Ας πληρώσουμε την Τουρκία με το ίδιο νόμισμα

Του Νίκου Ιγγλέση

 

Πανηγυρίζουν στην Τουρκία η κυβέρνηση Ερντογάν, οι σύμμαχοί της, αλλά και η αντιπολίτευση για την κύρωση από τη Βουλή της Λιβύης του τουρκολιβυκού Μνημονίου οριοθέτησης θαλασσίων ζωνών στην Α. Μεσόγειο. 

 

Η κύρωση έγινε μετά την πραξικοπηματική αντικατάσταση του προέδρου της Βουλής που εδρεύει στη Βεγγάζη της ανατολικής Λιβύης. Η υπογραφή του Μνημονίου είχε γίνει το 2019 από την κυβέρνηση που εδρεύει στην Τρίπολη, της δυτικής Λιβύης. Στην κύρωση του Μνημονίου αντέδρασαν, η ΕΕ, η Κυπριακή Δημοκρατία, η Αίγυπτος και το Ισραήλ, ενώ ο εκπρόσωπος του Στέϊτ Ντιπάρτμεντ δήλωσε: «Ενθαρρύνουμε τους εταίρους μας στην Α. Μεσόγειο να επιλύσουν τις θαλάσσιες διαφορές τους μέσω διαπραγματεύσεων, οι οποίες θα διεξαχθούν με καλή πίστη».

 

Η ελληνική κυβέρνηση που αιφνιδιάστηκε για δεύτερη φορά, η πρώτη ήταν το 2019, αντέδρασε επαναλαμβάνοντας ότι το Μνημόνιο είναι άκυρο, ανυπόστατο, παράνομο – αντίκειται στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας και θίγει τα κυριαρχικά δικαιώματα των κρατών της περιοχής. Επίσης, η μόνιμη αντιπρόσωπος της Ελλάδας απέστειλε σχετική επιστολή προς τον Γενικό Γραμματέα του ΟΗΕ.

 

Επί της ουσίας το Μνημόνιο δεν είναι άκυρο, αλλά, ακυρώσιμο γιατί παράγει γεωπολιτικά αποτελέσματα επί του πεδίου μέχρι τη στιγμή που θα ακυρωθεί δικαστικά ή με άλλον τρόπο. Το «Μνημόνιο Κατανόησης για την Οριοθέτηση των Περιοχών Θαλάσσιας Δικαιοδοσίας μεταξύ Τουρκίας και Λιβύης», όπως αποκαλείται, είναι παράνομο και αυθαίρετο γιατί, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), η οποιαδήποτε οριοθέτηση μεταξύ δύο κρατών απαιτεί αυτά να έχουν αντικείμενες ή παρακείμενες ακτές. Αυτό δεν συμβαίνει με την Τουρκία και τη Λιβύη.

 

Επιπλέον το τουρκολιβυκό Μνημόνιο επικαλύπτει, στο βόρειο τμήμα του, τη νόμιμα οριοθετημένη, έστω και μερικώς, ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδος και Αιγύπτου. Τέλος, για να μπορεί να υπάρξει οριοθέτηση στη βάση του Μνημονίου προϋποτίθεται ότι τα ελληνικά νησιά δεν έχουν κανένα δικαίωμα σε θαλάσσιες ζώνες πέραν αυτής των χωρικών υδάτων τους (6 ν.μ.).

 

Η Ελλάδα βρίσκεται, όχι τώρα αλλά από το 2019, αντιμέτωπη με το στρατηγικό σχεδιασμό δύο εχθρικών κρατών της Τουρκίας και της Λιβύης που επιδιώκουν να της στερήσουν τα κυριαρχικά δικαιώματά της στην Ανατολική Μεσόγειο. Το πρόβλημα αυτό μαζί με τα θέματα που εγείρει η αναθεωρητική Τουρκία στο Αιγαίο, τη Θράκη και την Κύπρο, δεν μπορούν να επιλυθούν με διαπραγματεύσεις, αλλά, με ένα bras de fer.

 

Ήρθε η ώρα να πληρώσουμε την Τουρκία με το ίδιο νόμισμα.

 

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δεν έχει πλέον άλλες επιλογές να κρύβεται πίσω από ανακοινώσεις και διαβήματα. Άμεσα οφείλει να ανακηρύξει τη συνολική ελληνική ΑΟΖ, αφού πρώτα κλείσει με ευθείες γραμμές βάσης τα νησιά του Συμπλέγματος της Μεγίστης (Καστελλόριζο) και τις νησίδες πέριξ της Κρήτης και της Ρόδου. Την επόμενη μέρα, αφού θα έχει γίνει παρασκηνιακά η ανάλογη προετοιμασία, θα πρέπει να υπογραφεί η συμφωνία οριοθέτησης της ΑΟΖ μεταξύ Ελλάδος και Κυπριακής Δημοκρατίας. Όλες αυτές οι ενέργειες είναι απόλυτα νόμιμες μεταξύ ανεξάρτητων κρατών σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας και θα έπρεπε να έχουν γίνει από το 2019.

 

Αμέσως μετά, η Ελλάδα θα ανακοινώσει ότι είναι έτοιμη να προσέλθει με καλή πίστη σε διαπραγματεύσεις με την Τουρκία για την οριοθέτηση, της μεταξύ τους, ΑΟΖ (όχι της υφαλοκρηπίδας) όπως μας προτρέπει ο κοινός σύμμαχος, οι ΗΠΑ. Μόνο έτσι οι διαπραγματεύσεις θα μπορούν να γίνουν σε ισότιμη βάση και όχι υπό τα τετελεσμένα της μιας πλευράς.

 

Αντί η Ελλάδα να ξοδεύει πολιτικό και διπλωματικό κεφάλαιο για να ακυρώσει το τουρκολιβυκό Μνημόνιο ας βάλουμε την Τουρκία να προσπαθεί να ακυρώσει τη νόμιμη οριοθέτηση μεταξύ Ελλάδος και Κυπριακής Δημοκρατίας. Να την πληρώσουμε με το ίδιο νόμισμα.

 

Η Τουρκία το 2011 οριοθέτησε υφαλοκρηπίδα με την κατεχόμενη Βόρεια Κύπρο. Μια παράνομη ενέργεια, γιατί η κατεχόμενη περιοχή «ΤΔΒΚ» δεν είναι διεθνώς αναγνωρισμένο κράτος, αναγνωρίζεται μόνο από την Τουρκία. Στη συνέχεια, το 2019, προχώρησε σε παράνομη οριοθέτηση με την κυβέρνηση της Λιβύης χωρίς οι δύο χώρες να έχουν, όπως προαναφέραμε, αντικείμενες ακτές.

 

Η τουρκική αντίδραση

 

Είναι βέβαιο ότι η Τουρκία θα αντιδράσει σφόδρα και για την ανακήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ και για την οριοθέτηση αυτής με την Κυπριακή Δημοκρατία. Θα δηλώσει ότι οι ενέργειες αυτές είναι παράνομες, άκυρες, νομικά ανύπαρκτες, δεν τις αναγνωρίζει και θα τις ακυρώσει επί του πεδίου. Πιθανόν, θα στείλει ερευνητικά σκάφη και γεωτρύπανα συνοδεία πολεμικών πλοίων νότια του Καστελλόριζου ή της Κρήτης, όπως είχε κάνει το 2022. Όμως, η διεθνής θέση του Ελληνισμού θα έχει ισχυροποιηθεί καλυπτόμενη όχι από την επίκληση, αλλά, από την εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας.

 

Θα υπάρξουν αρκετοί, που έντρομοι, θα πουν: Κι αν μας κηρύξει τον πόλεμο η Τουρκία; Ας είμαστε ρεαλιστές, η τουρκική πλευρά δεν θα ρισκάρει μια πολεμική αντιπαράθεση που θα διαλύσει τη νοτιανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ και θα αποσταθεροποιήσει το καθεστώς της. Πιθανόν να προκαλέσει μια περιορισμένη σύγκρουση (σύγκρουση σημείου) για λόγους γοήτρου. Η τουρκική στρατηγική, από το 1974, βασίζεται στη διαρκή πίεση της Ελλάδας για μικρές συνεχείς υποχωρήσεις που, αθροιζόμενες, της επιτρέπουν κέρδη χωρίς ρίσκο. Όπως λέει ο Σουν Τσουν: «Θέλει να κερδίσει τον πόλεμο χωρίς να ρίξει ντουφεκιά». Μέχρι σήμερα οι πολιτικές ηγεσίες στην Αθήνα της το επέτρεπαν. Αυτό πρέπει επιτέλους, πριν να είναι πολύ αργά, να σταματήσει. Δεν πρέπει δια της διολισθήσεως να καταστούμε τουρκικό προτεκτοράτο.

 

Υ.Γ. Ελπίζουμε ότι δε θα βρεθούν πολιτικές δυνάμεις στην Κυπριακή Δημοκρατία που θα αντιταχθούν στην οριοθέτηση της ελληνικής με την κυπριακή ΑΟΖ επικαλούμενες τον κίνδυνο να σταματήσουν οι επί 52 χρόνια αδιέξοδες διαπραγματεύσεις επίλυσης του Κυπριακού.

 

Υ.Γ. 2 Ορισμένοι προτείνουν ως απάντηση στο τουρκολιβυκό Μνημόνιο να επεκτείνει η Ελλάδα τα χωρικά ύδατά της στα 12 ν.μ. μόνο νότια της Κρήτης, Κάσου, Καρπάθου και Ρόδου. Αυτό είναι ένα ατελέσφορο μέτρο γιατί θα περιορίσει τη θαλάσσια δικαιοδοσία της Τουρκίας μόνο κατά 6 ν.μ. ως προς το πλάτος της ζώνης που έχει παράνομα οριοθετήσει με τη Λιβύη. Πέραν αυτού θα είναι μια ελληνική παραδοχή ότι το υπόλοιπο Αιγαίο είναι ειδική περίπτωση, ως ημίκλειστη θάλασσα και περιοριζόμαστε στα 6 ν.μ.

 

Πηγή: www.ellinikiantistasi.gr

Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος: Οι σύμμαχοι τί μας ανταπέδωσαν;

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 

Στις 28 Οκτωβρίου του 1957 και στην πανηγυρική συνεδρίαση της Ακαδημίας Αθηνών για την επέτειο του έπους του ΟΧΙ των Ελλήνων και του θριάμβου τους κατά των ανάνδρων φασιστών εισβολέων, ομιλητής ήταν ο κατά το 1946 Πρόεδρος του Συμβουλίου Επικρατείας και προσωρινός πρωθυπουργός Παναγιώτης Πουλίτσας. Θέμα του ήταν το «Τί ανταπέδωκαν ημίν;» οι σύμμαχοι. 

 

Μεταξύ των διδαγμάτων, που θα έπρεπε να συναγάγουν οι Έλληνες από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ο Παν. Πουλίτσας σημείωσε ότι ήταν η μετά τον πόλεμο προς αυτούς διαγωγή των ισχυρών της Γης. Και εξήγησε (Σημ. μεταφορά στην καθομιλουμένη): « Ενώ από της ενάρξεως και καθ΄ όλη τη διάρκειά του εξυμνούσαν μέχρις εβδόμου ουρανού την προβληθείσα αντίσταση και τα περίλαμπρα πολεμικά κατορθώματα της Ελλάδος και ομολογούσαν την από την προβληθείσα αντίστασή Της επελθούσα ευνοϊκή υπέρ τους τροπή του πολέμου, αναγνώριζαν τις βαρύτατες θυσίες Της και με μελιστάλακτους και πομπώδεις λόγους υπόσχονταν την μετά τη λήξη του πολέμου πλήρη ικανοποίηση των δικαίων εθνικών αξιώσεών Της, μετά τον πόλεμο οι ύμνοι εσίγησαν και οι υποσχέσεις λησμονήθηκαν τελείως».

 

Και εξηγεί ο Παν. Πουλίτσας ότι η, μετά τη νίκη των Ελλήνων επί των φασιστικών στρατευμάτων της Ιταλίας, απελευθερωθείσα για τρίτη φορά Βόρειος Ήπειρος, με την δια της ισχύος των ισχυρών της Γης επιβολή της θέλησης των, επανήλθε πάλι υπό τον ζυγό της δουλείας, ο οποίος μάλιστα υπό το κομμουνιστικό καθεστώς του Ενβέρ Χότζα, κατέστη ακόμη περισσότερο αμείλικτος και φρικτότερος και απείλησε με ολοκληρωτική εξόντωση τον απομείναντα πολυπαθή και μαρτυρικό ελληνικό, ελληνικότατο, λαό της. Τα όσα είπε το 1957 ο Παν. Πουλίτσας ισχύουν και σήμερα και με το, υποτίθεται, δημοκρατικό καθεστώς της Αλβανίας.

 

Εξίσου χειρίστη ήταν η κατά την μεταπολεμική περίοδο στάση των Άγγλων στην Μεγαλόνησο Κύπρο. Είπε στην ομιλία του, το 1957, ο Παν. Πουλίτσας (Μετ. στην καθομιλουμένη): «Εις δε τον δικαιότατο πόθο της αυτοδιαθέσεως του επίσης ελληνικότατου και περιουσίου λαού του άλλου προσφιλέστατου και πολυπόθητου ακραίου τμήματος της Ελληνικής Πατρίδας, της μεγαλονήσου Κύπρου, αντιτάσσεται πεισματική η άρνηση της κατέχουσας Αυτήν δύναμης. Προς υποστήριξη αυτής της άρνησης (Σημ. γρ. Από τους «πολιτισμένους» κατακτητές της) γίνεται χρήση παντός αθέμιτου μέσου, που προκαλεί την εύλογη αγανάκτηση κάθε έντιμου και φιλελευθέρου ανθρώπου, ενώ οι άλλες συμμαχικές δυνάμεις και τα αυτοαποκαλούμενα φιλελεύθερα κράτη – από των κυβερνήσεων των οποίων πρέπει πάντοτε να ξεχωρίζονται οι λαοί τους- νίπτουν, όπως ο Πιλάτος, τα χέρια τους. Η στάση τους θυμίζει τη σύσταση του ψαλμωδού, « μη πεποίθατε επ’ άρχοντας, επί υιοίς ανθρώπων, οις ουκ έστι σωτηρία», κάτι που επανέλαβαν για τους Έλληνες οι Ρήγας Βελεστινλής, Διονύσιος Σολωμός, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης και Ιωάννης Καποδίστριας.

 

Η εθνική συνείδηση των Ελλήνων της Κύπρου έχει γαλβανιστεί επί οκτακόσια χρόνια, από την καταπιεστική εξουσία που υπέστησαν. Όλοι οι κατακτητές, Άραβες, Σταυροφόροι, Φράγκοι, Οθωμανοί και Άγγλοι θέλησαν να αλλάξουν τη συνείδηση των Ελλήνων της Κύπρου. Δεν τα κατάφεραν γιατί αντιμετώπισαν τον ηρωισμό τους και την εκούσια επιλογή τους να υποστούν ταπεινώσεις, φρικτά βασανιστήρια και μαρτυρικό θάνατο παρά να αλλαξοπιστήσουν.

