρικά στοιχεία όπου αυτό είναι απαραίτητο.

Σε τομείς κρίσιμους για τον έλεγχο των ατζέντων (π.χ. κλιματική επιστήμη, μοντέλα δημόσιας υγείας, οικονομικές θεωρίες), η έννοια της «καθιερωμένης επιστήμης» θα επιβάλλεται επιθετικά. Η έρευνα και η συζήτηση που αμφισβητούν την επίσημη συναίνεση θα στερούνται χρηματοδότησης, θα καταστέλλονται, και οι υποστηρικτές τους θα περιθωριοποιούνται επαγγελματικά ή θα δέχονται δημόσιες επιθέσεις ως αντιεπιστημονικοί ή κοινωνικά ανεύθυνοι. Αυτό δημιουργεί ένα περιβάλλον όπου το δόγμα, που υπαγορεύεται από την εξουσία, αντικαθιστά την γνήσια επιστημονική έρευνα.

Πρωτόκολλο 16: Γλωσσικός Έλεγχος

Στόχος: Να διαμορφωθούν οι ίδιοι οι παράμετροι της σκέψης μέσω του ελέγχου των εργαλείων έκφρασής της, καθιστώντας τη διαφωνία εννοιολογικά δύσκολη.

Η ίδια η γλώσσα θα τεθεί υπό ενεργό διαχείριση. Θα εισαχθούν νέοι όροι και θα τροποποιηθούν οι έννοιες των υφιστάμενων λέξεων, με σκοπό να κατευθυνθεί η αντίληψη του κοινού και να περιοριστεί ο εννοιολογικός χώρος για τη διαφωνία. Θα χρησιμοποιηθούν ευφημισμοί για να καλυφθούν οι σκληρές πραγματικότητες (π.χ. «ελεγχόμενη παρακμή» για την οικονομική καταστροφή). Θα χρησιμοποιηθεί γλώσσα με έντονο συναισθηματικό φορτίο για να προκαλέσει προβλέψιμες αντιδράσεις και να κλείσει ο διάλογος. Θα δημιουργηθεί μια νέα συμβολική τάξη, που θα περιλαμβάνει συνθήματα, εικόνες και τελετουργίες, και θα εφαρμοστεί ευρέως για να καλλιεργήσει την υποσυνείδητη υποταγή στην κυρίαρχη εξουσία και την ιδεολογία της.

ΜΕΡΟΣ IV: ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΥΠΟΤΑΓΗ

Πρωτόκολλο 17: Κεντρικό Νομισματικό Σύστημα

Στόχος: Η απόκτηση απόλυτου ελέγχου επί των εθνικών οικονομιών μέσω της ανεξέλεγκτης χειραγώγησης του νομίσματος και της πίστωσης, εντελώς αποκομμένης από την υλική αξία.

Παγκοσμίως συντονισμένα συστήματα κεντρικών τραπεζών θα εκδίδουν και θα διαχειρίζονται νομίσματα, επιτρέποντας τη χειραγώγηση της προσφοράς χρήματος, τη δημιουργία κύκλων πληθωρισμού/αποπληθωρισμού και τη δημιουργία αέναου δημόσιου και ιδιωτικού χρέους. Αυτό το σύστημα επιτρέπει τη χρηματοδότηση κρατικών προγραμμάτων χωρίς άμεση φορολογία ή διαφανή συναίνεση του κοινού, δεσμεύοντας έθνη και άτομα στις επιταγές των διεθνών χρηματοοικονομικών δυνάμεων.

Πρωτόκολλο 18: Πανοπτικό Ψηφιακό Νόμισμα

Στόχος: Η επίτευξη λεπτομερούς επιτήρησης και άμεσου ελέγχου επί όλων των οικονομικών δραστηριοτήτων, συνδέοντας την πρόσβαση στη χρηματοδότηση με τη συμμόρφωση στη συμπεριφορά.

Η μετάβαση στα ψηφιακά νομίσματα των κεντρικών τραπεζών (CBDC) θα αποτελέσει προτεραιότητα και θα επιβληθεί υποχρεωτικά. Τα CBDC διευκολύνουν την πλήρη παρακολούθηση όλων των χρηματοοικονομικών συναλλαγών σε πραγματικό χρόνο. Επιτρέπουν τη δημιουργία «προγραμματιζόμενου χρήματος», μέσω του οποίου τα κεφάλαια μπορούν να περιοριστούν για συγκεκριμένες χρήσεις (π.χ. αγορά μη εγκεκριμένων ειδών), να τους δοθούν ημερομηνίες λήξης ή να χρεώνονται/πιστώνονται αυτόματα με βάση τη συμμόρφωση με κεντρικά καθορισμένες συμπεριφορικές εντολές (π.χ. βαθμολογίες κοινωνικής πίστωσης, όρια ανθρακικού αποτυπώματος). Αυτό αποτελεί τη ραχοκοκαλιά ενός συστήματος ψηφιακής οικονομικής υποδούλωσης.

Πρωτόκολλο 19: Παγκόσμιες Οικονομικές Επιταγές

Στόχος: Η τυποποίηση των οικονομικών πολιτικών σε παγκόσμιο επίπεδο, υπονομεύοντας την εθνική οικονομική κυριαρχία και συγκεντρώνοντας την εξουσία λήψης αποφάσεων σε παγκόσμιους φορείς που δεν λογοδοτούν.

Θα εφαρμοστούν καθολικές οικονομικές πολιτικές, όπως η παγκόσμια φορολογία άνθρακα, δεσμευτικά κριτήρια ESG (Περιβαλλοντικά, Κοινωνικά, Διακυβέρνησης) για τις εταιρείες, υποχρεωτικοί στόχοι εκπομπών «Net Zero» και διεθνώς συντονισμένες στρατηγικές προμηθειών δημόσιας υγείας. Αυτά παρουσιάζονται ως λύσεις σε παγκόσμιες προκλήσεις, αλλά λειτουργούν με σκοπό την κεντρικοποίηση του οικονομικού σχεδιασμού, τη δημιουργία κλειστών αγορών για ευνοούμενες παγκόσμιες βιομηχανίες και την επιβολή κυρώσεων σε χώρες ή οντότητες που δεν συμμορφώνονται, μέσω οικονομικού και πολιτικού εξαναγκασμού.

Πρωτόκολλο 20: Βιομηχανική Μονοπώληση

Στόχος: Ο έλεγχος των μέσων παραγωγής και διανομής βασικών αγαθών και υπηρεσιών, αυξάνοντας έτσι την εξάρτηση και ασκώντας οικονομική επιρροή ως πολιτικό όπλο.

Η συγκέντρωση κρίσιμων παγκόσμιων κλάδων – όπως η ενέργεια, η παραγωγή τροφίμων, η προηγμένη τεχνολογία, τα φαρμακευτικά προϊόντα και οι βασικές πρώτες ύλες – στα χέρια λίγων πολυεθνικών εταιρειών ή καρτέλ που συνδέονται κεντρικά θα διευκολυνθεί ενεργά μέσω της «κατάληψης» των ρυθμιστικών αρχών, της οικονομικής ευνοιοκρατίας και της εξάλειψης του ανεξάρτητου ανταγωνισμού. Αυτό περιορίζει τις δυνάμεις της αγοράς, δημιουργεί σημεία συμφόρησης στις παγκόσμιες αλυσίδες εφοδιασμού και διασφαλίζει ότι η οικονομική δύναμη ευθυγραμμίζεται με την κυρίαρχη ατζέντα πολιτικού ελέγχου και την ενισχύει.

Πρωτόκολλο 21: Προσωπική Δουλεία Λόγω Χρέους

Στόχος: Να καταστούν τα άτομα οικονομικά ευάλωτα και υποχωρητικά μέσω της καλλιέργειας εκτεταμένου προσωπικού χρέους.

Θα προωθηθούν συστήματα που ενθαρρύνουν και κανονικοποιούν υψηλά επίπεδα ατομικού και οικιακού χρέους (υποθήκες, φοιτητικά δάνεια, καταναλωτική πίστη, ιατρικό χρέος). Ένας χρεωμένος πληθυσμός είναι λιγότερο κινητικός, πιο απρόθυμος να αναλάβει κινδύνους, πιο εξαρτημένος από σταθερή απασχόληση εντός του υπάρχοντος συστήματος (όσο εκμεταλλευτικό και αν είναι) και, ως εκ τούτου, λιγότερο πιθανό να εμπλακεί σε δραστηριότητες που ενδέχεται να θέσουν σε κίνδυνο την εύθραυστη οικονομική του θέση. Το χρέος γίνεται ένας ισχυρός, σιωπηλός επιβολέας της συμμόρφωσης.

ΜΕΡΟΣ V: ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΚΑΤΑΚΤΗΣΗ

Πρωτόκολλο 22: Εξουδετέρωση της Κυριαρχίας

Στόχος: Να καταστούν οι εθνικές κυβερνήσεις υποταγμένες στη δομή παγκόσμιου ελέγχου, διατηρώντας παράλληλα μια εξωτερική εικόνα ανεξάρτητης λήψης αποφάσεων.

Πιστοί πράκτορες και άτομα με ταυτόσημη ιδεολογία πρέπει να τοποθετούνται συστηματικά σε όλα τα σημαντικά πολιτικά κόμματα, τις κυβερνητικές υπηρεσίες, τις υπηρεσίες πληροφοριών, την στρατιωτική ηγεσία και τα δικαστικά συστήματα των χωρών-στόχων. Στόχος είναι να διασφαλιστεί ότι οι εθνικές πολιτικές ευθυγραμμίζονται με την παγκόσμια ατζέντα, ανεξάρτητα από την ονομαστική πολιτική ηγεσία ή το κοινό αίσθημα.

