Τό ΟΧΙ εἶναι ὁ ἀλάνθαστος καί σταθερός βηματοδότης τῆς ἀργόσυρτης ἱστορικῆς μας διαδρομῆς, ἐδῶ καί τρεῖς χιλιάδες χρόνια.

Γράφει ὁ Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

 

Τό ΟΧΙ γιά τήν φυλή μας δέν εἶναι μιά ἁπλή λέξη. Οὔτε εἶναι κάτι, πού λέχθηκε γιά πρώτη φορά ἀπό στόματος Ἑλλήνων στίς 28 Ὀκτωβρίου τοῦ 1940. Τό ΟΧΙ εἶναι ὁ ἀλάνθαστος καί σταθερός βηματοδότης τῆς ἀργόσυρτης ἱστορικῆς μας διαδρομῆς, ἐδῶ καί τρεῖς χιλιάδες χρόνια!

 

Ποιός μπορεῖ νά ξεχάσει τό ΟΧΙ τῶν Θερμοπυλῶν, τῆς Σαλαμίνας καί τοῦ Μαραθῶνα;

Ποιός δικαιοῦται νά λησμονήσει τό ΟΧΙ τοῦ Κωνσταντίνου Παλαιολόγου;

Ποιός τολμᾶ νά προσπεράσει ἤ νά ὑποτιμήσει τό ΟΧΙ τοῦ Μάρκου Μπότσαρη, τοῦ Ἀθανασίου Διάκου, τοῦ Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, τοῦ Λάμπρου Κατσώνη, τοῦ Ἐμμανουήλ Παππᾶ, τῆς Μπουμπουλίνας, τῆς Δόμνας Βισβίζη;

Ποιός τολμᾶ νά αὐθαδιάσει περιφρονῶντας τό ΟΧΙ τοῦ Παύλου Μελᾶ, τοῦ καπετάν Ἄγρα, τοῦ καπετάν Ράμναλη, τοῦ Γερμανοῦ Καραβαγγέλη;

Ποιός δέν ἀφουγκράζεται τό ΟΧΙ τῶν παλληκαριῶν τοῦ Δαβάκη;

Ποιός ἔχει τό δικαίωμα νά ἀμφισβητήσει τό μεγαλειῶδες ΟΧΙ τοῦ θρυλικοῦ Κύπριου Προέδρου Τάσου Παπαδόπουλου;

Ποιός λησμονεῖ τό ΟΧΙ τοῦ Κωνσταντίνου Κατσίφα;

 

Ἡ Ἱστορία τοῦ Ἔθνους μας εἶναι μιά ἀτέλειωτη σειρά ἀπό ΟΧΙ. Καί ὄχι μονάχα ἡ Ἐθνική μας Ἱστορία, ἀλλά καί ἡ Ἑκκλησιαστική μας.

 

Ὅποιους Ἕλληνες Πατέρες τῆς καθ’ ἡμᾶς Ἀνατολῆς καί νά μελετήσεις, θά δεῖς ὅτι τό ΟΧΙ εἶναι τό κέντρο τῆς ζωῆς τους. Τό ΟΧΙ στήν ἁμαρτία καί στήν πλάνη. Τό εἶπαν καί μαρτύρησαν. Τό βροντοφώναξαν καί ὁ Θεός τῆς Ἀληθείας τούς ἐδόξασε.

 

Μήπως δέν ἀντέταξε τό ΟΧΙ ὁ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος στήν φαυλότητα τοῦ παλατιοῦ;

Μήπως δέν ἄστραψε τό ΟΧΙ τοῦ Ἁγίου Νικολάου πάνω στά μάγουλα τοῦ Ἀρείου;

Μήπως δέν εἶπε τό ΟΧΙ στούς θρόνους τούς αἱρετικούς καί ὁ Γρηγόριος ὁ Θεολόγος;

Μήπως δέν εἶπε τό ΟΧΙ στούς παπικούς, τό μέγα καί μοναδικό ΟΧΙ, ὁ μακάριος ἐκεῖνος ἀνήρ, ὁ Μᾶρκος ὁ Εὐγενικός;

 

Χίλιοι διακόσιοι Νεομάρτυρες,οἱ κορυφαῖοι ἀντιστασιακοί ὅλων τῶν αἰώνων, τί ἀπάντησαν κατάμουτρα στήν τουρκική βαρβαρότητα; Δέν ἀντέταξαν ἕνα τεράστιο ΟΧΙ στήν σκλαβιά τοῦ σώματος καί τῆς ψυχῆς;

