Όταν ο Γ.Γ. του ΝΑΤΟ ξεχνά ποιόν και τι υπηρετεί!

Γράφει ο ΛΟΥΚΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ  

 

Υπάρχουν στιγμές που ένας θεσμός αποκαλύπτει την πραγματική του φυσιογνωμία όχι μέσα από τις αποφάσεις του, αλλά μέσα από τη συμπεριφορά των εκπροσώπων του. Η τραγική δημόσια εμφάνιση του Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ, ο οποίος είναι ο ανώτατος εκπρόσωπος του Οργανισμού Βορειοατλαντικού Συμφώνου Μαρκ Ρούτε, δίπλα στον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών Ντόναλντ Τραμπ ήταν μία από αυτές τις στιγμές, δυστυχώς για μία ακόμα φορά. Και ανενδοίαστα θα τις χαρακτηρίζαμε… τραγικές!  

 

Την ώρα που ο Τραμπ μονοπωλούσε τη συζήτηση με τις γνωστές υπερβολές, τις απειλές και την αλαζονική του ρητορική, ο άνθρωπος που υποτίθεται ότι εκφράζει συλλογικά τριάντα δύο κυρίαρχα κράτη-μέλη της Διατλαντικής Συμμαχίας επέλεξε να εμφανιστεί όχι ως θεσμικός εγγυητής της, αλλά ως πρόθυμος επιβεβαιωτής της αμερικανικής ισχύος, με ταυτόχρονη υποβάθμιση της και ένας ανενδοίαστος κόλακας του ναρκισσισμού του Αμερικανού Προέδρου!

 

Ο Ρούτε στο πλευρό του Τραμπ περιέγραψε τον ρόλο της Ευρώπης με τρόπο μάλλον ταπεινωτικό, κάτι βέβαια που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις. Χαρακτήρισε την ευρωπαϊκή ήπειρο ως μια «πλατφόρμα προβολής ισχύος» των Ηνωμένων Πολιτειών, παρουσιάζοντας την εικόνα μιας Ευρώπης που λειτουργεί πρωτίστως ως επιχειρησιακή βάση της Ουάσιγκτον, παρά ως ισότιμος εταίρος μέσα στη Συμμαχία.

 

Για ορισμένους αναλυτές μπορεί να αποτελεί απλώς μια περιγραφή της στρατηγικής σημασίας των ευρωπαϊκών υποδομών. Για άλλους, όμως, συνιστά μια έμμεση παραδοχή ότι ο Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ υποστηρίζει πρωτίστως τις αμερικανικές στρατηγικές επιλογές.

 

Ο Τραμπ, “το μήνυμα” και η αφωνία Ρούτε

 

Ο Τραμπ δεν έχασε την ευκαιρία! Φρόντισε να υπογραμμίσει τις διαφοροποιήσεις μεταξύ των συμμάχων και να επικρίνει σφοδρά χώρες, οι οποίες κατά την άποψη του δεν παρείχαν την απαιτούμενη υποστήριξη στον πόλεμο του κατά του Ιράν. Η Ιταλία, το Ηνωμένο Βασίλειο και η Ισπανία, αλλά και η Δανία για το θέμα της Γροιλανδίας, στοχοποιήθηκαν σε μια ακόμη επίδειξη της πίεσης που ασκεί η Ουάσινγκτον προς τους Συμμάχους της, όταν δεν ευθυγραμμίζονται πλήρως με τις αμερικανικές επιλογές.

 

Ο Ρούτε παθητικά άκουγε τις κατηγορίες και δεν υπενθύμισε (ως ώφειλε) ότι το ΝΑΤΟ είναι ένας αμυντικός οργανισμός που προστατεύει τις χώρες, τους πληθυσμούς και τις υποδομές τους και όχι μία οντότητα που μπορεί να χρησιμοποιηθεί από τον Αμερικανό πρόεδρο σε πολέμους της επιλογής του. Πολύ καλά ένας δημοσιογράφος από την Δανία, χωρίς υπερβολή, “ξεμπρόστιασε” αυτήν την στάση.

 

Το ερώτημα που προκύπτει είναι βαθύτερο από μια ακόμη έντονη δήλωση του Τραμπ. Είναι ο ρόλος του ίδιου του ΝΑΤΟ. Αν η Ευρώπη αντιμετωπίζεται ως μια “πλατφόρμα” στρατιωτικής προβολής ισχύος, τότε τίθεται το ζήτημα του κατά πόσο διατηρεί την πολιτική και στρατηγική της αυτονομία, ή αν περιορίζεται στον ρόλο του γεωγραφικού χώρου από τον οποίο υλοποιούνται αμερικανικές επιχειρήσεις.

 

Ο ΓΓ καταρρακώνει τον θεσμικό του ρόλου

 

Η εικόνα του Γενικού Γραμματέα του ΝΑΤΟ δίπλα στον Πρόεδρο των Ηνωμένων Πολιτειών, με αυτά που είπε και με αυτά που έπρεπε να πει και δεν είπε όπως περιγράψαμε παραπάνω είναι τραγική. Μην ξεχνάμε και την φράση του «ο Αμερικανός Πρόεδρος ως μπαμπάς μπορεί να μαλώνει τα παιδιά»! Χρησιμοποιώντας διατυπώσεις, που αναπόδραστα ερμηνεύονται ως επιβεβαίωση της απόλυτης αμερικανικής πρωτοκαθεδρίας στη Συμμαχία, γεννά εύλογα ερωτήματα για την ανεξαρτησία του θεσμικού του ρόλου.

 

Το ΝΑΤΟ είναι ένας Διακυβερνητικός Οργανισμός. Ο Γενικός Γραμματέας προεδρεύει του Βορειοατλαντικού Συμβουλίου (NAC) το οποίο είναι το πολιτικό όργανο των κρατών-μελών που λαμβάνει αποφάσεις ως «πρώτος μεταξύ ίσων» (primus inter pares) και χωρίς να είναι εξουσιοδοτούμενος δεν τοποθετείται σε ζητήματα, των οποίων η στρατηγική δεν έχει συμφωνηθεί. Είναι ο ανώτατος εκπρόσωπος της Συμμαχίας και όχι της Ουάσιγκτον. Οφείλει να λειτουργεί ως θεματοφύλακας της συνοχής της Συμμαχίας και να εκφράζει ισότιμα τα συμφέροντα όλων των κρατών-μελών, ανεξαρτήτως μεγέθους ή γεωπολιτικής επιρροής.

 

Η αξιοπιστία του ΝΑΤΟ δοκιμάζεται και λόγω Τουρκίας

 

Η συζήτηση αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία αν εξεταστεί υπό το πρίσμα των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Η Τουρκία εξακολουθεί να διατηρεί σε ισχύ το casus belli που έχει αποφασίσει η Μεγάλη Εθνοσυνέλευση της Τουρκίας από το 1995, απειλώντας με χρήση στρατιωτικής βίας την Ελλάδα σε περίπτωση επέκτασης των χωρικών της υδάτων, παρά το γεγονός ότι το σχετικό δικαίωμα προβλέπεται από το Δίκαιο της Θάλασσας των Ηνωμένων Εθνών. Παράλληλα, η Άγκυρα συνεχίζει να προβάλλει αναθεωρητικές διεκδικήσεις στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, ενώ συχνά αμφισβητεί ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα.

 

Ο Ρούτε, για τον οποίο η Άγκυρα είχε εκφράσει αρχική άρνηση για να πάρει την θέση του Γενικού Γραμματέα προκειμένου να παζαρέψει και να πάρει δεσμεύσεις, από την πρώτη ημέρα της θητείας του έχει επιλέξει να αποφεύγει συστηματικά κάθε δημόσια τοποθέτηση που θα μπορούσε να δυσαρεστήσει την Άγκυρα. Κάθε φορά που η Τουρκία προχωρά σε προκλήσεις, περιορίζεται σε γενικόλογες εκκλήσεις για «διάλογο» και «αποκλιμάκωση», σαν να πρόκειται για μια διαφορά ίσων ευθυνών.

 

Η πολιτική των ίσων αποστάσεων είναι σκανδαλώδης και αγνοεί τις απειλές και την επιθετική συμπεριφορά ενός κράτους μέλους προς ένα άλλο. Κατά τη διάρκεια συνέντευξης Τύπου, μετά τη λήξη της Συνόδου Κορυφής στην Άγκυρα, όταν ρωτήθηκε για το τουρκικό casus belli κρατώντας σαφείς αποστάσεις, επέμεινε ότι ο ρόλος του είναι η διατήρηση της συνοχής της Συμμαχίας και όχι η δημόσια παρέμβαση σε διμερείς διαφορές μεταξύ κρατών-μελών.

 

Διαπιστώσεις – Συμπεράσματα

 

Το γεγονός ότι ο ΓΓ/ΝΑΤΟ εμφανίζεται περισσότερο ως υπερασπιστής της αμερικανικής στρατηγικής, παρά ως εκφραστής των συλλογικών συμφερόντων της Συμμαχίας, είναι κάτι που δεν μπορεί να αγνοηθεί. Η αξιοπιστία μιας συμμαχίας δεν κρίνεται μόνο από την ισχύ της, αλλά και από την αμεροληψία των θεσμών της. Υπηρετεί όλους τους συμμάχους, ή υπηρετεί τις πολιτικές ισορροπίες που επιβάλλουν οι ισχυροί;

 

Η Ευρώπη δεν είναι “πλατφόρμα” κανενός. Και η Ελλάδα δεν είναι κράτος δεύτερης κατηγορίας μέσα στη Συμμαχία. Η σιωπή απέναντι στις τουρκικές απειλές έχει γίνει σχεδόν θεσμική πολιτική. Η Συμμαχία δείχνει εντυπωσιακή ταχύτητα όταν πρόκειται να καταδικάσει αντιπάλους της Δύσης. Δείχνει όμως αξιοσημείωτη αμηχανία όταν η πρόκληση προέρχεται από ένα ισχυρό κράτος-μέλος, το οποίο διαθέτει κρίσιμη γεωπολιτική θέση και θεωρείται απαραίτητο για τους σχεδιασμούς της Ουάσιγκτον.

 

Η αξιοπιστία ενός διεθνούς οργανισμού δεν κρίνεται από τις δηλώσεις που κάνει για τους αντιπάλους του. Κρίνεται από το αν εφαρμόζει τις ίδιες αρχές και απέναντι στους δικούς του. Ο ΓΓ/ΝΑΤΟ εμφανίζεται πρόθυμος να κολακεύσει τον ισχυρότερο σύμμαχο, αλλά αποφεύγει να αναδείξει το γεγονός ότι μία χώρα-μέλος απειλεί ευθέως μια άλλη χώρα-μέλος με πόλεμο. Είναι παντελώς άδικο. Η πραγματική δοκιμασία μιας Συμμαχίας δεν είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει τους εχθρούς της. Είναι ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίζει τις αδικίες και τις απειλές στο εσωτερικό της.