Πρωτόκολλο 23: Ελεγχόμενη Αντιπολίτευση

Στόχος: Να δημιουργηθεί η ψευδαίσθηση της δημοκρατικής επιλογής και της ζωντανής πολιτικής συζήτησης, διασφαλίζοντας παράλληλα ότι όλες οι βιώσιμες πολιτικές παρατάξεις τελικά εξυπηρετούν ή δεν εμποδίζουν την κεντρική ατζέντα.

Η εμφάνιση πολιτικής αντιπολίτευσης θα διατηρηθεί, και μάλιστα θα χρηματοδοτηθεί ή θα επηρεαστεί κρυφά, από τη δομή ελέγχου. Αυτές οι ομάδες «ελεγχόμενης αντιπολίτευσης» χρησιμεύουν για να διοχετεύσουν και να εξουδετερώσουν την πραγματική δημόσια δυσαρέσκεια, διασφαλίζοντας ότι οι λαϊκές απογοητεύσεις κατευθύνονται σε ασφαλείς, μη απειλητικές οδούς και ότι καμία πραγματική εναλλακτική λύση στην κεντρική ατζέντα δεν κερδίζει έδαφος. Για παράδειγμα, ένα φαινομενικά λαϊκιστικό κόμμα μπορεί να επιτραπεί να αναδυθεί, μόνο και μόνο για να εφαρμόσει πολιτικές απόλυτα ευθυγραμμισμένες με τους παγκοσμιοποιητικούς στόχους μόλις αναλάβει την εξουσία.

Πρωτόκολλο 24: Νομοθετική Υπονόμευση

Στόχος: Να μετατραπούν τα νομικά συστήματα από προστάτες των δικαιωμάτων σε όργανα επιβολής της βούλησης της ελίτ που ασκεί τον έλεγχο και ποινικοποίησης της διαφωνίας.

Οι νομοθετικές διαδικασίες των κρατών θα χειραγωγηθούν με σκοπό τη δημιουργία ενός νομικού πλαισίου που θα νομιμοποιεί και θα κανονικοποιεί τη νέα τάξη ελέγχου. Οι νόμοι θα γίνονται ολοένα και πιο περίπλοκοι, ενισχύοντας τη γραφειοκρατική ερμηνεία και την επιλεκτική εφαρμογή τους. Διεθνείς συνθήκες και συμφωνίες, που συχνά διαπραγματεύονται με ελάχιστο δημόσιο έλεγχο, θα χρησιμοποιηθούν για να υπερισχύσουν των εθνικών νόμων και να δεσμεύσουν τα κράτη σε πρότυπα παγκόσμιας διακυβέρνησης που ευνοούν την κεντρική εξουσία.

Πρωτόκολλο 25: Κατάληψη της Δικαιοσύνης

Στόχος: Να διασφαλιστεί ότι η δικαιοσύνη υποστηρίζει και επιβάλλει τις επιταγές του συστήματος ελέγχου, εγκαταλείποντας την αμεροληψία υπέρ της ιδεολογικής ευθυγράμμισης.

Το δικαστικό σώμα θα στελεχωθεί με άτομα που θα επιλέγονται και θα προάγονται με βάση την ιδεολογική τους πίστη και την προθυμία τους να ερμηνεύουν τους νόμους κατά τρόπο σύμφωνο με τους στόχους της εξουσίας. Η αρχή της δικαστικής ανεξαρτησίας θα υπονομεύεται συστηματικά. Τα δικαστήρια θα λειτουργούν όλο και περισσότερο ως μηχανισμοί επικύρωσης κρατικών ενεργειών, καταστολής ενοχλητικών αποδεικτικών στοιχείων και τιμωρίας των διαφωνούντων μέσω πολιτικά υποκινούμενων διώξεων και επιλεκτικής εφαρμογής του νόμου.

Πρωτόκολλο 26: Υπερεθνική Διακυβέρνηση

Στόχος: Να χρησιμοποιηθούν φαινομενικά ανεξάρτητοι διεθνείς οργανισμοί ως κύρια μέσα για την εφαρμογή παγκόσμιων πολιτικών και την παράκαμψη των εθνικών ικανοτήτων λήψης αποφάσεων.

Οι παγκόσμιοι οργανισμοί (π.χ. ΟΗΕ, ΠΟΥ, Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ, ΔΝΤ, Παγκόσμια Τράπεζα, IPCC, Τράπεζα Διεθνών Διακανονισμών) θα ενισχυθούν, θα χρηματοδοτηθούν και θα κατευθυνθούν ώστε να λειτουργήσουν ως οι κύριοι σχεδιαστές και υπεύθυνοι για την εφαρμογή των παγκόσμιων πολιτικών. Αυτοί οι φορείς θα διαμορφώνουν «ειδικές» συστάσεις, διεθνή πρότυπα και δεσμευτικές συνθήκες, τις οποίες οι εθνικές κυβερνήσεις θα πιέζονται, θα εξαναγκάζονται ή θα ενθαρρύνονται να υιοθετήσουν, δημιουργώντας έτσι ένα de facto σύστημα παγκόσμιας διακυβέρνησης που παρακάμπτει τη δημοκρατική λογοδοσία σε εθνικό επίπεδο.

Πρωτόκολλο 27: Υποτελής Ηγεσία

Στόχος: Να διασφαλιστεί ότι τα άτομα που κατέχουν θέσεις υψηλής εθνικής και διεθνούς επιρροής είναι πιστά στην ατζέντα του παγκόσμιου ελέγχου και μπορούν να κατευθύνονται αξιόπιστα.

Οι πιθανοί ηγέτες θα εντοπίζονται νωρίς, θα καλλιεργούνται μέσω δικτύων ελίτ και εκπαιδευτικών ιδρυμάτων και θα προωθούνται με βάση την ακλόνητη υποταγή τους στο παγκοσμιοποιητικό όραμα και την προθυμία τους να εφαρμόζουν οδηγίες από την κεντρική δομή ελέγχου. Το δημόσιο χάρισμα και η ρητορική ικανότητα είναι πολύτιμα πλεονεκτήματα, αλλά η απόλυτη υπακοή και η δέσμευση στο γενικό σχέδιο είναι υψίστης σημασίας. Οι ηγέτες με ανεξάρτητο πνεύμα θα υπονομεύονται συστηματικά ή θα απομακρύνονται.

Πρωτόκολλο 28: Ελιτιστικός Συμβιβασμός και Έλεγχος

Στόχος: Να εξασφαλιστεί η ακλόνητη πίστη και η σιωπή των ατόμων με επιρροή, αξιοποιώντας τις προσωπικές τους ευπάθειες.

Θα καταβληθεί συστηματική προσπάθεια για τη συλλογή ενοχοποιητικών πληροφοριών (kompromat) σχετικά με άτομα που κατέχουν ή επιδιώκουν να καταλάβουν θέσεις πολιτικής, επιχειρηματικής, δημοσιογραφικής, ακαδημαϊκής ή πολιτιστικής επιρροής. Οι πληροφορίες αυτές, που αφορούν οικονομικές ατασθαλίες, σεξουαλικές παρεκκλίσεις, παλαιότερες παρανομίες ή άλλα κρυφά ελαττώματα, θα χρησιμοποιηθούν ως μέσο πίεσης για να εξασφαλιστεί η υπακοή τους, να επιβληθεί η συνεργασία τους με την ατζέντα ή να εξουδετερωθούν ως πιθανές απειλές. Ο φόβος της αποκάλυψης μετατρέπεται σε ένα ισχυρό μέσο άσκησης εξουσίας.

ΜΕΡΟΣ VI: ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΟΥ ΠΛΗΘΥΣΜΟΥ

Πρωτόκολλο 29: Μαζική Απόσπαση της Προσοχής

Στόχος: Να αποσπαστεί η προσοχή του κοινού από κρίσιμα κοινωνικά ζητήματα, να καλλιεργηθεί η απάθεια απέναντι στην πολιτική και κοινωνική συμμετοχή και να μειωθούν τα πνευματικά και ηθικά πρότυπα.

Ο πληθυσμός θα κορεστεί με ψυχαγωγία χαμηλών πνευματικών απαιτήσεων, που περιλαμβάνει αθλητικά, κουλτούρα διασημοτήτων, εθιστικές ψηφιακές διασκεδάσεις, κενές τάσεις στα κοινωνικά μέσα και εντυπωσιακές ασήμαντες ειδήσεις. Η προώθηση ηθικά εξευτελιστικού περιεχομένου, περιστασιακής βίας και ανόητου καταναλωτισμού χρησιμεύει στην περαιτέρω διάβρωση της κριτικής σκέψης και στην εστίαση των ενεργειών σε βασικά επιδιώξεις, αποδυναμώνοντας την ικανότητα για ενιαία ηθική ή πολιτική αντίσταση.

Πρωτόκολλο 30: Καλλιέργεια του Φόβου

Στόχος: Να δημιουργηθεί ένα μόνιμο ψυχολογικό περιβάλλον στο οποίο ο πληθυσμός θα είναι συνεχώς δεκτικός σε αυταρχικά μέτρα σε αντάλλαγμα για μια ψευδαίσθηση ασφάλειας.