 

Ἤ μήπως δέν τό βροντοφώναξε τό ΟΧΙ καί ὁ θρυλικός μας Παππουλᾶκος, ἀγωνιζόμενος νά μᾶς σώσει ἀπό τά σαγόνια τῶν ξενόφερτων προτεσταντῶν ἀντιβασιλέων καί τῶν ἰθαγενῶν συνεργατῶν τους;

 

Ἄς κλείσουμε αὐτόν τόν ἀνοιχτό κατἀλογο τῶν ΟΧΙ, μέ τά ΟΧΙ ἑνὀς ἀγαπημένου μας σύγχρονου ἁγίου, τοῦ ἁγίου Παϊσίου. Τά ΟΧΙ τοῦ ἁγίου Παϊσίου στήν παναίρεση τοῦ οἰκουμενισμοῦ, στό λεγόμενο παγκόσμιο συμβούλιο ἐκκλησιῶν, στίς συμπροσευχές μέ τούς παπικούς καί τούς προτεστάντες, στούς παλαβούς νόμους.

 

Εἴθε ὁ Χριστός καί ἡ Παναγία ἡ Μεγαλόχαρη νά μᾶς ἀξιώσουν καί ἐμᾶς σήμερα, μέ θάρρος καί δύναμη, νά συνεχίσουμε νά λέμε, ἐκεῖ ὅπου χρειάζεται, τά ΟΧΙ τῶν Ἡρώων μας καί τῶν ἁγίων μας Πατέρων.

 

28η Ὀκτωβρίου 2026

Δύο εκπληκτικά βίντεο του Ηλία Περγαντή με θέμα το 1940.

από το κανάλι Elias Pergantis  

 

Εικονιζόμενοι: Ομάδα αναβίωσης Ε.Σ. 1940
Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις
Στίχοι: Ιάκωβος Καμπανέλλης
Ερμηνεία: Μανώλης Λιδάκης 

 

86 χρόνια από το 'Έπος του 1940, το ιστορικό OΧΙ και τις 14.000 πεσόντων Ελλήνων στρατιωτών στα Ελληνοαλβανικά σύνορα, το ελάχιστο που οφείλουμε είναι να μην ξεχνάμε την ένδοξη ιστορία μας.

Όταν κηρύχθηκε ο πόλεμος το 40' όλοι οι Έλληνες πανηγύριζαν! Όλοι ήθελαν να πάνε πρώτοι στο μέτωπο...

Στις 06:00 της Δευτέρας 28 Οκτωβρίου 1940 άρχισαν να ακούγονται οι σειρήνες της αεράμυνας στην Ελλάδα. 

Οι Αθηναίοι πετάχτηκαν από τα κρεβάτια τους και όρμησαν στα παράθυρα και τους εξώστες.

 

Μέσα σε λίγα λεπτά, το μαντάτο είχε διαδοθεί από στόμα σε στόμα: «Οι Ιταλοί μας κήρυξαν τον πόλεμο».

 

Αμέσως οι δρόμοι και οι πλατείες της πρωτεύουσας πλημμύρισαν κι ένα ενθουσιασμένο πλήθος έστησε ξέφρενο πανηγύρι.  

Παντού ακουγόταν: «Θα πετάξουμε τους Ιταλούς στη θάλασσα».  

 

Στις 07:00, ο δρόμος έξω από το υπουργείο Εξωτερικών, όπου συνεδρίαζε από τις 04:00 το Πολεμικό Συμβούλιο, ήταν αδιαπέραστος από κόσμο. Στις 07:15 εμφανίστηκε ο Μεταξάς.  

 

Τα πλήθη ξέσπασαν σε ζητωκραυγές. «Ζήτω η Ελλάς! Κάτω οι φρατέλοι! Μπράβο, αρχηγέ!».  

Το μίσος θεριεύει και ο κόσμος ξεσπά στα γραφεία της ιταλικής αεροπορικής εταιρείας Αλά Λιτόρια. Σπάζει τους υαλοπίνακες, όπως και στα γραφεία της Κάζα Ντ' Ιτάλια στην οδό Πατησίων.  

 

Οι επιστρατευμένοι, πολλοί από αυτούς ήδη ντυμένοι στο χακί, σπεύδουν για να καταταγούν. Δε βλέπεις πουθενά πανικό και θλίψη. Δεν έχουν, ως φαίνεται, θέση στην καρδιά των Ελλήνων. Όλοι τρέχουν στο καθήκον και στη νίκη και όχι στα μαγαζιά για να μαζέψουν τρόφιμα.  