 

πηγή 

Τα νέα υποβρύχια που θα κρίνουν την ελληνική αποτροπή για τις επόμενες δεκαετίες

Η νέα στρατηγική αναμέτρηση του Πολεμικού Ναυτικού δεν θα διεξαχθεί στην επιφάνεια της θάλασσας, αλλά στα μεγάλα βάθη του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου. Μετά την ενίσχυση του Στόλου με τις φρεγάτες FDI, την αναμενόμενη απόκτηση των ιταλικών Bergamini και την αναβάθμιση των υφιστάμενων μονάδων, το ενδιαφέρον στρέφεται πλέον στο πρόγραμμα των νέων υποβρυχίων, ένα από τα σημαντικότερα εξοπλιστικά προγράμματα των επόμενων δεκαετιών.

Η απόφαση δεν αφορά μόνο την αντικατάσταση των παλαιών Type 209, αλλά θα καθορίσει το νέο επιχειρησιακό δόγμα του Πολεμικού Ναυτικού, την ελληνική αποτρεπτική ισχύ και τη βιομηχανική συμμετοχή της χώρας για τα επόμενα 30 έως 40 χρόνια.

Τα υποβρύχια παραμένουν το ισχυρότερο ελληνικό όπλο

Τα υποβρύχια αποτελούν διαχρονικά το μεγαλύτερο στρατηγικό πλεονέκτημα της Ελλάδας στο Αιγαίο.

Τα Type 214HN κλάσης «ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΗΣ» απέδειξαν την αξία τους χάρη στη χαμηλή ακουστική υπογραφή, την αναερόβια πρόωση (AIP), τα προηγμένα συστήματα μάχης και την υψηλή επιχειρησιακή αξιοπιστία.

Ωστόσο, η σταδιακή απόσυρση των παλαιότερων Type 209, σε συνδυασμό με τη συνεχή ενίσχυση του τουρκικού υποβρυχιακού στόλου, δημιουργεί την ανάγκη για μια νέα γενιά υποβρυχίων που θα διατηρήσει την ελληνική υπεροχή.

Το μεγάλο δίλημμα: Στρατηγική κρούση ή συνέχεια των 214;

Η απόφαση που καλείται να λάβει το Πολεμικό Ναυτικό δεν είναι μόνο τεχνική, αλλά αφορά το συνολικό αμυντικό δόγμα της χώρας.

Η Ελλάδα καλείται να επιλέξει ανάμεσα σε δύο διαφορετικές φιλοσοφίες:

• υποβρύχια μεγαλύτερου εκτοπίσματος με δυνατότητα στρατηγικής κρούσης και επιχειρήσεων μεγάλης ακτίνας, ή
• μικρότερα, εξαιρετικά αθόρυβα και ευέλικτα υποβρύχια, που θα συνεχίσουν τη γερμανική φιλοσοφία των Type 214.

Η επιλογή αυτή θα επηρεάσει όχι μόνο τις επιχειρήσεις στο Αιγαίο, αλλά και τη δυνατότητα της Ελλάδας να προβάλλει ισχύ στην Ανατολική Μεσόγειο και πέρα από αυτή.

Η γαλλική πρόταση: Blacksword Barracuda

Η Naval Group προωθεί δυναμικά το Blacksword Barracuda, παρουσιάζοντάς το ως υποβρύχιο νέας γενιάς στρατηγικού ρόλου.

Με εκτόπισμα περίπου 3.300 τόνων, έξι τορπιλοσωλήνες και μεγάλη αυτονομία, το Barracuda σχεδιάστηκε ώστε να επιχειρεί όχι μόνο στο Αιγαίο αλλά και σε μεγάλες θαλάσσιες αποστάσεις.

Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει η χρήση μπαταριών ιόντων λιθίου, αντί της κλασικής αναερόβιας πρόωσης AIP, προσφέροντας:

• μεγαλύτερη ενεργειακή αυτονομία,
• υψηλότερες ταχύτητες σε κατάδυση,
• ταχύτερη φόρτιση,
• αυξημένη επιχειρησιακή ευελιξία.

Στρατηγικά όπλα από τον βυθό

Το σημαντικότερο πλεονέκτημα της γαλλικής πρότασης είναι η δυνατότητα μεταφοράς όπλων στρατηγικής κρούσης.

Η Naval Group προβάλλει τη δυνατότητα αξιοποίησης φιλοσοφίας αντίστοιχης με τον πύραυλο MdCN/SCALP Naval, ο οποίος μπορεί να πλήττει στόχους ξηράς σε πολύ μεγάλες αποστάσεις.

Εάν η Ελλάδα αποκτήσει τέτοια δυνατότητα, ο ρόλος των ελληνικών υποβρυχίων θα αλλάξει ριζικά, καθώς θα μπορούν να λειτουργούν ως πλατφόρμες στρατηγικής αποτροπής, ικανές να απειλούν κρίσιμες στρατιωτικές υποδομές χωρίς να αποκαλύπτουν τη θέση τους.

Μια τέτοια επιλογή, ωστόσο, θα απαιτήσει νέο επιχειρησιακό δόγμα, νέες υποδομές, εκπαίδευση προσωπικού και σημαντικές επενδύσεις σε υποστήριξη και διοίκηση.

Η κορεατική πρόταση KSS-III

Η Νότια Κορέα προτείνει το KSS-III, ένα υποβρύχιο μεγάλου εκτοπίσματος με AIP, μεγάλη αυτονομία και δυνατότητα ενσωμάτωσης κάθετων εκτοξευτών πυραύλων.

Η κορεατική πρόταση συνοδεύεται από:

• ανταγωνιστικό κόστος,
• υψηλή βιομηχανική συμμετοχή,
• δυνατότητα ναυπήγησης στην Ελλάδα,
• χρηματοδοτικές διευκολύνσεις.

Οι Κορεάτες έχουν ήδη κινηθεί προς τα Ναυπηγεία Ελευσίνας, επιδιώκοντας να αποκτήσουν ισχυρή παρουσία στο ελληνικό πρόγραμμα.

Παραμένουν, όμως, σημαντικά ερωτήματα σχετικά με τη διαλειτουργικότητα με τα νατοϊκά συστήματα και την πλήρη επιχειρησιακή ενσωμάτωση στο Πολεμικό Ναυτικό.

Η γερμανική λύση των Type 212CD

Στην αντίπερα όχθη βρίσκεται η γερμανική πρόταση των Type 212CD, που βασίζεται στη μακρόχρονη εμπειρία του Πολεμικού Ναυτικού με τα Type 209 και Type 214.

Το μεγάλο πλεονέκτημα της συγκεκριμένης επιλογής είναι η ομοιογένεια.

Η Ελλάδα διαθέτει ήδη:

• εκπαιδευμένα πληρώματα,
• τεχνική τεχνογνωσία,
• υποδομές συντήρησης,
• διαδικασίες επιχειρησιακής υποστήριξης, οι οποίες έχουν αναπτυχθεί γύρω από τη γερμανική σχολή.

Η μετάβαση στα 212CD θα ήταν σαφώς ομαλότερη, μειώνοντας σημαντικά το επιχειρησιακό ρίσκο.

Το βασικό ερώτημα αφορά το κατά πόσο η γερμανική πλευρά μπορεί να προσφέρει δυνατότητα στρατηγικής κρούσης, εφόσον αυτό αποτελέσει βασική απαίτηση της ελληνικής πλευράς.

Τα ελληνικά ναυπηγεία στο επίκεντρο

Κοινός παρονομαστής όλων των προτάσεων αποτελεί η ισχυρή συμμετοχή της ελληνικής αμυντικής βιομηχανίας.

Η Αθήνα επιδιώκει:

• ουσιαστική ναυπήγηση στην Ελλάδα,
• μεταφορά τεχνογνωσίας,
• δημιουργία γραμμών υποστήριξης,
• μακροχρόνια συντήρηση των νέων υποβρυχίων.

Η Naval Group έχει ήδη αναπτύξει συνεργασία με τα Ναυπηγεία Σκαραμαγκά, αξιοποιώντας και το πρόγραμμα των φρεγατών FDI.

Οι Γερμανοί διαθέτουν την εμπειρία των προηγούμενων προγραμμάτων των Type 214, ενώ οι Κορεάτες επενδύουν στη συνεργασία με τα Ναυπηγεία Ελευσίνας.

Η απόφαση που θα καθορίσει το μέλλον του Στόλου

Το πρόγραμμα των νέων υποβρυχίων αποτελεί ίσως τη σημαντικότερη ναυτική απόφαση μετά την απόκτηση των φρεγατών FDI.

Το Πολεμικό Ναυτικό καλείται να επιλέξει ανάμεσα:

• στην ασφαλή συνέχεια της γερμανικής σχολής, με έμφαση στην ομοιογένεια και τη χαμηλή επιχειρησιακή μετάβαση,
• ή στη μετάβαση σε μια νέα εποχή στρατηγικής αποτροπής, με μεγαλύτερα υποβρύχια, αυξημένη αυτονομία και δυνατότητα μεταφοράς όπλων στρατηγικής κρούσης.

Όποια επιλογή κι αν γίνει, δεν θα πρόκειται απλώς για αγορά νέων υποβρυχίων, αλλά για μια απόφαση που θα διαμορφώσει την ελληνική ναυτική ισχύ, την αμυντική βιομηχανία και την αποτρεπτική στρατηγική της χώρας για πολλές δεκαετίες.

directus.gr

πηγή 

Η ανορθογραφία του casus belli και ο γεωπολιτικά ανορθόγραφος Μητσοτάκης

Του Νίκου Ιγγλέση

 

Στη Σύνοδο Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα (7-8 Ιουλίου) ο έλληνας Πρωθυπουργός παρέστη, ως πτωχός εταίρος, για να παρακολουθήσει τη γεωπολιτική αναβάθμιση της Τουρκίας από Αμερικανούς και Ευρωπαίους. 

 

Χαρακτηριστικό. Κατά την υποδοχή του Μητσοτάκη, ο Ερντογάν έβαλε τη μπάντα να παιανίζει ένα στρατιωτικό εμβατήριο που εξυμνεί την ανδρεία των τούρκων στρατιωτών κατά τη Μικρασιατική Εκστρατεία (1919-1922), που κατέληξε στη σφαγή των Ελλήνων και την πυρπόληση της Σμύρνης. Οι καλοί φίλοι φαίνονται με κάθε ευκαιρία!

