Πάμε γήπεδο;

Ο αγώνας είναι μάλλον κρίσιμος αλλά και κρίσιμος, αλλά και να μη ήτανε πάλι τα ίδια, όπως θα περιγραφούν, θα είχαμε. Το γήπεδο τίγκα στον κόσμο.

 

Γράφει ο Χρήστος Μπολώσης

 

Η κατάσταση έχει ούτω πώς. Τέσσερις ομάδες οι Α.Β.Γ κι Δ παίζουν για τα πλέϊ όφ, δηλαδή ποιος θα βγει πρωταθλητής και θα πάει να παίξει στο Τσάμπιονς λιγκ, ποιός δεύτερος, ποιος τρίτος για να παίξουν σε δευτερότερες ευρωπαϊκές διοργανώσεις.

 

Εμείς είμαστε μέσα στο γήπεδο, αλλά κοιτάμε… ανάποδα. Δηλαδή προς τις εξέδρες.

Το θέμα μας είχε απασχολήσει και παλιότερα. Σήμερα δεν θα πούμε τα ίδια βέβαια, αλλά θα συνεχίσουμε με άλλα ευτράπελα και μη.

 

Να δούμε τι γινόταν παλιά.

 

Αρκετά γήπεδα, ιδίως στην επαρχία αλλά και σε πολλές συνοικίες της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης, ήταν σαν αυλές σπιτιού, πράγμα που ευνοούσε το «πήδημα» από την μάντρα.

 

Στην παραπάνω φωτογραφία που αλίευσα από το διαδίκτυο φαίνεται ένα τέτοιο γήπεδο, με τους τζαμπατζήδες να μην έχουν πηδήσει μέσα σ’ αυτό αλλά να απολαμβάνουν τον αγώνα καθήμενοι στην μάντρα. Ακόμη στα αριστερά βλέπουμε πολλούς στρατιώτες καθώς και ένα στρατιωτικό όχημα, δίπλα στην γραμμή του πλαγίου, γεγονός που δηλώνει ότι τουλάχιστον η μία ομάδα ή και οι δύο ήταν στρατιωτικές.

 

Τα εισιτήρια ήταν εντελώς πρόχειρα και μπορούσε ο καθένας να τυπώσει σ’ ένα οποιοδήποτε τυπογραφείο. Σήμερα με τα ηλεκτρονικά εισιτήρια και τα τουρνικέ, τα γήπεδα έχουν γίνει άπαρτα κάστρα, όπως έλεγε το ΚΚΕ για τον Γράμμο και το Βίτσι και είδαμε τα χαΐρια του…

 

Τότε εάν είχες κάποιον γνωστό στη πόρτα σε έβαζε τσάμπα μέσα, ακόμα και στην θύρα των επισήμων, χωρίς να διαμαρτυρηθεί κάνεις, αφού και ο «κανείς», όλο και κάποιον δικό του θα πέρναγε.

 

Οι τζαμπατζήδες ήταν πολλοί και αρκετά εφευρετικοί. Πρώτοι πρώτοι οι μικροί γαβριάδες, οι οποίοι βούταγαν μια κολώνα πάγο και φωνάζοντας «λερώνει – λερώνει», έμπαιναν τσάμπα στο γήπεδο αφού οι πορτιέρηδες νόμιζαν ότι επρόκειτο για τον… επίσημο προμηθευτή πάγου του κυλικείου. Φυσικά μόλις έμπαιναν μέσα πέταγαν τον πάγο και σαλτάριζαν στις εξέδρες.

 

Άλλη γραφική φιγούρα ήταν ο Λοταρίας.

 

Αυτού το διαφημιστικό σποτάκι ήταν «η σακούλα ελέγχεται». Ο Λοταρίας ήταν ένας τύπος, που κρατούσε στο ένα χέρι ένα μάτσο λαϊκά λαχεία, μεγάλες πλάκες σοκολάτες, αμερικάνικα τσιγάρα, κουτιά με μπισκότα και διάφορα άλλα καλούδια , ενώ στο άλλο χέρι κρατούσε ένα μάτσο λαχνούς δηλαδή αριθμημένα χαρτάκια και μια σακούλα στη ν οποία υπήρχαν αντίγραφα των λαχνών. Πουλούσε λοιπόν τους λαχνούς φωνάζοντας: «Η σακούλα ελέγχεται ρε παιδιά», που θα πει όι μπορούσε ο οιοσδήποτε να ελέγξει αν αντίγραφα των λαχνών υπήρχαν μέσα στην σακούλα και δεν υπήρχε περίπτωση λαμογιάς. Δηλαδή τρίχες, διότι ποιος θα ασχολείτο με την σακούλα του τύπου; Όμως αυτός φώναζε: «Η σακούλα ελέγχεται ρε παιδιά».

 

Όμως η ώρα περνούσε και κλήρωση δεν γινόταν, διότι, τάχα δεν είχαν πουληθεί όλοι οι λαχνοί.

 

Κάποτε το παιχνίδι αρχίζει και ξαφνικά εμφανίζεται ο «τυχερός». Αντιλαμβάνεσθε ότι η κλήρωση που έγινε δεν διεκδικούσε δάφνες αξιοπιστίας και διαφάνειας, αλλά ποιος ν’ ασχοληθεί μ’ αυτόν την στιγμή που μέσα στο γήπεδο είχαν αρχίσει να πέφτουν κορμιά.

 

Αυτές λοιπόν ήταν μερικές εικόνες από το «τότε». Σήμερα ούτε ο πάγος μπορεί να μπει, ούτε ο «κανείς», αλλά και οι περιστασιακοί γονείς εξέλιπαν.

 

Όμως εμείς θα συνεχίσουμε την περιήγησή μας στην εξέδρα, αλλά στην σύγχρονη εποχή πια, με μια εικόνα που συνέβη στο ΟΑΚΑ ακριβώς δίπλα μου, με ήρωα έναν αξιοσέβαστο νομικό.

 

Το παιχνίδι εξελίσσεται μάλλον ομαλά μέχρι που ο διαιτητής αρχίζει να κάνει νερά εις βάρος την ομάδας του αξιοσέβαστου νομικού, ο οποίος σιγά σιγά ανεβάζει θερμοκρασία και μια στιγμή εκρήγνυται:

Α βρε δόλιε διαιτητή!

 

Το παιχνίδι συνεχίζεται με τον διαιτητή το βιολί του. Πάλι ο νομικός:

Α βρε δόλιε διαιτητή!

 

Ώσπου σε μια στιγμή ο «δόλιος» διαιτητής σφυρίζει πέναλτι που δεν θα το έδινε ούτε ο προπονητής της ομάδας που το κέρδισε. Στο σημείο αυτό, ο έγκριτος δικηγόρος μας εκρήγνυται στ΄ αλήθεια αυτή τη φορά και ξεχνώντας τίτλους σπουδών, τηβέννους, αίθουσες απονομής δικαιοσύνης και όλα τα συναφή, κραυγάζει:

Τι σφυράς ρε μ@λ@Κ@!

 

Χαμός…

 

Ο ανταποκριτής μας (ώπα ρε!) στην Θεσσαλονίκη Γιώργος Χ., μας έστειλε το παρακάτω άρθρο του γιατρού Ελευθερίου Ανευλαβή με θέμα την Ελληνική γλώσσα, η οποία δυστυχώς βάλλεται πανταχόθεν και δυστυχώς δεν μπορεί ν’ αμυνθεί, αφού οι αρμόδιοι ακαδημία, υπουργείο παιδεία, καθηγητές αδιαφορούν.

 

Η Γλώσσα η Ελληνική

 

Μ’ αυτήν τη γλώσσα, την Ελληνική μίλησε ο Σωκράτης διατρανώνοντας την ύψιστη ηθική αρχή του δικαίου: «Οὐδαμῶς δεῖ ἀδικεῖν. Ούδ’ αδικούμενον ανταδικείν». (Σωκράτης, Πλάτωνος «Κρίτων»)

 

Σ’ αυτήν τη γλώσσα την Ελληνική, φώναξε η Αντιγόνη, χιλιάδες χρόνια πριν από τον Ναζωραίο:«Οὒτοι συνέχθειν, ἀλλά συμφιλεῖν ἔφυν: Δεν γεννήθηκα για να μισώ αλλά για ν’ αγαπάω:».

 

Με την ελληνική γλώσσα, διατρανώθηκε η ελευθερία του λόγου, στο άνθισμα της Ελληνικής Δημοκρατίας, όπου ο λόγος ήταν ελεύθερος στην «Βουληφόρον αγοράν». Όποιος ήθελε είχε το δικαίωμα να ομιλεί. «Τις βούλεται αγορεύειν;», γιατί η ελληνική γλώσσα στην Δημοκρατία, δίνει φωνή σε όλους και δεν υποκύπτει σε σκοπιμότητες ιερατείων.

 

«Εμοί δε έλασσον Ζηνός ή μηδέν μέλει: πιο λίγο κι απ’ το τίποτα με μέλει εμένα ο Δίας», κραυγάζει, σταυρωμένος στον βράχο του Καυκάσου ο Προμηθέας Δεσμώτης, στον Ερμή, «του τυράννου τον νέον διάκονον».

 

«Κόσμον τόνδε, ούτε τις θεών, ούτε ανθρώπων εποίησεν, αλλ’ ην αεί και έστιν και έσται πυρ αείζωον», διαπιστώνει ο Ηράκλειτος,.

 

«Εί Θεοί διαλέγονται τή τών Ελλήνων γλώττη χρώνται» διακηρύσσει ο Ρωμαίος πολιτικός, ρήτορας, και φιλόσοφος, Κικέρων.

 

Βρείτε μια λέξη, από τις παραπάνω, του Σωκράτη, της Αντιγόνης του Ηρακλείτου, που δεν μιλιέται σήμερα. Που δεν μπορεί να την καταλάβει ο απλός Έλληνας, ο οποίος δεν έχει, ακόμη, αποβλακωθεί και αφελληνιστεί από την σύγχρονη εκπαίδευση της αμάθειας.

 

Βρείτε μια λέξη, που δεν μπορεί να κατανοήσει ο Έλληνας άνθρωπος, ο οποίος δεν έχει διαφθαρεί γλωσσικά, και επομένως και στο νου και στη σκέψη, από πονηρούς πολιτευτές, σφουγγοκωλάριους της δυτικοφροσύνης, «Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική. Διάβασε και προσπάθησε και πολέμησε. …» προστάζει ο Ελύτης. Τη γλώσσα σου έδωσαν ελληνική. Μα δεν προσπάθησες. Δεν διάβασες. Δεν πολέμησες. Και στην πήραν πίσω, τη γλώσσα την ελληνική. Στην έκλεψαν, μαζί με την ψυχή σου και τη σκέψη σου.

 

«Σκότος … εσπέριον» (Ανδρέας Κάλβος) θέλουν να ρίξουν στο φωτεινό πρόσωπο της Ελλάδας. Αυτοί, οι δυτικόφρονες, οι ξιπασμένοι αλαζόνες της Δύσης, θέλουν να «δύσουν» το φάος-φως της ελληνικής παιδείας και γλώσσας, στην δύουσα Εσπερία, Ευρώπη της Δύσης, που ξεχνά πως το όνομα Ευρώπη είναι ελληνικό: Ευρώπη < Ευρύς + ωψ: οφθαλμός. Η μεγαλομάτα Ευρώπη που της έβγαλαν τα μάτια οι ευρωπαίοι της.

