ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ ΟΜΙΛΙΕΣ

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ 

 

ΟΜΙΛΙΕΣ

 

Νέα έκδοση για την συμπλήρωση δύο ετών από την εκδημία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

 

Πρόλογος: Χρήστος Λυμπέρης Ναύαρχος ε.α.- Επίτιμος αρχηγός ΓΕΕΘΑ

Εισαγωγή -Έρευνα- επιμέλεια: Θεοφάνης Μαλκίδης 

Ψηφιοποίηση ανέκδοτων ομιλιών: Στέλιος Βικόπουλος, Γιάννης Κουριαννίδης, Μιχάλης Ξανθόπουλος, Γιάννης Φουρνάρος, Θεοφάνης Μαλκίδης

Απομαγνητοφώνηση ανέκδοτων ομιλιών: Γιάννης Χούτας

Πρωτότυπο έργο εσωφύλλου: Μαργαρίτα Ράντεβα

Δημιουργικό και συντονισμός έκδοσης: Χρόνης Αμανατίδης

©Οικογένεια Μιχάλη Χαραλαμπίδη 

 

Αθήνα 2026

 

1. Βίος πολιτικός 

 

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης (Αλεξανδρούπολη 5 Μαρτίου 1951- Αθήνα 27 Μαρτίου 2024) σπούδασε πολιτικές και οικονομικές επιστήμες, ενώ πραγματοποίησε και μεταπτυχιακές σπουδές στην κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης. Διωκόμενος, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, διέφυγε παράνομα στην Ιταλία, όπου ήταν μέλος του Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος ΠΑΚ. Συμμετείχε στην επταμελή ομάδα που συνέγραψε την ιδρυτική διακήρυξη του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος (ΠΑΣΟΚ), ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος από το 1977, ενώ εκλέχθηκε μέλος του εκτελεστικού γραφείου το 1994. Λόγω σοβαρών πολιτικών διαφωνιών αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ το 1999 και αγωνίσθηκε να συγκροτήσει ένα νέο μορφωτικό και πολιτικό κίνημα, ιδρύοντας τη «Δημοκρατική Περιφερειακή Ένωση». Ήταν μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Διεθνούς Ένωσης για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών, διεθνούς μη κυβερνητικής οργάνωσης για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αναγνωρισμένης από τον ΟΗΕ και συμπαραστάθηκε σε πολλούς λαούς στην Αφρική, Νότια Αμερική, Ασία, καθώς και στους Αρμένιους και τους Κούρδους. Το 1986, σε ομιλία του εισήγαγε για πρώτη φορά το Κουρδικό στον ΟΗΕ στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στη Γενεύη, ενώ ως μέλος της ίδιας οργάνωσης εισήγαγε με παρεμβάσεις του το Ποντιακό ζήτημα στον ΟΗΕ. Το 1994, το Ελληνικό Κοινοβούλιο υιοθέτησε την πρότασή του για την αναγνώριση της 19ης Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας. Επεξεργάστηκε και ανέδειξε στα πλαίσια του Ιδρύματος Μεσογειακών Μελετών αλλά και ευρύτερα, πολλά ζητήματα του Ελληνικού, εθνικού, κοινωνικού σχηματισμού και εισήγαγε νέες έννοιες, αναλυτικά σχήματα, νέα ζητήματα, καθώς και λέξεις στην διανοητική και πολιτική μας δημόσια ζωή, πολλά από τα οποία περιλαμβάνονται στα βιβλία του. Προσκλήθηκε για ομιλίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ενώ έγραψε πολλά βιβλία καταθέτοντας την άποψή του γύρω από κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα του Ελληνισμού.

 

2. «Εν αρχή ην ο λόγος» 

 

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης είχε προγραμματίσει την έκδοση των ομιλιών του στις αρχές του 2024, ωστόσο δεν πρόλαβε να πραγματοποιήσει την επιθυμία του. Όπως είχε αναφέρει σε ανάρτησή του στο προσωπικό του ιστολόγιο (Polis-agora.blogspot.com), του οποίου τα κείμενα κυκλοφορούν σε αυτοτελή έκδοση, «ομιλίες» θα είναι ο τίτλος αυτής της έκδοσης που θα περιέχει αυτόν τον πλούσιο μορφωτικά και πολιτικά κύκλο. Από το Περδικάκι της Πίνδου και τις Πρέσπες έως την Μεσσηνία, τους Μεταξάδες, το Σουφλί του Έβρου, την Χίο ,την Κω, την Ελληνική Διασπορά αλλά και σε ευρωπαϊκά πανεπιστημιακά ιδρύματα φιλικά προς τον λόγο. Η ψυχική ανάταση, η άσκηση της ψυχής, ο εξανθρωπισμός των ανθρώπινων σχέσεων, της ανθρώπινης συμβίωσης, γιατί αυτό είναι η πολιτική, συνδέονταν με την ωφελιμότητα της αυθεντικής πολιτικής στην ευημερία των τοπικών κοινωνιών. Διέκρινα πάντοτε την μεγάλη επιθυμία, την ψυχική ανάγκη της συμμετοχής των πολιτών σε αυτές τις στιγμές της Πόλης. Η σχέση πόλης, ανθρώπινης ψυχής, ηθικής και πολιτικής είναι σχέση οντολογική, υπαρξιακή Ιερή, Ουράνια, Θεία. Είναι η υψηλότερη έκφραση της ευγένειας, της ελευθερίας του ανθρώπου. Η εμπειρία του εικοσαετούς κύκλου 2000 έως 2020 επιβεβαίωσε την πεποίθησή μου ότι είναι εύκολο να επιστρέψει η πολιτική στις πατροπαράδοτες μορφές της. Όπως έγινε το 1968 στην Ευρώπη. Θα είναι η επιστροφή του πολιτικού ανθρώπου, της άυλης ανθρώπινης ευημερίας, του άνθρωπος ζώον πολιτικόν του Αριστοτέλους, της Ελληνικής ανθρωπολογίας και εθνολογίας. Ο Έλληνας πολίτης αθλητής και ασκητής της πόλης. Αθλητής όχι μισθωτός. Η χώρα έχει άμεση ανάγκη δημιουργίας μιας νέας πολιτικής παράδοσης. Αυτή ήταν η δική μου προσδοκία και η πολυδιάστατη συμβολή».

 

3. Η σημασία της έκδοσης

 

Το βιβλίο έρχεται να υλοποιήσει την επιθυμία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη να δημοσιευθούν οι ομιλίες του, οι οποίες όπως είναι λογικό, παρουσιάζουν ένα μόνο μέρος του πολυδιάστατου έργου του. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης μιλούσε πάντα χωρίς κείμενο, έχοντας μόνο τις σημειώσεις του, οπότε το σώμα των προφορικών παρεμβάσεων, γινόταν εκ των υστέρων πλήρες κείμενο, για να δημοσιευθεί είτε αυτοτελώς, είτε ως κεφάλαια στα βιβλία του, είτε, όπως συνέβη σε αρκετές περιπτώσεις, να παραμείνουν αδημοσίευτες.

 

Στην έκδοση περιλαμβάνονται με χρονολογική σειρά, ένα μικρό μέρος από τον απίστευτα μεγάλο όγκο των ομιλιών του, τόσο δημοσιευμένες, αλλά και αδημοσίευτες, οι οποίες βρέθηκαν στο προσωπικό του αρχείο. Οι ομιλίες καλύπτουν μικρό μέρος του μεγάλου εύρους και ανάλυσης των θεμάτων με τα οποία ασχολήθηκε ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης: Γενοκτονία, Τουρκικό πρόβλημα, πολιτική, κόμματα, ΠΑΣΟΚ, απελευθέρωση και δικαιώματα των λαών, Κουρδικό ζήτημα, πόλεις, ανάπτυξη, οικονομία, τουρισμός, αγροτοδιατροφικός τομέας, περιφέρεια και Αθήνα, Μακεδονία, Θράκη, Καλαβρία, κ.ά.

 

Οι ομιλίες αποτελούν τεκμήριο της πλούσιας πνευματικής, διανοητικής παραγωγής, μία ανεκτίμητης αξίας παρακαταθήκη ενός πολιτικού που ήταν φιλόσοφος και ενός φιλόσοφου ήταν πολιτικός, για να μιλήσουμε με όρους Πλάτωνα και για τη λύση που πρότεινε για την Πολιτεία. 

 

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης υπήρξε ένας από τους πιο χαρισματικούς, σοβαρούς και συνεπείς διανοούμενους της σύγχρονης Ελλάδας, έχοντας μία δράση που ξεπέρασε τα σύνορα της χώρας, χρησιμοποιώντας τις ιδέες, τις προτάσεις, τον δημόσιο λόγο, την αγορά, την εκκλησία των πιστών και του Δήμου, ως δημιουργικό και παραγωγικό μέσο εθνικής αφύπνισης και κοινωνικής απελευθέρωσης. Με χιλιάδες ομιλίες από τα ακριτικά χωριά της Ελλάδας μέχρι τα πανεπιστήμια του εξωτερικού και τα διεθνή φόρουμ, η συμβολή του αφορά τη συλλογική αυτογνωσία και την μνήμη, την ανάπτυξη, την οικουμενικότητα του Ελληνισμού. 

 

Εισηγήθηκε νέους όρους, δημιουργώντας ένα νέο λεξιλόγιο για την πολιτική και τον Ελληνισμό, προτείνοντας ένα ολοκληρωμένο σχέδιο. Σε ένα πολιτικό σύστημα που κυριαρχείται από το κυνήγι των αξιωμάτων, ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, αποτέλεσε την εξαίρεση. Παρόλο που ήταν ιδρυτικό και κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και θα μπορούσε εύκολα να έχει καταλάβει υπουργικές θέσεις ή βουλευτικά έδρανα, επέλεξε συνειδητά να παραμείνει ένας ενεργός πολίτης που παρεμβαίνει στα κοινά χωρίς να εξαρτάται από τον κρατικό μηχανισμό: «Εκτός από τις κακομορφίες που θα προκαλούσε η μη εφαρμογή του, θεωρούσα ευτελές να συμπληρώνω ένα άλμπουμ φωτογραφιών διαδοχικών υπουργοποιήσεων μου στις επαναλαμβανόμενες κυβερνητικές αναδομήσεις όπως ονομάζονταν. Στα τριάντα μου δεν δέχτηκα να γίνω πρέσβης σε μία περιοχή μεγάλης ιστορικής, πολιτισμικής και πολιτικής σημασίας με την οποία είχα πολλούς δεσμούς. Οι δεσμοί μου όμως με την πατρίδα μου την Ελλάδα και η υπεράσπιση της αξιοπρέπειας της πολιτικής, ήταν ισχυρότερη. Ήθελα να δώσω ένα ατομικό και Δημόσιο παράδειγμα .Γιατί η πολιτική είναι παράδειγμα».