 

Στην Σταδίου, η πρώτη ζωηρή διαδήλωση έγινε από Δωδεκανήσιους. Φόρεσαν τοπικές ενδυμασίες και έφτασαν στην ιταλική πρεσβεία, φωνάζοντας συνθήματα: «Κάτω η Ιταλία», «Νίκη ή θάνατος», «Α μπάσο, μακαρονάδες».  

 

Στην Κωνσταντινούπολη, οι Έλληνες πολιόρκησαν το προξενείο και ζητούσαν επίμονα την αποστολή τους στην Ελλάδα. Πάνω από 600 ξεκίνησαν σιδηροδρομικώς, ενώ άλλοι έψαχναν θέση στα βαπόρια που έφευγαν για τα ελληνικά λιμάνια.  

 

Τί είδος Ελλήνων είχαμε τότε; Αυτό θα μπορούσε εντόνως να το αναρωτηθεί κανείς στις μέρες μας. Κηρύχθηκε πόλεμος και όλοι πανηγύριζαν!  

 

Έτρεχαν οι επίστρατοι με χαρά και υπερηφάνεια στα κατά τόπους φρουραρχεία για να καταταγούν. Συνοδεία τους δεν είχαν τα δάκρυα και τους κλαυθμούς των μανάδων, αλλά την ευχή τους να γυρίσουν νικητές! 

 

πηγή

Το πρώτο πολεμικό ανακοινωθέν του Γενικού μας Στρατηγείου, το πρωινό της 28ης Οκτωβρίου 1940

από τον χρήστη Royal Chronicles 

 

Ο Κ. Σταυρόπουλος με την ηρωική φωνή του διαβάζει το πρώτο πολεμικό ανακοινωθέν...και η Σοφία Βέμπο τραγουδάει το "Παιδιά της Ελλάδος παιδιά"!

7η Πορεία Ιστορικής Μνήμης από την Λ.ΕΦ.Ε.Δ(Video)

Την Κυριακή 25 Οκτωβρίου παραμονή της επετείου εισόδου του Ελληνικού Στρατού στη Θεσσαλονίκη και απελευθέρωση της από τον οθωμανικό ζυγό κατά τον πρώτο Βαλκανικό πόλεμο για έβδομη συνεχή χρονιά διεξήχθη πορεία 27 περίπου χιλιομέτρων από το Μουσείο Βαλκανικών Πολέμων και σημείο όπου υπογράφηκε η παράδοση στο χωριό Γέφυρα έως τον Λευκό Πύργο προσομοιώνοντας την πορεία του Ελληνικού Στρατού τιμώντας όλους όσους την βάδισαν αλλά και όσους έδωσαν την ζωή τους πριν από εκατό και πλέον χρόνια.

 

Ευχαριστούμε θερμά την Ελληνική Αστυνομία για την πολύτιμη βοήθεια της κατά την διάρκεια της πορείας και όλους όσους παρευρέθηκαν στο χώρο του τερματισμού.

 

Λ.ΕΦ.Ε.Δ

28η Οκτωβρίου... ημέρα εθνικής ενδοσκόπησης

Γράφει ο Χαράλαμπος Μηνάογλου

 

Μιας και ξημερώνει εθνική εορτή, ας πούμε κάτι εθνικό. Αφού το Ισραήλ είναι καλός μας σύμμαχος, γιατί δεν κάνουμε μαζί του ένα μνημόνιο σαν το τουρκολιβικό; Από Ελλάδα ως Ισραήλ και Κύπρο μέσα και να πετάξουμε έξω από ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο την Τουρκία; Μήπως γιατί το Ισραήλ δεν είναι συμμάχός μας; Μήπως γιατί το Ισραήλ, επειδή θεωρεί τον λαό του περιούσιο, δεν μπορεί να είναι πραγματικός και κυρίως ισότιμος σύμμαχος με κανένα από τα έθνη; Μήπως γιατί το Ισραήλ απλώς θέλει να επιβάλει ηγεσίες της αρεσκείας του στην Ελλάδα, ώστε να την ελέγχει προς εξυπηρέτηση του Σιωνισμού; Μήπως γιατί το Ισραήλ τα έχει βρει σε πολλά με την Τουρκία; Μήπως γιατί και τα πλέον "αντισυστημικά" κόμματα που παίζουν στα ΜΜΕ είναι κάργα φιλοϊσραηλινά, αλλιώς δεν παίζουν ούτε στα ΜΜΕ ούτε στις δημοσκοπήσεις; Μήπως γιατί έχουμε βαφτίσει φίλους τους εχθρούς μας τουλάχιστον κατά τα τελευταία 200 χρόνια;

