Κρίση στην Μέση Ανατολή: Γιατί δεν έχει ακυρωθεί ακόμα η επίσκεψη του Προέδρου Τράμπ στην Κίνα

Γράφει ο Πετροβούβαλος 

 

Η πρόσφατη επίθεση των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν με πραγματικό στόχο την Κίνα προβλέφθηκε ήδη από τις 4 Ιανουαρίου και εξηγήθηκε, νομίζω, επαρκώς και σε χρόνο ανύποπτο. Υπό αυτή την οπτική, οι θεωρίες που υποστηρίζουν πως οι ΗΠΑ σύρθηκαν σε αυτή την υπόθεση πίσω από το Ισραήλ είναι μάλλον αφελείς και, δυστυχώς, άκρως εκμεταλλεύσιμες από ανεκδιήγητους τύπους όπως ο νυν Υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ. 

 

Το στρατηγικό πλήγμα εντός του κινεζικού στρατηγικού ζωτικού χώρου λοιπόν, είναι πλέον δεδομένο και μεγάλης έκτασης. Εφ’ όσον η προγραμματισμένη επίσκεψη Τράμπ στην Κίνα (31 Μαρτίου έως 2 Απριλίου 2026) δεν έχει ακόμα ακυρωθεί εξ αιτίας αυτής τη εξέλιξης, το ερώτημα που αναδύεται είναι το κατά πόσον είναι ρεαλιστική η επίτευξη μίας συμφωνίας μεταξύ ΗΠΑ και Κίνας με στόχο την διαχείριση της πολύπλευρης κρίσης που εξελίσσεται αυτή την στιγμή στην Μέση Ανατολή. 

 

Πέρα από τις φιλοσινικές και αντιαμερικανικές «κορώνες» και τις – όλο και πιό διαδεδομένες – εκτιμήσεις για την φθίνουσα πνευματική σταθερότητα της αμερικανικής ηγεσίας, διαφαίνεται πως η Κίνα κινείται με βάση έναν πιεστικό γεωστρατηγικό ρεαλισμό που στηρίζεται στις εξής παραδοχές: 

 

1. Η μοναδική δυνατή διαχείριση αυτή την στιγμή είναι η διαχείριση ζημιών (Damage Control). Ωστόσο η Κίνα, όπως προφανώς και κάθε άλλη χώρα, δεν μπορεί να βασίζεται σε υποθετικές εγγυήσεις από την παρούσα αμερικανική ηγεσία. Πολύ πιθανότερο, είναι να προκρίνει τακτικές/προσωρινές διευθετήσεις που θα ανακόψουν τη γεωστρατηγική της «αιμορραγία» στην περιοχή, επιτρέποντάς της ενδεχομένως να μετατρέψει την παρούσα κρίση σε μεσοπρόθεσμο πλεονέκτημα.

 

2. Είναι απαραίτητη για την Κίνα η αποτροπή της συνολικής αχρήστευσης των πετρελαϊκών υποδομών του Περσικού Κόλπου. Και αν μία τέτοια εξέλιξη μοιάζει υπερβολική, δεν είναι καθόλου υπερβολικό το ενδεχόμενο της ολικής καταστροφής γενικότερα των υποδομών του Ιράν. Μια συμφωνία με τον Τράμπ σε αυτή την χρονική περίοδο, είναι ένας τρόπος να επιχειρηθεί η διάσωση των σινικών επενδύσεων που σχετίζονται με τον BRI (Belt and Road Initiative), προτού η σύρραξη μετατρέψει το Ιράν σε γεωπολιτική «μαύρη τρύπα» στο πρότυπο της Λιβύης. Κάτι τέτοιο θα είχε άμεσες καταστροφικές επιπτώσεις στον ενεργειακό εφοδιασμό της Κίνας από το σύνολο των πετρελαιοπαραγωγών χωρών της περιοχής – όχι μόνο από το Ιράν. Προσωπική εκτίμηση: Μέχρι την επίσκεψη Τράμπ στην Κίνα, και εφ’ όσον δεν ακυρωθεί τελικά, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ ή «το Ισραήλ από μόνο του», θα επιδιώξουν την καταστροφή όσων περισσότερων κρίσιμων υποδομών στο Ιράν είναι δυνατόν, απαραίτητων για την λειτουργία της Ιρανικής κοινωνίας και οικονομίας – η πρακτική του Ισραήλ στην Γάζα και η διαφαινόμενη πρακτική του στον Λίβανο είναι ξεκάθαρες. 

 

3. Δεν υπάρχει πραγματική εναλλακτική στρατηγική: Η τρέχουσα κρίση απέδειξε ότι η Κίνα δεν διαθέτει την απαιτούμενη στρατιωτική ή διπλωματική ισχύ αποτροπής ευθέων πληγμάτων των ΗΠΑ και των συμμάχων τους εναντίον των ζωτικών της συμφερόντων. Η αποφυγή μιας ακόμα πιό γενικευμένης σύγκρουσης χαμηλής εντάσεως – από την οποία η Κίνα διακινδυνεύει να βγει συγκριτικά ακόμα πιό αποδυναμωμένη – καθιστά τη διαπραγμάτευση μονόδρομο, ακόμη και με συνομιλητές που είναι αποδεδειγμένα αναξιόπιστοι. Πολύ απλά, η Κίνα έχει αυτή τη στιγμή άμεση ανάγκη να κερδίσει χρόνο. 

 

4. Παραμένει στο γεωπολιτικό «τραπέζι» η δυνατότητα στρατηγικού εγκλωβισμού του αντιπάλου: Προφανώς, η Κίνα συνυπολογίζει την πιθανότητα να εγκλωβιστούν οι ΗΠΑ σε μία παρατεταμένη εμπλοκή, στο μέτρο που θα είναι αναγκασμένες να κατασιγάσουν τις Ισραηλινές ανησυχίες και τις ανησυχίες γενικότερα των χωρών της Μέσης Ανατολής από τις επιπτώσεις της επίθεσης κατά του Ιράν. Οι συνομιλίες με την αμερικανική ηγεσία, προσφέρουν την δυνατότητα της «διέγερσης» μία πιό αυξημένης αμερικανικής εμπλοκής στην περιοχή, και της μετατροπής μεσοπρόθεσμα ενός μειονεκτήματος σε πλεονέκτημα, εφ’ όσον κριθούν ως καταδικασμένες όλες οι ανασχετικές προσπάθειες. 

 

5. Ενδεχομένως το Πεκίνο να εξετάζει μια – εξαιρετικά υποθετική για να μην παρεξηγηθώ – ευκαιρία να διευκρινίσει το εάν ο Τράμπ είναι πραγματικά ένας «ευκαιριακός» και εξαγοράσιμος αντίπαλος. Εάν κριθεί ότι ο Τράμπ κινείται στην πραγματικότητα παρορμητικά και αυστηρά ιδιοτελώς, τότε ενδεχομένως να διερευνήσει η Κίνα τις δυνατότητες να τον δελεάσει να αμβλύνει τις γεωστρατηγικές του προκλήσεις, με αντάλλαγμα κάτι που θα τον εμφανίσει ως νικητή στο εσωτερικό των ΗΠΑ (π.χ. αγορές αμερικανικών προϊόντων), ακόμα πλουσιότερο σε οικογενειακό επίπεδο και περισσότερο «ηγεμονικό» σε διεθνές επίπεδο. Και πάλι θα πρέπει να εκτιμηθεί εδώ η καταστροφή που θα έχει επιτευχθεί στον Περσικό Κόλπο και στο Κινεζικό κύρος μέχρι την επίσκεψη του Τράμπ στην Κίνα. 

 

Συμπερασματικά, η Κίνα είναι υποχρεωμένη να κινηθεί αυτή τη στιγμή σε δύο επίπεδα: Να προετοιμάζεται για το ενδεχόμενο μιας συνολικής στρατηγικής ρήξης, και ταυτόχρονα να αναζητά καινοφανείς και παρακινδυνευμένες διπλωματικές διεξόδους. Η πρόκληση της εποχής είναι η διαχείριση μιας αμερικανικής ηγεσίας που (για να το γράψω «κομψά») υιοθετεί εξαιρετικά αντισυμβατικές μεθόδους. 

 

Πετροβούβαλος/Αβέρωφ 

 

Σημείωση: Η θεσμική ισχύς του Αμερικανού Προέδρου όσον αφορά στο πυρηνικό οπλοστάσιο των ΗΠΑ παραμένει κρισιμότατος παράγοντας στην παγκόσμια εξίσωση ασφαλείας. Συγκεκριμένα, η Sole Authority (Αποκλειστική Εξουσία) του αμερικανικού δόγματος Πυρηνικής Διοίκησης και Ελέγχου (Nuclear Command and Control – NC2) καθορίζει τον απόλυτο έλεγχο του αμερικανικού πυρηνικού οπλοστασίου από τον Αμερικανό Πρόεδρο και μόνο από αυτόν, χωρίς να απαιτείται η συγκατάθεση κανενός άλλου οργάνου. Δεν υπάρχει απολύτως καμία «δικλείδα ασφαλείας» απέναντι σε έναν Πρόεδρο αποφασισμένο να διατάξει πυρηνικό πλήγμα οποιασδήποτε έκτασης, με οποιαδήποτε αφορμή και εναντίον του οποιουδήποτε στόχου: Ούτε το Κογκρέσο, ούτε το Υπουργικό Συμβούλιο, ούτε ο Υπουργός Άμυνας («Υπουργός Πολέμου» επί Τράμπ) έχουν το συνταγματικό δικαίωμα να ακυρώσουν αυτή την διαδικασία. Αυτή η θεσμική πραγματικότητα είναι δημιούργημα του Ψυχρού Πολέμου: Η επιχειρησιακή της λογική προέρχεται από το γεγονός ότι, σε περίπτωση πυρηνικής επίθεσης, ο Πρόεδρος θα έχει μόνο λίγα λεπτά (περίπου 10-30) στην διάθεσή του για να αποφασίσει αντεπίθεση, χρονικό διάστημα αποτρεπτικό για κοινοβουλευτικές συζητήσεις, ψηφοφορίες, ελέγχους επαλήθευσης κλπ. 

