Η Αθήνα στο Χείλος της Κοινωνικής Καταστροφής: Όταν ο Μισθός δεν Φτάνει για Επιβίωση…

Του Παναγιώτη Αποστόλου

Πολιτικού αναλυτή – αρθρογράφου

egerssi.gr

https://lnk.bio/Egerssi 

 

Η Πόλη που Κατέστρεψαν: Τρίτη Ακριβότερη Πρωτεύουσα στην Ευρώπη…

 

Η Αθήνα μεταμορφώθηκε σε πεδίο κοινωνικής εξόντωσης. Σύμφωνα με την Tradingpedia, τα βασικά έξοδα διαβίωσης αντιστοιχούν στο 113% του μέσου μισθού – με άλλα λόγια, ακόμα κι αν δουλεύεις και ξοδέψεις όλο σου το μισθό, χρωστάς ήδη 132 ευρώ την 1η του μήνα. Αυτή είναι η πραγματικότητα που η κυβέρνηση επιμένει να αποκρύπτει πίσω από τα φωτογενή στοιχεία τουρισμού και τις προπαγανδιστικές καμπάνιες για την «επιτυχημένη Ελλάδα».

 

Η πρωτεύουσα των 4 εκατομμυρίων ψυχών έχει καταταχθεί ως η τρίτη πιο απρόσιτη ευρωπαϊκή πρωτεύουσα για όσους ζουν από τον μισθό τους. Μέσος καθαρός μισθός: 1.017 ευρώ. Βασικά μηνιαία έξοδα: 1.149 ευρώ. Η διαφορά; Ένα μαθηματικό αδιέξοδο που καταδικάζει χιλιάδες νοικοκυριά σε επιβίωση με χρέη, αποδεικνύοντας ότι η Ελλάδα της κυβερνητικής προπαγάνδας είναι μια ψευδαίσθηση.

 

Σύμφωνα με την Deutsche Bank, η Αθήνα κατέχει την τρίτη χειρότερη θέση παγκοσμίως στο κόστος βασικών υπηρεσιών κοινής ωφέλειας (19% του μισθού), ενώ για στεγαστικό – αν πληρώνεσαι με ελληνικούς μισθούς – ένας μέσος εργαζόμενος καταναλώνει το 57% του μισθού του μόνο για ένα διαμέρισμα ενός υπνοδωματίου. Η Deloitte Property Index την κατατάσσει δεύτερη χειρότερη στην Ευρώπη – χρειάζονται 15,3 χρόνια αποταμίευσης για να αγοράσεις ένα μέτριο διαμέρισμα.

 

Η Καταστροφή σε Αριθμούς: Η Έρευνα που Αποκαλύπτει το Έγκλημα…

 

Η πρόσφατη έρευνα της RASS για το Επαγγελματικό Επιμελητήριο Αθηνών (Δεκέμβριος 2025) ρίχνει φως στην κοινωνική τραγωδία που εξελίσσεται καθημερινά:

• Τρία στα τέσσερα νοικοκυριά έχουν δει την αγοραστική τους δύναμη να χειροτερεύει τα τελευταία δύο χρόνια
• Οκτώ στους δέκα έχουν αναγκαστεί να περικόψουν δαπάνες – ακόμα και σε τρόφιμα, ενέργεια, υγεία
• Η συντριπτική πλειονότητα έχει περιορίσει την ψυχαγωγία και την ένδυση – η κοινωνική ζωή έχει γίνει προνόμιο λίγων.

Αυτά τα στοιχεία δεν περιγράφουν οικονομική δυσκολία. Περιγράφουν συστηματική εξαθλίωση.

 

Ολιγοπώλια και Καρτέλ: Η Οργανωμένη Λεηλασία των Νοικοκυριών…

 

Η έρευνα της RASS καταγράφει κάτι που όλοι γνωρίζουμε εμπειρικά αλλά η κυβέρνηση αρνείται να παραδεχτεί: Επτά στους δέκα πολίτες πιστεύουν ότι υπάρχουν ολιγοπώλια και καρτέλ στην αγορά τροφίμων. Πάνω από τους μισούς αναγνωρίζουν τα ίδια φαινόμενα στην ενέργεια, τα καύσιμα και τις τράπεζες.

 

Και ενώ επτά στους δέκα θεωρούν ότι οι ελεγκτικές αρχές δεν ελέγχουν επαρκώς την αγορά – με άλλα λόγια, ότι το κράτος έχει εγκαταλείψει τη ρυθμιστική του λειτουργία – η κυβέρνηση επιλέγει τη νομιμοποίηση της λεηλασίας αντί για την προστασία των πολιτών.

 

Το πιο τραγικό; Πολίτες δηλώνουν ότι: 

«οι αρχές δεν μπορούν να ελέγξουν και τα συμφέροντα είναι πιο ισχυρά». 

 

Δηλαδή ακόμα και η εμπιστοσύνη στην ικανότητα του κράτους να υπερασπιστεί τους πολίτες έχει χαθεί.

 

Ενέργεια: Η Μεγαλύτερη Ληστεία στη Μεταπολιτευτική Ιστορία…

 

Τα νοικοκυριά πληρώνουν πανάκριβη ενέργεια: βενζίνη, πετρέλαιο θέρμανσης, ρεύμα, φυσικό αέριο. Οι τιμές στα καύσιμα παραμένουν στα ύψη, ενώ οι λογαριασμοί ρεύματος έχουν εκτοξευθεί σε απαγορευτικά επίπεδα.

 

Και τώρα διαφαίνεται η πώληση της ΕΥΔΑΠ – το νερό, το τελευταίο δημόσιο αγαθό που απέμενε, θα το πούμε κι αυτό «νεράκι»; 

 

Η κυβέρνηση αποδεικνύει για μια ακόμα φορά ότι δεν υπάρχουν πια δημόσια αγαθά στο όραμά της – μόνο εμπορεύματα προς εκποίηση στον ιδιωτικό τομέα.

 

Νοικοκυριά έχουν αναγκαστεί να περικόψουν δαπάνες ενέργειας. Αυτό σημαίνει ότι άνθρωποι κρυώνουν το χειμώνα, περιορίζουν τη χρήση ρεύματος, κόβουν θέρμανση για να επιβιώσουν.

 

Τα Μέσα του Μήνα: Όταν Τελειώνουν τα Λεφτά, Αρχίζει ο Εφιάλτης…

 

Τα νοικοκυριά δεν τα βγάζουν πέρα μετά τα μέσα του μήνα. Αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα που επιβεβαιώνεται από κάθε οικονομικό δείκτη:

 

Με μέσο μισθό 1.017 ευρώ και βασικά έξοδα 1.149 ευρώ, το μέσο νοικοκυριό χρωστάει πριν καν ξεκινήσει ο μήνας. Σχεδόν το σύνολο του οικογενειακού εισοδήματος καταναλώνεται σε βασικές δαπάνες – μηδέν περιθώριο για απρόοπτα, μηδέν περιθώριο για αποταμίευση, μηδέν περιθώριο για αξιοπρέπεια.

 

Νοικοκυριά έχουν αναγκαστεί να περικόψουν δαπάνες υγείας. Δηλαδή άνθρωποι αναβάλλουν εξετάσεις, περικόπτουν θεραπείες, αποφεύγουν φάρμακα – επειδή δεν έχουν χρήματα να ζήσουν.

 

Φορολογία της Εξαθλίωσης: Η Δεύτερη Υψηλότερη στην Ευρώπη…

 

Σύμφωνα με το Κέντρο Ελευθέρων Μελετών (ΚΕΦΙΜ), η Ελλάδα έχει τη δεύτερη υψηλότερη πραγματική φορολόγηση της εργασίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Ενώ η αγοραστική δύναμη καταρρέει, η φορολογική πίεση αυξάνεται – ένας συνδυασμός που οδηγεί σε οικονομικό στραγγαλισμό.

 

Και ενώ οι μισθοί παραμένουν στα χαμηλότερα επίπεδα της Ε.Ε., το κράτος επιμένει να αρμέγει ό,τι απομένει, αποδεικνύοντας ότι δεν υπάρχει πολιτική στήριξης – μόνο πολιτική εκμετάλλευσης.

 

Σύμφωνα με το ΙΝΕ ΓΣΕΕ, το χάσμα στο επίπεδο ευημερίας μεταξύ Ελλάδας και Ε.Ε. είναι εξαιρετικά υψηλό – δεν συγκλίνουμε με την Ευρώπη, αποκλίνουμε. Και το στεγαστικό πρόβλημα έχει μετατραπεί σε απόλυτο αδιέξοδο: αγορά απαγορευτική, ενοίκια στα ύψη, δάνεια ακατόρθωτα.

 

Η Διάλυση της Αστικής Τάξης και η Κοινωνία των Δύο Ταχυτήτων…

 

Αυτό που βιώνουμε δεν είναι απλώς οικονομική κρίση. Είναι συστηματική διάλυση της αστικής τάξης – εκείνης της κοινωνικής ομάδας που συγκρατούσε την κοινωνική συνοχή, που εξασφάλιζε σταθερότητα και αξιοπρεπή διαβίωση.

 

Σήμερα, η αστική τάξη εξαφανίζεται – καταρρέει στη φτώχεια ή μεταναστεύει ψάχνοντας επιβίωση αλλού. Όσοι μένουν πίσω αντικρίζουν μια κοινωνία δύο ταχυτήτων:

• Από τη μία, οι λίγοι που ευημερούν – όσοι έχουν πρόσβαση σε κεφάλαιο, σε πολιτικές διασυνδέσεις, σε περιουσίες
• Από την άλλη, η συντριπτική πλειονότητα που επιβιώνει με χρέη, με περικοπές, με εξαθλίωση

Η κυβέρνηση δεν κρύβει πια τις προθέσεις της. Προωθεί ενεργά τον κανιβαλισμό σε όλους τους τομείς:

• Στην εργασία, με την κατάργηση των εργασιακών δικαιωμάτων, τους μισθούς πείνας, την ευελιξία που σημαίνει ανασφάλεια
• Στην υγεία, με την υποβάθμιση του ΕΣΥ και την προώθηση της ιδιωτικής ασφάλισης – 46,8% θα προτιμούσε δευτεροβάθμια νοσηλειακή ασφάλιση αν είχε χρήματα, αλλά το 15,2% δηλώνει ότι δεν θα διέθετε χρήματα για ασφάλεια καν
• Στην εκπαίδευση, με τη μετατροπή της γνώσης σε εμπόρευμα
• Στην ενέργεια και τη στέγαση, με την παράδοση δημόσιων αγαθών στον ιδιωτικό τομέα

Τράπεζες και Ασφαλιστικές: Το Όργιο της Εκμετάλλευσης…

 

Η έρευνα της RASS αποκαλύπτει το βάθος της δυσπιστίας προς τις τράπεζες και τις ασφαλιστικές:

• 73,4% θεωρεί κακή ή μάλλον κακή τη διαχείριση των κόκκινων δανείων και τις εισπρακτικές εταιρείες
• 52,3% δεν θα εμπιστευόταν καθόλου τα ασφαλιστικά προϊόντα που προωθούν οι τράπεζες
• 36,3% δηλώνει ότι η αγορά ασφαλιστικού προϊόντος από τράπεζα παρουσιάστηκε ως υποχρεωτική ή ότι θα βοηθούσε την αίτησή τους
• 83,1% δεν γνωρίζει τι είναι η χρέωση "Δικαίωμα συμβολαίου" – τους χρεώνουν χωρίς καν να ξέρουν γιατί
• 42,3% βασίστηκε κυρίως στην προφορική διαβεβαίωση του υπαλλήλου παρά στα έγγραφα – ευάλωτοι στην παραπλάνηση

Το πιο ανησυχητικό; 73,8% αξιολογεί τη σχέση κόστους-οφέλους των ασφαλιστικών προϊόντων ως κακή, πολύ κακή ή μέτρια – πληρώνουν χωρίς να πιστεύουν ότι παίρνουν αντίστοιχη αξία.