 

Στη Σύνοδο του ΝΑΤΟ, ο Πρόεδρος των ΗΠΑ υποσχέθηκε στον Ερντογάν την πώληση των κινητήρων F-110 που προορίζονται για την ανάπτυξη του τουρκικού μαχητικού ΚΑΑΝ και ότι θα προσπαθήσει να αρθούν τα νομικά εμπόδια για την επανένταξη της Τουρκίας στο πρόγραμμα των F-35, από το οποίο την είχε αποβάλει η προηγούμενη κυβέρνησή του. Ο Ντόναλντ Τραμπ εξήρε τη γεωπολιτική αξία της Άγκυρας, τις πολυπληθείς ένοπλες δυνάμεις της και ιδιαίτερα την ανεπτυγμένη αμυντική βιομηχανία της.

 

Οι Ευρωπαίοι και ο επικεφαλής Γενικός Γραμματέας του ΝΑΤΟ Μ. Ρούτε αναγνώρισαν την καθοριστική συμμετοχή της Τουρκίας στην «ευρωπαϊκή άμυνα» και την αναγκαιότητα για συνεργασία στην ανάπτυξη κοινών οπλικών συστημάτων.

 

Από ελληνικής πλευράς ο Κ. Μητσοτάκης δήλωσε ότι το casus belli πρέπει να καταργηθεί γιατί είναι αναχρονιστικό και δεν ταιριάζει με τη Συμμαχία, ούτε με τη Διακήρυξη των Αθηνών (2023), ούτε με την προσπάθεια οικοδόμησης σχέσεων καλής γειτονίας μεταξύ των δύο χωρών. Είναι, είπε, μια ιστορική ανορθογραφία. Μεγάλο λάθος. Το casus belli δεν είναι ανορθογραφία, αλλά, μια απόλυτα επιτυχημένη τουρκική πολιτική καταναγκασμού που, από το 1995 – επί 26 χρόνια – υποχρέωσε την Ελλάδα να μην τολμήσει να επεκτείνει τα χωρικά ύδατά της στο Αιγαίο πέραν των 6 ν.μ.

 

Αναφερόμενος στις ελληνοτουρκικές σχέσεις ο κ. Μητσοτάκης υπογράμμισε ότι η μοναδική διαφορά με την Τουρκία είναι η οριοθέτηση των θαλασσίων ζωνών με βάση το Διεθνές Δίκαιο και το Δίκαιο της Θάλασσας. Άλλο ένα επαναλαμβανόμενο λάθος. Η όποια οριοθέτηση με την Τουρκία πρέπει να αφορά αποκλειστικά την ΑΟΖ, η οποία συμπεριλαμβάνει και την υφαλοκρηπίδα και όχι γενικά τις θαλάσσιες ζώνες που περιλαμβάνουν και τα χωρικά ύδατα και τη συνορεύουσα ζώνη. Εξ’ άλλου με την Ιταλία και μερικώς με την Αίγυπτο ΑΟΖ οριοθέτησε η Ελλάδα και τίποτα άλλο.

 

Αλλά, κ. Μητσοτάκη, οι ελληνοτουρκικές σχέσεις καθορίζονται επίσης από το Κυπριακό. Το πρόβλημα, δηλαδή, της εισβολής, παράνομης κατοχής, εθνοκάθαρσης και εποικισμού του 37% του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αυτό, κατά τη γνώμη σας, δεν αποτελεί ελληνοτουρκική διαφορά;

 

Πόσο, τελικά, γεωπολιτικά ανορθόγραφος είναι ο Κ. Μητσοτάκης;

 

Από Αμερικανούς και Ευρωπαίους, η Τουρκία θεωρείται πολύ μεγάλη και ισχυρή για να αγνοηθεί. Όλοι τους θεωρούν ότι το κόστος ρήξης με την Άγκυρα είναι μεγαλύτερο από το κόστος της ανοχής της. Αυτό το γνωρίζει ο Ερντογάν και πάνω σ’ αυτό οικοδομεί τη στρατηγική αυτονομία της Τουρκίας. Γι’ αυτόν οι Αμερικανοί και οι Ευρωπαίοι τον έχουν περισσότερο ανάγκη απ’ ό,τι τους έχει αυτός. Έτσι στήνεται η συναλλακτική εξωτερική πολιτική της Άγκυρας. Δώστε μου πρώτα και μετά κάτι θα δώσω και εγώ. Αλλιώς θα βάλω κάποιο veto στο ΝΑΤΟ, όπως έκανα με τη Σουηδία και τη Φιλανδία και θα σας μπλοκάρω.

 

Η σημερινή Τουρκία δεν ανήκει στην, αποκαλούμενη κατά την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, Δύση. Παραμένει στο ΝΑΤΟ προκειμένου να αντλεί τα μεγαλύτερα δυνατά οφέλη και παράλληλα έχει αρνηθεί να επιβάλλει κυρώσεις στη Ρωσία, όπως έχουν πράξει όλοι οι άλλοι νατοϊκοί σύμμαχοι. Παραμένει υποψήφια για ένταξη στην ΕΕ προκειμένου να χρηματοδοτείται απ’ αυτήν και να αυξάνει τις εμπορικές συναλλαγές της. Επίσης διατηρεί άριστες σχέσεις με την Κίνα και το Ιράν.

 

Η γεωστρατηγική αναβάθμιση της Τουρκίας από τους νατοϊκούς συμμάχους επικρίθηκε έντονα από το Ισραήλ. Ο πρωθυπουργός Μπενιαμίν Νετανιάχου σε δηλώσεις του και σε συνεντεύξεις του σε μεγάλα αμερικανικά τηλεοπτικά δίκτυα δήλωσε ότι η προμήθεια των κινητήρων F-110 και η απόκτηση των F-35 θα μεταβάλλει τη στρατιωτική ισορροπία στην ευρύτερη περιοχή της Μέσης Ανατολής. Ο ισραηλινός Πρωθυπουργός τόνισε ότι η Τουρκία είναι μια αναθεωρητική δύναμη που απειλεί με πόλεμο ένα σύμμαχο του ΝΑΤΟ, την Ελλάδα, κατέχει τμήμα του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας και επιθυμεί να καταλάβει την Ιερουσαλήμ. Παράλληλα βουλευτές και γερουσιαστές του αμερικανικού Κογκρέσου, μεταξύ των οποίων πολλοί Ελληνοαμερικανοί, καθώς και το εβραϊκό λόμπι έχουν κινητοποιηθεί για να αποτρέψουν τη στρατιωτική ενίσχυση της Τουρκίας από τις ΗΠΑ.

 

Δυστυχώς η Κυβέρνηση Μητσοτάκη, αλλά και το μεγαλύτερο μέρος του ελληνικού πολιτικού συστήματος, δεν αντιλαμβάνεται ότι η υπαρξιακή απειλή γιγαντώνεται όσο ενισχύεται η Τουρκία και όσο εξασφαλίζει την ανοχή άλλων ισχυρών κρατών. Όταν κάποτε το αντιληφθούν θα είναι πολύ αργά.

 

Υ.Γ. Υπάρχει κανείς αφελής που να πιστεύει ότι αν ο Ερντογάν αποσύρει το casus belli η Ελλάδα θα επεκτείνει τα χωρικά ύδατά της, σ’ όλες τις ηπειρωτικές και νησιωτικές ακτές, στα 12 ν.μ.;

 

Πηγή: www.ellinikiantistasi.gr

Από τις ντιρεκτίβες του WEF στα ψηφιακά φιρμάνια της Sony : Το PlayStation καταργεί τα παιχνίδια σε δίσκους εφαρμόζοντας το «Δεν θα σου ανήκει τίποτα και θα είσαι ευτυχισμένος»!

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης 

 

Μια είδηση που εκ πρώτης όψεως φαίνεται να αφορά μόνο την κοινότητα των gamers, αλλά σε βαθύτερη ανάλυση έχει να κάνει με το μέλλον όλων μας, ήρθε από τον κολοσσό της τεχνολογίας «Sony». Προκαλώντας σοκ στον χώρο των βιντεοπαιχνιδιών, η Sony ανακοίνωσε ότι από τον Ιανουάριο του 2028 σταματά οριστικά την κυκλοφορία παιχνιδιών σε φυσική μορφή (σε δίσκο Blu-ray), διανέμοντας τους νέους τίτλους αποκλειστικά σε ψηφιακή μορφή.

 

Σύμφωνα με τη σχετική ανακοίνωση της εταιρείας, τα παιχνίδια θα εξακολουθούν να διατίθενται σε καταστήματα, αλλά αντί για δίσκο η συσκευασία θα περιλαμβάνει έναν ψηφιακό κωδικό για τη λήψη του παιχνιδιού. Δηλαδή οι πελάτες θα αγοράζουν ένα απλό κουτί, μόνο και μόνο για να τους συντηρείται η καταναλωτική ψευδαίσθηση ότι αποκτούν κάτι το χειροπιαστό.

 

Η ανακοίνωση της Sony έχει προκαλέσει σφοδρότατες αντιδράσεις διεθνώς, τόσο για καθαρά συναισθηματικούς λόγους – όσο (κυρίως) διότι στην ουσία προαναγγέλλει τον «θάνατο» της ιδιοκτησίας. Όχι μόνο των παιχνιδιών, αλλά οποιουδήποτε κτήματος. Στα σχέδια της «μεγάλης επανεκκίνησης», η σοβιετοποίηση της ιδιωτικής περιουσίας είναι βασικότατος άξονας ελέγχου. Το διαβόητο ρητό του WEF: «You will own nothing and be happy» δεν ήταν απλά ένας «ευσεβής» πόθος, αλλά μια άγρια πολιτική απαλλοτρίωσης των κεκτημένων μας που ήδη εξελίσσεται.

 

Όλα τα αγαθά που εξασφάλισε ο σύγχρονος άνθρωπος, θα μετατραπούν σε άυλες υπηρεσίες των πολυεθνικών. Όλες οι καθημερινές ανάγκες, όλες οι συνήθειες, όλα τα χόμπι, όλοι οι εθισμοί και όλα τα πάθη θα γίνουν μοχλοί κερδοφορίας και εκβιασμού από τον τεχνοκρατικό «πατερούλη».