 

Θεσμικός τρόπος να ακυρωθεί μία τέτοια διαταγή χωρίς να θεωρηθεί ο Αμερικανός Πρόεδρος «για δέσιμο» ΔΕΝ υφίσταται. Τα δύο θεωρητικά σενάρια που μπορεί ενδεχομένως να δρομολογηθούν προς αυτή την κατεύθυνση είναι μάλλον ακραία: 

 

1. Να ισχυριστούν οι Αμερικανοί στρατιωτικοί επιτελείς που είναι άμεσα υφιστάμενοι στον Πρόεδρο, στο σύνολό τους, ότι η διαταγή είναι παράνομη και να αρνηθούν να την εκτελέσουν – σενάριο μάλλον στην σφαίρα του φανταστικού. 

 

2. Η άμεση εφαρμογή της 4ης ενότητας της 25ης Τροπολογίας του αμερικανικού Συντάγματος: Το Υπουργικό Συμβούλιο μπορεί να κρίνει τον Πρόεδρο «ανίκανο να ασκήσει τα καθήκοντά του» και να τον απομακρύνει αμέσως από την εξουσία, μεταβιβάζοντάς την προσωρινά στον Αντιπρόεδρο εώς ότου αποφασίσει τελικά η Γερουσία για την ορθότητα ή μη της αποφάσεως – σενάριο εντελώς στη σφαίρα του φανταστικού με το υφιστάμενο αμερικανικό υπουργικό συμβούλιο. 

 

Αυτά δεν σημαίνουν απαραίτητα μία Κίνα (ή μία Ρωσσία) που τρέμει τον ίσκιο της επειδή ο αντίπαλος έχει παρανοήσει: Μπορεί κάλλιστα να σημαίνουν μία Κίνα (ή μία Ρωσσία) που έχει μεταφέρει λίγο πιό κοντά στην ηγεσία της τα δικά της «κόκκινα κουμπάκια».

 

Η εικόνα δημιουργήθηκε για τον Αβέρωφ με την χρήση προγράμματος Τεχνητής Νοημοσύνης.

 

πηγή 

Το νησί-κλειδί του Ιράν στον Κόλπο

Γράφει ο ΚΑΤΣΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ  

 

Στην σημερινή συζήτηση γύρω από το Ιράν και τα πιθανά σημεία στρατηγικής πίεσης πάνω στο καθεστώς της Τεχεράνης, ένα από τα ονόματα που αναφέρονται όλο και πιο έντονα τις τελευταίες ημέρες στις αναλύσεις Αμερικανών στρατηγιστών είναι το Kharg Island, ένα μικρό νησί στον βόρειο Περσικό Κόλπο, ανοιχτά των ιρανικών ακτών. 

 

Το Kharg Island βρίσκεται νοτιοδυτικά του ιρανικού λιμανιού Bandar-e Genaveh, βορειοδυτικά από την ευρύτερη θαλάσσια ζώνη που οδηγεί προς τα κεντρικά πετρελαϊκά και ναυτιλιακά περάσματα του Κόλπου. Παρότι το μέγεθός του είναι περίπου όσο τα Αντικύθηρα, από το Kharg φεύγει εδώ και δεκαετίες προς τις διεθνείς αγορές περίπου το 90% των ιρανικών πετρελαϊκών εξαγωγών, δηλαδή όγκος που σε μεγάλες περιόδους αντιστοιχούσε σε αρκετά εκατομμύρια βαρέλια ημερησίως και σε ημερήσια αξία εκατοντάδων εκατομμυρίων δολαρίων, ανάλογα με τις διεθνείς τιμές του πετρελαίου.

 

Η σημασία αυτής της Ιρανικής νήσου προκύπτει από το γεγονός ότι πάνω και γύρω από αυτό αναπτύχθηκε ιστορικά το βασικό σύστημα εξαγωγής ιρανικού πετρελαίου, με τερματικές εγκαταστάσεις, υποδομές αποθήκευσης, σημεία φόρτωσης δεξαμενόπλοιων και δίκτυα που επιτρέπουν στο Ιράν να μετατρέπει την παραγωγή υδρογονανθράκων σε σκληρό κρατικό έσοδο, τροφοδοτώντας την οικονομία του ιρανικού κράτους. Κάθε χτύπημα στη νήσο να συνιστά απειλή για την δημοσιονομική αντοχή του ίδιου του καθεστώτος. 

 

Αυτός ακριβώς είναι και ο λόγος που το Kharg απέκτησε τεράστια σημασία ήδη από τον πόλεμο Ιράν-Ιράκ και ιδιαίτερα στη φάση που έμεινε γνωστή ως “Πόλεμος των Δεξαμενόπλοιων”, δηλαδή την περίοδο της δεκαετίας του 1980 κατά την οποία οι δύο πλευρές – και ειδικότερα το Ιράκ στην προσπάθειά του να στραγγαλίσει οικονομικά το Ιράν – επιχείρησαν να πλήξουν δεξαμενόπλοια, ενεργειακούς τερματικούς σταθμούς και γενικότερα την θαλάσσια υποδομή που στήριζε τις εξαγωγές πετρελαίου στον Περσικό Κόλπο.

 

Κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου, το Kharg Island αποτέλεσε επανειλημμένα στόχο, ακριβώς επειδή ήταν γνωστό πως αποτελούσε τον κύριο εξαγωγικό τερματικό σταθμό του ιρανικού πετρελαίου, και οι επιθέσεις εναντίον του είχαν πέρα από οικονομική και ψυχολογική διάσταση, καθώς κάθε χτύπημα σε έναν τέτοιο κόμβο έστελνε αρνητικό μήνυμα στις ασφαλιστικές αγορές, στους πλοιοκτήτες, στους αγοραστές πετρελαίου και στις διεθνείς ναυτιλιακές εταιρείες. 

 

Ο Πόλεμος των Δεξαμενόπλοιων έλαβε μεγάλη διεθνή διάσταση, επειδή η απειλή για τις θαλάσσιες μεταφορές στον Περσικό Κόλπο, εκτός από το Ιράν και το Ιράκ, αφορούσε και τις μεγάλες δυνάμεις που εξαρτιούνταν από τη σταθερότητα της παγκόσμιας αγοράς πετρελαίου. Έτσι, η κρίση αυτή συνέβαλε στην αυξημένη αμερικανική ναυτική παρουσία στην περιοχή, στις συνοδείες πλοίων και στη γενικότερη στρατιωτικοποίηση ενός ενεργειακού διαδρόμου, που μέχρι τότε πολλοί αντιμετώπιζαν κυρίως ως κοινή εμπορική θαλάσσια αρτηρία.

 

Η στρατηγικής σημασίας νήσος Kharg 

 

Μέσα σε αυτό το ιστορικό πλαίσιο, το Kharg αντιμετωπίζεται σήμερα ως σημείο πάνω στο οποίο έχει δοκιμαστεί ήδη στο παρελθόν η λογική της οικονομικής ασφυξίας μέσω πλήγματος στις εξαγωγικές υποδομές του Ιράν, κάτι που εξηγεί γιατί επανέρχεται τόσο συχνά στις αμερικανικές στρατηγικές αναλύσεις, όταν γίνεται λόγος για το ποιο σημείο θα μπορούσε να παράγει τη μεγαλύτερη πίεση, με το μικρότερο γεωγραφικό αποτύπωμα. 

 

Η γεωγραφία του νησιού εξηγεί σε μεγάλο βαθμό αυτή την σημασία, με το Kharg Island να βρίσκεται στον βόρειο Περσικό Κόλπο, αρκετά κοντά στις ιρανικές ακτές, ώστε να είναι οργανικά δεμένο με το ιρανικό ενεργειακό σύστημα, αλλά και αρκετά εκτεθειμένο μέσα σε μια θαλάσσια λεκάνη που ιστορικά παρακολουθείται στενά από αεροναυτικές δυνάμεις, δορυφορικά συστήματα και από κάθε είδους μηχανισμό επιτήρησης.

 

Η ιρανική ηγεσία έχει επίγνωση αυτής της ευπάθειας εδώ και πολλά χρόνια και γι’ αυτό προσπάθησε να μειώσει την εξάρτησή της από το Kharg, επενδύοντας από τα τέλη του 2010 στον αγωγό Goreh-Jask και στον τερματικό σταθμό στο Jask, ο οποίος βρίσκεται στην πλευρά της Θάλασσας του Ομάν, δηλαδή έξω από τον στενό επιχειρησιακό χώρο του Περσικού Κόλπου και πλησιέστερα προς ένα διαφορετικό θαλάσσιο περιβάλλον, με στόχο να δημιουργηθεί μια εναλλακτική διαδρομή για τις εξαγωγές πετρελαίου, σε περίπτωση που το βόρειο σύστημα δεχθεί πιέσεις, ή χτυπηθεί.

 

Και χριστιανική παρουσία 

 

Ένα από τα λιγότερο γνωστά αλλά πιο εντυπωσιακά στοιχεία για το Kharg Island είναι ότι στο νησί έχουν εντοπιστεί ίχνη χριστιανικής παρουσίας της ύστερης αρχαιότητας, συνδεδεμένα με την Εκκλησία της Ανατολής, η οποία παλαιότερα αναφερόταν συχνά, όχι πάντα με απόλυτη ακρίβεια, και ως “Νεστοριανή Εκκλησία. Το στοιχείο αυτό ξαφνιάζει, επειδή ο μέσος αναγνώστης έχει στο μυαλό του τον Περσικό Κόλπο, κυρίως ως κατεξοχήν ισλαμικό χώρο. Στην πραγματικότητα, όμως, υπήρχαν νησιωτικά και παράκτια χριστιανικά δίκτυα σε διάφορα σημεία του Κόλπου πολλούς αιώνες πριν, και το Kharg είναι ένα από εκείνα τα μέρη όπου αυτή η παλαιότερη ιστορική διαστρωμάτωση αφήνει ορατά τα ίχνη της αρχαιότητας. 