 

Υγεία: Η Αντίφαση του Άδωνι και το ΕΣΥ που Καταρρέει…

 

Μόνο ένας στους δώδεκα πολίτες δηλώνει πολύ ικανοποιημένος από τις δημόσιες υπηρεσίες υγείας. Το ΕΣΥ έχει υποβαθμιστεί συστηματικά – η πλειονότητα στρέφεται στον ιδιωτικό τομέα από ανάγκη, όχι από επιλογή.

 

Και εδώ αποκαλύπτεται μια από τις πιο κυνικές αντιφάσεις της κυβέρνησης: 

 

Ο Υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης μεταμορφώνεται σε influencer ιδιωτικών ιατρικών κέντρων, διαφημίζοντας και υπερηφανευόμενος για τα πολυτελή κέντρα υγείας «υψηλού επιπέδου» που υπάρχουν στην Ελλάδα για να προσελκύσουν πλούσιους ασθενείς από το εξωτερικό να απολαύσουν υπηρεσίες μακροζωίας και premium περίθαλψη.

 

Ενώ λοιπόν ο Άδωνις διαφημίζει την Ελλάδα ως προορισμό ιατρικού τουρισμού για πλούσιους ξένους, το ελληνικό ΕΣΥ λειτουργεί με ελλείψεις σε προσωπικό, φάρμακα, εξοπλισμό. 

 

Ενώ δημιουργούνται πολυτελή κέντρα για όσους έχουν χιλιάδες ευρώ να ξοδέψουν, οι Έλληνες ασθενείς περιμένουν μήνες για μια εξέταση, αναβάλλουν θεραπείες λόγω κόστους, και περικόπτουν δαπάνες υγείας για να επιβιώσουν.

 

Αυτή είναι η κοινωνία των δύο ταχυτήτων σε όλο της το μεγαλείο: Από τη μία, πολυτελή ιατρεία για ξένους πλούσιους. Από την άλλη, υποβαθμισμένο ΕΣΥ για τους Έλληνες που δεν έχουν να πληρώσουν. 

 

Και ο υπουργός Υγείας όχι μόνο δεν ντρέπεται – το προβάλλει ως επίτευγμα.

 

Η έρευνα το επιβεβαιώνει: Το σύστημα υγείας έχει μετατραπεί σε μηχανισμό κερδοσκοπίας. Τέσσερις στους δέκα πιστεύουν ότι το υψηλό κόστος ασφαλίστρων οφείλεται στις υψηλές χρεώσεις ιδιωτικών νοσοκομείων και γιατρών. Και η κυβέρνηση προωθεί ακόμα περισσότερη ιδιωτικοποίηση – γιατί η υγεία δεν είναι δικαίωμα, είναι εμπόρευμα για όσους έχουν να πληρώσουν.

 

Η Καταστροφή των Εργασιακών: Από τη Σταθερότητα στην Εξαθλίωση…

 

Η κυβέρνηση έχει φέρει το χάος και στα εργασιακά. Κατάργηση του 8ώρου, ευελιξία χωρίς όρια, μισθοί πείνας, ανασφάλιστη εργασία, υπερεργασία χωρίς αποζημίωση – αυτό είναι το νέο εργασιακό μοντέλο που προωθεί η κυβέρνηση.

 

Ο μέσος καθαρός μισθός στην Αττική είναι 1.017 ευρώ – και με αυτόν τον μισθό πρέπει να πληρώσεις ενοίκιο, ρεύμα, τρόφιμα, μεταφορές, υγεία. Είναι μαθηματικά αδύνατο. Και όταν το 74% δηλώνει ότι η αγοραστική του δύναμη έχει χειροτερέψει, δεν περιγράφει υποκειμενική αντίληψη – περιγράφει μετρήσιμη οικονομική κατάρρευση.

 

Η Κυβέρνηση της Λεηλασίας: Πολιτικές Εξαθλίωσης, όχι Στήριξης…

 

Αυτή η κυβέρνηση δεν είναι απλώς ανίκανη – είναι εχθρική προς τα λαϊκά στρώματα. Κάθε πολιτική της επιλογή αποδεικνύει ότι:

• Δεν ελέγχει την αγορά – αφήνει ολιγοπώλια και καρτέλ να λεηλατούν τα νοικοκυριά
• Δεν προστατεύει τους εργαζόμενους – διαλύει εργασιακά δικαιώματα και νομιμοποιεί την εκμετάλλευση
• Δεν στηρίζει τη δημόσια υγεία – υποβαθμίζει το ΕΣΥ και προωθεί την ιδιωτική περίθαλψη
• Δεν υπερασπίζεται τα δημόσια αγαθά – τα πουλάει στον ιδιωτικό τομέα (από τη ΔΕΗ μέχρι την επικείμενη ΕΥΔΑΠ)
• Δεν ανακουφίζει τη φορολογική πίεση – συνεχίζει να αρμέγει τους εργαζόμενους ενώ η αγοραστική δύναμη καταρρέει

Η Απάντηση: Οργάνωση, Αγώνας, Ανατροπή…

 

Δεν χρειάζονται άλλες έρευνες για να αποδείξουμε την κατάσταση – ζούμε την καταστροφή καθημερινά. Χρειάζεται όμως οργανωμένος αγώνας για να την ανατρέψουμε:

• Έλεγχος των ολιγοπωλίων – άμεση κρατική παρέμβαση στην αγορά τροφίμων, ενέργειας, καυσίμων
• Προστασία των εργασιακών δικαιωμάτων – κατάργηση των αντεργατικών νόμων, αύξηση μισθών, επαναφορά του 8ώρου
• Ενίσχυση του ΕΣΥ – επένδυση στη δημόσια υγεία, όχι στην ιδιωτικοποίηση
• Προστασία των δημόσιων αγαθών – σταμάτημα των ιδιωτικοποιήσεων (ΔΕΗ, ΕΥΔΑΠ, νερό, ενέργεια)
• Φορολογική ανακούφιση των εργαζομένων – μείωση φορολογίας εργασίας, φορολόγηση μεγάλων περιουσιών

Η κυβέρνηση έχει επιλέξει τον κανιβαλισμό ως πολιτική. Εμείς επιλέγουμε την αντίσταση – γιατί η επιβίωση δεν είναι προνόμιο, είναι δικαίωμα.

Επιλέγουμε την ΑΝΑΤΡΟΠΗ!!

Ένας δρόμος κοινός

Η ιστορία του λύχνου και του δρόμου
 

Θυμάμαι μια νύχτα που προχωρούσα μόνος σε έναν δρόμο παλιό. Δεν ήξερα πού ακριβώς πήγαινα, αλλά ήξερα πως αν στεκόμουν, θα χανόμουν. Ο δρόμος δεν ήταν στρωμένος· είχε πέτρες, σκόνη και σιωπή. Και γύρω μου, διάσπαρτα, ερείπια από σπίτια που κάποτε είχαν φως. 

 

Στο χέρι κρατούσα έναν μικρό λύχνο. Όχι δυνατό. Ίσα που φώτιζε τα επόμενα δυο βήματα. Στην αρχή δυσανασχέτησα. Ήθελα κάτι μεγαλύτερο, κάτι που να φωτίζει μακριά. Μα όσο προχωρούσα, κατάλαβα πως αν έβλεπα όλον τον δρόμο, ίσως να τρόμαζα και να γύριζα πίσω. Ο λύχνος μου έδινε όσο φως χρειαζόμουν για να συνεχίσω.

 

Κάποια στιγμή συνάντησα κι άλλους. Ο καθένας κρατούσε τον δικό του λύχνο. Άλλος είχε φλόγα πιο δυνατή, άλλος πιο αδύναμη. Κάποιοι είχαν σχεδόν σβησμένο φως. Δεν ρώτησα γιατί. Δεν είχε σημασία. Σημασία είχε ότι όλοι προχωρούσαμε προς την ίδια κατεύθυνση, χωρίς να το έχουμε προσυμφωνήσει.

 

Σε ένα σημείο, ο δρόμος άνοιξε σε μια παλιά πλατεία. Στο κέντρο υπήρχε ένα πηγάδι. Ξερό. Κάποτε, μου είπαν, έδινε νερό σε ολόκληρο τον τόπο. Τώρα ήταν γεμάτο πέτρες και σκουπίδια. Κάποιοι στάθηκαν και είπαν: «Δεν αξίζει τον κόπο». Άλλοι έφυγαν θυμωμένοι. Μα λίγοι μείναμε.

 

Δεν είχαμε σχέδιο. Μόνο μια σιωπηλή συμφωνία: αν δεν καθαρίσουμε το πηγάδι, δεν θα ξανατρέξει νερό. Και αν δεν τρέξει νερό, ό,τι κι αν χτίσουμε γύρω θα είναι πρόσκαιρο.

 

Ξεκινήσαμε αργά. Ο ένας έβγαζε τις πέτρες. Ο άλλος καθάριζε τα τοιχώματα. Κάποιος άλλος κρατούσε τον λύχνο ψηλά για να βλέπουμε. Δεν ήμασταν ίδιοι. Δεν κάναμε όλοι τα ίδια. Μα για πρώτη φορά ένιωσα ότι εργαζόμασταν ως ένας άνθρωπος με πολλά χέρια.