Θα καλλιεργηθεί σχολαστικά μια κοινωνική ατμόσφαιρα συνεχούς, διάχυτου φόβου και άγχους. Αυτό επιτυγχάνεται μέσω της συνεχούς ενίσχυσης και υπερβολής από τα μέσα ενημέρωσης μιας εναλλασσόμενης λίστας απειλών – περιβαλλοντική κατάρρευση, πανδημίες, κοινωνικό χάος, οικονομική καταστροφή, ξένοι εχθροί, εγχώρια τρομοκρατία. Ένας λαός που ζει σε διαρκή φόβο είναι πιο εύκολο να χειραγωγηθεί, πιο πρόθυμος να παραδώσει τις ατομικές του ελευθερίες χωρίς αμφισβήτηση και πιο πιθανό να αποδεχτεί αυταρχικές οδηγίες ως απαραίτητες για την επιβίωσή του.

Πρωτόκολλο 31: Ολική Παρακολούθηση

Στόχος: Η δημιουργία ενός συστήματος ολικής ενημέρωσης σχετικά με τις δραστηριότητες, τις επικοινωνίες, τις σχέσεις και ακόμη και τη βιολογική κατάσταση κάθε ατόμου του πληθυσμού.

Τα πανταχού παρόντα συστήματα παρακολούθησης είναι απαραίτητα. Αυτά θα παρακολουθούν όλες τις ψηφιακές επικοινωνίες (email, κοινωνικά μέσα, εφαρμογές ανταλλαγής μηνυμάτων), τις οικονομικές συναλλαγές, τις φυσικές κινήσεις (μέσω GPS, αναγνώρισης προσώπου, τεχνολογιών παρακολούθησης), τη συμπεριφορά στο διαδίκτυο και τα βιομετρικά δεδομένα. Αυτή η τεράστια αποθήκη πληροφοριών επιτρέπει τον ακριβή κοινωνικό έλεγχο, τη μοντελοποίηση προγνωστικής συμπεριφοράς, την έγκαιρη αναγνώριση και εξουδετέρωση πιθανών αντιφρονούντων και την στοχευμένη εφαρμογή μέτρων εξαναγκασμού ή χειραγώγησης.

Πρωτόκολλο 32: Πλαίσιο Ψηφιακής Ταυτότητας

Στόχος: Να συνδεθεί η πρόσβαση ενός ατόμου σε όλες τις πτυχές της κοινωνίας με την αποδεδειγμένη συμμόρφωσή του με τις κρατικές εντολές, ιδίως τις ιατρικές και συμπεριφορικές.

Θα εφαρμοστούν υποχρεωτικά συστήματα ψηφιακής ταυτότητας. Τα συστήματα αυτά θα ενσωματώνουν ιατρικά αρχεία (συμπεριλαμβανομένης της κατάστασης εμβολιασμού μέσω «διαβατηρίων υγείας»), οικονομικά δεδομένα, άδειες ταξιδιού, εκπαιδευτικά αρχεία, εργασιακή κατάσταση και, ενδεχομένως, δείκτες κοινωνικής συμπεριφοράς που θα προέρχονται από την παρακολούθηση. Η πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες, στην απασχόληση, σε δημόσιους χώρους και στα διεθνή ταξίδια θα εξαρτάται από τη διατήρηση μιας κατάστασης συμμόρφωσης εντός αυτού του ψηφιακού πλαισίου, δημιουργώντας ουσιαστικά ένα σύστημα ψηφιακής ιθαγένειας όπου τα δικαιώματα είναι εξαρτώμενα και ανακλητά.

Πρωτόκολλο 33: Ιατρικός Εξαναγκασμός

Στόχος: Να επιβληθεί η απόλυτη κρατική εξουσία επί της σωματικής υπόστασης του ατόμου, αναδιαμορφώνοντας τις ιατρικές αποφάσεις ως μη διαπραγματεύσιμα δημόσια καθήκοντα και όχι ως ιδιωτικές επιλογές.

Η αρχή της ατομικής σωματικής αυτονομίας θα αποδομηθεί συστηματικά και θα απονομιμοποιηθεί. Οι αποφάσεις σχετικά με ιατρικές παρεμβάσεις, ιδίως εμβολιασμούς που προωθούνται από το κράτος ή καινοτόμες θεραπείες, θα παρουσιάζονται ως πολιτικές ευθύνες απαραίτητες για τη συλλογική ευημερία και τη δημόσια ασφάλεια. Η αντίσταση ή η αμφισβήτηση των επίσημων ιατρικών οδηγιών θα στιγματίζεται κοινωνικά, θα λογοκρίνεται επιθετικά και ενδεχομένως θα αντιμετωπίζεται με αυστηρά τιμωρητικά μέτρα (π.χ. απώλεια εργασίας, περιορισμένη πρόσβαση στην κοινωνία), καθιστώντας έτσι το κράτος ως τον απόλυτο διαιτητή της ατομικής υγείας και της σωματικής ακεραιότητας.

Πρωτόκολλο 34: Περιβαλλοντικοί Περιορισμοί

Στόχος: Η λεπτομερής ρύθμιση της ατομικής και βιομηχανικής δραστηριότητας με το πρόσχημα της οικολογικής διατήρησης, περιορίζοντας έτσι την ελευθερία, επιβάλλοντας την έλλειψη και επηρεάζοντας ενδεχομένως τα δημογραφικά αποτελέσματα.

Αυστηροί περιβαλλοντικοί κανονισμοί, που δικαιολογούνται από αφηγήσεις για την οικολογική κρίση και την αναγκαιότητα της «βιωσιμότητας», θα εφαρμοστούν για τον έλεγχο της κατανάλωσης πόρων (ενέργεια, νερό, τρόφιμα, υλικά), τον καθορισμό των μεθόδων παραγωγής, τον περιορισμό της κινητικότητας (π.χ. μέσω των εννοιών της «πόλης των 15 λεπτών» ή των περιορισμών στις μετακινήσεις), την τροποποίηση του τρόπου ζωής των ατόμων (π.χ. διατροφικοί περιορισμοί) και τον έλεγχο της χρήσης γης. Αυτό το πλαίσιο επιτρέπει τον περιορισμό, την επιβολή τιμωρητικών φόρων σε δραστηριότητες που δεν ευνοούνται και τον ευρύ περιορισμό των οικονομικών και προσωπικών ελευθεριών. Αυτά τα μέτρα μπορούν επίσης να προσαρμοστούν ώστε να δημιουργήσουν συνθήκες λιγότερο ευνοϊκές για την αύξηση του πληθυσμού ή να θέσουν επιλεκτικά σε μειονεκτική θέση ορισμένους πληθυσμούς, ευθυγραμμίζοντας τους στόχους της αποπληθυσμού.

ΜΕΡΟΣ VII: Η ΚΟΡΥΦΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΡΧΙΑΣ

Πρωτόκολλο 35: Ιδεολογία της Κυβερνώσας Ελίτ

Στόχος: Να εξασφαλιστεί η ακλόνητη δέσμευση, η εσωτερική συνοχή και η ηθική αιτιολόγηση της κυρίαρχης τάξης για τις ενέργειές της.

Οι βασικοί αρχιτέκτονες και εκτελεστές αυτής της κυριαρχίας πρέπει να έχουν υποστεί ενδελεχή κατήχηση με μια ενοποιητική ιδεολογία που τους τοποθετεί ως μοναδικά προορισμένους ή κατάλληλους να κυβερνούν, δικαιολογώντας την απόλυτη εξουσία τους. Αυτή η ιδεολογία συνήθως προβάλλει την εγγενή ανωτερότητά τους (διανοητική, γενετική ή θεόσταλτη), τη μοναδική αντίληψή τους για το ιστορικό πεπρωμένο ή την ευεργετική αναγκαιότητά τους να καθοδηγούν μια ατελή και αυτοκαταστροφική ανθρωπότητα. Αυτό το πλαίσιο παρέχει ηθική απαλλαγή για πράξεις που θεωρούνται τυραννικές σύμφωνα με εξωτερικά πρότυπα και τροφοδοτεί την αμείλικτη, διαγενεακή επιδίωξή τους για απόλυτο έλεγχο.

Πρωτόκολλο 36: Συνεκτικότητα της Ελίτ μέσω Παραβατικής Συμπεριφοράς

Στόχος: Να συνδεθεί ο εσωτερικός κύκλος των κυβερνώντων στελεχών μέσω μηχανισμών που εξασφαλίζουν απόλυτη πίστη, μυστικότητα και αποτρέπουν την αποστασία.

Πέρα από την κοινή ιδεολογία, τα ανώτατα κλιμάκια της ελίτ που ασκεί τον έλεγχο θα ενοποιηθούν μέσω της συμμετοχής σε βαθιά συμβιβαστικά, μυστικά ή παραβατικά τελετουργικά και δραστηριότητες. Αυτές οι πρακτικές, που ενδεχομένως περιλαμβάνουν εσωτεριστικές λατρείες, αποκλίνουσες σεξουαλικές πρακτικές (όπως η παιδοφιλία για να εξασφαλιστεί η μέγιστη επιρροή και ψυχολογική τραυματική εμπειρία) ή άλλες πράξεις που παραβιάζουν θεμελιώδη κοινωνικά ταμπού, δημιουργούν αδιάσπαστους δεσμούς κοινής ενοχής, αμοιβαίας ευπάθειας και συλλογικής μυστικότητας. Όσοι μυούνται σε τέτοιους κύκλους δεσμεύονται αμετάκλητα με την ομάδα και την ατζέντα της, καθώς η αποκάλυψη θα σήμαινε προσωπική και κοινωνική καταστροφή. Αυτό εξασφαλίζει ένα επίπεδο πίστης και αδίστακτης αφοσίωσης που υπερβαίνει κατά πολύ αυτό που μπορεί να επιτευχθεί μέσω απλής ιδεολογικής πεποίθησης ή υλικής ανταμοιβής.