 

Στο νησί έχουν επίσης εντοπιστεί αρχαιολογικά ίχνη παλαιοχριστιανικής παρουσίας, καθώς και κατάλοιπα που αποδίδονται σε μοναστηριακή ή εκκλησιαστική δραστηριότητα της ύστερης αρχαιότητας. Ένα ακόμη λιγότερο συζητημένο στοιχείο είναι ότι το νησί δεν διαθέτει άφθονους φυσικούς υδάτινους πόρους, που σημαίνει ότι η λειτουργία του ως μεγάλου βιομηχανικού και εξαγωγικού κόμβου εξαρτάται αναγκαστικά από τεχνικές λύσεις υδροδότησης, με κύρια αυτή της αφαλάτωσης. 

 

Το Kharg έχει σημασία και από περιβαλλοντικής σκοπιάς και όχι μόνο λόγω των οικονομικών κινδύνων που συνεπάγεται ένα ενδεχόμενο μεγάλο πλήγμα εκεί, επειδή η συγκέντρωση τεράστιων ποσοτήτων πετρελαίου, αποθηκευτικών εγκαταστάσεων και τερματικών υποδομών αυξάνει την πιθανότητα σοβαρής περιβαλλοντικής ζημιάς σε περίπτωση πυρκαγιάς ή εκτεταμένης διαρροής πετρελαιοχημικών, με άμεσες συνέπειες για το θαλάσσιο οικοσύστημα του Περσικού Κόλπου και για τα γειτονικά αραβικά κράτη, που εξαρτώνται από υποδομές αφαλάτωσης για την παροχή νερού στον πληθυσμό τους. 

 

Το Qeshm Island 

 

Χρειάζεται επίσης να ξεκαθαριστεί ότι το Kharg Island δεν είναι το ίδιο με το Qeshm Island. Το Qeshm είναι πολύ μεγαλύτερο νησί, τοποθετημένο κοντά στο Στενό του Ορμούζ, και η σημασία του σχετίζεται κυρίως με τη γεωγραφία της ναυσιπλοΐας και της ιρανικής παρουσίας στο πιο νευραλγικό πέρασμα του Κόλπου. Το Kharg, αντίθετα, συζητείται πρωτίστως ως πετρελαϊκός και εξαγωγικός κόμβος, δηλαδή ως σημείο οικονομικής πίεσης πάνω στο Ιράν. 

 

Σημειώνεται μάλιστα ότι το πρόσφατο πλήγμα σε εγκατάσταση αφαλάτωσης, το οποίο επηρέασε την παροχή νερού σε περίπου 30 χωριά, αφορά το Qeshm και όχι το Kharg. Αν μάλιστα επιβεβαιωθεί ότι το πλήγμα αυτό πραγματοποιήθηκε από τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, τότε θα σηματοδοτεί την πρώτη ανοιχτή επιθετική ενέργεια αραβικού κράτους κατά των Ιρανών και την σύγκρουση να αποκτά ακόμη μεγαλύτερη περιφερειακή διάσταση (τα Εμιράτα διέψευσαν ότι ευθύνονται). Κυριακή, το Ισραήλ φέρεται να έπληξε πετρελαϊκή εγκατάσταση στο Qeshm.

 

Η Ελλάδα 

 

Για μια χώρα όπως η Ελλάδα, η οποία φέρει αστείρευτη την ιστορική μνήμη από τον κόσμο της ύστερης αρχαιότητας, του Βυζαντίου, της ανατολικής Μεσογείου και των θαλάσσιων διασυνδέσεων με την ευρύτερη Ανατολή, η περίπτωση της νήσου Kharg θα μπορούσε εδώ και χρόνια να είχε αξιοποιηθεί πολύ πιο ουσιαστικά. 

 

Η Ελλάδα θα μπορούσε να είχε επενδύσει συστηματικά στην μελέτη και την διεθνή ανάδειξη των πολιτιστικών και θρησκευτικών διαστρωματώσεων του Περσικού Κόλπου, να στηρίξει ερευνητικά και αρχαιολογικά προγράμματα για τα ίχνη του ανατολικού χριστιανισμού και των παλαιών θαλάσσιων διαδρομών της περιοχής και να αναλάβει πρωτοβουλίες για την προστασία ιστορικών καταλοίπων σε ζώνες σύγκρουσης. 

 

Αν είχε διαμορφώσει εγκαίρως μια τέτοια στρατηγική, σήμερα θα διέθετε ακόμα μεγαλύτερη πρακτική αξία απέναντι στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Ευρώπη, καθώς θα μπορούσε να παρεμβαίνει με μεγαλύτερο βάρος στις συζητήσεις για την ναυτιλιακή ασφάλεια, τις ενεργειακές ροές, την προστασία κρίσιμων θαλάσσιων υποδομών και την πολιτιστική διάσταση της σύγκρουσης, ενισχύοντας έτσι το διπλωματικό της αποτύπωμα και την συνολική στρατηγική της σημασία.

 

πηγή 

Ναχιτσεβάν: Η ιστορία μιας αρμενικής περιοχής που άλλαξε τον χάρτη του Καυκάσου

Από τον Αρντασές Γιαγουπιάν 

 

Το Ναχιτσεβάν είναι μια περιοχή του Νοτίου Καυκάσου που σήμερα αποτελεί αυτόνομη δημοκρατία του Αζερμπαϊτζάν, αν και είναι γεωγραφικά αποκομμένη από το υπόλοιπο κράτος. Συνορεύει με την Αρμενία, το Ιράν και διαθέτει ένα μικρό σύνορο με την Τουρκία. 

 

Η ιστορία της περιοχής είναι μακρά και σύνθετη και για πολλούς αιώνες συνδεόταν στενά με τον αρμενικό κόσμο. Στην αρχαιότητα αποτελούσε μέρος του βασιλείου της Μεγάλης Αρμενίας και αναφερόταν στις αρμενικές πηγές ως Ναχιτσεβάν. Η αρμενική παράδοση συνδέει μάλιστα το όνομα της περιοχής με τον βιβλικό Νώε, καθώς σύμφωνα με την παράδοση μετά τον κατακλυσμό εγκαταστάθηκε κοντά στο Βουνό Αραράτ και το όνομα ερμηνεύεται συχνά ως «τόπος της πρώτης αποβίβασης» (Nakh-ijevan). 

 

Κατά την αρχαιότητα και τον πρώιμο μεσαίωνα η περιοχή κατοικούνταν κυρίως από Αρμένιους και αποτελούσε σημαντικό κέντρο αρμενικής εκκλησιαστικής και εμπορικής ζωής. Μετά τον 7ο αιώνα το Ναχιτσεβάν πέρασε διαδοχικά στην κυριαρχία διαφόρων αυτοκρατοριών, αρχικά του Αραβικού Χαλιφάτου, αργότερα των Σελτζούκων και στη συνέχεια των Μογγόλων και της περσικής δυναστείας των Σαφαβιδών. Παρά τις πολιτικές αλλαγές, ο αρμενικός πληθυσμός παρέμεινε ισχυρός για πολλούς αιώνες και σημαντικό κέντρο της περιοχής ήταν η πόλη Τζούλφα (Julfa), γνωστή για το εμπόριό της και για το τεράστιο νεκροταφείο με χιλιάδες αρμενικές Σταυρόπετρες (khachkars). 

 

Η δημογραφική ισορροπία άλλαξε δραματικά το 1604, όταν ο Σάχης Αμπάς ο Α’ ο Μέγας της Περσίας, στο πλαίσιο του πολέμου με την Οθωμανική Αυτοκρατορία, διέταξε τη μαζική εκτόπιση δεκάδων χιλιάδων Αρμενίων από την περιοχή προς το εσωτερικό της Περσίας. Πολλοί από αυτούς εγκαταστάθηκαν στην αρμενική συνοικία Νέα Τζούλφα (New Julfa) στο Ισπαχάν, η οποία εξελίχθηκε σε σημαντικό εμπορικό και πολιτιστικό κέντρο της αρμενικής διασποράς. Στις αρχές του 19ου αιώνα το Ναχιτσεβάν πέρασε από την περσική κυριαρχία στη Ρωσική Αυτοκρατορία μετά τον ρωσοπερσικό πόλεμο και τη συνθήκη Συνθήκη του Τουρκμεντσάι του 1828. Κατά τη ρωσική περίοδο αρκετοί Αρμένιοι επέστρεψαν από την Περσία και την Οθωμανική Αυτοκρατορία, όμως η περιοχή είχε ήδη μετατραπεί σε εθνοτικά μικτή. 

 

Μετά την κατάρρευση της Ρωσικής Αυτοκρατορίας το 1917 το Ναχιτσεβάν έγινε αντικείμενο σύγκρουσης μεταξύ της Αρμενίας και του νεοσύστατου Αζερμπαϊτζάν και η εξουσία στην περιοχή άλλαξε αρκετές φορές μέσα σε λίγα χρόνια. Στα τέλη της δεκαετίας του 1920 ξέσπασε στην περιοχή του όρους Αραράτ κουρδική εξέγερση εναντίον των τουρκικών αρχών, γνωστή ως εξέγερση του Αραράτ (ή εξέγερση του Αγρί). Οι αντάρτες χρησιμοποιούσαν την ανατολική πλαγιά του Μικρού Αραράτ, η οποία τότε βρισκόταν στο έδαφος του Ιράν, ως καταφύγιο και βάση επιθέσεων. Για να καταστείλει πλήρως την εξέγερση, η Τουρκία επιδίωξε να αποκτήσει έλεγχο ολόκληρης της περιοχής του Αραράτ. 