 

Κάποια στιγμή, βαθιά, φάνηκε υγρασία. Όχι νερό ακόμη. Μόνο σημάδι ότι δεν σκάβαμε στο κενό. Και τότε κατάλαβα: αυτός ο δρόμος, αυτό το πηγάδι, αυτό το φως — δεν ήταν απλώς εικόνες. Ήταν η ζωή μας.

 

Ο λύχνος ήταν η πίστη. Όχι για να εντυπωσιάζει, αλλά για να καθοδηγεί.

Ο δρόμος ήταν η ιστορία μας. Δύσβατη, αλλά αληθινή.

 

Το πηγάδι ήταν η κοινή μας ευθύνη. Αν το αφήσουμε, θα ξεχαστεί. Αν το καθαρίσουμε, θα ξεδιψάσουν κι άλλοι.

 

Δεν ξέρω ποιος διάβασε αυτή την ιστορία μέχρι εδώ. Ξέρω όμως κάτι: αν κρατάς κι εσύ έναν μικρό λύχνο, όσο αδύναμος κι αν σου φαίνεται, δεν περισσεύεις. Αν είσαι διατεθειμένος να σκύψεις και να λερωθείς λίγο για να καθαρίσει το πηγάδι, σε χρειαζόμαστε.

 

Γιατί το νερό δεν ανήκει σε εκείνον που έσκαψε περισσότερο.

Ανήκει σε όλους.

Και ο δρόμος δεν τελειώνει εδώ.

Τώρα αρχίζει.

 

Αδελφοί και αδελφές του Δικτύου Ελληνισμού,

 

Σας γράφω όχι ως διαχειριστής, ούτε ως εκπρόσωπος κάποιου σχήματος, αλλά ως άνθρωπος που αγωνιά και πιστεύει. Σας γράφω γιατί νιώθω ότι ήρθε η ώρα να ειπωθούν καθαρά κάποια πράγματα, χωρίς συνθήματα και χωρίς φόβο.

 

Το Δίκτυο Ελληνισμού δεν υπάρχει για να συμφωνούμε όλοι σε όλα.

Δεν υπάρχει για να μετρά αριθμούς.

Υπάρχει για έναν βαθύτερο λόγο:

για να ενωθούν πρόσωπα με συνείδηση, πίστη και ευθύνη.

 

Πρώτα απ’ όλα, το λέω ξεκάθαρα:

Θεμέλιο της ύπαρξής μας είναι η πίστη στον Χριστό.

Όχι ως ιδεολογικό λάβαρο, αλλά ως εμπειρία και βίωμα. Ως μέτρο αλήθειας, αγάπης και ελευθερίας. Χωρίς αυτό το θεμέλιο, κάθε λόγος μας αργά ή γρήγορα γίνεται κενός.

 

Μέσα από αυτή την πίστη αντλούμε και τη δύναμη να στεκόμαστε ως Έλληνες. Όχι με αλαζονεία, ούτε με νοσταλγία για ένα παρελθόν που δεν ζήσαμε, αλλά με επίγνωση ότι ο Ελληνισμός δεν είναι φυλή· είναι αιώνια προσφορά στον κόσμο.

 

Η αρχαία Ελλάδα διαμόρφωσε αξίες που ακόμη και σήμερα καθορίζουν τον ανθρώπινο λόγο: την αναζήτηση της αλήθειας, το μέτρο, τη λογική, το πρόσωπο. Αυτό δεν είναι αντικείμενο διαμάχης· είναι ιστορικό γεγονός.

 

Το ερώτημα όμως δεν είναι τι έκανε η Ελλάδα.

Το ερώτημα είναι τι κάνουμε εμείς σήμερα.

 

Το Δίκτυο Ελληνισμού υπάρχει για να πάψει ο καθένας να νιώθει μόνος. Για να καταλάβουμε ότι κανείς δεν περισσεύει. Ότι ο αγώνας δεν είναι υπόθεση λίγων «μπροστάρηδων», αλλά υπόθεση όλων. Ο καθένας μπορεί να προσφέρει — όχι όλοι τα ίδια, αλλά όλοι κάτι αληθινό.

Άλλος με λόγο.

Άλλος με μελέτη.

Άλλος με προσευχή.

Άλλος με πράξη.

Άλλος απλώς με παρουσία και συνέπεια.

Δεν ζητείται τελειότητα. Ζητείται διάθεση.

Δεν ζητείται να ξέρεις τα πάντα. Ζητείται να θέλεις να σταθείς.

 

Αν περιμένουμε «να οργανωθούν όλα τέλεια» για να κινηθούμε, δεν θα κινηθούμε ποτέ. Η αναγέννηση δεν ξεκινά από μηχανισμούς· ξεκινά από ανθρώπους που λένε: «εδώ είμαι – τι μπορώ να κάνω;»

 

Θέλουμε το Δίκτυο να γίνει ξανά χώρος ζωντανός. Όχι με φανατισμό, όχι με μίσος, όχι με διχασμό. Αλλά με κοινή πορεία. Να μάθουμε να εργαζόμαστε ως ένας άνθρωπος με πολλά μέλη, όπως λέει και ο Απόστολος Παύλος.

 

Αν πιστεύεις ότι η πίστη σου δεν μπορεί να μείνει ιδιωτική υπόθεση.

Αν νιώθεις ότι ο Ελληνισμός δεν είναι σύνθημα, αλλά ευθύνη.

Αν θέλεις να αγωνιστείς τον καλό αγώνα, χωρίς κραυγές αλλά με συνέπεια.

Τότε σε χρειαζόμαστε.

Όχι αύριο. Τώρα.

 

Το Δίκτυο Ελληνισμού δεν είναι «κάποιοι άλλοι».

Είναι εσύ.

Κι αν δεν σταθούμε όλοι, δεν θα σταθεί κανείς στη θέση μας.

Με πίστη, ταπείνωση και ελπίδα,

συνεχίζουμε.

Για τον Χριστό.

Για την αλήθεια.

Για την προσφορά της Ελλάδας στον κόσμο.

 

Αδελφοί και αδελφές,

μετά τον λόγο που μοιραστήκαμε μαζί σας, θέλουμε να προχωρήσουμε ένα βήμα ακόμη πιο συγκεκριμένα. Όχι με απαιτήσεις, αλλά με καθαρότητα και ελευθερία.

Πολλοί αναρωτιούνται:

«Τι μπορώ να κάνω εγώ;»

Η απάντηση είναι απλή: κάτι αληθινό από τη θέση σου.

Το Δίκτυο Ελληνισμού δεν ζητά από όλους τα ίδια. Ζητά από τον καθένα να προσφέρει αυτό που μπορεί, με συνέπεια και καθαρή πρόθεση.

 

1. Αν μπορείς να προσφέρεις ΛΟΓΟ

– γράψε ένα κείμενο, μια σκέψη, μια μαρτυρία

– όχι για να εντυπωσιάσεις, αλλά για να καταθέσεις αλήθεια

– λόγο πίστης, μνήμης, εμπειρίας, προβληματισμού

Ο τίμιος λόγος είναι πράξη ευθύνης.

 

2. Αν μπορείς να προσφέρεις ΜΕΛΕΤΗ & ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗ

– ιστορία, φιλοσοφία, θεολογία, κοινωνικά ζητήματα

– συλλογή πηγών και στοιχείων

– βοήθεια ώστε ο λόγος μας να έχει βάθος και γνώση

Η γνώση είναι διακονία.

 

3. Αν μπορείς να προσφέρεις ΠΡΑΞΗ

 

– τοπικές πρωτοβουλίες

– βοήθεια σε ανθρώπους που δοκιμάζονται

– συμμετοχή σε δράσεις με ήθος και διακριτικότητα

Η πράξη δίνει σώμα στον λόγο.

 

4. Αν μπορείς να προσφέρεις ΠΡΟΣΕΥΧΗ

– προσευχή για το έργο, για διάκριση, για τους ανθρώπους

– αθόρυβη αλλά πολύτιμη προσφορά

– στήριξη εκεί όπου δεν φαίνεται τίποτα προς τα έξω

Χωρίς προσευχή, όλα στεγνώνουν.

 

5. Αν μπορείς να προσφέρεις ΣΥΝΕΠΕΙΑ & ΠΑΡΟΥΣΙΑ

– σταθερή συμμετοχή

– στήριξη χωρίς βιαστικές αποχωρήσεις

– υπενθύμιση ότι αυτό το έργο είναι μακράς πνοής

Η συνέπεια χτίζει εμπιστοσύνη.

 

6. Αν μπορείς να προσφέρεις ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ

Το αναφέρουμε με σεβασμό και ελευθερία, όχι ως υποχρέωση.

Το έργο έχει πρακτικές ανάγκες: φιλοξενία, τεχνική υποστήριξη, δράσεις, βοήθεια σε ανθρώπους. Όποιος μπορεί και θέλει, όσο μπορεί, μπορεί να συνεισφέρει και οικονομικά.

Θυμόμαστε όμως το Ευαγγέλιο και το δίλεπτο της χήρας.

Δεν μέτρησε το ποσό. Μέτρησε η καρδιά.

 

Άλλος δίνει πολλά από το περίσσευμα, άλλος λίγα από το υστέρημα — και ενώπιον του Θεού η αξία δεν μετριέται αριθμητικά.

Γι’ αυτό:

– καμία πίεση

– καμία σύγκριση

– καμία επίδειξη

Μόνο ελεύθερη προσφορά, με καθαρή συνείδηση.

 

Πώς ξεκινάς ΠΡΑΚΤΙΚΑ

Αναρωτήσου ειλικρινά: πού μπορώ να προσφέρω;

Επικοινώνησε με το Δίκτυο δηλώνοντας σε ποιον τομέα θέλεις να βοηθήσεις

Ξεκίνα με μικρά βήματα, αλλά σταθερά

Μην περιμένεις εντολή — ανέλαβε ευθύνη

Δεν υπάρχει «μικρή» προσφορά. Υπάρχει μόνο αληθινή.

Το Δίκτυο Ελληνισμού δεν θα αναγεννηθεί από λίγους.

Θα αναγεννηθεί όταν πολλοί εργαστούμε ως ένας άνθρωπος, με διαφορετικά μέλη και κοινή καρδιά.

 

Αν αισθάνεσαι ότι αυτά τα λόγια σε αφορούν, τότε ήδη ανήκεις εδώ.

Το επόμενο βήμα είναι δικό σου.

Με πίστη, διάκριση και ελπίδα,

προχωράμε μαζί.

Για τον Χριστό.

Για την αλήθεια.