 

Στην περίπτωση των βιντεοπαιχνιδιών, αντί για ένα υλικό κτήμα που δεν χάνεται ποτέ, ο καταναλωτής θα «κατεβάζει» δεδομένα από την κεντρική πλατφόρμα της εταιρείας. Έτσι, για να έχει πρόσβαση στα παιχνίδια, θα είναι αναγκασμένος να συμμορφώνεται με τις νέες εταιρικές πολιτικές, όπως η συνεχής ταυτοποίηση (με ψηφιακή ταυτότητα εννοείται), η βιομετρική παρακολούθηση, ο «ποινικός» έλεγχος από την Τεχνητή Νοημοσύνη, η αυξομοίωση τιμών ανάλογα με τη ζήτηση, το συνδρομητικό «κλείδωμα», η άμεση λογοκρισία παιχνιδιών και η σύνδεση του gaming στο σύστημα κοινωνικής πίστωσης.

 

Καταργούν το φυσικό «νόμισμα» του gamer

 

Τίποτα από όλα αυτά τα δυστοπικά μέτρα που ήδη εξετάζουν οι εταιρείες, δεν θα μπορούσε να εφαρμοστεί με απόλυτη επιτυχία σε παιχνίδια με φυσική μορφή. Ο ψηφιακός δίσκος ή η κασέτα μιας κονσόλας είναι το «νόμισμα» του gamer, εξασφαλίζει ακριβώς τα ίδια πλεονεκτήματα που προσφέρει το φυσικό χρήμα έναντι του ψηφιακού. Το χαρτονόμισμα μπορείς να το φυλάξεις, να το χρησιμοποιήσεις μετά από καιρό ή και ποτέ, να το δανείσεις, να το χαρίσεις, να το ξοδέψεις χωρίς να σε καταγράφει καμία βάση δεδομένων. Μπορεί να κρατά την αξία του χωρίς να ελέγχεται από ενδιάμεσους (κράτος, τράπεζες κλπ) και χωρίς να μπορεί να γίνει μοχλός υποχρεωτικοτήτων.

 

Ακριβώς τα ίδια ατού παρέχει και ο φυσικός τίτλος παιχνιδιών, στην ανάλογη αγορά. Αλλά και κάθε άλλο κτήμα σε φυσική μορφή, κατοχυρώνει την ιδιοκτησία. Το πραγματικό βιβλίο θα μείνει για πάντα στη βιβλιοθήκη σου, ενώ το ψηφιακό βιβλίο σε PDF θα εξαρτάται από τα συμβόλαια του παρόχου με τον εκδοτικό οίκο, τις πολιτικές λογοκρισίας, τις αλλαγές τιμών και ένα σωρό άλλα. Είναι ξεκάθαρο: H Νέα Τάξη Πραγμάτων θέλει να μετατρέψει ολόκληρη την περιουσία μας σε δάνειο υπό προϋποθέσεις.

 

Τα πάντα δανεικά και ελεγχόμενα

 

Ο ιδιοκτήτης ακινήτου πρέπει να γίνει «ενοικιαστής» του σπιτιού του, πληρώνοντας ανελέητους πράσινους φόρους αν θέλει να έχει κεραμίδι πάνω απ’ το κεφάλι του. Ο ιδιοκτήτης αυτοκινήτου επίσης. Εξαντλητικοί φόροι, περιορισμοί μετακινήσεων, κοινόχρηστα οχήματα, συστήματα παρακολούθησης εντός της καμπίνας, διακόπτες ξαφνικού «θανάτου» του κινητήρα. Το πιάτο μας, κι αυτό φιλοδοξεί να γίνει «δανεικό». Έλεγχος ανθρακικού αποτυπώματος στις αγορές, έλεγχος του φακέλου υγείας (για «επικίνδυνη» διατροφή που απειλεί τις ασφαλιστικές), περιορισμοί στην κατανάλωση κρέατος, ποσόστωση κατανάλωσης εντόμων και πάει λέγοντας.

 

«Δανεική» ψηφιακή μουσική, ταινίες, βιβλία, φωτογραφίες και προσωπικά μας αρχεία (που γίνονται κτήμα των clouds και των data centers), λογισμικά και προγράμματα, έξυπνες συσκευές. Αλλά και «δανεικοί»/πατενταρισμένοι σπόροι, «δανεική» πρόσβαση στο νερό, το ρεύμα και τους χώρους πρασίνου, «δανεική» έγκριση για οικιακή εκτροφή ζώων και καλλιέργειες, «δανεική» άδεια για τον τρόπο θέρμανσης.

 

Ακόμα και η ίδια μας η ταυτότητα, δηλαδή η ταυτοποίηση του ποιοι είμαστε, γίνεται «δανεική» υπηρεσία που ή θα γίνει με τον συγκεντρωτικό τρόπο που προστάζουν εκείνοι ή το σύστημα θα σε πετάξει έξω, τραβώντας την πρίζα των συνταγματικών δικαιωμάτων σου.

 

Σπάνε τους κοινωνικούς δεσμούς και απομονώνουν τους πάντες

 

Καταλαβαίνετε τώρα λοιπόν, ότι μια μαζική ψηφιοποίηση της αγοράς των παιχνιδιών είναι κάτι πολύ σοβαρότερο από αυτό που φαίνεται επιδερμικά. Το νεοταξικό σύστημα επιχειρεί να «σπάσει» την έννοια της ιδιοκτησίας πρώτα από τα πιο περιφερειακά κτήματα, ώστε να εξοικειωθεί ο κόσμος και έπειτα η ψηφιακή λεηλασία να προχωρήσει στον πυρήνα των υπαρχόντων του.

 

Αλλά και ο συναισθηματικός δεσμός με τα (χειροπιαστά) παιχνίδια που κάνει τους gamers όλου του κόσμου να αναθεματίζουν τη Sony αυτές τις μέρες, έχει κι αυτός την ψυχοκοινωνική σημασία του. Οι άνθρωποι δένονται με τα παιχνίδια τους, τα συνδέουν με αναμνήσεις, τα δανείζουν σε φίλους τους, τα μεταπωλούν ή τα συλλέγουν για συναισθηματικούς λόγους. Όλη αυτή η κοινωνική αλληλεπίδραση που τονώνει τους δεσμούς μεταξύ μας, θα χαθεί κάτω από μια ψηφιακή ταφόπλακα. Μια ταφόπλακα που επιπλέον θα «σκοτώσει» τη δευτερογενή αγορά των παιχνιδιών (πώληση και ενοικίαση μεταχειρισμένων τίτλων) και όλα τα καταστήματα που βασίζονται σε αυτή.

 

Η κατοχή παιχνιδιών γίνεται ακόμα ένα αντικείμενο – αυστηρά – ατομικής χρήσης, που μετατρέπει τον πολίτη σε εξεταζόμενο «ενοικιαστή» σε απομόνωση, αποκομμένο από το μοίρασμα της κοινωνίας. «Αν η αγορά δεν σημαίνει ιδιοκτησία, τότε ούτε η πειρατεία δεν σημαίνει κλοπή» είναι το σύνθημα που έχει πλημμυρίσει το διαδίκτυο από όσους αντιδρούν για την πολιτική της Sony. Το επιθετικό marketing φέρνει επιθετικά αντανακλαστικά από την κοινωνία. Το παιχνίδι θα κριθεί στο αν θα επικρατήσει ο εθισμός ή η πολιτική συνείδηση. Οι πολυεθνικές σπάνε το κοινωνικό συμβόλαιο της ιδιοκτησίας λειτουργώντας σαν αυταρχικά σοβιέτ. Και πολύς κόσμος αντιδρά οργισμένα, αναγνωρίζοντας έστω και από… σπόντα τη δυστοπία που καταφθάνει. Όταν όλα τα υπάρχοντά σου φτάσουν να γίνουν δανεικά, στο τέλος φτάνει να γίνεται δανεική και αυτή η ίδια η ύπαρξή σου.

 

πηγή 

Τι ακριβώς έγινε με το Chat Control στις 9-7-2026;

Επειδή μπορεί να μην έχουμε καταλάβει τι ακριβώς έγινε και πόσο σημαντικό είναι η επιβολή με μειοψηφία του συγκεκριμένου Νόμου του Chat Control στο Ευρωκοινοβούλιο να το πούμε αναλυτικότερα. 

Χθες 9/7/2026 το Ευρωκοινοβούλιο επανέφερε ενώ είχε καταψηφιστεί το Chat Control. Τον νόμο που επιτρέπει σε Google, Meta και Microsoft (προς το παρών, θα προστεθούν και άλλοι), να σαρώνουν αυθαίρετα τα ιδιωτικά μας μηνύματα χωρίς δικαστική απόφαση και ένταλμα.

Το κοινοβούλιο είχε καταψηφίσει τον ίδιο νόμο τον Μάρτιο του 2026 με 311 ψήφους κατά και 228 υπέρ.

 

Τον ανέστησαν όμως πρόσφατα μέσω διαδικαστικού τεχνάσματος, αλλάζοντας τους κανόνες ψηφοφορίας και προγραμματίζοντάς την ψηφοφορία τελευταία ημέρα πριν τις καλοκαιρινές διακοπές, όταν το μισό κοινοβούλιο είχε ήδη φύγει.

 

Εδώ είναι το αντιδημοκρατικό σκάνδαλο: 314 ευρωβουλευτές ψήφισαν κατά. Μόλις 276 ψήφισαν υπέρ. Πέρασε ωστόσο επειδή απαιτούνταν απόλυτη πλειοψηφία όλων των ευρωβουλευτών για να απορριφθεί, όχι απλώς πλειοψηφία των παρόντων.

Περισσότεροι άνθρωποι ψήφισαν όχι παρά ναι. Πέρασε παρόλα αυτά. 

 

Επιβλήθηκε μέσω επείγουσας διαδικασίας ακριβώς πριν την καλοκαιρινή διακοπή, όταν οι απουσίες είναι στο μέγιστο και η προσοχή στο ελάχιστο.

 

Η ίδια η εισηγήτρια του νόμου, Birgit Sippel, τον χαρακτήρισε «αθέμιτο τέχνασμα» και αρνήθηκε να τον στηρίξει.

 

Από εδώ και πέρα, η Meta (Facebook, Instagram κ.λ.π.), η Google (και όλα τα κινητά με android) η Microsoft (είναι το χειρότερο όλων όσων δεν έχουν λειτουργικά Linux) και σίγουρα θα προστεθούν και άλλοι κολοσσοί, μπορούν να διαβάζουν τα μηνύματά μας χωρίς κρυπτογράφηση. Χωρίς δικαστική εντολή. Χωρίς να έχεις κάνει τίποτα. Εκείνη η συνομιλία με τον γιατρό σου. Το μήνυμα στον δικηγόρο σου. Αυτό που γράφεις στον/στην σύζυγό σου, στα παιδιά σου, η τυχόν συζήτηση με τον πνευματικό σου. Όλα αυτά, τώρα, μπορούν να διαβαστούν.