 

Η δημιουργία του θύλακα του Ναχιτσεβάν οφείλεται κυρίως στις σοβιετοτουρκικές διευθετήσεις της περιόδου 1920–1921 και ιδιαίτερα στη Συνθήκη της Μόσχας (1921) και στη Συνθήκη του Καρς. Μετά τη σοβιετοποίηση της περιοχής το 1920, η Σοβιετική Ρωσία και η κεμαλική Τουρκία κατέληξαν σε συμφωνία σύμφωνα με την οποία το Ναχιτσεβάν δεν θα ενσωματωνόταν στην Αρμενία αλλά θα αποτελούσε αυτόνομη περιοχή υπό την προστασία του Αζερμπαϊτζάν, με τη ρητή προϋπόθεση ότι δεν θα μπορούσε να παραχωρηθεί σε τρίτο κράτος. Η Άγκυρα επέμεινε ιδιαίτερα σε αυτή τη ρύθμιση, καθώς επιδίωκε αφενός να αποτρέψει τη δημιουργία ενός συνεχούς αρμενικού εδάφους που θα θα έφθανε έως τα σύνορα της Τουρκίας και αφετέρου να διατηρήσει γεωπολιτική επιρροή στον Νότιο Καύκασο μέσω του Αζερμπαϊτζάν. Ως αποτέλεσμα, το Ναχιτσεβάν κατέληξε να ανήκει στο Αζερμπαϊτζάν χωρίς όμως να έχει εδαφική συνέχεια με αυτό, αποτελώντας έναν θύλακα που συνορεύει μόνο με την Αρμενία, το Ιράν και την Τουρκία. 

 

Ο Μουσταφά Κεμάλ Ατατούρκ επιδίωκε επίσης να δημιουργήσει χερσαία σύνδεση της Τουρκίας με το Ναχιτσεβάν, καθώς αυτό θεωρούνταν μέσο ενίσχυσης της τουρκικής επιρροής στην περιοχή και διασφάλισης δεσμών με τον τουρκικό κόσμο. Η σύνδεση αυτή επιτεύχθηκε τελικά με τη Συνθήκη της Τεχεράνης (1932), μια διμερή συμφωνία μεταξύ του Ιραν και της Τουρκίας για τη ρύθμιση των συνόρων τους και την ανταλλαγή ορισμένων εδαφών. Στόχος της συμφωνίας ήταν η οριστική διευθέτηση συνοριακών διαφορών που είχαν παραμείνει ασαφείς μετά τη διάλυση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και τη δημιουργία της σύγχρονης Τουρκίας. Στο πλαίσιο αυτής της συμφωνίας, το Ιράν αποδέχθηκε να παραχωρήσει στην Τουρκία τις στρατηγικής σημασίας πλαγιές του Μικρού Αραράτ καθώς και έναν στενό διάδρομο γης κατά μήκος του ποταμού Καρασού, παραπόταμου του Αράξη. Ο διάδρομος αυτός δημιούργησε την άμεση χερσαία σύνδεση της Τουρκίας με το Ναχιτσεβάν. Σε αντάλλαγμα, η Τουρκία παραχώρησε στο Ιράν εδάφη στην περιοχή του Κοτούρ στην επαρχία Βαν, καθώς και μια περιοχή κοντά στο Μπατζίργκε, περιοχές που η Περσία διεκδικούσε επί μακρόν. Η ανταλλαγή αυτή είχε σχετικά μικρή εδαφική κλίμακα, όμως οδήγησε σε αναχάραξη τμήματος των συνόρων στην περιοχή του Αραράτ και είχε σημαντικές γεωπολιτικές συνέπειες. 

 

Μετά την εφαρμογή της συνθήκης, η Τουρκία απέκτησε ένα μικρό αλλά κρίσιμο σύνορο περίπου 10 έως 13 χιλιομέτρων με το Ναχιτσεβάν, ενώ το Ιράν έλαβε τα εδαφικά ανταλλάγματα στην περιοχή Κοτούρ κοντά στα σημερινά σύνορα των δύο χωρών. Παράλληλα, ολόκληρη η περιοχή του Μικρού Αραράτ πέρασε οριστικά υπό τουρκικό έλεγχο. Ο λεγόμενος διάδρομος Καρασού αποτελεί μέχρι σήμερα μια στενή λωρίδα γης που βρίσκεται νότια του Αραράτ και κοντά στο Μικρό Αραράτ, ακολουθώντας την κοίτη του ποταμού Καρασού, και το μήκος του συνόρου κυμαίνεται περίπου μεταξύ 10 και 17 χιλιομέτρων, ανάλογα με τον τρόπο μέτρησης. Πριν από το 1932 η Τουρκία δεν είχε άμεσο σύνορο με το Ναχιτσεβάν, ενώ η ανατολική πλευρά του Μικρού Αραράτ και μέρος της περιοχής ανήκαν στο Ιράν. Με τη νέα συνοριακή γραμμή το Ιράν παραχώρησε τον στενό αυτό διάδρομο και η Τουρκία απέκτησε άμεση επαφή με το Ναχιτσεβάν, δημιουργώντας έτσι τη μοναδική χερσαία σύνδεσή της με τον θύλακα του Αζερμπαϊτζάν. 

 

Η σημασία αυτής της μικρής αλλαγής αποδείχθηκε πολύ μεγαλύτερη από το μέγεθος των εδαφών που ανταλλάχθηκαν, καθώς το νέο σύνορο επέτρεψε την άμεση γεωγραφική σύνδεση Τουρκίας και Αζερμπαϊτζάν μέσω του Ναχιτσεβάν και ενίσχυσε τη δυνατότητα της Άγκυρας να διατηρεί στρατηγική παρουσία στον Νότιο Καύκασο. Μέχρι σήμερα αυτή η μικρή συνοριακή γραμμή θεωρείται κρίσιμη για τον άξονα Τουρκίας–Αζερμπαϊτζάν και συνδέεται συχνά με συζητήσεις για ευρύτερες γεωπολιτικές και μεταφορικές διαδρομές στον χώρο του λεγόμενου Παντουρανικού οράματος. Με άλλα λόγια, μια λωρίδα γης λίγων χιλιομέτρων που δημιουργήθηκε με τη συνθήκη του 1932 διαμόρφωσε τη γεωπολιτική σύνδεση Τουρκίας και Αζερμπαϊτζάν για σχεδόν έναν αιώνα. Κατά τη σοβιετική περίοδο(ΕΣΣΔ) και ιδιαίτερα μετά το 1988 οι τελευταίοι Αρμένιοι εγκατέλειψαν την περιοχή του Ναχιτσεβάν και μεγάλο μέρος της αρμενικής πολιτιστικής κληρονομιάς καταστράφηκε, με πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα την πλήρη ισοπέδωση του νεκροταφείου Σταυρόπετρων της Τζούλφα μεταξύ 1998 και 2005, γεγονός που πολλοί ιστορικοί θεωρούν τη μεγαλύτερη καταστροφή αρμενικής πολιτιστικής κληρονομιάς του 21ου αιώνα, ενώ σήμερα το Ναχιτσεβάν, έχει περίπου 450.000 κατοίκους σχεδόν αποκλειστικά αζερικής καταγωγής.

 

Ο θύλακας του Ναχιτσεβάν δεν αποτελεί «φυσικό» γεωγραφικό αποτέλεσμα, αλλά πολιτική κατασκευή της σοβιετοτουρκικής διπλωματίας του 1921, η οποία σχεδιάστηκε ώστε να περιορίσει την Αρμενία και να διασφαλίσει στρατηγική παρουσία της Τουρκίας στον Καύκασο. Το Ναχιτσεβάν αποτελεί επίσης έναν από τους βασικούς λόγους για τους οποίους το Αζερμπαϊτζάν πιέζει σήμερα για τη δημιουργία του λεγόμενου «διαδρόμου Ζανγκεζούρ» μέσα από τη νότια Αρμενία, ο οποίος θα συνέδεε απευθείας το Αζερμπαϊτζάν με το Ναχιτσεβάν και στη συνέχεια με την Τουρκία, μεταβάλλοντας σημαντικά τη γεωπολιτική ισορροπία στον Νότιο Καύκασο.

 

πηγή 

Κόλαση στη Μέση Ανατολή: Χιλιάδες νεκροί μετά τα χτυπήματα ΗΠΑ-Ισραήλ στο Ιράν – Ο απολογισμός σοκ

Η Μέση Ανατολή φλέγεται – Ο απολογισμός των επιθέσεων
 

Η σύγκρουση μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών, Ισραήλ και Ιράν έχει μετατραπεί σε έναν από τους πιο επικίνδυνους πολέμους των τελευταίων δεκαετιών στη Μέση Ανατολή. Από τις 28 Φεβρουαρίου 2026, όταν ξεκίνησαν οι συντονισμένες αεροπορικές επιθέσεις εναντίον ιρανικών στόχων, ο αριθμός των θυμάτων αυξάνεται δραματικά.

 

Σύμφωνα με τα πιο πρόσφατα στοιχεία, στο Ιράν έχουν σκοτωθεί τουλάχιστον 1.230 άνθρωποι, ενώ εκατοντάδες ακόμη έχουν τραυματιστεί από τους βομβαρδισμούς και τις επιθέσεις πυραύλων.

 

Η Τεχεράνη κάνει λόγο για μεγάλο αριθμό θυμάτων μεταξύ των αμάχων, ενώ η καταστροφή σε στρατιωτικές και πολιτικές υποδομές είναι εκτεταμένη.

 

Το χτύπημα που πυροδότησε τον πόλεμο

 

Η κρίση ξέσπασε όταν Ισραήλ και ΗΠΑ εξαπέλυσαν ευρείας κλίμακας επιχείρηση εναντίον στρατιωτικών και πυρηνικών εγκαταστάσεων του Ιράν.

 

Η επιχείρηση αυτή, γνωστή ως Operation Lion’s Roar, περιλάμβανε αεροπορικές επιδρομές, πυραυλικά πλήγματα και επιθέσεις σε στρατηγικούς στόχους σε πολλές πόλεις της χώρας.