 

Σεβόταν τους ακροατές, μιλούσε πάντα ως ίσος προς ίσον, είτε βρισκόταν στο Περδικάκι Αιτωλοακαρνανίας και στο Τρίγωνο του Έβρου, είτε σε ένα διεθνές συνέδριο στο Βερολίνο, στο Παρίσι, στο Γερεβάν, στη Φιλαδέλφεια. Η ανιδιοτέλειά του προσέδιδε μια σπάνια ηθική νομιμοποίηση, μία πολιτική υπεροχή, μία διανοητική ηγεμονία, επιτρέποντάς του να ασκεί δριμεία κριτική στην εξουσία χωρίς να φοβάται την απώλεια προνομίων: «Το έργο μου δεν είναι προϊόν ενός εκ των υστέρων παρατηρητή, ερευνητή του μεταπολιτευτικού γίγνεσθαι αλλά ενός συμμέτοχου, ενός ενεργού πρωταγωνιστή που η ιστορία τον δικαίωσε».

 

Διέθετε την ικανότητα να «διαβάζει» τις τάσεις του μέλλοντος πολύ πριν αυτές γίνουν ορατές στο ευρύ κοινό και πρόσφερε στον Ελληνισμό αλλά και σε πολλούς άλλους λαούς ένα πρότυπο πνευματικού ανθρώπου που δεν εγκλωβίζεται σε γραφεία, αλλά μιλώντας εκτός και εντός συνόρων, αποδεικνύει, τεκμηριώνει την αλήθεια και οραματίζεται το μέλλον, έχοντας ως σταθερή πυξίδα την ιστορική μνήμη.

 

Οι ομιλίες του δεν ήταν απλές πολιτικές τοποθετήσεις, αλλά μια «πνευματική γεωγραφία» που ένωνε τον παρελθόντα χρόνο με το παρόν και το μέλλον και κατάφερε να δώσει φωνή στους «αφανείς» και να καθορίσει τη σύγχρονη ελληνική πολιτική ζωή, με ιδέες που υπερέβαιναν τα στενά κομματικά όρια, θέτοντας ως επίκεντρο τον άνθρωπο, την υψηλή πολιτική, την πατρίδα.

 

Κλείνοντας, θα πρέπει να σημειωθεί για άλλη μία φορά ότι, κάθε έκδοση των έργων του Μιχάλη Χαραλαμπίδη έχει την έγκριση της οικογένειάς του και δεν προσδοκά σε κανένα οικονομικό όφελος. Επιπλέον, θα πρέπει να αναφερθεί και το εξής: οι σκέψεις του Μιχάλη Χαραλαμπίδη παρότι γράφτηκαν και παρουσιάστηκαν στην Ελλάδα και το εξωτερικό πριν από πολλά χρόνια από τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, είναι συγκλονιστικά επίκαιρες. Τόσο για τη διαπίστωση της ρίζας των προβλημάτων τα οποία αναλύει, όσο και κυρίως με τις προτάσεις και τις ιδέες του που υπερβαίνουν το εφήμερο και αποκαλύπτουν, μέσα στον ακατάλυτο χρόνο, το παντοτινό. Όπως γράφει και ο ίδιος για την επίδραση των χιλιάδων παρεμβάσεων του, με αποκορύφωμα την ομιλία του στο 4ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ το 1996, «η μεγάλη εκδίκηση της αληθινής πολιτικής και της ιστορίας σε αυτό το σύγχρονο υποανάπτυκτο πρότυπο, είναι το κρίσιμο απόσπασμα, «αυτό το δώρο των Μουσών» της ομιλίας μου το 1996 για το πού θα είμαστε το 2010. Συγκέντρωσε την μεγαλύτερη, την μέγιστη ακροαματικότητα στο διαδίκτυο ειδικά στις νέες γενιές. Ήταν πολιτικός λόγος. Στιγμή λόγου όχι στιγμή ενός μουσικού, ενός καλλιτέχνη. Την είδαν εκατομμύρια άνθρωποι. Αυτή με έβγαλε από την εξορία. Διαφορετικά οι νέες γενιές δεν θα ήξεραν ότι υπήρξα. Ήταν μια ιστορική νίκη της πολιτικής, του Λόγου που αποδεικνύει τι μπορούσε να προκύψει από μια αρμονική φυσιολογική όχι άρρωστη σχέση πολιτικής και τεχνολογίας».

Τα τρολ της Ομάδας Αλήθειας κρίνουν ως «αιρετική» ιδέα την αναθεώρηση των Μνημονίων

ΠΕΡΙ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΤΙΝΩΝ ΙΔΕΩΝ (κατά την «κρίση» των «ειδημόνων» της Ομάδας Αλήθειας και των ΤΡΟΛ) 

 

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη  

 

Να δούμε λοιπόν, ποιες είναι αυτές οι «αιρετικές» ιδέες και θέσεις μου, που έβγαλαν από τα ρούχα τους τους προστάτες της ορθότητας, και που επί εβδομάδες απασχολούν, με ομοϊδεάτες τους (βεβαίως-βεβαίως) τα κοινωνικά μέσα, ανήσυχοι για τους σχετικούς κινδύνους….. Να δούμε, λοιπόν! Υποστήριξα, και συνεχίζω φυσικά να υποστηρίζω, από κοινού με τους περισσότερους σοβαρούς οικονομολόγους, Έλληνες και ξένους, ότι οφείλαμε να εξετάσουμε και εναλλακτικές λύσεις, πριν υπογράψουμε (όσοι υπέγραψαν) τα Μνημόνια της καταστροφής. Μερικοί μάλιστα και χωρίς να τα διαβάσουν. Ή μήπως διαφεύγει, στους κυνηγούς «αιρετικών» ιδεών το γεγονός ότι συγκεκριμένα εδάφια των Μνημονίων τελείωσαν την Ελλάδα; 

 

Συνεπώς, ό,τι δεν κάναμε τότε (ως στοιχειωδώς, επιβεβλημένο), δηλαδή την επιμελή αναζήτηση και άλλων δυνατών λύσεων, πριν από την υπογραφή, οφείλουμε να το πράξουμε τώρα, 17 χρόνια μετά τις υπογραφές του ολέθρου. 

 

Αναφέρομαι, φυσικά, στην επιτακτική πια ανάγκη αναθεώρησης του περιεχομένου των φονικών Μνημονίων! Ή μήπως κάποιοι «ειδήμονες περί τα οικονομικά» δεν διάβασαν ή δεν κατανόησαν την έννοια της συνομιλίας Επστάιν-Τσομσκι για: 

 

- Το ότι «ξεπληρώνουμε δάνειο, που δεν είναι δικό μας, για να εξυπηρετηθούν οι γερμανικές και γαλλικές τράπεζες, ενόσω ο λαός μας αιμορραγεί; Και για: 

- Το ότι «θα ήμασταν καλύτερα με τη δραχμή”; 

 

Εκ πρώτης όψης είναι άξιο απορίας το γεγονός, ότι για αυτή την ανατρεπτική ομολογία, που άμεσα αφορά την τύχη της χώρας μας, δεν κουνήθηκε φύλλο! Προφανώς, η σιωπή, για μια τέτοιας καταλυτικής σημασίας παρατήρηση/ομολογία, είναι πιο συντριπτική από τις όποιες σχετικές παρατηρήσεις. Σιωπή τάφου, λοιπόν, για το σημαντικότερο συμβάν της τελευταίας δεκαεπταετίας, που σφράγισε με σκοτάδι την τύχη της Ελλάδας. 

 

Ανάμεσα και σε άλλα θεωρήθηκε «αιρετική ιδέα!!!!» η ευχή μου, «να είχαμε έναν Έλληνα Ερντογάν»! Πόσο στερημένοι βασικής αντίληψης πρέπει να είναι όλοι όσοι αδυνατούν να κατανοήσουν αυτή την ευχή, ζώντας στη σύγχρονη Ελλάδα. Άραγε, τι, ακριβώς, δεν κατανοούν; 

 

Τρίτη «αιρετική ιδέα», είναι (κατά τους «ειδήμονες» πάντοτε, Τρολ και λοιπούς), η άποψή μου ότι η τετραετία για εκλογές είναι αρκετή, όταν οι συνθήκες είναι σχετικά ομαλές. Αλλά, όταν κινδυνεύουμε να εκχωρήσουμε κυριαρχικά μας δικαιώματα (που, σαφέστατα είναι τώρα η περίπτωσή μας) επιβάλλεται να ζητηθεί, εκ νέου, η γνώμη του ελληνικού λαού. Παράδοξο μεν, αληθές δε: Ούτε αυτό δεν ήταν σε θέση να κατανοήσουνε όσοι χαρακτήρισαν «αιρετικές» δικές μου απόψεις.