Για την προσφορά της Ελλάδας στον κόσμο.

 

Υστερόγραφο διαφάνειας

 

Θεωρούμε χρέος μας να είμαστε απολύτως καθαροί απέναντι σε όσους προσφέρουν.

Κάθε οικονομική προσφορά που γίνεται προς το Δίκτυο Ελληνισμού χρησιμοποιείται αποκλειστικά για:

– λειτουργικά και τεχνικά έξοδα του Δικτύου

– φιλοξενία, υποστήριξη και διάδοση του λόγου και των δράσεων

– κάλυψη αναγκών δράσεων και πρωτοβουλιών

– στήριξη ανθρώπων και περιπτώσεων που το έργο αγκαλιάζει, όταν υπάρχει ανάγκη

Καμία προσφορά δεν χρησιμοποιείται για προσωπικό όφελος.

Καμία προσφορά δεν δίνει εξουσία, ρόλο ή προνόμιο.

Όλοι προσφέρουμε ως ίσοι και κρινόμαστε με το ίδιο μέτρο.

Η διαχείριση γίνεται με ευθύνη, καταγραφή και λογοδοσία, ώστε το έργο να παραμένει καθαρό και άξιο εμπιστοσύνης.

Η προσφορά είναι διακονία.

Και η διακονία απαιτεί διαφάνεια.

Σας ευχαριστούμε όχι για το ποσό, αλλά για την εμπιστοσύνη και την καρδιά σας.

 

Επίλογος – Εκεί που ο λόγος γίνεται συνάντηση

Πριν κλείσουμε αυτόν τον λόγο, θέλουμε να σας καλέσουμε και σε κάτι ακόμη απλό, αλλά ουσιαστικό.

 

Το Δίκτυο Ελληνισμού δεν ζει μόνο στα κείμενα και στις προθέσεις. Ζει και στον ζωντανό λόγο, στη συνάντηση, στη συζήτηση, στην κοινή αγωνία που μοιράζεται σε πραγματικό χρόνο. Γι’ αυτό και οι καθημερινές εκπομπές του Δικτύου στο YouTube δεν είναι μια ακόμη διαδικτυακή παραγωγή.

Είναι τόπος συνάντησης.

 

Εκεί κατατίθενται σκέψεις, προβληματισμοί, μαρτυρίες. Εκεί ακούγονται φωνές διαφορετικές, αλλά ενωμένες από την ίδια αγωνία για την πίστη, την αλήθεια και τον τόπο μας. Εκεί ο λόγος δεν είναι μονόλογος, αλλά διάλογος. Και η παρουσία σας — ακόμη κι ως ακροατών — έχει αξία.

 

Σας καλούμε λοιπόν:

– να παρακολουθείτε τις εκπομπές

– να τις στηρίζετε με την παρουσία σας

– να τις κοινοποιείτε σε ανθρώπους που ίσως χρειάζονται αυτόν τον λόγο

– να συμμετέχετε με μέτρο, σεβασμό και διάθεση ακρόασης

 

Η στήριξη αυτή δεν είναι τυπική. Είναι πράξη συμμετοχής. Γιατί κάθε ζωντανός λόγος αντλεί δύναμη από εκείνους που τον ακούν με ανοιχτή καρδιά.

Δεν ζητάμε έπαινο. Ζητάμε συντροφικότητα στον δρόμο.

Να ξέρουμε ότι δεν μιλάμε στο κενό, αλλά μέσα σε μια κοινότητα που σκέφτεται, προσεύχεται και αγωνίζεται.

 

Αν όλα όσα διαβάσατε μέχρι εδώ σας άγγιξαν, τότε ίσως αυτός ο χώρος, αυτή η φωνή και αυτές οι εκπομπές να είναι και δικές σας. Όχι για να συμφωνείτε σε όλα, αλλά για να πορεύεστε μαζί.

Ο δρόμος συνεχίζεται.

Ο λύχνος μένει αναμμένος.

Και ο λόγος γίνεται ζωντανός όταν μοιράζεται.

 

Σας περιμένουμε.

Οι αδελφοί σας, στον κοινό αγώνα του Δικτύου Ελληνισμού

Εθνικές Επιδιώξεις

Γράφει ο Νικόλαος Ταμουρίδης

 

Υπάρχει ένα θέμα με ιδιαίτερες εθνικές προεκτάσεις και είναι άκρως σημαντικό για την επιβίωση του Έθνους μας. Και αυτό είναι ότι, σαν Ελλάδα, σε αντίθεση με το μείζον των κρατών του πλανήτη, δεν διαθέτουμε επίσημη Εθνική Στρατηγική. Το γεγονός αυτό επηρεάζει αρνητικά τόσο την αντιμετώπιση των σύγχρονων μειζόνων εθνικών θεμάτων, εσωτερικού και εξωτερικού ενδιαφέροντος, όσο και την μελλοντική πορεία του Ελληνισμού. 

 

Ως γνωστόν, Στρατηγική είναι η τέχνη της χρήσης της ισχύος (ή των μέσων ισχύος), για την επίτευξη των στόχων της πολιτικής. Η στρατηγική στο πολιτικό πεδίο, που σχετίζεται με την ακολουθούμενη από το Κράτος πολιτική, ιδιαίτερα την εξωτερική πολιτική, με έμφαση στα εθνικά θέματα και στην εθνική ασφάλεια, καλείται «Εθνική Στρατηγική» ή/και «Υψηλή Στρατηγική». Πρόκειται για δύο ονομασίες, αλλά με μία ενιαία έννοια.

 

Με τον όρο λοιπόν «Εθνική Στρατηγική» εννοούμε τον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό μιας χώρας προς εξυπηρέτηση των εθνικών συμφερόντων και της ασφάλειας της χώρας, αλλά και ολοκλήρου του Έθνους. Επιπλέον, με την έννοια της «Υψηλής Στρατηγικής», αναφερόμαστε στην κατά το δυνατόν πλεονεκτική χρήση των διαφόρων μέσων ισχύος που διαθέτει ένα κράτος, προκειμένου να προωθηθούν στο πλαίσιο του διεθνούς συστήματος, οι βασικοί εθνικοί/πολιτικοί στόχοι του, στην ειρήνη και στον πόλεμο. Οι στόχοι αυτοί ονομάζονται Εθνικές Επιδιώξεις.

 

Βασικό πλεονέκτημα της Εθνικής Στρατηγικής ενός κράτους είναι η ύπαρξη συμπεφωνημένων, από όλες τις πολιτικές δυνάμεις (ή από το μείζον αυτών), καταγεγραμμένων και θεσμοθετημένων θέσεων επί των μειζόνων θεμάτων πολιτικής εθνικού επιπέδου. Αποκτάται έτσι, με την ύπαρξη θεσμοθετημένων θέσεων, μία σταθερή γραμμή πλεύσεως, για τις εκάστοτε κυβερνήσεις, χωρίς βεβαίως και να τις εγκλωβίζει από πλευράς τακτικής και μεθόδων που θα ακολουθήσουν, παρά μόνο στο ότι δεν θα μπορούν να ξεφύγουν από την προσυμφωνημένη τηρητέα θέση. Μία θέση, που θα οριοθετεί το κάθε μείζον θέμα στο «εθνικώς απαράβατον και απαραβίαστον», πέραν του οποίου ουδείς δικαιούται να προβαίνει σε διαπραγμάτευση, πολύ περισσότερο σε παραχώρηση.

 

Χωρίς συγκεκριμένη Εθνική Στρατηγική, στην οποία να αποτυπώνεται η θέληση της μείζονος πλειοψηφίας του λαού και η οποία θα διευκόλυνε πολύ στις διπλωματικές μας κινήσεις, βλέπουμε συχνά να προκαλούνται αρνητικές παλινδρομήσεις στις όποιες διμερείς ή διεθνείς συναντήσεις λαμβάνουν χώρα. Οι κυβερνήσεις, διπλωματικά άοπλες, με δική τους εφήμερη ατζέντα, προβαίνουν σε μυστικές συνομιλίες και διαπραγματεύσεις για μείζονα εθνικά θέματα, με αποτέλεσμα τις τελευταίες δεκαετίες να υφιστάμεθα διπλωματικές ήττες, προσπαθώντας να απαντήσουμε σε εχθρικές πιεστικές και ενίοτε απειλητικές πρωτοβουλίες κινήσεων, ιδιαίτερα της Τουρκίας.

 

Μοιραίως, λοιπόν, προκύπτει το ερώτημα: Τι πρέπει να γίνει;

 

Πολύ απλά. Επιβάλλεται να αποκτήσουμε Εθνική Στρατηγική για όλα τα μείζονα εθνικά θέματα, εσωτερικά και εξωτερικά. Η Εθνική αυτή Στρατηγική πρέπει να είναι σαφέστατη, αξιόπιστη, πολυδιάστατη και ρηξικέλευθη. Πρέπει να έχει ως στοιχεία βάσης τους συντελεστές Ισχύος του Έθνους, τους Εθνικούς στόχους και τα Εθνικά συμφέροντα και να περιλαμβάνει τρία θέματα: Το Εθνικό Όραμα, τις Εθνικές Επιδιώξεις και το Εθνικό Στρατηγικό Πλαίσιο Υλοποίησης.

 

Πρώτον: Εθνικό Όραμα. Το Εθνικό Όραμα αποτελεί προσδοκία όλων των δυνάμεων του έθνους για το μέλλον. Πολύ απλά σημαίνει «πως θέλουμε να είναι η Ελλάδα και ο Ελληνισμός στην μελλοντική πορεία της ανθρωπότητας και τι ρόλο επιθυμούμε να διαδραματίσει στο παγκόσμιο γίγνεσθαι» (πχ για τα επόμενα 50-100 χρόνια). 

 

Δεύτερον: Εθνικές Επιδιώξεις. Πρόκειται για κατά κανόνα μακροχρόνιους στόχους σε όλα τα μείζονα εθνικά θέματα, με συμπεφωνημένες από το σύνολο των πολιτικών δυνάμεων (ή και το μείζον αυτών) και καταγεγραμμένες θεσμοθετημένες θέσεις, που θα οριοθετούν τις κινήσεις κάθε υπεύθυνης κυβέρνησης. Οι Εθνικές Επιδιώξεις μπορεί να είναι οι εξής (μια πρόταση):

 

-Εδαφική Ακεραιότητα και Εθνική Ασφάλεια. Επιδιώκουμε μία ασφαλή και ανεξάρτητη δυνατότητα άμυνας, που να προστατεύει τα εθνικά συμφέροντα και τα κυριαρχικά μας δικαιώματα.