 

Στόχος, σύμφωνα με τις κυβερνήσεις των δύο χωρών, ήταν η εξουδετέρωση του πυρηνικού προγράμματος του Ιράν και η αποδυνάμωση της στρατιωτικής του ηγεσίας.

 

Η σύγκρουση πήρε ακόμη πιο δραματική τροπή όταν σε ένα από τα πλήγματα σκοτώθηκε ο ανώτατος ηγέτης του Ιράν, Αλί Χαμενεΐ, γεγονός που θεωρήθηκε από την Τεχεράνη πράξη πολέμου.

 

Μαζικά πλήγματα και εκατοντάδες θύματα

 

Οι αεροπορικές επιθέσεις έχουν πλήξει:

• Στρατιωτικές βάσεις
• Πυρηνικές εγκαταστάσεις
• Αποθήκες πυραύλων
• Κέντρα διοίκησης των Φρουρών της Επανάστασης

Ωστόσο, αρκετά πλήγματα προκάλεσαν και μεγάλες απώλειες αμάχων.

 

Ένα από τα πιο σοκαριστικά περιστατικά ήταν η επίθεση σε σχολείο στην πόλη Μινάμπ, όπου σκοτώθηκαν πάνω από 160 άνθρωποι, κυρίως μαθητές και εκπαιδευτικοί. Το περιστατικό αυτό προκάλεσε διεθνείς αντιδράσεις και αναζωπύρωσε τη συζήτηση για τις ανθρώπινες απώλειες στον πόλεμο.

 

Τα αντίποινα του Ιράν

 

Η Τεχεράνη απάντησε με μαζικές επιθέσεις πυραύλων και drones εναντίον:

• Του Ισραήλ
• Αμερικανικών βάσεων στη Μέση Ανατολή
• Στρατιωτικών στόχων σε χώρες του Κόλπου

Στο Ισραήλ έχουν ήδη καταγραφεί νεκροί πολίτες από ιρανικά πυραυλικά πλήγματα, ενώ αμερικανικές δυνάμεις έχουν επίσης απώλειες. Παράλληλα, ο πόλεμος έχει επεκταθεί σε Λίβανο, Συρία και Ιράκ, με την εμπλοκή φιλοϊρανικών οργανώσεων και πολιτοφυλακών.

 

Κίνδυνος γενικευμένης ανάφλεξης

 

Η κλιμάκωση της σύγκρουσης προκαλεί έντονη ανησυχία στη διεθνή κοινότητα.

Αναλυτές εκτιμούν ότι ο πόλεμος μπορεί να εξελιχθεί σε ευρύτερη περιφερειακή σύγκρουση, καθώς εμπλέκονται: Το Ιράν, το Ισραήλ, οι Ηνωμένες Πολιτείες, ένοπλες οργανώσεις σε Λίβανο, Ιράκ και Συρία Οι επιθέσεις συνεχίζονται καθημερινά, ενώ ο αριθμός των θυμάτων αυξάνεται συνεχώς.

 

Ο πόλεμος ΗΠΑ-Ισραήλ με το Ιράν έχει ήδη αφήσει πίσω του χιλιάδες νεκρούς και τραυματίες, ενώ η Μέση Ανατολή βρίσκεται σε μία από τις πιο επικίνδυνες φάσεις της σύγχρονης ιστορίας της.

 

Το ερώτημα πλέον δεν είναι μόνο ποιος θα επικρατήσει στρατιωτικά, αλλά αν η σύγκρουση αυτή θα εξελιχθεί σε έναν ευρύτερο περιφερειακό πόλεμο με απρόβλεπτες συνέπειες για ολόκληρο τον κόσμο.

 

πηγή

ΓΙΓΑΝΤΟΜΑΧΙΑ – ΤΙΤΑΝΟΜΑΧΙΑ

Γράφει ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

 

Οι Γίγαντες πολεμούν τους Τιτάνες,
ογκόλιθους εκσφενδονίζουν, εκρηκτικά σκορπούν.
Λόφους και βουνά ισιώνουν,
το Ιράν ισοπεδώνουν,
και τον Περσικό Κόλπο μολύνουν.

 

Απόκοσμη της Μέσης Ανατολής η θέα·

δυο θεοί πολεμούν εκεί πέρα:

ο Γιαχβέ με τον Αλλάχ,

κι ο κοσμάκης «αχ» και «βαχ».

 

Τιτάνες και Γίγαντες συγκρούονται

και τα θεμέλια της γης σείονται.

Φτάνει κι ο Μπάρμπα Σαμ από τη Δύση,

τον Αλλάχ στην Ανατολή να σβήσει.

 

Από προαιώνιο μίσος σέρνονται και φέρονται,

κανείς πια για τη ζωή δεν ενδιαφέρεται.

Ο λόγος μικραίνει, το μίσος ψηλώνει,

του θανάτου το στεφάνι τους στεφανώνει.

 

Τη Γάζα από τον χάρτη έχουν σβήσει,

και το Ισλάμ το Ισραήλ να αφανίσει.

Ο κόσμος λαχανιασμένος από άκρη σε άκρη,

κι έλλειψη καυσίμων τη γη θα ταράξει.

 

Ανθρωποθυσίες ακόμη συνεχίζουν,

τον θεό Άρη εξευμενίζουν.

Με ιοβόλο μίσος Εβραίοι και μουσουλμάνοι,

κανείς τον άλλον ζωντανό δεν ανέχεται να μείνει.

 

Πού άραγε θα μας οδηγήσει η Ειμαρμένη;

Γιγάντιο το μίσος, τιτάνια η οργή,

όλη φλέγεται η Μέση Ανατολή.

Αστραπές και καπνοί τον ήλιο σκοτεινιάζουν,

θάλασσες και ωκεανούς πετρέλαιο σκεπάζουν.

 

Και η οικολογική αλλαγή;

Στον ΧΥΤΑ πετάχτηκε κι αυτή.

Ο ήλιος στην ροδαλή Ανατολή ντράπηκε να βγει

τη ρύπανση την ολική να αντικρίσει.

Το πετρέλαιο η αιτία, λένε μερικοί,

και οι Ευρωπαίοι θα πληρώσουν τη νύφη στο τέλος.

 

Ούτε παλιά τόση αγριότητα.

Ακόμη και τον αρχηγό με μπαμπεσιά σκοτώνουν,

κι έπειτα τον λαό σύσσωμο ξεσηκώνουν

να φάει ακόμη και το συκώτι του εχθρού.

 

Τι οπισθοδρόμηση της ανθρωπότητας!

Τι αγριότητα, τι βαναυσότητα!

Ο καθένας με το δικό του δίκιο,

άσβεστο μεταξύ τους το μίσος.

Χώρο δεν αφήνει για συνδιαλλαγή·

ο ισχυρότερος επικρατεί

κι όχι η δικαιοσύνη.

 

Κυρίαρχη η παραφροσύνη στην Παλαιστίνη.

Στην εκατόχρονη ζωή μου ποτέ δεν είδα

τόση βαρβαρότητα.

Παντού ψυχές παγωμένες

και ψυχρότητα.

 

Ηγέτες χωρίς φρόνηση, χωρίς σωφροσύνη,

χωρίς ηθική και αίσθημα δικαιοσύνης.

Τα έργα τους αναδίδουν υστερία και αλλοφροσύνη·

το ανθρώπινο γένος του Προκρούστη έστρωσε την κλίνη.

 

Η τεχνητή νοημοσύνη ήρθε στη χειρότερη εποχή,

τον συνάνθρωπο με ακρίβεια να στοχοποιεί,

το ανθρώπινο είδος από τη γη να λιγοστέψει,

και ο μετανάστης του γηγενή τη γη να ριζώσει και να κλέψει;.

 

Χάθηκε η συναδελφότητα και η αλληλεγγύη,

η φιλία, η συνεργασία και η αδελφοσύνη.

Κι ο Τούρκος τις κατακτήσεις του να εκτουρκίσει·

όνειρό του η Οθωμανική αυτοκρατορία:

 

Μέση Ανατολή, Βόρεια Αφρική, Βαλκανική.

Ολόκληρη τώρα θέλει την Κυπριακή Δημοκρατία

και αεροπλάνα στέλνει και πλοία.

 

Οι άνθρωποι από τον Περσικό τράπηκαν σε φυγή,

φοβισμένοι σαν πουλιά δραπετεύουν.

Κι όσοι στην περιοχή μένουν

δύσκολες ώρες περιμένουν.

 

Πετρέλαιο γεμίζει ο Περσικός

κι ο κόσμος στέκει συλλογισμένος.

Αν τούτη η κρίση σύντομα δεν λήξει,

τη ζωή της πλειονότητας θα πλήξει.

 

(8/3/26)

 

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης 

Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

http://www.amphiktyon.blogspot.com

Ποιαν «Ευρύτερη Μέση Ανατολή» σχεδιάζει ο Τραμπ – και το Δόγμα ΕΑΧ Ελλάδος-Κύπρου

Γράφει ο Σάββας Ιακωβίδης

 

Στις 28 Φεβρουαρίου 2026, οι ΗΠΑ και το Ισραήλ εξαπέλυσαν συντονισμένη στρατιωτική επιχείρηση εναντίον του Ιράν. Το επιχείρημα ήταν η άρνηση της Τεχεράνης ν’ ακυρώσει το πυρηνικό της πρόγραμμα, ώστε να τερματιστεί η διαρκής απειλή εναντίον του Ισραήλ και των Ην. Πολιτειών. Και, φυσικά, να τερματίσει τη χρηματοδότηση της τρομοκρατίας.