Τι σημαίνει πρακτικά και άμεσα αυτός ο νόμος απλά για εμάς τους πολίτες; Πείτε ότι μια μητέρα στέλνει στον αδελφό της φωτογραφία του μωρού της στο μπάνιο μέσω Messenger ή email. Ο αλγόριθμος σαρώνει, ανιχνεύει γυμνό ανηλίκου και το μαρκάρει ως ύποπτο.

 

Τότε η φωτογραφία, χωρίς να το εγκρίνει η μητέρα του μωρού, φτάνει σε κάποιον άγνωστο moderator για «αξιολόγηση». Αν αυτός ο moderator κρίνει τη φωτό ύποπτη, η φωτογραφία ταξιδεύει ξανά σε άλλους «αξιολογητές κινδύνου». Ενδιάμεσα κανείς δεν αξιολογεί τους «αξιολογητές κινδύνου.»

 

Ο λογαριασμός της μητέρας κλειδώνεται, η αστυνομία ενημερώνεται, η συσκευή μπορεί να ελεγχθεί. Χωρίς η μητέρα να ξέρει γιατί. Χωρίς να υπάρχει ένταλμα δικαστή.

 

Αυτό είναι το σημερινό δυστοπικό σενάριο. Το αυριανό είναι χειρότερο. Αύριο αρκεί μια αλλαγή ορισμού και να αρχίσει η σάρωση για «παραπληροφόρηση». Μεθαύριο για «εξτρεμιστικό περιεχόμενο». Θυμηθείτε ότι παρόμοιο νόμο περί εξτρεμιστικού περιεχομένου έχει ήδη ψηφιστεί στη Ελληνική Βουλή από την Ν.Δ. ΠΑΣΟΚ και ΝΙΚΗ με το Νόμο 5067/2023. Κάναμε έκκληση τότε για το ολέθριο λάθος, το οποίο επέβαλε στους υπαλλήλους των παρόχων διαδικτύου να ελέγχουν αυθαίρετα τις καταχωρήσεις μας για τρομοκρατικό περιεχόμενο κ.λ.π. σήμερα αυτό το έγκλημα προχώρησε ένα βήμα παραπάνω στην Ε.Ε.

 

Ποιος ορίζει τι είναι παραπληροφόρηση ή εξτρεμιστικό, ή τρομοκρατικό περιεχόμενο δε χρειάζεται να το πούμε. Πάνω από 800 ερευνητές κυβερνοασφάλειας και κρυπτογράφησης από 35 χώρες, υπέγραψαν ανοιχτές επιστολές κατά αυτού του νόμου.

 

Ισχυρίζονται πως η σάρωση δεν μπορεί να διαχωρίσει το νόμιμο από το παράνομο περιεχόμενο χωρίς να σπάσει θεμελιωδώς την κρυπτογράφηση. Κι αυτό δημιουργεί «πρωτοφανείς δυνατότητες παρακολούθησης, ελέγχου και λογοκρισίας» με εγγενή κίνδυνο κατάχρησης.

 

Η Νομική Υπηρεσία του ίδιου του Συμβουλίου λέει ότι η σάρωση χωρίς υποψία παραβιάζει το Άρθρο 7 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων. Τον δικό τους Χάρτη. Οι δικοί τους νομικοί. Η ΕΕ υποτίθεται ότι ιδρύθηκε για να προστατεύει θεμελιώδη δικαιώματα. Χθες χρησιμοποίησε τους δικούς της κανόνες για να τα ακυρώσει, με νομιμοφανή αντιδημοκρατικά τεχνάσματα. Ουσιαστικά λύγισαν τον νόμο μέχρι να πάρουν αυτό που ήθελαν.

 

Μετά από όλα αυτά πρέπει να πάρουμε στα σοβαρά τα προσωπικά μας δεδομένα, και να σκεφτούμε ώριμα τι θα αλλάξουμε στην μεταξύ μας επικοινωνία έτσι ώστε να μην γινόμαστε ένα πιόνι ή δυστυχώς μερικές φορές και ακούσιο γρανάζι αυτού του συστήματος.

 

Τρόποι υπάρχουν, δυνατότητες τεχνικές υπάρχουν, (χρειάζεται άλλο ολοκληρωμένο κείμενο για να γραφούν), αλλά το σημαντικότερο θέλει απόφαση και αγώνα να ξεβολευτούμε και να βαδίσουμε με ένα νέο τρόπο επικοινωνίας περισσότερο προσωπικό και ασφαλή όσο γίνεται, ξεκινώντας πρώτιστα από τη μεγάλη μας εξάρτησή από το κινητό τηλέφωνό μας. Στην ουσία σπρώχνουν με κάθε τρόπο το κινητό στη γενιά που έρχεται να ολοκληρωθεί ως προθάλαμος του σφραγίσματος.

 

Σπυρίδων Αρναούτογλου

Νίκαια 10/7/2026

Η Σύνοδος του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα: πίσω από τη στήριξη στην Τουρκία κρύβονται τεράστια επιχειρηματικά συμφέροντα.

Ο Ελληνισμός δεν έχει περιθώρια εφησυχασμού»

 

«Η Ελλάδα πρέπει να επαναπροσδιορίσει τη στρατηγική της απέναντι στις νέες γεωπολιτικές ισορροπίες» δήλωσε στο ραδιοφωνικό σταθμό CRETAONE 102,3 και στην εκπομπή του Γιάννη Ραψωμανίκη, ο Θεοφάνης Μαλκίδης

 

Παράλληλα εκτίμησε ότι οι τελευταίες εξελίξεις στο ΝΑΤΟ και η αναβάθμιση των σχέσεων Ηνωμένων Πολιτειών και Τουρκίας δημιουργούν νέα δεδομένα με σοβαρές επιπτώσεις για τα ελληνικά συμφέροντα. Στο επίκεντρο της συνέντευξης βρέθηκαν η στάση της Νατοϊκής Συμμαχίας απέναντι στην Άγκυρα, οι αμερικανικές επιλογές στην Ανατολική Μεσόγειο, η ευρωπαϊκή άμυνα και οι κινήσεις που, σύμφωνα με τον ίδιο, οφείλει να εξετάσει η Ελλάδα.

 

Ο κ. Μαλκίδης, μιλώντας στην εκπομπή Newsroom και στον Γιάννη Ραψομανίκη, υποστήριξε ότι η διεθνής αντιμετώπιση της Τουρκίας χαρακτηρίζεται από εμφανείς αντιφάσεις, καθώς μία χώρα που εξακολουθεί να διατηρεί ανοικτά ζητήματα απέναντι στην Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία εξακολουθεί να επιβραβεύεται πολιτικά και στρατηγικά. Όπως ανέφερε, η Άγκυρα όχι μόνο δεν έχει υποστεί ουσιαστικό κόστος από τη στάση της τα τελευταία χρόνια, αλλά έχει αποκομίσει σημαντικά οφέλη από τις διεθνείς εξελίξεις, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Ουκρανία.

 

Στην ίδια κατεύθυνση, υπενθύμισε ότι η Κύπρος εξακολουθεί να βρίσκεται υπό κατοχή για πενήντα δύο χρόνια, ενώ παραμένει σε ισχύ το Casus Belli, δηλαδή η απειλή πολέμου που έχει διατυπώσει η Τουρκία απέναντι στην Ελλάδα. Παράλληλα, έκανε λόγο για διαρκείς αμφισβητήσεις της ελληνικής κυριαρχίας, οι οποίες όπως σημείωσε, δεν περιορίζονται μόνο σε νησίδες και βραχονησίδες του Αιγαίου, αλλά επεκτείνονται ακόμη και στην Κρήτη μέσω της τουρκικής αναθεωρητικής πολιτικής.

 

Η εικόνα αυτή, όπως υπογράμμισε, αποδεικνύει ότι η σημερινή λειτουργία της Συμμαχίας δεν υπηρετεί τα ελληνικά συμφέροντα, ενώ αντίθετα ενισχύει τις πιέσεις που δέχεται η χώρα τόσο σε επίπεδο εθνικής κυριαρχίας όσο και οικονομίας.

 

Ο Θεοφάνης Μαλκίδης χαρακτήρισε υποκριτική τη στάση που τηρείται απέναντι στην Τουρκία, διευκρινίζοντας ωστόσο ότι οι αποφάσεις των μεγάλων δυνάμεων δεν λαμβάνονται με βάση ηθικά ή πολιτικά κριτήρια, αλλά εξυπηρετούν συγκεκριμένα οικονομικά, επιχειρηματικά, διπλωματικά και στρατιωτικά συμφέροντα.

 

Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα ανέφερε τις πρόσφατες εξαγγελίες για περαιτέρω αμυντική συνεργασία της Τουρκίας με δυτικές χώρες, επισημαίνοντας ότι Ισπανία, Ιταλία και Γαλλία εμφανίζονται πρόθυμες να συνεργαστούν με την τουρκική αμυντική βιομηχανία μέσω συμπαραγωγής ή πώλησης οπλικών συστημάτων.

 

Σύμφωνα με τον κ. Μαλκίδη, δημιουργείται μία εμφανής αντίφαση, καθώς κράτη-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης συνεργάζονται στρατιωτικά με μία χώρα που εξακολουθεί να απειλεί ευθέως ένα άλλο κράτος-μέλος. Όπως τόνισε, εάν επιβεβαιωθούν οι πληροφορίες για νέα εξοπλιστικά προγράμματα της Τουρκίας, δεν αποκλείεται να επηρεαστούν οι στρατιωτικές ισορροπίες στην Ανατολική Μεσόγειο.

 

Αναφερόμενος στο ενδεχόμενο επανένταξης της Τουρκίας στο πρόγραμμα των μαχητικών F-35, ο κ. Μαλκίδης επισήμανε ότι εξακολουθεί να ισχύει η νομοθετική ρύθμιση του αμερικανικού Κογκρέσου που επιβλήθηκε μετά την αγορά των ρωσικών πυραύλων S-400 από την Άγκυρα. Παρ’ όλα αυτά, εξέφρασε τον προβληματισμό του για το γεγονός ότι η Τουρκία υπήρξε συμπαραγωγός του συγκεκριμένου προγράμματος, χαρακτηρίζοντας παράδοξο το ενδεχόμενο να χρησιμοποιηθούν στο μέλλον συμμαχικά οπλικά συστήματα εναντίον μιας άλλης χώρας του ΝΑΤΟ.