 

Οι ανελλήνιστοι κενόκρανοι, (κενός: άδειος + κάρα: κεφαλή), επιδιώκουν να κάνουν την Γλώσσα την Ελληνική, γλώσσα ανελλήνιστων, γρύλισμα λέξεων. Ρύπανση (Μπαμπινιώτης) της γλώσσας με ξενόφερτες λέξεις που επιβάλλονται στο καθημερινό λεξιλόγιο, αντιστάσεως μη ούσης.

 

«Ούτω θέλω λαλείς, ούτω γράφεις. Η αναζήτηση, ο δανεισμός ξένων λέξεων, γιατί είμαστε πια ευρωπαίοι, οι αγγλισμοί, οι γαλατισμοί, οι γερμανισμοί δεν είναι παρά δείγμα δουλικότητας, απαιδευσιάς ή και ηλιθιότητας». (Aδαμάντιος Κοραής) «Η γλώσσα μου είναι ο κόσμος μου» (Wittgenstein). Γλώσσα και σκέψη δεν μπορούν να υπάρξουν ξεχωριστά. Είναι ομοούσιες. Λέμε τη σκέψη μας, που σκεφτόμαστε με την γλώσσα μας.

 

Η Γλώσσα μας η Ελληνική είναι η προσωπική μας ιστορία. Η ιστορία του τόπου μας. Η ιστορία του Έθνους μας. «Από την εποχή που μίλησε ο Όμηρος ως τα σήμερα μιλούμε…την ίδια γλώσσα […] Είτε σκεφτούμε την Κλυταιμνήστρα […] είτε την Καινή Διαθήκη, είτε τους ύμνους του Ρωμανού και τον Διγενή Ακρίτα…» (Μπαμπινιώτης).

 

Πατριώτες-Πολίτες-Οπλίτες, αυτής της πατρίδας και αυτής της γλώσσας, της Γλώσσας της Ελληνικής, είμαστε. «Πάντες οι άνθρωποι του ειδέναι ορέγονται, φύσει», φωνάζει ο Αριστοτέλης. Ναι; Οι πάντες ορέγονται Γνώση; Παιδεία; Πληροφόρηση; Από τη φύση τους;

 

Ε, λοιπόν, δώστε τους, μισερή γνώση, παραπαιδεία, υπνοπαιδεία, παραπληροφόρηση, και ονομάστε το ανοσιούργημα εκσυγχρονισμό, μεταρρύθμιση, έξυπνη Ελλάδα ή όπως αλλιώς θέλετε, «μικροί ανίκανοι και τυφλοί κυβερνήτες» (Γ. Σεφέρης) και της παιδείας υπουργοί. Αρκεί το σημαίνον, περιέχον να μην περιέχει το σημαινόμενο. Με άλλα λόγια, το περιέχον, η ετικέτα να γράφει παιδεία, γνώση, πληροφόρηση και το περιεχόμενο να είναι ψευδαίσθηση παιδείας. Καταστρέφετε τη γλώσσα για να έχετε τον νεοφιλελεύθερο μαζάνθρωπο, μισό-άνθρωπο, μισάνθρωπο, που τον ταΐζουν παραπληροφόρηση, αμάθεια, παραπαιδεία, και νομίζει πως αποκτά γνώση, παιδεία, πληροφόρηση.

 

Δημιούργησαν οι Έλληνες τον Ελληνοευρωπαϊκό πολιτισμό και οι ευρωλιγούρηδες αποξένωσαν τους νεοέλληνες από τους γεννήτορές τους. Τους φόρεσαν ημίψηλο και τους πουλάνε φύκια για μεταξωτές κορδέλες και καμαρώνουν ως «ευρωπέη» (δεν είναι ορθογραφικό λάθος). Χοίροι στο χοιροστάσι της Παγκόσμιας Κίρκης, τρεφόμενοι με βαλανίδια. «Η γλώσσα μου είναι ο κόσμος μου». Μια αλήθεια που έχει γίνει αντιληπτή από όλους όσους πασχίζουν να χειραγωγήσουν τους ανθρώπους. Οργουελικοί , καθεστωτικοί, σημερινούς πολιτικοπολιντικάντηδες και ποικιλοτρόπως διαπλεκόμενα ΜΜΕ: Μέσα Μαζικής Εγκεφάλομαλάκυνσης. «Η γλώσσα αποτελεί ένα πρίσμα μέσα από το οποίο είμαστε καταδικασμένοι να βλέπουμε τον κόσμο», γράφει ο γλωσσολόγος Mounin.

 

Είναι φανερό ότι φτωχαίνοντας τη γλώσσα, φτωχαίνουμε τον κόσμο. Και τη γλώσσα μας την έχουμε φτωχύνει. Ακόμη χειρότερο την έχουμε διαβρώσει με τα βάρβαρα ξενόγλωσσα greeklish (ακούγεται και σαν γρύλισμα). Υπονομευμένη η γλώσσα από την μόδα της παγκοσμιοποίησης, με την οποία τη συνυφαίνουν δολίως, οι γνωστοί λίγοι με την πολλή δύναμη, (για πέντε νταβατζήδες μίλησε ο Κώστας Καραμανλής τότε), συντονίζεται, πλέον, με τον παγκόσμιο βηματοδότη, που της επιβάλλει ρυθμούς ξένους προς την ιδιομορφία της, την έκφραση των ιδιαίτερων παραδόσεων και πολιτισμικών αξιών του έθνους.

 

Έτσι, η γλώσσα η Ελληνική, από όργανο έκφρασης του ιδίου ρυθμού των ανθρώπων που την ομιλούν, καθίσταται «χαλκός και κύμβαλον αλαλάζον», με ξενόφερτους γρυλισμούς.

 

Τα μαζάτομα, έχοντας αποξενωθεί από το πολιτισμικό τους παρελθόν και από την ιστορική τους παράδοση, με την αλλοτρίωση της γλώσσας, βιώνουν μια ζωή ετερόφωτη και έκκεντρη από το δικό τους κέντρο. Η Ελληνική γλώσσα, με την εισδοχή μεταφυτευμένων πλέον λέξεων, που εκφράζουν μεταφυτευμένες αξίες, (αυτές εκφράζονται με αυτήν τη γλώσσα), μπασταρδεύει, και γεμίζει το κενό, που άφησε η απώλεια της παράδοσης, με εισαγόμενα σκουπίδια. Δεν μας κάνουν πια εντύπωση αυτά τα γραικολεβαντίνικα και τα νεωτερίστικα Greeklish, που εξορίζουν την ιδιομορφία του οικουμενικού ελληνικού Λόγου, αντικαθιστώντας τον με τη δυσμορφία μιας βαβελόγλωσσας.

 

Έτσι «ανεπαισθήτως» και αναισχύντως «μας έκλεισαν από τον κόσμο» μας έξω. Ξένοι, περαστικοί ένοικοι του Ξενοδοχείου η Ελλάς «Ο κόσμος κατάντησε ένα απέραντο ξενοδοχείο» (Γ. Σεφέρης) Και καλούν όλους, όπως η αλεπού του μύθου με την κομμένη ουρά, να τους μιμηθούν, γιατί αυτό είναι «σύγχρονο» και «politically correct: πολιτικά ορθό», όπως ισχυρίζονται οι πολυπολιτισμικοί υποκριτές γραμματείς και φαρισαίοι . Αλλιώς, αν δεν παπαγαλίζεις το «politically correct», είσαι «γραφικός», «οπισθοδρομικός», «απροσάρμοστος», «ιδιόρρυθμος». Κι αν η λάσπη δεν κολλάει, θα διαστρεβλώσουμε τις θέσεις σας κι αν, κι έτσι, δεν βουτήξετε στον χυλό της μάζας, και δεν σωπάσετε, σας βουλώνουμε το στόμα καλλιεργώντας, εντέχνως, τον φόβο της απομόνωσης, επισείοντας τον πέλεκυ του «πολιτικώς ορθού», σταβλίζουν ολοένα και περισσότερους στο γουρουνοστάσι της σύγχρονης Κίρκης, ταΐζοντάς τους βαλανίδια.

 

«Έτσι ανίδεοι και χορτάτοι ξαπλώσαμε στης γης την πλάτη» (Γ. Σεφέρης). Άχθος αρούρης. Βάρος της γης. Η προπαγάνδα της Νέας Οικονομικής Νεοφιλελεύθερης Ιδεολογίας, σοφότερη και αποτελεσματικότερη αυτής του σταλινικού ή γκεμπελικού τύπου, αφανής και δραστήρια, αλλοιώνοντας τη γλώσσα, καθορίζει τις ζωές των μαζανθρώπων. Και νομίζουν, οι μαζάνθρωποι ότι θέλουν αυτό, που αυτοί, θέλουν να θέλουν. «Πώς πάνε οι στραβοί στον Άδη; Βλέποντας ο ένας τον άλλον», έλεγε η Μάνα μου η Μάρω.

 

Βηματοδοτείται ο μαζάνθρωπος, στον παγκοσμιοποιημένο ρυθμό του τίποτα και ακολουθεί, αντανακλαστικά, χωρίς να σκέφτεται, σαν αγέλη, τα κελεύσματα της παγκοσμιοποιημένης τιποτολογίας. Έτσι, ύπουλα, ανεπαίσθητα, επαίσχυντα και ειρηνικά, δια της φαιάς (αφανούς) προπαγάνδας, διαμορφώνεται ο μαζάνθρωπος, έτοιμος για χειραγώγηση από τους γνωστούς νταβατζήδες-πολιτικατζήδες της κοινωνικο-οικονομικο-πολιτικής ζωής του τόπου. Στη θέση της συνειδητής προσωπικότητας που του αφαιρέθηκε, δηλαδή στην θέση της αυτεξούσιας βούλησης, της κριτικής σκέψης, του λόγου και της γλώσσας, έχουν εγκαταστήσει την κοινή μαζοψυχή, που οδηγεί τα μαζάτομα στον κοινό στόχο της μαζοποίησης. «Μικράν, μικράν κατάπτυστον ψυχήν έχουν αι μάζαι – ιδιοτελή καρδίαν – και παρειάν αναίσθητον εις τους κολάφους» (Κ. Καρυωτάκης)

 

Το ένστικτο της (αυτό)συντήρησης οδηγεί τη μονάδα στην αποφυγή της σύγκρουσης με το σύνολο της μάζας. Το «σώφρον» μαζάτομο, «Χαίσετο ή μαχαίσετο» (ατόφια ελληνικά του Αριστοφάνη). Και σιωπά, βαφτίζοντας την ήττα του φρόνηση, πριν καν δώσει μάχη. Σιωπή που δεν είναι δήλωση σωφροσύνης, αλλά βούλα υποτέλειας. «Το σώφρον του ανάνδρου πρόσχημα» (Θουκυδίδης), «Οι Έλληνες (οι Έλληνες!) να τον ακολουθούν, μήτε να κρίνουν ή να συζητούν, μήτε να εκλέγουν πια, ν’ ακολουθούνε μόνο.» (Κ. Καβάφης)

 

Ο Ελευθέριος Ανευλαβής είναι συνταξιούχος ιατρός Παθολόγος, Πνευμονολόγος, πρώην Διευθυντής του ΕΣΥ στην Α’ Παθολογική κλινική του Κωνσταντοπούλειου Νοσοκομείου Η Αγία Όλγα, ο οποίος έχει συγγράψει βιβλία με ιατρικά θέματα.