 

Πριν από την έναρξη του νέου πολέμου, πραγματοποιήθηκαν διαπραγματεύσεις. Υπήρχαν εκατέρωθεν ενδείξεις ότι, παρά τις δυσκολίες, φαινόταν να σημειώνεται κάποια πρόοδος. Γιατί, αιφνίδια, ΗΠΑ και Ισραήλ επιτέθηκαν κατά του Ιράν; Μία εκτίμηση είναι ότι η Ουάσιγκτον παρασύρθηκε από τον Ισραηλινό Πρωθυπουργό, που απαίτησε να τελειώνει, επιτέλους, με την ιρανική απειλή κατά της ύπαρξης της χώρας του.

 

Η άλλη εξήγηση, που δόθηκε από τον Πρόεδρο Τραμπ, ήταν πως οι Ιρανοί «απέρριψαν κάθε ευκαιρία να μην πραγματοποιήσουν τις πυρηνικές τους φιλοδοξίες και δεν μπορούμε να το ανεχτούμε πια». Αυτά, βέβαια, είναι οι αφορμές. Οι προθέσεις των ΗΠΑ και Ισραήλ διεφάνησαν ξεκάθαρα μέσα από τα διαγγέλματα των Τραμπ και Νετανιάχου. Τι επιδιώκουν;

 

Πρώτον, εξουδετέρωση της ηγετικής πυραμίδας του Ιράν. Το πέτυχαν με συντριπτικό ισραηλινό πλήγμα στην κατοικία του ανώτατου θρησκευτικού ηγέτη, Χαμενεΐ, που προκάλεσε και τον θάνατο 50 σχεδόν ανώτατων στρατιωτικών και πολιτειακών αξιωματούχων. Δεύτερον, αλλαγή του ιρανικού καθεστώτος. Ο Πρόεδρος Τραμπ διεμήνυσε:

«Στον υπέροχο, περήφανο λαό του Ιράν, λέω ότι η ώρα της ελευθερίας σας έχει φτάσει. Όταν τελειώσουμε, αναλάβετε την εξουσία της κυβέρνησής σας. Θα είναι δική σας. Αυτή θα είναι πιθανώς η μόνη σας ευκαιρία για πολλές γενιές».

 

Τρίτον, στο ίδιο μήκος κύματος εστίασε και ο Νετανιάχου. «Για 47 χρόνια, το καθεστώς του Αγιατολάχ φωνάζει, 'Θάνατος στο Ισραήλ', 'Θάνατος στην Αμερική'. Δεν πρέπει να επιτραπεί σε αυτό το δολοφονικό, τρομοκρατικό καθεστώς να οπλιστεί με πυρηνικά όπλα, που θα του επιτρέψουν ν’ απειλήσει ολόκληρη την ανθρωπότητα. Η κοινή μας δράση θα δημιουργήσει τις συνθήκες για τον γενναίο ιρανικό λαό να πάρει τη μοίρα του στα χέρια του»,

 

Τι ωραίες ευγενείς προθέσεις. Αλλά… Η συντονισμένη επιχείρηση ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον του Ιράν είναι η χαριστική βολή στο Διεθνές Δίκαιο και στη διεθνή νομιμότητα. ΗΠΑ και Ισραήλ επιβεβαιώνουν ξανά ότι η δύναμη είναι το δίκαιο. Καμία επίκληση της Χάρτας του εξευτελισμένου ΟΗΕ. Καμία προσφυγή στο Συμβούλιο Ασφαλείας. 

 

Κανένα ψήφισμα νομιμοφανούς επικάλυψης, έστω, των στρατιωτικών επιχειρήσεων. Ο Τραμπ και ο Νετανιάχου επιδιώκουν δραστική γεωπολιτική αναδιάταξη της περιοχής, υπό τον έλεγχό τους, με ευρύτερες προεκτάσεις, οικονομικές, ενεργειακές, στρατηγικές, που ξεπερνούν τα όρια της Μέσης Ανατολής και αναδιατάσσουν το άναρχο διεθνές σύστημα.

 

Ο σημερινός πόλεμος παραπέμπει στον προηγούμενο του Κόλπου, επί προεδρίας Μπους του νεότερου. Τότε, η επιχείρηση εναντίον του Ιρακινού δικτάτορα, Σάνταμ Χουσεΐν, είχε ως δικαιολογία την καταστροφή χημικών όπλων, που η Βαγδάτη δεν… είχε. Σήμερα, προτάσσεται το επιχείρημα ότι η Τεχεράνη θ’ αποκτούσε πυρηνικά, με τα οποία θα κατέστρεφε το Ισραήλ και θα απειλούσε τις ΗΠΑ και την ανθρωπότητα. Ποια είναι η μεγάλη εικόνα;

 

>Πρώτον, η αναδιάταξη μιας νέας, Ευρύτερης Μέσης Ανατολής υπό τον πλήρη έλεγχο των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Στόχος, η λειτουργία δημοκρατικών και φιλοδυτικών καθεστώτων, που δεν θα απειλούν αμερικανικά συμφέροντα ή την επιβίωση του Ισραήλ. Ας θυμηθούμε:

 

Στις 26 Φεβρουαρίου 2003, ο Πρόεδρος Μπους, ο νεότερος, εκφώνησε βαρυσήμαντη ομιλία στο American Enterprice Institute, της Ουάσιγκτον, σκιαγραφώντας το «όραμά» του για τη μετα-Σαντάμ εποχή στη Μέση Ανατολή. Αφορούσε τη δημιουργία ενός «δημοκρατικού φαινομένου ντόμινο». «Ένα νέο καθεστώς στο Ιράκ», είπε, «θ’ αποτελούσε ισχυρή πηγή έμπνευσης όλων των εθνών της περιοχής στην κατεύθυνση της ελευθερίας».

 

Ο Μπους… ξέχασε να συνυπολογίσει ότι οι κοινωνίες της Μέσης Ανατολής μαστίζονται από δυσεπίλυτα θρησκευτικά, φυλετικά, κοινωνικά, οικονομικά προβλήματα, διαφθορά και υπερπληθυσμό, που απέχουν παρασάγγας από τα Δυτικά δημοκρατικά ιδεώδη.

 

>Δεύτερον, ο νέος πόλεμος γίνεται κυρίως για τον έλεγχο των τεράστιων αποθεμάτων πετρελαίου και φυσικού αερίου του Ιράν. Ας προσεχθούν τα εξής: Η Ουκρανία και η Γροιλανδία διαθέτουν κρίσιμες σπάνιες γαίες, πολύτιμες για την τεχνολογία των ΗΠΑ. Η Βενεζουέλα είναι επίσης πλουσιότατη σε πετρέλαιο.

 

Ποια χώρα κατέχει σπάνιες γαίες και εισάγει τις μεγαλύτερες ποσότητες πετρελαίου από τη Βενεζουέλα και το Ιράν; Η Κίνα. Συνεπώς, έλεγχος των σπάνιων γαιών και του πετρελαίου-αερίου από τις ΗΠΑ σημαίνει οικονομικό στραγγαλισμό της Κίνας.

 

>Τρίτον, ποια θα είναι η μετα-Χαμενεΐ εποχή στην Ευρύτερη Μέση Ανατολή; Εάν δεν σταματήσει τάχιστα ο πόλεμος, θα μετατραπεί σε εμφύλιο και θα επεκταθεί σε περιφερειακό, με πιθανή εμπλοκή και χερσαίων δυνάμεων. Με ανυπολόγιστες οικονομικές, ενεργειακές και γεωπολιτικές επιπτώσεις παγκόσμια.

 

>Τέταρτον, κατάρρευση του ιρανικού θεοκρατικού καθεστώτος δεν σημαίνει ότι επέρχεται γαλήνη και λειτουργεί νέο καθεστώς φιλοδυτικό ή φιλοαμερικανικό. Το Ιράν δεν είναι ούτε το Ιράκ ούτε το Αφγανιστάν. Δεν αποκλείεται μετεξέλιξη του Ιράν σε ένα απείρως χειρότερο Ιράκ ή και Αφγανιστάν.

 

Η Κυπριακή Δημοκρατία και η Ελλάδα επηρεάζονται αμεσότατα από τον πόλεμο, πρώτον, επειδή στο έδαφός τους έχουν βρετανικές και αμερικανικές Βάσεις. Δεύτερον, είναι πιθανό και οι δύο χώρες να γίνουν αντικείμενο και τρομοκρατικών επιθέσεων. Τρίτον, η επιλογή της «σωστής, Δυτικής, πλευράς της Ιστορίας» και ειδικά η προσκόλλησή τους στο αμερικανικό άρμα τις καθιστά εχθρικά κράτη, υποκείμενα σε ιρανικές ή και τρομοκρατικές επιθέσεις.

 

Η άφιξη τεσσάρων ελληνικών F-16 και δύο φρεγατών -η «Κίμων», άρτι αποκτηθείσα από το ελληνικό Ναυτικό, και τα «Ψαρά»- είναι ενδεικτική της ένοπλης υποστήριξης της Ελλάδος προς την Κύπρο. Οι συγκυρίες ευνοούν και επιβάλλουν άμεση ενεργοποίηση του ακυρωθέντος υπό του Σημίτη, Δόγματος Ενιαίου Αμυντικού Χώρου Ελλάδος-Κύπρου, όχι μόνο ως πανίσχυρη αντιμετώπιση του τουρκικού επεκτατισμού αλλά και ως αξιόπιστη ευρωπαϊκή αιχμή απέναντι σε όσα δραματικά συμβαίνουν στην περιοχή μας.

 

Ο σημαντικότερος λόγος για ενεργοποίηση του Δόγματος… χτες: Η Τουρκία αντιμετωπίζει την Ελλάδα και την Κύπρο ως ενιαία απειλή. Άρα, ενιαία και πανίσχυρα πρέπει ν’ αντιμετωπίζεται από την Αθήνα και τη Λευκωσία.

 

Ιδού το ιστορικά ανεπανάληπτο: Πριν από 2.476 χρόνια, ο στρατηγός Κίμων εστάλη στην Κύπρο για να καταναυμαχήσει τον περσικό στόλο. Και νεκρός, τον νίκησε! Σήμερα, η φρεγάτα «Κίμων», το ισχυρότερο απόκτημα του ελληνικού Ναυτικού μας, πλέει στα κυπριακά νερά για να υπερασπίσει την Κύπρο, πάλι εναντίον των Περσών. Η Ιστορία επαναλαμβάνεται. Επιτέλους, ας διδάξει τους Έλληνες. Το δίκαιό μας, είναι η ισχύς μας!