 

Κατά τον 20ό αιώνα και ιδιαίτερα μετά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο εντάθηκε η θέληση των Ελλήνων της Κύπρου για αυτοδιάθεση και ένωσή τους με την Ελλάδα. Το 1925 η Αγγλία κήρυξε επίσημα τη Μεγαλόνησο «αποικία» και έπραττε ό, τι μπορούσε για να κάμψει το εθνικό φρόνημα των Ελλήνων. Σε απάντηση το 1931 εξερράγη λαϊκή επανάσταση, η οποία πνίγηκε στο αίμα από τους αποικιοκράτες. Επειδή οι Άγγλοι θεώρησαν ως πρωταίτιους της εξέγερσης τους Μητροπολίτες Κιτίου Νικόδημο και Κυρηνείας Μακάριο, τους συνέλαβαν και τους εξόρισαν. Επίσης κατάργησαν όλες τις ελευθερίες, επέβαλαν να μη διδάσκεται στα σχολεία η ελληνική ιστορία και απαγόρευσαν ακόμη και να κτυπάνε οι καμπάνες. Το 1933 απεβίωσε ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Κύριλλος Γ΄ και η αγγλική διοίκηση επέβαλε να μην εκλεγεί άλλος. Για την περίοδο 1933-1947 η Εκκλησία της Κύπρου είχε μόνον έναν Μητροπολίτη, τον Πάφου Λεόντιο…

 

Μεταπολεμικά και μετά τον ηρωισμό των Ελλήνων - Ελλαδιτών και Κυπρίων - κατά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο και την επέμβαση των Άγγλων στον Εμφύλιο πόλεμο υπέρ των δημοκρατικών δυνάμεων και κατά των κομμουνιστών επικράτησε μια αίσθηση ότι θα επαναληφθεί η ενέργεια του 1864, όταν το Ηνωμένο Βασίλειο, εν όψει της αφίξεως του βασιλιά Γεωργίου Α΄ παραχώρησε στην Ελλάδα τα υπό την κατοχή του Ιόνια νησιά. Πιστεύτηκε ότι εν όψει του Δημοψηφίσματος για την επιστροφή του Γεωργίου του Β΄ θα επανελάμβανε στην Κύπρο αυτό που έπραξε για τα Επτάνησα. Την ελπίδα επέτεινε η τότε δήλωση του Υφυπουργού Εξωτερικών της Βρετανίας Sir Orme Sargent, στην οποία σημείωσε:

 

«Η απαίτηση για την Κύπρο συνιστά μια από τις βασικές γραμμές επίθεσης εναντίον της θέσης μας στην Ελλάδα. Η παραχώρησή της θα αποστερούσε [ από τους κομμουνιστές] αυτό το χρήσιμο όπλο και θα ισχυροποιούσε τη θέση του Αντιβασιλέως [Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού] και των δυνάμεων που μας ευνοούν […]. Πιθανότατα θα υποχρεωθούμε να απογοητεύσουμε όλες τις υπόλοιπες εδαφικές αξιώσεις της Ελλάδος εκτός από τα Δωδεκάνησα (Σημ. γρ., τα οποία πάντως δεν ανήκαν στους Άγγλους, αλλά στους ηττημένους Ιταλούς και ουδέν επομένως αυτοί θα έχαναν με την απελευθέρωσή τους…). Η προσάρτηση της Κύπρου (στην Ελλάδα) θα αποτελούσε σημαντική παρηγοριά για τέτοιες απογοητεύσεις (Σημ.γρ. των Ελλήνων)». (Robert Holland – Diana Markides «Οι Βρετανοί και οι Έλληνες – Αγώνες εξουσίας στην ανατολική Μεσόγειο, 1850-1960», Εκδ. Πατάκη, Αθήνα, 2011, σελ. 391).

 

Όμως του δικαίου αιτήματος των Ελλήνων επικράτησε το συμφέρον του «αγγλικού στέμματος». Συν τω χρόνω παγιώθηκε η βρετανική αντίληψη, ότι η Κύπρος είναι «αναντικατάστατο περιουσιακό στοιχείο της αυτοκρατορίας». Τί βαρβαρότητα! Περιουσιακό στοιχείο όχι μόνο το έδαφος της Μεγαλονήσου, λόγω της θέσης της στη Μεσόγειο, αλλά και οι καταπιεζόμενοι και βασανιζόμενοι από τους Άγγλους κατακτητές τους Έλληνες κάτοικοί της… Οι Άγγλοι έβλεπαν τον Έλληνα της Κύπρου, όπως ο Ρωμαίος τον δούλο του, ως «res» (κτήμα του, περιουσία του).

 

Η πολιτική της Βρετανικής κυβέρνησης προκάλεσε τον ένοπλο αγώνα του Κυπριακού Ελληνισμού, η καταπολέμηση του οποίου θύμιζε χιτλερικές μεθόδους και τα όσα έπρατταν οι Βρετανοί στην Ιρλανδία και στις άλλες αποικίες τους. Η αισχίστη συμπεριφορά ήταν του τότε Υπουργού Εξωτερικών της Βρετανίας Μακ Μίλαν, ο οποίος για να αποτρέψει την πραγματοποίηση του πόθου των Ελλήνων της Κύπρου για ένωσή τους με την Ελλάδα επινόησε το σατανικό σχέδιο να τους φέρει σε ευθεία αντιπαράθεση με τους Τούρκους. Το σχέδιό του ο Μακ Μίλαν το αποκάλεσε «τριμερή συγκυριαρχία», κάτι που σε μεγάλο μέρος του ταλανίζει έως και σήμερα τον Κυπριακό Ελληνισμό. ( Αυτ. σελ. 409-410). Οι Άγγλοι αποικιοκράτες κατέχουν το 3% του Κυπριακού εδάφους ως «ιδιοκτησία του Στέμματος», διατηρούν σε αυτό στρατιωτικές βάσεις και «σφυρίζουν αδιάφορα» για την κατοχή του 36% της Κύπρου από τους Τούρκους…

 

Ο Παν. Πουλίτσας στον επίλογο του πανηγυρικού λόγου του τονίζει κάτι που αποτελεί και παράπονο όλων των Ελλήνων (Μετ. στην καθομιλουμένη): « Βεβαίως θα έπρεπε να παραμένει αιωνίως η μνήμη, η ευγνωμοσύνη και ο θαυμασμός των ανθρώπων, προς την Ελλάδα που τους έδωσε τα φώτα του πολιτισμού. Ατυχώς φαίνεται πως αυτά γέρασαν και λησμονήθηκαν από τους ισχυρούς της Γης και τους κυβερνήτες των λαών. Αλλά εμείς έχουμε το δικαίωμα να τα υπομνήσουμε με την ευκαιρία της μεγάλης επετείου της 28ης Οκτωβρίου, και να φωνάξουμε προς αυτούς: Έναντι των μεγίστων πνευματικών υπηρεσιών, τις οποίες προσέφερε σε όλους σας η Ελλάδα και της πολύτιμης συνδρομής της κατά την κρισιμότατη περίοδο του τελευταίου πολέμου και των μεγίστων θυσιών Της ΕΣΕΙΣ τί μας ανταποδώσατε;»...-

Το δις εξαμαρτείν ουκ ανδρός σοφού

Του Γεωργίου Αποστολάκη 

 

Γράφω με αποκλειστικό σκοπό την υπεράσπιση της τιμής του Αγίου Ραφαήλ της Θερμής Λέσβου και την αποκατάσταση μιας σοβαρής συγχύσεως γύρω από τον βίο και το μαρτύριό του. Δεν επιθυμώ προσωπική αντιπαράθεση με τον π. Ευάγγελο Παπανικολάου. Ο γενικός σεβασμός, όμως, προς το πρόσωπο ενός κληρικού δεν μπορεί να αποκλείει τον έλεγχο δημόσιων ισχυρισμών του, ιδίως όταν αυτοί αφορούν έναν Άγιο της Εκκλησίας. 

 

Το ζήτημα προκύπτει από δύο ομιλίες του: την πρώτη, στις 15 Δεκεμβρίου 2021, στην επέτειο των εκατό χρόνων του παρεκκλησίου Οσίας Ξένης Αχαρνών, με τίτλο «Τα δύο ξανθά γένη και η Τουρκοκρατία», και τη δεύτερη, στις 11 Οκτωβρίου 2026, στον Άγιο Ανδρέα, με τίτλο «Ο Άγιος Ραφαήλ και οι προϋποθέσεις της εποχής του».

 

Στις ομιλίες αυτές αποδίδεται στον Άγιο Ραφαήλ, κατά κόσμον Γεώργιο Λάσκαρη ή Λασκαρίδη, ότι, ως λαϊκός ακόμη και αξιωματικός, συμμετείχε στην αυτοκρατορική και πατριαρχική αποστολή στη Φερράρα–Φλωρεντία και υπέγραψε υπέρ της ενώσεως της Ορθόδοξης Εκκλησίας με τους Λατίνους. Στη νεότερη ομιλία, από το 58ο λεπτό και εξής, ο ισχυρισμός συνδέεται και με την ερμηνεία του μαρτυρίου του: ο πριονισμός της σιαγόνας και ο επώδυνος θάνατός του παρουσιάζονται ως θεία παραχώρηση για την εξόφληση εκείνης της αμαρτίας.

 

Πρόκειται για δύο διαφορετικούς ισχυρισμούς, που χρειάζονται χωριστή τεκμηρίωση. Ο πρώτος αφορά ένα ιστορικό γεγονός: αν ο συγκεκριμένος άνθρωπος υπέγραψε συγκεκριμένη πράξη. Ο δεύτερος αφορά την κρίση και την πρόνοια του Θεού: για ποιον λόγο επετράπη ένα ορισμένο βασανιστήριο. Ο δεύτερος, μάλιστα, δεν αποδεικνύεται ακόμη και αν αποδειχθεί ο πρώτος.

 

Η πρώτη δημόσια αναφορά είχε προκαλέσει ήδη αντίδραση του ιστορικού Νεκταρίου Δαπέργολα, σε δημοσίευμα της 6ης Φεβρουαρίου 2022. Το ύφος εκείνης της κριτικής ίσως δεν εκφράζει όλους. Παραμένει, ωστόσο, το ουσιαστικό ερώτημα που έθεσε: από ποια πηγή προκύπτει ότι ο Άγιος υπέγραψε την ένωση; Φυσικά και οι αντίθετες βιογραφικές διαβεβαιώσεις χρειάζονται παραπομπές και τεκμηρίωση· δεν γίνονται ιστορικές αποδείξεις επειδή υπηρετούν την ορθή πρόθεση της υπερασπίσεώς του.

 

Η γνώση μας για τον Άγιο Ραφαήλ και τους άλλους νεοφανείς μάρτυρες της Λέσβου συνδέεται πρωτίστως με τις εμφανίσεις και τις μαρτυρίες που καταγράφηκαν μετά την εύρεση των λειψάνων, από το 1959. Αυτόν τον αποκαλυπτικό χαρακτήρα επισημαίνει και το συναξαριακό κείμενο της Αποστολικής Διακονίας. Βασικά έργα αναφοράς αποτελούν το «Σημείον Μέγα» του Φώτη Κόντογλου και η «Ζωή εκ τάφων» του αρχιμ. Δημητρίου Μπεκιάρη.

 

Στα έργα αυτά δεν υπάρχει καταγεγραμμένος ως αποκάλυψη ο ελεγχόμενος ισχυρισμός του π. Ευαγγέλου Παπανικολάου.

 

Όποιος λοιπόν επικαλείται άλλη αποκάλυψη και πληροφορία που ανατρέπει την παραδεδομένη εικόνα του Αγίου οφείλει να υποδείξει την καταγραφή της: έκδοση, σελίδα, πρόσωπο που τη δέχθηκε και ακριβές περιεχόμενο.

 

Στη δημοσιευμένη αγιολογική παράδοση ο Ραφαήλ παρουσιάζεται ως προσκείμενος στον Άγιο Μάρκο τον Ευγενικό και ως αρνηθείς να συμμετάσχει στο ενωτικό συλλείτουργο της Αγίας Σοφίας το 1452. Δεν είναι θεμιτό αυτή η εικόνα να αντικαθίσταται από την αντίθετη χωρίς συγκεκριμένο τεκμήριο.

 

Ο έλεγχος πάλι του έργου «Απομνημονεύματα» του Σιλβέστρου Συροπούλου, μέλους της βυζαντινής αντιπροσωπείας δεν επιβεβαιώνει τον ισχυρισμό του π. Ευαγγέλου Παπανικολάου. Στην κριτική έκδοση Laurent υπάρχει ένας Λάσκαρης χωρίς μικρό όνομα, τον οποίο ο αυτοκράτορας στέλνει στο Φραγκολίνο. Ο εκδότης προτείνει επιφυλακτικά την ταύτισή του με Ματθαίο. Υπάρχει επίσης Γεώργιος Δισύπατος. Δεν εντοπίστηκε, όμως, τεκμηριωμένη ταύτιση κάποιου από αυτούς με τον Άγιο Ραφαήλ, ούτε καταγραφή υπογραφής του Αγίου. Η παρουσία στην αποστολή, η υποστήριξη μιας πολιτικής και η υπογραφή του ενωτικού όρου είναι διαφορετικά πράγματα.

 

Επίσης, και η συναφής μεταπτυχιακή εργασία της Μόσχας Παυλίδου, ΕΚΠΑ 2021, με τίτλο «Η παρουσίαση των προσώπων, λαϊκών και κληρικών, της ελληνικής αντιπροσωπείας από τον Σίλβεστρο Συρόπουλο» δεν επιβεβαιώνει την παρουσία του Γεωργίου Λάσκαρη ή Λασκαρίδη στη σύνοδο. Στη σελ. 18, υποσημείωση 93: υπάρχει αναφορά στο επώνυμο «Λάσκαρης», μέσα σε σημείωση για τον διπλωμάτη Ιωάννη Δισύπατο και τους αδελφούς του. Δεν συνδέεται ωστόσο με τον Άγιο Ραφαήλ.

 

Σε μεταγενέστερες αφηγήσεις συναντούμε και το «Άγραφον» του Φωτίου Λίτσα, του οποίου η έκδοση του 2008 παρουσιάζεται ως μυθιστορηματικό χρονικό.

 

Σε άρθρο του αρχιμανδρίτη Κυρίλλου Κεφαλόπουλου, αναδημοσιευμένο στην ιστοσελίδα της Μονής Άνω Σουλίου το 2022, προστίθεται σημείωση της Αδελφότητας που παραπέμπει στο βιβλίο αυτό. Εκεί παρατίθεται σε πρώτο πρόσωπο η φράση: «Εγώ φυσικά ήμουν στην πολιτική αντιπροσωπεία … υποστήριζα τον Αυτοκράτορα». Στη συνέχεια, όμως, η ίδια παράθεση αποδίδει στον αφηγητή εσωτερική συμπάθεια προς τον Πλήθωνα και την αντίθεσή του στην ένωση, καθώς και θαυμασμό προς τον Μάρκο Ευγενικό. Συνεπώς, ούτε το συγκεκριμένο απόσπασμα αποδίδει απερίφραστα αποδοχή της ενώσεως. Εν τέλει Το «Άγραφον», στην έκδοση Ακρίτας του 2008, παρουσιάζεται βιβλιογραφικά ως «μυθιστορηματικό χρονικό»· καταγράφεται επίσης διασκευή και επιμέλεια της Άννας Κωστάκου–Μαρίνη. Άρα δεν μπορεί να θεωρηθεί ιστορική ή αγιολογική πηγή, αφού δεν είναι παρά ελεύθερη μυθιστοριογραφία. Αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε πληροφορία του είναι επινοημένη. Σημαίνει όμως ότι κάθε επίμαχη λεπτομέρεια χρειάζεται αναγωγή στην πηγή της. Η λογοτεχνική αφήγηση δεν αρκεί από μόνη της ως ιστορική μαρτυρία ή ως καταγραφή αποκαλύψεως. Δεν γνωρίζω αν ο π. Ευάγγελος άντλησε από εκεί όσα υποστηρίζει· ο ίδιος χρειάζεται να το διευκρινίσει.