 

Είναι γνωστός στην Ελλάδα από εμφανίσεις του σε τηλεοπτικές εκπομπές, καθώς και για τη δημόσια αντιπαράθεσή του με τον τότε Υπουργό Υγείας, Νικήτα Κακλαμάνη.

  

Παράγραφοι

 

Eίναι γνωστό ότι το ψέμα έχει κοντά ποδάρια και οπωσδήποτε θα έλθει η στιγμή που η αλήθεια θα λάμψη. Στη περίπτωσή μας, η αλήθεια άργησε λίγο (κάπου 52 χρόνια) αλλά αχνοφαίνεται. Όλο και πιο υπεύθυνα χείλη βροντοφωνάζουν πλέον ότι η «Κύπρος δεν κείται μακράν». Ήταν ένας μύθος που καλλιεργήθηκε από τον Αύγουστο του 1974, τεχνηέντως θέριεψε και έγραψε ιστορία. Αργότερα οι αρμόδιοι (πάντα υπάρχουν αρμόδιοι) όταν είδαν ότι το παραμύθι ξέφτισε, διότι οι σανοταϊσμένοι, άρχισαν αν ξυπνούν, επιστράτευσαν το ψέμα: «Όχι αυτό ουδέποτε ελέχθη». Έλα όμως που υπάρχουν στοιχεία; Τον περασμένο Μάρτιο ο κ. Δένδιας είπε «Για ‘μας η Κύπρος δεν κείται μακράν («Ριπή» 12 Μαρ. ’26), ενώ προχθές ο Πρόεδρος της Κύπρου κ. Χριστοδουλίδης, μιλώντας στην Ελληνική Βουλή ευχαρίστησε την Ελλάδα για την διαχρονική στήριξη, και τόνισε: «… Ήταν η ηθική αποκατάσταση μιας ιστορικής εκκρεμότητας, που χάραξε τραυματικά την συλλογική μνήμη, ειδικότερα της δικής μου γενιάς με την φράση ‘’η Κύπρος κείται μακράν’’». Είναι αλήθεια ότι η η ιστορία μας και ειδικότερα η σύγχρονη έχει πολλές εκκρεμότητες, που χρειάζονται «αποκατάσταση». Απομένει να βρεθεί αυτός που θα τις αποκαταστήσει.

 

Εκεί στο παρκάκι του Πνευματικού Κέντρου του Δήμου Αθηναίων, στη οδό Ακαδημίας, υπάρχουν μερικές προτομές. Υπάρχει και ένα βάθρο σκέτο, που γράφει «Γιώργος Κατσίμπαλης. 1899- 1978. Ο κολοσσός του Μαρουσιού. Ιδρυτής και πρόεδρος του Ιδρύματος Κ. Παλαμάς. Μαικήνας των νεοελληνικών γραμμάτων». Πολύ ωραία όλα αυτά. Αν υπήρχε και η προτομή θα ήταν όλα τέλεια. Όμως η προτομή… λείπει! Ας κάνουμε μερικές υποθέσεις εργασίας: α. Ο Κατσίμπαλης ήταν… χουντικός και οι δημοκράταροι δήμαρχοι απέσυραν τη προτομή του για να την… συντηρήσουν και αν την ξαναδείτε να μου γράψετε. β. Η προτομή ήταν από μέταλλο και ευπαθείς ομάδες την οδήγησαν σε θερμό χυτήριο για μα μη… κρυώνει. γ. Δημοκρατικές δυνάμεις ενεργώντας δημοκρατικά και μέσα στα πλαίσια του γενικού μπαχαλακισμού την εξαφάνισαν. Ό,τι και να συμβαίνει από αυτά, ελάχιστα κολακεύει τις υπηρεσίες του Δήμου Αθηναίων και ιδιαιτέρως τον ρέκτη δήμαρχο κύριο Δούκα. Μα, θα πείτε, αυτή είναι η δουλειά του δημάρχου να γυρίζει τα πάρκα και τις γειτονιές; Αν δεν το ξέρετε σεις και δεν το ξέρει και ο κ. δήμαρχος, ακριβώς αυτή είναι η δουλειά του. Δήμαρχος μεγάλου προαστίου φέρνει βόλτα κάθε μέρα όλη την… επικράτειά του με μοτοσυκλέτα και έχει πλήρη εικόνα των πάντων. Γι’ αυτό κι’ έχει ξεχάσει από πότε εκλέγεται.

 

Και τι δεν είχαμε ακούσει γι’ αυτό. Ότι τρέμει η γη όπου πατεί ο Ακύλας (ο μόνος που ζήτησε συγνώμη για το φιάσκο). Ότι η δεύτερη θέση θα είναι τρομερή αποτυχία. Ότι οι ξένοι στοιχηματζήδες έψαχναν με μανία να βρουν τον δεύτερο. Ότι ο Γιόχαν Στράους παρητήθη από Βιεννέζος σε ένδειξη διαμαρτυρίας που θα του έκλεβε την δόξα το «Φέρτο»… Τελικώς ήρθε η μεγαλοπρεπής σφαλιάρα από το καρακιτσαριό που ονομάζεται Γιουροβίζιον και (ελπίζω να) ησυχάσαμε και να βάλαμε μυαλό. Όλοι αυτοί οι ανευθυνοϋπεύθυνοι που πετάνε τα λεφτά του κοσμάκη για συμμετοχή σ’ αυτή την επιτομή του καραγκιόζ μπερντέ και της woke ατζέντας, η οποία σαφώς υπερτερεί των υπολοίπων, πρέπει κάποτε να λογοδοτήσουν. Θα μου πείτε εδώ δεν λογοδοτούν οι ΟΠΕΚΕΠΕδες, αυτό μας μάρανε; Σωστά. Και κάτι ακόμα. Εκείνη η ψήφος του κοινού, μου θύμισε τις παλιές καλές κληρώσεις του κυπέλλου Ελλάδος στο ποδόσφαιρο, που μια συγκεκριμένη ομάδα κάθε χρόνο έφτανε στο τελικό παίζοντας με αδύναμες ομάδες. Γενικώς η Γιουροβίζιον είναι ένα κακόγουστο πανηγυράκι που θα πρέπει να το σκεφτούμε καλά αν θα ξανάπαμε. Τώρα βέβαια, εγώ τα λέω εγώ τ’ ακούω, διότι εκεί υπάρχει πολύ… «έσχες». Άρα, καλώς έπραξα που είδα το «Έλα στο θείο» (Χαρίλαος Τούκουρας) και τις «Θαλασσιές τις χάντρες» («αυτή μέχρι και μουστάκι θα σε βάλει να κόψεις…».

 

Για γέλια και για κλάματα

 

Μπορεί κι’ αυτό

 

Ρατσιστικόν. Το αποκηρύσσω…

 

Το αποκηρύσσω, το αποκηρύσσω, το αποκηρύσσω, το αποκηρύσσω μετά βδελυγμίας… αλλά έχει πλάκα!

 

Τα παρακάτω είναι ευγενής προσφορά του Ηρακλή του Σύριου (από την Σύρο δηλαδή…)

 

πηγή 

“Οι εθνοπατέρες δεν εκλέγονται από τον λαό” – Η μνημονιακή καλπονοθεία, η τερατοκρατία Μητσοτάκη, και η τελευταία ευκαιρία της Ελπίδας

Γράφει ο παπαΗλίας Υφαντής

 

Άκουσα όλη την «Διακήρυξη» της Μαρίας Καρυστιανού. Η οποία αν δεν κάνω λάθος, ήταν καρπός ομαδικής συνεργασίας. Και ομολογώ ότι δεν θα μπορούσε να διαφωνήσει κάποιος και στην παραμικρότερη έστω λεπτομέρεια, Πράγμα που νομίζω ότι ισχύει για τη συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων. 

 

Και μπαίνει το ερώτημα: Γιατί κυβερνούν, εδώ και 10ετίες αυτό τον τόπο, άνθρωποι οι οποίοι μπορεί να διατείνονται ότι είναι «στη σωστή πλευρά της ιστορίας», αλλά βρίσκονται στην ακριβώς αντίπερα όχθη απ’ την συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού λαού. 

 

Και θυμήθηκα ένα περιστατικό: Σε ιερατικό συνέδριο Μητρόπολης, ο Μητροπολίτης εξέφρασε την απορία: Γιατί στην Κύπρο γίνονται εισακουστά τα αιτήματα της Εκκλησίας προς την Πολιτεία, ενώ στην Ελλάδα δεν ισχύει το ίδιο;

 

Ένας παπάς εξέφρασε τη γνώμη ότι αυτό συμβαίνει, επειδή η Ιεραχία της Κύπρου εκλέγεται απ’ το λαό και άρα είναι υπολογίσιμη, αφού έχει λαϊκό έρεισμα. Ενώ στην Ελλάδα ο λαός βρίσκεται εγκάθειρκτος στον «γύψο» της δεσποτοκρατίας, οπότε η Πολιτεία δεν έχει κανένα σοβαρό λόγο να κάμει σεβαστά τα αιτήματα της Ιεραρχίας.

 

Άλλος παπάς, αντέτεινε ότι «στην Ελλάδα, που εκλέγονται οι εθνοπατέρες απ’ το λαό, γιατί ο λαός δεν βλέπει καλό και προκοπή»; Και ο προηγούμενος παπάς απάντησε πως στην Ελλάδα ούτε οι εθνοπατέρες εκλέγονται απ’ το λαό, αλλά απ’ τον Ρότσιλδ και την SINGULAR LOGIC!!!

 

Και νομίζω ότι κάπου εδώ βρίσκεται η διαχρονική κακοδαιμονία της Πολιτείας αλλά και της Εκκλησίας στην Ελλάδα. Όπου έχουμε ουσιαστικά δικτατορικά καθεστώτα. Των οποίων μάλιστα οι δικτάτορες επιλέγονται και επιβάλλονται, έξωθεν και άνωθεν, από αλλοεθνείς παράγοντες. Και που, όπως δείχνει η πραγματικότητα, μπορεί και οι ίδιοι να είναι αλλοεθνείς.

 

Και βέβαια ο λαός και στη μια και στην άλλη περίπτωση παίζει τον ρόλο τρισάθλιων κομπάρσων, που χρησιμοποιούνται προκειμένου να δημιουργείται η εντύπωση ότι έχουμε δημοκρατία. Και βέβαια δεν του δίνεται η ευκαιρία να παίξει κανένα ουσιαστικό ρόλο.