 

Στο ίδιο πλαίσιο υπενθύμισε ότι οι συνεχείς παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου αποδεικνύουν πως δεν πρόκειται για θεωρητική απειλή αλλά για μία καθημερινή πραγματικότητα, υποστηρίζοντας ότι μόνο τα δύο τελευταία χρόνια έχουν καταγραφεί περισσότερες από 1.500 παραβιάσεις.

 

Ο Θεοφάνης Μαλκίδης εκτίμησε ακόμη ότι οι γεωπολιτικές ισορροπίες στην περιοχή έχουν ήδη αλλάξει μετά τις εξελίξεις στη Μέση Ανατολή και την επέμβαση των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ στο Ιράν. Όπως σημείωσε, ιδιαίτερη εντύπωση του προκάλεσε το γεγονός ότι ο Αμερικανός πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ επαίνεσε δημοσίως τη στάση της Τουρκίας, παρά το γεγονός ότι η Άγκυρα είχε προηγουμένως στηρίξει πολιτικά τη Χεζμπολάχ, τη Χαμάς και άλλες οργανώσεις, ενώ όπως υποστήριξε, δεν συμμετείχε στρατιωτικά στις εξελίξεις που ακολούθησαν.

 

Σύμφωνα με τον κ. Μαλκίδη, η συγκεκριμένη στάση δεν μπορεί να εξηγηθεί με όρους συμμαχικής πολιτικής, αλλά αντανακλά ευρύτερα οικονομικά και επιχειρηματικά συμφέροντα που συνδέουν τις δύο πλευρές.

 

Ο κ. Μαλκίδης αναφέρθηκε επίσης στις δημόσιες δηλώσεις του Ντόναλντ Τραμπ για τη Γροιλανδία, υποστηρίζοντας ότι δημιουργείται ένα επικίνδυνο προηγούμενο, σύμφωνα με το οποίο τα συμφέροντα μιας μεγάλης δύναμης μπορούν να τεθούν υπεράνω της κυριαρχίας ενός άλλου κράτους.

 

Όπως ανέφερε, ένα αντίστοιχο σκεπτικό θα μπορούσε θεωρητικά να χρησιμοποιηθεί και σε περιοχές ελληνικού ενδιαφέροντος, όπως το Καστελλόριζο, η Κάσος, η Κάρπαθος ή η Ανατολική Κρήτη, γεγονός που κατά την εκτίμησή του, θα έπρεπε να προκαλεί έντονο προβληματισμό στην ελληνική διπλωματία.

 

Μάλιστα απέδωσε την προσέγγιση της Ουάσιγκτον προς την Άγκυρα κυρίως σε επιχειρηματικά και οικονομικά συμφέροντα. Αναφέρθηκε στις σχέσεις αμερικανικών επιχειρηματικών κύκλων με την Τουρκία, στην τουρκική αμυντική βιομηχανία και στις συνεργασίες που, όπως υποστήριξε, αναπτύσσονται γύρω από την παραγωγή στρατιωτικού εξοπλισμού και νέων τεχνολογιών.

 

Παράλληλα, εκτίμησε ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες επιδιώκουν να ενισχύσουν τον ρόλο της Τουρκίας τόσο στο ΝΑΤΟ όσο και στην ευρωπαϊκή άμυνα, προετοιμάζοντας ουσιαστικά το έδαφος για μία περίοδο κατά την οποία η Ουάσιγκτον θα περιορίσει τη δική της στρατιωτική παρουσία στην Ευρώπη. Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στην προοπτική συμμετοχής της Τουρκίας στην ευρωπαϊκή αμυντική αρχιτεκτονική, υποστηρίζοντας ότι δημιουργείται μία ακόμη αντίφαση, καθώς μία χώρα που διατηρεί ευθείες απειλές απέναντι στην Ελλάδα καλείται ταυτόχρονα να συμμετάσχει στους μηχανισμούς ασφαλείας της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

 

Ο Θεοφάνης Μαλκίδης έθεσε παράλληλα το ερώτημα ποιο είναι το πραγματικό όφελος που έχει αποκομίσει η Ελλάδα από τη συνεπή εκπλήρωση των συμμαχικών της υποχρεώσεων. Όπως υπογράμμισε, η χώρα συγκαταλέγεται μεταξύ εκείνων που διαθέτουν υψηλό ποσοστό του ΑΕΠ για αμυντικές δαπάνες, εκπληρώνοντας τους στόχους της Συμμαχίας, χωρίς όμως όπως υποστήριξε, να λαμβάνει αντίστοιχα στρατηγικά ανταλλάγματα.

 

Αντίθετα, εκτίμησε ότι η Τουρκία, παρά τις επιλογές της στη Συρία, στη Μέση Ανατολή, στη Ρωσία και στην Ουκρανία, εξακολουθεί να ενισχύει τη θέση της και να αποκτά νέα γεωπολιτικά πλεονεκτήματα.

 

Ως προς τις ελληνικές επιλογές, ο κ. Μαλκίδης υποστήριξε ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να θεωρεί δεδομένες ούτε τις συμμαχίες ούτε τις διεθνείς ισορροπίες. Όπως τόνισε, απαιτείται επαναπροσδιορισμός της στρατηγικής, με γνώμονα αποκλειστικά την προάσπιση των εθνικών συμφερόντων.

 

Σύμφωνα με τον κ. Μαλκίδη, η χώρα οφείλει να αξιοποιήσει κάθε δυνατότητα που διαθέτει σε διεθνές επίπεδο, να αναπτύξει νέες συνεργασίες όπου αυτό εξυπηρετεί τα ελληνικά συμφέροντα και να μην ταυτίζει αυτόματα τις εθνικές επιδιώξεις με τις επιλογές του ΝΑΤΟ ή της Ευρωπαϊκής Ένωσης, καθώς όπως υποστήριξε. οι πρόσφατες εξελίξεις αποδεικνύουν ότι οι συμμαχικές αποφάσεις δεν συμβαδίζουν πάντοτε με τις ελληνικές προτεραιότητες.

 

Κλείνοντας ο κ. Μαλκίδης ανέφερε ως βασικές κατευθύνσεις την άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας, την ανακήρυξη της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, την επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια, τη διατήρηση ισχυρής ναυτικής, αεροπορικής και στρατιωτικής αποτρεπτικής ισχύος, καθώς και τη συνολική προετοιμασία του Ελληνισμού απέναντι στις εξελίξεις που διαμορφώνονται στην περιοχή.

 

Η συνέντευξη στον παρακάτω σύνδεσμο

https://youtu.be/R2U5Y6MO81s

Δαχτυλίδι με το πρόσωπο της Ελληνίδας Φαραώ Αρσινόης Γ’ βρέθηκε στη …Ρωσία

Η ανακάλυψη από Ρώσους αρχαιολόγους ενός χάλκινου δαχτυλιδιού ηλικίας άνω των 2.200 ετών που φέρει την εικόνα της βασίλισσας της Αιγύπτου Αρσινόης Γ΄, κατά τη διάρκεια ανασκαφών στην ρωσική πόλη Ανάπα του Εύξεινου Πόντου, έχει προκαλέσει παγκόσμιο ενδιαφέρον, αναδεικνύοντας την ισχυρή πολιτιστική και εμπορική επιρροή της Πτολεμαϊκής Αιγύπτου πέρα ​​από τα σύνορά της. 

 

Η ανακάλυψη είναι ένα από τα σπανιότερα αντικείμενα που συνδέονται με την Πτολεμαϊκή εποχή, κατά την οποία οι φαραώ ήταν ελληνικής καταγωγής με μητρική γλώσσα την ελληνική. 

 

Οι ερευνητές πιστεύουν ότι η επιγραφή στο δαχτυλίδι έγινε κατά τη διάρκεια της ζωής της βασίλισσας, γεγονός που του προσδίδει μεγάλη ιστορική και επιστημονική αξία.

 

Το δαχτυλίδι βρέθηκε μέσα σε μια αρχαία οικία που χρονολογείται από την ελληνιστική περίοδο.

 

Η ανακάλυψη έγινε κατά τη διάρκεια ανασκαφών που διεξήγαγε το Ινστιτούτο Αρχαιολογίας της Ρωσικής Ακαδημίας Επιστημών στην τοποθεσία «Voskresenskoye-6», που βρίσκεται στο κέντρο της Ανάπα, όπου η αποστολή αποκάλυψε τα ερείπια ενός οικισμού που χρονολογείται από τον τέταρτο και τρίτο αιώνα π.Χ.

 

Κατά την εξέταση ενός λάκκου που ήταν προσαρτημένος σε ένα από τα παλιά σπίτια, οι ερευνητές βρήκαν, ανάμεσα σε θραύσματα αμφορέων και κεραμικών αγγείων που εισήχθησαν από τα νησιά της Χίου, της Ποντιακής Ηράκλειας και της περιοχής της Κολχίδας, ένα μεγάλο χάλκινο δαχτυλίδι με οβάλ πρόσωπο που φέρει χαραγμένη την εικόνα ενός γυναικείου προσώπου.

 

Αφού διεξήγαγαν συγκριτικές μελέτες, οι ειδικοί επιβεβαίωσαν ότι η εικόνα χρονολογείται από την εποχή της βασίλισσας Αρσινόης Γ΄, η οποία κυβέρνησε την Αίγυπτο μεταξύ 220 και 204 π.Χ., στο απόγειο της Πτολεμαϊκής εποχής.

 

Η Αρσινόη Γ΄ ανήκε στη δυναστεία των Πτολεμαίων που κυβέρνησε την Αίγυπτο μετά τον Μέγα Αλέξανδρο και έζησε σε μια περίοδο μεγάλης πολιτικής και εμπορικής ακμής για την Αίγυπτο, προτού δολοφονηθεί εν μέσω αγώνων για την εξουσία μέσα στο βασιλικό παλάτι.

 

Οι ερευνητές πιστεύουν ότι η εύρεση της εικόνας του σε μια τόσο απομακρυσμένη περιοχή όπως το βόρειο τμήμα του Εύξεινου Πόντου, αντικατοπτρίζει την έκταση των εμπορικών και πολιτιστικών δεσμών που συνέδεαν την Αλεξάνδρεια με λιμάνια στις βόρειες ακτές του Εύξεινου Πόντου κατά την ελληνιστική περίοδο.