Πρωτόκολλο 37: Ενιαία Παγκόσμια Τάξη

Στόχος: Η δημιουργία μιας ενιαίας, παγκόσμιας κυβερνητικής αρχής και ενός εναρμονισμένου παγκόσμιου κοινωνικού συστήματος, που θα καταστήσει την εθνική κυριαρχία και την πολιτισμική πολυμορφία απομεινάρια μιας εποχής που έχει πλέον ξεπεραστεί.

Ο τελικός διαρθρωτικός στόχος είναι η ίδρυση μιας ανοιχτής και πανταχού παρούσας παγκόσμιας κυβέρνησης. Αυτή η αρχή θα αντικαταστήσει όλους τους προηγούμενους εθνικούς νόμους και θα ασκεί απόλυτη, αδιαμφισβήτητη κυριαρχία σε όλους τους σημαντικούς τομείς της παγκόσμιας πολιτικής. Οι εθνικές ταυτότητες θα ενσωματωθούν σε μια καθολική παγκόσμια ιθαγένεια. Ένα ενιαίο παγκόσμιο νόμισμα, ένα ενοποιημένο νομικό πλαίσιο, ένα παγκοσμιοποιημένο εκπαιδευτικό σύστημα και μια κεντρικά διοικούμενη παγκόσμια οικονομία θα εξασφαλίσουν την πλήρη ενοποίηση και εναρμόνιση της ανθρώπινης κοινωνίας υπό την καθοδήγηση της κεντρικής εξουσίας.

Πρωτόκολλο 38: Έλεγχος του Πληθυσμού

Στόχος: Να διασφαλιστεί ότι το επίπεδο του παγκόσμιου πληθυσμού και τα δημογραφικά του χαρακτηριστικά ευθυγραμμίζονται με ακρίβεια με την ικανότητα των πόρων του πλανήτη (όπως ορίζεται και ελέγχεται από την ελίτ) και τις απαιτήσεις μακροπρόθεσμης σταθερότητας της νέας παγκόσμιας τάξης.

Το μέγεθος και η σύνθεση του παγκόσμιου πληθυσμού θα αντιμετωπίζονται ως μεταβλητές που υπόκεινται σε σχολαστική, επιστημονική διαχείριση. Θα εφαρμοστούν πολιτικές που αποσκοπούν στην επηρεασμό των ποσοστών γονιμότητας (με πρωταρχικό στόχο τη δραστική μείωση), στον έλεγχο των μεταναστευτικών ροών και στην ενδεχόμενη μείωση του συνολικού πληθυσμού μέσω διαφόρων άμεσων και έμμεσων μέσων. Τα μέσα αυτά μπορεί να περιλαμβάνουν την προώθηση της γενικευμένης υπογονιμότητας (μέσω περιβαλλοντικών τοξινών ή χειραγωγημένων ιατρικών παρεμβάσεων), τεχνητές λιμοκτονίες, ελεγχόμενες πανδημίες με υψηλή θνησιμότητα σε συγκεκριμένες ομάδες, καθώς και τη δημιουργία κοινωνικοοικονομικών συνθηκών που καθιστούν αδύνατη τη διατήρηση πολυμελών οικογενειών. Ένας σημαντικά μικρότερος, ευκολότερα διαχειρίσιμος παγκόσμιος πληθυσμός θεωρείται απαραίτητος για τη διατήρηση του μακροπρόθεσμου, αδιαμφισβήτητου ελέγχου και της βιωσιμότητας της κυριαρχίας της ελίτ επί των πλανητικών πόρων.

Δικτυογραφία:

The Protocols of Modern Enslavement - by Count Metalmind

https://countmetalmind.substack.com/p/the-protocols-of-modern-enslavement 

Χάπια

Γράφει ο Τηλεγραφητής Μετώπου 

 

Αρθρο του Joshua Stylman 

 

Χάπια για να ξυπνάς, χάπια για να κοιμάσαι

Χάπια, χάπια, χάπια κάθε μέρα της εβδομάδας

Χάπια για να περπατάς, χάπια για να σκέφτεσαι

Χάπια, χάπια, χάπια για όλη την οικογένεια

Άσμα της Annie Clark / St. Vincent, “Pills”

 

Ο κόσμος τρελάθηκε, ή απλώς όλοι είναι υπό επήρεια; Κοιτάζω γύρω μου και ειλικρινά δεν μπορώ πια να ξεχωρίσω.

 

Το παιδί σου δεν κάθεται ήσυχο, και ο γιατρός γράφει συνταγή πριν ρωτήσει τι τρώει ή πόσες ώρες καρφώνεται στην οθόνη. Δεν είναι άρρωστο. Είναι ένα επτάχρονο αγόρι.

 

Του φίλου σου δεν του σηκώνεται, οπότε απλώνει το χέρι στο μπλε χαπάκι αντί να αφήσει κάτω την μπύρα και τα πατατάκια. Η κουνιάδα σου θέλει κορμί influencer, οπότε κάνει ένεση στον αδύναμο εαυτό της, που την οδηγεί στην πραγματικότητα σε μια διαφορετική μορφή αρρώστιας. Άλλη αρρώστια, με την εμφάνιση της πειθαρχίας.

 

Δεν κοιμάσαι; Ambien. Άγχος; Xanax. Λυπημένος για πάνω από μια εβδομάδα; Αντικαταθλιπτικό. Απλή υπόθεση: ένα δεκαπεντάλεπτο ραντεβού, συνταγή στο χέρι πριν προλάβεις να τελειώσεις τη φράση σου.

 

Και οι διαφημίσεις; Είκοσι δευτερόλεπτα με ένα ζευγάρι χέρι-χέρι σε λιβάδι, υπό την επήρεια ενός “μυοχαλαρωτικού”, και μετά σαράντα δευτερόλεπτα με έναν ψίθυρο που απαριθμεί τις παρενέργειες, που το φάρμακο μπορεί να σε βλάψει ή να σε σκοτώσει. Εγκεφαλικό. Τάσεις αυτοκτονίας. Αιφνίδιος θάνατος. Ρωτήστε τον γιατρό σας. Και ο κόσμος... τον ρωτάει !

 

Ήμουν εικοσιεννεάχρονος όταν επισκέφτηκα τον οικογενειακό μου γιατρό στην Βασ. Σοφίας. Από εκείνους τους αξιόπιστους γιατρούς με λίστα αναμονής ενός μηνός. Πήγα για ρουτίνα και αιματολογικές εξετάσεις. Μου είπε ότι η χοληστερόλη μου ήταν "οριακά υψηλή." Αυτό ήταν χρόνια πριν μάθω ότι το μεγαλύτερο μέρος της συζήτησης γύρω από τη χοληστερόλη είναι μια καμπάνια μάρκετινγκ της φαρμακοβιομηχανίας που παίζει θέατρο με ιατρική ποδιά.

Από τότε απλώς εμπιστευόμουν τον άνθρωπο.

 

Ρώτησα τι να κάνω.

Πάρε αυτό το χάπι, μου είπε.

Ρώτησα για πόσο καιρό.

Για όλη σου τη ζωή, είπε. Με το οικογενειακό σου ιστορικό, δεν μπορούμε να ρισκάρουμε.

 

Ο πατέρας μου είχε αρχίσει να καπνίζει στα τριάντα του για να αντέξει το στρες μιας προϋπάρχουσας πάθησης. Τέσσερα πακέτα Marlboro Red την ημέρα. Μετά από αρκετά εμφράγματα, τελικά τον σκότωσε.

 

Αυτό ήταν το οικογενειακό ιστορικό στο οποίο αναφερόταν ο γιατρός μου.

Ρώτησα το όνομα του φαρμάκου. Είπε Lipitor. Μετά κοίταξα το σημειωματάριό του. Έγραφε Lipitor. Κοίταξα το στυλό στο χέρι του. Έγραφε επίσης Lipitor.

 

Βγήκα αργά από το δωμάτιο περπατώντας ανάποδα και δεν τον ξαναείδα ποτέ. Στην πραγματικότητα, σχεδόν σταμάτησα να πηγαίνω σε γιατρούς μετά από αυτό. Όχι από αρχή, τουλάχιστον όχι ακόμα. Απλώς από την αίσθηση ότι κάτι μέσα σε εκείνο το δωμάτιο δεν ήταν με το μέρος μου.

 

Οι γενικεύσεις έχουν τα όριά τους.

Για να είμαι δίκαιος, γνωρίζω μερικούς εξαιρετικούς γιατρούς που αξίζουν απόλυτη εμπιστοσύνη. Και φυσικά, πολλοί άνθρωποι μπαίνουν σε ένα ιατρείο επειδή είναι πραγματικά άρρωστοι και το σωστό φάρμακο μπορεί να τους ωφελήσει.

 

Για τους υπόλοιπους μιλάω. Κάποιος μπαίνει κουρασμένος. Ή λίγο αφηρημένος. Λίγο λυπημένος τον Φεβρουάριο. Ένα παιδί που σουλατσάρει ή μια γυναίκα που έχει γίνει πιο σιωπηλή από ότι συνήθιζε. Δεν υπάρχει αρρώστια, υπάρχει ζωή. Και το σύστημα που κάποτε βοηθούσε να ξεχωρίσουμε τη μια από την άλλη, τώρα μετατρέπει τη ζωή σε φαρμακευτική συνδρομή.