 

Στην Εκκλησία το συνοδικό πολίτευμα λέγεται παραπλανητικά δημοκρατικό. Όμως στην πραγματικότητα είναι ολιγαρχικό. Και στις, κατά τόπους, μητροπόλεις δικτατορικό. Αφού ο μητροπολίτης είναι, όπως θα έλεγε και ο Νίτσε «νομοθέτης του εαυτού του και εκτελεστής του νόμου του». «Αποφασίζει και διατάσσει» για όλα. Και σχετικά με την απονομή της Δικαιοσύνης, είναι κατήγορος, εισαγγελέας και δικαστής. Και βέβαια σε διαμετρική αντίθεση προς την παράδοση της εκκλησίας και τη διδασκαλία του Χριστού.

 

Και το άκρως δυσάρεστο και αποκαρδιωτικό, στην προκειμένη περίπτωση, είναι αυτό, που τελευταία συμβαίνει στην Κύπρο. Όπου η πλειοψηφία της Ιεραχίας κήρυξε, άδικα των αδίκων, έκπτωτο τον Μητροπολίτη Πάφου κ. Τυχικό. Και θέλει να εκλέξει άλλον στη θέση του. Ενώ ο λαός, που τον εξέλεξε, κάθετα αντιτίθεται. Και προκειμένου να επιβάλλουν την αδικία τους, θέλουν να αλλάξουν το Καταστατικό Χάρτη της Εκκλησίας και ν’ αφαιρέσουν του λοιπού απ’ το λαό το δικαίωμα συμμετοχής στην εκλογή των ιεραρχών. Δηλαδή ο λαός στον κάλαθο των αχρήστων!

 

Αλλά ας περάσουμε τώρα απ’ την Εκκλησία στην Πολιτεία. Όπου στα χρόνια της ΡΡΕ «ψήφιζαν και τα δέντρα». Για ν΄ ανατρέψει το καθεστώς αυτό ο «Γέρος της Δημοκρατίας». Και αυτόν ο «αποστάτης» Μητσοτάκης. Για να καταλήξουμε στη Δικτατορία. Την οποία ανέτρεψε, σύμφωνα με τα λεγόμενα δημοσιογράφου της «Απογευματινής», ο Μοσέ Νταγιάν. Για να πάρει την εξουσία ο Ιωαννίδης, που οδήγησε στην προδοσία της Κύπρου.

 

Και να μας προκύψει η, λεγόμενη Μεταπολίτευση. Η οποία, έναντι της νοικοκυροσύνης, στα οικονομικά, τουλάχιστο, των δικτατόρων, βούλιαξε τη χώρα και το λαό στη χρεοκοπία. Για να κληθούμε με τα μνημόνια να πληρώνουμε για πολλά χρόνια τα χρέη των γαλλικών και γερμανικών τραπεζών, επί των γερμανοτσολιάδων ΓΑΠ, Σαμαρά και Τσίπρα.

 

Και να επακολουθήσει η τερατοκρατία της Νέας Δημοκρατίας. Με τους κορονοϊούς και τα εμβόλια, το γάμο των ομοφυλοφίλων και την τεκνοθεσία και τώρα την Βαστίλη του Προσωπικού αριθμού και των ηλεκτρονικών ταυτοτήτων. Που έφθασαν σε τέτοιο βαθμό αχρειότητας και ασυδοσίας, ώστε να μην υπολογίζουν τίποτε…

 

Και καυχιούνται, μολαταύτα, ότι θα έχουν και πάλι μια καινούργια 4ετία. Επειδή, λέει, έχουν τον ακαταμάχητο αρχηγό, ενώ οι άλλοι είναι κατώτεροι και δεν υπάρχει κανείς ικανός να τους αντιπαλέψει.

 

Το πώς εκλέχτηκε ο κ. Μητσοτάκης, ως αρχηγός της Ν. Δημοκρατίας, είναι γνωστό. Κι ακόμη πως πετάχθηκε στον τενεκέ των σκουπιδιών η Χρυσή Αυγή και επί Τσίπρα, η «Λαϊκή Ενότητα» είναι νομίζω ευνόητα. Δεδομένου ότι για την Ελλάδα το καλπονοθευτικό καθεστώς των μνημονίων, όπως όλα δείχνουν, θριάμβευσε.

 

Για να καλύψουν όμως την απάτη αιτιολόγησαν τα πετσωμένα κανάλια τον θρίαμβο της Νέας τρομοκρατίας με τον ισχυρισμό ότι χάρη στις ενέργειες του ακαταμάχητου Μητσοτάκη, είχαμε μικρό αριθμό απωλειών απ’ την πανδημία. Ωσάν οι σαράντα, περίπου χιλιάδες θύματα και τα τις οίδε πόσα άλλα αποδημούν απ’ τις ξαφνικίτηδες να είναι αμελητέα.

 

Και τώρα, όπως φαίνεται, έρχεται να προστεθεί μια άλλη παράμετρος, Ο φίλος μας ο Ερντογάν. Τον οποίο ο ακαταμάχητος πρωθυπουργός μας διευκόλυνε, σχετικά με την διχοτόμηση του Αιγαίου. Αφού αφόπλισε τα νησιά μας, προκειμένου να εξοπλίσει τον Ζελένσκι, στην προσπάθειά του να κατατροπώσει την «εχθρική» μας Ρωσία.

 

Με λίγα λόγια: Αν η αντιπολίτευση δεν λάβει τα μέτρα της είναι, δυστυχώς, ενδεχόμενο να βρεθούμε, για πολλοστή φορά, στο περιθώριο των μαιτρ της σατανικής μνημονιακής καλπονοθείας!..

 

Οπότε η «Ελπίδα για τη Δημοκρατία» θα μαραθεί και ο λαός μας θα βρεθεί εγκάθειρκτος για πάντα στη μεσαιωνική Βαστίλη του Προσωπικού Αριθμού και της ηλεκτρονικής ταυτότητας του Μιζοτακιστάν.

 

πηγή

Ουρανοξύστης του Ελληνικού: Η Βαβέλ του νεοταξικού νεοπλουτισμού – Από το Αττικό κάλλος στο «μονολιθικό» έκτρωμα

Ένας φαραωνικός πύργος... Jenga χτίστηκε πάνω σε ξεπουλημένη δημόσια γη για να θυμίζει ποιοι βρίσκονται στο «ρετιρέ» της εξουσίας
 

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης 

 

Στη βιβλική ιστορία του Φαραώ, προηγήθηκε η εωσφορική έπαρση και έπειτα ήρθαν οι «πληγές» του Θεού. Στο ξιπασμένο ελληνικό κράτος του 2026, η πορεία είναι αντίστροφη. Πρώτα οι διαφόρων ειδών πληγές ρήμαξαν τη χώρα μας και σαν απάντηση – πρόκληση, ορθώθηκε και ένας «φαραωνικός» ουρανοξύστης στο Ελληνικό για να βάλει τελική σφραγίδα στην ξιπασιά μας.

 

Όλη αυτή η σωρευμένη μωροφιλοδοξία χρειαζόταν ένα καπιταλιστικό μνημείο, έναν «ναό» της κενότητας που θα εκπέμπει υποταγή στην τεχνοκρατία. Οποιοσδήποτε διαθέτει έστω και στοιχειώδη αίσθηση του αττικού τοπίου, ατενίζει το συγκεκριμένο έκτρωμα σαν διαταραχή του οπτικού πεδίου. Σαν ένα πελώριο σφάλμα κενοδοξίας. Σαν έναν πύργο της Βαβέλ που δεν δημιουργεί σύγχυση γλωσσών, αλλά σύγχυση ταυτότητας στην κοινή συνείδηση.

 

Διασχίζοντας το παραλιακό μέτωπο και βλέποντας αυτό το θηριώδες «λάθος» στο Ελληνικό, νιώθεις μια έντονη αίσθηση ανοίκειου και αφύσικου. Μια ταραχή για κάτι που βεβηλώνει σκόπιμα την ψυχογεωγραφία της Αττικής και επιβάλλεται ως τοτέμ νεοταξικής ισχύος. Δεν σου προκαλεί τον παραμικρό θαυμασμό ανάπτυξης, αλλά ένα κρύο δέος μιας δυστοπίας που ύψωσε το πρώτο της πολεοδομικό θεμέλιο. Και πράγματι το έργο του Ελληνικού σχεδιάστηκε έτσι ώστε να γίνει πρότυπο μοντέλο πόλης 15 λεπτών, δηλαδή ένα αστικό ίδρυμα τεχνοφεουδαρχίας.

 

Νέα εποχή – Νέο τοπόσημο

 

Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια η αέρινη Ακρόπολη ήταν το οπτικό επίκεντρο του λεκανοπεδίου, μπολιασμένη ιδιοφυώς με το αθηναϊκό τοπίο, καθηλωτική με τη δωρική γοητεία της, αριστούργημα γεωμετρικής καλαισθησίας, αιώνιο καμάρι ακόμα και ενώ κυκλώθηκε από κακάσχημους όγκους πολυκατοικιών. Όμως αφού φτάσαμε σε σημείο πολιτισμικής παρακμής να διαφημίζουμε μέχρι και παπούτσια (με drones) πάνω από την Ακρόπολη, η «θρησκεία» του καταναλωτισμού απαιτούσε ένα υπέρτερο τοπόσημο, όχι φυσικά σε ομορφιά, αλλά σε μια βίαιη απόσπαση της προσοχής. Αυτή είναι άλλωστε η πεμπτουσία του καταναλωτισμού. Να γραπώνει το βλέμμα σου με τη βία.

 

Πλέον στη θέα του λεκανοπεδίου πρωταγωνιστεί αυτό το «μονολιθικό» τερατούργημα που δεν δικαιούται κανέναν έπαινο, αλλά τον απαιτεί υστερικά. Αναλογιζόμενος ο κάθε Έλληνας ότι αυτό το κυκλώπειο κατασκεύασμα που μοιάζει με πύργο… Jenga, χτίστηκε πάνω σε δημόσια περιουσία που ξεπουλήθηκε όσο – όσο στα ιδιωτικά συμφέροντα, συνειδητοποιεί ότι αν η πρόκληση μετριόταν σε ορόφους θα ξεπερνούσε σε ύψος και το «Riviera Tower».

 

Αν η αισθητική είχε στόμα, θα ούρλιαζε στη σημερινή θέα του Ελληνικού. Στην παραλιακή ζώνη, εκεί που φυτρώνουν ταπεινά θυμάρια και φρύγανα, εκεί που γαλήνευε το μάτι στην ανοιχτωσιά της θάλασσας, ένα μεγαθήριο έκανε απόβαση παραλογισμού. Γιατί η επιδειξιομανία του νεοπλουτισμού έχει την επίμονη τάση να κακοποιεί την αρμονία.

 

Η αρχιτεκτονική πειθαρχίας

 

Αλλά στην αρχιτεκτονική των σύγχρονων πόλεων, τίποτα δεν επιλέγεται τυχαία. Ο δημόσιος χώρος γίνεται πολιτικό προϊόν. Στην ψυχολογία της μάζας, οι επιβλητικοί ουρανοξύστες στοχεύουν να διεγείρουν το αίσθημα της «μικρότητας» μπροστά στην εξουσία και την καταναλωτική ύλη. Σηκώνεις το κεφάλι ψηλά, όχι για να ατενίσεις ουρανό, αλλά το ατσάλι της βιομηχανικής αυτοκρατορίας. Καλείσαι να συμμορφωθείς σε μια ψυχοκοινωνική άσκηση πειθαρχίας.