 

Ακόμη σοβαρότερη είναι η ερμηνεία του μαρτυρίου ως τιμωρίας για την υποτιθέμενη υπογραφή. Η Εκκλησία τιμά τον Ραφαήλ ως ιερομάρτυρα. Η σύνδεση ενός συγκεκριμένου βασανιστηρίου με συγκεκριμένη προσωπική ενοχή χρειάζεται ιδιαίτερη θεμελίωση. Δεν μπορεί να εμφανίζεται ως γνώση της θείας κρίσεως μια προσωπική ερμηνεία του ομιλητή.

 

Για τον λόγο αυτόν, παρακαλώ τον π. Ευάγγελο Παπανικολάου να αποσαφηνίσει δημοσίως και χωρίς καθυστέρηση το ζήτημα: να υποδείξει την ακριβή πηγή τόσο της υπογραφής όσο και της ερμηνείας του μαρτυρίου. Εάν τέτοια τεκμηρίωση δεν υπάρχει, οφείλει να ανακαλέσει δημοσίως και τα δύο.

 

Μια καθαρή διόρθωση θα υπηρετούσε την αλήθεια και θα τιμούσε τον ίδιο. Εάν, αντίθετα, ο ισχυρισμός συνεχίσει να επαναλαμβάνεται χωρίς πηγή, θα καταστεί εύλογο να ζητηθεί εξήγηση για την επιμονή και τον σκοπό αυτής της ερμηνείας. Δεν προδικάζω κίνητρα· ζητώ να αρθεί η σύγχυση.

 

Η τιμή του Αγίου και η ευθύνη του εκκλησιαστικού λόγου απαιτούν συγκεκριμένη απάντηση.

 

πηγή 

Συνυπογράψαμε την εκποίηση στο Κάιρο της Μονής Σινά! (μια ολοκληρωμένη σφαιρική ανάλυση)

Γράφει ο ΣΤΟΪΛΟΠΟΥΛΟΣ ΒΑΣΙΛΗΣ  

 

Στο «θεοβάδιστον» όρος Σινά, «εν μέση ανύδρω γη και ανίκμω», η ελληνορθόδοξη Ιερά Μονή της Αγίας Αικατερίνης και μαζί ο «Σιναΐτικος Μοναχισμός» παρέμειναν δεκαπέντε αιώνες τώρα μια ανέπαφη και αλώβητη χριστιανική όαση εντός του μουσουλμανικού κόσμου.

 

Χτισμένο πάνω από την «φλεγόμενην και ου κατακαυμένη βάτον» με «όλους τους κανόνες της φρουριακής αρχιτεκτονικής και της μοναστικής παράδοσης» του 6ου μ.Χ αιώνα στις υπώρειες τριών καθαγιασμένων βιβλικών βουνών, της Αγίας Αικατερίνης, όπου βρέθηκε το σκήνωμά της, του Χωρήβ, όπου ο θεόπτης Μωυσής παρέλαβε από τον Θεό της δέκα εντολές και της Αγίας Επιστήμης όπου ασκήτευε η Αγία, το Μοναστήρι υπήρξε για τους πιστούς ένας προαιώνιος, αγιασμένος τόπος.

 

Με χιλιάδες ανά τους αιώνες “έγκλειστους” σιναΐτες ασκητές του πνεύματος, με αμέτρητους αναχωρητές νοσταλγούς του παραδείσου και μάρτυρες της χριστιανικής πίστης, άλλα και με μυριάδες ταπεινούς προσκυνητές. Άπαντες «τοις ερημικοίς, μακαρία ζωή, θείω ερώτι, πτερουμένοις». Μάρτυρες, Όσιοι, Άγιοι και Προσκυνητές. Γιατί, όπως γράφει στο οδοιπορικό του στο Σινά ο Νίκος Καζαντζάκης, εδώ «ο Θεός φαντάζει ειρηνικός, ολιγαρκής, χαρούμενος σαν καλός άνθρωπος», αναφέροντας και τα λόγια του ασκητή: «Θεός εστί σκιρτημός και ήπιον δάκρυ».

 

Εδώ, υπάρχει όμως, συσσωρευμένος ανά τους αιώνες, και ένας μοναδικός πολιτισμός που αναγορεύει τη Μονή σε πνευματικό και καλλιτεχνικό κέντρο και θησαυροφυλάκιο Ιερών Βιβλίων. Μια βιβλιοθήκη διεθνούς ακτινοβολίας με χιλιάδες χειρόγραφα (πολλά εικονογραφημένα) και έντυπα σε πολλές γλώσσες, με βυζαντινές, από την προεικονομαχική περίοδο, και μεταβυζαντινές εικόνες (“Κρητική Σχολή”) που συγκροτούν την σημαντικότερη πινακοθήκη του Ορθόδοξου Κόσμου, με αριστουργήματα αργυροχοΐας και μεταλλοτεχνίας από τον 6ο έως τον 18ο αιώνα που αποτελούν και μοναδικά ιστορικά τεκμήρια, με λαμπρά ψηφιδωτά και τοιχογραφίες από την εποχή του Ιουστινιανού. Για αυτό και το 2003 η Μονή αναγορεύτηκε από την UNESCO σε Μνημείο της Παγκόσμιας Πολιτιστικής Κληρονομιάς.

 

Για αιώνες το Μοναστήρι δεν άλλαξε, παρότι από τον 7ο αιώνα οι μαχητές του Ισλάμ το πήραν από τους Βυζαντινούς. Όλοι όμως την σεβάστηκαν και προστάτευσαν προνομιακά και την ελληνική παρουσία. Με πρώτο τον Μωάμεθ και την διαθήκη του, την περίφημη «Αχτιμανές», τον «ευαγγελικό λόγο» που αντί για υπογραφή φέρει το αποτύπωμα της παλάμης του ιδρυτή της μουσουλμανικής θρησκείας και κατακτητή του Σινά. Ακολούθησαν ο Σουλτάνος Σελήμ Α΄, που αναγνώρισε την παλιά «Αχτιμανές», ο Πάπας Ονώριος, μέχρι και ο Ναπολέοντας.

 

Μονή Σινά: Σεβασμός επί αιώνες

 

Όλα έμειναν “ακίνητα”, σαν να μην πέρασαν οι 15 αιώνες, με την πνευματική-μοναστική ζωή της Μονής πάντα σε ησυχαστική κατάσταση, χωρίς ποτέ να μιλά κανείς για τα περιουσιακά της “τεκμήρια”, πολύ περισσότερο δε να τα αμφισβητεί. Μέχρι που πέρυσι ήρθε η ώρα των αιγυπτιακών “δικαστηρίων” και των αμφισβητήσεων των «ιδιοκτησιών» της ιστορικής Μονής, αλλά και ο καιρός της ελληνικής διπλωματίας των “διευθετήσεων”, των ενταγμένων προφανώς στις νέες πραγματικότητες των ελληνοαιγυπτιακών “φιλικών” σχέσεων.

 

«Διευθετήσεων», όπως αναφέρουν έγκυρα δημοσιεύματα (“Corriere della Sera”), που έγιναν στο πλαίσιο της αιγυπτιακής «έννομης τάξης» για την «νομική κατοχύρωση» της Μονής. Και μάλιστα κατόπιν «συμφωνιών», εν είδη «σιωπηρών ανταλλαγμάτων» για το περίφημο «υποβρύχιο καλώδιο» και τα ελληνοτουρκικά.

 

Και όλα, όπως είθισται, έπρεπε να διευθετηθούν υπό τη “σκέπη” των Ελληνορθόδοξων Πατριαρχείων και των Εκκλησιών Ελλάδος και Κύπρου, με τις “ευλογίες” της ελληνικής κυβέρνησης και με την «μετά βασάνων» συγκατάθεση του νέου Αρχιεπισκόπου της Μονής Συμεών για μια ουσιαστικά “εξωδικαστική” συμφωνία. Με τον προσφάτως “αποπεμφθέντα” πρώην Αρχιεπίσκοπο Σινά Δαμιανό να κατηγορεί ευθέως την ελληνική κυβέρνηση πως «παρέδωσε τη Μονή στην αιγυπτιακή πλευρά» και ικετεύοντας παράλληλα τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών Ιερώνυμο να μη κηλιδώσει το όνομά του με μια «προδοσία».

 

Η ακανθώδης αυτή υπόθεση προφανώς έχει ακόμα πολλά “διαδικαστικά” ως προς τα «αμφισβητούμενα» και τα «υπό διαπραγμάτευση» πλέον “ακίνητα” της Μονής, τα οποία πρέπει να επιλυθούν, ώστε να μπουν και οι υπογραφές της «συμφωνίας» μεταξύ της Μονής και του αιγυπτιακού δημοσίου. Αυτό που ήδη διαφαίνεται όμως είναι πως η «αρχή του τέλους» της «θεοφύλακτης» Μονής, όπως υπήρξε εδώ και 15 αιώνες έχει ξεκινήσει.

 

Ο Γιώργος Γεραπετρίτης πάντως πανηγυρίζει για την επικείμενη «νομική κατοχύρωση» της Μονής, θεωρώντας την άλλη μια μεγάλη επιτυχία της Ελλάδας! Μια ακόμη “εκκρεμότητα” μεταξύ “φίλων” έκλεισε. Δεν είναι η πρώτη φορά άλλωστε που ο υπουργός των εξωτερικών δεν θα είχε πρόβλημα αν κάποιοι τον χαρακτήριζαν «μειοδότη», όπως δήλωσε ο ίδιος ευθαρσώς!

 

πηγή 

 

Στην συνέχεια σας παραθέτουμε την ανακοίνωση του Αρχιεπισκόπου Σινά Συμεών ο οποίος νοσηλεύεται ασθενής στην Αθήνα και έχει αποστείλει επιστολή στην Αιγυπτιακή κυβέρνηση ότι θα υπογράψει την συμφωνία, μόλις η υγεία του το επιτρέψει:

Η ανακοίνωση του Αρχιεπισκόπου Συμεών
 

Η Ελληνορθόδοξη Ιερά Μονή του Θεοβαδίστου Όρους Σινά (Αγίας Αικατερίνης), προ έτους, μετά την εκλογή της ελαχιστότητός μου ως νέου Αρχιεπισκόπου Σινά και ενώ η από 28ης Μαΐου 2025 (ήτοι προ της εκλογής μου) απόφαση του Εφετείου της Ισμαηλίας δημιούργησε συγκεκριμένα τετελεσμένα στην αιγυπτιακή έννομη τάξη , έλαβε από την σεβαστή Αιγυπτιακή Κυβέρνηση σχέδιο συμφωνίας μεταξύ του κράτους της Αραβικής Δημοκρατίας της Αιγύπτου και της Ιεράς Μονής. Με την ως άνω προταθείσα συμφωνία επιδιώχθηκε να διευκρινισθούν περαιτέρω πτυχές της δικαστικής αποφάσεως και του τρόπου υλοποιήσεώς της, κατά τρόπο σύμφωνο με τα από αιώνων ισχύοντα, ώστε να εξασφαλισθεί απρόσκοπτα ο μοναστικός βίος της Μονής και να διευκρινισθεί η θέση και λειτουργία της στο πλαίσιο της σύγχρονης έννομης τάξεως της Αιγύπτου. 

 

Η Μονή Σινά εισήλθε στον διάλογο δεσμευόμενη από την αιγυπτιακή νομοθεσία και τις αποφάσεις των αιγυπτιακών δικαστηρίων και με αίσθημα ευθύνης απέναντι στην μακραίωνη πνευματική της παρακαταθήκη, αλλά και υπευθυνότητος έναντι των Αρχών της Αιγύπτου, της χώρας του Νείλου εντός της οποίας ακμάζει εδώ και δεκαπέντε αιώνες. 

 

Παράλληλα ζήτησε να της δοθεί άνεση χρόνου, προκειμένου να μελετήσει διεξοδικώς την πρόταση, να καταθέσει αντιπροτάσεις βελτιώσεως σημείων της συμφωνίας επί της πρακτικής εφαρμογής της (προς τούτο συμπληρώθηκε και με άλλα επεξηγητικά συνοδευτικά έγγραφα), αλλά και να συγκροτήσει με επιστημονικό τρόπο τον φάκελο που αφορά το status quo της και την τεκμηρίωση των υπό συζήτηση ακινήτων, φάκελος ο οποίος καταρτίστηκε ως επιστημονική πλέον μελέτη.

 

Με ιδιαίτερη ικανοποίηση επιθυμούμε να καταθέσουμε εμφατικώς ότι στο σημείο αυτό η Μονή είχε την κατανόηση της σεβαστής Αιγυπτιακής Κυβερνήσεως και του Εξοχωτάτου Προέδρου αυτής Αμπντέλ Φατάχ αλ Σίσι, με αποτέλεσμα ο διάλογος να έχει παραταθεί ήδη πέραν του ενός έτους, κάτι στο οποίο συνέβαλε και η πρόσφατη περιπέτεια υγείας της ελαχιστότητός μου. 

 

Συναντιλήπτορες και βοηθούς στην προσπάθεια αυτή είχαμε την Ελληνική Πολιτεία, αλλά και πολλούς άλλους φιλικούς κύκλους της Μονής ανά τον κόσμο. Είναι γνωστόν, ότι η Μονή Σινά απολαμβάνει ιστορικώς ιδιαίτερου καθεστώτος εκκλησιαστικής αυτονομίας. Παράλληλα όμως αποτελεί Κιβωτό της οικουμενικής Ορθοδοξίας και τα θέματα που την αφορούν αναδεικνύονται δυνητικώς σε μείζονα θέματα των ανά τον κόσμο Χριστιανών και ιδιαιτέρως των Ορθοδόξων πιστών. Έτσι δεν είναι τυχαίο ότι κατά το διαρρεύσαν διάστημα η Σιναϊτική Αδελφότητα έγινε αποδέκτης ποικίλων αντιφατικών εισηγήσεων και πληροφοριών από αρμοδίους και αναρμοδίους, από επαΐοντες και από καλοπροαιρέτως αγνοούντες. 

 

Παρά ταύτα, χωρίς να αγνοεί ή να υποτιμά οποιαδήποτε τεκμηριωμένη γνώμη, η Αδελφότητα έκρινε ότι πρωτίστως είχε να ωφεληθεί τα μέγιστα από την μακραίωνη και αδιάκοπη εμπειρία των Αυτοκεφάλων Ορθοδόξων Εκκλησιών, και μάλιστα των Πατριαρχών της καθ΄ ημάς Ανατολής.
 

Στο πλαίσιο αυτό απευθυνθήκαμε στο νομοκανονικώς οικείο Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, προκειμένου, μετά από λεπτομερή ενημέρωση περί του ως άνω σχεδίου συμφωνίας και των περί αυτήν, να λάβουμε την υπεύθυνη γνώμη της Σιωνίτιδος Εκκλησίας επί του θέματος. Ο Μακαριώτατος Πατριάρχης Ιεροσολύμων κ.κ. Θεόφιλος, διακρίνοντας ότι το θέμα χρήζει μείζονος θεωρήσεως, κατόπιν και δικής μας θελήσεως απευθύνθηκε περαιτέρω προς τον Παναγιώτατο Οικουμενικό Πατριάρχη κ.κ. Βαρθολομαίο, τον Μακαριώτατο Πατριάρχη Αλεξανδρείας κ.κ. Θεόδωρο, και προς τις Αυτοκέφαλες Εκκλησίες Κύπρου και Ελλάδος. 