 

πηγή 

Δελτία Τύπου της ΝΙΚΗΣ για τα πλαστά μεταπτυχιακά και την εξαγορά πιστοποιήσεων και για το ρεκόρ φτώχειας.

Αθήνα, 10/03/2026  

 

Άμεση παραδοχή της κυβέρνησης για την ύπαρξη πλαστών μεταπτυχιακών και εξαγορά πιστοποιήσεων 

 

Η σημερινή συζήτηση στη Βουλή, με αφορμή την επίκαιρη ερώτηση του βουλευτή Αχαΐας κ. Σπυρίδωνα Τσιρώνη, ανέδειξε για μία ακόμη φορά όχι μόνο την ανεπάρκεια της κυβέρνησης να ελέγξει το καθεστώς ανομίας και ευτελισμού που επικρατεί στον χώρο της εκπαίδευσης, αλλά και την εμφανή απροθυμία της να το αντιμετωπίσει ουσιαστικά.

 

Η ερώτηση που κατατέθηκε ήταν απολύτως συγκεκριμένη και τεκμηριωμένη. Στην ελληνική κοινωνία κυκλοφορούν «μεταπτυχιακοί τίτλοι» οι οποίοι μοριοδοτούνται κανονικά στον ΑΣΕΠ, ενώ ο κάτοχός τους δεν κατέβαλε καμία ουσιαστική ακαδημαϊκή προσπάθεια, παρά μόνο το αντίστοιχο χρηματικό αντίτιμο. Πρόκειται, ουσιαστικά, για ξεκάθαρη αγορά ενός «προϊόντος».

 

Αντίστοιχες πρακτικές παρατηρούνται και στον χώρο των πιστοποιήσεων ξένων γλωσσών, όπου εταιρείες διαφημίζουν απροκάλυπτα την απόκτηση επάρκειας σε διάστημα δύο μηνών ή ακόμη και μέσα από προγράμματα μόλις 40 ωρών διδασκαλίας. Την ίδια στιγμή, οι ειδικοί στον τομέα της γλωσσομάθειας επισημαίνουν ότι η πραγματική κατάκτηση μιας ξένης γλώσσας απαιτεί τουλάχιστον δύο χρόνια συστηματικής και εντατικής μελέτης.

 

Ο Υφυπουργός Παιδείας κ. Παπαϊωάννου, στην πρωτολογία του, επέλεξε να απαντήσει ουσιαστικά σε ένα διαφορετικό ζήτημα, αναφερόμενος στους μηχανισμούς ελέγχου λογοκλοπής στα δημόσια πανεπιστήμια. Ωστόσο, το ερώτημα αφορούσε σαφώς τις ιδιωτικές εταιρείες που διανέμουν τίτλους και πιστοποιήσεις με πλήρη μοριοδότηση, έναντι υψηλού οικονομικού ανταλλάγματος.

 

Μετά την επαναδιατύπωση των ερωτημάτων από τον κ. Τσιρώνη, ο οποίος ζήτησε συγκεκριμένες εξηγήσεις, καθώς και την παρουσίαση θεσμικού πλαισίου για την αντιμετώπιση του φαινομένου, η απάντηση που δόθηκε συνιστούσε ουσιαστικά παραδοχή. Το φαινόμενο υπάρχει, αλλά η κυβέρνηση εργάζεται για το καλό της παιδείας.

 

Εύλογα γεννάται το ερώτημα: ποιο ακριβώς είναι αυτό το «καλό της παιδείας» στο οποίο αναφέρεται η κυβέρνηση; Της παιδείας των πιστοποιήσεων-μαϊμού; Των μεταπτυχιακών που φτάνουν στον ενδιαφερόμενο όπως μια παραγγελία πίτσας; Των πτυχίων ξένων γλωσσών που απονέμονται αφειδώς χωρίς ουσιαστική γνώση;

 

Η κατάσταση αυτή πλήττει ευθέως την αξιοπιστία της εκπαίδευσης, υπονομεύει την αξιοκρατία και αδικεί χιλιάδες νέους που αγωνίζονται με πραγματικό κόπο για την απόκτηση γνώσεων και τίτλων σπουδών.

 

Ως ΝΙΚΗ θα παρακολουθήσουμε στενά την εξέλιξη της υπόθεσης και θα αξιοποιήσουμε κάθε θεσμικό μέσο προκειμένου να αναδειχθεί πλήρως το ζήτημα και να υπάρξουν ουσιαστικές λύσεις. Το κύρος της παιδείας και η ισονομία των πολιτών δεν μπορούν να τίθενται σε διαπραγμάτευση.

 

Αρνητικό ρεκόρ φτώχειας το 2025 : Το εισόδημα τελειώνει στις 18 μέρες, τα υπερκέρδη μένουν για πάντα

 

Τα στοιχεία της τελευταίας έρευνας του ΙΜΕ ΓΣΕΒΕΕ διαλύουν οριστικά το κυβερνητικό αφήγημα περί δήθεν βελτίωσης δεικτών το 2025. Η πραγματικότητα είναι σκληρή: 62,1% των νοικοκυριών (από 60% το 2024), δηλώνουν ότι το εισόδημά τους δεν επαρκεί μέχρι το τέλος του μήνα, καταγράφοντας το υψηλότερο επίπεδο διαχρονικά. Μάλιστα, το εισόδημα επαρκεί πλέον κατά μέσο όρο μόλις για 18 ημέρες, γεγονός που αποτυπώνει τη ραγδαία συρρίκνωση της αγοραστικής δύναμης.

 

Η πίεση δεν αφορά μόνο τα χαμηλά εισοδήματα. Επεκτείνεται δυναμικά και στη μεσαία τάξη, με οικογενειακά εισοδήματα έως 25.000 και 30.000 ευρώ. Το 12,1% δηλώνει ότι δεν καλύπτει βασικές ανάγκες, ενώ το 54% αναγκάζεται σε περικοπές για τα απολύτως αναγκαία. Παράλληλα, το 83,5% αδυνατεί να αποταμιεύσει, ένδειξη γενικευμένης οικονομικής ανασφάλειας και έλλειψης προοπτικής.

 

Ακόμα χειρότερα, οι ανισότητες διευρύνονται επικίνδυνα. Το εισόδημα εξαντλείται πριν τελειώσει ο μήνας στο 75,3% των νοικοκυριών με εισόδημα έως 10.000 ευρώ και στο 71,7% εκείνων έως 18.000 ευρώ, όταν στα εισοδήματα άνω των 30.000 ευρώ το ποσοστό περιορίζεται στο 35,8%. Έξι στα δέκα νοικοκυριά έως 18.000 ευρώ δηλώνουν ότι η κατάστασή τους επιδεινώθηκε το 2025, με αυξημένες ληξιπρόθεσμες οφειλές και συσσώρευση χρεών. Ιδιαίτερα ανησυχητικό είναι ότι περισσότεροι από ένας στους τρεις πολίτες (36,4%) αναγκάστηκαν να καθυστερήσουν επίσκεψη σε γιατρό ή ιατρική φροντίδα λόγω οικονομικής στενότητας.

 

Είναι πλέον διαχρονικό φαινόμενο η επίμονη ακρίβεια στα βασικά αγαθά να απορροφά το διαθέσιμο εισόδημα, ενώ η κυβέρνηση επιλέγει να μην συγκρουστεί με οργανωμένα συμφέροντα που διαμορφώνουν τιμές και αποκομίζουν υπερκέρδη σε βάρος της κοινωνίας.

 

Η ΝΙΚΗ υποστηρίζει ότι απαιτείται άμεση αλλαγή πολιτικής με αυστηρή εφαρμογή της νομιμότητας στην αγορά, ουσιαστικούς ελέγχους, διαφάνεια και στοχευμένα μέτρα στήριξης των οικογενειών και των μικρομεσαίων επιχειρήσεων.

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

Γραφείο Τύπου της ΝΙΚΗΣ

press@nikh.gr

« ... όταν ένας δάσκαλος μπαίνει στην τάξη φοβισμένος, Η ΜΑΘΗΣΗ ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΧΑΘΕΙ». Σχολιασμός με αφορμή τον θάνατο μιας εκπαιδευτικού.

«Γιατί όταν ο δάσκαλος πάψει να νιώθει ασφαλής μέσα στο σχολείο, τότε δεν έχει χαθεί μόνο ο σεβασμός προς έναν άνθρωπο. Έχει αρχίσει να ραγίζει κάτι πολύ πιο βαθύ, η ίδια η ιδέα της παιδείας...»

Παπαδέλη Σοφία

 

«Φτάσαμε η βία σε βάρος του αδυνάτου, να είναι "πλάκα" και να βιντεοσκοπείται ως κατόρθωμα.»

opaidagogos.blogspot.com

 

Δεν ξέχασα ποτέ εκείνη τη στιγμή. 
Ήμουν μαθήτρια λυκείου όταν, λίγα βήματα μπροστά μου στην είσοδο του σχολείου, δύο μαθητές έφτυσαν στο πρόσωπο την καθηγήτρια των Αγγλικών. 

Μια πολύ όμορφη γυναίκα, πάντα προσεγμένη, με ταγιέρ και ψηλά τακούνια, καλοχτενισμένα μαλλιά και κομψές τσάντες. 
Μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν απλώς μια φιγούρα του σχολείου μας, μια καθηγήτρια όπως τόσες άλλες. 
 

Εκείνο το πρωί όμως κατάλαβα κάτι που δεν γράφεται σε κανένα βιβλίο παιδαγωγικής, ότι μέσα σε μια τάξη δηλαδή, ο σεβασμός δεν είναι πάντα δεδομένος. 