 

Η πανοραμική θέα και επίβλεψη των μαζών ανήκει στην «ελίτ», με το ιλιγγιώδες ύψος να γίνεται αδιάκοπος «κήρυκας» της ταξικής ανισότητας. Ένα πομπώδες πανοπτικό που υποσυνείδητα θέλει να σου επιβάλλει ότι είσαι τρόφιμος μιας πανοπτικής κοινωνίας. Η οπτική ρύπανση των ουρανοξυστών εντείνει το αίσθημα της ψυχρότητας, της αποστασιοποίησης, της ψυχικής άμυνας απέναντι στο παράταιρο, αλλά ο καταναλωτισμός επιστρατεύεται ώστε να κοιμίζει αυτή τη φυσική αντίδραση.

 

Τα βουνά της Αττικής έχουν κατακαεί από εμπρησμούς, οι παραθαλάσσιες πόλεις εκκενώνονται κάθε καλοκαίρι από το 112, η παραλιακή πλημμυρίζει με την παραμικρή μπόρα, οι ακτές έχουν κατακλυστεί από αυθαιρεσίες, άλλα κατά τα άλλα θα έχουμε να λέμε ότι φτιάξαμε το πιο πολυτελές ξόανο των Βαλκανίων στο Ελληνικό. Το σύνδρομο της Ψωροκώσταινας ζει και βασιλεύει, και την Αθηναϊκή… Ριβιέρα κυριεύει. Μόνο που τώρα δεν είναι μόνο επίδειξη του φτωχού συγγενή της Ευρώπης, αλλά κυρίως ένα 50όροφο λάβαρο της δυστοπίας που καταφθάνει.

 

πηγή 

Αχ, πατρίδα, πόσο σε πληγώνουμε!

Γράφει ο Απόστολος Παπαδημητρίου

 

Με τη λήξη του πρώτου μεγάλου πολέμου του 20ου αιώνα, τα πετρέλαια περιήλθαν στην κατοχή των νικητών. Όλων των νικητών; Ασφαλώς όχι. Δεν ήταν επιτρεπτό να έχουν μερίδιο Ιταλοί, Έλληνες και Σέρβοι. Όσο για τους Ρώσους αυτοί είχαν αποσυρθεί από τον πόλεμο, πριν από τη λήξη του, καθώς είχε επικρατήσει η κομμουνιστική επανάσταση. 

 

Τον πόλεμο έκριναν οι πανίσχυροι σιωνιστικών συμφερόντων τραπεζικοί οίκοι. Αυτοί με τον ελεγχόμενο τότε, όπως και τώρα, τύπο, αλλάζοντας την υπέρ των Γερμανών αρχική τους στάση, επηρέασαν την κοινή γνώμη στις ΗΠΑ, πίεσαν την κυβέρνηση της χώρας να εισέλθει στον πόλεμο, ενίσχυσαν με δάνεια τις χώρες της «Συμφωνίας» για να εντείνουν τους εξοπλισμούς τους. Ως αντάλλαγμα έλαβαν την υπόσχεση των Άγγλων για σχηματισμό κράτους Εβραίων στην Παλαιστίνη (διακήρυξη Μπάλφουρ 1917). Οι ίδιοι κύκλοι πρωτοστάτησαν και στην ανατροπή του τσάρου ενισχύοντας με ποικίλους τρόπους το κομμουνιστικό κίνημα. Ο επί διετία εμφύλιος αποδυνάμωσε τη Ρωσία και επέφερε την απόσπαση της δυτικής Ουκρανίας από τον ρωσικό κορμό. Η Γαλλία αποφάσισε την εμπλοκή της στον εμφύλιο και ώθησε σ’ αυτόν και τη χώρα μας. Λέγεται ότι εκβίασαν τον Βενιζέλο με την απειλή μη προσάρτησης της Δυτικής Θράκης, που κατείχαν οι ηττημένοι Βούλγαροι, στην Ελλάδα. Μήπως όμως ο Βενιζέλος ήταν πρόθυμος να συνδράμει «σύμμαχο» χώρα και χωρίς εκβιασμό; Την αποτυχημένη εκείνη εκστρατεία στην Ουκρανία πλήρωσε ο ελληνισμός της Μικράς Ασίας με τη μεγαλύτερη συμφορά στη μακραίωνη ιστορία μας και, επί Στάλιν, ο ελληνισμός της Σοβιετικής Ένωσης.

 

Οι δύο ισχυροί, Αγγλία και Γαλλία, με τη σύμφωνη γνώμη των ΗΠΑ, οι οποίες δεν είχαν ακόμη εκδηλώσει διάθεση επιρροής στη Μέση Ανατολή, μοίρασαν τα εδάφη της λείας τους εξαπατώντας τους Άραβες, στους οποίους είχαν υποσχεθεί ανεξαρτησία. Η αδικημένη Ιταλία στον μεγαλοϊδεατισμό της να καταστεί και αυτή αυτοκρατορία, μετά την κατάληψη της Λιβύης και των Δωδεκανήσων, έστειλε στράτευμα στην Αττάλεια χωρίς να εκτιμήσει την αντίδραση των «συμμάχων» της. Ήταν για εκείνους πρώτης τάξεως ευκαιρία να την απομονώσουν «ευνοώντας» τη χώρα μας. Της ανατέθηκε αποστολή. Ποια όμως δεν αναλύεται επαρκώς, για να έχει επέλθει λήθη για τα αίτια της συμφοράς που ακολούθησε. Η εντολή ήταν να επιδιώξει το στράτευμά μας τον αφοπλισμό των ατάκτων ομάδων, οι οποίες δεν αναγνώριζαν τη συνθήκη ανακωχής του Μούδρου. Και η κυβέρνηση Βενιζέλου απέκρυψε από τους ενθουσιώδεις ομοεθνείς μας αυτή τη «λεπτομέρεια» και αυτοί υποδέχθηκαν τον στρατό μας στη Σμύρνη ως ελευθερωτή (2.5.1919). Ο Βενιζέλος διόρισε αρμοστή στη Σμύρνη ανεκδιήγητο πρόσωπο, που αποδείχθηκε, αργότερα, πράκτορας των Άγγλων. Για να φανεί αρεστός στους πατρωνές του αυτός έδειξε πρόσωπο «αντικειμενικό» μη ανεχόμενος στο ελάχιστο εκδηλώσεις βίας των επί αιώνες καταδυναστευομένων «συμπατριωτών» του. Οι Ιταλοί δεν έχαναν ευκαιρία να καταγγέλλουν το ελληνικό στράτευμα για βία κατά των Τούρκων και να περιθάλπουν τους τσέτες, οι οποίοι διωκόμενοι κατέφευγαν για ανασυγκρότηση στην από τους Ιταλούς ελεγχόμενη περιοχή.

 

Λίγες μόλις ημέρες μετά την απόβαση ελληνικού στρατεύματος στη Σμύρνη απέπλευσε από την Κωνσταντινούπολη για τη Σαμψούντα ο Μουσταφά Κεμάλ. Αποστολή του ήταν η ίδια με του ελληνικού στρατεύματος. Να αφοπλίσει τις ομάδες των ατάκτων! Ποιος; Ο διακριθείς στην απόκρουση του στρατεύματος της Κοινοπολιτείας κατά την εκστρατεία εκείνου στην Καλλίπολη (1915), ο φανατικός Νεότουρκος! Και λέγεται ότι ήταν επιλογή του σουλτάνου, του ομήρου των νικητών στην Κωνσταντινούπολη! Λέγεται ακόμη ότι οι Άγγλοι πληροφορήθηκαν τον απόπλου του πλοίου που μετέφερε τον Κεμάλ με καθυστέρηση! Πόσα παραμύθια θα διαχέονται ακόμη, μετά τη συμφορά μας. Ήταν δυνατόν ο απομονωθείς από τους Νεότουρκους σουλτάνος να επέλεγε για την αποστολή πρόσωπο από την ομάδα των απομονωτών του; Και οι Άγγλοι πράγματι άργησαν να πληροφορηθούν τον απόπλου; Και αν είχαν αργήσει, ήταν αδύνατο να τον συλλάβουν με την άφιξή του στη Σαμψούντα, τότε που και οι ομοεθνείς μας, αν γνώριζαν τις εξελίξεις, θα τον είχαν εξοντώσει; Ο Κεμάλ εστάλη για να οργανώσει τη δεύτερη φάση της γενοκτονίας των Ρωμιών του Πόντου.

 

Το θέρος του 1920, δόθηκε εντολή (προφορική;) μονομερώς από τους Άγγλους στο ελληνικό στράτευμα να προωθηθεί και στην περιφέρεια της Προύσσας. Και η εντολή εκτελέστηκε! Τότε συνέβη και η αλλαγή της γαλλικής πολιτικής. Εντολή της κυβέρνησης ήταν να προσεγγίσουν τον Κεμάλ, παρά τις ταπεινωτικές ήττες του γαλλικού στρατεύματος στην Κιλικία. Διαδίδεται (τα αρχεία το διαψεύδουν) ότι η μεταβολή επήλθε μετά την ήττα του Κλεμανσό, «φίλου» του Βενιζέλου (1920), ο οποίος είχε ενεργήσει να υπογραφεί η συνθήκη των Σεβρών, που αποτέλεσε «θρίαμβο» για τα ελληνικά δίκαια. Δεν μας είπαν τη λεπτομέρεια: Η συνθήκη έπρεπε να επικυρωθεί από τα Κοινοβούλια των εμπλεκομένων χωρών. Κανένα δεν την επικύρωσε. Εμείς ακόμη και σήμερα πανηγυρίζουμε! Οι αποικιοκράτες Γάλλοι σκέφθηκαν ότι φιλικές σχέσεις με την Τουρκία θα έκαναν ευχερέστερη την επικράτησή τους στη Συρία. Και τυφλοί από εμπάθεια βασιλόφρονες επιχείρησαν να δολοφονήσουν τον Βενιζέλο! Και ο Κεμάλ, αφού είχε αναθέσει την επιχείρηση γενοκτονίας στον ειδεχθή εγκληματία Τοπάλ Οσμάν, κατέστρωνε σχέδιο συγκρότησης στρατεύματος, που θα υπερασπιζόταν την κατάλυση της χώρας του, της Τουρκίας πλέον και όχι της Οθωμανικής αυτοκρατορίας.