 

Σήμερα μετά μεγάλης συγκινήσεως δυνάμεθα να καταθέσουμε ότι όλες οι ως άνω Εκκλησίες, έχοντας ενημερωθεί λεπτομερώς, χαιρετίζουν διά πατριαρχικών και Συνοδικών Γραμμάτων, τα οποία καταχωρήθηκαν στο αρχείο της Μονής, και εκφράζουν την αμέριστη αδελφική τους συμπαράσταση για την υπογραφή της προαναφερόμενης συμφωνίας, με την ευχή και προσδοκία να συμβάλει στην ασφαλή διευθέτηση των εκκρεμών ζητημάτων και την διασφάλιση των ιστορικών και νομίμων δικαίων της Μονής. 

 

Η εξέλιξη αυτή δίδει, βεβαίως, στην Σιναϊτική Αδελφότητα και εις εμέ προσωπικώς τον επιστηριγμό να προχωρήσουμε στην υπογραφή της Συμφωνίας στο εγγύς μέλλον μόλις η κατάσταση της υγείας μου το επιτρέψει, οπότε θα οριστεί μετά των Πατέρων και της αιγυπτιακής κυβερνήσεως η συγκεκριμένη ημερομηνία υπογραφής. 

 

Η ως άνω, όμως, εξέλιξη αποτελεί πρωτίστως έκφραση της ενότητος των Ορθοδόξων Εκκλησιών της Ανατολής. Το Θεοβάδιστο Όρος Σινά χαίρει διότι δια των τιμίων Πατριαρχικών και Συνοδικών Γραμμάτων, αποδέκτης των οποίων έγινε, στάθηκε αφορμή να επαναβεβαιωθεί η ενότητα αυτή για μία ακόμη φορά, και διότι η ευρισκομένη «ἐν γῇ ἐρήμῳ καὶ ἀβάτῳ καὶ ἀνύδρῳ» Μονή του Σινά απολαμβάνει της αγάπης και του εμπράκτου επιστηριγμού τους εν απολύτω ομοφωνία. 

 

Μέσα στο κλίμα αυτό της πλέον εμπεδωμένης εμπιστοσύνης μεταξύ Αραβικής Δημοκρατίας της Αιγύπτου και Μονής Σινά, είμεθα βέβαιοι ότι μετά τη σημερινή ανακοίνωση περί της ως άνω συμφωνίας εκλείπει πλέον ο λόγος έκδοσης της απόφασης του Ανώτατου Ακυρωτικού Δικαστηρίου της Αραβικής Δημοκρατίας της Αιγύπτου. 

 

Είμαστε βέβαιοι ότι κατά την περίοδο εφαρμογής της Συμφωνίας, το κλίμα εμπεδωμένης εμπιστοσύνης μεταξύ Αραβικής Δημοκρατίας της Αιγύπτου και Μονής Σινά θα μας επιτρέψει να οριστικοποιήσουμε συγκεκριμένες εκκρεμότητες που τυχόν ανακύψουν επί της Συμφωνίας και των συνοδευτικών της εγγράφων. 

 

Ευχαριστούντες θερμώς τους Σεπτούς Προκαθημένους και τας περί αυτούς Ιεράς Συνόδους, αναπέμπομεν δοξολογίαν στον Παντοκράτορα Κύριον και ταπεινώς φρονούμε ότι η μεσιτεία της πολιούχου αγίας μεγαλομάρτυρος Αικατερίνης έφερε ἐν θαυμαστῇ ἑνότητι το σύνολο της εν τη καθ’ ημάς Ανατολή Ορθοδοξίας παρά το πλευρόν της Μονής Σινά, στον θεσμό της οποίας επαναβεβαιώνεται η μακραίωνη, βαθειά και αδελφική σχέση δύο κρατών και μεγάλων πολιτισμών, της Αιγύπτου και της Ελλάδος. 

 

Τέλος, απευθυνόμενοι προς πάντας διαβεβαιώνουμε ότι το Θεοβάδιστο Όρος Σινά είναι Χάριτι Θεού «στην θέση του», με τους Πατέρες να το διακονούν, να αγωνίζονται και να υποδέχονται κάθε προσκυνητή, επισκέπτη και περιηγητή. 

 

Παραθέτουμε προς ενημέρωση σας γιατί έχει την σημασία του και το άρθρο του Βήματος που αφορά την Εκτακτη Διαρκή Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος που ασχολήθηκε με το θέμα. 

 

Στην έκτακτη συνεδρίαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος την Πέμπτη 22 Οκτωβρίου υπήρξε τηλεδιάσκεψη ανάμεσα στα μέλη της ΔΙΣ και τον Αρχιεπίσκοπο Σινά, Φαράν και Ραϊθώ κ. κ. Συμεών, ο οποίος εξέθεσε την εξέλιξη των διαπραγματεύσεων με τις αιγυπτιακές αρχές. Στη συνέχεια, ο Γεώργιος Καλαντζής, Γενικός Γραμματέας Θρησκευμάτων του Υπουργείου Παιδείας και Θρησκευμάτων, ενημέρωσε τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. κ. Ιερώνυμο, καθώς και τους συνοδικούς μητροπολίτες για το ιστορικό της υπόθεσης της Μονής του Σινά και για τους τρόπους με τους οποίους η κυβέρνηση στήριξε τα αιτήματα της αδελφότητας. Ο κ. Καλαντζής απάντησε σε απορίες των μελών της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου.

 

Το κλίμα της συζήτησης τόσο με τον Αρχιεπίσκοπο Συμεών όσο και με τον κ. Καλαντζή χαρακτηρίστηκε από ρεαλισμό. Από μητροπολίτες έγινε υπενθύμιση των επιστολών διαμαρτυρίας, που είχαν σταλεί προς τις αιγυπτιακές αρχές, και από τις οποίες δεν προέκυψε κάποιο πρακτικό αποτέλεσμα.  

 

Αναφέρθηκε επίσης ότι σε περιπτώσεις ανακηρυγμένων μνημείων η ιδιοκτησία ανήκει στο κράτος, όπως συμβαίνει και στις ευρωπαϊκές χώρες, συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας. Η συζήτηση, όμως, αφορά και σε ακίνητα εκτός της κυρίως Μονής, όπως μετόχια, ασκηταριά και περιβόλια, των οποίων η νομή μπορεί να μείνει στην Ιερά Μονή Σινά στο πλαίσιο μιας συμφωνίας, σύμφωνα με την επιθυμία της αδελφότητας.

 

Το πνεύμα του διαλόγου ήταν ότι κανείς δεν μπορεί να υποκαταστήσει την αδελφότητα, αλλά αυτό που χρειάζεται είναι η στήριξή της. Υπήρξε προβληματισμός για το γεγονός ότι η Μονή δεν διαθέτει διαπραγματευτική ισχύ έναντι του αιγυπτιακού κράτους ύστερα από τις αποφάσεις των αιγυπτιακών δικαστηρίων. Τονίστηκε, πάντως, η κοινή υποστήριξη από το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας, καθώς και τις Εκκλησίες Ελλάδος και Κύπρου προς το πρόσωπο του Αρχιεπισκόπου Συμεών και προς την αδελφότητα.

 

Η Διαρκής Ιερά Σύνοδος δεν εξέδωσε αμέσως ανακοινωθέν, κρατώντας στάση αναμονής έναντι διεργασιών για τη συμφωνία ανάμεσα στη Μονή και το αιγυπτιακό κράτος με τη συνδρομή της ελληνικής κυβέρνησης. Με την έκτακτη σύγκληση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου τονίστηκε ο συντονισμός των ιεραρχών της Εκκλησίας της Ελλάδος στην ίδια γραμμή στήριξης του Αρχιεπισκόπου Σινά Συμεών για την επίτευξη συμφωνίας, η οποία θα εξασφαλίζει το καθεστώς της Μονής. 

 

ΣΧΟΛΙΟ

Πλήθος άρθρων έγκυρων και σοβαρών σχολιαστών στο διαδίκτυο αλλά και εκκλησιαστικών ρεπόρτερ λένε, ότι η περιουσία της Μονής ξεπουλήθηκε κι ένα ελληνορθόδοξο προσκύνημα αιώνων χάθηκε...

Δυστυχώς προαιώνια κατοχυρωμένα δικαιώματα της Ελληνορθόδοξης Μονής μας ξεπουλήθηκαν στον βωμό πολιτικών συμφερόντων και πάρε δώσε μιας προδοτικής και ανθελληνικής κυβέρνησης που έχει βαλθεί να καταστρέψει τα πάντα....
 

Δυστυχώς όπως διαπιστώνουμε και από την επιστολή του Αρχιεπισκόπου Συμεών όπου αποκρύπτονται τα συμφωνηθέντα με την Αιγυπτιακή κυβέρνηση, αλλά γνωρίζουμε και από τον τρόπο που εκδιώχθηκε ο πρώην Αρχιεπίσκοπος Δαμιανός ένας υπέργηρος Αρχιεπίσκοπος που επί 50 έτη προσπάθησε μέσα σε αντιξοότητες να κρατήσει την Μονή Ελληνορθόδοξη και να σώσει την περιουσία της, τα πράγματα μάλλον είναι πολύ ζοφερά....
 

Να πούμε ότι ο πρώην Αρχιεπίσκοπος Δαμιανός ήταν και αυτός που παρότρυνε τον Αγιο Παίσιο να πάει στο Σινά, ενώ όπως και ο ίδιος λέει ο Αγιος ήταν αυτός που του είπε επίσης παρότι ήταν ακόμα διάκος, ότι έπρεπε να πάει στο Σινά κι εκεί θα βοηθούσε πάρα πολύ... Ο Αγιος μας είχε ήδη δει ότι μελλοντικά ο διάκος αυτός θα γινόταν ο Αρχιεπίσκοπος Σινά και θα βοηθούσε στο έργο της Μονής μας.

Ολα αυτά ανατράπηκαν λόγω προδοσίας και πολλών αισχρών καταστάσεων που δημιούργησε η συγκεκριμένη αντίχριστη κυβέρνηση... Μην ξεχνάτε τους μπράβους που έσερναν τους μοναχούς που αντιστέκονταν στην Μονή...

 

Πρωθυπουργός και κυβέρνηση πανηγυρίζουν για την συμφωνία κι αυτό είναι εξαιρετικά άσχημο, δεδομένου ότι όταν αυτοί πανηγυρίζουν η πατρίδα μας ή η Εκκλησία μας έχει πάθει κάποιο κακό... Θυμηθείτε και τα πανηγύρια όταν ψηφίσθηκε ο νόμος για τους "γάμους" ομοφυλοφίλων και το ακόμα χειρότερο για την υιοθεσία παιδιών από αυτούς... Και τότε πανηγύριζαν οι αντίχριστοι.

 

Προσέξτε επίσης στο άρθρο για την Εκτακτη Διαρκή Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος, κάποια σημεία που έχουμε τονίσει με έντονα μαύρα γράμματα. Τα αναλύουμε λίγο παρακάτω.

 

Το κλίμα της συζήτησης τόσο με τον Αρχιεπίσκοπο Συμεών όσο και με τον κ. Καλαντζή χαρακτηρίστηκε από ρεαλισμό. 

Τι σημαίνει αυτό με απλά λόγια; Οτι δεν επετράπει οι Μητροπολίτες μέλη της Δ.Ι.Σ. να πούνε λέξη υπέρ της Ορθοδοξίας, της Εκκλησίας και κατ' επέκταση της Μονής μας καθότι προφανώς τα λόγια τους θα χαρακτηρίζονταν ...ουτοπικά και χωρίς ρεαλισμό. Ο ρεαλισμός σημαίνει συμβιβασμός με πράγματα δυσάρεστα για μια Μονή που υπάρχει εκεί 15 αιώνες.

 

Αναφέρθηκε επίσης ότι σε περιπτώσεις ανακηρυγμένων μνημείων η ιδιοκτησία ανήκει στο κράτος... 

Τι σημαίνει αυτό με απλά λόγια; Οτι η ανεξάρτητη μέχρι σήμερα Μονή γίνεται Νομικό Πρόσωπο του Αιγυπτιακού Κράτους και άρα.... ποια σημαία θα κυματίζει πάνω στα τείχη της Μονής, στα οποία μέχρι σήμερα κυμάτιζε περήφανα η Γαλανόλευκη;

 

Υπήρξε προβληματισμός για το γεγονός ότι η Μονή δεν διαθέτει διαπραγματευτική ισχύ έναντι του αιγυπτιακού κράτους ύστερα από τις αποφάσεις των αιγυπτιακών δικαστηρίων.

Δηλαδή για ποιον λόγο μια μεθόδευση της Αιγυπτιακής Κυβέρνησης με χρήση των αιγυπτιακών δικαστηρίων έγινε δεκτή; Εφόσον η Ελληνική κυβέρνηση έχει άριστες σχέσεις όπως διατυμπανίζει ο Μητσοτάκης κι ο Γεραπετρίτης με τον Πρόεδρο της Αιγύπτου Αλ Σίσυ, γιατί δεν επενέβησαν να διακόψουν την μεθόδευση και να αποκαταστήσουν τα προαιώνια δίκαια της Μονής; Δεν μπορούσαν; Ξέρετε πόσοι Αιγύπτιοι ζουν και εργάζονται στην πατρίδα μας; Ξέρετε σε πόσα θέματα η Ελλάδα στηρίζει την Αίγυπτο στην Ευρωπ. Ενωση και γενικώς; Ξέρετε πόσες συμφωνίες διακρατικές έχουμε με την Αίγυπτο; Το μόνο εύκολο ήταν να λήξουμε εύκολα το θέμα για την Μονή μας και να να διασφαλίσουμε το μέλλον της μια για πάντα... 

 

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να παραθέσω και κάποιες από τις ενέργειες που έκανε ο πρώην Αρχιεπίσκοπος Σινά Δαμιανός για να προστατέψει την Μονή του (παρόλο που αποπέμφθηκε βιαίως) και οι οποίες μας δείχνουν τις μεθοδεύσεις, αλλά και την προδοσία που πάει να γίνει.
 

1. Επιστολή πρ. Σιναίου Δαμιανού στον Σιναίου Συμεών (Ρμφαία 13-07-2026)
 

Έκκληση προς τον Σεβασμιώτατο Αρχιεπίσκοπο Σινά κ. Συμεών και τους πατέρες της Ι.Μ. Αγίας Αικατερίνης στο Σινά, απευθύνει ο Αρχιεπίσκοπος πρ. Σινά Δαμιανός κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου για το μέλλον και την ιστορική επιβίωση του οικουμενικού αυτού μνημείου. 

 

Ο κ. Δαμιανός στην επιστολή του κάνει λόγο για μια διαφαινόμενη, απόρρητη συμφωνία μεταξύ των κυβερνήσεων Ελλάδας και Αιγύπτου, η οποία, σύμφωνα με τις καταγγελίες, κινδυνεύει να μετατρέψει τη ζωντανή Μονή σε ένα «στείρο» μουσείο και τους μοναχούς σε απλούς «ενοικιαστές» στον ίδιο τους τον τόπο. 

 

«Η Μονή δεν είναι ιδιοκτησία κανενός· είναι ο οίκος όλων των μοναχών, ζώντων και κεκοιμημένων, και συγχρόνως οικουμενικός οίκος του Ορθόδοξου κόσμου» - τονίζει χαρακτηριστικά ο πρ. Σιναίου Δαμιανός.  