Και όταν χαθεί, ο δάσκαλος μένει μόνος απέναντι σε μια πραγματικότητα που το σύστημα συχνά δεν ξέρει (ή δεν θέλει) να διαχειριστεί.

Πάγωσα. Δεν μίλησα. Δεν ήξερα τι να κάνω.
Την είδα να χαμηλώνει το κεφάλι, να σκουπίζει αμήχανα το πρόσωπό της με το χέρι της και να προχωρά σιωπηλά προς το προαύλιο του σχολείου, σαν να ήθελε απλώς να εξαφανιστεί από εκείνη τη στιγμή. 

Δεν έμαθα ποτέ τι συνέβη μετά. 
Δεν ξέρω αν τα παιδιά τιμωρήθηκαν, αν συζητήθηκε το περιστατικό, αν κάποιος στάθηκε δίπλα σε εκείνη τη γυναίκα. 
Ξέρω μόνο ότι την ίδια κιόλας μέρα έγραψα στο ημερολόγιό μου ότι δεν θα έκανα ποτέ τα χαρτιά μου για το δημόσιο σχολείο, αν και από την τετάρτη δημοτικού ήξερα ότι ήθελα να γίνω δασκάλα. Δεν ήξερα τι θα διδάσκω, αλλά ήξερα ότι θα διδάσκω. 
Στο Λύκειο συνειδητοποίησα βαθιά μέσα μου ότι θα ήμουν μόνο στον ιδιωτικό τομέα.

Ως μαθήτρια παρατηρούσα κάτι που όλοι μας καταλαβαίναμε χωρίς να το έχει πει ποτέ κανείς δυνατά. 

Υπήρχαν τα «σοβαρά» μαθήματα, όπως τα μαθηματικά, η φυσική, η χημεία, τα φιλολογικά. Και υπήρχαν και τα “άλλα”. Τα αγγλικά, τα καλλιτεχνικά, η γυμναστική, η μουσική, όσα δηλαδή δεν είχαν το βάρος των εξετάσεων. 

Και μαζί με αυτή την αόρατη ιεραρχία μαθημάτων υπήρχε και μια άλλη ιεραρχία, η ιεραρχία του σεβασμού. 

Στα μαθήματα που θεωρούνταν σημαντικά, η τάξη είχε πειθαρχία. Στα υπόλοιπα, όχι πάντα. Κανείς δεν μας το είπε ποτέ με λόγια. Όλοι όμως το είχαμε καταλάβει. Και στο σχολείο και στο σπίτι.

Χρόνια αργότερα, αυτή η εικόνα επέστρεψε ξαφνικά στη μνήμη μου.

Όχι επειδή την είχα ξεχάσει ποτέ, αλλά γιατί μια είδηση μάς ανάγκασε όλους να κοιτάξουμε ξανά την πραγματικότητα της σχολικής τάξης. 

H Δρ. Σοφία Χρηστίδου, καθηγήτρια Αγγλικών, έφυγε από τη ζωή έπειτα από αιμορραγικό εγκεφαλικό επεισόδιο.

 

Σύμφωνα με δημοσιεύματα, το τελευταίο διάστημα είχε αντιμετωπίσει πολύ δύσκολες καταστάσεις μέσα στην τάξη της όπως έντονη φασαρία, επιθετικές συμπεριφορές, μαθητές που χτυπούσαν δυνατά τα θρανία με εκκωφαντικούς θορύβους και με μίμηση κραυγών ζώων, πετούσαν αντικείμενα ή της έκλειναν την έξοδο της αίθουσας τοποθετώντας θρανία στην πόρτα.

 Μια γυναίκα με πολλά πτυχία, μεταπτυχιακά και διδακτορικό βρέθηκε αντιμέτωπη με κάτι που κανένα πανεπιστήμιο δεν διδάσκει πραγματικά: πώς διαχειρίζεσαι μια τάξη όταν η τάξη δεν αναγνωρίζει όρια.

Δεν μπορούμε - και δεν πρέπει- να γνωρίζουμε αν αυτά τα γεγονότα συνδέονται με την τραγική κατάληξη. 

Μπορούμε όμως να θέσουμε ένα ερώτημα που αφορά ολόκληρη την κοινωνία.

Τι συμβαίνει όταν ένας εκπαιδευτικός δεν μπορεί να διαχειριστεί μια τάξη;

• Ποιος τον στηρίζει;
• Υπάρχει δομή υποστήριξης;
• Υπάρχει ψυχολογική βοήθεια;
• Υπάρχει επιμόρφωση για τη διαχείριση δύσκολων συμπεριφορών;
• Ή απλώς χαρακτηρίζεται “ανίκανος” και μένει μόνος;

Η αλήθεια είναι ότι πολλές φορές το πρόβλημα μετατρέπεται σε προσωπική αποτυχία του εκπαιδευτικού. 

Σαν να είναι αποκλειστικά δική του ευθύνη η λειτουργία μιας τάξης που αποτελεί στην πραγματικότητα ένα ολόκληρο σύστημα σχέσεων: μαθητές, οικογένειες, σχολείο, διοίκηση, κοινωνία. 

Την ίδια στιγμή τίθεται και ένα άλλο, εξίσου σημαντικό ερώτημα, ποια όρια μαθαίνουν τα παιδιά;

Ο σεβασμός δεν είναι μόνο κάτι που κερδίζεται. Σε έναν χώρο μάθησης υπάρχουν και βασικοί κανόνες συμβίωσης. 

Δεν φτύνουμε έναν άνθρωπο, δεν πετάμε αντικείμενα μέσα σε μια τάξη, δεν κλείνουμε την πόρτα για να εγκλωβίσουμε κάποιον. 

Αυτά δεν είναι παιδαγωγικές θεωρίες, είναι στοιχειώδεις κανόνες πολιτισμού. Και αυτοί οι κανόνες ξεκινούν από το σπίτι.

Αν θέλουμε σχολεία όπου οι μαθητές μαθαίνουν πραγματικά, πρέπει να δημιουργήσουμε τάξεις όπου ΟΛΟΙ νιώθουν ασφαλείς. Κι μαθητές αλλά κι οι δάσκαλοι. 

Γιατί όταν ένας δάσκαλος μπαίνει στην τάξη φοβισμένος, Η ΜΑΘΗΣΗ ΕΧΕΙ ΗΔΗ ΧΑΘΕΙ.

 

Κάπου σε μια σχολική αίθουσα, αύριο το πρωί, ένας δάσκαλος θα σταθεί μπροστά σε είκοσι ή τριάντα παιδιά. 

Θα ανοίξει το βιβλίο, θα πάρει μια ανάσα και θα προσπαθήσει ξανά να δημιουργήσει κάτι εύθραυστο αλλά πολύτιμο, μια σχέση μάθησης. 

Αυτό που ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΠΟΤΕ ΝΑ ΦΟΒΑΤΑΙ είναι την ίδια την τάξη του. 

Γιατί όταν ο δάσκαλος πάψει να νιώθει ασφαλής μέσα στο σχολείο, τότε δεν έχει χαθεί μόνο ο σεβασμός προς έναν άνθρωπο. 

Έχει αρχίσει να ραγίζει κάτι πολύ πιο βαθύ, η ίδια η ιδέα της παιδείας...

 

Το είδαμε στο facebook της συναδέλφου Παπαδέλη Σοφίας, εδώ.

 

κι ένα σχόλιο:

Cathy Salonikidis

Σοφία, έχεις απόλυτο δίκιο και συμφωνώ μαζί σου μέχρι ενός σημείου...για την αναφορά σου στο δημόσιο...αυτά συμβαίνουν και στο ιδιωτικό χώρο κι είναι ακόμα χειρότερα γιατί εκεί σου το τρίβουν στην μούρη ότι εμείς σε πληρώνουμε....

είχα παρόμοια εμπειρία από ιδιωτικό ΙΕΚ στην Θεσσαλονίκη όπου μαθητές δεν ήθελαν να κάνουν μάθημα καί δεν μπορείς να φανταστείς τον ξεφτελισμο που βίωσα... 

ντρέπομαι να τα αναφέρω.. έφευγα κλαίγοντας μέχρι που την επόμενη χρονιά δεν ανανέωσα το συμβόλαιο μου γιατί πραγματικά δεν αξίζει καμία δουλειά την φθορά της ψυχικής σου υγείας!!!

Σχόλιο (Ομάδος εκπαιδευτικών «Ο Παιδαγωγός»):

Χρόνια γράφαμε για την ανάγκη να υπάρχουν ΚΑΝΟΝΕΣ. Και φυσικά ποινές.

Στο σημερινό ελληνόφωνο σχολείο έχει ποινικοποιηθεί η λέξη «τιμωρία».

Κι όταν τα παιδιά βλέπουν ότι δεν υπάρχει επίπτωση, η συμπεριφορά τους χειροτερεύει ακόμη περισσότερο.

 

Δεν χρειάζεται να επαναφέρουμε τη "βέργα". 

Ας χάσει μία εκδρομή, έναν περίπατο. Μια ευχάριστη δραστηριότητα. Με ταυτόχρονη προτροπή ότι θα την κερδίσει μόλις αλλάξει στάση. 

Φτάσαμε η βία σε βάρος του αδυνάτου, να είναι "πλάκα" και να βιντεοσκοπείται ως κατόρθωμα.

Κι όμως κανείς δεν τολμάει να μιλήσει για το κατάντημα της παιδείας μας.

Η Παιδεία χρειάζεται ΗΘΟΣ. Υψηλά ιδανικά. 

Ποιος να τα διδάξει όμως, όταν ακόμη και τα Θρησκευτικά έχουν γίνει θεωρίες θρησκειολογίας.

Κάποτε ξέραμε ότι υπάρχει σωστό και λάθος. Στις μέρες μας είναι όλα "σχετικά".

«ὥρα ἡμᾶς ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι»

Ομάδα εκπαιδευτικών «Ο Παιδαγωγός»