 

Στο τέλος του 1920 ο Βενιζέλος προκήρυξε εκλογές, τις οποίες έχασε «πανηγυρικά»! Πού ακούστηκε σε χώρα να διενεργούνται εκλογές, ενώ καταπονημένο από πολέμους στράτευμα βρίσκεται μακριά από την πατρίδα. Και οι αντίπαλοί του φιλοβασιλικοί είχαν υποσχεθεί ότι θα έφερναν γρήγορα πίσω τους στρατιώτες! Τόλμησαν κάποιοι να γράψουν ότι ο Βενιζέλος διενήργησε εκλογές για να τις χάσει! Φρικτό, αν αληθεύει! Αλλά και άηθες για ηγέτη να πραγματοποιήσει σύντομα «γαμήλιο» επί εξάμηνο ταξίδι στην Αμερική, ενώ η χώρα βρισκόταν σε πόλεμο! Η πρώτη κίνηση των «νικητών» ήταν να επαναφέρουν στον θρόνο τον ανεπιθύμητο στους «συμμάχους» Κωνσταντίνο, παρά την ρητή διαβεβαίωση ότι θα έπαυαν να θεωρούν πλέον την Ελλάδα σύμμαχο χώρα. Έσπευσαν να αντικαταστήσουν πλήθος αξιωματικών του εκστρατευτικού στρατεύματος διατηρώντας στη θέση του μόνο τον ανεκδιήγητο αρμοστή Σμύρνης! Και αντί να προβούν σε κάποια συνεννόηση τόσο με τον Κεμάλ όσο και με τους πρώην «συμμάχους» μας αποφάσισαν την εκστρατεία στην Άγκυρα. Ο αρχιστράτηγος διέμενε στη Σμύρνη και τηλεδιοικούσε το στράτευμα, το οποίο έπρεπε να διασχίσει φοβερή έρημο υπό κλιματικές συνθήκες οδυνηρές!

 

Η Γαλλία δεν είχε πλέον λόγους να κρύβει τη διάθεσή της να συντριβούμε. Προχώρησε (1921) σε συμφωνία με τον Κεμάλ, εγκατέλειψε την Κιλικία μαζί με όλο τον εξοπλισμό των αποθηκών και προχώρησε σε συμφωνία προμήθειας και άλλου. Επενέβη και ο Λένιν για να υπερασπιστεί τον αμυνόμενο κατά του διεθνούς ιμπεριαλισμού. Εκείνος ήθελε να τιμωρήσει τη χώρα μας για τη βοήθεια προς τους αντεπαναστάτες με την αποστολή στρατεύματος στην Ουκρανία. Οι Έλληνες όμως κομμουνιστές επανέλαβαν μιμητικά το σύνθημα ότι ο πόλεμος ήταν όντως ιμπεριαλιστικός και συνέβαλαν σημαντικά στην πτώση του ηθικού του στρατεύματος. Αγνοούσαν τον πληθυσμό των Ρωμιών στις περιφέρειες Σμύρνης και Προύσσας; Ο Κεμάλ, αργότερα, εξόντωσε τους τούρκους κομμουνιστές. Απόμειναν «ουδέτεροι» οι Άγγλοι. Πιστεύοντας οι αντάρτες του Πόντου ότι ήταν σύμμαχοι της Ελλάδος τους εμπιστεύονταν. Και εκείνοι με ψευδείς πληροφορίες τους οδηγούσαν στη σφαγή από άτακτους τσέτες.

 

Γιατί επιχειρήθηκε η εκστρατεία προς την Άγκυρα, ενώ οι προσπάθειες του τότε πρωθυπουργού για εξασφάλιση δανείων είχαν πέσει όλες στο κενό; Τολμώ να κάνω την υπόθεση. Ίσως είχε λάβει υπόσχεση από τους Άγγλους για βοήθεια, ώστε η συμφορά μας να ολοκληρωθεί! Και άρχισε η πορεία προς τον θάνατο. Και ήλθε η συμφορά. Και κατέρρευσε το μέτωπο και ο ηρωικός στρατός μας υπέστη δεινή ήττα. 55.000 οι αιχμάλωτοι. 17.000 επανήλθαν ράκη στην πατρίδα. Ο «Έλληνας» αρμοστής της Σμύρνης εισηγήθηκε στην Κυβέρνηση και η πρότασή του έγινε αποδεκτή: Ουδείς Μικρασιάτης να επιβιβαστεί σε πλοίο διαφυγής. Και δεν έσπευσαν πλοία για την παραλαβή των συμφοριασμένων, οι οποίοι «συνωστίζονταν» στην προκυμαία της Σμύρνης έντρομοι από την εμφάνιση των αιμοδιψών τσετών. Και οι «σύμμαχοί» μας απολάμβαναν το θέαμα από τα πλοία τους φωτογραφίζοντας το! Και ένας έντιμος πρόξενος, ο Τζώρτζ Χόρτον των ΗΠΑ, ένας πάστορας, ο Έιζα Τζένιγκς, και ένας Ιάπων πλοίαρχος, αγνώστου ονόματος, διατήρησαν την ανθρωπιά τους στον χαλασμό.

 

Γράφηκε: Πώς να ήταν άλλη η έκβαση της εκστρατείας, αφού οι στρατιώτες μας μισούνταν μεταξύ τους περισσότερο απ’ ότι μισούσαν, αν μισούσαν τους Τούρκους; Δυστυχώς δεν έχουμε διδαχθεί στο ελάχιστο από τη μεγάλη συμφορά. Θρηνούμε δήθεν κατά δύο επετείους. Την πρώτη οι Πόντιοι, την ημέρα της έναρξης της δεύτερης φάσης γενοκτονίας. Τη δεύτερη οι λοιποί Μικρασιάτες, την ημέρα καταστροφής της Σμύρνης. Και οι νεκροί παραμένουν αδικαίωτοι, αφού ούτε για την αναγνώριση της γενοκτονίας καταβάλαμε κάποια προσπάθεια. Και οι «σύμμαχοί» μας και οι «εταίροι» μας, πάλι οι ίδιοι, απεργάζονται νέες συμφορές. Θα συνέλθουμε;

 

«Μακρυγιάννης»

Ένα τσίμπημα, μια ζωή χωρίς κρέας. Ασθένειες από τσιμπούρια εκτοξεύονται: Η νόσος Lyme αυξήθηκε 168% στο Μίσιγκαν, η αλλεργία στο κρέας (Alpha-gal) εκτινάχθηκε 5.500% σε 10 χρόνια

Ο Μάικλ Σνάιντερ (20 Μαΐου 2026) κρούει τον κώδωνα του κινδύνου για μια σιωπηλή πανδημία που εξαπλώνεται με εκθετικό ρυθμό: οι ασθένειες από τσιμπούρια – νόσος του Lyme και σύνδρομο Alpha-gal – ξεφεύγουν κάθε ελέγχου. Ένας ειδικός του Johns Hopkins προειδοποιεί ότι το 2026 θα είναι «πολύ κακή χρονιά». Και υπάρχει και η σκοτεινή διάσταση: ο Τραμπ διέταξε έρευνα για «πειράματα βιολογικών όπλων σε τσιμπούρια», και μυστηριώδη κουτιά με τσιμπούρια εμφανίζονται στη μέση του πουθενά.

Τρία βασικά σημεία που καίνε από το άρθρο:

1. Εκθετική άνοδος κρουσμάτων – τα νούμερα που παγώνουν το αίμα: Στο Μίσιγκαν, τα κρούσματα Lyme αυξήθηκαν 168% μέσα σε τέσσερα χρόνια (από 452 σε 1.215). Στο Οχάιο, από 40 κρούσματα το 2010 εκτοξεύτηκαν σε 2.819 το 2025. Οι επισκέψεις στα επείγοντα για τσιμπούρια έφτασαν τα 100 ανά 100.000 τον Απρίλιο του 2026 – από 68 πέρυσι.

2. Το σύνδρομο Alpha-gal – αλλεργία στο κρέας για μια ζωή: Ένα μόνο τσίμπημα από τσιμπούρι Lone Star μπορεί να σου προκαλέσει μόνιμη αλλεργία στο κόκκινο κρέας (μοσχάρι, χοιρινό, αρνί, κουνέλι, ελάφι). Οι ΗΠΑ μετρούν ήδη έως 450.000 περιστατικά – και η αύξηση σε δέκα χρόνια έφτασε το 5.500%. Ιδιαίτερα έντονη στους μαύρους (9.530%) και ισπανόφωνους (7.678%) άνω των 40 ετών.

3. Η σκοτεινή διάσταση – βιολογικά όπλα, κουτιά με τσιμπούρια και έρευνα Τραμπ: Τον Δεκέμβριο του 2025, ο Τραμπ υπέγραψε διάταγμα για έρευνα σχετικά με «πειράματα βιολογικών όπλων σε τσιμπούρια και ασθένειες που μεταδίδονται από αυτά». Υπάρχουν ενδείξεις ότι κατά τον Ψυχρό Πόλεμο, τσιμπούρια χρησιμοποιήθηκαν ως φορείς βιοπολέμου – και ότι «όπλα» αυτά μπορεί να απελευθερώθηκαν, σκόπιμα ή όχι, στο ανυποψίαστο κοινό. Παράλληλα, γίνονται αναφορές για μυστηριώδη κουτιά με τσιμπούρια που βρίσκονται σε απομακρυσμένες περιοχές

Ένας εφιάλτης που σέρνεται στο γρασίδι

Όταν ήμουν παιδί, το τσίμπημα από τσιμπούρι ήταν σπάνιο. Και η αρρώστια από τσίμπημα ήταν ακόμα πιο σπάνια. Σήμερα, η νόσος του Lyme και το σύνδρομο Alpha-gal εξαπλώνονται σαν θεριό που το έσκασε από κλουβί. Κανείς δεν έχει λύσεις. Και ένας κορυφαίος ειδικός της Σχολής Δημόσιας Υγείας του Johns Hopkins προειδοποιεί: «Δυστυχώς, μπαίνουμε σε μια πολύ κακή χρονιά.»

Ο Μάικλ Σνάιντερ, στο άρθρο του, δεν περιγράφει μια απλή ενόχληση. Περιγράφει μια σιωπηλή πανδημία που εξελίσσεται μπροστά στα μάτια μας, με εκθετικούς ρυθμούς, χωρίς κανείς να μπορεί να «λυγίσει την καμπύλη». Και όπως πάντα, η ΤΡΙΚΛΟΠΟΔΙΑ φέρνει στο φως όχι μόνο τα συμπτώματα, αλλά και τη σκοτεινή διάσταση: πειράματα βιολογικών όπλων, μυστηριώδη κουτιά με τσιμπούρια, και μια προεδρική έρευνα που άνοιξε ποτέ δεν κλείνει.

Τα νούμερα που παγώνουν το αίμα – η εκθετική άνοδος του Lyme

Η νόσος του Lyme δεν είναι πια μια τοπική ενόχληση. Είναι εθνική κρίση. Σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία του CDC:

• Τον Απρίλιο του 2026, τα τσιμπούρια ευθύνονταν για 100 επισκέψεις στα επείγοντα ανά 100.000 κατοίκους – από 68 πέρυσι.

• Στο Μίσιγκαν, τα κρούσματα Lyme αυξήθηκαν κατά 168% μεταξύ 2020 και 2024 (από 452 σε 1.215). Η αναπλάσμωση, η δεύτερη συχνότερη ασθένεια, σχεδόν πενταπλασιάστηκε.

• Στο Οχάιο, η έκρηξη είναι συγκλονιστική: από 40 κρούσματα το 2010 σε 2.819 το 2025.