Αποτυχία και διάβρωση της ΑΑΔΕ αποκαλύπτουν τα οικονομικά σκάνδαλα των τελευταίων ημερών

Αθήνα, 27/10/2026

 

Αποτυχία και διάβρωση της ΑΑΔΕ αποκαλύπτουν τα οικονομικά σκάνδαλα των τελευταίων ημερών

 

Η εξάρθρωση των κυκλωμάτων στο διπλό οικονομικό σκάνδαλο της «Pizza Fan» και των φούρνων «Χωριάτικο» από την ΕΛΑΣ αποτελεί ταυτόχρονα και την αποκάλυψη της παταγώδους αποτυχίας της μητσοτακικής υπέρ-υπηρεσίας ΑΑΔΕ. Η πολυδιαφημισμένη και δυσκίνητη Ανεξάρτητη Αρχή Δημοσίων Εσόδων, που έχει συγκεντρώσει το σύνολο των ελεγκτικών υπηρεσιών και έχει επιφορτιστεί με το κυνήγι της φοροδιαφυγής και τους ελέγχους για ακατάλληλα προϊόντα στην αγορά μέχρι τις αγροτικές επιδοτήσεις, παρουσιάζει σημάδια αποδιοργάνωσης, δυσλειτουργίας αλλά και διάβρωσης, καθώς, σύμφωνα με τον ίδιο τον επικεφαλής της, είναι πολύ πιθανό εντός της υπηρεσίας να υπάρχουν πληροφοριοδότες των εταιρειών που παρανομούν.

 

Το γεγονός πως αυτή η εκτεταμένη φοροδιαφυγή και εισφοροδιαφυγή πέρασε κάτω από τα ραντάρ της ΑΑΔΕ, πέρα από τις διαπιστώσεις προκαλεί και έντονη ανησυχία. Αν μη τι άλλο, είναι και εκείνα τα 6,5 εκατομμύρια που δαπάνησε το ελληνικό δημόσιο για να εκσυγχρονίσει τις ηλεκτρονικές υπηρεσίες για την πάταξη της φοροδιαφυγής. Για να πιάνει στη φάκα τους παππούδες και το χαρτζιλίκι για τα εγγόνια, όπως αποδεικνύεται μεγαλόπρεπα.

 

Ακόμα πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός πως ο κ. Πιτσιλής, ο διοικητής του μεγαλύτερου ελεγκτικού μηχανισμού της χώρας, της άτεγκτης και ισχυρής ΑΑΔΕ δεν έχει ιδέα για το τι συμβαίνει κάτω από τη μύτη του.

 

Ίσως για αυτό ο κ. Μητσοτάκης του ανέθεσε την ευθύνη και του ΟΠΕΚΕ. Αλήθεια, πώς εντοπίστηκαν μέσα σε λίγες ώρες εκατοντάδες ΑΦΜ, οι αλλαγές και οι παραποιήσεις τους, και ακόμα αναζητείται ο κάτοχος του ΕΝΟΣ ΑΦΜ που απέσπασε παράνομα επιδοτήσεις 19 εκατ. ευρώ από τον ΟΠΕΚΕΠΕ;

 

Η ΝΙΚΗ απαιτεί:

•⁠ ⁠έλεγχο των υπηρεσιακών ευθυνών

•⁠ ⁠δημοσιοποίηση των προηγούμενων ελέγχων και του χειρισμού καταγγελιών

•⁠ ⁠ουσιαστική διασύνδεση ΑΑΔΕ – ΕΦΚΑ – ΚΕΑΟ – ΓΕΜΗ (σύμφωνα πάντα με το πλαίσιο και τις αρχές που ορίζει η Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα) και προστασία των εργαζομένων που πλήττονται.

 

Παράλληλα επισημαίνει πως εάν δεν καθαρίσει η δημόσια διοίκηση από την κόπρο του Αυγεία, εάν δεν καθαρίσει το Μαξίμου από τους «αρίστους» στη ρεμούλα και τη συγκάλυψη, ο κόπος των Ελλήνων, που μοχθούν καθημερινά να κρατήσουν όρθια αυτή την χώρα, θα πηγαίνει χαμένος.