 

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ πρ. ΣΙΝΑΙΟΥ ΔΑΜΙΑΝΟΥ  

 

2. Επιστολή Σινά Δαμιανού στον Πατριάρχη Ιεροσολύμων (Ρομφαία 31-07-2026) 

 

Με αφορμή τις πρόσφατες εξελίξεις που διαταράσσουν την ειρήνη και την ενότητα στο χώρο της Ιεράς Μονής Αγίας Αικατερίνης του Σινά, ο Αρχιεπίσκοπος Σινά, Φαράν και Ραϊθώ κ.κ. Δαμιανός απέστειλε επιστολή προς τον Πατριάρχη Ιεροσολύμων κ. Θεόφιλο. 

 

Στην επιστολή αυτή, εκφράζει τη βαθιά του λύπη και την έντονη διαμαρτυρία του για τις ενέργειες συγκεκριμένων μοναχών, τις οποίες χαρακτηρίζει ως αντικανονικές, στασιαστικές και προσβλητικές έναντι της Μονής, της πνευματικής της τάξεως και της κανονικής διοικήσεώς της. 

 

Ο Αρχιεπίσκοπος περιγράφει με σαφήνεια τις απόπειρες υπονόμευσης της μοναστηριακής ειρήνης, τις ψευδείς κατηγορίες εις βάρος του, τις παρασκηνιακές ενέργειες, αλλά και την αυθαίρετη συμπεριφορά συγκεκριμένων προσώπων που αυθαδιάζουν κατά της εκκλησιαστικής τάξεως και του μοναστικού ήθους. 

 

Παράλληλα, θέτει ερωτήματα για τη διαδικασία σύγκλησης της «Γενικής Συνέλευσης» και τη νομιμότητα των αποφάσεων που επιχειρείται να ληφθούν. 

 

Η επιστολή αποτελεί μια αυστηρή κανονική και πνευματική παρέμβαση, που υπενθυμίζει τις θεμελιώδεις αρχές διοίκησης της Ιεράς Μονής του Σινά και απευθύνει έκκληση για σεβασμό στους Ιερούς Κανόνες και στην Παράδοση της Εκκλησίας. 

 

ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΧΕΤΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ 

 

3. Μονή Σινά: «Η Ελλάδα πουλάει το παρελθόν της» – Η αιχμηρή επιστολή Δαμιανού στον Ιερώνυμο (Τας Θύρας 22-10-2026)
 

«Οι μοναχοί της Μονής και απέναντί μου πραξικοπηματίες που δεν υπογράφουν την ντροπιαστική αυτή συμφωνία -που κανείς ούτε κι εσείς πιστεύω έχετε διαβάσει- έχουν δίκιο, γι’ αυτό και σας γράφω αυτήν την επιστολή.»

 

Με μια ιδιαίτερα αιχμηρή επιστολή προς τον Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος Ιερώνυμο, ο πρώην Αρχιεπίσκοπος Σιναίου Δαμιανός παρεμβαίνει στην υπόθεση της Μονής Αγίας Αικατερίνης του Σινά, θέτοντας ευθέως ζήτημα ιστορικής ευθύνης για τη στάση της Εκκλησίας της Ελλάδος. 

 

«Μη μείνει στην ιστορία η Εκκλησία της Ελλάδος υπό την ηγεσία σας ως συνεργός στην ντροπιαστική αυτή πώληση», αναφέρει χαρακτηριστικά, ασκώντας σκληρή κριτική στους χειρισμούς της ελληνικής κυβέρνησης και εκφράζοντας την αντίθεσή του στην επίμαχη συμφωνία.
 

Η παρέμβαση έρχεται ενώ η υπόθεση παραμένει ανοιχτή και τα ερωτήματα για τους όρους της συμφωνίας, τις εγγυήσεις για τα δικαιώματα της αδελφότητας και τους κυβερνητικούς χειρισμούς εξακολουθούν να ζητούν απαντήσεις. Η πρόσφατη συνεδρίαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου εντάσσεται σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία, με τη στάση της Εκκλησίας να αποτελεί βασικό πεδίο ενδιαφέροντος. 

 

Το διακύβευμα δεν αφορά μόνο το ιδιοκτησιακό καθεστώς, αλλά και τη διασφάλιση της μοναστικής παράδοσης και της ιστορικής συνέχειας ενός από τα σημαντικότερα χριστιανικά κέντρα.

 

Διαβάστε ολόκληρη την επιστολή:

 

Ας ελπίσουμε ο Χριστός μας και η Αγία Αικατερίνη να προστατέψουν την Μονή μας και όλα να διορθωθούν προς το καλύτερο. Ας γίνει το θέλημα Του.

ΥΓ. Αν όντως έχει γίνει προδοσία είναι τρομερά λυπηρό να συμμετέχουν κι όλα τα ελληνορθόδοξα Πατριαρχεία μας και οι Αρχιεπισκοπές Κύπρου και Ελλάδας...
Ας βγάλουν το κείμενο της συμφωνίας πριν υπογραφεί να ξέρουμε όλοι τελικά τι έγινε. Τι φοβόνται;

Ιρλανδικό σποτ παράνοιας: Ζητείται συναίνεση για το φιλί της γιαγιάς!

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης 

 

Είσαι κράτος και δεν σου βρίσκεται κάποια πρόχειρη πανδημία ώστε να ποινικοποιήσεις τις αγκαλιές μεταξύ μελών της οικογένειας; Κανένα πρόβλημα, υπάρχει καλύτερη λύση! Μόνιμη, σίγουρη, εγγυημένη, χωρίς να χρειάζεται να έχεις ανάγκη κάποιον αδέσποτο ιό για να διαλύσεις τους κοινωνικούς δεσμούς. Η μέθοδος είναι απλή: Παίρνεις την ήδη «ξεχειλωμένη» έννοια της παρενόχλησης, και την τραβάς κι άλλο, μέχρι εκεί που δεν παίρνει άλλο.

 

Έπειτα, ξεκινάς μια καμπάνια κατά του βιασμού και αντί να ασχοληθείς με τα πραγματικά αίτια της πανσεξουαλικής αποχαλίνωσης, στρέφεσαι εναντίον του μόνου θεσμού που έχει απομείνει για να την περιορίζει: την παραδοσιακή οικογένεια. Με λίγα λόγια κατηγορείς τον ευεργέτη ως θύτη, καταφέρνοντας το ακριβώς αντίθετο από εκείνο που (υποτίθεται ότι) στοχεύει η διαφημιστική εκστρατεία σου: αντί να προστατεύεις τα θύματα – τα αφήνεις ακόμα πιο ανυπεράσπιστα.

 

Και τι κάνεις λοιπόν; Σχεδιάζεις ένα διαφημιστικό όπου παρουσιάζεις την αγκαλιά ή το φιλί του συγγενή ως πράξη που απαιτεί… συναίνεση. Εάν δεν δοθεί αυτή, τότε η χειρονομία αγάπης ισοδυναμεί με ψυχοσωματικό «βιασμό». Αυτό ακριβώς είναι το δίδαγμα μιας τρισάθλιας woke διαφήμισης που προβλήθηκε στην Ιρλανδία, στα πλαίσια καμπάνιας που διοργανώθηκε από το Κέντρο Αντιμετώπισης Βιασμών του Δουβλίνου (DRCC), με τον τίτλο «We-Consent» (συναινούμε).

 

Τι έδειχνε αυτή η διαφήμιση; Ένα ανδρόγυνο ηλικιωμένων πάνε για επίσκεψη στο σπίτι των δύο εγγονιών τους και χτυπούν το κουδούνι. Το ένα εγγόνι (το αγοράκι) σπεύδει να ανοίξει την πόρτα και αγκαλιάζει χαρούμενο τους παππούδες του. Το άλλο εγγόνι (το κοριτσάκι) στέκεται πιο πίσω αμήχανο, επειδή δεν του αρέσουν οι χειρονομίες οικειότητας.

 

Τα πρόσωπα του παππού και της γιαγιάς φαίνονται σε γκρο πλαν να πλησιάζουν «απειλητικά» (σε αργή κίνηση) την εγγονή τους για να τη φιλήσουν και να την αγκαλιάσουν, ενώ εκείνη κάνει γκριμάτσες δυσφορίας, σαν να πρόκειται να τη… βασανίσουν. Η διαφήμιση τελειώνει με το σλόγκαν: «Η αγκαλιά δεν είναι αρεστή σε όλους, ακόμα και αν προέρχεται από ανθρώπους που τους αγαπάνε. Άβολο; Ίσως. Σημαντικό; Απόλυτα. Το ‘’We-Consent’’ είναι εδώ για να βοηθήσει».

 

Φανταστείτε σε τι σουρεαλιστικές καταστάσεις οδηγεί αυτή η διεστραμμένη αποστείρωση της ζωής μας:

 

«Εγγονούλα μου, έχω την έγκρισή σου να σε φιλήσω στο μάγουλο γιατί σε πεθύμησα ή νιώθεις ‘’απειλή’’ στην τοποθεσία ‘’σπίτι της γιαγιάς’’;»

 

«Γιε μου, έχω την άδειά σου να σου χαϊδέψω τα μαλλάκια στο κεφάλι ή θα πατήσεις το panic button και θα προσγειωθεί η αντιτρομοκρατική στο σαλόνι μας;»

 

«Αγάπη μου, αν πλύνεις τα πιάτα σήμερα θα επανεξετάσω το αίτημα σου για άρση μη συναίνεσης»

 

«Τα ειλικρινά μου συλλυπητήρια, αλλά καταδικάζω τον τελευταίο ασπασμό γιατί ο μακαρίτης εξακολουθεί να μη δίνει συγκατάθεση»

 

Και άμα το συμφωνητικό αφορά παραπάνω από δύο πρόσωπα, λ.χ. σε ένα οικογενειακό Χριστουγεννιάτικο τραπέζι, πριν μπουν στο σπίτι οι καλεσμένοι ίσως θα πρέπει να καρφιτσώνουν μια κονκάρδα στο πέτο σαν τους Μάρτυρες του Ιεχωβά: συναινώ/δεν συναινώ.

 

Αλλά να σοβαρευτούμε...

 

Θυμηθείτε κατά τη διάρκεια της πανδημίας, πόσοι από τους τηλέ - «ειδικούς» παπαγάλιζαν συνεχώς ότι οι παππούδες πρέπει να μείνουν μακριά από τα εγγόνια τους και να μπουν σε οικειοθελή απομόνωση. Αλλά και το αντίθετο: ότι τα εγγόνια πρέπει να ξεχάσουν την αγκαλιά των παππούδων, αν δεν θέλουν να τους στείλουν στον άλλο… κόσμο. Μέχρι και επιδοτούμενο βιβλίο από τον εθνικό μας παραμυθά (τον Τριβιζά) είχε κυκλοφορήσει για να φορτώσει προκαταβολικές ενοχές στα παιδάκια.

 

Περιττό να επισημάνω τον ξεδιάντροπο ηλικιακό ρατσισμό που εμπνέουν τέτοιου τύπου καμπάνιες σαν την ιρλανδική, όπου οι ηλικιωμένοι παρουσιάζονται σαν απεχθείς «κακοποιητές» που σαλιώνουν τα μάγουλά μας και συνθλίβουν τα παΐδια μας, εκδηλώνουν εκείνη την ακατανόητη «χημική σύναψη» που αποκαλείται αγάπη δίχως να τους εκδώσουμε πρώτα αριθμό πρωτοκόλλου. Διότι είναι απολίτιστα κατάλοιπα μιας «τοξικής» κουλτούρας του παρελθόντος που πρέπει να εκλείψει. Η αθωότητα της συγγενικής αγάπης πρέπει οπωσδήποτε να μολυνθεί από το δηλητήριο της καχυποψίας: εκείνος που αγκαλιάζει να φοβάται ότι θα βρεθεί κατηγορούμενος και εκείνος που (δεν θέλει να) αγκαλιάζεται, να δελεάζεται από τη ναρκισσιστική ντόπα της αυτοθυματοποίησης.

 

Ακόμα και στο - πλήρως αλωμένο από τον δικαιωματισμό – κράτος της Ιρλανδίας, η διαφήμιση ξεσήκωσε θύελλα αντιδράσεων. Η φυσική εκδήλωση οικογενειακής τρυφερότητας, παρουσιάστηκε ως δυνητική κακοποίηση ή στην καλύτερη περίπτωση ως κοινωνικό παράπτωμα. Ζωντάνεψαν στα μάτια του κοινού οι ταινίες επιστημονικής φαντασίας όπου κάθε ανθρώπινο άγγιγμα έχει ποινικοποιηθεί και η μόνη σωματική αλληλοεπίδραση γίνεται μέσω εικονικής πραγματικότητας. Κάθε επαφή και πρόστιμο – κάθε αγνή παρόρμηση και «αμαρτία». Μια επιδιωκόμενη κοινωνία απομονωμένων «κυττάρων», ανίκανων να συνθέσουν (κοινωνικούς) ιστούς, ανίκανων να συνθέσουν όργανα (αντίστασης), ανίκανων να συνθέσουν λαϊκό σώμα.

 

Ο σάλος που προκάλεσε η διαφήμιση παρακίνησε ακόμα και τον Ιρλανδό Υπουργό Δικαιοσύνης, Τζιμ Ο’Κάλαχαν, να τη χαρακτηρίσει ως «ακατάλληλη όσο και εξευτελιστική για τους παππούδες και τις γιαγιάδες», προσπερνώντας το γεγονός ότι το ίδιο το υπουργείο του ήταν χορηγός της κατάπτυστης καμπάνιας. Το σποτ αποσύρθηκε, αλλά το DRCC συνέχισε να το υπερασπίζεται δηλώνοντας ότι «βασίζονταν στην ιδέα ότι τα όρια πρέπει να γίνονται σεβαστά από μικρή ηλικία και ότι πρέπει επίσης να σεβόμαστε τα όρια των άλλων».

 

Αλλά ποια όρια; Εκείνα τα τεχνητά όρια που συνεχώς επινοεί η δικαιωματιστική «θρησκεία», ώστε να εγκλωβίσει τον κάθε άνθρωπο μέσα σε δεκάδες αόρατα σύνορα, αποξενώνοντάς τον από κάθε φυσική συμπεριφορά, από κάθε αυθορμητισμό, από κάθε ανθρώπινη αντίδραση, από κάθε ανάπτυξη διαπροσωπικού δεσμού και κυρίως από κάθε σκέψη (ακόμα και ίχνος της) να μπει στη θέση του άλλου. Ακόμα και αν δεν μου αρέσουν τα φιλιά και οι αγκαλιές του παππού, ας κάνω μια παραχώρηση για να του δώσω χαρά. Γιατί εκείνος ίσως υποφέρει από μοναξιά και ίσως έχει περισσότερη ανάγκη να εκδηλωθεί θερμά, απ’ ότι έχω εγώ. Αλλά όχι. Αυτά πρέπει να εκλείψουν. Θέλουν άμεση εγγύτητα σε καθετί το ψηφιακό και χαοτική απόσταση σε καθετί το φυσικό. Μια κατάμεστη κοινωνία ξένων, εφαπτόμενων στο δικαίωμα να ξεχωρίζουν – αλλά όχι στο δικαίωμα να αλληλοσυμπληρώνουν τον λόγο που ζουν…

 

πηγή

Ἅγιος Παΐσιος: Σφράγισμα ‒ 666

– Γέροντα, σὲ πόσο καιρὸ θὰ συμβοῦν αὐτὰ τὰ γεγονότα;
 

– Ἐξ αἰτίας σου καὶ ἐξ αἰτίας μου καθυστεροῦν, γιὰ νὰ ἀποκτήσουμε καλὴ πνευματικὴ κατάσταση. Μᾶς κάνει ὑπομονὴ ὁ Θεός, γιατί, ἂν συμβοῦν τώρα, ἐγὼ καὶ ἐσὺ θὰ πᾶμε χαμένοι. Δὲν ἀναφέρεται πουθενὰ στὴν διδασκαλία τοῦ Χριστοῦ συγκεκριμένος χρόνος[1]. Λέει ὅμως ἡ Γραφὴ ὅτι τὰ σημεῖα τῶν καιρῶν θὰ προειδοποιήσουν γιὰ τὴν ἔλευσή τους[2]. Νὰ εἴμαστε πάντα ἕτοιμοι καὶ θὰ τὰ δοῦμε, ὅταν θὰ πλησιάση ὁ καιρός. Τότε θὰ εἴμαστε πιὸ σίγουροι. «Ὁ χρόνος ἀποκαλύψει καὶ ἡ πεῖρα τοῖς νήφουσι»[3], λέει ὁ Ἅγιος Ἀνδρέας Καισαρείας. 

 

Ἔπεσε στὰ χέρια μου ἕνα βιβλίο ποὺ στὸ ἐξώφυλλο εἶχε τρία μεγάλα ἑξάρια! Ἔ, τοὺς ἀφιλότιμους! Τὸ κάνουν γιὰ νὰ παρουσιάσουν ὄμορφα τὸ ἕξι καὶ νὰ ἐξοικειωθῆ ὁ κόσμος μὲ αὐτό. Ἔτσι σιγὰ-σιγὰ θὰ ἔρθη καὶ τὸ σφράγισμα.

 

– Γέροντα, καὶ οἱ σοῦστες ποὺ ράβουν στὰ ροῦχα πουλιοῦνται πάνω σὲ κάτι χαρτιὰ ποὺ ἔχουν τὸν ἀριθμὸ 666.

 

– Βρὲ τὸν διάβολο! Στὶς πιστωτικὲς κάρτες τὸ ἔχουν βάλει ἀπὸ καιρό. Τώρα καὶ στὶς σοῦστες! Πολλοὶ τὸ 666 τὸ βάζουν σὰν φίρμα, γιὰ νὰ προτιμοῦν τὰ δικά τους προϊόντα. Ὁ ἕνας νὰ ὑποστηρίζη τὸν ἄλλο. Δηλαδὴ τὸ 666 νὰ παίρνη τὸ 666. Ἔχει γραφῆ ὅτι, ὅταν κυκλοφορήση ἡ παράσταση μὲ τὸ φίδι νὰ τρώη τὴν οὐρά του, θὰ σημαίνη ὅτι οἱ Ἑβραῖοι θὰ ἔχουν καταλάβει ὅλον τὸν κόσμο. Τώρα τὸ ἔχουν βάλει σὲ μερικὰ χαρτονομίσματα. Τὸ 666, τί Κίνα, τί Ἰνδία ἔχει πιάσει!

 

– Πῶς ξέρουν καὶ βάζουν αὐτὸν τὸν ἀριθμό, Γέροντα;

– Ἤξερε ὁ Εὐαγγελιστὴς Ἰωάννης τί θὰ κάνη ὁ διάβολος, ὅπως καὶ οἱ Προφῆτες προφήτευσαν ὅτι θὰ πωλήσουν τὸν Χριστὸ γιὰ «τριάκοντα ἀργύρια»[4], ὅτι θὰ Τὸν ποτίσουν ξίδι[5], θὰ διαμερίσουν τὰ ἱμάτιά Του[6]. Πρὶν ἀπὸ δύο χιλιάδες χρόνια ἔγραψε στὴν Ἀποκάλυψη ὅτι οἱ ἄνθρωποι θὰ σφραγίζωνται μὲ τὸν ἀριθμὸ 666. «Ὁ ἔχων νοῦν ψηφισάτω τὸν ἀριθμὸν τοῦ θηρίου· ἀριθμὸς γὰρ ἀνθρώπου ἐστί· καὶ ὁ ἀριθμὸς αὐτοῦ χξς´»[7]. Τὸ 666 γιὰ τοὺς Ἑβραίους εἶναι σύμβολο οἰκονομίας. Οἱ Ἑβραῖοι, ὅπως ἀναφέρεται στὴν Παλαιὰ Διαθήκη, ἐπέβαλαν μιὰ συγκεκριμένη φορολογία στὰ ἔθνη ποὺ ὑποδούλωσαν μὲ διάφορους πολέμους. Ἡ ἐτήσια φορολογία ἦταν 666 τάλαντα χρυσοῦ[8]. Τώρα, γιὰ νὰ ὑποτάξουν ὅλον τὸν κόσμο, βάζουν πάλι αὐτὸν τὸν παλιὸ φορολογικὸ ἀριθμό, ποὺ συνδέεται μὲ τὸ ἔνδοξο παρελθόν τους. Γι’ αὐτὸ δὲν θέλουν νὰ τὸν ἀντικαταστήσουν μὲ ἄλλον ἀριθμό. Τὸ 666 δηλαδὴ εἶναι τὸ σύμβολο τοῦ μαμωνᾶ. Τὸ πῆραν ἀπὸ τὰ σταθμὰ τοῦ χρυσοῦ – δὲν ἤξεραν αὐτὸ ποὺ ἀναφέρει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης στὴν Ἀποκάλυψη –, ἀλλὰ δὲν παύει νὰ εἶναι μαμωνᾶς. Τὸ Εὐαγγέλιο ὅμως λέει «ἢ Χριστὸ ἢ μαμωνᾶ». «Οὐ δύνασθε Θεῷ δουλεύειν καὶ μαμωνᾷ»[9].

 

Τὰ πράγματα προχωροῦν κανονικά. Στὴν Ἀμερικὴ τὰ σφραγισμένα σκυλιὰ ἐκπέμπουν μὲ τὸν πομπὸ καί, τάκ, τὰ βρίσκουν. Ἔτσι ξέρουν τὸ κάθε σκυλὶ ποῦ βρίσκεται. Ὅσα σκυλιὰ δὲν ἔχουν τὴν μάρκα τους καὶ εἶναι ἀδέσποτα τὰ σκοτώνουν μὲ ἀκτίνες λέιζερ. Μετὰ θὰ ἀρχίσουν νὰ σκοτώνουν καὶ τοὺς ἀνθρώπους. Τόννους ψάρια ἔχουν σφραγίσει καὶ τὰ παρακολουθοῦν ἀπὸ τὸν δορυφόρο σὲ ποιό πέλαγος εἶναι! Τώρα πάλι παρουσιάσθηκε μιὰ ἀρρώστια, γιὰ τὴν ὁποία βρῆκαν ἕνα ἐμβόλιο ποὺ θὰ εἶναι ὑποχρεωτικὸ καί, γιὰ νὰ τὸ κάνη κανείς, θὰ τὸν σφραγίζουν. Πόσοι ἄνθρωποι ἐκεῖ εἶναι ἤδη σφραγισμένοι μὲ ἀκτίνες λέιζερ, ἄλλοι στὸ μέτωπο καὶ ἄλλοι στὸ χέρι! Ἀργότερα, ὅποιος δὲν θὰ εἶναι σφραγισμένος μὲ τὸν ἀριθμὸ 666 δὲν θὰ μπορῆ οὔτε νὰ πουλᾶ οὔτε νὰ ἀγοράζη ἢ νὰ παίρνη δάνειο, νὰ διορίζεται κ.λπ. Μοῦ λέει ὁ λογισμὸς ὅτι ὁ Ἀντίχριστος μὲ αὐτὸ τὸ σύστημα θέλησε νὰ πιάση ὅλον τὸν κόσμο καί, ἅμα δὲν εἶναι κανεὶς στὸ σύστημα, δὲν θὰ μπορῆ νὰ δουλέψη κ.λπ., εἴτε κόκκινος εἴτε μαῦρος εἴτε ἄσπρος, ὅλοι δηλαδή. Θὰ ἐπιβληθῆ ἔτσι μὲ ἕνα οἰκονομικὸ σύστημα ποὺ θὰ ἐλέγχη τὴν παγκόσμια οἰκονομία, καὶ μόνον ὅσοι θὰ ἔχουν δεχθῆ τὸ σφράγισμα, τὸ χάραγμα μὲ τὸν ἀριθμὸ 666, θὰ μποροῦν νὰ ἔχουν ἐμπορικὲς συναλλαγές.

 

Τί θὰ πάθουν ὅμως οἱ ἄνθρωποι ποὺ θὰ σφραγίζωνται!... Μοῦ ἔλεγε κάποιος εἰδικὸς ὅτι μὲ τὶς ἀκτίνες λέιζερ παθαίνει κανεὶς βλάβη. Οἱ ἄνθρωποι ποὺ θὰ σφραγισθοῦν θὰ τραβοῦν τὶς ἀκτίνες τοῦ ἥλιου καὶ θὰ πάθουν τέτοια ζημιά, ποὺ θὰ μασοῦν τὴν γλῶσσα τους ἀπὸ τὸν πόνο[10]. Ὅσοι δὲν σφραγισθοῦν, θὰ περάσουν καλύτερα ἀπὸ τοὺς ἄλλους, γιατὶ ὁ Χριστὸς ὅσους δὲν σφραγισθοῦν θὰ τοὺς βοηθήση. Δὲν εἶναι μικρὸ πράγμα αὐτό!

 

– Γέροντα, πότε θὰ τοὺς βοηθήση; Μετά;

– Ὄχι, τότε.

– Ἀφοῦ, Γέροντα, δὲν θὰ μποροῦν νὰ πωλοῦν καὶ νὰ ἀγοράζουν, πῶς θὰ περάσουν καλύτερα;

– Νὰ δῆς, ὁ Θεὸς ξέρει ἕναν τρόπο, τὸν ξέρω καὶ ἐγὼ αὐτόν. Λοιπόν..., μὲ ἀπασχόλησε πολὺ αὐτὸ τὸ θέμα καὶ μοῦ ἔστειλε μετὰ τό... τηλεγράφημα. Ὁ Θεὸς πῶς μᾶς οἰκονομάει, πώ! πώ!

 

– Γέροντα, γιατί τὸ σφράγισμα λέγεται καὶ χάραγμα;

– Γιατὶ δὲν θὰ εἶναι ἐπιφανειακό. «Χαράσσω» τί θὰ πῆ; Δὲν θὰ πῆ τραβῶ βαθιὰ εὐθεῖες γραμμές, χαρακιές; Τὸ σφράγισμα θὰ εἶναι χάραγμα, ποὺ θὰ τὸ βάλουν πρῶτα σὲ ὅλα τὰ προϊόντα καὶ μετὰ θὰ ἐπιβάλουν νὰ γίνεται μὲ ἀκτίνες λέιζερ στὸ χέρι ἢ στὸ μέτωπο τῶν ἀνθρώπων. Σὲ ἕναν γιατρὸ ἀπὸ τὸ Τορόντο εἶχα πεῖ πρὶν ἀπὸ δύο χρόνια γιὰ τὸ σφράγισμα, καὶ τώρα, μοῦ εἶπε ἐκεῖνος, διάβασε σὲ μιὰ ἐφημερίδα ὅτι ἀντὶ γιὰ κάρτα ζητοῦν ἐντυπώματα[11] στὸ χέρι. Προχωροῦν ἀλλὰ δὲν μποροῦμε νὰ ποῦμε ὅτι θὰ γίνη ἐκεῖνο καὶ ἐκεῖνο. Μερικὲς τηλεοράσεις πάλι ποὺ ἔχουν στείλει τελευταῖα στὴν Ἑλλάδα ἔχουν καὶ συσκευὴ ποὺ παρακολουθεῖ αὐτοὺς ποὺ βλέπουν τηλεόραση. Σὲ λίγο ὅσοι θὰ ἔχουν τηλεόραση θὰ βλέπουν στὴν τηλεόραση καὶ θὰ τοὺς βλέπουν! Δηλαδὴ θὰ παρακολουθοῦν καὶ θὰ παρακολουθοῦνται. Θὰ ἐλέγχουν οἱ ἄλλοι μὲ τὸ κομπιοῦτερ ὅλη τὴν ζωή τους, τί λένε, τί κάνουν, ὅλα. Βλέπεις τί δικτατορία σκέφθηκε ὁ διάβολος! Στὶς Βρυξέλλες ἔχουν ὁλόκληρο μέγαρο μὲ τὸ 666, ὅπου στεγάζουν τὸ κομπιοῦτερ. Αὐτὸ τὸ κομπιοῦτερ μπορεῖ νὰ ἐλέγξη δισεκατομμύρια ἀνθρώπους – ἕξι δισεκατομμύρια εἶναι σχεδὸν ὅλος ὁ κόσμος. Ἐξομολόγηση ὅλοι μὲ ἕνα κουμπί! Μερικοὶ Εὐρωπαῖοι ἀντέδρασαν, γιατὶ φοβοῦνται παγκόσμια δικτατορία. Ἐμεῖς οἱ Ὀρθόδοξοι ἀντιδροῦμε, γιατὶ δὲν θέλουμε τὸν Ἀντίχριστο, ἀλλὰ φυσικὰ οὔτε τὴν δικτατορία. Μᾶς περιμένουν γεγονότα, ἀλλὰ δὲν θὰ σταθοῦν αὐτὰ πολύ. Ὅσο ἐξαλείφθηκε ἡ Ὀρθοδοξία μὲ τὸν κομμουνισμό, τόσο θὰ ἐξαλειφθῆ καὶ τώρα.

 

Ἀπὸ τὸ βιβλίο Γέροντος Παϊσίου Ἁγιορείτου ΛΟΓΟΙ Β’ «Πνευματικὴ ἀφύπνιση»

 

Παραπομπές 

 

[1] Βλ. Ματθ. 24, 36· Μάρκ. 13, 32· Πράξ. 1, 7 καὶ Α´ Θεσ. 5, 1.

[2] Βλ. Ματθ. 24, 29 κ.ἑ.· Μάρκ. 13, 24 κ.ἑ. καὶ Λουκ. 21, 25 κ.ἑ.

[3] Ἁγίου Ἀνδρέου Ἀρχιεπισκόπου Καισαρείας, Ἑρμηνεία εἰς τὴν Ἀποκάλυψιν τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου καὶ Εὐαγγελιστοῦ Ἰωάννου τοῦ Θεολόγου, κεφ. ΛΗ´, PG 106, 340C.

[4] Βλ. Ζαχ. 11, 1-13.

[5] Βλ. Ψαλμ. 68, 22.

[6] Βλ. Ψαλμ. 21, 19.

[7] Ἀποκ. 13, 18.

[8] Βλ. Γ´ Βασ. 10, 14 καὶ Β´ Παραλ. 9, 13.

[9] Ματθ. 6, 24.

[10] Βλ. Ἀποκ. 16, 10.

[11] Ὁ Γέροντας ἐννοεῖ τὴν παλαμοσκόπηση.

 

ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΣ

ΟΣΑ ΦΕΡΝΕΙ ΜΙΑ ΣΤΙΓΜΗ....

Όσα φέρνει μιά στιγμή, δεν τα φέρνει ο χρόνος όλος
Κι εκεί που είσαι υγιής, εκεί σε πιάνει πόνος!
Η υγρασία πρωινού μούσκεψε σκαλοπάτια
Και γλίστρησα πάνω σ' αυτά και έγινα κομμάτια
Χτυπώ γοφό αριστερό κι αστράγαλο πιό κάτω
Και η δεξιά μου η πλευρά έγινε σαν σφογγάτο!
Για πότε έγινα, παιδιά, άμορφη μία μάζα....
Που άλλος εις την θέση μου θα ήτο για τα μπάζα!
Μάτι κακό με κάρφωσε ή άτιμη κατάρα;
και ήρθαν όλ' ανάποδα με βία και αντάρα;;
Όμως Θεός με κράτησε κι έσωσε κεφαλή μου
Και δεν εχτύπησα σ'αυτήν! Για θά'χανα ζωή μου!!
Και, φίλοι, θα με κλαίγατε ως μακαρίτη τώρα
Και νέο θα διαδίδατε σ' ολόκληρη την χώρα
Φαίνεται θέλει ο Θεός έργο να συνεχίσω...
Και πριν να φύγω 'πό την γή, όλους να χαιρετίσω!
Αν έχετε ,λοιπόν, καιρό, περνάτε να σας βλέπω
Όσο έχω τας φρένας μου και εις τα πόδια στέκω!!

ΑΝΑΚΡΕΩΝ ΔΑΥΛΗΣ Ο ΡΟΔΙΟΣ
Ρόδος 24-10-2026

Η ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΣΤΑΣΙΣ ΜΙΑΣ ΠΟΛΕΩΣ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΣΤ΄ΛΟΥΚΑ[: Λουκά 8,26-39]

 

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«Η ΑΡΝΗΤΙΚΗ ΣΤΑΣΙΣ ΜΙΑΣ ΠΟΛΕΩΣ»

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 22-10-2000]
(Β424)

Ο Κύριος, αγαπητοί μου, μαζί με τους μαθητάς Του κατέπλευσε με πλοιάριο απέναντι από τη Γαλιλαία, ανατολικά, στην περιοχή των Γεργεσηνών. Τα Γέργεσα ή Γάδαρα, ήταν πόλις της Δεκαπόλεως της Παλαιστίνης και κατοικούσαν εκεί κυρίως Έλληνες. Μη σας κάνει εντύπωση. Λέγεται μάλιστα ότι αυτοί οι Έλληνες εκεί ήσαν επίγονοι εκ των στρατιωτών του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Είναι γνωστό πού πέθανε ο Μέγας Αλέξανδρος και το στράτευμά του έμεινε σκορπισμένο από δω και από εκεί, εγκατεστάθησαν οι άνθρωποι κ.λπ. Έτσι θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ζωή των κατοίκων ήταν απρόσεκτη· αφού μάλιστα έτρεφαν χοίρους, πράγμα που απαγορευόταν βεβαίως στους Εβραίους. Έτσι ακόμη μπορούμε να κατανοήσουμε και την παρουσία δαιμονιζομένων ανθρώπων.

Ωστόσο η πόλις αυτή έδειξε μία αρνητική στάση στον Κύριό μας. Και μάλιστα ζήτησαν να απομακρυνθεί ο Κύριος από την πόλη τους, να φύγει. Ευγενώς μεν, αλλά να φύγει. Και ευγενώς διότι εφοβούντο από ό,τι είδαν. Είναι μία θλιβερή στάση που διαρκώς επαναλαμβάνεται στην Ιστορία και γι' αυτό πρέπει να σταθεί για μας παράδειγμα, για μας τους Έλληνες, ένα παράδειγμα προς αποφυγή.

Ο Κύριος διερχόταν την έρημο της περιοχής των Γεργεσηνών, όταν κάποια στιγμή είδαν μπροστά τους κάποιον άνθρωπο από εκείνη την πόλη. Ήταν σαφώς δαιμονισμένος άνθρωπος. Πρέπει ωστόσο να διακρίνουμε -και θα ήταν μεγάλο λάθος αν δεν το διακρίναμε- τον δαιμονισμό από την τρέλα. Άλλο είναι ο τρελός και άλλο ο δαιμονισμένος. Θυμάμαι κάποτε που είχα επισκεφτεί εγώ ένα δαιμονισμένο νέο στο σπίτι του, μου είπε τι έχω μέσα στην τσάντα μου, στον χαρτοφύλακά μου. Και τι βιβλίο είχα και στη σελίδα εκείνη την α σελίδα τι έγραφε! Ο τρελός αυτά δεν τα ξέρει. Τα ξέρει όμως ο δαιμονισμένος άνθρωπος, διότι του υπαγορεύεται ό,τι νομίζει ο διάβολος και συνεπώς έτσι μας δίνει την εικόνα αυτή.

Ο άνθρωπος αυτός, μας πληροφορεί ο ιερός Ευαγγελιστής, είχε προ πολλού χρόνου δαιμόνια πολλά. Ιματισμό δεν φορούσε. Σε σπίτι δεν έμενε. Αλλά στους θολωτούς τάφους- έτσι μπορούμε να εννοήσουμε πώς έμενε στους τάφους εκείνης της περιοχής. Ήταν τάφοι, όπως ακριβώς ήταν και ο τάφος του Λαζάρου και του Χριστού. Δηλαδή τάφοι σκαλισμένοι μέσα σε βαθουλώματα, σε βράχους κ.λπ. Δεν ήταν δηλαδή τάφοι υπόγειοι. Οπότε εκεί μπορούσε κανείς πράγματι κάποιος να πάει να μείνει.

Ήταν δε ο φόβος και ο τρόμος των διερχομένων από την περιοχή εκείνη, όπως μας το λέγει αυτό άλλος Ευαγγελιστής. Τον έδεναν με αλυσίδες, αλλά τις έσπαζε και έφευγε πάλι προς την έρημο. Όταν τον ρώτησε ο Κύριος ποιο είναι το όνομά του, αυτός απάντησε: «Λεγεών». Λεγεών είναι το ρωμαϊκό σύνταγμα που αποτελείται από 6.000 στρατιώτες. Δηλαδή σήμαινε πλήθος δαιμόνων. «Αυτό είναι το όνομά μου. Πλήθος δαιμόνων». Φυσικά μίλησε ένας δαίμων, εξ ονόματος και των άλλων δαιμόνων. Και οι δαίμονες ζήτησαν αν ο Κύριος τούς φυγάδευε, διότι αντελήφθησαν τη δύναμη του Χριστού, να μην τους στείλει στον Άδη, καλύτερα, στην κόλαση, στην άβυσσο, αλλά στους χοίρους, εκείνους που εκεί γύρω έβοσκαν. Και ο Κύριος τούς είπε: «Πηγαίνετε». «Αυτό ζητάτε. Πηγαίνετε». Βλέπετε εδώ ο Κύριος πραγματοποιεί τη θέληση των δαιμόνων. Βέβαια είναι μία θέληση κατά παραχώρηση. Δεν είναι μία θέληση κατ’ ευδοκίαν. Μην ξεχνάμε τα δύο αυτά θελήματα του Θεού. Το κατά παραχώρηση και το κατά ευδοκίαν. Και τότε οι δαίμονες έφυγαν από τον άνθρωπο αυτόν, πήγαν στους χοίρους, που ήσυχοι και ήρεμοι έβοσκαν εκεί στην ακρολιμνιά, δαιμονίστηκαν οι χοίροι και τότε έπεσαν όλοι οι χοίροι μαζί, ένα κοπάδι δύο χιλιάδων, μέσα στη λίμνη και πνίγηκαν.

Οι βόσκοντες, οι χοιροβοσκοί κατατρόμαξαν κυριολεκτικά. Έφυγαν και απήγγειλαν οι χοιροβοσκοί στους Γεργεσηνούς το γεγονός. Ότι αυτό και αυτό συνέβη. Εκείνοι βγήκαν από την πόλη τους να δουν τα ανατρέξαντα, τι συνέβη. Τους κατέλαβε μόλις είδαν ένας φόβος απίστευτος· που δεν ήξεραν πώς να κινηθούν. Γιατί από τη μια έβλεπαν τους πνιγμένους χοίρους - δεν μπορούσαν αυτό να το αρνηθούν- και από την άλλη έβλεπαν αυτόν τον πρώην συμπατριώτη τους βέβαια, δαιμονισμένο, να κάθεται παρά τους πόδας του Ιησού σωφρονών και ιματισμένος. Δεν μπορούσαν ούτε το ένα να αρνηθούν, ούτε το άλλο, αγαπητοί μου, να αρνηθούν. Κι όταν η πόλις όλη βγήκε και είδε τα διατρέξαντα, τότε, όπως μας πληροφορεί ο ευαγγελιστής Λουκάς «ἠρώτησαν αὐτὸν ἅπαν τὸ πλῆθος τῆς περιχώρου τῶν Γαδαρηνῶν ἀπελθεῖν ἀπ᾿ αὐτῶν, ὅτι φόβῳ μεγάλῳ συνείχοντο». Τον παρακάλεσαν τον Κύριο, δεν το έκαναν με το ζόρι, σου λέει, «εδώ πράγματα υπερφυσικά υπάρχουν», πώς λοιπόν να κινηθούν με το ζόρι; «Σε παρακαλούμε, Κύριε, φύγε από εδώ».

Αλήθεια, γιατί φοβήθηκαν; Υπάρχουν, αγαπητοί μου, δύο στάσεις στον φόβο μπροστά στον Θεό. Η μία στάση είναι η συναίσθηση της αμαρτωλότητας. Αυτό που συνέβη στον Απόστολο Πέτρο όταν ο Κύριος μίλησε από το καΐκι του, διότι το πλήθος Τον ζουλούσε, Τον έσπρωχνε και παρακάλεσε ο Κύριος να μιλήσει από το καΐκι του, κοντά στην παραλία, και όταν μετά την ομιλία ο Κύριος είπε στον Πέτρο να προβούν σε αλιεία, μεσημεριάτικα, τρόμαξε ο Πέτρος όταν είδε τόση αλιεία, τόσα ψάρια και κατάλαβε ότι πρόκειται- άκουσε και το κήρυγμα- ότι πρόκειται περί σπουδαίου προσώπου, θείου προσώπου. Χωρίς βέβαια ακόμη να ξέρει ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός. Αν θέλετε, οι μαθητές, ξέρετε πότε έμαθαν ακριβώς ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός; Μετά την Πεντηκοστή. Αν το θέλετε. Και τότε γονάτισε μπροστά στον Κύριο ο Πέτρος και είπε: «Κύριε, έξελθε, βγες από το καΐκι μου. Είμαι αμαρτωλός άνθρωπος εγώ· μη ο Θεός δει τις δικές μου αμαρτίες και με τιμωρήσει». Εδώ τι βλέπουμε; Έναν φόβο απέναντι στον Θεό, για την αμαρτωλότητά του ο άνθρωπος.

Αλλά και η άλλη στάση του φόβου απέναντι στον Θεό. Είναι από την ενοχλητική παρουσία του Θεού, ένεκα αμετανοησίας. Εγώ θέλω να αμαρτάνω. Δεν θέλω να με βλέπει ο Θεός. Κρύβομαι-τι ανόητος που είναι ο άνθρωπος…- πίσω από το δάχτυλό μου· να το πω όπως το λέει και ο λαός.

Και έτσι λοιπόν, ας φύγει αυτός ο θεϊκός άνθρωπος, ο Ιησούς, για να μπορούμε άνετα να ζούμε όπως εμείς θέλουμε. Θα έχουμε τα μεζεδάκια μας από τα χοιρινά κρέατα, το λιγότερο, και όλες τις άλλες αμαρτίες. Γιατί είπα «τα μεζεδάκια μας»; Ο νόμος απαγόρευε το χοιρινό κρέας. Αυτοί τρώγανε χοιρινό κρέας. Αφού έβοσκαν πολλά κοπάδια. Δύο χιλιάδες τον αριθμό από χοίρους. Γι' αυτό επέτρεψε ο Κύριος να μπουν οι δαίμονες, για να μην μπουν στους ανθρώπους, που παρέβαιναν την εντολή του Θεού, να μπούνε τουλάχιστον στους χοίρους. Ήθελαν όμως οι Γεργεσηνοί να ζουν τη ζωή τους. Όταν είπα προηγουμένως ότι κατοικούσαν Έλληνες, βέβαια δεν ήταν αμιγώς Έλληνες. Ήσαν και Εβραίοι. Αλλά επειδή όμως αρκετοί από αυτούς, από τους Έλληνες, είχαν επιβάλλει τον τρόπο της ζωής τους και στους Εβραίους της περιοχής, γι' αυτό θεωρούνταν πάρα πολύ αμαρτωλοί άνθρωποι αυτοί.

Και προφανώς, βλέπουμε εδώ, έπρεπε οι Γεργεσηνοί να συναισθανθούν το θαύμα που έγινε στον συμπατριώτη τους. Συγκινήθηκαν; Όχι, αγαπητοί μου. Μόνο φοβήθηκαν. Αλλά για τον λόγο που σας εξήγησα. Γιατί θα μπορούσαν να στερηθούν εκείνα τα αγαθά που ήδη απολάμβαναν· τα αμαρτωλά τους αγαθά. Έτσι, δεν πρόσεξαν. Πώς να προσέξει ο άνθρωπος, που έχει τυφλοπάνι στα μάτια του και δεν βλέπει τα θαυμάσια του Θεού…

Δεν πρόσεξαν ότι υπήρξε τρομακτική διαφορά και συμπεριφορά, ανάμεσα στον πρώην δαιμονισμένο συμπατριώτη τους με τώρα το τι βλέπουν. Πρώτα ο άνθρωπος αυτός και το ήξεραν «ἠλαύνετο», όπως μας λέγει ο Ευαγγελιστής Λουκάς, «ὑπὸ τοῦ δαίμονος εἰς τὰς ἐρήμους». Τώρα κάθεται σωφρονών και ιματισμένος παρά τους πόδας του Ιησού. Πρώτα ιματισμό δεν φορούσε. Άνθρωποι τέτοιοι σχίζουν τα ρούχα τους, τα βγάζουν, το ξέρετε. Μια μικρή παρενθεσούλα. Μήπως και εκείνοι που το καλοκαίρι βγάζουν τα ρούχα τους και περπατάνε γυμνοί, μήπως έχουν εν τινι βαθμώ δαιμονισμό; Ο καθένας ας σκεφτεί…

Πρώτα είχε συμπεριφορά μανιακού ο άνθρωπος αυτός· ενώ τώρα είναι ήρεμος και μυαλωμένος. Αυτή τη διαφορά δεν την είδαν οι ταλαίπωροι οι Γεργεσηνοί; Πρώτα, ο άνθρωπος αυτός, ο συμπατριώτης τους, ήταν ακοινώνητος. Με ποιον θα μπορούσε να κάνει συντροφιά; Ποιος θα τον έκανε συντροφιά; Τώρα τον βλέπουμε να βρίσκεται ανάμεσα στους ανθρώπους, τον Κύριο και τους μαθητές Του. Το θέμα είναι ότι όλα αυτά που βλέπουν…βλέπουν; Δεν συγκινούνται. Και αυτό είναι το δυστύχημά τους.

Πρόσθετα, πληροφορούνται οι Γεργεσηνοί και τον διάλογο ανάμεσα στον δαιμονισμένο και τον Ιησού. Λέγει εδώ το Ιερό Ευαγγέλιο: «Ἀπήγγειλαν δὲ αὐτοῖς οἱ ἰδόντες(κυρίως ήταν οι βοσκοί των χοίρων) πῶς ἐσώθη ὁ δαιμονισθείς». Είπαν: «Το και το. Αυτά είπε ο Κύριος, αυτά είπε στον Κύριο αυτός». Έμαθαν και αυτές τις λεπτομέρειες. Δηλαδή αυτόν τον διάλογο. Και ο διάλογος αποκάλυψε καταπληκτικά πράγματα. Με πολύ πλούτο, αν θέλετε και με θεολογία πολλή. Και ότι δεν ήταν φαντασιώσεις εκείνα τα οποία ειπώθηκαν από τους άλλους. Δηλαδή που τα ανακοίνωσαν. Δηλαδή ποιοι μίλησαν; Ο Ιησούς και ο δαιμονισμένος. Δεν ήσαν φαντασιώσεις. Δεν ήσαν πράγματα που τα σκέφτηκαν εκείνη την ώρα για να τα πουν, για να τα κάνουν· διότι από τη μια μεριά, θα επαναλάβω, θεραπεύεται ο δαιμονισμένος, και από την άλλη πνίγονται 2.000 χοίροι! Είναι δυνατόν ποτέ να είναι όλα αυτά φαντασιώσεις;

Οι δαίμονες, λοιπόν, αγαπητοί μου, είναι πραγματικότης, είναι πνεύματα, είναι πρόσωπα. Όταν λέμε πρόσωπο, σημαίνει ότι έχουμε λογική και αυτογνωσία. Οι άνθρωποι είναι πρόσωπα. Οι γάτες μας δεν είναι πρόσωπα. Το πρόσωπο δεν είναι αυτό που λέμε μάτια, μύτη, φρύδια. Πρόσωπο είναι αυτό που λέμε ότι έχω αυτογνωσία του εαυτού μου. Ο άνθρωπος λοιπόν είναι πρόσωπο. Οι δαίμονες είναι πρόσωπα. Όπως και οι άγιοι άγγελοι είναι πρόσωπα. Εξάλλου στη φύση τους οι δαίμονες δεν άλλαξαν από τους αγίους αγγέλους. Άγγελοι ήσαν, αλλά με την υπερηφάνειά τους μεταβλήθηκαν σε δαίμονες. Δηλαδή απεχωρίσθησαν της θείας δόξης. Απεχωρίσθησαν του Θεού. Συνεπώς οι δαίμονες είναι πρόσωπα.

Αλλά εδώ θα ήθελα να σημειώσω ότι υπάρχουν και σήμερα χριστιανοί μας που δεν πιστεύουν,-εγώ δε το έχω ακούσει πολλές φορές- δεν πιστεύουν στην ύπαρξη και αγγέλων και δαιμόνων. «Α, λέει, εγώ δεν πιστεύω ότι υπάρχουν άγγελοι». Τους αγγέλους, ξέρετε, πώς τους θεωρούν; Διακοσμητικά στοιχεία μέσα στις διηγήσεις της Αγίας Γραφής. Τους δε δαίμονες, ξέρετε πώς τους θεωρούν; Προσωποποίηση του κακού. Φερειπείν οι αρχαίοι Έλληνες μιλούσαν για τις Ερινύες. Αλλά εκεί βέβαια μιλούσαν για μια προσωποποίηση του κακού. Έτσι κι εδώ τώρα λένε: «Οι δαίμονες δεν υπάρχουν». Απλώς επαναλαμβάνω λένε ότι είναι προσωποποίηση του κακού. Όχι, αγαπητοί μου. Δεν είναι προσωποποίηση του κακού. Είναι πρόσωπα οι δαίμονες.

Μας λέγει ο άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής στην πρώτη του επιστολή: «Εἰς τοῦτο ἐφανερώθη ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἵνα λύσῃ τὰ ἔργα τοῦ διαβόλου». Αυτός είναι ο σκοπός που εφανερώθη στον κόσμο αυτόν ο υιός του Θεού. Για να λύσει τα έργα του διαβόλου. Να διαλύσει τα έργα του διαβόλου. Και σας ερωτώ. Η παρουσία, συνεπώς του Χριστού στον κόσμο είναι ένας Δονκιχωτισμός; Ξέρετε τι ήταν ο Δον Κιχώτης. Αυτό το ποίημα του Ισπανού κτλ κτλ. Όταν έβλεπε ανεμόμυλους τους περνούσε για ήρωες φοβερούς. Και είχε ένα κοντάρι και προσπαθούσε να τους χτυπήσει. Αλλά δεν ήταν παρά ανεμόμυλοι. Δεν ήταν βέβαια γίγαντες. Έτσι λοιπόν ήρθε ο Χριστός εδώ με ένα δονκιχωτικό τρόπο; Να πολεμήσει ανύπαρκτα πράγματα; Ανύπαρκτα πρόσωπα; Αν είναι δυνατόν!

Οι δαίμονες, αγαπητοί μου, είναι φρικτή πραγματικότητα. Η παρουσία αγγέλων και η παρουσία δαιμόνων στην καθημερινότητα των ανθρώπων, πρέπει να το πούμε αυτό, είναι συχνότατη. Ξέρετε πόσοι άνθρωποι σε μας μάς έχουν πει ότι έχουν δει τον διάβολο; Όχι στον ύπνο τους. Στον ξύπνιο τους. Να σου λέει: «Μου τραβάει την κουβέρτα από το κρεβάτι. Να πω ότι είναι ιδέα;». Μα σου τραβάει την κουβέρτα από το κρεβάτι. Κι άλλα πολλά φαινόμενα περίεργα και παράξενα, που έχουμε πλήθος πλήθος μαρτυρίες της καθημερινότητας. Πολλοί άνθρωποι έχουν δει τους δαίμονες. Και πολλοί άνθρωποι έχουν δει και αγγέλους. Έχουμε λοιπόν αυτήν εδώ τη μαρτυρία της καθημερινότητας. Μία εμπειρία. Ακόμη αν θέλετε, ολόκληρη η Αγία Γραφή, Καινή και Παλαιά Διαθήκη, είναι καταγεμάτη από την παρουσία και δαιμόνων και αγγέλων.

Αλλά εγώ θα σας έλεγα μια αρνητική περίπτωση. Δεν πιστεύεις, αδελφέ, στην Αγία Γραφή; Πρόσεξε θα σου πάρω μία μαρτυρία που δεν μπορείς να την αρνηθείς. Είναι η μαρτυρία της μαγείας και η μαρτυρία του πνευματισμού. Ο πνευματισμός και η μαγεία υπηρετούνται από τον διάβολο. Όταν σου λέει πράγματα που δεν είναι δυνατόν άνθρωπος να τα ξέρει… Όταν σου λέει «ο μακαρίτης σε εκείνο το σημείο του περιβολιού σας έκρυψε χρήματα», αυτός πού τα ξέρει; Σημειώστε δε,έξω από το κλίμα του μεσάζοντος(μέντιουμ θα πει μεσάζων) δεν ξέρει τίποτα ο άνθρωπος αυτός. Μέσα στο κλίμα του πράγματος γνωρίζει πού είναι αυτά τα χρήματα και σου λέει: «Είναι εκεί». Δεν έχετε ακούσει ανθρώπους που λένε «θα πάω στο μέντιουμ, να μάθω τούτο ή εκείνο». Από πού θα τα μάθει το μέντιουμ και θα σου τα πει εσένα; Του τα πληροφορούν οι δαίμονες. Αν θέλεις, αδελφέ, πάρε αυτήν τη μαρτυρία. Τη μαρτυρία αν όχι της Αγίας Γραφής, επαναλαμβάνω, τουλάχιστον τη μαρτυρία του Πνευματισμού.

Σημασία έχει ότι ολόκληρες κοινωνίες ανθρώπων δεν θέλουν σήμερα τον Ιησού Χριστό. Δεν Τον θέλουν. Όπως τότε οι Γεργεσηνοί δεν ήθελαν τον Κύριο Ιησού. Ήθελαν να ζουν στην ησυχία της αμαρτωλότητάς τους. Αισθάνονται ότι θα στερηθούν αυτούς τους ποικίλους ηδονισμούς τους. Αφού το Ευαγγέλιο είναι ασκητικό. Γι' αυτό και σήμερα δεν θέλουν οι άνθρωποι να δεχθούν το Ευαγγέλιο. Ξαναλέγω, γιατί το Ευαγγέλιο είναι ασκητικό. Ασκητικό. Και τι προτιμούν; Θα τρομάξετε. Τον Ισλαμισμό! Ξέρετε ότι η Ευρώπη κοντεύει να γίνει ισλαμική; Ναι, ναι. Η χριστιανική Ευρώπη. Η χριστιανική Δύση. Το ξέρετε ότι κοντεύει να γίνει ισλαμική; Γιατί όλα αυτά τα συγχωρεί ο Ισλαμισμός. Τα δέχεται. Συνεπώς; Γιατί να πάω στον Χριστιανισμό, που είναι ασκητικός; Και αν ο Ισλαμισμός-προσέξατε αυτό το σημείο- νικήθηκε έξω από τη Βιέννη, το θυμόσαστε από την Ιστορία, από το σχολείο, που οι Τούρκοι φτάσανε έξω από τη Βιέννη; Νίκησαν τότε τελικά τους Τούρκους. Και νικήθηκε ο Ισλαμισμός. Όμως σήμερα ο Ισλαμισμός νικά και διεισδύει στην Ευρώπη και στην Αμερική με τον τρόπο του. Κατά τρόπο ειρηνικό. Ναι. Γιατί; Γιατί απλούστατα οι χριστιανοί μας διαρκώς υποβαθμίζονται πνευματικώς. Και αφήνουν περιθώρια, ναι περιθώρια να μπαίνει ο Ισλαμισμός. Ύστερα, μην ξεχνάτε, αυτός ο άνθρωπος πώς δαιμονίστηκε, ξέρετε; Άφησε παράθυρα στον διάβολο. Και σήμερα οι Ευρωπαίοι και οι Δυτικοί γενικώς, αφήνουν παράθυρα στον διάβολο, υποβαθμίζεται η πνευματική τους ζωή, για να φτάσουν να δεχτούν τελικά αυτόν τον ισλαμισμό ο οποίος όλα τα συγχωρεί.

Έτσι λοιπόν οι Χριστιανοί της Δύσεως, διαρκώς και διαρκώς απωθούν τον Χριστό από τις κοινωνίες τους. «Καὶ ἠρώτησαν αὐτὸν -μας λέει ο ευαγγελιστής, προσκάλεσαν τον Κύριο- ἅπαν τὸ πλῆθος τῆς περιχώρου τῶν Γαδαρηνῶν ἀπελθεῖν ἀπ᾿ αὐτῶν, ὅτι φόβῳ μεγάλῳ συνείχοντο». Να φύγει από κοντά τους γιατί, λέει, είχαν κυριευτεί από πάρα πολύ μεγάλο φόβο. Τι λέει; Να φύγει. Να φύγει... Και ο Κύριος τι έκανε; Ακούστε. «Αὐτὸς δὲ (ο Ιησούς) ἐμβὰς εἰς τὸ πλοῖον ὑπέστρεψεν». Ξαναγύρισε πίσω. Μπήκε στο πλοίο και γύρισε πίσω. Δηλαδή έφυγε ο Ιησούς. Ο Κύριος αφήνει εκείνους που αγαπούν περισσότερο τους χοίρους τους και φεύγει.

Τι σημαίνει όμως ότι ο Κύριος φεύγει; Αίρει την χάρη Του από τον λαό αυτόν. Και τότε έρχονται όλα τα δεινά. Προπαντός ο δαιμονισμός. Βασιλεύει πλέον ο διάβολος. Ο Κύριος είπε σαφώς: «Ἐὰν γὰρ μὴ πιστεύσητε ὅτι ἐγώ εἰμι(το βάρος πέφτει στο Εγώ ειμί. Ποιος; Ο Υιός του Θεού ο Ενανθρωπήσας), ἀποθανεῖσθε ἐν ταῖς ἁμαρτίαις ὑμῶν». Είναι βαρύς, τρομερός, απόλυτος λόγος αυτός. «Εάν δεν πιστέψετε ότι είμαι εγώ, θα χαθείτε». Αυτό πρέπει να το έχουμε υπόψη μας.

Αλλά αν η πόλη εκείνη δεν δέχτηκε τον Κύριο, όπως ο θεραπευθείς αυτός, «ἐδέετο δὲ αὐτοῦ ὁ ἀνήρ, ἀφ᾿ οὗ ἐξεληλύθει τὰ δαιμόνια, εἶναι σὺν αὐτῷ», δηλαδή Τον παρακαλούσε τον Κύριο, ο πρώην δαιμονισθείς, να είναι μαζί Του. «Να έρθω κι εγώ Κύριε μαζί Σου». Τρομερή αντίθεση, αλήθεια, για την ημέρα της Κρίσεως. Θα πει ο Κύριος: «Αυτός ήθελε να έρθει μαζί μου. Εσείς, ολόκληρη πόλη, δεν θελήσατε». Αλλά τι λέει ο Κύριος; «Ὑπόστρεφε εἰς τὸν οἶκόν σου καὶ διηγοῦ ὅσα ἐποίησέ σοι ὁ Θεός». «Πήγαινε στο σπίτι σου και να διηγείσαι όσα αγαθά και σπουδαία έκανε για σένα ο Θεός». Ναι. Ο Κύριος έφευγε αλλά άφηνε ένα ζωντανό μνημείο της αγάπης Του και της ευεργεσίας Του, αυτόν τον άνθρωπο, μέσα σ’ αυτήν την αμαρτωλή πόλη.

Αλλά τι σημαίνει «ὑπόστρεφε εἰς τὸν οἶκόν σου», «γύρνα στο σπίτι σου;» Σημαίνει, «γύρισε πίσω στον εαυτό σου». Διότι ήσουν μέχρι τώρα εκτός εαυτού. Γυρίζω στον εαυτό μου σημαίνει πρώτον αυτογνωσία. Δεύτερον, ανάκληση των δυνάμεων της ψυχής, επειδή υπήρχε μέχρι τώρα σκορπισμός της προσωπικότητος. Τρίτον, σύνδεση του εαυτού σου, του εαυτού μου με τον Θεό, ώστε να μην υπάρχουν ανοίγματα στον διάβολο, παράθυρα, μπουκαπόρτες για να μπαίνει ο διάβολος μέσα στη ζωή μου. Και τέταρτον: εξωραϊσμός του οίκου του εαυτού μου. Δηλαδή θα προσπαθήσω να ζω την αγιότητα. Να στολίζομαι. Και επιπρόσθετα: Γίνου ιεραπόστολος στην πόλη αυτή· που αρνήθηκε Εμένα, τον Κύριο, να με δεχτεί. Και ο άνθρωπος έπραξε όπως του ειπώθηκε. Είναι πολύ συγκινητικό.

Αγαπητοί, έχουμε πολλά να πάρουμε από μία πόλη που αρνήθηκε να δεχτεί τον Χριστό. Κι επειδή και σήμερα δεν γίνεται αποδεκτός ο Χριστός στην πατρίδα μας, λίγο-λίγο αποχριστιανοποιούμαστε, ας αναλογιστούμε τι τρομερές συνέπειες θα μπορούσαμε να έχουμε, εάν δεν μετανοήσουμε… Ναι. Από μας εξαρτάται. Αμήν.

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ
και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,

ψηφιοποίηση και επιμέλεια της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας:

Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

 

ΠΗΓΕΣ:

Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

http://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/omiliai_kyriakvn/omiliai_kyriakvn_853.mp3