 

-Επίλυση του Μεταναστευτικού εθνοκτόνου ζητήματος (για να αντιμετωπισθεί ουσιαστικά ο Ισλαμικός εποικισμός). Το μεταναστευτικό-προσφυγικό ζήτημα έχει πολλές διαστάσεις. Συνδέεται με τις διεθνείς σχέσεις, την εξωτερική και εσωτερική πολιτική, την οικονομία, τις αρχές του ανθρωπισμού, την ασφάλεια της χώρας αλλά και το μέλλον του ελληνισμού. Απαιτείται αλλαγή της σχετικής εθνοκτόνου νομοθεσίας με ορίζοντα δεκαετιών, που να διέπεται από τις εξής αρχές: δυνατότητες Ελλάδος, απαιτήσεις εργατικών χεριών, εθνική και θρησκευτική ιδιαιτερότητα, κοινωνική συνοχή κλπ.

 

-Επίλυση του Δημογραφικού προβλήματος (το μεγαλύτερο σε σπουδαιότητα πρόβλημα της χώρας μας, χωρίς περαιτέρω σχόλια, αυτονόητο).

 

-Οικονομική Ανασυγκρότηση-Ανάπτυξη. Επιδίωξη για βιώσιμη οικονομική ανάπτυξη, με στόχο τη βελτίωση της ποιότητας ζωής των πολιτών και την ενίσχυση της οικονομικής σταθερότητας. (Μπορεί να συνδέεται και με την νομισματική ανεξαρτησία, δηλ. ομαλή επιστροφή στο εθνικό νόμισμα).

 

-Ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις (χωρίς σχόλια, αυτονόητο).

 

-Ανάσχεση της Τουρκικής απειλής (χωρίς σχόλια, αυτονόητο).

 

-Ευρωπαϊκή Ενσωμάτωση και Διεθνής Αξιοπιστία. Η Ελλάδα ενδιαφέρεται για την ενίσχυση της ευρωπαϊκής της θέσης, την προώθηση των δημοκρατικών αξιών και την ενεργή της συμμετοχή σε διεθνείς οργανισμούς.

 

-Εκμετάλλευση του ορυκτού πλούτου και των υδρογονανθράκων (χωρίς σχόλια, αυτονόητο).

 

-Υπεράσπιση των ελληνικών εθνικών μειονοτήτων (ιερή υποχρέωση, όπου υπάρχουν κοιτίδες Ελληνισμού). 

 

-Διεθνής καταγγελία και ακύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών (χωρίς σχόλια, αυτονόητο).

 

-Παγκόσμια Ελληνική Πολιτιστική πλημμυρίδα. Η Ελλάδα μπορεί να αποτελεί πολιτικό και πολιτιστικό πρότυπο παγκόσμιας εμβέλειας και να καταστεί κομβική πολιτιστική πλανητική δύναμη ειρήνης.

 

Τρίτον: Εθνικό Στρατηγικό Πλαίσιο Υλοποίησης. Το πλαίσιο για την υλοποίηση των παραπάνω θέσεων της Εθνικής Στρατηγικής, συνίσταται στην ιερή υποχρέωση, οι Κύριες Δυνάμεις του Έθνους, δηλαδή η Πολιτική Ηγεσία, οι Ένοπλες Δυνάμεις και ο Λαός, όλες προσηλωμένες στο εθνικό συμφέρον, να αναλάβουν βασικές ευθύνες, όπως: 

 

-Η πολιτική ηγεσία, να προβεί στην Συνταγματική κατοχύρωση της Εθνικής Στρατηγικής και να υπάρχει απόλυτος σεβασμός των θέσεων από τις εκάστοτε κυβερνήσεις.

 

-Οι Ένοπλες Δυνάμεις να ορισθούν ως θεματοφύλακας των εθνικών θέσεων.

 

-Ο Ελληνικός λαός να αποφασίζει, κατόπιν δημοψηφίσματος, για σημαντικές αλλαγές της Εθνικής Στρατηγικής.

 

Συμπερασματικά, από την μέχρι σήμερα συμπεριφορά της χώρας μας, διαφαίνεται, ότι το σύγχρονο πολιτικό προσωπικό της Ελλάδας, επιδεικνύει μια σχετική άγνοια ή και αδιαφορία της αξίας της Εθνικής Στρατηγικής, με αποτέλεσμα να αφήνει τη χώρα διπλωματικά άοπλη κάθε φορά που ξεσπά μία κρίση, μικρή ή μεγάλη. 

 

Επιπλέον, υπάρχει η εντύπωση ότι εάν θεσπισθεί η Εθνική Στρατηγική, θα αποβεί τροχοπέδη για την εξωτερική πολιτική μας. Η Εθνική Στρατηγική όμως είναι ένα συμφωνημένο γενικό πλαίσιο, μέσα στο οποίο μπορεί άνετα να κινείται η εξωτερική πολιτική, η οποία μάλλον βοηθείται παρά εμποδίζεται.

 

Έστω και τώρα λοιπόν! Οι πολιτικές δυνάμεις της χώρας οφείλουν να αντιληφθούν πλήρως το μέγεθος της γεωπολιτικής και γεωστρατηγικής αξίας της χώρας μας, και να δομήσουν Εθνική Στρατηγική. Να προβούν, προς τούτο, στη συγκρότηση ενός υπερκομματικού Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας, συνεπικουρούμενου από μια Εθνική Υπηρεσία Εθνικής Στρατηγικής. 

 

Η Εθνική Στρατηγική είναι απαραίτητη για την πορεία της χώρας, καθόσον κατοχυρώνει την εθνική μας ασφάλεια, εσωτερική και εξωτερική. Η κατοχύρωση όμως της εθνικής ασφάλειας της χώρας περνάει μέσα από την επιτυχή αντιμετώπιση της Τουρκίας.

 

Αποτελεί λοιπόν επιτακτική ανάγκη η εξισορρόπηση ισχύος με την φιλόδοξη, προκλητική και επεκτατική Τουρκία, η οποία έχει σταθερή και θεσμοθετημένη Εθνική Στρατηγική, με όραμα την άνοδο της χώρας στο βάθρο της μεγάλης δύναμης στο διεθνές σύστημα ισχύος. Έτσι, τα τελευταία χρόνια αυξάνει την διπλωματική και στρατιωτική ισχύ της, μοιραίως εις βάρος και της χώρας μας. 

 

Η ειρήνη και η όποια φιλία με την Τουρκία εξασφαλίζεται μόνο αν είμαστε ενωμένοι και δυνατοί, κυρίως στρατιωτικά, αλλά και πολιτικά-διπλωματικά και οικονομικά.

 

Και αυτό δύναται να επιτευχθεί πρωτίστως με τις ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις και την πολιτική βούληση να τις χρησιμοποιήσουμε, καθώς και με την ύπαρξη μιας σοβαρής Εθνικής Στρατηγικής, με όραμα και εθνικές επιδιώξεις που θα εξασφαλίζουν την εθνική ανεξαρτησία και εδαφική ακεραιότητα της χώρας, καθώς και την ανοδική μελλοντική πορεία της Ελλάδος σε παγκόσμιο επίπεδο.

 

Νικόλαος Ταμουρίδης 

Αντιστράτηγος (ε.α) - Επίτιμος Α' Υπαρχηγός ΓΕΣ

Κατασκοπεία στην “καρδιά” των Ενόπλων Δυνάμεων

Γράφει ο ΜΙΧΑΣ ΖΑΧΑΡΙΑΣ   

 

Η είδηση τάραξε την ελληνική επικαιρότητα. Ανώτερος αξιωματικός των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων, στον προθάλαμο των ανωτάτων για την ακρίβεια, συνελήφθη για τη παράδοση απορρήτων πληροφοριών, ή όπως αναφερόταν στη σχετική ανακοίνωση που εξέδωσε το ΓΕΕΘΑ, “συλλογής και μετάδοσης μυστικών πληροφοριών στρατιωτικής σημασίας σε τρίτους”. Μόνο η λέξη “κατασκοπεία” έλλειπε. Αυτό όμως αφορούσε.  

 

Βέβαια, ως εκ της φύσεως της υπόθεσης και λόγω σχετικής εμπειρίας, εξ αρχής τριγυρίζει στη σκέψη μια φράση, που συνήθως είναι συνδεδεμένη με άλλου είδους υποθέσεις: “Δεν είναι αυτό που νομίζεις”! Οι υποθέσεις κατασκοπείας έχουν συχνότατα αθέατες όψεις και παρόλο που αφορούν τις διακρατικές σχέσεις, συχνότατα αξιοποιούνται και για λόγους εσωτερικής πολιτικής σκοπιμότητας. Μια υπόθεση προβεβλημένη από τα Μίντια είναι ό,τι πρέπει και για επικοινωνιακή αξιοποίηση. Στην πολιτική αργκό αποκαλείται “απόπειρα αλλαγής ατζέντας”, ή πιο απλά, επιχείρηση να στραφεί αλλού η προσοχή της κοινωνίας. Ας το δούμε όμως πιο συστηματικά.

 

Έχουμε πολύ συγκεκριμένη ροή πληροφοριών από την πρώτη ώρα που βγήκε στη δημοσιότητα το θέμα με την ανακοίνωση του ΓΕΕΘΑ. Επιλέξαμε όμως συνειδητά να σεβαστούμε την προτροπή των αρμοδίων και την ευαίσθητη φύση του θέματος και να μην επιδιώξουμε “πρωτιά”. Δεν τρέφαμε ασφαλώς αυταπάτες! Με όσους επικοινώνησε ο υπογράφων, διευκρίνιζε μεταξύ σοβαρού κι αστείου ότι είναι θέμα λίγης ώρας προτού ο ανταγωνισμός των Μίντια ξεσπάσει με τον γνωστό τρόπο. 

 

Γνωρίζουμε εδώ και αρκετές ώρες σημαντικές πληροφορίες για το θέμα… με ονοματεπώνυμο και λεπτομερή στοιχεία βιογραφικού, τα οποία σε συνδυασμό με όσα ήδη έχουν γίνει γνωστά για την υπόθεση, επιτρέπουν την εξαγωγή συμπερασμάτων. Θα εξακολουθήσουμε όμως συνειδητά να μην προτρέχουμε, ιδίως λόγω των αθέατων όψεων της υπόθεσης, για τις οποίες υπάρχουν ισχυρές αποχρώσες ενδείξεις. Ως δεδομένο όμως παραμένει, ότι ένας ανώτερος αξιωματικός της Πολεμικής Αεροπορίας παρέδιδε ΝΑΤΟϊκά μυστικά στους Κινέζους (σ.σ. επίσης δημοσιοποιήθηκε ο αποδέκτης).