Η Μόσχα εκθέτει τον Ονούφριο: «Ρωσική Εκκλησία» μέσα στην Ουκρανία, παρά τις διακηρύξεις ανεξαρτησίας

Η νέα συνοδική απόφαση για την υποδοχή πιστών από «σχισματικές δομές» επαναφέρει το ερώτημα που η Μόσχα δεν θέλησε ποτέ να κλείσει: ποιο είναι τελικά το εκκλησιαστικό καθεστώς της δομής υπό τον Μητροπολίτη Ονούφριο;

 

Μία συνοδική απόφαση, εκ πρώτης όψεως διαδικαστική, φωτίζει ξανά τη βαθύτερη αντίφαση στο ουκρανικό εκκλησιαστικό ζήτημα. Στις 22 Οκτωβρίου 2026 η Ιερά Σύνοδος της Ρωσικής Ορθόδοξης Εκκλησίας ενέκρινε οδηγίες για την υποδοχή προσώπων από εκείνες τις ουκρανικές εκκλησιαστικές δομές που η ίδια εξακολουθεί να αποκαλεί «σχισματικές». Το ενδιαφέρον δεν περιορίζεται στον απαξιωτικό χαρακτηρισμό της Αυτοκέφαλης Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας. Βρίσκεται και στο πού, από ποιους και με ποια εκκλησιαστική ταυτότητα πρόκειται να πραγματοποιείται αυτή η «υποδοχή». [1][2]

 

Η Μόσχα μιλά για ένταξη στη «Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία» και κατονομάζει ως αφετηρία του αιτήματος επαρχίες του Ντονμπάς και της αποκαλούμενης «Νοβορωσίας» — όρο με σαφές ρωσικό πολιτικό και επεκτατικό φορτίο. Πρόκειται για περιοχές της διεθνώς αναγνωρισμένης ουκρανικής επικράτειας, σημαντικά τμήματα των οποίων βρίσκονται υπό ρωσική κατοχή. Έτσι, η υπόθεση δεν αφορά απλώς πιστούς που θα ταξίδευαν σε κάποια ενορία της Μόσχας ή της Αγίας Πετρούπολης. Αφορά την ίδια την εκκλησιαστική γεωγραφία της Ουκρανίας. [1][3]

 

Τι ακριβώς αποφάσισε η Σύνοδος της Μόσχας

 

Το επίσημο ανακοινωθέν του Πατριαρχείου Μόσχας είναι απολύτως συγκεκριμένο. Με την υπ’ αριθ. 83 συνοδική πράξη της 22ας Οκτωβρίου εγκρίθηκε το έγγραφο «Οδηγίες για την υποδοχή προσώπων από ουκρανικές σχισματικές δομές που επιθυμούν να ενταχθούν στη Ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία». Το σχέδιο εκπονήθηκε από το Συνοδικό Ιεραποστολικό Τμήμα, κατόπιν αιτημάτων επαρχιακών ιεραποστολικών υπηρεσιών στο Ντονμπάς και στη «Νοβορωσία», και τροποποιήθηκε σε συνεργασία με το Τμήμα Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων. Η Σύνοδος το ενέκρινε ως οδηγό για κληρικούς επαρχιών της Ρωσικής Εκκλησίας. [1]

 

Αυτά είναι τα βεβαιωμένα δεδομένα της απόφασης. Το δημοσιοποιημένο συνοδικό ενημερωτικό κείμενο δεν απαριθμεί τις συγκεκριμένες ενορίες στις οποίες θα απευθύνονται οι ενδιαφερόμενοι ούτε παραθέτει το πλήρες πρακτικό περιεχόμενο των οδηγιών. Θα ήταν επομένως ατεκμηρίωτο να αποδώσουμε σε αυτό λεπτομερείς διατάξεις που δεν έχουν δημοσιοποιηθεί. Εκείνο όμως που δεν επιδέχεται αμφισβήτηση είναι η ορολογία και η εκκλησιαστική αρχή που αποφασίζει: η Μόσχα ρυθμίζει την «επιστροφή» Ουκρανών στην Εκκλησία που θεωρεί δική της. [1]

 

Το καίριο ερώτημα: ποια Εκκλησία θεωρεί η Μόσχα «δική της» στην Ουκρανία;

 