 

Η σπάνια ανακάλυψη επιβεβαιώνει την τεράστια επιρροή της Πτολεμαϊκής Αιγύπτου

 

Οι ερευνητές σημείωσαν ότι αυτός ο τύπος Πτολεμαϊκού δαχτυλιδιού είναι εξαιρετικά σπάνιος, καθώς μέχρι στιγμής έχουν βρεθεί μόνο έξι παρόμοια παραδείγματα, σχεδόν όλα εκ των οποίων ανακαλύφθηκαν κοντά στην αρχαία πόλη Γοργίβια, η οποία αντιπροσωπεύει τη σημερινή πόλη Ανάπα, ή μέσα στους τάφους των φυλών Μοέτι στην περιοχή Κουμπάν.

 

«Δαχτυλίδι της Πτολεμαϊκής περιόδου αποκαλύπτει μια ιστορική έκπληξη: Μια σπάνια εικόνα 2200 ετών μιας Αιγύπτιας βασίλισσας βρέθηκε στη Ρωσία», γράφει το αραβικό δημοσίευμα.

 

Η σημασία του νέου δαχτυλιδιού έγκειται στο γεγονός ότι πιστεύεται ότι η εικόνα του είχε χαραχθεί όσο η βασίλισσα ήταν ακόμα ζωντανή, κάτι που είναι εξαιρετικά σπάνιο, ειδικά επειδή η χρονολογία του αντικειμένου ταιριάζει απόλυτα με την χρονολόγηση των αγγείων, των αμφορέων και άλλων αρχαιολογικών ευρημάτων που βρέθηκαν στην ίδια τοποθεσία, δίνοντας στην ανακάλυψη εξαιρετική χρονολογική αξιοπιστία.

 

Νέα στοιχεία για τη σχέση μεταξύ Αιγύπτου και Μαύρης Θάλασσας

 

Αυτή η ανακάλυψη επιβεβαιώνει ότι η αιγυπτιακή επιρροή στην Πτολεμαϊκή εποχή δεν περιοριζόταν στην ανατολική Μεσόγειο, αλλά επεκτάθηκε μέσω εμπορικών δικτύων σε μακρινές πόλεις και λιμάνια στον Εύξεινο Πόντο, όπου αγαθά, ιδέες και βασιλικά σύμβολα μετακινούνταν μεταξύ των πολιτισμών, παραμένοντας μια απόδειξη, περισσότερο από δύο χιλιάδες χρόνια αργότερα, της θέσης της Αιγύπτου ως μιας από τις μεγάλες δυνάμεις του αρχαίου κόσμου, καταλήγει το αιγυπτιακό δημοσίευμα.

 

Echedoros.blog

Ρωσική προέλαση, στόχος το Κίεβο

από το κανάλι Militaire News 

 

Η διεθνής ειδησεογραφία για τον πόλεμο της Ουκρανίας, περιορίζεται στα πλήγματα που κάνει το Κίεβο βαθιά στο ρωσικό έδαφος και στις απαντήσεις που δίνει η Μόσχα. Υπάρχουν εξελίξεις που δεν έχουν «φωτιστεί» και ο Γιώργος Ρωμανός, με στοιχεία και χάρτες τις αναδεικνύει. Ο κ. Ρωμανός παραθέτει ντοκουμέντα για την ταχεία προέλαση ρωσικών δυνάμεων τις τελευταίες εβδομάδες , που είχε ως αποτέλεσμα την κατάληψη πόλεων που είναι κλειδιά για να ανοίξει ο δρόμος για την υλοποίηση της εντολής που έχει δώσει ο Πούτιν: «Καταλάβετε το Κίεβο».

Herculaneum: Άγνωστα κείμενα στωικού φιλοσόφου ανακαλύφθηκαν σε καμένο πάπυρο

Στο Ερκολάνο (Herculaneum) , σημαντικά νέα κείμενα έχουν αποκρυπτογραφηθεί από δύο απανθρακωμένους παπύρους που μπορεί να είναι άγνωστο έργο ενός Στωικού φιλοσόφου. 

 

Πριν από περίπου 2.000 χρόνια, ο Βεζούβιος (ηφαίστειο) έθαψε μια μεγάλη συλλογή από παπύρους κάτω από στάχτη, μετατρέποντάς τους σε συμπαγείς, μαύρες συστάδες. Τώρα, οι ερευνητές έχουν διαβάσει ουσιαστικά δύο από τους παπύρους χωρίς να τους ανοίξουν, αποκαλύπτοντας ένα έργο που μπορεί να ανήκει σε έναν διάσημο στωικό φιλόσοφο.

 

Αυτή η σημαντική ανακάλυψη ήρθε χάρη στην ‘Πρόκληση του Βεζούβιου’/’Vesuvius Challenge‘, μια διεθνή ερευνητική προσπάθεια για την ψηφιακή ανάγνωση παπύρων που διατηρήθηκαν όταν η Πομπηία και το Ερκολάνο θάφτηκαν κάτω από τέφρα και ελαφρόπετρα το 79 μ.Χ.

 

Ειδικοί που μελετούν και συντηρούν αρχαία χειρόγραφα ανακοίνωσαν στις 25 Ιουνίου ότι είχαν αποκρυπτογραφήσει ψηφιακά ένα σωζόμενο τμήμα ενός παπύρου γνωστού ως PHerc. 1667, αποκαλύπτοντας περίπου 1,5 μέτρο αδιάλειπτου αρχαίου ελληνικού κειμένου σε 20 στήλες.

 

Οι ερευνητές διάβασαν επίσης περισσότερες από 70 στήλες κειμένου από έναν δεύτερο πάπυρο, τον PHerc. 172.

 

Ο Μπρεντ Σιλς/ Brent Seales, συνιδρυτής του Διαγωνισμού Βεζούβιου και επιστήμονας υπολογιστών στο Πανεπιστήμιο του Κεντάκι, λέει: «Πολλά από αυτά τα κείμενα διατηρήθηκαν φυσικά αλλά ήταν πνευματικά απρόσιτα για περίπου 2.000 χρόνια».

 

«Σήμερα, μετά από χρόνια διεπιστημονικής εργασίας που συνδυάζει την προηγμένη απεικόνιση, την τεχνητή νοημοσύνη, την ακαδημαϊκή έρευνα και έναν καινοτόμο διαγωνισμό, μπορούμε επιτέλους να τα διαβάσουμε.»

 

Τα τελευταία χρόνια, ο Σιλς και η ομάδα του χρησιμοποιούν ένα σύγχροτρο για να απεικονίσουν ουσιαστικά το εσωτερικό των παπύρων με ακτίνες Χ και να αναγνωρίσουν το μελάνι που χρησιμοποιούσαν οι αρχαίοι Ρωμαίοι για να γράψουν. Στη συνέχεια, τα γράμματα εξετάζονται από ειδικούς που μεταφράζουν το κείμενο.

 

Ένα τμήμα του PHerc. 1667 ανοίχτηκε με φυσικό τρόπο τη δεκαετία του 1980, αλλά τα επικαλυπτόμενα στρώματα είχαν καλύψει σημαντικά τη γραφή, με αποτέλεσμα η βαθμολογία αναγνωσιμότητας του παπύρου να μην είναι η επιθυμητή.

 

Η γραφή και το κείμενο του PHerc. 1667 υποδεικνύουν ότι ο πάπυρος χρονολογείται στον 2ο ή 3ο αιώνα π.Χ., καθιστώντας τον έναν από τους παλαιότερους παπύρους στη συλλογή του Herculaneum.

 

Αυτή η πρώιμη χρονολόγηση σημαίνει ότι ο πάπυρος δεν θα μπορούσε να έχει γραφτεί από τον Φιλόδημο από τα Γάδαρα, τον Επικούρειο φιλόσοφο του 1ου αιώνα π.Χ., του οποίου τα γραπτά κυριάρχησαν στη βιβλιοθήκη του Herculaneum.

 

Οι ειδικοί πιστεύουν ότι το κείμενο μοιάζει περισσότερο με μια στωική πραγματεία για την ηθική και την ανθρώπινη συμπεριφορά· αναφέρει συγκεκριμένα τον Αριστοκρέοντα, ανιψιό και μαθητή του επιδραστικού στωικού φιλοσόφου Χρύσιππου.

 

Δεδομένου ότι πολύ λίγα από τα γραπτά του Χρύσιππου έχουν διασωθεί, εάν επιβεβαιωθεί αυτή η αναφορά, θα αποτελέσει μια σημαντική συμβολή στο ιστορικό αρχείο της πρώιμης στωικής σκέψης.

 

Σε μια ξεχωριστή ανακάλυψη, οι ερευνητές εντόπισαν έναν νέο τίτλο βιβλίου μέσα στον πάπυρο PHerc. 139.

 

Το τέλος του παπύρου αναφέρεται στο όγδοο βιβλίο του Φιλόδημου «Περί Θεών».

 

Ενώ η ύπαρξη αυτής της πραγματείας ήταν προηγουμένως γνωστή, η νέα ανακάλυψη αποκαλύπτει ότι το έργο εκτείνεται σε τουλάχιστον οκτώ τόμους.

 

Οι ειδικοί σχεδιάζουν να επανεξετάσουν άλλα κείμενα στη συλλογή Herculaneum για πρόσθετους τόμους που μπορεί να ανήκουν στην ίδια σειρά.

 

Περισσότεροι από 600 από τους παπύρους του Ερκολάνο παραμένουν κλειστοί. Η βίλα πιστεύεται ότι κάποτε ανήκε στον πεθερό του Ιούλιου Καίσαρα.

 

Live Science

Echedoros.blog

Ἅγιος Παΐσιος: Τὸ ἄγχος εἶναι τοῦ διαβόλου

– Γέροντα, λαϊκοί ποὺ ζοῦν πνευματικά, ὅταν γυρίζουν τὸ βράδυ ἀπὸ τὴν δουλειά κουρασμένοι, δυσκολεύονται νὰ κάνουν τὸ Ἀπόδειπνο καὶ στενοχωροῦνται.

 

– Ὅταν ἐπιστρέφουν ἀργά τὸ βράδυ ἀπὸ τὴν δουλειά καὶ εἶναι κουρασμένοι, ποτέ νὰ μήν στριμώχνουν μὲ ἄγχος τὸν ἑαυτό τους, ἀλλὰ πάντα μὲ φιλότιμο νὰ λένε στὸν ἑαυτό τους: «Ἐὰν δὲν μπορῆς νὰ διαβάσης ὁλόκληρο τὸ Ἀπόδειπνο, διάβασε τὸ μισό ἤ τὸ ἕνα τρίτο» καὶ νὰ προσπαθοῦν ἄλλη φορὰ νὰ μήν κουράζωνται πολύ τὴν ἡμέρα. Νὰ ἀγωνίζωνται, ὅσο μποροῦν, μὲ φιλότιμο καὶ νὰ τὰ ἐμπιστεύωνται ὅλα στὸν Θεό, καὶ ὁ Θεὸς θὰ ἐνεργήση. Ὁ νοῦς πάντα νὰ βρίσκεται κοντά στὸν Θεό. Αὐτή εἶναι ἡ καλύτερη μελέτη.