 

Ας προσθέσουμε απλά, χωρίς ιδιαίτερες λεπτομέρειες, ότι το βιογραφικό του υπόπτου –ας μην ξεπερνούμε με ελαφρότητα το τεκμήριο της αθωότητας, αν και φέρεται να ομολόγησε– είναι ιδιαίτερα “βαρύ”. Είναι αρκούντως εντυπωσιακό και μάλιστα σε θέματα ειδικού-τεχνοκρατικού ενδιαφέροντος. Η δε προσωπική του τεχνοκρατική παρουσία υπερβαίνει τα όρια των Ενόπλων Δυνάμεων. Άρα, ως στόχος ξένων υπηρεσιών πληροφοριών δεν είναι τυχαίος. Εάν μάλιστα επαληθευθεί η πληροφορία ότι τις ελληνικές αρχές συνήγειρε σήμα συμμαχικής χώρας, όχι απαραίτητα αυτής που έρχεται πρώτη αντανακλαστικά στη σκέψη μας, τότε η βαρύτητα της υπόθεσης είναι αυταπόδεικτη. 

 

Από πότε γνωρίζουν; 

 

Καταρχάς, να ξεκαθαρίσουμε ότι δεν πρέπει να πέφτουμε από τα σύννεφα, καθότι η κατασκοπεία είναι ο καταφανώς παράνομος, αλλά σιωπηρά αποδεκτός σε όλους τρόπος λειτουργίας. Επί Ψυχρού Πολέμου, για σειρά λόγων, η Ελλάδα θεωρούνταν “σταυροδρόμι”. Επίσης, τα τελευταία χρόνια, η λόγω Ουκρανίας υπερβολική εστίαση της προσοχής στην απειλή που συνιστά για τις χώρες-μέλη του ΝΑΤΟ η Ρωσική Ομοσπονδία, ήταν εξ ορισμού βούτυρο στο ψωμί των ικανότατων Κινέζων. Τα δε συμφέροντά τους στον ελληνικό χώρο είναι γνωστά και ζωτικής φύσης…

 

Για αμφότερες τις χώρες (Ρωσία και Κίνα) η βασική απειλή εθνικής ασφαλείας προέρχεται από τη Δύση. Και ο ευρωπαϊκός χώρος είναι αυτονόητα, βασικό πεδίο δραστηριοποίησης. Σήμερα μόλις, η γαλλική επικαιρότητα προσέφερε μια ισχυρή απόδειξη του τι συμβαίνει… Κατά συνέπεια, η προσοχή τους είναι λογικό να είναι εστιασμένη εκεί και οι υπηρεσίες πληροφοριών να είναι εξαιρετικά δραστήριες. Να επισημανθεί βέβαια σε αυτό το σημείο, ότι Ρώσοι και Κινέζοι έχουν διαφορετικό modus operandi στον τρόπο διεξαγωγής της κατασκοπευτικής δραστηριότητας. Είναι ασφαλώς και θέμα κουλτούρας, στρατηγικής και όχι μόνο. 

 

Τα μεγάλα ερωτήματα που λογικά θα βρουν κάποιες πρώτες απαντήσεις τις επόμενες ημέρες είναι απλά. Πόσο βαθύ είναι το τραύμα από την κατασκοπευτική δράση εντός των ελληνικών Ενόπλων Δυνάμεων; Πόσοι άραγε εμπλέκονται; Πόσους γνωρίζουν; Πότε και από πού προέκυψε ο “μίτος της Αριάδνης” που οδήγησε στο σημερινό αποτέλεσμα; Διότι εάν π.χ. ο εντοπισμός της δραστηριότητας έχει γίνει πολύ καιρό πριν, η μη σύλληψη δεν πρέπει απαραίτητα να μας εκπλήσσει. Θα πρέπει όμως να εξηγηθεί.

 

Η βιβλιογραφία των πολιτικών επιστημών στον τομέα των υπηρεσιών πληροφοριών (intelligence) βρίθει περιπτώσεων όπου ο ύποπτος αφέθηκε… απερίσπαστος να συνεχίσει τη δράση του, σε μια προσπάθεια να χαρτογραφηθεί το δίκτυο συλλογής πληροφοριών που ενδεχομένως είχε συστήσει. Σε άλλες περιπτώσεις ο εντοπισμός είχε οδηγήσει στην προσεκτική διοχέτευση παραπλανητικών πληροφοριών (disinformation), ευελπιστώντας να φτάσουν στον αντίπαλο. Και δεν είναι μόνο αυτά.

 

Εκδόθηκε ελληνική αντι-NAVTEX; 

 

Εάν όμως κάτι από όλα αυτά ισχύει -και δεν θα είμαστε εμείς που θα το αναφέρουμε για λόγους που ήδη εξηγήθηκαν- τότε το ερώτημα που εγείρεται αυτόματα είναι το “γιατί τώρα;”. Δηλαδή, ποιος είναι ο λόγος που οδήγησε στη συγκεκριμένη χρονική στιγμή στη σύλληψη του ανώτερου αξιωματικού της Πολεμικής Αεροπορίας; Αυτό δεν είναι απαραίτητο να σχετίζεται με την ουσία της υπόθεσης. Θα μπορούσε να συνδέεται με το ότι η επικείμενη πρωθυπουργική επίσκεψη στην Τουρκία έχει αρχίσει να στραβώνει; 

 

Μόλις ανακοινώθηκε η επίσκεψη μετά βαΐων και κλάδων, μας προέκυψε η NAVTEX για το μισό Αιγαίο. Με την ευκαιρία βέβαια, να θυμίσουμε ότι είθισται αυτές οι χοντροκομμένες τουρκικές ενέργειες να ακυρώνονται στην πράξη με την έκδοση ελληνικών NAVTEX, καθότι η μη ακύρωσή της με τον τρόπο αυτό, θα οδηγήσει τους… ναυτιλλομένους στο συμπέρασμα ότι θα πρέπει να πειθαρχήσουν. Και μακάρι να ήταν μόνο αυτό. Ήρθε και η ενεργοποίηση της γνωστής πλέον “εργαλειοποίησης” του μεταναστευτικού, με τραγική κατάληξη, να μας αναστατώσει. 

 

Άρα, κίνητρο για αλλαγή ατζέντας και επικράτησης στην επικαιρότητα ενός θέματος που εκπέμπει μια πιο “αισιόδοξη” εικόνα για τη χώρα, αναμφισβήτητα υπάρχει. Αυτό όμως αφορά το επίπεδο της κυβέρνησης και της επικοινωνιακής διαχείρισης. Ασφαλώς δεν μειώνεται η επιτυχία και ο επαγγελματικός χειρισμός από τους αρμόδιους της αντικατασκοπείας που έφερε αποτέλεσμα και οφείλει να επισημανθεί. Ας μην ξεχνούμε όμως, ότι η υπεύθυνη κυβέρνηση καλείται να διαχειριστεί την επόμενη ημέρα στο διπλωματικό επίπεδο. 

 

Προσοχή στην “προσκόλληση” 

 

Η Κίνα και η Ρωσία, είτε αρέσει είτε όχι, παραμένουν κομβικοί δρώντες του σύγχρονο διεθνές σύστημα, το οποίο βρίσκεται σε διαδικασία μετάλλαξης. Όπως αναφέρθηκε στην αρχή, τα περιστατικά κατασκοπείας είναι προδήλως παράνομα αλλά σιωπηρά αποδεκτά στις σύγχρονες διεθνείς σχέσεις. Δεν αποκαλείται άλλωστε η κατασκοπεία τυχαία ως το… “δεύτερο αρχαιότερο επάγγελμα”! Άρα χρησιμοποιεί πηγές, πληροφοριοδότες. Από την απλή συζήτηση για τη διαπίστωση του πως σκέπτεται κάποιο πρόσωπο ενδιαφέροντος, μέχρι και την προσπάθεια να περάσει κανείς στο επόμενο βήμα. Στον σκληρό πυρήνα της κατασκοπείας. Μέχρι όμως να εντοπιστεί η δραστηριότητα! Μετά ακολουθεί η διπλωματική και πολιτική διαχείριση. 

 

Είτε αρέσει είτε όχι, το “ανήκομεν εις την Δύση” εξακολουθεί να ισχύει! Όμως, εάν Ελλάδα και Κίνα οδηγηθούν σε… “ψυχρό πόλεμο” κάποιοι ασφαλώς θα γίνουν χαρούμενοι, διότι αυτό θα εξυπηρετεί τα δικά τους συμφέροντα και κάποιοι θα δυσαρεστηθούν. Το ζητούμενο είναι να υπάρχει σαφέστατη εικόνα για το τι συνιστά ελληνικό εθνικό συμφέρον. Αυτό καλείται να εξυπηρετήσει η εκάστοτε ελληνική κυβέρνηση και τίποτε άλλο. Οι δε διακηρύξεις περί πολυδιάστατης εξωτερικής πολιτικής πρέπει να έχουν το ψυχρό, κυνικό περιεχόμενο, που έχουν σε όλες τις σοβαρές χώρες του κόσμου.

 

Στην Ελλάδα έχουμε ισχυρή… παράδοση στη “στρατηγική της προσκόλλησης”, θεωρώντας ότι θα μας σώσει στη δύσκολη στιγμή. Αυτό αποτελεί μέγιστη πλάνη. Ας προσθέσουμε στα ενδεχόμενα κίνητρα των ενεργειών μας και την έμφυτη τάση των ελληνικών κυβερνήσεων στις δημόσιες σχέσεις. Κάπως έτσι θα συνεχίσουμε να πορευόμαστε. Εκτός κι αν έχει φτάσει η ώρα να αντιληφθούμε ότι μόνο το δίπτυχο αποτροπής και συμμαχικών σχέσεων σε διάφορα επίπεδα θα προστατεύσει τη χώρα. Ακόμα κι όταν ο πλανήτης βρει τις νέες του ισορροπίες… 

 

Σε συνεργασία με το defence-point 

πηγή

Το φρεάτιο της κόλασης άνοιξε: Τα έγγραφα Επστάιν αποκαλύπτουν το σατανικό δίκτυο της Ελίτ

Οι εξουσιαστές της Δύσης νοιώθοντας «θεοί» τελικά έγιναν δαίμονες - Παιδεραστία, όργια, αποκρυφισμός, ευγονική και πολιτικές πλεκτάνες συγκλονίζουν τον πλανήτη
 

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης

 

Το φρεάτιο της κόλασης άνοιξε διάπλατα και η μυρωδιά βορβόρου κατέκλυσε ολόκληρη την υφήλιο με τη δημοσιοποίηση των εγγράφων του Τζέφρι Επστάιν από το υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ. 