 

Και το ένα φέρνει το άλλο. Το αντικαταθλιπτικό σε ισοπεδώνει, οπότε προσθέτουν διεγερτικό για να σε ξυπνήσουν. Το διεγερτικό σε ανεβάζει πολύ, οπότε προσθέτουν αγχολυτικό για να σε ηρεμήσουν. Το αγχολυτικό καταστρέφει τον ύπνο σου, οπότε προσθέτουν Ambien. Κάθε νέα συνταγή θεραπεύει την παρενέργεια της προηγούμενης. Κάποια στιγμή παύεις να είσαι ο ασθενής και γίνεσαι ο ίδιος η παρενέργεια.

 

Πολλά από αυτά τα φάρμακα μελετήθηκαν για μερικές εβδομάδες και μετά συνταγογραφήθηκαν για δεκαετίες. Δεν υπάρχει έξοδος επειδή η είσοδος δεν χτίστηκε ποτέ για τόσο μακρά διαδρομή. Προσπάθησε να σταματήσεις το αντικαταθλιπτικό και θα ανακαλύψεις ότι ο εγκέφαλός σου έχει ανασχηματιστεί γύρω από αυτό. Προσπάθησε να σταματήσεις το αγχολυτικό και μπορεί να πάθεις επιληπτική κρίση. Η συνταγή ανανεώνεται μόνη της, είτε φεύγεις είτε μένεις.

 

Η γυναίκα σου συμφωνεί. Η μητέρα σου συμφωνεί. Ο αδερφός σου συμφωνεί. Ο γιατρός σπούδασε γι’ αυτό. Πρέπει να τον ακούς. Τι, νομίζεις ότι ξέρεις καλύτερα; Το δίπλωμα δεν κρέμεται πια μόνο στον τοίχο. Είναι μέσα σε κάθε κουβέντα που κάνεις με τους ανθρώπους που σε αγαπούν.

 

“Δεν θα του μιλήσω αν δεν πάρει τα φάρμακά του.”

 

Κοιτάζω γύρω μου τους ανθρώπους που αγαπώ και δεν είμαι πάντα σίγουρος με ποιον μιλάω πια. Οι μισοί από αυτούς φαίνεται να είναι υπό επήρεια. Πιο ήπιοι από ότι ήταν. Πιο μακριά, ειδικά στα μάτια. Μου λείπουν και στέκονται ακριβώς μπροστά μου.

 

Το σώμα σου έστειλε ένα σήμα και αυτοί το διέγνωσαν από μακριά. Εκείνο το επτάχρονο παιδί δεν πρόλαβε καν να αναπτύξει ένα τέτοιο σήμα εξαρχής.

 

Η επιστροφή στον εαυτό σου δεν ξεκινά με το να σταματήσεις το χάπι. Ξεκινά με το να εμπιστευτείς ξανά τα σήματα του εαυτού σου.

 

Το άρθρο το πιάνω. Ο Stylman περιγράφει αυτό που ο Ivan Illich είχε ονομάσει "ιατρογένεση" (iatrogenesis) τη δεκαετία του '70: το σύστημα υγείας παράγει την ίδια την αρρώστια που υποτίθεται θεραπεύει.

 

Η κεντρική παρατήρηση που αξίζει: δεν είναι ότι τα φάρμακα είναι κακά. Είναι ότι μετατράπηκε η κανονικότητα της ζωής (ανησυχία, λύπη, ατασθαλία παιδιού) σε διαγνώσιμη "πάθηση" που απαιτεί συνταγή. Η διαφορά ανάμεσα σε σύμπτωμα και αιτία χάθηκε στο δρόμο.

 

Στο άρθρο περιγράφεται με προσωπικές εικόνες, ό,τι ο Ivan Illich είχε κατονομάσει θεωρητικά ήδη από το 1975 στο “Limits to Medicine - Medical Nemesis”: ιατρογένεση (iatrogenesis). Το σύστημα υγείας παράγει την ίδια -ή άλλη- αρρώστια που υποτίθεται θεραπεύει, λόγω “δομικής λογικής”... κέρδους και εξουσιασμού. Ο Illich διακρίνει τρία επίπεδα:

 

Κλινική ιατρογένεση: φάρμακο/χειρούργηση προκαλούν βλάβη, παρενέργειες, νοσοκομειακές λοιμώξεις, υπερδιάγνωση.

 

Κοινωνική ιατρογένεση: η ιατρικοποίηση της καθημερινής ζωής. Η γέννα, ο θάνατος, η λύπη, η γήρανση γίνονται "παθολογίες" που χρειάζονται ειδικό. Ο άνθρωπος χάνει την ικανότητα να διαχειριστεί τη δική του βιολογία.

 

Δομική/πολιτισμική ιατρογένεση: το βαθύτερο. Το σύστημα καταστρέφει την ικανότητα του ανθρώπου να υποφέρει, να εγκαρτερήσει τα γεράματα και να πεθάνει με αξιοπρέπεια, χωρίς χυδαίο μεσολαβητή. Εξάρτηση από θεσμό αντί αυτονομία.

 

Ο Illich έχει ολόκληρη σειρά βιβλίων: "Deschooling Society" για την εκπαίδευση, "Tools for Conviviality" για τη βιομηχανική εξάρτηση γενικά. Η ιατρογένεση ήταν το πιο εύγλωττο παράδειγμα, όχι η μόνη εφαρμογή. Στα υπόλοιπα έργα του επεκτείνει την η λογική της ιατρογένεσης στην εκπαίδευση, τη νομική, την ψυχολογία.

 

Παντού όπου ο θεσμός αντικαθιστά την προσωπική ικανότητα και μετά χρεώνει στον “πελάτη” την εξάρτηση που ο ίδιος δημιούργησε.

 

Η κεντρική παρατήρηση που αξίζει να κρατηθεί, στο πεδίο της Ιατρικής και Φαρμακολογίας: Τα φάρμακα μετέτρεψαν τα φαινόμενα της ζωής, ανησυχία, λύπη, ατασθαλία παιδιού, σε “διαγνώσιμη κανονική πάθηση” που απαιτεί συνταγή.

 

Η διαφορά ανάμεσα σε σύμπτωμα και αιτία χάθηκε στο δρόμο. Και μαζί της, η ικανότητα του ατόμου να εμπιστεύεται το ίδιο του το σώμα ως πηγή πληροφορίας.

Το εθνικό μας χρέος για την διεθνή αναγνώριση της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου!

Γράφει ο Νικόλαος Ταμουρίδης

 

«Εάν τα παρεληλυθότα μνημονεύεις, άμεινον περί των μελλόντων βουλεύσει», διατρανώνει ο αρχαίος ρήτορας Ισοκράτης, δηλαδή «Αν θυμάσαι τα περασμένα, ξέρεις να αντιμετωπίζεις καλύτερα το μέλλον».

 

Δεν ξεχνάμε λοιπόν! Έχουμε χρέος! Εθνικό χρέος! Θυμόμαστε την τραγωδία του αφανισμού των 353.000 προγόνων μας από τους Τούρκους τον περασμένο αιώνα και αγωνιζόμαστε ο κάθε ένας ξεχωριστά και όλοι μαζί για την διεθνή αναγνώριση του εγκλήματος της Γενοκτονίας.

 

Έχουμε χρέος να θυμόμαστε ότι:

 

Σύμφωνα με τον νομικό ορισμό που αναγράφεται στο άρθρο 2 της σχετικής συνθήκης των Ηνωμένων Εθνών από το έτος 1948, Γενοκτονία σημαίνει μεθοδική εξολόθρευση, ολική ή μερική, μιας εθνικής, φυλετικής ή θρησκευτικής ομάδας, σκοτώνοντας ή προκαλώντας σοβαρή φυσική ή πνευματική βλάβη ή προκαλώντας συνθήκες για την φυσική εξόντωση μελών της ομάδας αυτής. Πρόκειται για ένα πρωτογενές έγκλημα, το οποίο δεν έχει συνάρτηση με πολεμικές συγκρούσεις.

 

Έχουμε χρέος να θυμόμαστε ότι:

 

-Όσα έγιναν στον Πόντο την εποχή εκείνη, ήταν αποτέλεσμα της απόφασης των Τούρκων σωβινιστών για επίλυση του εθνικού προβλήματος της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, με τη φυσική εξαφάνιση των γηγενών εθνοτήτων, δηλαδή με τις γενοκτονίες των χριστιανικών λαών, Ελλήνων, Αρμενίων και Ασσυρίων, καθώς και με τη βίαιη τουρκοποίηση των μουσουλμανικών εθνοτήτων.

 

-Ειδικότερα για τους Έλληνες, ήταν μια σκόπιμη εγκληματική εξόντωση των Ελληνικών χριστιανικών πληθυσμών της Μ. Ασίας, ήτοι της Ιωνίας, της Καππαδοκίας, του Πόντου, της Βιθυνίας και της Ανατ. Θράκης. Η εξόντωση αυτή που έλαβε χώρα κυρίως από το 1913 μέχρι το 1924, έγινε από τους μηχανισμούς των ακραίων εθνικιστών Νεότουρκων του Μουσταφά Κεμάλ.

 

Έχουμε χρέος να θυμόμαστε ότι:

 

-Η προσπάθεια αφανισμού των χριστιανών της περιοχής του Πόντου είχε αρχίσει από το 1911, με απόφαση που πήραν οι Νεότουρκοι σε συνέδριό τους στη Θεσσαλονίκη και σύνθημα «να ξεριζώσουν τα άγρια χόρτα», δηλ. να εξοντώσουν τους Χριστιανούς της οθωμανικής επικράτειας.