 

– Μία ὑπέρμετρη ἄσκηση, Γέροντα, πῶς εἶναι μπροστὰ στὰ μάτια τοῦ Θεοῦ;

 

– Ἄν γίνεται ἀπὸ φιλότιμο, χαίρεται καὶ ὁ ἄνθρωπος, χαίρεται καὶ ὁ Θεὸς γιὰ τὸ φιλό­τιμο παιδί Του. Ἄν σφίγγεται ἀπὸ ἀγάπη, στὰζει μέλι στὴν καρδιά του. Ἐνῶ, ἄν σφίγ­γεται ἀπὸ ἐγωισμό, βασανίζεται. Κάποιος ποὺ ἀγωνιζόταν ἐγωιστικά καὶ σφιγγόταν μὲ ἄγχος, εἶπε: «Ὤ Χριστέ μου, πολύ στενή τὴν ἔκανες τὴν πύλη! Δὲν χωράω!». Ἐνῶ, ἄν ἀγωνιζόταν ταπεινά, θὰ χωροῦσε. Ὅσοι ἀγωνίζονται ἐγωιστικά μὲ νηστεῖες, ἀγρυπνίες κ.λπ., ταλαιπωροῦνται χωρίς πνευματική ὠφέλεια, γιατί δέρουν ἀέρα καὶ ὄχι δαίμονες. Ἀντί νὰ διώξουν πειρασμούς, δέχονται περισσότερους, καὶ ἑπόμενο εἶναι νὰ συναντοῦν πολλή δυσκολία στὸν ἀγώνα τους, νὰ νιώθουν πνίξιμο ἀπὸ ἄγχος. Ἐνῶ ἐκεῖνοι ποὺ ἀγωνίζονται πολύ μὲ πολλή ταπείνωση καὶ μὲ πολλή ἐλπίδα στὸν Θεό, ἡ καρδιά τούς χαίρεται καὶ ἡ ψυχή τούς φτερουγίζει.

 

Στὴν πνευματική ζωή θέλει προσοχή. Ὅταν οἱ πνευματικοί ἄνθρωποι κινοῦνται ἀπὸ κενοδοξία, μένουν μὲ ἕνα κενό στὴν ψυχή τους. Δὲν ὑπάρχει τὸ πλήρωμα, τὸ φτερούγισμα τῆς καρδιᾶς καὶ, ὅσο μεγαλώνουν τὴν κενοδοξία τους, μεγαλώνει καὶ τὸ κενό μέσα τους καὶ περισσότερο ὑποφέρουν. Ὅπου ἄγχος καὶ ἀπελπισία, ἐκεῖ ταγκαλί­στικη πνευματική ζωή. Γιὰ τίποτε νὰ μήν ἔχετε ἄγχος. Τὸ ἄγχος εἶναι τοῦ διαβόλου. Ὅταν βλέπετε ἄγχος, νὰ ξέρετε ὅτι ἐκεῖ ἔχει βάλει τὴν οὐρά τοῦ τὸ ταγκα­λάκι. Ὁ διάβολος δὲν πηγαίνει κόντρα. Ἄν ὑπάρχη μία τάση, σπρώχνει καὶ αὐτός, γιὰ νὰ ταλαιπωρήση καὶ νὰ πλανήση τὸν ἄνθρωπο. Τὸν εὐαίσθητο λ.χ. τὸν κάνει ὑπερ­ευ­αίσθητο. Ὅταν ἔχης διάθεση νὰ κάνης μετάνοιες, σπρώχνει καὶ ὁ διάβολος νὰ κάνης περισσότερες ἀπὸ τὴν ἀντοχή σου καὶ, ἄν οἱ δυνάμεις σου εἶναι περιορισμένες, δημιουρ­γεῖται μία νευρικότητα, γιατί δὲν τὰ βγάζεις πέρα, καὶ στὴν συνέχειά σου δημιουργεῖ ἄγχος μὲ ἐλαφρά ἀπελπισία κατ’ ἀρχάς καὶ μετά συνεχίζει... Θυμᾶμαι, ὅταν ἤμουν ἀρ­χάριος μοναχός, ἕνα διάστημα, μόλις ἔπεφτα νὰ κοιμηθῶ, μοῦ ἔλεγε ὁ πειρα­σμός: «Κοι­μᾶσαι; Σήκω! Τόσοι ἄνθρωποι ὑποφέρουν, τόσοι ἔχουν ἀνάγκη...». Σηκωνό­μουν καὶ ἔκανα μετάνοιες, ὅ,τι μποροῦσα. Μόλις ἔπεφτα νὰ κοιμηθῶ, ἄρχιζε ξανά: «Οἱ ἄλλοι ὑποφέρουν κι ἐσύ κοιμᾶσαι; Σήκω!». Σηκωνόμουν πάλι. Μέχρι ποὺ ἔφθασα νὰ πῶ: «Ἄχ, νὰ μοῦ κόβονταν τὰ πόδια, τί καλά! Θὰ ἤμουν τότε δικαιολο­γημένος, ἀφοῦ δὲν θὰ μποροῦσα νὰ κάνω μετανοιες». Μία Μεγάλη Σαρακοστή τὴν ἔβγαλα μὲ τὸ ζόρι, γιατί πήγαινα νὰ στριμώξω τὸν ἑαυτό μου περισσότερο ἀπὸ τὴν ἀντοχή μου.

 

Ὅταν νιώθουμε στὸν ἀγώνα μᾶς ἄγχος, νὰ ξέρουμε ὅτι δὲν κινούμαστε στὸν χῶ­ρο τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεὸς δὲν εἶναι τύραννος νὰ μᾶς πνίγη. Καθένας νὰ ἀγωνίζεται μὲ φιλό­τιμο, ἀνάλογα μὲ τὶς δυνάμεις του, καὶ νὰ καλλιεργῆ τὸ φιλότιμο, γιὰ νὰ ἀναπτυχθῆ ἡ ἀγάπη πρὸς τὸν Θεό. Τότε θὰ πιέζεται ἀπὸ τὸ φιλότιμο, καὶ ὁ ἀγώνας του, δηλαδή οἱ πολλές μετάνοιες, οἱ πολλές νηστεῖες κ.λπ., δὲν θὰ εἶναι τίποτε ἄλλο παρά τὰ ξεσπάσματα τῆς ἀγάπης του, καὶ θὰ προχωρῆ μὲ πνευματική λεβεντιά.

 

Δὲν πρέπει, δηλαδή, νὰ ἀγωνίζεται κανεὶς μὲ ἀρρωστημένη σχολαστικότητα καὶ νὰ πνίγεται μετά ἀπὸ ἄγχος, παλεύοντας μὲ τούς λογισμούς, ἀλλὰ νὰ ἁπλοποιήση τὸν ἀγώνα του καὶ νὰ ἐλπίζη στὸν Χριστό καὶ ὄχι στὸν ἑαυτό του. Ὁ Χριστός ὅλο ἀγάπη, καλωσύνη καὶ παρηγοριά εἶναι καὶ ποτέ δὲν πνίγει, ἀλλὰ ἔχει ἄφθονο πνευματικό ὀξυγόνο, θεία παρηγοριά. Ἄλλο εἶναι ἐργασία πνευματική λεπτή, καὶ ἄλλο εἶναι ἀρρω­στημένη σχολαστικότητα, ἡ ὁποία πνίγει μὲ τὸ ἐσωτερικό ἄγχος, ἀπὸ τὸ ἐξωτερι­κό ἀδιάκριτο ζόρισμα, ποὺ σπάει καὶ τὸ κεφάλι μὲ πονοκέφαλο.

 

– Γέροντα, ἕνας ποὺ ἀπὸ τὴν φύση τοῦ σκέφτεται πολύ καὶ ζορίζεται τὸ κεφάλι του, πῶς πρέπει νὰ ἀντιμετωπίση τὰ πράγματα, γιὰ νὰ μήν κουράζεται;

 

– Ἄν κινῆται κανεὶς ἁπλά, δὲν κουράζεται. Ὅταν ὅμως μπή ἔστω καὶ λίγο ὁ ἐγωισμός, σφίγγεται, γιὰ νὰ μήν κάνη κανένα λάθος, καὶ κουράζεται. Δὲν πειράζει, ἄς κάνη καὶ κανένα λάθος καὶ ἄς τὸν μαλώσουν καὶ λίγο. Αὐτὸ ποὺ λές, μπορεῖ νὰ δικαιολογηθῆ λ.χ. σὲ ἕναν δικαστικό, ποὺ συνέχεια ἔχει νὰ ἀντιμετωπίση δύσκολες ὑποθέσεις καὶ φοβᾶται μήπως κρίνη ἄδικα καὶ γίνη αὐτός αἰτία νὰ τιμωρηθοῦν ἀθῶες ψυχές. Πονο­κέφαλος στὴν πνευματική ζωή παρουσιάζεται, ὅταν κανεὶς φέρνη εὐθύνη καὶ βρίσκε­ται σὲ ἀδιέξοδο, γιατί πρέπει νὰ πάρη μία ἀπόφαση, ἡ ὁποία θὰ εἶναι εἰς βάρος κάποιων καί, ἄν δὲν τὴν πάρη, ἀδικοῦνται ἄλλοι. Ὅταν δηλαδή στριμώχνεται συνέχεια ἡ συνεί­δηση. Ἐσύ, ἀδελφή, νὰ προσέξης νὰ μήν κάνης πνευματική δουλειά μὲ τὸ μυαλό ἀλλὰ μὲ τὴν καρδιά. Καὶ νὰ μήν κάνης καὶ δουλειά, χωρίς νὰ ἐμπιστεύεσαι στὸν θεό ταπεινά, γιατί ἀλλιῶς θὰ ἀγωνιᾶς, θὰ κουράζης καὶ τὸ μυαλό καὶ θὰ νιώθης ἄσχημα ψυχικά. Μέσα στὴν ἀγωνία συνήθως εἶναι κρυμμένη ἡ ἀπιστία. Ἀλλά καὶ ἀπὸ ὑπερηφάνεια μπορεῖ νὰ ἔχη κανεὶς ἀγωνία.

 

ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΣ