«Αποτύπωμα» Τσερνόμπιλ ακόμη σε έδαφος και τρόφιμα της Γαλλίας

Σαράντα χρόνια μετά την πυρηνική καταστροφή του Ατυχήματος του Τσερνόμπιλ, η ραδιενέργεια εξακολουθεί να αφήνει το αποτύπωμά της σε περιοχές της Γαλλίας, προκαλώντας νέο κύκλο ανησυχίας αλλά χωρίς λόγο πανικού, όπως επισημαίνουν οι αρχές. 

 

Σύμφωνα με την αρμόδια αρχή πυρηνικής ασφάλειας της χώρας, αυξημένα επίπεδα ραδιενέργειας καταγράφονται ακόμη σε συγκεκριμένες ζώνες, γνωστές ως περιοχές υψηλής παραμονής (ZRE). Πρόκειται κυρίως για περιοχές όπως τα Βόσγια Όρη, η Αλσατία, η Κορσική και τμήματα των Άλπεων και των Πυρηναίων. Εκεί, εντοπίζονται υψηλότερες συγκεντρώσεις ραδιενεργών στοιχείων στο έδαφος, αλλά και σε προϊόντα όπως το γάλα, τα τυριά και το βόειο κρέας.

 

Βέβαια, η εικόνα δεν είναι ακριβώς «ίδια και απαράλλαχτη» από το 1986. Οι ειδικοί σημειώνουν ότι τα επίπεδα ουσιών όπως το καίσιο και το στρόντιο έχουν μειωθεί σημαντικά με την πάροδο των δεκαετιών. Ωστόσο, ορισμένα τρόφιμα από δασικές περιοχές, όπως τα άγρια μανιτάρια και το κρέας από κυνήγι, συνεχίζουν να εμφανίζουν αυξημένες συγκεντρώσεις, δείχνοντας ότι η φύση… δεν ξεχνά εύκολα.

 

Την ίδια ώρα, τα γεωργικά προϊόντα καθημερινής κατανάλωσης, όπως λαχανικά, πατάτες και σιτάρι, δεν παρουσιάζουν σημαντικές αποκλίσεις σε σχέση με την υπόλοιπη χώρα. Με απλά λόγια, το πρόβλημα υπάρχει, αλλά δεν αφορά το καθημερινό τραπέζι των περισσότερων πολιτών.

 

Όσον αφορά την έκθεση των ανθρώπων στη ραδιενέργεια, τα στοιχεία δείχνουν ότι παραμένει σε πολύ χαμηλά επίπεδα. Η μέση ετήσια δόση για έναν ενήλικα είναι ελάχιστη, ενώ ακόμη και σε πιο «επιβαρυμένες» περιοχές δεν πλησιάζει τα όρια ασφαλείας. Για να γίνει πιο κατανοητό, ένα απλό αεροπορικό ταξίδι ή μια ακτινογραφία μπορεί να εκθέσει τον οργανισμό σε πολλαπλάσια επίπεδα ακτινοβολίας.

 

Συμπέρασμα

 

Το Τσερνόμπιλ μπορεί να ανήκει στο παρελθόν, αλλά οι συνέπειές του εξακολουθούν να κάνουν αισθητή –έστω και ήπια– την παρουσία τους. Και κάπως έτσι, η ιστορία υπενθυμίζει ότι ορισμένα γεγονότα αφήνουν «ίχνη» πολύ πιο ανθεκτικά απ’ όσο θα θέλαμε.

 

πηγή 

Ισραήλ: ΛΟΑΤΚΙ+ φεστιβάλ στη Νεκρά Θάλασσα – Αντιδράσεις για τα «Σόδομα»

Το Υπουργείο Εξωτερικών διαφημίζει το μεγαλύτερο Pride event της Μέσης Ανατολής στην περιοχή των βιβλικών Σοδόμων, προκαλώντας την έντονη δυσφορία χριστιανικών κύκλων. 

 

Το Υπουργείο Εξωτερικών του Ισραήλ ανακοίνωσε τη διεξαγωγή ενός μεγάλης κλίμακας ΛΟΑΤΚΙ φεστιβάλ στις ακτές της Νεκράς Θάλασσας — περιοχή που παραδοσιακά συνδέεται με τις βιβλικές πόλεις Σόδομα και Γόμορρα, οι οποίες, σύμφωνα με τη Γένεση, καταστράφηκαν από τον Θεό λόγω της ηθικής τους έκπτωσης. Η σχετική ανακοίνωση δημοσιεύθηκε στον επίσημο λογαριασμό του υπουργείου στο κοινωνικό δίκτυο X. 

 

Σε αυτήν αναφέρεται ότι τον Ιούνιο για μερικές ημέρες η περιοχή της Νεκράς Θάλασσας θα γίνει χώρος του μεγαλύτερου ΛΟΑΤΚΙ φεστιβάλ στη Μέση Ανατολή με 24ωρο ψυχαγωγικό πρόγραμμα, ξενοδοχεία και συναυλιακούς χώρους.

 

Σύμφωνα με στοιχεία των ΜΜΕ, η εκδήλωση προβλέπει τη δημιουργία προσωρινής υποδομής στην ερημική περιοχή, συμπεριλαμβανομένων ξενοδοχείων και χώρων αναψυχής, καθώς και τη διεξαγωγή συναυλιών και διαφόρων εκδηλώσεων, μεταξύ των οποίων και αυτές που χαρακτηρίζονται ως «οικογενειακές».

 

Ωστόσο, στο χριστιανικό περιβάλλον αυτή η πρωτοβουλία προκάλεσε αντιδράσεις. Οι χρήστες των κοινωνικών δικτύων εστίασαν στον συμβολισμό του τόπου διεξαγωγής του φεστιβάλ, ο οποίος στη βιβλική παράδοση συνδέεται με την καταστροφή των Σοδόμων και Γομόρρων λόγω της ακραίας ασέβειας, της σεξουαλικής βίας και της υπερηφάνειας των κατοίκων (Γένεση 19).

 

Ορισμένοι κληρικοί και χριστιανοί κοινωνικοί παράγοντες εξέφρασαν την άποψη ότι η διεξαγωγή τέτοιας εκδήλωσης σε αυτήν την περιοχή γίνεται αντιληπτή ως πρόκληση προς τις χριστιανικές αξίες και τη βιβλική κατανόηση της ηθικής.

 

«Γιατί ακριβώς εδώ; Κοροϊδεύουν τον Θεό», είπε ο πατήρ Μάικλ Λίλι, ιερέας της ορθόδοξης εκκλησίας της Γεννήσεως του Χριστού στο Γιάνγκσταουν, πολιτεία Οχάιο.

 

Στο πλαίσιο της συνεχιζόμενης εντεταμένης κατάστασης στην περιοχή, συμπεριλαμβανομένων των στρατιωτικών απειλών, η διεξαγωγή τέτοιων μαζικών εκδηλώσεων προκάλεσε επίσης ερωτηματικά σε μέρος της κοινής γνώμης.

 

πηγή

Ανακαλύφθηκε αρχαιοελληνικό άγαλμα της Αθηνάς στη Τουρκία

Μια ιδιαίτερα σημαντική αρχαιολογική ανακάλυψη ήρθε στο φως στην Τουρκία, καθώς αρχαιολόγοι εντόπισαν ένα εντυπωσιακό γλυπτό της θεάς Αθηνάς στην αρχαία πόλη της Λαοδικείας, κοντά στο Παμούκαλε. Το άγαλμα, ύψους περίπου δύο μέτρων, είναι κατασκευασμένο από λευκό μάρμαρο και θεωρείται εύρημα μεγάλης ιστορικής και καλλιτεχνικής αξίας. 

 

Την ανακοίνωση έκανε ο υπουργός Πολιτισμού και Τουρισμού της χώρας, Μεχμέτ Νουρί Ερσόι, τονίζοντας ότι οι συνεχιζόμενες ανασκαφές αποκαλύπτουν σημαντικά στοιχεία για το παρελθόν της περιοχής. Το άγαλμα εντοπίστηκε στο λεγόμενο «Δυτικό Θέατρο» της αρχαίας πόλης, έναν χώρο που, πέρα από τη θεατρική του χρήση, φαίνεται πως λειτουργούσε και ως σημαντικό πολιτιστικό κέντρο.

 

Σύμφωνα με τα στοιχεία των αρχαιολόγων, το γλυπτό βρέθηκε πεσμένο μπρούμυτα ανάμεσα σε ερείπια, κοντά στον εξωτερικό τοίχο του θεάτρου. Μέχρι στιγμής, η κεφαλή του δεν έχει εντοπιστεί, γεγονός που αφήνει ανοιχτά ερωτήματα για την πλήρη αποκατάστασή του.

 

Η μορφή της Αθηνάς αποδίδεται όρθια, πάνω σε στρογγυλή βάση, φορώντας πέπλο και χλαμύδα. Στο στήθος διακρίνεται η αιγίδα με την κεφαλή της Μέδουσας και φίδια, στοιχεία που συνδέονται άμεσα με τη μυθολογική της ταυτότητα. Οι λεπτομέρειες στην απόδοση του ενδύματος και η φυσικότητα της μορφής υποδηλώνουν υψηλό επίπεδο καλλιτεχνικής δεξιοτεχνίας.

 

Οι ειδικοί εκτιμούν ότι το έργο ανήκει στην περίοδο του Αυγούστου, ενώ το πίσω μέρος του αγάλματος έχει αφεθεί ημιτελές, κάτι που πιθανότατα σχετίζεται με τη θέση του ανάμεσα σε κίονες. Το ίδιο το θέατρο χρονολογείται στον 2ο αιώνα π.Χ. και παρουσιάζει ιδιαίτερο αρχιτεκτονικό ενδιαφέρον, με τριώροφη δομή και πολλούς κίονες.

 

Παράλληλα, οι ανασκαφές έχουν φέρει στο φως και άλλα γλυπτά εμπνευσμένα από την Οδύσσεια του Ομήρου, γεγονός που ενισχύει την άποψη ότι η Λαοδικεία αποτελούσε σημαντικό κέντρο πολιτισμού και αφήγησης στην αρχαιότητα.

 

Οι έρευνες συνεχίζονται, με στόχο την περαιτέρω ανάδειξη της ιστορικής κληρονομιάς της περιοχής και τη διατήρησή της για τις επόμενες γενιές.

 

πηγή 

Ιράν: «Από την στιγμή που καταστρέψαμε το κέντρο ελέγχου καιρού των ΗΑΕ, βρέχει κάθε εβδομάδα πλέον»!

Η πρεσβεία του Ιράν στην Καμπούλ δημοσίευσε ένα περίεργο tweet που δίνει μια διαφορετική οπτική στον οποίον γίνονταν ο έλεγχος του καιρού στην περιοχή. 

 

Λένε οι Ιρανοί: «Μετά που το Ιράν κατέστρεψε το μυστικό κέντρο ‘βομβαρδισμού νεφών’ και ελέγχου του καιρού στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, όλα άλλαξαν από τη μια μέρα στην άλλη στον καιρό της περιοχής.

 

Μετά την καταστροφή του κέντρου, ο χάρτης του καιρού στην περιοχή αναποδογύρισε εντελώς, και τώρα το Ιράν και το Ιράκ έχουν βροχή κάθε εβδομάδα και οι θερμοκρασίες έπεσαν 5 βαθμούς».

 

«Δεν ξέρω πόσο ακριβή είναι τα λεγόμενά τους αλλά η αλλαγή είναι εμφανής σε όλους και οι θερμοκρασίες στο Ιράκ δεν έχουν ξαναϋπάρξει εδώ και δεκαετίες», λένε κάτοικοι της περιοχής.

Τα τατουάζ ευθύνονται για την αύξηση κρουσμάτων καρκίνου του δέρματος σύμφωνα με νέα μελέτη

Το μελάνι του τατουάζ σας δεν μένει στο δέρμα. Διαλύεται και ταξιδεύει μέσα στο σώμα, στους λεμφαδένες, όπου εγκαθίσταται για πάντα.

Το Πανεπιστήμιο του Λουντ στη Σουηδία μελέτησε 5.695 άτομα για αυτή την έρευνα. Έλεγξαν την έκθεση στον ήλιο, τα σολάριουμ, τον τύπο δέρματος, το κάπνισμα, το εισόδημα. Αφού απέκλεισαν όλες αυτές τις μεταβλητές, τα άτομα με τατουάζ εξακολουθούσαν να έχουν 29% υψηλότερο κίνδυνο για μελάνωμα, την πιο θανατηφόρα μορφή καρκίνου του δέρματος. Η ανάμειξη μαύρου και χρωματιστού μελανιού ανέβασε αυτόν τον αριθμό στο 38%. Τα άτομα που είχαν τα τατουάζ τους για 10 έως 15 χρόνια είχαν 67% υψηλότερο κίνδυνο!!

Μόνο το 30% των μελανωμάτων εμφανίστηκε εκεί που βρισκόταν πράγματι το τατουάζ

Το άλλο 70% εμφανίστηκε σε εντελώς διαφορετικά μέρη του σώματος. Το μελάνι ταξιδεύει μέσα στο σώμα, προκαλώντας ζημιά μακριά από το σημείο όπου εγχύθηκε.

Το ανοσοποιητικό σύστημα φαίνεται να είναι ο λόγος. Θεωρεί το μελάνι του τατουάζ σαν εισβολέα. Τα λευκά αιμοσφαίρια καταπίνουν τα σωματίδια και προσπαθούν να τα σύρουν στους λεμφαδένες (μικρά φίλτρα διάσπαρτα σε όλο το σώμα που βοηθούν στην καταπολέμηση λοιμώξεων). Αλλά τα σωματίδια δεν φεύγουν ποτέ.

Μια ερευνητική ομάδα στη Γαλλία χρησιμοποίησε απεικονίσεις με ακτίνες Χ σε ανθρώπινα σώματα και επιβεβαίωσε ότι οι χρωστικές των τατουάζ παραμένουν μόνιμα ενσωματωμένες στους λεμφαδένες.

Το μαύρο μελάνι τατουάζ είναι φορτωμένο με τα ίδια συστατικά που βρίσκονται στον πίσσα άνθρακα και στον καπνό τσιγάρου. Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας τα ταξινομεί ως καρκινογόνα. Τα χρωματιστά μελάνια χρησιμοποιούν χρωστικές που διασπώνται σε διαφορετικά καρκινογόνα συστατικά όταν εκτιθενται στο ηλιακό φως ή κατά την αφαίρεση τατουάζ με λέιζερ. Το αρσενικό, το κάδμιο, ο μόλυβδος και το χρώμιο εμφανίζονται σχεδόν σε κάθε χρώμα μελανιού.

Η ΕΕ είδε τα δεδομένα και τον Ιανουάριο του 2022 περιόρισε πάνω από 4.000 χημικές ουσίες στα μελάνια τατουάζ σε όλες τις 27 χώρες-μέλη.

Στις ΗΠΑ η κατάσταση είναι χειρότερη.

Κανένα μελάνι τατουάζ που πωλείται στην Αμερική δεν έχει εγκριθεί ποτέ από την FDA για ένεση στο ανθρώπινο δέρμα. Η μόνη καθοδήγηση που έχει εκδώσει ο οργανισμός ήταν το 2024, και αφορούσε βακτήρια σε μπουκάλια μελανιού, όχι τις καρκινογόνες χημικές ουσίες στο ίδιο το μελάνι.

82 εκατομμύρια Αμερικανοί έχουν τουλάχιστον ένα τατουάζ, περίπου 1 στους 3 ενήλικες. Κάθε ένας από αυτούς έχει αυτή τη στιγμή μόνιμες, μη δοκιμασμένες χημικές εναποθέσεις στους λεμφαδένες τους. Η ΕΕ έχει ήδη αποφασίσει ότι αυτές οι χημικές ουσίες είναι υπερβολικά επικίνδυνες για να παραμένουν στην αγορά…

πηγή 

ΤΑΦΗ Η΄ ΚΑΥΣΙΣ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ;

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ [:Μάρκ.15,43-16,8]

 

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«ΤΑΦΗ Η΄ ΚΑΥΣΙΣ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ;»

 

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 28-4-1996]

(Β334)

Προς τιμήν όλων εκείνων των προσώπων, ανδρών και γυναικών, που συνετέλεσαν στην φροντίδα του νεκρού σώματος του Χριστού, είναι αφιερωμένη τούτη η Κυριακή, αγαπητοί μου. Και ονομάζεται Κυριακή των Μυροφόρων. Όπως της Μαρίας της Μαγδαληνής, της Μαρίας του Ιωσή, της Μαρίας του Ιακώβου και άλλων γυναικών, αλλά και ανδρών, όπως ο Ιωσήφ ο από Αριμαθαίας, και μάλιστα ευσχήμων βουλευτής και ο Νικόδημος, ένας πλούσιος άνθρωπος, που είχε εν καιρώ νυκτός επισκεφθεί τον Κύριον και τον ερώτησε πώς μπορεί να αναγεννηθεί ο άνθρωπος. Αυτοί που απεκαθήλωσαν το σώμα του Ιησού και το ενεταφίασαν.

Μάλιστα δια τον Ιωσήφ, μας πληροφορεί ο Μάρκος ο Ευαγγελιστής ότι: «Τολμήσας εἰσῆλθε πρὸς Πιλᾶτον καὶ ᾐτήσατο τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ». Προσέξτε. Ήτο βουλευτής. Και ήτο εὐσχήμων. Ήταν σπουδαίος, σοβαρός άνθρωπος. Το να ζητήσεις δε εσύ, ο βουλευτής, το σώμα ενός καταδίκου από τον Ρωμαίον διοικητή ήταν πράγματι θέμα τόλμης. Γι'αυτό λέγει εδώ ο Μάρκος: «Τολμήσας εἰσῆλθε πρὸς Πιλᾶτον καὶ ᾐτήσατο», «και εζήτησε το σώμα του Ιησού». Και αφού εκείνος του το παρεχώρησε, λέγει στη συνέχεια: «Καὶ ἀγοράσας σινδόνα καὶ καθελὼν αὐτὸν (:αγόρασε καινούριο σεντόνι, Τον αποκαθήλωσε, τον ξεκάρφωσε από τον Σταυρόν) ἐνείλησε τῇ σινδόνι (:τον τύλιξε με το σεντόνι) καὶ κατέθηκεν αὐτὸν ἐν τῷ μνημείῳ (:τον έβαλε… προσέξτε ενάρθρως: ἐν τῷ μνημείῳ· ήταν δικό του), ὃ ἦν λελατομημένον ἐκ πέτρας, καὶ προσεκύλισε λίθον ἐπὶ τὴν θύραν τοῦ μνημείου». Ήταν οικογενειακός τάφος, στον οποίον όμως, όπως μας λέγει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, κανείς ποτέ δεν είχε εκεί ενταφιαστεί. Ήταν καινούριος τάφος.

Η πράξις αυτή των δύο αντρών, όπως και των Μυροφόρων γυναικών, θεωρείται πράξις τιμής και σεβασμού προς το νεκρό σώμα του Ιησού, αλλά και προς πάντα άλλον νεκρόν άνθρωπον.

Στις μέρες μας όμως ανακινείται το θέμα και θα το έχετε ασφαλώς ακούσει, το θέμα αν πρέπει να υπάρχει η ταφή ή η καύσις των νεκρών. Θα το έχετε σίγουρα ακούσει. Δεν είναι δε η πρώτη φορά που το θέμα αυτό ανακινείται. Αλλά και αυτές τις μέρες πάλι ανακινείται. Ωστόσο η Ιστορία και το παρελθόν θα μας βοηθήσουν, με την ευκαιρία της ευαγγελικής περικοπής, να απαντήσομε.

Η ταφή των νεκρών, δηλαδή στη γη, σκάβομε έναν λάκκο και θάπτομε το νεκρό σώμα, αυτό λέγεται ταφή, η ταφή των νεκρών είναι η πρώτη και αρχαιοτάτη πράξις της ανθρωπότητος. Σε όλα τα γεωγραφικά μήκη και πλάτη. Όλων των εποχών ευρέθησαν τάφοι με σκελετούς ανθρώπους. Δηλαδή εγίνετο ταφή. Και πολιτισμένοι και απολίτιστοι λαοί εχρησιμοποίουν την ταφήν. Όπως οι Σκύθοι - ήτανε άγριοι άνθρωποι, βορείως της Ελλάδος- οι Σκύθοι, οι αρχαίοι Σλάβοι, οι Ινδοί, οι Πέρσαι, οι Έλληνες, οι Ασσύριοι, οι Αιγύπτιοι και βέβαια οι Ιουδαίοι. Όλοι αυτοί χρησιμοποιούσαν την ταφήν. Εξάλλου έχομε την μαρτυρία των ταφικών μνημείων. Εκ των οποίων τα σπουδαιότερα είναι τα ταφικά μνημεία της Αιγύπτου, οι γνωστές μας πυραμίδες. Κάτω από την κάθε πυραμίδα υπήρχε ένας τάφος. Εννοείται βασιλικός.

Και θεωρείτο πολύ μεγάλη προσβολή του νεκρού αν έμενε άταφος. Ας θυμηθούμε εδώ στην πατρίδα μας την Ελλάδα, ας θυμηθούμε την πράξη της Αντιγόνης, όπως ο Σοφοκλής μας διασώζει την υπόθεση σε ένα θεατρικό του έργο, παρά την απαγόρευση να μην ταφεί ένας αδελφός της που θεωρήθηκε ότι ήτο ο επαναστάτης κατά του θείου, του Κρέοντος δηλαδή, εκείνη πήγε να θάψει τον αδελφό της. Και όταν συνελήφθη είπε ότι πρέπει κανείς μάλλον να προσέχει στους θείους νόμους παρά εις τους ανθρωπίνους. Και είχε διαταχθεί από τον Κρέοντα να μην ταφεί ο αδελφός της Αντιγόνης μόνο και μόνο για να προσβληθεί. Σας είπα, εθεωρείτο μεγάλη προσβολή το να μείνει ένα σώμα άταφο.

Ακόμη θυμηθείτε μια ναυμαχία που είχαν κάνει οι Αθηναίοι και δεν περισυνέλεξαν οι αξιωματικοί τους ανθρώπους που επνίγηκαν στην θάλασσα, δέκα στρατηγοί, και κατεδικάσθησαν εις θάνατον δια την ασέβειαν που έδειξαν, το να μην περισυλλεγούν οι ναυαγοί. Πάντως το θέμα είναι ότι άταφος έμενε μόνον εκείνος που είχε πράξει αντικοινωνικές πράξεις. Ακριβώς δια να διαπομπευθεί, για τιμωρία του. Μάλιστα βρίσκομε την περίπτωση στο Λευιτικό, στο 20ό κεφάλαιο, 14ος στίχος, εάν κάποιος άνθρωπος έκανε μία πολύ σοβαρή σαρκική αμαρτία, δηλαδή συγκεκριμένα εάν είχε, συνήρχετο και με την γυναίκα του και με την μητέρα της γυναίκας του, την πεθερά του, η ποινή ήταν να καεί. Καύσις. Μάλιστα με μία διάκριση. Όχι να φονευθεί και να καεί. Να καεί ζωντανός. Πάντως καύσις.

Στην Ελλάδα ήταν γνωστή μόνον η ταφή. Δηλαδή έθαπτον τους νεκρούς. Αργότερα όμως, μετά από την κάθοδο των Δωριέων εδώ στον ελλαδικό μας χώρο, κάπου στα 1100 π.Χ. όταν τελείωνε πια η Μυκηναϊκή εποχή, τότε αυτοί, οι Δωριείς, χρησιμοποιούν και την ταφήν και την καύσιν. Έκτοτε εδώ στην Ελλάδα έχομε και τους δύο αυτούς τρόπους· και της ταφής και της καύσεως. Η καύσις δε είναι γνωστή εις τον Όμηρο που έζησε τον 8ον αιώνα προ Χριστού.

Στον χριστιανικόν όμως κόσμον ουδέποτε έγινε διανοητή η καύσις των νεκρών. Ουδέποτε.Όπως και εις τους Εβραίους, απ΄ όπου και παρελάβαμεν την συνήθειαν αυτήν. Γι'αυτό ο Ιησούς δεν καίγεται, αλλά θάπτεται. Μάλιστα όταν η Μαρία η αδελφή του Λαζάρου, ευγνωμονούσα δια την ανάστασιν του αδελφού της του Λαζάρου, αγόρασε μεγάλη ποσότητα μύρου και ήλθε και άλειψε τα πόδια του Ιησού Χριστού. Κάπου εκεί ο Ιούδας διεμαρτυρήθη, την ιστορία την ξέρετε, γιατί τόση δηλαδή σπατάλη. Και ο Ιησούς είπε εις τον Ιούδα, τον Ισκαριώτην: «Ἄφες αὐτήν(:Άφησέ την, άστην να κάνει αυτό που κάνει), εἰς τὴν ἡμέραν τοῦ ἐνταφιασμοῦ μου τετήρηκεν αὐτό». Το εφύλαξε για την ημέρα του ενταφιασμού μου. Όταν δηλαδή θα με θάψουν. Και τότε που εσυνηθίζετο να χρησιμοποιούν αυτά τα μύρα, όπως χρησιμοποίησε και ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος, αλλά δεν θα προλάβαινε όμως η Μαρία ή οι άλλες γυναίκες, δεν θα προλάβαιναν να αλείψουν το σώμα του Ιησού, διότι όταν πήγαν, επειδή το Σάββατο, λέγει, ησύχασαν, δηλαδή ήταν αργία και δεν μπορούσαν να πάνε, πήγαν πολύ πρωί την τρίτη ημέρα. Ο Χριστός είχε αναστηθεί. Έτσι η πράξη της Μαρίας, της αδελφής του Λαζάρου, έγινε εκ των προτέρων, α priori. Γι΄αυτό ο Κύριος είπε ότι: «Άφησέ την, το φυλάττει το μύρον αυτό για την ημέρα του ενταφιασμού μου. Αλλά το χρησιμοποιεί τώρα, πριν ακόμη εγώ πεθάνω επί του Σταυρού». Είδατε; «Την ημέρα του ενταφιασμού μου». Δηλαδή ταφή.

Βέβαια, αν υποτεθεί, εδώ θέλω να το προσέξετε και να το θυμόσαστε, σας είπα είναι ένα θέμα που ανακινείται πάλι, αν υποτεθεί ότι έχομε καύση νεκρών, ας πούμε ότι θα καθιερωθεί, δεν σημαίνει αυτό ότι γίνεται κώλυμα, δηλαδή εμπόδιο στην ανάσταση των σωμάτων. Όχι. Όποιος κι αν είναι ο τρόπος τύχης ενός νεκρού σώματος, είτε καεί είτε θαφτεί, αυτό θα αναστηθεί. Δεν είναι εμποδιστικό λοιπόν της μελλούσης κοινής αναστάσεως των πάντων. Αυτήν την αλήθειαν την βρίσκομε στην Αποκάλυψη, είναι στο 20ό κεφάλαιο, 13ος στίχος, που λέγει εκεί ο Ευαγγελιστής Ιωάννης: «Καὶ ἔδωκεν ἡ θάλασσα τοὺς νεκροὺς τοὺς ἐν αὐτῇ(:έδωσε η θάλασσα τους νεκρούς της. Δηλαδή όσοι πνίγηκαν εις την θάλασσαν, τους έφαγαν βεβαίως τα ψάρια. Αυτοί δεν ετάφησαν), καὶ ὁ θάνατος καὶ ὁ ᾅδης ἔδωκαν τοὺς νεκροὺς τοὺς ἐν αὐτοῖς». Έχομε λοιπόν μία διαφοροποίηση. Αυτοί που θάφτηκαν κι αυτοί που δεν θάφτηκαν. Είδατε; Και βάζει την θάλασσα. Μπορούσε να βάλει το πυρ, ότι μπορούσαν να καούν οι άνθρωποι. «Όλοι», λέει, «αυτοί», «ἐκρίθησαν ἕκαστος κατὰ τὰ ἔργα αὐτῶν». Δηλαδή αναστήθηκαν και κρίθηκαν σύμφωνα με τα έργα τους. Δεν έχει λοιπόν σημασία ποιος θα είναι ο τρόπος ταφής, διότι η ανάστασις δεν εμποδίζεται από τίποτε. Η μη καύσις, δηλαδή η ταφή απλώς εκφράζει σαν σύμβολο την ανάσταση των νεκρών, σαν σύμβολο. Χωρίς να καθορίζει βεβαίως και την ανάσταση. Δεν την καθορίζει. Είναι ένα σύμβολον και μόνο ένα σύμβολον η ταφή. Ότι θα αναστηθεί ο άνθρωπος.

Ωστόσο είναι κάτι ακόμη. Αν είχαμε την καύση, δεν θα είχαμε τα λείψανα των αγίων· που μας είναι τόσο πολύτιμα. Δεν προχωρώ πιο πολύ. Πάνω σ’ αυτό θα είχα πάρα πολλά να πω. Αλλά και λόγοι ψυχολογικοί, αλλά και συναισθηματικοί το επιβάλλουν να μην υπάρχει η καύσις. Αισθάνεσαι άσχημα να δεις να βάζουν το αγαπημένο σου πρόσωπο μέσα εις τον φούρνον, στα γνωστά μας κρεματόρια, ειδικοί φούρνοι και να σου δίνουν μετά μια φούχτα στάχτη, που την βάζουν μέσα σε μια λήκυθο, όπως έκαναν και οι αρχαίοι, σε ένα σταμνί κ.λπ. ή να σκορπιστεί στο Αιγαίον -κάποιοι, δυο δικοί μας το ζήτησαν αυτό, η Κάλλας η τραγουδίστρια και ο Μητρόπουλος, διευθυντής ορχήστρας· ζήτησαν να σκορπιστεί η τέφρα των εις το Αιγαίον. Ε, ρομαντισμοί και τίποτε περισσότερον. Πάντως δεν αισθάνεσαι καλά, είναι κάτι…δεν αισθάνεσαι καλά, πώς να σας το πω;

Νομίζω ότι εις τον θόρυβον που γίνεται για την καύση, με διάφορα επιχειρήματα, δεν πρέπει να καθιερωθεί. Πρέπει να αντιδράσομε. Εγώ πιστεύω εις την ταφήν των νεκρών. Θα επαναλάβω για δεύτερη και τρίτη φορά. Δεν εμποδίζεται όμως η ανάστασις των νεκρών. Η καύση απλώς είναι κι αυτή ένα σύμβολον. Σύμβολον εκμηδενισμού του ανθρώπου. Κάηκε. Έγινε στάχτη. Οπτικώς τουλάχιστον. Ενώ λοιπόν η ταφή, παραμένει το σώμα, σύμβολον της αναστάσεως, η καύσις σύμβολον της εξαφανίσεως του ανθρώπου. Σύμβολα και τα δύο, ε; Και πόσο θα το επιθυμούσαν αυτό ομολογουμένως πολλοί αμαρτωλοί, να μην αναστηθούν για να μην κριθούν…

Ακόμη και γιατί είναι συνήθεια, δεν θα έπρεπε να γίνεται η καύσις, γιατί είναι συνήθεια και ειδωλολατρική. Αν και όχι βεβαίως ολοκλήρου του εθνικού κόσμου, όπως σας είπα και προηγουμένως. Παρότι δεν αποδεικνύει την ταφή εκείνο το αγιογραφικόν που είπε ο Θεός και που το λέμε σε κάθε κηδεία: «Γῆ εἶ καὶ εἰς γῆν ἀπελεύσει (:Είσαι χωματένιος και στο χώμα ξαναγυρνάς)». Παρότι αυτό, σας ξαναλέγω, δεν αποδεικνύει ότι πρέπει να θάπτομε τον νεκρόν, όμως μας δίνει μια πολύ ωραία παραστατική εικόνα, ότι ο άνθρωπος επλάσθη από το χώμα, από την γη. Δηλαδή από τα συστατικά του υλικού κόσμου. Ασβέστιο, σίδηρος, τούτο, εκείνο. Και ένεκα της πτώσεώς του βεβαίως, τώρα τι; Επιστρέφει στην γη. Θυμίζει ότι από κει πλαστήκαμε, εκεί γυρνάμε, για να έρθει η ανάστασις των νεκρών εν Χριστώ Ιησού. Όλα αυτά πάντοτε σαν μία εικόνα.

Αλλά, ας ξαναγυρίσομε στην ευαγγελική περικοπή. Τα πρόσωπα που σήμερα τιμούμε, είχαν φροντίσει το νεκρό σώμα του Ιησού και την ταφή Του. Έτσι δημιουργείται σαν έσχατο καθήκον η φροντίδα μας για έναν νεκρόν άνθρωπον. Είναι η τελευταία φροντίδα. Ήταν αυτό και στους αρχαίους Έλληνες και στον αρχαίο εθνικό κόσμο γενικότερα, αλλά προπαντός εις τους Ιουδαίους. Και συνεπώς και εις τους Χριστιανούς, όπως ήδη σας ανέφερα. Εξάλλου το ρήμα «κηδεύω» αυτό σημαίνει. Από το κήδομαι, που θα πει φροντίζω. Λέμε «κήδομαι», «κηδεμών», «Φέρε τον κηδεμόνα σου», λέμε στο σχολείο, λέει ο καθηγητής. Είναι από το φροντίζω. Ακηδία με το στερητικόν α, που θα πει δεν φροντίζω. Ακηδία. Κήδομαι λοιπόν θα πει φροντίζω, επιμελούμαι. Όπως και η λέξη κηδεία, είναι από την λέξιν «κῆδος». «Κήδομαι», «κῆδος». «Κῆδος» σημαίνει φροντίδα.

Ο Τωβίτ - για να πάρομε κάποια παραδείγματα από την Αγίαν Γραφήν- εζήτησε από τον Τωβία, τον γιο του, να τον θάψει, αυτόν και την μητέρα του. Και μετά να φύγει από την Νινευί· διότι εδέχετο την προφητεία του Ιωνά, παρότι θα περνούσαν, πέρασαν εκατόν είκοσι χρόνια ότι η Νινευί οπωσδήποτε θα κατεστρέφετο. Γι’ αυτόν λοιπόν τον λόγον, λέει στο παιδί του τον Τωβία: «Παιδίον, ἐὰν ἀποθάνω, θάψον με -κοιτάξτε: Θάψον με. Δεν λέει: «Κάψε με»-, καὶ μὴ ὑπερίδῃς τὴν μητέρα σου (:μην περιφρονήσεις την μητέρα σου). Ὅταν ἀποθάνῃ, θάψον αὐτὴν παρ᾿ ἐμοὶ ἐν ἑνὶ τάφῳ (:όταν κι αυτή πεθάνει, βάλε την στον ίδιο τάφο)». Ξέρετε εδώ… πόσην ώρα θα μπορούσαμε να μιλάμε γι'αυτό… Ένας συναισθηματισμός. Παρότι, ξέρετε, ο Τωβίτ, πέρασε άσχημα με την γυναίκα του. Ήτανε σκληρή γυναίκα. Ήταν αγαθός ο Τωβίτ. Και τώρα τι ζητάει; Ζητάει εκείνο που κάποιος άλλος αν θα υπέφερε από την γυναίκα του, θα έλεγε: «Να μην με θάψετε με την μάνα σας, με την γυναίκα μου. Να την βάλετε χωριστά». «Θα με βάλετε στον ίδιο τάφο!».

Εξάλλου, η περιπέτεια του Τωβίτ, η περιπέτεια της τυφλώσεώς του, οφείλεται σ’ αυτή του την προσπάθεια να θάπτει τους νεκρούς. Ήταν κάτοικος της Νινευί. Ήτανε το βόρειο βασίλειο, ήταν αιχμάλωτο εις τους Ασσυρίους. Κι επειδή, κάπου επαναστατούσαν οι Εβραίοι, είχε θυμώσει ο Σενναχηρίμ, ο βασιλιάς της Ασσυρίας, και τότε σε μία τέτοια περίπτωση είχε δώσει εντολή να αρπάζουν Εβραίους μέσα από την πόλη και να τους πετούν από το τείχος. Πέφτοντας βέβαια, εσκοτώνοντο. Αλλά είχε δώσει εντολή και να μένουν άταφοι. Ήταν ημέρα της Πεντηκοστής, έρχεται ο γιος του, έπρεπε να φάνε το τραπέζι της Πεντηκοστής και λέει: «Πατέρα, ξέρεις, το και το». Σηκώνεται αμέσως, άφησε το τραπέζι του και πήγε κρυφά να πάρει τα πτώματα των πεθαμένων Εβραίων να τα θάψει. Γιατί, σας είπα, ήτανε μεγάλη προσβολή να μείνουν άταφα τα σώματα. Γι’ αυτό εξάλλου το έκανε και ο Σενναχηρίμ. Να προσβληθούν, σαν επαναστάται.

Βεβαίως γύρισε πίσω σπίτι, εθεωρείτο ακάθαρτος, δεν έφαγε το τραπέζι της Πεντηκοστής, κοιμήθηκε απέξω, έπεσε μια κουτσουλιά ενός πουλιού στα μάτια, έτριψε τα μάτια του, τυφλώθηκε. Αλλά πριν απ’ αυτό όμως λέγει: «Πορευθεὶς δὲ εἷς–σημειώνει στο α΄κεφάλαιο- τῶν ἐν Νινευῆ (:ένας άνθρωπος πήγε εκεί, κάτοικος της Νινευί), ὑπέδειξε τῷ βασιλεῖ περὶ ἐμοῦ ὅτι θάπτω αὐτούς -και είπε ότι ο Τωβίτ θάπτει τους νεκρούς-, καὶ ἐκρύβην(:κρύφτηκα) · ἐπιγνοὺς δὲ ὅτι ζητοῦμαι ἀποθανεῖν(:έμαθα ότι με ζητούν να με φονεύσουν), φοβηθεὶς ἀνεχώρησα(:αφού φοβήθηκα, έφυγα από την Νινευί). Καὶ διηρπάγη πάντα τὰ ὑπάρχοντά μου –συνήθεια της εποχής: Μου άρπαξαν όλα τα υπάρχοντα-, καὶ οὐ κατελείφθη μοι οὐδὲν πλὴν ῎Αννας τῆς γυναικός μου καὶ Τωβίου τοῦ υἱοῦ μου (:και δεν σώθηκε παρά η γυναίκα μου και το παιδί μου. Όλα τα υπάρχοντά μου τα αρπάξανε. Γιατί με γύρευαν να με φονεύσουν)». Υπέστη όλη αυτή την ταλαιπωρία ακριβώς για να μην παραβεί την εντολήν της ταφής.

Ακόμη, η Σοφία Σειράχ μας λέγει πολλά, αλλά παίρνω μόνον έναν στίχο. «Τέκνον, ἐπὶ νεκρῷ, κατὰ τὴν κρίσιν αὐτοῦ περίστειλον(:ανάλογα με την αξία του να τον σαβανώσεις) τὸ σῶμα αὐτοῦ καὶ μὴ ὑπερίδῃς τὴν ταφὴν αὐτοῦ». «Μην περιφρονήσεις την ταφήν του. Είτε σπουδαίος είναι, είτε άσημος είναι. Φρόντισε, παιδί μου», λέγει, «να θάψεις το νεκρό σώμα. Να το περιποιηθείς και να το θάψεις».

Βέβαια μέσα στα καθήκοντα για έναν νεκρόν, έχουν παρεισφρήσει πολλά απαράδεκτα στην φροντίδα την νεκρική. Και κάθε τόπος έχει τα δικά του. Είναι τόσο πολλά εκείνα που παρείσφρησαν, που δεν μετριούνται. Και που βέβαια όλα αυτά δεν είναι παρά έξω από τον Χριστιανισμόν. Είναι κατάλοιπα ειδωλολατρικά. Ωστόσο, μπορούμε να αναφέρομε μερικά, μόνο κα μόνο, τουλάχιστον αν ξέρομε πέντε δέκα, για να τα αποφεύγομε σαν ειδωλολατρικά και μη έχοντα σχέσιν με τον Χριστιανισμόν.

Πρώτον. Θέτουν χρήματα μέσα εις το φέρετρο, σε άλλους τόπους… εδώ στο στόμα ένα νόμισμα, για να μπορεί ο νεκρός να πληρώσει τον Χάρο! Για να περάσει απέναντι. Δεν σας θυμίζει τον αρχαίον Κέρβερον; Ήταν ένα σκυλί, λέει, το πλήρωνε η κάθε εισερχομένη ψυχή στον Άδη, για να μπορεί να μπει μέσα. Άλλοι βάζουν φρούτα εις το φέρετρο και ξηρούς καρπούς. Όταν τον αλλάζουν τον νεκρόν, όπως είναι γνωστό, τον σαβανώνουν, δεν κουμπώνουν όπου υπάρχει κουμπί και κουμπότρυπα, για να μπορεί, λέει, να πετά στον ουρανό! Του φορούν καινούρια παπούτσια, χωρίς καρφιά. Θα ήμουν περίεργος να πάω να ρωτήσω εις τα γραφεία τελετών, έτσι τώρα λέγονται, τα παπούτσια που βάζουν στους νεκρούς έχουν καρφιά άραγε; Θα ‘θελα να ρωτήσω. Για να μην έχει βάρος, λέει, το σώμα, να μπορεί να φύγει...

Σε κηδεία ιερέως, είναι πασίγνωστο, θέτουν στο φέρετρο ένα μπουκάλι κρασί ή μπουκάλι νερό. Μένει τρία χρόνια, το βγάζουν από κει, το μπουκάλι και τα μάτια τους μάλιστα, είναι το γνωστό μας φρυξονέρι. Όταν λέει, πάθεις φρύξη, σου δίνουν απ’ αυτό το νερό ή ακόμη από το κρασί, δίκην, σαν δηλαδή Θεία Ευχαριστία, σαν θεία κοινωνία. Φρικτά πράγματα. Ακόμη θέτουν στο τραπέζι του σπιτιού, αυτό είναι κοινότατο που σας λέγω, για 40 ημέρες, ένα πιάτο φαΐ, κάθε μέρα βάζουν ένα πιάτο φαΐ κι ένα ποτήρι νερό, για να έχει να πίνει και να τρώγει ο αγαπημένος που πέθανε στο σπίτι μας. Ακόμη ανάβουν και ξεχωριστό καντήλι, έξω από εκείνο που έχομε στις εικόνες μας, γιατί λέτε; Για να έχει φως εις τον Άδη! Ακούστε· να ΄χει φως εις τον Άδη. Σάμπως το φως να φθάνει εκεί. Το φως που βάζομε εις τον τάφον είναι προς τιμήν, όπως και τα κεριά που βάζομε στον νεκρό ή τον θυμιάζουμε, είναι προς τιμήν της εικόνος του Χριστού. Δεν παύει να είναι εικόνα του Χριστού ο νεκρός. Όχι όμως για να μπορεί να περπατάει, να κινείται εις τον Άδην.

Ακόμη με τους καρπούς που σας είπα, που βάζουν στο φέρετρο, στέλνουν και χαιρετίσματα σε προγενεστέρους νεκρούς, συγγενείς ή φίλους: «Πες στον τάδε που έχει πεθάνει προ πολλού, πες του χαιρετίσματα». Για να μη βρυκολακιάσει ο νεκρός, του θέτουν βαμβάκι στο στόμα. Όταν βγάλουν το φέρετρο από το σπίτι, σπάζουν κάποιο πιάτο ή ποτήρι, κυρίως πιάτο. Αλλού αφήνουν, στην Νάξο αυτό, αφήνουν το σπίτι τρεις μέρες ασκούπιστο, ακούστε, ακούστε, γιατί, λέει η ψυχή του πεθαμένου τριγυρνάει εκεί και μπορεί η ψυχή με το σκούπισμα να πεταχτεί στα σκουπίδια... Σκεφτείτε τι αντίληψη περί ψυχής έχουν οι άνθρωποι! Και ακόμη το χειρότερο, για να τιμήσουν τον νεκρό, προπαντός η σύζυγος παρακαλώ, τρία ή επτά χρόνια δεν πηγαίνει στην Εκκλησία. Να την σκοτώνεις, δεν πάει στην Εκκλησία... Θεωρούν ότι οι ψυχές με την ανάσταση του Χριστού, κάθε χρόνο που γιορτάζομε το Πάσχα, ανεβαίνουν στη Γη και επιστρέφουν το Σάββατο της Πεντηκοστής. Όλα αυτά είναι λαϊκές αντιλήψεις.

Αγαπητοί, αριθμός δεν υπάρχει... Σας είπα μόνον μερικά περιστατικά από όσα κάνουν, σε όσα κάνουν οι άνθρωποι για να τιμήσουν τον αγαπημένο τους νεκρό. Σχεδόν όλα είναι κατάλοιπα ειδωλολατρικά. Λέγει ο Ιερός Χρυσόστομος ότι η ψυχή του ανθρώπου πηγαίνει εις τον οικείον τόπον. Ούτε περιφέρεται στο σπίτι, ούτε εις το μνήμα, ούτε πουθενά. Πηγαίνει εις τον οικείον τόπον. Εκεί που πρέπει να πάει. Και δεν τριγυρνά λοιπόν δώθε κείθε. Θα τιμήσομε τον νεκρόν, όπως ετίμησαν ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος και οι Μυροφόρες γυναίκες, που τίμησαν το σώμα του Χριστού. Θα το τιμήσομε όπως πρέπει. Θα κάνομε τα μνημόσυνά του, θα κάνομε ελεημοσύνες για να την ψυχή του και θα τον μνημονεύομε στις κατ΄ιδίαν προσευχές μας. Ακόμη, και προπαντός, το πρόσφορό μας με το όνομά του στην Εκκλησία να μνημονευτεί. Αν προσέξομε αυτά τα πραγματάκια, είναι πολύ σπουδαία. Αλλιώτικα βαραίνομε την ψυχή του. Προσέξτε, βαραίνομε την ψυχή του.

Τα νεκρικά δείπνα που καλούμε ή στην κηδεία ή στα σαράντα δεν είναι απαραίτητο να γίνουν. Προσέξτε. Έκαναν και οι Εβραίοι. Αλλά δεν είναι απαραίτητο να γίνουν, το ξανατονίζω. Να φροντίσομε, πριν πεθάνει ο άνθρωπός μας να εξομολογηθεί, να συμφιλιωθεί με τον Χριστόν και να κοινωνήσει. Αυτό είναι το μέγιστο που έχομε να προσφέρομε στο πρόσωπο που αγαπάμε. Θα τιμηθεί ο άνθρωπός μας ως νεκρός, σαν εικόνα του Χριστού, όπως σας είπα. Κι εδώ όλα συμπεριλαμβάνονται πραγματικά. Για να λεγόμαστε Χριστιανοί κι όχι ειδωλολάτραι παρακαλώ. Και να μην λησμονούμε ότι οι νεκροί θα αναστηθούν. Μην το ξεχνούμε. Το λέμε κάθε μέρα στην προσευχή μας, στο Πιστεύω: «Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν καί ζωήν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος. Ἀμήν».

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ 

και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,

ψηφιοποίηση και επιμέλεια της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας:

Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

 

ΠΗΓΕΣ:

Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

https://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/omiliai_kyriakvn/omiliai_kyriakvn_674.mp3

Σοφία Σειράχ. ΑΡΧΟΝΤΕΣ ΚΑΙ ΑΡΧΟΜΕΝΟΙ

Ἀπόσπασμα ἀπό ὁμιλία τοῦ πατρός Κωνσταντίνου Παπαγιάννη

 

«Κριτής σοφός παιδεύσει τόν λαόν αὐτοῦ, καί ἡγεμονία συνετοῦ τεταγμένη ἔσται» (Σοφία Σειράχ, ι΄1).

Ὀ σοφός καί συνετός ἄρχοντας θά διαπαιδαγωγήση καλά τόν λαό του, καί ἡ ἐξουσία του θά εἶναι ὀρθά τακτοποιημένη.

 

Ὁ καλός καί συνετός ἄρχοντας φροντίζει γιά τήν καλή διακυβέρνησι τοῦ κράτους. Ὀργανώνει καλά τίς διάφορες ὑπηρεσίες καί θεσπίζει νόμους σοφούς, ὥστε ἡ κρατική μηχανή νά λειτουργῆ εὔρυθμα καί ἀποδοτικά.

 

Φροντίζει γιά τήν ἀπονομή τῆς δικαιοσύνης, ὥστε κανείς νά μήν ἀδικῆται, νά τιμωροῦνται οἱ κακοί, ἀλλά καί νά ἀμείβωνται οἱ ἀγαθοί.

 

Φροντίζει ἀκόμη καί γιά τήν διαπαιδαγώγησι τοῦ λαοῦ, ὅχι μόνο γιά τήν μετάδοσι γραμματικῶν καί ἄλλων γνώσεων, ἀλλά προπαντός γιά τήν πνευματική του μόρφωσι καί κατάρτισι σύμφωνα μέ τόν νόμο τοῦ Θεοῦ.

 

Διδάσκει καί ὁ ἴδιος τόν λαό του καί μέ τόν λόγο του, ἀλλά προπαντός μἐ τήν ὑποδειγματική ζωή του. Ὅ,τι διδάσκει, τό τηρεῖ καί τό ἐφαρμόζει πρῶτα ὁ ἴδιος. Ἔτσι γίνεται τό ὑποδειγματικό πρότυπο τῆς ἐνάρετης ζωῆς, τό ὁποῖο μιμεῖται καί ἀντιγράφει ὁ λαός.

-------------------------------------

 

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ π. Κωνσταντίνου Παπαγιάννη ΟΜΙΛΙΕΣ ΣΤΗ ΣΟΦΙΑ ΣΕΙΡΑΧ, σελ. 150, τῶν ἐκδόσεων «Τό Περιβόλι τῆς Παναγίας».

 

Ἐπιμέλεια ἀντιγραφῆς

Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

Η αρλουμπολογία ως μέσον (μη) έκφρασης

Του Χρήστου Μπολώση 

 

Να αρχίσουμε με ένα ανεκδοτάκι: Τις Άγγλος τουρίστας αποφάσισε να μάθει Ελληνικά και μετά τα yes και τα no, ξεκίνησε να ρωτάει τυχαία ανθρώπους, πώς λέγεται στα Ελληνικά η φράση φράση «very fast». Πήρε τις εξής απαντήσεις: Στα γρήγορα, Τάκα-τάκα, Αμέσως, Στο άψε σβήσε, Μάνι μάνι, Πατ κιουτ, Σε χρόνο Ντε-τε, Στο λεπτό, Στο πι και φι, Τσάκα-τσάκα, Μονοκοπανιά, πολύ γρήγορα, Εν ριπή οφθαλμού, Μονορούφι, Λάχα λάχα, Στο πιτς φυτίλι, Μέχρι να πεις κύμινο, Άρον άρον, Τσακ μπαμ.

 

Μετά από όλα αυτά, άλλαξε γνώμη. Αποφάσισε να μάθει Κινέζικα… 

 

Μάλλον με αυτό ως δεδομένο, κάποιος κατήρτισε έναν πίνακα για να μας διευκολύνει. Ο πίνακας, είναι αυτός που βλέπετε παραπάνω, και που είχε τον τίτλο «Πώς να μιλάτε, χωρίς να λέτε τίποτα». Κάθε στήλη είχε διάφορες λέξεις και παίρνοντας μία λέξη από κάθε στήλη, σχημάτιζες φράσεις, σαπουνόφουσκες μεν, πομπώδεις δε. Ένα – δυό παραδείγματα: 

 

α. 1η στήλη: «Κατά τον τρόπο αυτό» – 2η στήλη: «το δυνάμωμα και η επέκταση των δομών» – 3η στήλη: «παίζουν σημαντικό ρόλο για να καθορίσουμε» – 4η στήλη: «ένα καινούργιο μοντέλο ανάπτυξης». Σούμα: «Κατά τον τρόπο αυτό, το δυνάμωμα και η επέκταση των δομών, παίζουν σημαντικό ρόλο για να καθορίσουμε ένα καινούργιο μοντέλο ανάπτυξης». Όποιος το κατάλαβε κερδίζει δερμάτινη μπάλα ποδοσφαίρου, χωρίς κορδόνι. 

 

β. 1η στήλη: «Και ταυτόχρονα» – 2η στήλη: «ένα νέο μοντέλο πολύπλευρης δράσης» – 3η στήλη: «αποτελούν μια πολύ σημαντική βάση για» – 4η στήλη: «τις νέες συνιστώσες και συντεταγμένες». Σούμα: «Και ταυτόχρονα ένα νέο μοντέλο πολύπλευρης δράσης, αποτελούν μια πολύ σημαντική βάση για τις νέες συνιστώσες και συντεταγμένες». Όποιος το κατάλαβε αυτό, κερδίζει το κορδόνι της προηγούμενης μπάλας… 

 

Πέραν των παραπάνω, διάφοροι περίεργοι με μυστηριώδεις τίτλους, όπως ΒΑ, ΡΜΙ, πανεπιστημιακός υπότροφος και ό,τι άλλο κατεβάσει ο νους του ανθρώπου, παρατίθενται για να εντυπωσιάσουν το κοινό. 

 

Κάποιος μεγαλόσχημος και γνωστός καθηγητής δημοσιεύει σε περιοδικό: «…αλλά το Ηνωμένο Βασίλειο έπρεπε πάση θυσία να βρίσκεται σε κυρίαρχη θέση στον παγκόσμιο καταμερισμό ισχύος. Αυτό θα γινόταν μέσω του χρηματοπιστωτικού κεφαλαίου, της εξυπηρέτησής του σε συνδυασμό με τη μεγιστοποίηση της απόδοσής του, εις βάρος των δημοσίων οικονομικών σε εθνικό επίπεδο, αλλά και εν κατακλείδι των παραγωγικών χωρών, που μπορούσαν να παράγουν προϊόντα της λεγόμενης πραγματικής οικονομίας» και συνεχίζει «Το χρηματιστικό κεφάλαιο και ο συγκεκριμένος τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιείται, παραγόμενο και αναπαραγόμενο, στη σημερινή παγκόσμια αλλά και ελληνική συγκυρία, παράγει ασύγκριτα περισσότερες εισοδηματικές προσόδους που εκτρέφουν αργούντες αποταμιευτές, εισοδηματίες και χρηματιστηριακούς κερδοσκόπους απ’ ό,τι παραγωγικά επιχειρηματικά εισοδήματα και εργατικούς μισθούς». Συγγνώμη κ. καθηγητά, αλλά δεν καταλαβαίνω λέξη. 

 

Κάπου αλλού, διαβάζω: «Όταν οι δομικές διαδικασίες λειτουργούν ανασταλτικά μέσα στον χώρο του μεταμοντέρνου…». Συγγνώμη κύριε αυτέ μου, αλλά είστε μεγάλη μπούρδα. 

 

Ένας άλλος σοφός δημόσιος ανήρ γράφει: «Το ‘’κάτι’’ ως λογικά αναγκαίο υπόστρωμα της έννοιας, ακόμη και της έννοιας του ‘’είναι’’, είναι η εσχάτη, αλλά διόλου καταργήσιμη από την παραπέρα πορεία της σκέψης αφαίρεση του αντικειμενικού περιεχομένου, που δεν ταυτίζεται με τη σκέψη. Χωρίς το ‘’κάτι’’ δεν μπορεί να νοηθεί η τυπική λογική. Δεν μπορεί να καθαρθεί από το μεταλογικό υπόλειμμα. Είναι αυταπάτη ότι με τη μορφή του ‘’γενικώς’’ η σκέψη θα μπορούσε να αποσείσει το αντικειμενικό περιεχόμενο: Να προϋποθέσει την απόλυτη μορφή. Συστατική για τη μορφή ‘’αντικειμενικό περιεχόμενο γενικώς’’ είναι η καθ’ ύλην εμπειρία του αντικειμενικού περιεχομένου». Συγγνώμη κύριε αυτέ μου, αλλά θα σας το πω καθαρά και δημόσια: «Είστε για δέσιμο». 

 

Και κάτι τελευταίο, αλλά όχι έσχατο: «Ωστόσο οι αποφάσεις που έχει λάβει δείχνουν να υπακούουν σε μία αρχή του ντετερμινισμού, ο οποίος συνδέεται ευθέως με τη γεωγραφία της χώρας του, την οποία εργαλειοποιεί προς όφελος του οράματός του». 

 

Τώρα, όλοι εσείς μπορείτε να μου πείτε τι συμβαίνει; 

 

Να βοηθήσω. Δύο πράγματα. Ή ότι όλοι αυτοί είναι εντελώς άσχετοι με τα αντικείμενα, πράγμα που δεν δέχομαι για τον κ. καθηγητή, ή ότι πράγματι έτσι είναι τα πράγματα αλλά δεν μπορούν να μας τα πουν να τα καταλάβουμε κι εμείς, οπότε αναρωτιόμαστε τι σόϊ καθηγητής είναι. Εγώ θα προτιμούσα τη ντόμπρα ρητορική του Νίκου Αλέφαντου (γνωστός προπονητής και αναλυτής ποδοσφαίρου και μαθητής του διασήμου αυστριακού ποδοσφαιριστού και προπονητού Έρνστ Χάπελ, που έφυγε από τη ζωή το 2020), ο οποίος ό,τι ήθελε να πει, μας το κοπάναγε κατακέφαλα σε απλά Ελληνικά. Ξέρω ότι πολλοί καθηγητόπληκτοι θα αντιδράσουν και θα με κατατάξουν στην κατηγορία των διανοητικώς απροσαρμόστων, αλλά, πώς να το κάνουμε ρε παιδιά, θέλω να καταλαβαίνω όταν μου μιλάνε. 

******************* 

 

Ο καλός μου φίλος Ηρακλής από τη Σύρο μου έστειλε το παρακάτω κείμενο το οποίο δημοσίευσε στις 15 Ιαν. 2016 και αναφέρεται στην περίοδο της ΣΥΡΙΖοκρατίας. 

 

Όμως και σήμερα αχνοφαίνεται η επαναφορά στα ίδια, αφού πολλοί βουλευτές, ακόμα και του κυβερνώντος κόμματος πηγαίνουν στη Βουλή με… κάζουαλ ντύσιμο του στυλ «Πάμε λαϊκή». 

 

Γι’ αυτό τον λόγο θεωρώ ότι το κείμενο του Ηρακλή, διατηρεί τη φρεσκάδα του, αλλά – δυστυχώς – και την επικαιρότητά του: 

 

Αντίσταση στην εξουσία με πολυχρωμισμό 

 

Δεν έχω τίποτε με το συμπαθέστατο κατά τα άλλα παντελόνι μπλουτζίν, τα παρδαλά και πολύχρωμα πουκάμισα καθώς και τα σακίδια στην πλάτη, εκτός των περιπτώσεων που νεαροί αναρχοαυτόνομοι κουκουλοφόροι τα χρησιμοποιούν για μεταφορά των «πυρομαχικών» τους (βόμβες μολότοφ, σφυριά κ.λπ.) για να σπάσουν τα τζάμια της πολιτείας. Μου προξενεί όμως αλγεινή εντύπωση να βλέπω, ανθρώπους της δημόσιας ζωής, να κυκλοφορούν όπως κυκλοφορούν. Ασφαλώς και οι ενδυματολογικές προτιμήσεις είναι δικαίωμά τους. Είναι όμως και δικό μου δικαίωμα να τους κρίνω όταν ξεπερνούν την κόκκινη γραμμή. Δεν είναι δυνατόν βρε αδελφέ να πάς στη Ντάουνινγκ στρήτ ντυμένος σαν… λέτσος και με το «ταγάρι» στην πλάτη. Γενικά θεωρώ ότι σε τέτοιες περιπτώσεις προσαρμόζεις το ντύσιμό σου με εκείνο του οικοδεσπότη, όταν μάλιστα οι φλεγματικοί Άγγλοι είναι «τρελοί» με το πρωτόκολλο. Όταν όλοι φοράνε κουστούμι και γραβάτα εσύ δεν πηγαίνεις με πιζάμες και παντόφλες. 

 

Αντίσταση λοιπόν στην εξουσία με τζίν και πολύχρωμα πουκάμισα. Έχω όμως την αίσθηση ότι οι ενδυματολογικές επιλογές των «αρχόντων» έχουν χάσει κάθε μέτρο σοβαρότητας. Αντισυστημικοί στην εξουσία, με τσαλακωμένα παντελόνια και πουκάμισα, ζαρωμένα σακάκια και σακίδια στην πλάτη, που σε επίσημες εκδηλώσεις δείχνουν το ποιοτικό στίγμα τους. Αγνοούν το πρωτόκολλο ακόμη και στην ανάκρουση του εθνικού ύμνου. Το ευπρεπές ενδεδυμένοι που αναφέρεται και στον κανονισμό της Βουλής χάθηκε ανάμεσα στις ενδυματολογικές «υπερβολές» του κάθε αντισυστημικού. Το σημερινό πολιτικό σύστημα, ως επί το πλείστον, αποτελεί σταθερή απαξία στο χρηματιστήριο των πιο κακοντυμένων με αρνητικές κριτικές ανθρώπων, όπως το ταλαιπωρημένο «μαύρο πουκάμισο», που κάποιος από δαύτους φορούσε στο επίσημο δείπνο υποδοχής του Φρανσουά Ολάντ. 

 

Βέβαια ο αντικομφορμισμός στην εμφάνιση των πολιτικών, εισήχθη στη χώρα μας από την εποχή… του ζιβάγκο. Ασφαλώς και η γραβάτα δεν είναι απαραίτητη στην εποχή μας για να τιμήσει κάποιος τον θεσμικό του ρόλο αρκεί να υπάρχουν όρια. 

 

Ο σχεδιαστής Γιάννης Τσεκλένης θεωρεί αντιαισθητικό και αντιδεοντολογικό να μπαίνουν στη Βουλή, στο υπουργείο κ.λπ. άνδρες με κοντομάνικα πολύχρωμα που-κάμισα, με μισοανεβασμένα μανίκια, δίκην «καραγωγέως» και γυναίκες με εξεζητημένα ντυσίματα, κακόγουστα πολλές φορές. Δείχνεις ότι δεν σέβεσαι τον χώρο και απαξιώνεις τον ενδυματολογικό κώδικα. 

 

Δεν λέω ότι στους ευπρεπώς ενδεδυμένους, τους υποκριτικά γραβατωμένους, δεν περιλαμβάνονται οι περιπλανώμενοι χρεοκόποι, οι κλέφτες, οι ανέντιμοι, οι υποκριτές, οι διεφθαρμένοι κ.λπ., κ.λπ. Θα συμφωνήσω με αυτούς, οι οποίοι σήμερα είναι θιασώτες της φιλοσοφίας ότι είδαμε που μας κατάντησαν και αυτοί που φορούσαν κουστούμι και γραβάτα, οι οποίοι κάτω από τη μάσκα του γραβατωμένου καθωσπρεπισμού… διέπραξαν εγκλήματα σε βάρος του Ελληνικού λαού. Και το λοιπόν; Τι σημαίνει τούτο; Έχει την αίσθηση κανένας ότι δεν γινόμαστε περίγελοι από τους Ευρωπαίους όταν παρουσιαζόμαστε όπως παρουσιαζόμαστε; Η εικόνα ενοχλεί και είναι δηλωτική της κενότητας και έλλειψης σεβασμού των ενδυματολογικών κανόνων του πρωτοκόλλου. Εάν δεν σέβεσαι τον εαυτό σου, δεν σέβεσαι ούτε τη θέση που κρατάς και δεν εκτιμάς τους άλλους. Το ενδυματολογικό, συμβολικά και επικοινωνιακά, δείχνει την πλεγματική θέση και σχέση με τον δημόσιο χώρο-θέση. 

 

Υπάρχουν κάποιες κλιμακώσεις ηθελημένης προκλητικότητας ως υποκατάστατο της «επαναστατικής» ουσίας. Γενικώς η εμφάνιση, πρέπει να αναθεωρηθεί εκ βάθρων γιατί οι περίεργες αμφιέσεις δεν ταιριάζουν όλες τις στιγμές. Αυτοί λένε ότι σημασία έχει η ουσία και όχι το ντύσιμο. Δεν είναι έτσι βέβαια. Θα μπορούσατε να με φανταστείτε καλεσμένο στον γάμο του παιδιού σας… με μαγιό; 

 

Πρόσφατα κατά την ορκωμοσία ενώπιον του προέδρου της Ελληνικής Δημοκρατίας είδαμε πολιτικούς με μπλουτζίν και αθλητικά υποδήματα. Ντροπή, αλλά πού να τη βρεις. Αφού αυτή η αισθητική παράγεται σήμερα, με την ίδια λογική τους θα μπορούσαμε να φανταστούμε δημόσιο πρόσωπο σε χώρο εργασίας ή επίσημη εκδήλωση με σκελέα; (Έτσι ονομαζόταν στο στρατό το ανδρικό εσώρουχο). Προσωπικά θα ένοιωθα όχι λίγο αλλά πολύ άβολα, για να μην πω κάτι πιο βαρύ, εάν ήμουνα δημόσιο πρόσωπο και αρχηγός κράτους μου έκανε «δώρο» μια γραβάτα, έστω και αν η κίνησή του περιείχε το στοιχείο του αστεϊσμού και του χιούμορ. 

 

Το να είσαι «μεγάλε» ευπρεπώς ενδεδυμένος, είναι ένδειξη σεβασμού απέναντι στον χώρο, την ιστορία του χώρου, τους συμπολίτες σου αλλά προ πάντων απέναντι στον λαό. Είναι ενδεικτικό της απαξίωσης απέναντι στους θεσμούς και το πολίτευμα, αρκεί να ρίξουμε μια ματιά απέναντι σε εκπροσώπους άλλων χωρών. Ας σταματήσουμε πλέον εν ονόματι της αντίστασης στην εξουσία, του επαναστατισμού, του «γκρεμίσματος του τείχους του Βερολίνου» και της αλλοτρίωσης των Βερσαλλιών και του χθεσινού κατεστημένου να τα βάζουμε όλα στο ίδιο τσουβάλι. 

 

Αρκετά πλέον με το θέατρο του παραλόγου. 

 

Ηρακλής Βούλτσος 

Αντγος ε.α. και τέως Γεν . Γραμ . Δήμου Ερμούπολης 

******************** 

Παράγραφοι 

 

§. «Δεν μπορεί ο πρώτος τυχόν δημαρχίσκος να καθορίζει την εξωτερική πολιτική της χώρας». Ξαναθυμίζουμε τη ρήση του Γεωργίου Παπανδρέου όταν «δημαρχικός» Ελληνικού νησιού ήθελε να απαγορεύσει την προσέγγιση πλοίων του 6ου Αμερικανικού Στόλου στο νησί του. Πού το θυμήθηκα αυτό; Μα από τη συμπεριφορά διαφόρων δημοτικών αρχόντων, οι οποίοι ή είναι αμόρφωτοι ή επικίνδυνοι, πλην του δημάρχου Φλώρινας. Είχαμε λοιπόν πρώτο τον δήμαρχο Σοφάδων που επέτρεψε να παρελάσει ενώπιόν του χορευτικό συγκρότημα των Σκοπιανών με πανό που αυτοπροσδιοριζόταν ως «Macedonia». Τώρα έχουμε την αντιδήμαρχο Ελασσόνας, να υποδέχεται τούρκους μαθητές κρατώντας περιχαρής, σημαία με τη φωτογραφία του Κεμάλ. Και εδώ ο Δήμος Ελασσόνας όπως και εκείνος των Σοφάδων δήλωσε απλώς ότι αιφνιδιάστηκε. Και η κα αντιδήμαρχος δεν ήξερε, δεν ρώτησε, δεν έμαθε; Την αιφνιδίασε μία ανήλικη μεν, καλά μελετημένη δε μαθήτρια, όπως ελέχθη; Πολύ αιφνιδιάζονται εσχάτως οι δημοτικοί μας άρχοντες. Από την άλλη, η ανακοίνωση του Δήμου αλλά και των αντιδημάρχων που… αιφνιδιάστηκαν, δεν μας λένε κάτι για την αιφνιδιασθείσα κα αντιδήμαρχο. Έτσι στο ντούκου θα περάσει ο αιφνιδιασμός της; Και το υπουργείο Εσωτερικών; Αλλά αυτό μας μάρανε; Εδώ η κα Μενδώνη ποζάρει χαμογελαστή προ του κάδρου του Κεμάλ. Ευτυχώς πρόσεξαν, και τη Μεγάλη Εβδομάδα δεν έβγαλαν καμιά φωτογραφία με τον… Βαραββά… 

 

§. Παλιότερα, νομίζαμε ότι τα πάντα τα προμηθευόμαστε από την Ουκρανία, αφού μόλις έκανε μπραφ ο πόλεμος, τα πάντα άρχισαν να τραβάνε την ανηφόρα, όπως η «ζωή» του Μίκη («η ζωή τραβάει την ανηφόρα…»), χωρίς οι… αδελφοί μας οι Ουκρανοί να μπορούν να κάνουνε κάτι. Όμως, είμαστε ένα λαός δυστυχισμένος πάντοτε ευκολόπιστος και πάντα προδομένος, όπως μας περιέγραψε ο Κ. Παλαμάς. Εκεί λοιπόν που νομίζαμε ότι όλα τα κακά οφείλονται στην Ουκρανία, μαθαίνουμε ότι και τα Στενά του Ορμούζ δεν είναι καλύτερα. Ανοίξαμε λοιπόν χάρτες, είδαμε πού πέφτουν και αρχίζαμε να μουτζώνουμε κατά ‘κει, αφού τα πάντα πριν φθάσουνε το τραπέζι μας ή στο ντεπόζιτο του αυτοκινήτου μας, περνούν απ’ τα Στενά, χωρίς οι άλλοι αδελφοί μας, οι Άραβες, να μας κάνουν μιά σταλιά σκόντο, καθ’ όσον ποιος σούβγαλε το μάτι, ο αδελφός σου. Έτσι οι τιμές τραβούν και πάλι την ανηφόρα. Και μάθαμε ακόμη ότι και ο μέλισσες ακόμη περνάνε από τα Στενά του Ορμούζ, γι’ αυτό ακρίβυνε και το μέλι. Ένα βενζινάδικο είχε τη βενζίνη 2.015 και σε δύο μέρες την ανέβασε στα 2.019. Φαίνεται το τάνκερ δεν πρόλαβε να περάσει τα Στενά. Κατά τα άλλα ο κ. Χατζηδάκης ασχολείται με τις… επενδύσεις της κεφαλής του. 

 

§. Ο Βίκτορ Όρμπαν, κυβερνούσε την Ουγγαρία επί 16 χρόνια, αλλά έχασε τις εκλογές και ευθαρσώς δήλωσε: «Τα αποτελέσματα των εκλογών, αν και δεν είναι ακόμα οριστικά, είναι σαφή για εμάς, είναι οδυνηρά, αλλά αδιαμφισβήτητα. Δεν λάβαμε την ευθύνη ούτε τη δυνατότητα να κυβερνήσουμε», και συνεχάρη το κόμμα που νίκησε. Άρα, τέλος εποχής για τον Όρμπαν. Εδώ μπορούμε να κάνουμε δύο αρχικές παρατηρήσεις. Πρώτον ο ηττηθείς, αναγνώρισε την ήττα του και δεν άρχισε τα περί βίας και νοθείας και σκοτεινών δυνάμεων. Δεύτερον, ο Όρμπαν κυβερνούσε την Ουγγαρία επί 16 χρόνια κι όμως νικητής ανεδείχθη ο αντίπαλός του Πέτερ Μαγιάρ, με την Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κα Ούρσουλα Φον ντερ Λάϊεν να δηλώνει ότι «η Ουγγαρία διάλεξε την Ευρώπη», ο δε κ. Μητσοτάκης να λέει: «Μεγάλη νίκη για την Ουγγαρία και την Ευρώπη». Αλλά και διάφοροι άλλοι πανηγυρίζουν, λες και ότι ο Μαγιάρ ανήκε στην… ΚΝΕ. Εμείς απλώς να θυμίσουμε σ’ αυτούς που, ως συνήθως γίνεται στην Ελλάδα, βιάστηκαν να πανηγυρίσουν, ότι ο νέος πρωθυπουργός, ανήκε στους θαυμαστές του Όρμπαν και ήταν στέλεχος του κόμματός του. Όμως το σοβαρότερο είναι άλλο. Οι Ούγγροι, έστω και μετά από 16 χρόνια, βρήκαν «κάναν καλύτερο» και του παρέδωσαν τα κλειδιά. Εμείς; 

 

§. Το ξέρατε ότι η περίφημη Hellenic Train (ΗΤ), έχει στην ιστοσελίδα της ιδιαίτερο χώρο για τις… καθυστερήσεις; Ούτε εγώ το ήξερα, ώσπου ένα φιλικό μου ζευγάρι χρειάστηκε να ταξιδέψει από τη Θεσσαλονίκη στην Αθήνα τη Μεγάλη Παρασκευή. Το εισιτήριο έγραφε: Αναχώρηση τη 16.49 και άφιξη την 21.58, δηλαδή σύνολο περίπου 5 ώρες και 9 λεπτά (αυτή η λεπτομέρεια σε σκοτώνει…), αλλά τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν έτσι. Η ανακοίνωση της ΗΤ μιλάει για 64 λεπτά καθυστέρηση, διότι χάλασε η μηχανή, λίγο μετά την αναχώρηση και ο συρμός επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη για ν’ αλλάξουν μηχανή, ενώ οι επιβάτες αποβιβάστηκαν με τα μπαγκάζια στα χέρια και άλλες… τρενικές δυνάμεις. Στο ταξίδι είχαν και άλλες καθυστερήσεις συνολικά 25 λεπτών, που όμως δεν οφείλονταν σε βλάβες, αλλά Κύριος οίδε πού. Άρα συνολικώς 85 λεπτά. Πολύ καλή επίδοση. Την επομένη ο συρμός θα αναχωρούσε από Αθήνα τη 17.58 και θα έφθανε την 23.10 στη Συμπρωτεύουσα. Αμ δε! Και πάλι είχε 45΄λεπτά καθυστέρηση και μάλιστα χωρίς βλάβη. Συνελόντι ειπείν, βράσε όριζα. Και κάτι ακόμη. Το προσωπικό των συρμών είναι ευγενέστατο και λίαν εξυπηρετικό, σε αντίθεση με το υλικό και τη συνέπεια της ΗΤ. 

 

Για γέλια και για κλάματα 

 

Κανόνας απαράβατος 

 

Γιατί άραγε βρε παιδί μου; 

 

Βοήθειά μας 

 

Όπως διέταξε ο γιατρός… 

 

Μάλλον… 

 

Ε όχι και δίαιτα ρε 

 

Συζυγικές αβρότητες 

 

Ελληνίδα μάνα 

 

Εφευρετικότητα 

 

πηγή 

Το Ιράν κρατά τον κόσμο από τα… καλώδια: Διακοπή ίντερνετ σε 30% του πλανήτη, κατάρρευση Google, και το νέο όπλο που τρέμουν όλοι

Η απειλή του Ιράν δεν περιορίζεται στο πετρέλαιο και τα Στενά του Ορμούζ. Η Τεχεράνη προειδοποιεί ότι έχει ένα ακόμα, ακόμα πιο τρομακτικό όπλο: την διακοπή των υποθαλάσσιων καλωδίων τηλεπικοινωνιών. Από τα καλώδια αυτά, που βρίσκονται στα Στενά του Ορμούζ και την Ερυθρά Θάλασσα, διέρχεται έως και το 30% της παγκόσμιας διαδικτυακής κίνησης. Μια διακοπή θα οδηγούσε σε πλήρη απώλεια ίντερνετ σε χώρες του Κόλπου (Κουβέιτ, Κατάρ, ΗΑΕ), και θα μείωνε δραστικά την κίνηση σε Ινδία, Πακιστάν και Μπαγκλαντές. Θα παραλύσουν τραπεζικά συστήματα, νοσοκομεία, κέντρα δεδομένων, και κολοσσοί όπως η Google, η Amazon, και η Microsoft. Η αποκατάσταση θα είναι εξαιρετικά δύσκολη και χρονοβόρα (το 2024 χρειάστηκαν 5 μήνες για την επισκευή τριών καλωδίων). Το Ιράν, παίζοντας το τελευταίο του χαρτί, κρατά ολόκληρο τον ψηφιακό κόσμο στα χέρια του.

Το νέο όπλο: Δεν είναι μόνο το πετρέλαιο – Είναι το ίντερνετ

Η διεθνής κοινότητα έχει εστιάσει στην ενεργειακή κρίση που προκαλεί το κλείσιμο του Ορμούζ. Αλλά το Ιράν έχει ένα δεύτερο, ακόμα πιο τρομακτικό χαρτί: τα υποθαλάσσια καλώδια τηλεπικοινωνιών . Σύμφωνα με το δημοσίευμα, η Τεχεράνη διαμηνύει ότι, σε περίπτωση χερσαίας αμερικανικής επίθεσης, θα προχωρήσει στην κοπή τους .

Αυτά τα καλώδια είναι η ραχοκοκαλιά του παγκόσμιου διαδικτύου. Μέσω της Ερυθράς Θάλασσας διέρχονται 17 βασικά καλώδια που συνδέουν την Ευρωπαϊκή Ένωση με την Ασία-Ειρηνικό και την Αφρική . Μια διακοπή θα είχε καταστροφικές συνέπειες.

Οι επιπτώσεις: Από το Κουβέιτ στην Ινδία, από την Google στην Amazon

Η ζημιά δεν θα ήταν τοπική. Θα ήταν παγκόσμια:

• Πλήρης απώλεια ίντερνετ σε χώρες όπως το Κουβέιτ, το Κατάρ και τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα .

• Δραστική μείωση της κίνησης σε Ινδία, Πακιστάν και Μπαγκλαντές .

• Κατάρρευση τραπεζικών συστημάτων (η Ινδία, με τον ισχυρό τομέα πληροφορικής και outsourcing, θα υποστεί οικονομική καταστροφή) .

• Παράλυση νοσοκομείων, κέντρων δεδομένων, και υπηρεσιών cloud (συμπεριλαμβανομένων των Google, Amazon, Microsoft) .

• Διαταραχή στις εφοδιαστικές αλυσίδες (συμπεριλαμβανομένου του ενεργειακού τομέα).

Η διακοπή του ίντερνετ σε μια ψηφιοποιημένη οικονομία σημαίνει στάση πληρωμών, αδυναμία επικοινωνίας, και κοινωνικό χάος.

Η αποκατάσταση: Ένας εφιάλτης μηνών

Η αποκατάσταση των υποθαλάσσιων καλωδίων δεν είναι εύκολη υπόθεση. Απαιτεί ειδικά πλοία, ήρεμες θάλασσες, και ασφάλεια στην περιοχή. Σε ένα ναρκοθετημένο πεδίο μάχης, με ιρανικές και αμερικανικές δυνάμεις να αντιπαρατίθενται, η επισκευή θα είναι πρακτικά αδύνατη.

Υπάρχει ήδη προηγούμενο: Τον Φεβρουάριο του 2024, μετά από επίθεση των Χούθι, άγκυρα εμπορικού πλοίου κατέστρεψε τρία καλώδια στον βυθό της Ερυθράς Θάλασσας. Η διαδικτυακή κίνηση μεταξύ Ασίας και Ευρώπης μειώθηκε κατά 25%, και οι εργασίες αποκατάστασης διήρκεσαν πέντε μήνες – για μόλις τρία καλώδια .

Φανταστείτε τώρα μια σκόπιμη, συντονισμένη επίθεση σε δεκάδες καλώδια, σε μια εμπόλεμη ζώνη. Η αποκατάσταση θα διαρκούσε μήνες, αν όχι χρόνια.

Το αδιέξοδο: Το Ιράν παίζει το τελευταίο του χαρτί

Το Ιράν γνωρίζει ότι η απειλή για τα καλώδια είναι το απόλυτο όπλο μαζικής καταστροφής στον ψηφιακό τομέα. Δεν το χρησιμοποιεί ελαφρά. Το θέτει ως ύστατη προειδοποίηση:

«Αν οι ΗΠΑ προχωρήσουν σε χερσαία επίθεση, θα κόψουμε τα καλώδια» .

Αυτή η απειλή είναι που κάνει ακόμα και την Google να τρέμει. Η Google, η Amazon, η Microsoft – όλοι οι κολοσσοί του cloud εξαρτώνται από αυτά τα καλώδια. Μια παρατεταμένη διακοπή θα σήμαινε κατάρρευση των επιχειρήσεών τους.

Η στρατηγική του Ιράν: Αντοχή και υπομονή

Το Ιράν δεν βιάζεται. Η Τεχεράνη ποντάρει στην αντοχή της και στην εσωτερική πίεση που θα δεχθούν οι ΗΠΑ (από το Κογκρέσο, από την κοινή γνώμη, από την οικονομία) . Παράλληλα, προετοιμάζει το έδαφος για μια μετατόπιση του εμπορίου πετρελαίου από το δολάριο στο κινεζικό νόμισμα (καθώς το 40% των εξαγωγών του Περσικού Κόλπου κατευθύνεται προς την Κίνα) .

Το μήνυμα είναι ξεκάθαρο: το Ιράν δεν πρόκειται να υποχωρήσει. Και αν η Δύση το πιέσει υπερβολικά, θα πληρώσει ένα τίμημα που δεν έχει φανταστεί.

Το δίλημμα του Τραμπ: Πυρηνική κόλαση ή ψηφιακός μεσαίωνας;

Ο Ντόναλντ Τραμπ βρίσκεται μπροστά σε ένα δίλημμα χωρίς καλές επιλογές:

• Κλιμάκωση: Νέοι βομβαρδισμοί ή χερσαία εισβολή. Αυτό θα πυροδοτήσει την ιρανική απάντηση (κόψιμο καλωδίων, κλείσιμο Μπαμπ ελ Μάντεμπ), οδηγώντας σε παγκόσμια οικονομική και ψηφιακή κατάρρευση.

• Υποχώρηση: Αποδοχή των ιρανικών όρων (άρση αποκλεισμού, αποζημιώσεις, διατήρηση πυρηνικού προγράμματος). Αυτό θα είναι μια τεράστια πολιτική ήττα.

• Αδιέξοδο: Παρατεταμένο αδιέξοδο, με το Ιράν να συνεχίζει τον έλεγχο του Ορμούζ και να απειλεί με τα καλώδια.

Καμία από αυτές τις επιλογές δεν είναι ευχάριστη. Η Ουάσιγκτον είναι παγιδευμένη.

Συμπέρασμα: Η νέα διάσταση της σύγκρουσης

Η αποκάλυψη ότι το Ιράν μπορεί να κόψει τα υποθαλάσσια καλώδια αλλάζει ριζικά τους όρους της σύγκρουσης. Δεν είναι πλέον μόνο ένας πόλεμος για την ενέργεια. Είναι ένας πόλεμος για την ίδια την ψηφιακή μας ζωή.

Η Google, η Amazon, η Microsoft, οι τράπεζες, τα νοσοκομεία – όλοι εξαρτώνται από αυτά τα καλώδια. Η απειλή του Ιράν δεν είναι απλά μια ακόμα προειδοποίηση. Είναι μια υπενθύμιση ότι στον σύγχρονο κόσμο, η πραγματική δύναμη δεν είναι μόνο το πετρέλαιο – είναι και τα δεδομένα. Και το Ιράν κρατά το διακόπτη.

Πληροφορίες από bankingnews.gr

το είδαμε ΕΔΩ 

Ελλάδα: «Επιδημία» καισαρικών με ποσοστά-ρεκόρ – Σήμα κινδύνου από το ΙΔΕΜ

Σε ένα από τα πιο οξυμένα ζητήματα δημόσιας υγείας αναδεικνύεται η εκρηκτική αύξηση των καισαρικών τομών στην Ελλάδα, με τη χώρα να καταγράφει τα υψηλότερα ποσοστά στην Ευρωπαϊκή Ένωση και να συγκαταλέγεται πιθανότατα στις πρώτες θέσεις παγκοσμίως.

 

Σοβαρές διαστάσεις λαμβάνει το φαινόμενο της υπερβολικής χρήσης καισαρικών τομών στη χώρα μας, σύμφωνα με ανάλυση του καθηγητή Δημογραφίας και διευθυντή ερευνών του Ινστιτούτου Δημογραφικών Ερευνών και Μελετών, Βύρων Κοτζαμάνης. 

 

Η εικόνα που καταγράφεται δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνειών: η Ελλάδα εμφανίζει ποσοστά που ξεπερνούν κάθε ευρωπαϊκό μέτρο, με τις καισαρικές να αποτελούν το 62,2% των γεννήσεων το 2023, έναντι 57,8% το 2019. Πρόκειται για επίπεδα υπερ-τριπλάσια σε σχέση με χώρες όπως η Ολλανδία, η Σουηδία ή η Γαλλία. 

 

Σε παγκόσμιο επίπεδο, τα στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμόυ Υγείας δείχνουν ότι οι καισαρικές αυξάνονται διαρκώς, με το ποσοστό να έχει υπερτριπλασιαστεί από το 6,7% το 1990 στο 22% το 2023. Ωστόσο, σε αντίθεση με τις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες όπου η χρήση τους μειώνει τη θνησιμότητα, στις ανεπτυγμένες οικονομίες –όπως η Ελλάδα– η αύξηση αυτή δεν συνδέεται με ιατρική αναγκαιότητα. 

 

Η διεθνής επιστημονική κοινότητα θεωρεί ως «ασφαλές» εύρος το 10%-20% των γεννήσεων. Ποσοστά εκτός αυτών των ορίων είτε υποδηλώνουν ανεπαρκή φροντίδα είτε κατάχρηση της μεθόδου. Στην ελληνική περίπτωση, τα στοιχεία οδηγούν ξεκάθαρα στο δεύτερο συμπέρασμα. 

 

Οι αιτίες πίσω από την εκτόξευση 

 

Σύμφωνα με την ανάλυση, η «έκρηξη» των καισαρικών δεν οφείλεται σε ιδιαιτερότητες της υγείας των Ελληνίδων. Αντιθέτως, συνδέεται με ένα πλέγμα παραγόντων: 

• Ελλιπής ενημέρωση των εγκύων
• Ευκολία και προγραμματισμός του τοκετού
• Οικονομικά κίνητρα για ιδιώτες παρόχους
• Διαφορετική τιμολόγηση μεταξύ φυσιολογικού τοκετού και καισαρικής
• Πρακτικές του ιατρικού σώματος 

Η ανάλυση είναι σαφής: ένα σημαντικό μέρος των καισαρικών στη χώρα μας είναι περιττό και ενέχει κινδύνους τόσο για τη μητέρα όσο και για το παιδί. 

 

Προειδοποιήσεις που αγνοήθηκαν 

 

Ήδη από το 2015, στο πλαίσιο συνεργασίας του ελληνικού Υπουργείου Υγείας με τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγεία, είχε επισημανθεί ότι η Ελλάδα βρίσκεται μεταξύ των χωρών με τα υψηλότερα ποσοστά καισαρικών στην Ευρώπη, με σοβαρές επιπτώσεις: 

• στην ασφάλεια των ασθενών
• στην ποιότητα της φροντίδας
• στο κόστος για τα νοικοκυριά και το σύστημα υγείας 

Παρά τις συστάσεις για άμεση παρέμβαση, τα δεδομένα δείχνουν ότι δεν υπήρξε ουσιαστική αλλαγή πολιτικής, με αποτέλεσμα η κατάσταση να επιδεινωθεί. 

 

Οικονομικό και υγειονομικό βάρος 

 

Το κόστος μιας καισαρικής τομής παραμένει σημαντικά υψηλότερο από έναν φυσιολογικό τοκετό – έως και 66% ακριβότερο – επιβαρύνοντας τόσο τις οικογένειες όσο και τον ΕΟΠΥΥ. 

 

Πέρα από την οικονομική διάσταση, το πρόβλημα αγγίζει πλέον τον πυρήνα της δημόσιας υγείας, καθώς οι μη αναγκαίες επεμβάσεις αυξάνουν τον κίνδυνο επιπλοκών και δημιουργούν μακροπρόθεσμα προβλήματα. 

 

Ανάγκη για άμεση παρέμβαση 

 

Ο Βύρων Κοτζαμάνης κάνει λόγο για επείγουσα ανάγκη λήψης μέτρων, προτείνοντας μεταξύ άλλων: 

• Καθιέρωση σαφών ιατρικών πρωτοκόλλων
• Μείωση των οικονομικών κινήτρων υπέρ της καισαρικής
• Ενίσχυση δημόσιων μαιευτικών δομών
• Εκπαίδευση και επανεκπαίδευση προσωπικού
• Εκστρατείες ενημέρωσης των γυναικών 
  

Κομβικός, όπως επισημαίνεται, είναι και ο ρόλος των επιστημονικών ενώσεων, καθώς χωρίς τη συμμετοχή τους δεν μπορεί να ανακοπεί η τάση. 

 

Το συμπέρασμα 

 

Η Ελλάδα βρίσκεται αντιμέτωπη με μια «σιωπηλή επιδημία» στο μαιευτικό πεδίο. Τα δεδομένα δεν αφήνουν περιθώρια εφησυχασμού: πρόκειται για ένα πρόβλημα που συνδυάζει ιατρικές πρακτικές, οικονομικά κίνητρα και θεσμικές αδυναμίες. 

 

Η αντιμετώπισή του απαιτεί πολιτική βούληση, έλεγχο και – κυρίως – αλλαγή νοοτροπίας σε ένα σύστημα που εδώ και χρόνια λειτουργεί χωρίς ουσιαστικά αντίβαρα. 

 

Διαβάστε την έρευνα:

 

πηγή