Σήμερα, το 90% όλων των κρουσμάτων Lyme στις ΗΠΑ εντοπίζεται σε μόλις 14 πολιτείες, κυρίως στη Βορειοανατολή και τη Μεσοδυτική περιοχή. Υπέροχα δάση και μονοπάτια – αλλά χιλιάδες άνθρωποι δεν θα τα ξαναπατήσουν ποτέ από τον φόβο του τσιμπήματος.

Το σύνδρομο Alpha-gal – όταν ένα τσιμπούρι σου στερεί το κρέας για πάντα

Ακόμα πιο τρομακτικό είναι το σύνδρομο Alpha-gal. Ένα μόνο τσίμπημα από το τσιμπούρι Lone Star μπορεί να ενεργοποιήσει το ανοσοποιητικό σου σύστημα κατά του απλού σακχάρου alpha-gal, που βρίσκεται στους περισσότερους ιστούς θηλαστικών.

Αποτέλεσμα: γίνεσαι αλλεργικός στο κόκκινο κρέας για το υπόλοιπο της ζωής σου. Μοσχάρι, χοιρινό, αρνί, κουνέλι, ελάφι – όλα απαγορευμένα.

Οι αντιδράσεις είναι ύπουλες: εμφανίζονται 2 με 6 ώρες μετά το φαγητό. Ερπητες, κνίδωση, κοιλιακό άλγος – και συνήθως κανείς δεν συνδέει τη βραδινή μπριζόλα με την ταλαιπωρία τα μεσάνυχτα. Χιλιάδες περιπτώσεις διαγιγνώσκονται λανθασμένα για χρόνια.

Το CDC εκτιμά ότι έως 450.000 Αμερικανοί ζουν ήδη με Alpha-gal – και ότι ο αριθμός είναι σημαντικά μεγαλύτερος. Αλλά η πραγματική έκρηξη αποκαλύπτεται από μια μελέτη που εξέτασε την περίοδο 2015-2025:

• Η αλλεργία στο κρέας αυξήθηκε κατά πάνω από 5.500% σε μόλις δέκα χρόνια.

• Η αύξηση ήταν ακόμα πιο απότομη σε μαύρους (9.530%) και ισπανόφωνους (7.678%) άνω των 40 ετών.

• Οι γυναίκες είχαν υψηλότερη αύξηση (11.169%) από τους άνδρες (7.426%).

Ο Σνάιντερ αναρωτιέται: Είναι σύμπτωση αυτή η έκρηξη, ή «κάτι άλλο συμβαίνει»;

Η σκοτεινή διάσταση – βιολογικά όπλα, κουτιά με τσιμπούρια και η έρευνα Τραμπ

Τον Δεκέμβριο του 2025, ο πρόεδρος Τραμπ υπέγραψε διάταγμα για έρευνα σχετικά με «πειράματα βιολογικών όπλων σε τσιμπούρια και ασθένειες που μεταδίδονται από αυτά». Γιατί να ξοδέψει κρατικούς πόρους σε κάτι τέτοιο; Προφανώς, πιστεύει ότι «κάτι γινόταν που δεν έπρεπε να γίνεται».

Ο Σνάιντερ υπενθυμίζει ότι υπάρχουν ήδη ενδείξεις: κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, τσιμπούρια τροποποιήθηκαν και χρησιμοποιήθηκαν ως φορείς βιολογικών παραγόντων. Και αυτά τα «όπλα» μπορεί να απελευθερώθηκαν, σκόπιμα ή ακούσια, στο ανυποψίαστο κοινό.

Και για να γίνει ακόμα πιο περίεργο: γίνονται αναφορές για μυστηριώδη κουτιά με τσιμπούρια που βρίσκονται στη μέση του πουθενά. Κανείς δεν ξέρει από πού προήλθαν, τι μετέφεραν, ή ποιος τα άφησε εκεί.

Όταν μια ασθένεια αυξάνεται κατά 168% σε τέσσερα χρόνια, όταν μια αλλεργία αυξάνεται κατά 5.500% σε μια δεκαετία, όταν ένας ειδικός του Johns Hopkins λέει ότι «δεν μπορούμε να λυγίσουμε την καμπύλη» και ότι θα χειροτερέψει – δεν είναι υστερία. Είναι τεκμηριωμένη πραγματικότητα.

Και όταν προστίθεται η διάσταση των πιθανών βιολογικών όπλων, η έρευνα Τραμπ, και τα μυστηριώδη κουτιά, το τοπίο γίνεται ακόμα πιο σκοτεινό.

Η συμβουλή του CDC είναι απλή: αν βρεις τσιμπούρι πάνω σου, βγάλτο αμέσως με τσιμπιδάκι (όσο πιο κοντά στο δέρμα γίνεται) και απόφραξέ το στην τουαλέτα, σε οινόπνευμα ή σε κολλητική ταινία. Αν εμφανίσεις σοβαρή κεφαλαλγία, δυσκολία στην αναπνοή, παράλυση ή αίσθημα παλμών – επείγουσα ιατρική βοήθεια.

Αλλά η ΤΡΙΚΛΟΠΟΔΙΑ προσθέτει και κάτι ακόμα: η τελική προστασία δεν είναι μόνο τα εντομοαπωθητικά. Είναι η πνευματική εγρήγορση, η διάκριση, και η πίστη σε Αυτόν που έχει τον τελευταίο λόγο για κάθε μάστιγα – είτε φυσική είτε τεχνητή.

πηγή 

Όαση

Του Κώστα Δημ Χρονόπουλου *

 

Ετούτη την εποχή την ανυπόφορη, τη γεμάτη γεγονότα ανατριχιαστικά,  

με ζοφερά συμβάντα εξωτερικά και εσωτερικά, ήρθε κάτι ελπιδοφόρο , να διώξει της ψυχής την καταχνιά.

 

Ένας παρηγορητικός ανασασμός, ένα χαμόγελο απαντοχής, μία όαση δροσιάς, για το στεγνό, αποξηραμένο εσωτερικό μας κόσμο, που τόσο τη λαχταρά.

 

Μας την πρόσφεραν απλόχερα τα παιδάκια, της 3ης Δημοτικού του 7ου σχολείου Κηφισιάς, οι δάσκαλοί τους, καθώς και ένα έγκυρο ΜΜΕ το Political.gr. Πρόσχαρα, αυθόρμητα, αθώα, μια επίσκεψη σε μία φιλόξενη τηλεεφημερίδα, έγινε αιτία να συγκλονιστούμε, να ξανανοιώσουμε όλοι μας παιδιά.

 

Να θυμηθούμε εκείνα τα χρόνια τα μακρινά, τα παιδικά.

Τότε που κάναμε όνειρα αστείρευτα, μαγικά, μοναδικά.

Τότε που πλάθαμε έναν καλύτερο κόσμο με γήινα υλικά.

Τότε που εξιδανικεύαμε τα πάντα και νομίζαμε πως κάποτε θα καταφέρναμε να ζούμε όλοι αρμονικά, ειρηνικά.

Τότε που ένα χαμόγελο, ένα χάδι, ένας έπαινος, μια αγκαλιά,

γέμιζε το είναι μας κι αφήναμε τη φαντασία μας να πλανιέται σε ταξίδια αλαργινά.

Τότε ήταν που μας αρκούσαν τα πράγματα τα απλά.

Τότε που χαιρόμασταν με το τίποτα … πραγματικά.

Τότε που ο κόσμος δεν ήταν οι άλλοι με τα κατορθώματά τους τα πλασματικά.

Τότε που ακόμη κι ένα πάνινο τόπι μας γέμιζε με περισσή χαρά.

Μπορεί να μην είχαμε –όσοι δεν είχαμε - όλου του κόσμου τα καλά.

Μπορεί να μην παίρναμε –σαν δώρα – τα σύγχρονα τα παιχνίδια τα πλουμιστά.

Μπορεί να μην υπήρχαν οι τωρινές υποδομές, οι παιδικές χαρές

με τα όργανα τα λειτουργικά.

Μπορεί να παίζαμε στις αλάνες, στους δρόμους σε δρομάκια στενά.

Μπορεί να είχαμε στερηθεί πολλά, εκείνα τα χρόνια τα αλλοτινά.

Όμως δεν νοιώθαμε λιγότερη χαρά.

 

Γιατί η χαρά, η ευχαρίστηση δεν είναι υπόθεση εξωτερική ή τεχνολογική.

Κι όταν την νιώθεις καθόλου δεν σε νοιάζει το πώς, με τι μέσο σε δόνησε, αν το γκόλ που έβαλες, ήταν με μπάλα από δέρμα ή από ένα μάτσο πανιά !....

 

Τα κοριτσάκια δεν είχαν τότε Μπάρμπι, με όλα της τα προικιά.

Μια πάνινη κούκλα φτιαγμένη απ’ την μαμά ή τη γιαγιά, ήταν ό,τι το καλύτερο, το αγαπημένο παιχνίδι γι’ αυτά.

Εμείς οι άνθρωποι ξεστρατίζουμε -συχνά πυκνά –και λογικά.

Συγκρίνουμε λαθεμένα διαφορετικές εποχές και καταλήγουμε σε συμπεράσματα πλανευτικά.

Η τεχνολογία με τα επιτεύγματά της τα μοναδικά, μας παρασύρει στο λάθος, παραπλανητικά.

Δεν γεμίζει τις ουσιαστικές εσωτερικές ανάγκες ολοκληρωτικά.

 

Συναισθήματα (χαρά, λύπη, πόνος, έρωτας, αγάπη, αλληλεγγύη, προσδοκία, φιλία και άλλα πολλά), δεν επηρεάζονται από τα δημιουργήματα τα τεχνολογικά. Τα σημερινά παιδιά, δεν τα έχει εγκαταλείψει η παιδική αθωότητα και

δεν τους ικανοποιούν οι ανέσεις και τα επιτεύγματα τα τεχνολογικά.

 

Θέλουν να χαρούν, να παίξουν να ζήσουν ήρεμα και ειρηνικά.

Ρωτήθηκαν και οι απαντήσεις τους συγκλόνισαν πραγματικά.

Ποθούν όλα αυτά που εμείς –και οι προηγούμενοι φυσικά – τους τα στερούμε άσκεφτα, εξωφρενικά.

Δεν τους ενδιαφέρουν τα δικά μας «ενδιαφέροντα» ούτε τα συστήματα τα βαλλιστικά και τα αντιπυραυλικά.

Δεν νοιάζονται αν θα πάμε στο Φεγγάρι, στον Άρη,

όπου η βαρύτητα απουσιάζει εντυπωσιακά.

Δεν δίνουν δεκάρα για τους εξοπλισμούς και τα πυρηνικά.

Δεν εντυπωσιάζονται από οπλικά συστήματα εξολοθρευτικά.

Θέλουν ν’ αλλάξουν το κόσμο, να τον κάνουν καλύτερο,

με λιγότερες αγωνίες, πολέμους, άγχη, να ζήσουν ειρηνικά, χαρούμενα, ποιοτικά.

 

Ο μικρός Δήμος έβαλε τον δάκτυλο επί τον τύπον των ήλων περισσότερο ρεαλιστικά: «Να αλλάξουμε τον κόσμο αλλάζοντας τον τρόπο που σκεφτόμαστε».