 

Ακόμη, και από όσο βέβαια θυμάμαι, «αιρετική» έκριναν οι «ειδήμονες» πάντοτε, μία δική μου φράση περί «αιματηρής επανάστασης», που δυστυχώς δεν κατόρθωσα να βρω πότε και κυρίως που και πως την ανέφερα ή την έγραψα. Οπωσδήποτε, και επειδή δεν βλέπω κάτω από ποιες συνθήκες αναφέρθηκε, αρκούμαι να πω, αναγκαστικά γενικά και αφηρημένα, ότι σε χώρα, όπως η Ελλάδα, που επί 17 χρόνια καρκινοβατεί γύρω από συνθήκες που παραμένουν χειρότερες από τις αντίστοιχες του 2009, «δεν μπορεί να αποκλειστεί μια επανάσταση, που κινδυνεύει επιπλέον να είναι και αιματηρή». Πού, ακριβώς, βρίσκεται το…. «αιρετικό», στοιχείο; Σε ταραγμένους εγκέφαλους; 

 

Τέλος, κάποια φυλλάδα με κατηγορεί ότι, άκουσον-άκουσον, υποστηρίζω να «πετάξουμε με τις κλωτσιές τους πρόσφυγες». Που, φυσικά, βρίσκεται στο ταραγμένο κρανίο του γράφοντος, το σχετικό αυτό όνειδος, και όχι σε δικά μου γραπτά. Αλλά, επειδή πρόκειται περί πολύ σημαντικού θέματος, και επειδή ο περί ου είναι παντελώς ανίδεος, καλόν θα ήταν να διάβαζε τη θεωρία του Καλλέργη, περί της «ενωμένης Ευρώπης». Έχω και άρθρα και ομιλίες πάνω στη θεωρία του, που υλοποιείται τώρα στην Ευρώπη. Μέχρι ορισμένου σημείου η άγνοια. 

 

Αυτά τα ολίγα με το αναπόφευκτο συμπέρασμα: 

 

ΑΛΟΙΜΟΝΟ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΚΡΙΝΕΙ «ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ» ΤΙΣ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΘΕΣΕΙΣ. 

 

Αποτελεί την ερμηνεία τού γιατί η Ελλάδα είναι στην κατάσταση που έχει περιέλθει.

Είμαστε, δυστυχώς, σε αυτή την κατάσταση επειδή, ανάμεσα και σε πολλά άλλα: 

 

*Ενθαρρύνονται υπογραφές των αρμοδίων, για θέματα ζωής και θανάτου, για το μέλλον του λαού, που τίθενται επιπολαίως, και χωρίς να εξεταστούν ενδελεχώς, όλες οι εκάστοτε διαθέσιμες λύσεις. 

*Επικρατούν απόψεις αυταρχικές, που αρνούνται στο λαό το αναφαίρετο δικαίωμα να εκφράσει την άποψή του, ακόμη και όταν κινδυνεύει αυτή η ίδια η επιβίωση του Έθνους. 

*Καλλιεργείται μια γενικευμένη φοβία έκφρασης γνώμης, αν αυτή διαφέρει από την εκάστοτε κυβερνητική. 

*Ενθαρρύνονται ομάδες και άτομα, παντελώς ανίδεα, να κρίνουν και να κατακρίνουν θέσεις, οι οποίες θα μπορούσαν να συμβάλλουν στην αποφυγή σωρευτικών καταστροφών. 

 

Για όλους αυτούς τους λόγους, και για πλήθος άλλων, είμαστε, δυστυχώς, για τέταρτη συνεχή χρονιά τελευταίοι μεταξύ των χωρών της ΕΕ, αναφορικά με την ελευθερία του λόγου.

 

πηγή 

Ψυχ-οχλο-λογία vs Τυραννο-παθολογία

Επιμελείται και σχολιάζει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

 

ΠΩΣ ΝΑ ΦΕΡΘΕΙ

 

H τυραννία

έχει αριστεύσει

στο μάθημα

της ψυχολογίας.

 

Ξέρει επομένως τι έχει

να κάνει

για να αντιμετωπίσει

κάθε κατηγορία πολιτών.

 

Άλλοι τρομοκρατούνται

άλλοι αγοράζονται

άλλοι αφήνονται να πεισθούν.

 

Υπάλληλοι

Έμποροι

Τεχνοκράτες

 

Μόνο οι ποιητές

παρουσιάζουν

αυξημένη τάση

απροσδόκητων αντιδράσεων

και η ψυχολογία τούς χαρακτηρίζει

ασταθή στοιχεία.

 

Το παραπάνω έξοχο ποίημα ανήκει στην συλλογή «Τα ποιήματα της σκλαβιάς» και είναι ειλημμένο από το βιβλίο του Θεόφιλου Δ. Φραγκόπουλου, Τα ποιήματα, Τόμος Δεύτερος 1957-1973, σελ. 237.

 

Με αφορμή το ποίημα αυτό, μπορεί κανείς να κάνει τις εξής συμπληρωματικές-ερμηνευτικές σκέψεις:

 

Οι τύραννοι που μας κυβερνούν, ανεξαρτήτως χρωμάτων και ονομάτων, μας μελετούν (για να μας χειραγωγούν) νυχθημερόν.

 

Γνωρίζουν τις συνήθειες και τις προτιμήσεις μας, με μια λέξη: τα μοτίβα μας.

 

Η τριμερής κατηγοριοποίηση του Φραγκόπουλου είναι αλάνθαστη:

 

Υπάρχουν εκείνοι που τα κάνουν πάνω τους, υπάρχουν εκείνοι που τα παίρνουν, υπάρχουν κι εκείνοι που πέφτουν θύματα εξαπάτησης.

 

Αν θέλαμε να φτιάξουμε έναν μνημονικό κανόνα για να μην ξεχνάμε ποτέ τα τρία αυτά είδη ανθρώπων, μπορούμε να αραδιάσουμε τρεις μετοχές που ξεκινούν από το γράμμα πι:

 

Πανικοβλημένοι – Πουλημένοι – Πλανεμένοι.

 

Η τυραννία μπορεί να ηττηθεί μόνο αν δεν καταφέρει να ελέγξει τον αστάθμητο παράγοντα.

 

Προς τα τέλη του 20ού αιώνα, η κατηγορία των πολιτών που, κατά τον Φραγκόπουλο, συμπεριφέρονταν απρόβλεπτα ήταν οι ποιητές.

 

Στην εποχή του 21ου (απατ)αιώνα έχουν σιωπήσει και οι ποιητές, όπως θα έλεγε κι ο Μπρεχτ.

 

Η τυραννία, όμως, μπορεί να ηττηθεί και σε μία ακόμη περίπτωση: Αν ο λαός αντιγράψει την μεθοδολογία και την μεθοδικότητα της τυραννίας στην καταγραφή των ανθρώπινων μοτίβων.

 

Να μελετάμε, λοιπόν, κι εμείς νυχθημερόν τους τυράννους μας!

 

Δύο παραδείγματα: Πρώτον, τον μπαμπούλα της πολεμικής ακρίβειας γνωρίζουμε πλέον άριστα ότι τον ψευτο-πολεμάνε με fuel pass, αντιγράφοντας τον Στάλιν που τάιζε ψίχουλα τις ξεπουπουλιασμένες κότες κι αυτές τρέχανε ξοπίσω του.

 

Και πάλι σαν τον Στάλιν: Όταν οι πολιτικοί θεωρούν ότι ο λαός αποτελείται από ξεπουπουλιασμένες κότες.

 

Δεύτερον, τα εκδοτικά φερέφωνα της ελληνικής και της παγκόσμιας δικτατορίας συνεχίζουν καθημερινά να τρομοκρατούν τον κοσμάκη, ψαρεύοντας με τα πρωτοσέλιδά τους στην όχθη της πρώτης κατηγορίας του Φραγκόπουλου, δηλ. στους μαζανθρώπους που λερώνουν πανεύκολα τα pampers τους.

 

Η τρομολαγνεία κάνει πάρτι στα πρωτοσέλιδα!

 

Τα εκδοτικά φερέφωνα της Νέας Τάξης Πραγμάτων μας θέλουν τρομοκρατημένα βρέφη που τα κάνουν συνεχώς πάνω τους. Έτσι, δεν έχουν καμία διάθεση και δύναμη να ελέγξουν την εξουσία!

 

Προβλέψιμοι τύραννοι μέχρι θανάτου!

 

Βδελύγματα εχιδνών που επιτρέπουμε να μας εξαπατούν και να μας φοβερίζουν!

 

Δεν γράφει τυχαία ο Φραγκόπουλος για την τρίτη κατηγορία των μαζανθρώπων ότι «αφήνονται να πεισθούν». Με αυτόν τον στίχο αναγνωρίζει την ατομική ευθύνη των θυμάτων της εξαπάτησης, η οποία υπό μίαν έννοια είναι πάντοτε αυτο-εξαπάτηση, αφού οι επαγρυπνούντες δεν γελιούνται!

 

Είμαστε σταθερά τα κακοποιημένα βρέφη των σαδιστών κυβερνομπαμπάδων μας.

 

Ας στρέψουμε καταπάνω τους τα δικά τους όπλα, δηλαδή τα πορίσματα της Ψυχολογίας, που γι’ αυτούς είναι Ψυχ-οχλο-λογία!

 

Για μας τα αντίστοιχα ωφέλιμα πορίσματα της Ψυχολογίας αφορούν τους ψυχοπαθείς της εξουσίας.

 

Αναζητούνται τα κατά τον ποιητή «ασταθή στοιχεία», που είναι εξπέρ στην Τυραννο-παθολογία…

 

Ο Θεόφιλος Φραγκόπουλος (1923-1998) γεννήθηκε στην Αθήνα με καταγωγή από τη Ζάκυνθο. Ο πατέρας του ήταν ανώτερος στρατιωτικός και η μητέρα του καταγόταν από τις οικογένειες Θεοτόκη και Πολυλά. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και τουριστικές και οικονομικές επιστήμες στο Surrey University της Αγγλίας. Γνώστης πολλών ξένων γλωσσών ταξίδεψε σε πολλές χώρες του εξωτερικού, όπως στο Λίβανο, το Πακιστάν και την Τυνησία, όπου εργάστηκε ως τραπεζιτικός υπάλληλος και ως διευθυντής ναυτιλιακής εταιρείας. 

 

Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής και του εμφυλίου στρατεύτηκε στην Εθνική Αντίσταση, αρχικά ως μέλος της Ενωτικής Νεολαίας Ιερής Ταξιαρχίας και στη συνέχεια των οργανώσεων Ε.Σ.Α.Σ., Ρ.Α.Ν. και ΕΔΕΣ. Από το 1948 ώς το 1950 υπηρέτησε ως έφεδρος αξιωματικός στα Τεθωρακισμένα, ενώ αγωνίστηκε και εναντίον της απριλιανής χούντας του 1967. 

 

Το 1950 διορίστηκε υπεύθυνος του τμήματος ξένης διαφήμισης στο ελληνικό Κέντρο Τουριστικών Μελετών. Διετέλεσε επίσης διευθυντής του ΕΟΤ (1959-1964) και πραγματοποίησε διαλέξεις για τη νεοελληνική λογοτεχνία ως επισκέπτης καθηγητής στα πανεπιστήμια Bochum της Δυτικής Γερμανίας και Boston των Ηνωμένων Πολιτειών. 

 

Στο χώρο της λογοτεχνίας ασχολήθηκε με το μυθιστόρημα, την ποίηση και το θέατρο, ενώ έγραψε και δοκίμια. Πρωτοεμφανίστηκε το 1943 με τη δημοσίευση του ποιήματος Mantua στο περιοδικό Παλμός και το 1953 κυκλοφόρησε την ποιητική συλλογή Ποιήματα. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά Φιλολογικά Χρονικά, Τα Νέα Ελληνικά, Σημερινά Γράμματα, Εποχές, Η Συνέχεια, Τομές, Σταθμοί, την εφημερίδα Καθημερινή κ.α. Μέλος της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, τιμήθηκε με το Α΄ Κρατικό Βραβείο Θεάτρου για το έργο του Καρτερία, το βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών για τη συλλογή δοκιμίων Tagliche Ernte και το λογοτεχνικό βραβείο Φρειδερίκου Μάθιους (1995). Κείμενά του μεταφράστηκαν στα γαλλικά, τα αγγλικά και τα ιταλικά, ενώ ποιήματά του περιλήφθηκαν σε ξένες ανθολογίες. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Θεόφιλου Φραγκόπουλου βλ. Αργυρίου Αλεξ., «Θεόφιλος Φραγκόπουλος», Η ελληνική ποίηση· Η πρώτη μεταπολεμική γενιά, σ.260-261. Αθήνα, Σοκόλης, 1982. 

 

Πηγή: Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών, Ε.ΚΕ.ΒΙ.

 

πηγή 

O άνθρωπος των Μυστικών Υπηρεσιών Uri Halperin αποκαλύπτει τα 5 στρατηγικά λάθη ΗΠΑ και Ισραήλ στον Πόλεμο με το Ιράν

Τι υποστηρίζει ο πρώην σημαντικότερος αξιωματούχος των μυστικών υπηρεσιών του Netanyahu για τον πόλεμο;

 

Ο Uri Halperin, είναι ο πρώην βοηθός των μυστικών υπηρεσιών του πρωθυπουργού του Ισραήλ Netanyahu, μια θέση που πρακτικά μπορεί να θεωρηθεί το υψηλότερο επίπεδο πληροφοριών στο Ισραήλ (ακόμα και πέρα από τους επικεφαλής των Mossad, Aman and Shin Bet) επειδή αυτοί οι άνθρωποι εργάζονται υπό την επίβλεψή του και τελικά υπό την επίβλεψη του Πρωθυπουργού.

 

Η σύνοψή του για τη συμπεριφορά των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ στον πόλεμο με το Ιράν έχει ως εξής:

 

1) Έλλειψη στρατηγικού σχεδιασμού: είσοδος στον πόλεμο χωρίς σαφές επιχειρησιακό σχέδιο για την επίτευξη των στόχων.

 

2) Λάθος υπολογισμός στην αξιολόγηση του Ιράν: Υποτίμηση των πυραυλικών δυνατοτήτων, της ανθεκτικότητας και των μεθόδων λειτουργίας του Ιράν.

 

3) Αδυναμία συγκράτησης της στρατιωτικής υποδομής: Γεωγραφική διασπορά του πυραυλικού οπλοστασίου που δεν μπορεί να καταστραφεί από περιορισμένες επιθέσεις.

 

4) Αδυναμία στην αμυντική ετοιμότητα: Έλλειψη αποθεμάτων πυραύλων αναχαίτισης και έλλειψη επαρκούς προπολεμικής προετοιμασίας.

 

5) Κυριαρχία της πολιτικής φαντασίας: Φαντασία αλλαγής καθεστώτος στο Ιράν και κυριαρχία στο Στενό του Hormuz και στην παγκόσμια ενέργεια χωρίς κατανόηση της πραγματικότητας επί τόπου.

 

H πραγματικότητα είναι ότι οι ΗΠΑ και το Ισραήλ χτύπησαν πάνω από 9.000 στόχους στο Ιράν αλλά η βασική πολεμική μηχανή του Ιράν και του IRGC των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης έμεινε άθικτη.

 

Το Ιράν υποτιμήθηκε και απέδειξε ότι το πολεμικό του δόγμα που στηρίζεται σε πυραύλους και drones ήταν άκρως αποτελεσματικό, κατέστρεψαν σχεδόν όλες τις αμερικανικές βάσεις, χτύπησαν το Ισραήλ σε σοκαριστικό βαθμό, διέλυσαν συστήματα αεράμυνας όπως τα THAAD και Iron Dome, εκδίωξαν τα αμερικανικά αεροπλανοφόρα και με την στήριξη κυρίως της Ρωσίας… χτυπήθηκαν οι πιο νευραλγικοί στόχοι Αμερικανών και Ισραηλινών στην Μέση Ανατολή…

 

Πρώτη φορά μια χώρα κατώτερη στρατιωτικά από ΗΠΑ και Ισραήλ καταφέρνει να επιφέρει τέτοια συντριπτικά πλήγματα… καταρρίπτοντας ακόμη και F-35… 

 

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το Ιράν κέρδισε ουσία και εντυπώσεις σε αυτόν τον πόλεμο που προκάλεσαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ… 

 

Το Ιράν είναι το θύμα και αμύνθηκε σκληρά, ΗΠΑ και Ισραήλ επιχείρησαν ανατροπές και απέτυχαν και τώρα ζητούν εκεχειρία… 

 

πηγή: bankingnews.gr

Ο Τραμπ κινδυνεύει να πέσει στον λάκκο που έσκαψε για το Ιράν

Γράφει ο ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ  

 

Προ τεσσάρων εβδομάδων ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ επιλέγει να προβεί στην προσβολή του Ιράν, αναμένοντας προφανώς με τις θεαματικές αεροπορικές επιδρομές και τα πυραυλικά πλήγματα, μία ταχύτατη και καθαρή νίκη. Όμως καταλήγει να εμπλακεί με ένα καθεστώς που εμφανίζεται κατά πολύ περισσότερο ικανό να αντέχει και να αντεπιτίθεται μάλλον αποτελεσματικότερα από το αναμενόμενο. 

 

Ήδη υπάρχουν αρκετοί νεκροί, κατά κύριο λόγο άμαχοι, σε πείσμα των χειρουργικών πληγμάτων ακριβείας και τα Στενά το Ορμούζ καταλήγουν να αποκλεισθούν, προκαλώντας το μεγαλύτερο τραύμα στην ομαλή ροή των εξαγωγών ενέργειας από τον Περσικό Κόλπο, όταν ινδικά και κινεζικά έμφορτα δεξαμενόπλοια συνεχίζουν να πλέουν ανενόχλητα.

 

Από την άλλη πλευρά ιρανικοί πύραυλοι και μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) πλήττουν στόχους στην περιοχή του Κόλπου προκαλώντας σημαντικές ζημίες στις ενεργειακές υποδομές και σε κτίρια με Αμερικανούς ενοίκους, ενώ και στο Ισραήλ υπάρχουν επιπτώσεις από τους ιρανικούς βομβαρδισμούς. Κατά τους Αμερικανούς οι καταστροφές στο Ιράν υπερβαίνουν κάθε φαντασία, με συνέπεια πολύ σύντομα θα εξαντληθούν όλοι οι επιλεγμένοι στόχοι, οπότε η ιρανική ηγεσία δεν θα διαθέτει τα μέσα για να αντισταθεί και να επιβιώσει. 

 

Παρά ταύτα η συμπεριφορά του Αμερικανού προέδρου προδίδει πως αναζητά κάποια διέξοδο, αλλά παρότι ισχυρίζεται πως έχει την δυνατότητα να τερματίσει τον πόλεμο όποτε το επιθυμεί, στην πραγματικότητα οι εναλλακτικές του επιλογές σταδιακά μηδενίζονται. Οι εξελίξεις στοιχειοθετούν ότι πρόκειται για το μεγαλύτερο σφάλμα της εξωτερικής πολιτικής του Τραμπ και σε σύγκριση με την Βενεζουέλα, όπου τα πάντα εξελίσσονται σύμφωνα με τον σχεδιασμό σε στρατιωτικό, διπλωματικό, οικονομικό και στρατηγικό επίπεδο, το Ιράν εξελίσσεται ακριβώς αντίθετα σε κάθε επίπεδο.

 

Εξελίξεις χωρίς διεξόδους 

 

Κάποια ένδειξη παρέχει η αποκαλούμενη σπείρα Tolkien, των τεχνοκρατών χρηματοδοτών του Τραμπ, με τον αντιπρόεδρο J. D. Vance της NARYA CAPITAL, τους Peter Thiel και Alex Karp της Palantir και του Palmer Luckey της Anduril. Η ομάδα ακολουθείται από τους Marc Andreessen (επιχειρηματίας, θεσμικός επενδυτής, μηχανικός λογισμικού και από το 2024 σύμβουλος του Τραμπ) και τον επιχειρηματία στην καινοτόμο τεχνολογία Curtis Yarvin, που όλοι αποστασιοποιούνται από την υπόθεση του Ιράν. Τον Ιανουάριο του 2024, η Palantir με ένα παχυλό συμβόλαιο, εγκαθιστά στο ισραηλινό υπουργείο Άμυνας το λογισμικό Τεχνητής Νοημοσύνης (ΑΙ) AIP για την λήψη αποφάσεων, με επιβλέποντα μηχανικό πεδίου της στο υπουργείο, που παρακολουθεί συνεχώς την λειτουργία του. 

 

Αναμφίβολα το στέλεχος της Palantir ενημερώνει ενδελεχώς την εταιρεία του και τον Λευκό Οίκο και προφανώς το λογισμικό δεν κρίνει πως το Ιράν αποτελεί απειλή, οπότε και η ομάδα των τεχνοκρατών γνωρίζει πως ο Αμερικανός πρόεδρος παρασύρεται σε μία εναλλακτική επικίνδυνη επιλογή και αποστασιοποιείται. Μάλιστα την ίδια στάση εμφανίζεται να υιοθετεί και ο αρχηγός των αμερικανικών αντιτρομοκρατικών υπηρεσιών Joe Kent που παραιτείται, δηλώνοντας μεταξύ άλλων στο έγγραφό του προς τον Λευκό Οίκο, ότι δεν κρίνει πως το Ιράν αποτελεί άμεση απειλή για τις ΗΠΑ. 

 

FAFO – TACO! 

 

Οι εξελίξεις οδηγούν αναπόφευκτα στο ερώτημα εάν το Ιράν αποτελεί μία θεμελιώδη παρεξήγηση του σε ποιο σημείο του φάσματος FAFO (Fuck Around and Find Out – Η Περιπλάνηση Καταλήγει σε Εύρημα) και TACO (Trump Always Chickens Out – Ο Trump πάντα Υπαναχωρεί) στέκεται! 

 

Προφανώς ο Τραμπ πείθεται πως το Ιράν αποτελεί περίπτωση FAFO και όπως η Βενεζουέλα του Nicolas Maduro, δεν έχει την δυνατότητα να αντισταθεί στην τρομακτική ισχύ των ΗΠΑ. Τις τελευταίες φορές που δέχτηκε πλήγματα, όπως στην περίπτωση της δολοφονίας του Qasem Soleimani, ή του πολέμου των 12 ημερών με το Ισραήλ, η Τεχεράνη μόλις αντιδρά, επιδεικνύοντας φαινομενικά αδυναμία. 

 

Κατόπιν έρχεται η θεαματική επιτυχία στην Βενεζουέλα, ταχύτατη, χειρουργική και χωρίς ουσιαστική αντίσταση, με το Ιράν μάλιστα να συνιστά έναν αντίπαλο οικονομικά ανίσχυρο, με τους εκπροσώπους του στην Μέση Ανατολή αποδεκατισμένους και με μεγάλες αναταραχές στο εσωτερικό του λόγω των ογκωδών διαδηλώσεων, οπότε ο Αμερικανός πρόεδρος υποθέτει πως παρουσιάζεται μία ιστορική ευκαιρία, χωρίς να εγκυμονούνται πραγματικοί κίνδυνοι. 

 

Όμως το Ιράν δεν συνιστά περίπτωση τύπου Βενεζουέλας και τα προηγούμενα πλήγματα των ΗΠΑ δεν αποτελούν υπαρξιακές απειλές για την Τεχεράνη, οπότε τα αντίμετρά της αποδεικνύονται εξαιρετικά περιορισμένα. Η τρέχουσα πάντως σύγκρουση με αφετηρία τα αρχικά πλήγματα του Ισραήλ, που ακολουθούνται από ανάλογα των ΗΠΑ, ορίζει τα πλαίσια μίας μαξιμαλιστικής εκστρατείας καθεστωτικής αλλαγής, με το σύνθημα “Θα διασώσω τον ιρανικό λαό, για να αναλάβει την διακυβέρνησή του”. 

 

Η πρώτη ενέργεια εκδηλώνεται με την δολοφονία του ανώτατου ηγέτη Ayatollah Ali Khamenei και επίσης 48 ανώτατων αξιωματούχων της χώρας, με την προσδοκία ότι οι υπόλοιποι δεν έχουν άλλη επιλογή, παρά να υπαναχωρήσουν. Όμως μετά από τρείς εβδομάδες βομβαρδισμών, πληγμάτων και αποκλεισμό των Στενών του Ορμούζ, αντιλαμβάνονται πως η Τεχεράνη αντιμετωπίζει την κατάσταση με την μορφή μίας υπαρξιακής απειλής. Ακολουθεί η δολοφονία του Ali Larijani, ανώτατου διοικητή του συμβουλίου ασφαλείας και ουσιαστικά νέου έστω και άτυπου ηγέτη, ενός ανθρώπου με εικοσαετή και πλέον εμπειρία στις διαπραγματεύσεις του Ιράν με την Δύση. 

 

Η έναρξη του πολέμου 

 

Η νέα δολοφονία έχει διπλό στόχο, από την στιγμή που αφαιρεί από τον Ιράν μία σημαντική και ίσως αναντικατάστατη ηγετική φυσιογνωμία, αλλά και τον άνθρωπο με τον οποίο Τραμπ ελπίζει πως θα διαπραγματευθεί, οπότε αποκλείεται προς το παρόν κάποια υπαναχώρηση του Αμερικανού προέδρου και αποχώρηση των Αμερικανών από τις επιχειρήσεις, με διακήρυξη νίκης, όπως συνιστά ο πρώην σύμβουλος επί αμυντικών θεμάτων του Τραμπ, συνταγματάρχης Douglas Abbott Macgregor. 

 

Σταδιακά όμως και μετά από τρείς εβδομάδες, το Ιράν αποδεικνύεται περισσότερο TACO και όχι FAFO, όπως θεωρεί ο Αμερικανός πρόεδρος και κάποιοι μάλλον λιγοστοί από τον κύκλο του. Οπωσδήποτε η συγκεκριμένη εξέλιξη δεν περιορίζει τις τρομακτικές ζημίες που υφίσταται η Τεχεράνη, με καταστροφή των μεγάλων τμημάτων του αμυντικού της μηχανισμού. Το ναυτικό της διαλύεται, οι εγκαταστάσεις εκτόξευσης πυραύλων πλήττονται η μία κατόπιν της άλλης, ο Άξονας της Αντίστασης σχεδόν εκμηδενίζεται και με συμβατικά στρατιωτικά κριτήρια οι ΗΠΑ επιτυγχάνουν μία σημαντική νίκη. 

 

Όμως οι συνθήκες δεν πληρούν τα αρχικά κριτήρια και τα πλαίσια των στόχων του Λευκού Οίκου και οπωσδήποτε το Ιράν δεν υιοθετεί τον ίδιο τρόπο για να αποδεχθεί μία ήττα. Η ηγεσία του γνωρίζει από την αρχική φάση πως δεν έχει την δυνατότητα να αντιπαραβληθεί στον συνδυασμό των δυνάμεων του ΗΠΑ και του Ισραήλ, με συνέπεια ο πήχης των προσδοκιών του να τοποθετείται χαμηλότερα, με στόχο την επιβίωση και σκοπό το πλήγμα του να αποδειχθεί χειρότερο από όσον πρόκειται να αποδεχθεί και να ανεχθεί ο Τραμπ, οπότε μέχρι τούδε η αποστολή του κρίνεται απόλυτα επιτυχής. 

 

Όπως στα τέλη του περασμένου Οκτωβρίου η Κίνα αξιοποιεί χωρίς τυμπανοκρουσίες την στρατηγική της μόχλευση στα ζωτικά ορυκτά και στα μέταλλα των σπανίων γαιών για να αντιμετωπίσει τις απειλές των δασμών της τάξης του 100% του Αμερικανού προέδρου, εξαναγκάζοντας την σιωπηρή του υποχώρηση, κατά τρόπο ανάλογο λειτουργεί και η Τεχεράνη. Εκμεταλλεύεται την στρατηγική μόχλευση των Στενών του Ορμούζ, ώστε να προκαλέσει ασφυξία στις ενεργειακές ροές και να εξαναγκάσει σε πρώτη φάση τους συμμάχους των ΗΠΑ να αποστασιοποιηθούν από την έκρυθμη κατάσταση. 

 

Τα όπλα του Ιράν 

 

Το Ιράν διαθέτει χιλιάδες μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) και διαθέτει την δυνατότητα να κατασκευάζει ταχύτατα εκατοντάδες, με τα περισσότερα πάντως που εκτοξεύει να αναχαιτίζονται και να καταστρέφονται. Όμως αρκεί ένα σχεδόν τυχαίο πλήγμα σε δεξαμενόπλοιο, σε αγωγό σε εγκαταστάσεις διύλισης ή έστω ακόμα και η απειλή, να διατηρεί κλειστά τα Στενά του Ορμούζ και τις τιμές του αργού πετρελαίου και του φυσικού αερίου σε δυσθεώρητα επίπεδα. Παράλληλα διαθέτει εξελιγμένες κινεζικές νάρκες για να ναρκοθετεί τα Στενά και παρά το γεγονός ότι οι Αμερικανοί ανακοινώνουν ότι καταστρέφουν 16 ναρκοθέτιδες, υπάρχουν ακόμα δεκάδες με την μορφή μικρών ταχυπλόων, με δυνατότητα μεταφοράς τεσσάρων ναρκών και διμελούς πληρώματος. 

 

Έστω και με ναυτική συνοδεία και με αμερικανικές εγγυήσεις ασφαλείας, δεν υπάρχει πλοιοκτήτης διατεθειμένος να στείλει τα πλοία του στα Στενά έως ότου εξαλειφθεί η απειλή και παρά το γεγονός ότι τα περισσότερα σκάφη πρόκειται να διέλθουν αλώβητα, μερικά θα πληγούν. Οι εφοπλιστές ασφαλίζουν πλοία και φορτία με αυξημένο όμως πλέον κόστος, αλλά κανείς δεν προτίθεται να διακινδυνεύσει ανθρώπινες ζωές, οπότε τα Στενά θα παραμείνουν κλειστά, έως ότου το Ιράν να αποφασίσει να άρει τον αποκλεισμό τους.

 

πηγή 

Δηλώσεις του Δημήτρη Νατσιού για το σκάνδαλο των υποκλοπών και για τον νέο κατώτατο μισθό.

Αθήνα, 26/03/2026  

 

Δήλωση Δημητρίου Νατσιού για το σκάνδαλο των υποκλοπών 

 

Οι καταγγελίες που έρχονται στο φως για το μέγα σκάνδαλο των υποκλοπών είναι άνευ προηγουμένου.

 

Ο ελέφαντας στο δωμάτιο που λέγεται «κυβερνητικές ευθύνες» κουνάει πλέον και την προβοσκίδα του, αλλά Κυβέρνηση και Δικαιοσύνη απλά... προσπαθούν να τον κρύψουν κάτω από το χαλί.

 

Με νεότερη δήλωσή του, ο Ισραηλινός ιδιοκτήτης της Intellexa, Τ. Ντίλιαν, απειλεί το Μαξίμου ότι δεν πρόκειται να παραμείνει σιωπηλός.

 

Καταγγέλλει υπουργικές και πρωθυπουργικές ευθύνες. «Δεν θα γίνω εξιλαστήριο θύμα. Δεν θα πέσω μόνος μου», δηλώνει ευθέως.

 

Η ΝΙΚΗ

-Θέτει τα σχετικά ερωτήματα στη Βουλή.

-Καλεί την Δικαιοσύνη να πράξει τα δέοντα.

-Ζητά από την Κυβέρνηση ακριβή στοιχεία για την έκταση του σκανδάλου.

 

Κυρίως όμως αγωνίζεται για την πλήρη αποκάλυψη της αλήθειας και την τιμωρία των πραγματικών υπευθύνων!

 

Δήλωση Δημητρίου Νατσιού για την αύξηση του κατώτατου μισθού

 

Η αύξηση του κατώτατου μισθού που προωθεί η Κυβέρνηση διά στόματος Πρωθυπουργού είναι αύξηση «κοροϊδία»!

 

Συνιστά εμπαιγμό των πολιτών που νιώθουν καθημερινά «στο πετσί τους» την ακρίβεια.

Το ποσό που ανακοινώθηκε έχει εξανεμιστεί, πριν καν ανακοινωθεί.

Οι Έλληνες δουλεύουν περισσότερο, αλλά πληρώνονται λιγότερο από όλους τους Ευρωπαίους.

Και η Ελλάδα προβάλλει τελευταία στην λίστα αγοραστικής δύναμης των Ευρωπαίων.

 

Τα στοιχεία της EUROSTAT μιλούν από μόνα τους. Η Ελλάδα είναι η χώρα με το μεγαλύτερο ποσοστό «υποκειμενικής φτώχειας», με τα δύο τρίτα (2/3) των Ελλήνων να θεωρούν τον εαυτό τους «φτωχό».

 

Η πενιχρή αύξηση δεν προσφέρει απολύτως τίποτα, με την ακρίβεια να καλπάζει, για την οποία η Κυβέρνηση δεν κάνει απολύτως τίποτα.

 

Γραφείο Τύπου της ΝΙΚΗΣ

press@nikh.gr

Στο «φως» αποχαρακτηρισμένα έγγραφα της CIA που αποδεικνύουν προσπάθειες «ελέγχου του καιρού»

Αποχαρακτηρισμένα έγγραφα της CIA, που ήρθαν ξανά στο προσκήνιο, αποδεικνύουν τις προσπάθειες των Ηνωμένων Πολιτειών να ελέγξουν τον καιρό.

 

Πρόκειται για έκθεση 18 σελίδων από το 1965, η οποία αποδεσμεύτηκε το 2003 και εξετάζει τις δυνατότητες «τροποποίησης καιρού» — μια πρακτική που περιλαμβάνει τη χρήση αεροσκαφών ή πυραύλων για τη διάχυση χημικών στην ατμόσφαιρα, με στόχο την αλλαγή των καιρικών συνθηκών.  

 

Παρότι τα έγγραφα δεν κατονομάζουν συγκεκριμένες ουσίες, αποκαλύπτουν έντονο ενδιαφέρον για την ενίσχυση της χρηματοδότησης τέτοιων προγραμμάτων. Μάλιστα, γίνεται αναφορά ότι τα κονδύλια επρόκειτο να τετραπλασιαστούν έως το 1967 — χρονιά κατά την οποία οι ΗΠΑ ξεκίνησαν επιχειρήσεις στο Βιετνάμ που στόχευαν στην πρόκληση πλημμυρών και κατολισθήσεων.

 

Στην ίδια έκθεση περιλαμβάνεται επιστολή του τότε προέδρου Lyndon B. Johnson, ο οποίος εμφανίζεται να στηρίζει ενεργά τα συγκεκριμένα προγράμματα. Η θέση του αυτή δεν προκάλεσε έκπληξη, καθώς ήδη από το 1962, ως αντιπρόεδρος, είχε προαναγγείλει τις φιλοδοξίες των ΗΠΑ στον τομέα.

 

Σε ομιλία του στο Πανεπιστήμιο Southwest Texas State, είχε δηλώσει χαρακτηριστικά ότι «όποιος ελέγχει τον καιρό, θα ελέγχει τον κόσμο», υπογραμμίζοντας τη στρατηγική σημασία της τεχνολογίας αυτής εν μέσω της αντιπαράθεσης με τη Σοβιετική Ένωση.

 

Λίγο αργότερα, ως πρόεδρος πλέον, επέβλεψε δύο από τα πιο γνωστά προγράμματα καιρικής παρέμβασης: το Project Stormfury και το Project Popeye.

 

Το Project Stormfury επικεντρωνόταν στην αποδυνάμωση τυφώνων. Επιστήμονες πετούσαν μέσα στις καταιγίδες και διέσπειραν ιωδιούχο άργυρο, με στόχο να διαταράξουν τη δομή τους και να μειώσουν την έντασή τους. Σε σχετική επιστολή του 1965, ο Τζόνσον αναφέρεται σε επιχείρηση που συνδέεται με τον τυφώνα Hurricane Betsy, ο οποίος έπληξε τις νότιες ΗΠΑ.

 

Ωστόσο, το πιο αμφιλεγόμενο πρόγραμμα ήταν το Project Popeye, που εφαρμόστηκε στον πόλεμο του Βιετνάμ. Στόχος ήταν η τεχνητή παράταση της περιόδου των μουσώνων, ώστε να πλημμυρίσουν κρίσιμες διαδρομές ανεφοδιασμού του εχθρού, όπως το μονοπάτι Χο Τσι Μινχ. Οι επιχειρήσεις αυτές βασίζονταν σε σπορά νεφών με χημικές ουσίες, μεταξύ των οποίων και ιωδιούχος μόλυβδος — μια ουσία γνωστή για την τοξικότητά της.

 

Η έκθεση σημειώνει ότι τέτοιες τεχνολογίες θεωρούνταν κρίσιμες στον ανταγωνισμό με τη Σοβιετική Ένωση, καθώς και οι δύο υπερδυνάμεις αναζητούσαν τρόπους να αποκτήσουν στρατηγικό πλεονέκτημα.

 

Η επανεμφάνιση των εγγράφων έχει αναζωπυρώσει τις θεωρίες συνωμοσίας γύρω από τα λεγόμενα «chemtrails» — τις λευκές γραμμές που αφήνουν τα αεροσκάφη στον ουρανό. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι πρόκειται για σκόπιμη διάχυση επικίνδυνων ουσιών, όπως αλουμίνιο, βάριο ή ακόμη και υδράργυρο.

 

Μεταξύ αυτών που έχουν εκφράσει ανησυχίες είναι ο Robert F. Kennedy Jr., ο οποίος έχει δηλώσει ότι σκοπεύει να διερευνήσει τις σχετικές καταγγελίες. Παράλληλα, ερευνητές όπως ο Dane Wigington υποστηρίζουν ότι υπάρχουν στοιχεία για εκτεταμένα προγράμματα ψεκασμών.

 

Παρά τις θεωρίες, είναι γεγονός ότι η τροποποίηση καιρού δεν αποτελεί μύθο, αλλά υπαρκτό επιστημονικό πεδίο με εφαρμογές μέχρι και σήμερα — κυρίως για την ενίσχυση βροχοπτώσεων σε περιοχές με ξηρασία ή τη μείωση της έντασης χαλαζοπτώσεων.

 

πηγή

''ΕΠΙΚΑΤΑΡΑΤΟΣ ΠΑΣ Ο ΠΟΙΩΝ ΤΑ ΕΡΓΑ ΚΥΡΙΟΥ ΑΜΕΛΩΣ''

Γράφει ο Γεώργιος Λουκάκης

 

Περιδιαβαίνοντας κάποιες ορθοδόξου περιεχομένου ιστοσελίδες εντόπισα παλαιά ανάρτηση η οποία μεταξύ άλλων ανέφερε ότι '' ο Άγιος Λουκάς ο ιατρός για τους ιερείς του οι οποίοι περιέκοπταν τις ακολουθίες ή δεν τις τελούσαν συχνά, θύμιζε στις σχετικές εγκυκλίους του το ανωτέρω χωρίο του Προφήτη Ιερεμία, καθώς ο ίδιος τελούσε όλες τις ακολουθίες και λειτουργούσε με μεγάλη ευλάβεια και προσοχή δίχως βιασύνες περικοπές, συντομεύσεις''. 

 

Επιστρέφοντας στα ''καθ΄ημάς '' θλίψη και απογοήτευση γευόμαστε από την αντίστοιχη λειτουργική ''κοπτοραπτική'' στην οποία επιδίδονται ακόμη και παραδοσιακοί - ευλαβείς (κατά κοινή παραδοχή) πατέρες, με ''θύματα'' κυρίως την γνωστή ευχή της Αγίας Αναφοράς (''ΑΞΙΟΝ ΚΑΙ ΔΙΚΑΙΟΝ ΣΕ ΥΜΝΕΙΝ...) και τα κατηχούμενα, ως προς την απάλειψη των οποίων επιτρέψατε να επαναφέρω απόσπασμα παλαιότερης ανάρτησής μου υπό τον τίτλο ''ΚΑΤΗΧΟΥΜΕΝΟΙ: ΕΝΑ ΕΠΟΧΙΚΟ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΤΕΣΣΑΡΑΚΟΣΤΗΣ''.

 

Παρακινούμενος από την παραδοξότητα του εν θέματι φαινομένου αναγκάζομαι για μία ακόμη φορά απορών και θλιβόμενος, να επανέλθω στην περίπου γενικευμένη κατά τα τελευταία χρόνια πλην όμως αδιανόητη απάλειψη των αναφερομένων στους κατηχούμενους ευχών (και εντολής αποχωρήσεως αυτών) κατά την τέλεση της Θείας Λειτουργίας, καταργουμένης τοιουτοτρόπως της διακρίσεως σε Λειτουργία των πιστών και εκείνης των κατηχουμένων. Διάκριση την οποία οι παλαιότεροι είχαμε διδαχθεί από το Δημοτικό!

 

Δυστυχώς ανίεροι μεταπατερικοί ''ανανεωτές'' επέτυχαν συν τω χρόνω να επιβάλουν ως κανονικότητα την κατάργηση της ως άνω διακρίσεως, με το ύπουλο πρόσχημα της δήθεν μη υπάρξεως στην εποχή μας κατηχουμένων λόγω του νηπιοβαπτισμού που καθιστά άσκοπη την (πεντάλεπτη) καταπόνηση λειτουργών και πιστών. Άλλωστε προφανώς με την ίδια αιτιολογία (καταπόνηση) τείνει να εξαλειφθεί και η ευχή της Αγίας Αναφοράς -για να περιορισθούμε μόνο σε αυτήν- ''άξιον και δίκαιον σε υμνείν... '' και διασώζεται μόνον η κατάληξή της ''τον επινίκιον ύμνον άδοντα...''

 

Επανερχόμενος στην εξάλειψη των κατηχουμένων και επειδή ατυχώς ακόμη και στον εκκλησιαστικό χώρο τα προ ολίγου αυτονόητα αποδεικνύεται ότι σήμερα... δεν είναι και τόσο, οφείλουμε να παρατηρήσουμε:
 

α) Ο νηπιοβαπτισμός επικράτησε σταδιακά και γενικεύθηκε ήδη από τον 4ον μ.Χ αίώνα. Συνεπώς η διαπίστωση μετά από δεκαεπτά αιώνες της μη υπάρξεως πλέον κατηχουμένων και η απόφαση απαλείψεως των εις αυτούς αναφερομένων ευχών είναι ετεροχρονισμένη ''ελαφρώς''. Αλλά έστω και έτσι αφαιρέθηκε επί τέλους ''ένα άχρηστο λειτουργικό απομεινάρι'' του οποίου την ύπαρξη είτε ανέχθηκε είτε δεν αντελήφθη νέφος τρισμέγεθες Αγίων, Θείων , Πνευματέμφορων Λειτουργών του Υψίστου παλαιοτέρων και νεωτέρων (''επιλείψει γαρ με ο χρόνος''...και ο χώρος απαριθμούντα).
 

β) Όλως αντιθέτως η πραγματικότητα στην πατρίδα μας σήμερα εκμηδενίζει την ανωτέρω προσχηματική επιχειρηματολογία των εκσυγχρονιστικών μεταπατερικών νόων, καθ΄όσον λόγω της θεαματικής αυξήσεως των μεταναστευτικών ρευμάτων η προσέλευση στην Ορθοδοξία αλλοθρήσκων και ετεροδόξων έχει-προς δόξαν Θεού- γιγαντωθεί.
 

γ) Το καταλυτικώτερο όμως γεγονός το οποίο καθιστά βαττολογία όλη την ένθεν κακείθεν επιχειρηματολογία είναι αυτή η ίδια οικουμενική ιδιότητα της Εκκλησία; ένεκα της οποίας η κάθε τοπική Εκκλησία αποτελεί την ''εν τόπω έκφανση (φανέρωση) της ΜΙΑΣ Αγίας Οικουμενικής Εκκλησίας και συνεπώς έστω ένας (1) κατηχούμενος να υπάρχει ΟΠΟΥΔΗΠΟΤΕ του Πλανήτη κηρύσσεται η ορθόδοξη πίστη και υφίσταται τοπική Εκκλησία επιβάλλονται οι σχετικές εκφωνήσεις ΠΑΝΤΟΥ. Εξ΄ άλλου με το ίδιο τοπικιστικό επιχείρημα και πνεύμα θα έπρεπε να μην εκφωνούνται και άλλες ευχές και δεήσεις όπως πχ ''υπέρ αναρρήσεως των αιχμαλώτων'' ή -για να επιστρέψουμε στους κατηχουμένους- να καταργείτο η εντολή "τας θύρας τας θύρας'' ως άνευ αντικειμένου πλέον.
 

Πέραν όμως του εκκλησιαστικού-θεολογικού σκέλους, φρονώ ότι και με αμιγώς εγκόσμια κριτήρια συνιστά κολοσσιαία λογική αντίφαση οι εξαφανισμένοι καθ΄ όλη την διάρκεια του έτους κατηχούμενοι να εμφανίζονται εν είδει εποχικού φαινομένου κατά τις Προηγιασμένες , για να εξαφανισθούν και πάλι σιωπηλά και ανεξήγητα μετά την παρέλευση της Μεγάλης Τεσσαρακοστής. Αδυνατώ να αποδεχθώ ότι δεν γεννάται ακόμη και σε μετρίας ευαισθησίας ιερατική καρδιά κάποιος συνειδησιακός προβληματισμός και μια ποιμαντική ανησυχία όταν κατά την Προηγιασμένη της Παρασκευής ο Λειτουργός αναφέρει τους κατηχουμένους, μετ΄ου πολύ τους αγνοεί κατά την Θεία Λειτουργία Σαββάτου / Κυριακής και τους ξαναθυμάται την Προηγιασμένη της Τετάρτης!

 

Ως επίλογο της ταπεινής αυτής επισήμανσης διατυπώνεται η εναγώνια ευχή να επέλθει τάχιστα η σωτήρια αφύπνιση των κοιμωμένων ιερατικών ψυχών και συνειδήσεων ώστε να μην ισχύσει γι΄ αυτές τελικά η φρικτή συνέπεια της συγκεκριμένης παραβάσεως και παρακοής.

Μήν ακυρώνετε τις Κυριακάτικες εξόδους σας επειδή κάποια κυβερνητικά "ερπετά" σας τρομοκρατούν

Γράφει ο Ε.Κ

 

Ο στόχος των νεοταξιτών «ερπετών» της Κυβέρνησης είναι ένας: να κλειστείτε μέσα στα σπίτια σας, χωρίς να έχετε την πρακτική δυνατότητα ούτε για μια Κυριακάτικη έξοδο.

 

Σχεδόν ποινικοποιήθηκε η σκέψη,ότι θα πας βόλτα στη Ραφήνα ή στα Βίλια,και θα πιείς ένα μόνο ένα μικρό ποτηράκι κρασί..

 

Όμως η κυριακάτικη βόλτα συνδέεται, από τα παλιά χρόνια, με φαγητό έξω και με ένα ποτηράκι κρασί ή μια μπύρα. Αυτή δεν είναι η αλήθεια; Οι άνθρωποι έσπειραν τρομοκρατία, όπως εδώ και 7 χρόνια έχουν συνηθίσει να κάνουν. Όσο περνάει ο χρόνος, τόσο περισσότερο φαίνεται σε τι «θεό» πιστεύουν. Είναι ο δικός τους θεός, που καμία σχέση δεν έχει με τον δικό μας Χριστό. Είναι πιστοί της νέας τάξης πραγμάτων και της γουόκ ατζέντας, η οποία, εκτός από τη νομιμοποίηση της ανωμαλίας (το είδαμε με γάμο gay και υιοθεσία τέκνων) θέλει και «μηδενικό περιβαλλοντικό αποτύπωμα». Αυτός είναι και ο λόγος που θέλουν να περιορίσετε τις εξόδους σας. Πλέον δεν το κρύβουν κιόλας. Περιοδικά και ηλεκτρονικές εφημερίδες, ήδη με πρόσχημα το ενεργειακό, αυτό προτείνουν, με έμμεσο και πολλές φορές με άμεσο τρόπο: «Κλειστείτε στα σπίτια σας για οικονομία καυσίμου». 

 

Εφόσον ούτε ΜΜΜ υπάρχουν με συχνά δρομολόγια τα Σαββατοκύριακα, η τρομοκρατία περνάει. Κανείς δεν θέλει να βγει βόλτα και να περιμένει με τις ώρες ένα λεωφορείο ή τον προαστιακό! Ούτε χρήματα διαθέτει για να πάρει ταξί σε τόσο μεγάλες αποστάσεις όπως η Χαλκίδα, το Λουτράκι κτλ.

 

Χτυπιέται και πάλι η παραδοσιακή ελληνική οικογένεια

 

Ποιος θα οδηγήσει εάν πιεις; Ένα από τα 4-5 φιλαράκια σου με τα οποία θα βγεις βόλτα,αυτό σου λένε(όχι Σαββατόβραδο, για Κυριακές μιλάμε). Λες και είναι όλοι οι Έλληνες πιτσιρικάδες και βγαίνουν βόλτα σε 5αδες και 4αδες... Σας θεωρούν βρέφη, για αυτό σας λένε τέτοια. Μάλλον η κλασική ελληνική οικογένεια έχει εξαλειφθεί εντελώς από τα μυαλά τους… ο μπαμπάς, η μαμά και το ένα ή τα περισσότερα παιδιά. Από αυτούς τους δύο συνήθως μόνο ο ένας οδηγεί. Άρα τι θα κάνει η ελληνική οικογένεια την Κυριακή; Θα μείνει στο σπίτι μέσα ή στα γύρω μαγαζιά (εαν υπάρχει κάτι κοντά)! Αυτή είναι η παρότρυνση των θεότρελων.

 

Επέβαλαν την ηλεκτροκίνηση, καταστρέφοντας επαγγελματικές ομάδες υποτίθεται για κλιματικούς λόγους, με τη μέθοδο «αποφασίζομεν και διατάσσομεν». Έρχεται και η βίαιη απόσυρση των παλαιών ΙΧ σας επειδή… ρυπαίνουν, πάλι με χουντικές μεθόδους, θα το δείτε(δες εδώ). Αυτή είναι άλλη μια απόδειξη ότι σας θέλουν κλεισμένους σε 4 τοίχους.

 

Οι επιλογές, δυστυχώς, δεν είναι πολλές..

 

Μην παραβιάζεις τα όρια ταχύτητας.

Σε λίγο ακόμα και στις Εθνικές Οδούς θα γίνουν 100χλμ/h για να μην υπάρχει.. περιβαλλοντικό αποτύπωμα.. (δες εδώ)

Πιες πολύ λίγο, ίσως μόνο ένα ποτηράκι κρασί, όταν βγεις έξω από την πόλη. Πιες μετά νερό, κάνε βόλτα με τα πόδια στη φύση.

Μετά από το φαγητό, καθυστέρησε την αναχώρησή σου. Υπάρχουν ζαχαροπλαστεία ή καφετέριες σε μέρη όπως η Ραφήνα, η Νέα Μάκρη, το Λουτράκι, τα Βίλια.

Πάρε ατομικό αλκοτέστ που κυκλοφορεί στην αγορά. Εάν σου δείχνει ότι είσαι απολύτως εντάξει, τότε οδήγα.

Εάν δεν πιεις ή υπάρχει εναλλακτικός οδηγός, ακόμη καλύτερα.

Δεν είμαστε κατά των αλκοτέστ από την τροχαία, τουναντίον.

Είμαστε όμως κατά της κυβερνητικής τρομοκρατίας.

Βγες βόλτα την Κυριακή! Αγνόησέ τους.

 

πηγή: newspull.gr

Κύπρος και βρετανικές βάσεις: Η ώρα του λογαριασμού για το Λονδίνο

Οι βρετανικές βάσεις στην Κύπρο μετά την κατάρρευση του καθεστώτος εγγυήσεων  

 

Γράφει ο Σάι Γκαλ, SigmaLive 

 

Οι περιοχές του Ακρωτηρίου και της Δεκέλειας δεν αποτελούν αποικιακά κατάλοιπα. Είναι ό,τι απέμεινε από τη διευθέτηση του 1960. 

 

Η συμφωνία του 1960 άφησε τις δύο αυτές περιοχές υπό βρετανική κυριαρχία. Ταυτόχρονα, υποχρέωνε τη Βρετανία, την Ελλάδα και την Τουρκία να εγγυώνται την ανεξαρτησία, την εδαφική ακεραιότητα και την ασφάλεια της Κύπρου, να διαβουλεύονται σε περίπτωση παραβίασης και, σύμφωνα με το Άρθρο ΙΙΙ της Συνθήκης Εγγύησης, να διασφαλίζουν τα δικαιώματα της Βρετανίας που απορρέουν από τη Συνθήκη Εγκαθίδρυσης. Οι βάσεις δεν ήταν κληρονομιά. Ήταν το τίμημα που η Βρετανία διατήρησε. 

 

1974 και η κατάρρευση του συστήματος εγγυήσεων 

 

Όταν η Τουρκία εισέβαλε το 1974, η συνθήκη δεν προέβλεπε ότι μία εγγυήτρια δύναμη θα επιτεθεί στη Δημοκρατία, ενώ μία άλλη θα διατηρεί τις δικές της περιοχές ανεπηρέαστες. Το Συμβούλιο Ασφαλείας ζήτησε τον άμεσο τερματισμό κάθε επέμβασης κατά της κυριαρχίας και της εδαφικής ακεραιότητας της Κύπρου.

Η Βρετανία δεν ενήργησε. 

 

Η Επιτροπή του 1976 κατέληξε ότι η Βρετανία θα μπορούσε να είχε αποτρέψει την πρώτη τουρκική εισβολή, διέθετε τη νομική εξουσία να δράσει και επέλεξε να μην το κάνει. Ο Τζέιμς Κάλαχαν επιβεβαίωσε τη νομική αυτή δυνατότητα, χαρακτηρίζοντας ταυτόχρονα τη Συνθήκη Εγγύησης ως ανενεργή. 

 

Η πραγματικότητα μετά το 1974 

 

Μετά το 1974, το βάρος της αποκατάστασης της συνθήκης υποχώρησε, αλλά τα πλεονεκτήματα παρέμειναν. Η νεκρή ζώνη πέρασε υπό την UNFICYP. Οι Βρετανοί στρατιώτες στις Κυρίαρχες Βάσεις δεν αποτελούν επιχειρησιακό βραχίονα των δυνάμεων του ΟΗΕ. Το RAF Ακρωτηρίου παρέμεινε προγεφύρωμα της Βρετανίας για επιχειρήσεις στην Ανατολική Μεσόγειο και τη Μέση Ανατολή. 

 

Το Υπουργείο Άμυνας εντάσσει τις Βρετανικές Δυνάμεις Κύπρου στο παγκόσμιο δίκτυο άμυνας, ενώ η διοίκηση των βάσεων λειτουργεί υπό τον Διοικητή Βρετανικών Δυνάμεων Κύπρου με διπλό ρόλο, στρατιωτικό και πολιτικό. 

 

Στρατηγικό πλεονέκτημα χωρίς υποχρέωση 

 

Η Συνθήκη Εγκαθίδρυσης έδωσε στη Βρετανία έλεγχο των βάσεων και πρόσβαση σε δρόμους και λιμάνια, ενώ ταυτόχρονα διασφάλισε τη στρατιωτική τους χρήση και ένα προνομιακό καθεστώς μετά την αποαποικιοποίηση. Όταν το σύστημα κατέρρευσε το 1974, αυτή η θέση παρέμεινε. 

 

Η Βρετανία διατήρησε το εδαφικό όφελος, εγκαταλείποντας το βάρος που το καθιστούσε αποδεκτό. 

 

Παραμένει τυπικά εγγυήτρια δύναμη, αλλά μόνο στα χαρτιά. Ένα κράτος δεν μπορεί να θεωρεί τη συνθήκη νεκρή όταν καλείται να ενεργήσει και ζωντανή όταν επικαλείται προνόμια. 

 

Η ένταξη στην ΕΕ και η αλλαγή πλαισίου 

 

Η ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ το 2004 άλλαξε το νομικό πλαίσιο. Η ΕΕ δεν προσχώρησε στη Συνθήκη Εγγύησης, αλλά η Κύπρος εισήλθε ως ενιαίο κράτος, με το Πρωτόκολλο 10 να αναστέλλει την εφαρμογή του κοινοτικού δικαίου στις περιοχές που δεν ελέγχει. 

 

Τα Πρωτόκολλα 3 και 10 ενέταξαν τις βάσεις και τη «Πράσινη Γραμμή» στο ευρωπαϊκό δίκαιο. Η Κύπρος δεν εξαιρέθηκε από την Ένωση. Μέρος της επικράτειάς της απλώς τελεί υπό αναστολή εφαρμογής του δικαίου. 

Το ευρωπαϊκό πλαίσιο κάλυψε το κενό που άφησε η αποτυχία των εγγυήσεων. 

 

Brexit και εξάρτηση από την Κύπρο 

 

Το Brexit ενίσχυσε αυτή τη μετατόπιση. Το Ηνωμένο Βασίλειο επιβεβαίωσε ότι οι ρυθμίσεις για τις βάσεις παραμένουν συνδεδεμένες με την ιδιότητα της Κύπρου ως μέλους της ΕΕ. Οι βάσεις διατηρήθηκαν εντός της τελωνειακής επικράτειας της Ένωσης και η Κυπριακή Δημοκρατία ανέλαβε την εφαρμογή και επιβολή του σχετικού δικαίου. 

 

Έτσι, η Κύπρος εφαρμόζει κανόνες τελωνείων, φορολογίας και γεωργίας στις βάσεις, αποκαλύπτοντας την εξάρτησή τους από το ευρωπαϊκό νομικό πλαίσιο. 

 

Βρετανία, Τουρκία και νέες ισορροπίες 

 

Η Βρετανία ενισχύει τις σχέσεις της με την Τουρκία εκτός ευρωπαϊκού πλαισίου. Το 2025 χαρακτήρισε τη συνεργασία με την Άγκυρα κρίσιμη για την ασφάλειά της και προχώρησε σε συμφωνία 8 δισ. λιρών για Typhoon. 

 

Την ίδια στιγμή, η ΕΕ συνεχίζει να καταδικάζει τις παράνομες ενέργειες της Τουρκίας κατά της Κύπρου. 

 

Ο πόλεμος με το Ιράν και νέα ένταση 

 

Τον Μάρτιο του 2026, drone ιρανικής κατασκευής έπληξε το Ακρωτήρι. Η Κυπριακή Δημοκρατία ξεκαθάρισε ότι δεν συμμετέχει σε επιχειρήσεις και ότι οι βάσεις δεν πρέπει να εμπλακούν. 

 

Ευρωπαϊκές χώρες ενίσχυσαν την άμυνα της Κύπρου, ενώ η Βρετανία έδωσε έμφαση στην προστασία των δικών της συμφερόντων. 

 

Ρόλος και ευθύνη 

 

Οι βάσεις λειτουργούν ως εργαλεία βρετανικής ισχύος. Μια βάση που δέχεται πλήγματα χωρίς να προστατεύει τη χώρα που τη φιλοξενεί δεν αποτελεί μηχανισμό εγγύησης. Είναι θύλακας. 

 

Νομικά επιχειρήματα και προοπτικές 

 

Η κυριαρχία της Βρετανίας βασίζεται στη Συνθήκη Εγκαθίδρυσης. Ωστόσο, αν θεωρηθεί ότι η Βρετανία παραβίασε ουσιωδώς τις υποχρεώσεις της, η Κύπρος μπορεί να αμφισβητήσει τη διατήρηση των αντίστοιχων ωφελημάτων. 

 

Υπάρχουν ακόμη μηχανισμοί επίλυσης διαφορών, καθώς και δυνατότητες αξιοποίησης του ευρωπαϊκού πλαισίου για πίεση. 

 

Καθοριστική καμπή 

 

Σήμερα, η προστασία της Κύπρου στηρίζεται κυρίως στο ευρωπαϊκό δίκαιο και την ευρωπαϊκή αλληλεγγύη. Μετά το Brexit, οι βάσεις βρίσκονται εκτός του ίδιου συνταγματικού πλαισίου με τη Δημοκρατία. 

 

Αν πρόκειται να παραμείνουν, απαιτείται νέα βάση. Eνσωμάτωση στην άμυνα της Κύπρου και της ΕΕ και λειτουργία με τη συναίνεση της Κυπριακής Δημοκρατίας.

 

πηγή