 

-Η λυσσαλέα εκστρατεία γιγαντώθηκε από το έτος 1916, οπότε και σταδιακά δημιουργήθηκε και το αντάρτικο κίνημα των Ποντίων με αποκλειστικό κίνητρο τη σωτηρία τους. Το ποντιακό αντάρτικο, που είχε το χαρακτήρα της εθνικής αντίστασης, έδρασε κυρίως στο δυτικό Πόντο, αλλά και στον ανατολικό περισσότερο στην περιοχή της Σάντας, και έγραψε νέες σελίδες ηρωισμού της Ελληνικής αντίστασης.

 

-Η σκληρότερη φάση της γενοκτονικής εκστρατείας άρχισε στις 19 Μαΐου 1919, με την αποβίβαση του Μουσταφά Κεμάλ στη Σαμψούντα, με άδεια του Σουλτάνου, και κράτησε μέχρι το 1923. Με την υποστήριξη 2 Σωμάτων Στρατού, της Σεβάστειας και του Ερζερούμ, όπως ο ίδιος ο Κεμάλ είπε σε ομιλία του αργότερα, και τη βοήθεια τούρκων αιμοσταγών τσετέδων (ανταρτών-ληστών), άρχισε το φοβερό έργο του.

 

Έχουμε χρέος να θυμόμαστε ότι:

 

Η Γενοκτονία σταδιακά περιελάμβανε όλες τις απάνθρωπες μεθόδους που θα μπορούσαν να επινοήσουν οι βάρβαροι Τούρκοι, όπως:

 

-εκφοβισμούς και απειλές, καταστροφές, λεηλασίες, οικονομικούς αποκλεισμούς και ιδιότυπη ασφυκτική φορολόγηση,

-στρατολόγηση των νέων Ελλήνων και αποστολή σε πολεμικές συγκρούσεις ή σε καταναγκαστικά έργα,

-επιχειρήσεις μαζικών εκτοπισμών στα βάθη της Μ. Ασίας, στα γνωστά «τάγματα εργασίας», όπου ελάχιστοι επέζησαν,

-εκκενώσεις και πυρπολήσεις ολόκληρων πόλεων και χωριών, λυσσαλέες καταστροφές εκκλησιών και μοναστηριών,

-εκτελέσεις επιφανών ποντίων, βουλευτών, τραπεζιτών, δασκάλων, παπάδων, δημοσιογράφων,

-αρπαγές και βιασμούς γυναικών, αρπαγές και σφαγές μικρών παιδιών,

-και απάνθρωπους ομαδικούς εξισλαμισμούς.

 

Έχουμε χρέος να θυμόμαστε ότι:

 

-Τον επίλογο της γενοκτονίας ακολουθεί η μοναδική στην παγκόσμια ιστορία ρύθμιση από μια συνθήκη ειρήνης, τη συνθήκη της Λωζάνης το 1923, και η επιβολή από τη διεθνή κοινότητα της υποχρεωτικής ανταλλαγής εκατομμυρίων ανθρώπων, πληθυσμών δηλαδή όχι κάποιων συγκεκριμένων περιοχών, αλλά ολόκληρων χωρών. Έτσι οι πρόγονοί μας ξεριζώθηκαν από τις προαιώνιες εστίες τους και μεταφέρθηκαν αναγκαστικά σε μια νέα πατρίδα.

 

-Πριν την ανταλλαγή στον Πόντο υπήρχαν περισσότερα από 1000 Ελληνικά σχολεία με πάνω από 1200 δασκάλους και 76.000 περίπου μαθητές και μαθήτριες. Ακόμη υπήρχαν 1.130 ναοί, 22 μοναστήρια και πάνω από 1600 παρεκκλήσια με 1.500 κληρικούς. Επιπλέον τράπεζες ελληνικών συμφερόντων, εφημερίδες, σύλλογοι, αδελφότητες, θέατρο, αθλητισμός, και γενικά μια απόλυτα ακμάζουσα Ελληνική κοινότητα.

 

Έχουμε χρέος να θυμόμαστε ότι:

 

-Η Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου δεν είναι μεμονωμένο γεγονός. Αποτελεί τμήμα της Γενοκτονίας των Ελλήνων της Ανατολής, που έλαβε χώρα κυρίως σε τρεις περιοχές, στην Μ. Ασία, στον Πόντο και στην Ανατολική Θράκη.

 

-Οι μέγιστες εκτιμήσεις για τις ανθρώπινες απώλειες την προαναφερθείσα περίοδο φτάνουν, κατά ορισμένους μελετητές τους 1.250.000 Έλληνες χριστιανούς. Σημειωτέον ότι, κατά τα τέλη του Α’ Παγκοσμίου Πολέμου (1918), στην σημερινή Τουρκία υπήρχαν περίπου 3.000.000 Έλληνες, ήτοι στην Μ. Ασία (Ιωνία-Βιθυνία-εσωτερικό) και Καππαδοκία 1.700.000, στην Ανατ. Θράκη και Κωνσταντινούπολη 730.000, στον Πόντο 500.000 και στη Ν. Τουρκία-Άδανα 70.000.

 

-Οι Τούρκοι έκαναν και άλλες γενοκτονίες, αυτές των Αρμενίων με 1.500.000 θύματα και των Ασσυρίων με 750.000 θύματα και δεν έχουν ενδοιασμούς να συνεχίσουν την γενοκτονική τους δράση εναντίον λαών που τους εμποδίζουν στην επίτευξη των οραμάτων τους.

 

Έχουμε χρέος να θυμόμαστε ότι:

 

-Επιβάλλεται να μεταδώσουμε την ιστορική αλήθεια στις νέες γενιές και επιπλέον να ενημερώνουμε όλους, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, για την τραγωδία του Ποντιακού Ελληνισμού. Το οφείλουμε στη μνήμη αυτών που θυσιάστηκαν για την διατήρηση της εθνικής τους ταυτότητας και επιπλέον γιατί «λαός που ξεχνά την ιστορία του είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει»!

 

-Τα εγκλήματα, και ιδιαίτερα αυτά κατά της ανθρωπότητας, πρέπει να τιμωρούνται σκληρά! Τα εγκλήματα των Γενοκτονιών που διέπραξαν οι Τούρκοι έπρεπε να είχαν τιμωρηθεί από την διεθνή κοινότητα. Χωρίς τιμωρία, κατά κανόνα, τα εγκλήματα επαναλαμβάνονται.

 

-Η πολιτεία, το ελληνικό κράτος οφείλει να αναλάβει την ευθύνη προβολής διεθνώς της Γενοκτονίας των Ελλήνων Πόντου, αλλά και των Ελλήνων γενικά της Ανατολής. Να ενημερώσει όλους τους Έλληνες, να οργανώσει, να χρηματοδοτήσει και να διεθνοποιήσει κατάλληλα το θέμα, για να αναγκαστεί η Τουρκία να αναγνωρίσει τα εγκλήματά της και να ζητήσει συγγνώμη!

 

Αποτελεί εθνικό μας χρέος! Δεν ξεχνάμε! Αγωνιζόμαστε!

 

-Η διεθνής αναγνώριση της γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου είναι αδιαπραγμάτευτη και επιβάλλεται να αποτελεί τον πιο βασικό στόχο όλων μας!

 

-Εμείς, οι απόγονοι των γενοκτονηθέντων στον Ελληνικό Πόντο, σαν ελάχιστο φόρο τιμής, υποσχόμαστε να μην ξεχάσουμε ποτέ την Γενοκτονία και να αγωνιζόμαστε για την διεθνή αναγνώρισή της!

 

«Ποντίαν μνήμην πανδαμάτωρ ουκ αμαυρώσει χρόνος»!

 

Νικόλαος Ταμουρίδης 

Αντγος (ε.α)-Επίτιμος Α' Υπαρχηγός ΓΕΣ (με καταγωγή από τη Νικόπολη Κερασούντος Πόντου)

Η παρωδία μιας «Οδύσσειας»: O Νόλαν, η Ωραία Ελένη από την Κένυα και ο woke Αχιλλέας

Το Hollywood επιμένει να «ξαναγράφει» τα ομηρικά Έπη στα πρότυπα της νεοταξικής ατζέντας και να παραχαράζει κάθε διαχρονικό σύμβολο του δυτικού πολιτισμού

 

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης

 

Η νοσηρή βιομηχανία του Hollywood εξακολουθεί με κάθε ευκαιρία να ατιμάζει τα ορόσημα του πολιτισμού μας, μετασχηματίζοντας την ιστορία σε ένα χαοτικό συνονθύλευμα προπαγάνδας. Όλα τα αρχέτυπα πρέπει να αντικατασταθούν από κακέκτυπα, όλα τα διαχρονικά σύμβολα να αλλαχτούν με σκύβαλα.

 

Η Οδύσσεια του Ομήρου είναι το πιο εξαίσιο μυθολογικό αριστούργημα που έχει γραφτεί στους αιώνες και η Δύση χρωστά μόνο απεριόριστο σεβασμό σε αυτό το αρχαιοελληνικό στολίδι που θεμελίωσε τη παγκόσμια λογοτεχνία. Κι όμως η πολυδιαφημισμένη ταινία του Κρίστοφερ Νόλαν, ετοιμάζεται να ατιμάσει τον τάφο του αρχαίου ποιητή όπως – ορθώς παρατήρησε – ο Έλον Μασκ.

 

Η επιλογή της Κενυάτισσας Λουπίτα Νιόνγκο για το ρόλο της Ωραίας Ελένης και της Κλυταιμνήστρας, όπως και η αναφερόμενη επιλογή της τρανς ηθοποιού Έλλιοτ Πέιτζ (η οποία έχει προβεί σε αλλαγή φύλου από γυναίκα σε «άνδρα») για τον ρόλο του Αχιλλέα, επιβεβαιώνει για ακόμη μια φορά ότι η Νέα Τάξη Πραγμάτων δεν πρόκειται να σταματήσει αν δεν ισοπεδωθούν τελείως οι κοινές σταθερές της ανθρωπότητας. Αν δεν επαναπρογραμματιστεί πλήρως η αντίληψη του κόσμου για την αλήθεια και το ψέμα, το καλό και το κακό, την αρετή και την κακία, το δίκαιο και το άδικο.

 

Από το 2024 η εωσφορική φάμπρικα των βραβείων Όσκαρ (AMPAS), έχει επιβάλλει υποχρεωτικά «πρότυπα συμπερίληψης» για να μπορεί μια ταινία να διεκδικήσει το Όσκαρ καλύτερης ταινίας. Αυτά τα πρότυπα υποχρεώνουν τον παραγωγό της ταινίας να έχει τουλάχιστον έναν πρωταγωνιστή «από υποεκπροσωπούμενη φυλετική ή εθνοτική ομάδα» και το 30% των δευτερευόντων ρόλων να αποτελείται από γυναίκες, ΛΟΑΤΚΙ+ ή υποεκπροσωπούμενες φυλές. Επίσης η κεντρική θεματολογία πρέπει να συνδέεται με ένα από αυτά τα πρόσωπα. Αν αυτό δεν είναι χειραγώγηση της τέχνης και μετατροπή της σε λίστα προσηλυτισμού, τότε τι είναι;

 

Η AMPAS δίνει και την εναλλακτική δυνατότητα στους παραγωγούς να προσλάβουν τα παραπάνω άτομα στο τεχνικό προσωπικό αντί στο καστ των ηθοποιών (με δύο ηγετικές θέσεις στο κινηματογραφικό συνεργείο και 30% ποσόστωση στο λοιπό προσωπικό), αλλά φαίνεται ότι ο Κρίστοφερ Νόλαν προτίμησε να προσκυνήσει δημόσια τη woke ατζέντα και να τη διαλαλήσει στις κινηματογραφικές αίθουσες όλου του πλανήτη.

 

Το παράδειγμα της Ελλάδας και το παράδειγμα της Αιγύπτου

 

Μετά από τόσα χρόνια συστηματικού «βιασμού» των στερεοτύπων, ουδείς έχει διάθεση να ξαναρχίσει την ανόητη συζήτηση για τα… ανύπαρκτα όρια της «τέχνης», παρά μόνο όσοι έχουν προσωπικό συμφέρον να τη βανδαλίζουν. Και το χειρότερο; Την ώρα που άλλα κράτη που σέβονται την ιστορία τους ξεσηκώνουν «θύελλα» για κάθε κινηματογραφικό έκτρωμα που την ατιμάζει, το ελληνικό κράτος ενέκρινε επιστροφή 6,5 εκατομμυρίων ευρώ (cash rebate) στην «Οδύσσεια» του Κρίστοφερ Νόλαν, ώστε ο Άγγλος σκηνοθέτης να παρουσιάζει ότι οι Έλληνες εκστράτευσαν στην Τροία για μια έγχρωμη γυναίκα από την Κένυα. Και ότι ο Αχιλλέας ήταν μια απομίμηση ανδρός, αντί για τον πανίσχυρο και ρωμαλέο ήρωα που περιγράφει ο Όμηρος.

 

Η μομφή δεν είναι διόλου ζήτημα διακρίσεων, αλλά θέμα ιστορικής ευθύνης απέναντι στο αξεπέραστο πόνημα του Ομήρου, αλλά και ορθής απόδοσης του ελληνικού πολιτισμού στη μεγάλη οθόνη. Ένας σοβαρός σκηνοθέτης που ασφαλίζεται με εκατομμύρια δολάρια για τα πνευματικά του δικαιώματα, δεν μπορεί να ποδοπατά το πνεύμα του δημιουργού στον οποίο βασίζεται η ταινία του. Ας ονόμαζε το έργο του «Παρωδία Οδύσσειας» ο Νόλαν και τουλάχιστον έτσι θα ήταν πιο τίμιο. Άλλωστε το αρχαιοελληνικό πνεύμα μπορεί να είναι γέννημα της ένδοξης ιστορίας μας, αλλά είναι κληρονόμημα ολόκληρου του κόσμου και αυτό θα έπρεπε να πολλαπλασιάζει τις ευθύνες μας για την υπεράσπισή του.

 

Όταν πριν τρία χρόνια μια παραγωγή του Netflix παρουσίασε την αρχαία Ελληνίδα βασίλισσα Κλεοπάτρα ως έγχρωμη, το υπουργείο Αρχαιοτήτων της Αιγύπτου προέβη σε ανακοίνωση διαμαρτυρίας, οι Αιγύπτιοι αρχαιολόγοι ξεσηκώθηκαν, νομικοί και δικηγόροι προχώρησαν σε μηνύσεις, το ζήτημα έφτασε στη Βουλή και το αιγυπτιακό κράτος γύρισε ντοκιμαντέρ υψηλού προϋπολογισμού για να αποκαταστήσει την ιστορική αλήθεια. Την ίδια στιγμή το ελληνικό κράτος δημοπρατεί την ιστορία μας, σε όποιον προσφέρει τα περισσότερα για να την κουρελιάζει.

 

Για μια νέα γενιά που εν πολλοίς δεν έχει διαβάσει ποτέ Όμηρο, τα ομηρικά έπη «γράφονται» από την αρχή στο σινεμά, ως εγχειρίδια παραχάραξης, γκλομπαλισμού και λοατκισμού. Η αρχαιοελληνική γραμματεία δίνει τη θέση της σε ένα τερατούργημα συγχυσμένων εννοιών, σφετερισμένων συμβόλων και ετερόφωτης προπαγάνδας. Κάθε ιστορία τιμής, ρώμης, ανδρείας, καρτερίας και αγάπης για την πατρίδα (ο νόστος του Οδυσσέα), πρέπει να μείνει ένα κούφιο κέλυφος με νεωτεριστικά συνθήματα.

 

Απέναντι σε τέτοια τοξικά θεάματα, το λιγότερο που μπορεί να κάνει ένας Έλληνας που σέβεται την κληρονομιά του, είναι μια κενή θέση στον κινηματογράφο και ένα προσπέρασμα στην τηλεόραση, κλείνοντας τα αυτιά μας στις νεοταξικές «σειρήνες», παίρνοντας παράδειγμα από τον Οδυσσέα. Του Ομήρου. Όχι του Νόλαν…

 

πηγή 

Νομοθετώντας τη “Γαλάζια Πατρίδα” η Τουρκία κλείνει τον δρόμο σε συμφωνία

Γράφει η ΣΤΕΛΛΟΥ ΒΑΝΑ  

 

Η νέα νομοθετική πρωτοβουλία της Άγκυρας, κάθε άλλο παρά τεχνική ή γραφειοκρατική είναι: Στην πραγματικότητα αποτελεί μια υπολογισμένη κλιμάκωση από την Τουρκία. Η Τουρκία επιχειρεί ξανά να αναδιαμορφώσει τα θαλάσσια σύνορα της Ανατολικής Μεσογείου. Σύμφωνα με το Bloomberg, η Άγκυρα προετοιμάζει νόμο για να κατοχυρώσει τις διεκδικήσεις της σε μη οριοθετημένες θαλάσσιες ζώνες σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο που σύμφωνα με το Δίκαιο της Θάλασσας δεν της ανήκουν. 

 

Η προτεινόμενη νομοθεσία αναμένεται να ενσωματώσει το δόγμα της “Γαλάζιας Πατρίδας” (Mavi Vatan) στο τουρκικό δίκαιο, θεσμοθετώντας τις διεκδικήσεις της Άγκυρας, που επικαλύπτουν τις ΑΟΖ Ελλάδας και Κύπρου. Η “Γαλάζια Πατρίδα” προβάλλει μια ερμηνεία των θαλάσσιων συνόρων της Τουρκίας, η οποία έρχεται σε αντίθεση με ό, τι προβλέπει το Δίκαιο της Θάλασσας. Σε τηλεοπτικούς σταθμούς, στον Τύπο και στα κοινωνικά δίκτυα, ανώτατοι στρατιωτικοί, κυβερνητικά στελέχη, καθώς και στελέχη της αντιπολίτευσης, δημοσιογράφοι και αναλυτές προβάλλουν χάρτες της “Γαλάζιας Πατρίδας”, οδηγώντας πολλούς Τούρκους να πιστεύουν πως αυτό το αναθεωρητικό δόγμα αποτελεί, ήδη, διεθνώς αποδεκτή πραγματικότητα.

 

Η νέα αυτή νομοθετική πρωτοβουλία αποτελεί μια συνειδητή και υπολογισμένη κίνηση κλιμάκωσης από την πλευρά της Άγκυρας. Στόχος της είναι να αμφισβητήσει την περιφερειακή τάξη στην Ανατολική Μεσόγειο, να ασκήσει πίεση στα γειτονικά κράτη και να τοποθετήσει την Τουρκία ως κυρίαρχη ναυτική δύναμη ανάμεσα στην Ευρώπη και τη Μέση Ανατολή. Το χρονικό πλαίσιο αυτής της κίνησης επίσης δεν είναι τυχαίο.

 

Η Ανατολική Μεσόγειος είναι μία από τις πιο στρατιωτικοποιημένες και πολιτικά ασταθείς περιοχές της Ευρώπης. Η συνεχιζόμενη σύγκρουση στη Γάζα και τον Λίβανο, η αυξημένη ένταση μεταξύ Ισραήλ και Ιράν, η αστάθεια στη Συρία και ο ανταγωνισμός μεγάλων δυνάμεων, έχουν εντείνει τις περιφερειακές ανησυχίες. Με την προσπάθεια θεσμοθέτησης επεκτατικών θαλάσσιων διεκδικήσεων που συγκρούονται με το διεθνές δίκαιο, η Άγκυρα επιχειρεί να μετατρέψει παλιές διεκδικήσεις σε ενδεχόμενη αντιπαράθεση.

 

Η Τουρκία επιμένει στη “Γαλάζια Πατρίδα”

 

Στο κέντρο βρίσκεται η απόρριψη από την Τουρκία του σύγχρονου διεθνούς δικαίου. Η Άγκυρα δεν έχει υπογράψει τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), το νομικό πλαίσιο που ρυθμίζει τα θαλάσσια δικαιώματα και τις ΑΟΖ (αποκλειστική οικονομική ζώνη). Η Τουρκία υποστηρίζει ότι τα ελληνικά νησιά δεν διαθέτουν θαλάσσια δικαιώματα (εκτός από χωρικά ύδατα). Αντίθετα, η Ελλάδα και η Κύπρος υποστηρίζουν ότι τα νησιά έχουν πλήρη θαλάσσια δικαιώματα, σύμφωνα με το διεθνές δίκαιο. Μπορεί οι τουρκικοί ισχυρισμοί να μην έχουν καμία νομική βάση, όμως η Άγκυρα τους προωθεί κυρίως μέσω της επιθετικής της ρητορικής και στρατιωτικών πιέσεων.

 

Τα τελευταία χρόνια, η Τουρκία έχει επανειλημμένα προχωρήσει σε ναυτικές αναπτύξεις, αποστολές σεισμογραφικών πλοίων συνοδεία ναυτικών μονάδων για να αμφισβητήσει ελληνικά και κυπριακά δικαιώματα. Το 2020, η αποστολή του ερευνητικού πλοίου Oruç Reis οδήγησε Ελλάδα και Τουρκία (δύο χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ) στα πρόθυρα στρατιωτικής σύγκρουσης. Ο σημερινός κίνδυνος κλιμάκωσης είναι ίσως μεγαλύτερος από το παρελθόν. Σε αντίθεση με προηγούμενα περιστατικά, η Τουρκία τώρα επιδιώκει να “νομιμοποιήσει” αυτές τις αξιώσεις, μέσω της εθνικής της νομοθεσίας.

 

Αυτό είναι σημαντικό, διότι ουσιαστικά καταργεί την ευελιξία της Άγκυρας για συμβιβασμό και καθιστά σχεδόν αναπόφευκτη μία σύγκρουση. Εάν η Τουρκία περάσει αυτές τις διεκδικήσεις σε νόμο, μετά θα είναι πάρα πολύ πιο δύσκολο να κάνει πίσω. Στο εσωτερικό, ο Ερντογάν θα κατηγορηθεί ότι “υποχωρεί” ή “προδίδει” εθνικά συμφέροντα, αν αλλάξει στάση. Στο εξωτερικό, η Τουρκία θα παρουσιάζει αυτές τις θέσεις όχι απλώς ως πολιτική επιλογή, αλλά ως επίσημη κρατική νομική θέση, κάτι που κάνει κάθε συμβιβασμό πιο δύσκολο στις διαπραγματεύσεις.

 

Η παρέμβαση της Τουρκίας στη Λιβύη το 2019 αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα. Η στρατιωτική στήριξη της Άγκυρας στην Κυβέρνηση Εθνικής Συμφωνίας της Τρίπολης δεν ήταν μόνο ιδεολογική ή γεωπολιτική. Σε αντάλλαγμα, η Τουρκία εξασφάλισε το περιβόητο Τουρκολιβυκό Μνημόνιο, τη συμφωνία θαλάσσιας οριοθέτησης με τη Λιβύη, η οποία διεύρυνε τις τουρκικές αξιώσεις στη Μεσόγειο, αγνοώντας τις ελληνικές θαλάσσιες ζώνες. Η ΕΕ και κράτη καταδίκασαν το εν λόγω Μνημόνιο ως νομικά άκυρο, που επιπλέον λειτουργεί αποσταθεροποιητικά. Επιπροσθέτως, η Τουρκία στηρίζει τις θαλάσσιες διεκδικήσεις της με στρατιωτική παρουσία, αναπτύσσοντας drones, ναυτικές δυνάμεις και πυραυλικά συστήματα στην Ανατολική Μεσόγειο.

 

Επικίνδυνος αναθεωρητισμός

 

Αυτός ο συνδυασμός νομικού αναθεωρητισμού και στρατιωτικής επίδειξης ισχύος, δημιουργεί πλέον σοβαρή ανησυχία. Ελλάδα και Τουρκία διατηρούν ισχυρές ένοπλες δυνάμεις, σε πολύ κοντινή απόσταση στο Αιγαίο. Παραβιάσεις εναέριου χώρου, ναυτικές παρενοχλήσεις και ανταγωνιστικές στρατιωτικές ασκήσεις, συμβαίνουν συχνά. Παράλληλα με το Αιγαίο, η ίδια δυναμική έντασης επεκτείνεται και στην Ανατολική Μεσόγειο, με την Κύπρο να αποτελεί ευαίσθητο σημείο ανάφλεξης.

 

Η Τουρκία είναι η μόνη χώρα που αναγνωρίζει το αυτοανακηρυγμένο ψευδοκράτος στα κατεχόμενα και διατηρεί δεκάδες χιλιάδες στρατιώτες στο νησί. Η Άγκυρα συνδέει ολοένα περισσότερο τις μονομερείς θαλάσσιες διεκδικήσεις της με τις ενεργειακές έρευνες της Κυπριακής Δημοκρατίας. Ασκεί μάλιστα, πίεση σε διεθνείς εταιρείες και κράτη που συνεργάζονται με τη διεθνώς αναγνωρισμένη Κυπριακή Δημοκρατία.

 

Η έννοια της “Γαλάζιας Πατρίδας” δεν αποτελεί αμυντική ναυτική στρατηγική. Αντανακλά μια ολοένα πιο εθνικιστική-επεκτατική κοσμοθεωρία, που προωθούν μεγάλα τμήματα του τουρκικού στρατιωτικού και πολιτικού κατεστημένου. Το δόγμα αυτό οραματίζεται την Τουρκία κυρίαρχη περιφερειακή δύναμη, με δικαίωμα προβολής ισχύος σε τεράστιες θαλάσσιες ζώνες, από τη Μαύρη Θάλασσα έως την Ανατολική Μεσόγειο. Η Τουρκία υποστηρίζει ότι υπερασπίζεται νόμιμα συμφέροντα της απέναντι σε προσπάθειες αποκλεισμού της από τα ενεργειακά σχήματα της Ανατολικής Μεσογείου, αλλά ο μόνος τρόπος για να συμμετάσχει σε τέτοια σχήματα είναι να αποδεχθεί το διεθνές δίκαιο.

 

Σε μια περίοδο που η Ανατολική Μεσόγειος χρειάζεται αποκλιμάκωση, ενεργειακό συντονισμό και συνεργασία στην ασφάλεια, η Άγκυρα φαίνεται να επιλέγει την κλιμάκωση, κατοχυρώνοντας με νόμο τις θαλάσσιες διεκδικήσεις της και ενισχύοντας παράλληλα τον εθνικισμό στο εσωτερικό της. Ο πρόεδρος Ερντογάν επιδιώκει να επανεκλεγεί για τέταρτη προεδρική θητεία και αναζητά τρόπους να προσελκύσει ψηφοφόρους που εμφανίζονται δυσαρεστημένοι από τη διαχείριση της οικονομίας. Σε αυτό το σκηνικό, η θεσμοθέτηση μέσω νόμου των επεκτατικών θαλάσσιων αξιώσεων κινδυνεύει να παγιώσει τις θέσεις της Τουρκίας για πολλά χρόνια, κλείνοντας τον δρόμο σε κάθε συμφωνία με την Ελλάδα και την Κύπρο.

 

Σε θεσμικό επίπεδο, η διαδικασία που ακολουθείται μέσω του ΟΗΕ, δεν μεταβάλλει την ουσία της αντιπαράθεσης, αλλά την καταγράφει. Η Τουρκία φαίνεται ότι θα θεσπίσει τον νόμο και θα ενημερώσει τον ΟΗΕ. Ο ΟΗΕ θα διαβιβάσει την κοινοποίηση της Τουρκίας στα κράτη-μέλη του. Η Ελλάδα, η Κύπρος και πιθανόν η Αίγυπτος θα υποβάλουν τις θέσεις τους στον ΟΗΕ. Οι τοποθετήσεις αυτές θα καταγραφούν επίσης. Ο νόμος και οι θέσεις των εμπλεκόμενων πλευρών θα παραμείνουν διαθέσιμα στο αρχείο του ΟΗΕ, αποτυπώνοντας γραπτώς μια ακόμη φάση μιας διένεξης, που αντί να αποκλιμακώνεται, παγιώνεται.

 

πηγή