Πράγματι ο κόσμος δεν είναι κάτι το ξένο, το αποκομμένο, το άσχετο, από όλους εμάς, μια οντότητα που δεν μας αφορά.

 

Ό κόσμος –που χρειάζεται πράγματι αλλαγή , όπως το λένε μεγάλοι και μικροί –

είμαστε όλοι μας μαζί και δεν γίνεται να σκεφτόμαστε διαφορετικά.

Θα ήταν ευχής έργον αν ακούγαμε συχνά –σε ανάλογες εκδηλώσεις –

τι έχουν να μας πουν τα παιδιά, τι θέλουν, πως θέλουν να ζήσουν τελικά.

Δεν επιθυμούν να ζουν μέσα στα στεγανά της υποκρισίας, των πολέμων, του άγχους που μας τυραννά.

Χωρίς να ρωτήσουμε τα παιδιά, τα αναγκάζουμε να περάσουν μια μίζερη ζωή υποχρεωτικά.

(σ.σ ίσως επειδή …..ενδιαφερόμαστε πολύ γι ‘αυτά !!!...).

Υπάρχει ένα αδιανόητο οξύμωρο που δημιουργεί ερωτηματικά:

Πως εξηγείται λογικά, κάποιος που σε αγαπάει υπερβολικά,

να σου δημιουργεί συνθήκες και προϋποθέσεις μέσα στις οποίες θα δυστυχήσεις πραγματικά(!).

Με ποιο άραγε δικαίωμα –ηθικό, λογικό, θεόσταλτο, ανθρωποκεντρικό

(ή μήπως και …. ανθρωπιστικό), κάποιες προηγούμενες γενιές δημιουργούν «κόκκινες γραμμές», φράχτες και στεγανά;.

Τέτοια –και τόσα – που οι επίγονοι να ασφυκτιούν και να μην μπορούν να αποδράσουν, ούτε να δράσουν διαφορετικά;.

 

Γιατί καταδικάζουν τα βλαστάρια τους, να μην δουν άσπρη μέρα, κληροδοτώντας τους πολεμοφόδια, και μίσος για τον συνάνθρωπο που κι εκείνος ανάλογα αντιδρά;.

Έχουμε άραγε αναλογιστεί πως όσο κι αν εμείς είμαστε άφρονες, παρανοϊκοί, ανήθικοι, πολεμοχαρείς, ή δρούμε υποανθρωπιστικά, εντούτοις δεν έχουμε κανένα δικαίωμα να φανατίσουμε, να γαλουχίσουμε και τα παιδιά που μας μιμούνται ή δεν μπορεί να κάνουν διαφορετικά;.

 

Αναρωτιέμαι : Κατά πόσον –και πόσους – μας απασχολούν αυτά τα ζητήματα τα εξόχως ανατριχιαστικά;.

Πολύ δυστυχώς και προβληματίζομαι ειλικρινά!.

Ίσως η σκληρή βιοπάλη με τον εξοντωτικό υπερκαταναλωτισμό και την εντατική διπλή ή και τριπλή εργασία και η τηλεχαύνωση, να μην μας αφήνουν περιθώρια για προβληματισμό σε ό, τι αφορά στα παιδιά(!).

Πιθανότατα η λύση να προέλθει από αυτά.

 

Αν τους δώσουμε (όπως εκείνοι οι δάσκαλοι του Γ Σχολείου Κηφισιάς και η τηλεεφημερίδα Political.gr) την ευκαιρία να εκφραστούν, να μας πουν εκείνα (και όχι εμείς) τι τα απασχολεί, τι θέλουν πραγματικά, τότε ίσως και εμείς ν’ αρχίσουμε να βλέπουμε τα πράγματα διαφορετικά!.

 

ΥΓ Αντί να τα πηγαίνουμε στο Κυνοβούλιο για να εξευγενιστούν, ακούγοντας μερικούς εκλεκτούς Βουλευτές να συμπεριφέρονται χυδαία και υβριστικά, ας ακούσουμε τα παιδιά, με την ελπίδα ότι δεν θα καταντήσουν ωσάν κι εμάς,

που ζούμε με άλυτα προβλήματα ριγηλά.

 

*Ιατρού

Αποκάλυψη από την ΕΥΠ: Το σχέδιο της τουρκικής μαφίας για νέο μεταναστευτικό κύμα στο Αιγαίο

Ενα καλοσχεδιασμένο και ύπουλο σχέδιο της τουρκικής μαφίας για τη δημιουργία νέου μεταναστευτικού ρεύματος προς τα ελληνικά νησιά ήρθε στο φως από την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών (ΕΥΠ). Η υπόθεση ξεκίνησε τη Δευτέρα στη Χίο, όταν συνελήφθησαν δύο Τούρκοι υπήκοοι που είχαν στην κατοχή τους 12.500 κινητά τηλέφωνα παλαιάς τεχνολογίας. Οι συσκευές αυτές, σύμφωνα με πληροφορίες της εφημερίδας Realnews, προορίζονταν για διακινητές μεταναστών, με στόχο να αλλάξουν το «παιχνίδι» στο Αιγαίο, δυσκολεύοντας τον εντοπισμό τους από τις ελληνικές Αρχές.

 

Τεχνολογική «παγίδα» για τις ελληνικές Αρχές 

 

Το Λιμενικό Σώμα διαθέτει πλέον εξελιγμένο εξοπλισμό που του επιτρέπει να εντοπίζει στίγματα κινητών τηλεφώνων με σύνδεση στο διαδίκτυο, παρακολουθώντας έτσι τις κινήσεις των διακινητών εν πλω. Όμως, οι συσκευές που κατασχέθηκαν ήταν τεχνολογικά υποβαθμισμένες, σχεδιασμένες έτσι ώστε να μην εντοπίζονται εύκολα. Και δεν ήταν τυχαίες: παραγγέλθηκαν ειδικά από εργοστάσιο στην Κίνα, κατόπιν αιτήματος τουρκικών εγκληματικών οργανώσεων.

 

Η ΕΥΠ στο κατόπι της μαφίας

 

Η ΕΥΠ είχε ήδη στρέψει την προσοχή της σε έναν 62χρονο Τούρκο, γνωστό στις Αρχές ως μέλος της τουρκικής μαφίας. Όταν εντοπίστηκε να πλησιάζει το λιμάνι της Χίου με ιστιοπλοϊκό, σήμανε συναγερμός. Μαζί του συνελήφθη και ένας 72χρονος συμπατριώτης του, ο οποίος είχε μεταφέρει τα 12.500 κινητά στο νησί, με σκοπό να φορτωθούν στο ιστιοπλοϊκό και να επιστρέψουν στη Σμύρνη.

 

Παραγγελία με... προδιαγραφές και εταιρεία-βιτρίνα

 

Από την έρευνα προέκυψε ότι ο 72χρονος, επίσης χαρτογραφημένος ως μέλος της τουρκικής μαφίας, είχε κάνει ειδική παραγγελία στην Κίνα για την παραγωγή των κινητών, δίνοντας συγκεκριμένα τεχνικά χαρακτηριστικά. Η παραγγελία έγινε μέσω εταιρείας με έδρα τη Γερμανία και παράρτημα στην Ελλάδα, όπως προκύπτει από τα επίσημα έγγραφα. Όλα δείχνουν πως πρόκειται για εταιρεία-«βιτρίνα», με στόχο να χαθεί η διαδρομή της παραγγελίας και να μην εντοπιστεί η προέλευση των συσκευών.

 

Τα κινητά έφτασαν πρώτα στη Γερμανία, με την εταιρεία να εμφανίζεται ως εισαγωγέας, και στη συνέχεια μεταφέρθηκαν στην Ελλάδα. Το πιο ανησυχητικό είναι ότι δεν διέθεταν IMEI, δηλαδή την ηλεκτρονική ταυτότητα που επιτρέπει στις Αρχές να εντοπίζουν και να παρακολουθούν κάθε συσκευή.

 

Παρακολούθηση και συλλήψεις στη Χίο

 

Το κλιμάκιο της ΕΥΠ στη Χίο παρακολουθούσε τον 62χρονο ιστιοπλόο, ο οποίος είχε συχνές επαφές με τον 72χρονο, που στην Τουρκία είναι οδοντίατρος και ιδιοκτήτης κλινικής. Η παρουσία του στη Χίο είχε εντοπιστεί πριν από έξι μήνες, όταν η ΕΥΠ άρχισε να καταγράφει τις κινήσεις του. Οι δύο άνδρες συνελήφθησαν από το Λιμενικό, την ώρα που φόρτωναν τα κινητά στο ιστιοπλοϊκό. Η αξία των συσκευών εκτιμάται στα 700.000 ευρώ και προορίζονταν για να εξοπλίσουν τους διακινητές με «ασφαλείς» συσκευές.

 

Αλλαγή τακτικής από τα κυκλώματα διακίνησης

 

Η αποκάλυψη των κινητών συνδέεται με νέες μεθόδους διακίνησης μεταναστών που έχουν εμφανιστεί τους τελευταίους μήνες. Η ΕΥΠ εντόπισε κύκλωμα της τουρκικής μαφίας που μεταφέρει μετανάστες απευθείας στην ηπειρωτική Ελλάδα, σε απομονωμένες παραλίες της Θεσσαλίας και της Εύβοιας. Οι μεταφορές γίνονται με ταχύπλοα υψηλής ισχύος, που διασχίζουν το Αιγαίο μέσα στη νύχτα.

 

Σε αντίθεση με παλαιότερες πρακτικές, οι διακινητές δεν εγκαταλείπουν τα σκάφη, αλλά επιστρέφουν με αυτά στα τουρκικά παράλια. Επιπλέον, δεν ενεργοποιούν τα συστήματα ασφαλούς πλοήγησης, ώστε να μην καταγράφονται από τις Αρχές.

 

Αντιπαρακολούθηση μέσω κινητών και τεχνολογική «υποβάθμιση»

 

Το Λιμενικό είχε στραφεί στην παρακολούθηση κινητών συνδεδεμένων στο διαδίκτυο, εντοπίζοντας στίγματα σε θαλάσσιες περιοχές χωρίς να φαίνεται κάποιο σκάφος. Έτσι, μπορούσε να «βλέπει» τους διακινητές μέσω των κινητών τους. Όμως, πρόσφατα τα στίγματα εξαφανίστηκαν, καθώς οι διακινητές άλλαξαν τακτική, χρησιμοποιώντας παλαιού τύπου τηλέφωνα που δεν συνδέονται στο διαδίκτυο και δεν εντοπίζονται εύκολα.

 

Οι ροές συνεχίζονται παρά τις αποκαλύψεις

 

Παρά τις αποκαλύψεις και τις συλλήψεις, οι παράνομες ροές μεταναστών προς τα ελληνικά νησιά συνεχίζονται. Από τις αρχές του έτους έως τις 14 Σεπτεμβρίου, έχουν καταγραφεί 15.598 αφίξεις μεταναστών στα νησιά του Αιγαίου. Εξαίρεση αποτελεί η Κρήτη, όπου οι αφίξεις προέρχονται κυρίως από τη Λιβύη.

 

πηγή