 

Ασύλληπτα εγκλήματα έρχονται στο φως, που μέχρι πρότινος κατατάσσονταν στη σφαίρα των «θεωριών συνομωσίας» και όποιοι τα συζητούσαν αντιμετωπίζονταν με χλεύη. Τεχνολογικοί κροίσοι, κορυφαίοι επιχειρηματίες, επιστήμονες, πολιτικοί, αξιωματούχοι, ηθοποιοί, τραγουδιστές, δημοσιογράφοι, τραπεζίτες, πρώην πρόεδροι των ΗΠΑ, αλλά και ο Ντόναλντ Τραμπ «φιγουράρουν» ως ονόματα που σχετίζονται – αποδεδειγμένα ή αναπόδεικτα – σε ένα κυριολεκτικά σατανικό δίκτυο. 

 

Μέσα από την ανάγνωση των αποδεσμευμένων εγγράφων, ο αυτόχειρας (;) Τζέφρι Επστάιν φαντάζει σαν «αρχιερέας» ενός πολυπλόκαμου εωσφορικού συστήματος που εξασφάλιζε παράνομη σάρκα, εξουσία, διασυνδέσεις και οργιαστική αυθαιρεσία για την ελίτ. 

 

Σε μια παλιά συνέντευξη του Επστάιν που κυκλοφόρησε αυτές τις μέρες, ο συνομιλητής του τον ρωτά με σοβαρό ύφος αν είναι ο διάβολος, διότι διαθέτει την ίδια διάνοια με εκείνον. «Σε ρωτάω γιατί και ο σατανάς που ήταν αρχάγγελος, επαναστάτησε κατά του Θεού και κατέληξε στην κόλαση γιατί είπε ότι προτιμά να κυριαρχεί στην κόλαση, παρά να υπηρετεί στον παράδεισο», είπε ο δημοσιογράφος, με τον Επστάιν να απαντά με φανερή αμηχανία ότι δεν είναι ο διάβολος, «αλλά έχω έναν καλό καθρέφτη». 

 

Με το μιντιακό και πολιτικό σύστημα να στέκεται μουδιασμένο μπροστά στη χιονοστιβάδα αποκαλύψεων, υπάρχει μια σκόπιμη σύγχυση για το που σταματά η εικασία και που ξεκινά η πραγματικότητα. Σε αυτό το παγκοσμιοποιημένο παράδοξο, τα σοκαριστικά στοιχεία περνούν μπροστά από τα μάτια της ανθρωπότητας, αλλά η γραμμή άμυνας του συστήματος είναι ότι τίποτε δεν κινεί ποινικές διαδικασίες – για όσο τίποτα δεν αποδεικνύεται. 

 

Ανείπωτες καταγγελίες για το νησί της φρίκης 

 

Οι πολυάριθμες καταγγελίες που προκύπτουν από τα έγγραφα (τα οποία είναι βέβαιο ότι αποτελούν μια αποχαρακτηρισμένη κορυφή του παγόβουνου), προκαλούν απόλυτο αποτροπιασμό. Αναφορές για διακίνηση ανηλίκων και παιδεραστία, παιδική πορνογραφία, σαδιστικά βασανιστήρια, διονυσιακά όργια, τελετουργικούς φόνους, διαμελισμούς βρεφών, κανιβαλισμό, κοπροφαγία, παραφιλίες κάθε είδους, και ό,τι αποκρουστικό μπορεί να πράξει ένα αναθεματισμένο δίποδο που μολύνει τον κόσμο με την ύπαρξή του. 

 

Το διαβόητο νησί του Επστάιν στην Καραϊβική ομοιάζει σαν ένα άσυλο του σκότους για την ελίτ, σαν ένα πριβέ κολαστήριο που ικανοποιούσε την κάθε ανείπωτη διαστροφή. Μια κάστα αρρωστημένων αποβρασμάτων που ως όψιμοι «Καλιγούλες» δεν αρκούνται στην εξουσία του χρήματος, αλλά διψούν για την κυριαρχία σε κάθε ευάλωτη σάρκα, ηδονίζονται με τον ατιμασμό κάθε ηθικού ορίου. 

 

Αδειανά «τομάρια» που πλήττουν σε ένα περιβάλλον όπου τα πάντα είναι ιδιοκτησία τους, εκμεταλλεύονται την ασυλία τους απέναντι στο νόμο και λυσσούν για να νιώσουν «θεοί» διακορεύοντας όλους τους απαγορευμένους καρπούς της ανθρωπότητας. Ως νέκταρ της «αθανασίας» τους, βλέπουν την παιδική αθωότητα, καταβροχθίζοντας την τόσο θηριωδώς που μόνο ως δαίμονες μπορούν να χαρακτηριστούν. Δεν είναι να απορεί κανείς με τις μαρτυρίες περί «απόκρυφων τελετουργικών» στο νησί του Επστάιν , διότι αυτός ακριβώς είναι ο ιδεολογικός πυρήνας της εσώτερης ελίτ: η σατανολατρεία με τα συγκοινωνούντα δοχεία της όπως η μασονία, η Θεοσοφία, η Καμπάλα κ.α. 

 

Αυτή είναι η παγκόσμια παρακαταθήκη που επιφυλάσσει η Δύση, και το νησί του Επστάιν υπήρξε η «πνευματική» πρωτεύουσά της, μαζί με την «συμπρωτεύουσα» που θεωρείται το Νταβός, για το οποίο έχουμε αναφερθεί σε άλλο άρθρο σχετικά με τα όργια που έχουν καταγγελθεί για τα ετήσια συνέδρια του WEF. Το μοτίβο παραμένει απαράλλακτο: οι καταγγελίες κουκουλώνονται άχρι καιρού, ενώ οι επιφανείς ανώμαλοι που προσελκύονται σαν μύγες σε τέτοιες καταστάσεις, τελικά εκβιάζονται από μυστικές υπηρεσίες και γίνονται «τηλεκατευθυνόμενα» παιχνιδάκια της Νέας Τάξης. Μέσα σε αυτόν τον εκφυλισμένο απόπατο, αυτά τα ίδια ανθρωπάρια που σέρνονται από τις κτηνώδεις ορέξεις τους, είναι που διαβουλεύονται για το μέλλον της ανθρωπότητας. Πέρα από το ηθικό κομμάτι του σκανδάλου, υπάρχει και το πολιτικό, που είναι εξίσου σοβαρό. 

 

«Προσομοίωση πανδημίας» 

 

Ο Επστάιν φαίνεται σε έγγραφο να μοιράζεται ένα e-mail με τον Μπιλ Γκέιτς για ένα project «προσομοίωσης πανδημίας», ήδη από το 2017. Πρόκειται για ένα προσχέδιο ατζέντας που αφορούσε την προετοιμασία για πανδημίες, ενώ αναφέρεται και η πρόθεση να εμπλακεί και ο ΠΟΥ (Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας) σε αυτό το μοντέλο προσομοίωσης. Τρία χρόνια μετά, η προσομοίωση έγινε πραγματικότητα και είναι να… θαυμάζει κανείς τέτοιες συμπτώσεις. Η δε πλευρά του Γκέιτς αρνείται τα πάντα για το συγκεκριμένο mail, χαρακτηρίζοντας το «γελοίο και εντελώς ψευδές». 

 

Επστάιν και Ρότσιλντ για Ελλάδα 

 

Σε άλλο έγγραφο, ο Επστάιν ανταλλάσσει μηνύματα με την Αριάν ντε Ρότσιλντ (εκπληκτικό το πώς εμφανίζεται παντού αυτό το επώνυμο), ισχυρή τραπεζίτρια και CEO του χρηματοπιστωτικού ομίλου Edmond de Rothschild Group. 

 

Τα δύο πρόσωπα συνομιλούν για τις πολιτικές εξελίξεις της μνημονιακής Ελλάδας του 2015, αξιολογώντας το απροσδόκητο αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος σαν διεθνείς παίκτες που στέκονταν πάνω από μια σκακιέρα (όπου τα ανυποψίαστα πιόνια ήταν οι άμοιροι Έλληνες). Η Αριάν ντε Ρότσιλντ φαίνεται να γνωρίζει τα πάντα για το πολιτικό παρασκήνιο, «προφητεύοντας» ότι θα απομακρυνόταν ο τότε υπουργός Οικονομικών (Βαρουφάκης), γνωρίζοντας ποιος θα τον αντικαθιστούσε (ο Τσακαλώτος) και ξέροντας τι θα ζητήσουν οι Βρυξέλλες από τον Τσίπρα, που δεν ήταν άλλο από την καταπάτηση του δημοψηφίσματος, πράγμα που και τελικά συνέβη με το συνταγματικό πραξικόπημα Τσίπρα. 

 

Σε μια άλλη αποχαρακτηρισμένη συζήτηση, ο στενός φίλος του Επστάιν, καθηγητής φιλοσοφίας, Noam Chomsky, του αποκαλύπτει το μνημονιακό έγκλημα εις βάρος των Ελλήνων: 

«Περίπου το 90% των πληρωμών προς την Ελλάδα πηγαίνει στην πραγματικότητα στις γερμανικές και γαλλικές τράπεζες που έκαναν επικίνδυνες επενδύσεις και θέλουν να αποπληρωθούν. Έτσι, στην πραγματικότητα οι Έλληνες πληρώνουν τις βόρειες τράπεζες για χρέη που ο λαός δεν είχε ποτέ συσσωρεύσει». Αναλογιστείτε πόση καταστροφή, πόση δυστυχία και πόση εξαπάτηση ζυγίζουν οι παραπάνω λέξεις, ιδιαίτερα για τους «εθνοσωτήρες» μας που παρουσίαζαν τα μνημόνια ως μονόδρομο, λέγοντας ότι «μαζί τα φάγαμε». 

 

Επστάιν και ναζιστική ευγονική 

 

Σε ένα άλλο ανατριχιαστικό μήνυμα του Επστάιν, επιβεβαιώνεται αυτό που εδώ και χρόνια καταγγέλλουμε από αυτή τη στήλη: τη νοσηρή εμμονή των ισχυρών με τα προγράμματα ευγονικής. Ένα 16χρονο κορίτσι που ήταν θύμα του κυκλώματος trafficking που διηύθυνε ο Επστάιν, έμεινε έγκυος από εκείνον και της άρπαξαν το παιδί λίγα λεπτά αφότου το γέννησε. Το θύμα έγραψε στο ημερολόγιό του ότι ο διεστραμμένος άντρας ήθελε να δημιουργήσει μια «ανώτερη δεξαμενή γονιδίων» που θα βασιζόταν στο DNA του ίδιου, αλλά και άλλων «χαρισματικών» προσώπων, όπως νομπελίστες και ακαδημαϊκούς. Το όραμα του Επστάιν ήταν να δημιουργήσει μια γενιά «ανώτερου» DNA μέσω επιλεκτικής αναπαραγωγής, ακολουθώντας τη ρατσιστική θεωρία του τρανσουμανισμού. Με λίγα λόγια επιζητούσε να φτιάξει μια φυλή «υπερανθρώπων», στα πρότυπα της ναζιστικής ευγονικής. 

 

Ας μην εκπλήσσεται λοιπόν κανείς, που από αυτό το εξουσιαστικό σινάφι που υπηρετούσε ο Επστάιν, προωθούνται πολιτικές για τις εκτρώσεις, την ευθανασία, την εγκατάλειψη των ΑμΕΑ και των ναρκομανών. Τα συγκεκριμένα απολειφάδια των ναζί υποστηρίζουν ξεκάθαρα τον κοινωνικό δαρβινισμό, θεωρώντας τους εαυτούς τους ως κορυφή της κοινωνικής πυραμίδας, ενώ οι αδύναμοι πρέπει να πεθαίνουν λόγω «φυσικής επιλογής». 

 

Τα όσα φρικτά περιγράψαμε παραπάνω, δεν είναι παρά ένα ελάχιστο δείγμα της ελιτιστικής μανίας και της αρρώστιας που διακρίνει την αντίθεη Δύση. Οι αποκαλύψεις για το σκάνδαλο Επστάιν, παραμερίζουν και την τελευταία «κουρτίνα», αποκαλύπτοντας ποιοι είναι αυτοί που καθορίζουν τις ζωές μας. Κανένας δεν μπορεί να λέει πια ότι «δεν ήξερε» σε ποιους παραδίδει το μέλλον του.

 

πηγή 

Ὁ Μέγας Φώτιος ὡς γνώμονας χρηστῆς διοίκησης

(Πρός ὑποψηφίους γιά τό ''ἄθλημα τῆς πόλης'')

 

Γράφει ὁ Φώτης Μιχαήλ, ἰατρός  

 

Τό «ἄθλημα τῆς πόλης», δηλαδή ἡ ὑπεύθυνη καί σοβαρή ἐνασχόληση μέ τά κοινά, ἔχει ἀνάγκη ἀπό ἀνθρώπους χαρισματούχους καί ἀξιόπιστους. 

 

Τό ἐρώτημα εἶναι: Ποῦ θά ψάξουμε νά βροῦμε αὐτά τά πρόσωπα καί μέ ποιά κριτήρια ἀναζήτησης; Μέ ποιό μέτρο;

 

Τό μέτρο, πού μετράει μέ ἀκρίβεια τό μπόϊ μας τό πολιτικό, θά ἐπιχειρήσουμε νά τό δανειστοῦμε ἀπό μιά κορυφαία μορφή τῆς Βυζαντινῆς Ἀναγέννησης, τόν Μέγα Φώτιο.

 

Σέ παραινετική του ἐπιστολή, πού απευθύνεται, τόν Μάϊο του 861, πρός τόν τότε νεοφώτιστο χριστιανό ἄρχοντα τῆς Βουλγαρίας Βόγορι-Μιχαήλ, ὑποδεικνύει ὅλες τίς ἀναγκαῖες προϋποθέσεις χρηστῆς καί ἐπιτυχημένης διοίκησης. 

 

Ἡ παρουσίαση ὀλόκληρης τῆς ἐπιστολῆς, γιά λόγους πρακτικούς, δέν εἶναι ἐφικτή, γι' αὐτό καί θά περιοριστοῦμε μόνον σέ μιά σύντομη ἀλλά ἀρκούντως σαφή και διαφωτιστική ἀναφορά. 

 

Γράφει λοιπόν ὁ Ἅγιος καί Μέγας διδάσκαλος τῆς οἰκουμένης Φώτιος: 

 

1ον). «Ὁ τῶν ἀρχόντων τρόπος νόμος γίνεται τοῖς ὑπό χεῖρα».

Τό ἦθος τῶν ἀρχόντων γίνεται νόμος γιά τόν ἁπλό λαό. Πρῶτοι καί κύριοι ὑπεύθυνοι γιά τήν φαυλότητα (ἤ τήν σπουδαιότητα) μιᾶς χώρας εἶναι οἱ ἄρχοντές της, πού ἀποτελοῦν ''ὑπογραμμόν καί παράδειγμα''. Φαῦλοι ἄρχοντες διαπλάθουν φαύλους πολῖτες. 

 

2ον). «Οἱ περί τόν ἄρχοντα φαῦλοι καί τόν ἐκείνου συνδιαβάλλουσι τρόπον».

Στόν ἐκφαυλισμό τῶν ἀρχόντων (καί συνακόλουθα τοῦ λαοῦ) συμβάλλει τά μέγιστα τό ''περιβάλλον'' τους. 

 

3ον). «Ὅταν τις ἄρχῃ ἑαυτοῦ, τότε νομιζέτω καί τῶν ὑπηκόων ἄρχειν ἀληθῶς».

Ὅταν ὀ ἄρχων ἄρχει στόν ἑαυτό του (καί στό περιβάλλον του), τότε ἄρχει πραγματικά καί στόν λαό. 

 

4ον). «Κτῷ τοίνυν φίλους μή τούς φαύλους, ἀλλά τούς ἀρίστους».

Κάνε, λοιπόν, φίλους, ὄχι τούς φαύλους, ἀλλά τούς πιό καλούς. 

 

5ον). «Μή ζήτει δέ παρά φίλων ἀκούειν τά ἡδέα, ἀλλά τά ἀληθῆ μᾶλλον. Διό μέγιστον ἡγοῦ φίλους κολάκων διαφέρειν».

Μή ζητᾶς ἀπό τούς φίλους νά ἀκοῦς ὅ, τι σέ εὐχαριστεῖ, ἀλλά τήν ἀλήθεια. Ἄλλο πρᾶγμα οἱ φίλοι καί ἄλλο οἱ κόλακες.

 

6ον). «Πολλαχόθεν δεῖ τόν ἄρχοντα θηρεύειν τῶν ὐπηκόων τάς γνώμας, καί οὕτω κοινωνοῖς χρῆσθαι φιλίας καί ἀρχῆς καί βουλευμάτων».

Στίς ἀποφάσεις γιά τήν εὐδαιμονία τῶν πολιτῶν ἀνάγκη νά ζητᾶς τήν γνώμη τους, ὥστε νά τούς κάνεις μετόχους καί φιλίας καί ἀρχῆς καί ἀποφάσεων. 

 

7ον). «Ἄρχοντας μέν τινες ἔφησαν ἀρετήν ἐκ μικρᾶς μεγάλην πόλιν ποιῆσαι· ἐγώ δέ μᾶλλον ἄν φαίην τό ἐκ φαύλης σπουδαίαν παρασκευάσαι».

Λένε πώς ἄξιος ἄρχοντας εἶναι ὅποιος κάνει μεγάλη μιά μικρή χώρα. Ἐγώ ὅμως λέω πώς ἀκόμα σημαντικότερο εἶναι ἄν κατορθώσει νά κάνει σπουδαία μιά πολιτεία φαύλη. 

 

8ον). «Τάς μετά σφοδρότητος ὑποσχέσεις εὐλαβεῖσθαι χρή».

Πρέπει νά προσέχεις τίς ὑπερβολικές ὑποσχέσεις. 

 

9ον). «Χρυσός ἅπαντα τά ἀνθρώπινα στρέφει. Ἄχρηστον καί νομίζων καί πᾶσιν ἐπιδεικνύς τόν τοῖς φιλοῦσιν ἰσχυρόν ἐπίβουλον, χρυσόν».

Τό χρυσάφι ἀνατρέπει τά πάντα στούς ἀνθρώπους. Νά θεωρεῖς ἄχρηστον τόν χρυσό, πού εἶναι φοβερή παγίδα ὅσων τόν ἀγαποῦν, καί νά τό δείχνεις σέ ὅλους. 

 

10ον). «Ὅσῳ δέ τις προέχει τῇ αρχῇ, τοσούτῳ χρεωστεῖ πρωτεύειν καί τῇ ἀρετῇ».

Ὅσο πιό μεγάλη ἐξουσία ἀποκτᾶ κάποιος, τόσο πιό πολύ ὀφείλει νά διακρίνεται καί στήν ἀρετή.

 

Στήν τοπική αὐτοδιοίκηση, ἀλλά καί στήν κεντρική πολιτική σκηνή τῆς Πατρίδας μας, ὑπάρχουν ἄραγε ἱκανοί καί πρόθυμοι ἄνθρωποι, να βάλουν σέ ἐφαρμογή τίς πολύτιμες αὐτές παραινέσεις τοῦ Μεγάλου Φωτίου; 

 

Προσωπικῶς ἐκτιμῶ πώς ὑπάρχουνε, καί μάλιστα πολλοί. Ἁπλῶς ἡ φανέρωσή τους θά ἔρθει στήν ὥρα, πού θά τό ἀξίζουμε: Ὅταν δηλαδή, ὡς λαός, πάψουμε να μεμψιμοιροῦμε καί πάρουμε ἐπιτέλους τήν ἀπόφαση, νά ἀγωνιστοῦμε γενναῖα ἔχοντας γιά παράδειγμα τούς δικούς μας Δασκάλους, τούς δικούς μας Ἥρωες καί τούς δικούς μας Ἁγίους. 

 

Τά ξένα πρότυπα, δυστυχῶς, ἀποδείχθηκαν ὀλέθρια γιά τό Γένος μας. Φαίνεται πώς εἶναι καιρός, νά ξαναγυρίσουμε στίς ρίζες μας· νά ἐπιστρέψουμε καί πάλι στίς ἀξίες καί τά ἰδανικά τοῦ δικοῦ μας Τρόπου. Διότι ἐκεῖ μονάχα θά ξαναβροῦμε τίς δυνάμεις καί τό κουράγιο, πού τώρα χρειαζόμαστε.

 

Σημείωση: Τά παρατεθέντα ἀποσπάσματα τῆς ἐπιστολῆς καί ἡ νεοελληνική τους ἀπόδοση προέρχονται ἀπό τό βιβλίο, τῶν ἐκδόσεων ΑΡΜΟΣ, μέ τίτλο ''Φωτίου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως- Ο ΗΓΕΜΩΝ''.