Εδώ βρίσκεται η ουσία. Η εκκλησιαστική δομή υπό τον Μητροπολίτη Ονούφριο διακηρύσσει από τον Μάιο του 2022 ότι έχει αποστασιοποιηθεί από το Πατριαρχείο Μόσχας. Στη συνοδική της απόφαση της 27ης Μαΐου εκείνου του έτους καταδίκασε τον πόλεμο και διαφώνησε με τη στάση του Πατριάρχη Κυρίλλου, ενώ ανακοίνωσε αλλαγές στο καταστατικό της που, κατά τη δική της διατύπωση, αποδεικνύουν «πλήρη αυτοτέλεια και ανεξαρτησία». [4]

 

Αλλά η δήλωση μιας πλευράς δεν ισοδυναμεί αυτομάτως με την αποδοχή της από την άλλη. Και εδώ η Μόσχα εμφανίζεται ιδιαιτέρως αποκαλυπτική. Στην επίσημη παρουσίασή της, η Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία του Ονουφρίου εξακολουθεί να περιγράφεται ως «αυτοδιοίκητη Εκκλησία με δικαιώματα ευρείας αυτονομίας εντός του Πατριαρχείου Μόσχας». Περαιτέρω, στο κεφάλαιο Χ΄ του καταστατικού της Ρωσικής Εκκλησίας προβλέπεται ότι οι αρχιερείς της ουκρανικής αυτής δομής μετέχουν στα ανώτατα όργανα της Ρωσικής Εκκλησίας, ότι οι αποφάσεις των ρωσικών Συνόδων έχουν ισχύ υπό ειδικές προϋποθέσεις και ότι ο Πατριάρχης Μόσχας διατηρεί θεσμικό ρόλο. Δεν πρόκειται για χαρακτηρισμό κάποιου επικριτή του Ονουφρίου. Είναι η περιγραφή που διατηρεί η ίδια η Μόσχα. [5][6]

 

Εδώ προκύπτει μια αντίφαση με συγκεκριμένο εκκλησιολογικό περιεχόμενο: ο Ονούφριος και η περί αυτόν διοίκηση υποστηρίζουν ότι έχουν αποκοπεί από τη Μόσχα· η Μόσχα, όμως, εξακολουθεί να τους εντάσσει στη δική της θεσμική αρχιτεκτονική. Αν μια αποδέσμευση δεν αναγνωρίζεται από τον φορέα από τον οποίο υποτίθεται ότι έγινε και δεν έχει αποτυπωθεί σε κοινώς αποδεκτή νέα κανονική σχέση, η επίκληση της ανεξαρτησίας δεν αρκεί για να εξαφανίσει το πρόβλημα. [4][5][6]

 

Το Ντονμπάς δείχνει τι σημαίνει στην πράξη η ρωσική δικαιοδοσία

 

Οι νέες οδηγίες αποκτούν πολύ μεγαλύτερη βαρύτητα όταν διαβαστούν μαζί με όσα προηγήθηκαν στις κατεχόμενες ουκρανικές περιοχές. Η Ρωσική Εκκλησία έχει ήδη εντάξει απευθείας στη δική της διοίκηση συγκεκριμένες πρώην ουκρανικές επαρχίες. Το 2024 προχώρησε ακόμη περισσότερο: η Σύνοδός της απομάκρυνε τον Μητροπολίτη Ντονέτσκ Ιλαρίωνα και όρισε στη θέση του τον Μητροπολίτη Βλαδίμηρο, προερχόμενο από τη Ρωσία. Η πράξη ήταν δική της, μολονότι επρόκειτο για μία από τις ιστορικές επαρχίες της εκκλησιαστικής δομής του Ονουφρίου. [7][8]

 

Η αντίδραση δεν έλειψε. Ομάδα αρχιερέων της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας κατήγγειλε δημοσίως, τον Οκτώβριο του 2024, ότι η απόφαση ελήφθη μονομερώς και χωρίς συνεννόηση με την ουκρανική εκκλησιαστική διοίκηση. Επικαλέστηκαν την κανονική αυτοτέλεια της Εκκλησίας τους και χαρακτήρισαν τις ρωσικές παρεμβάσεις αντικανονικές. Αυτό αποτελεί ουσιώδες στοιχείο που πρέπει να αναγνωριστεί: δεν μπορεί να αποδοθεί συλλήβδην σε όλους τους αρχιερείς της δομής του Ονουφρίου συναίνεση στις πράξεις της Μόσχας. [8]

 

Η αντίδραση όμως αναδεικνύει και το αδιέξοδο. Ενώ Ουκρανοί αρχιερείς διαμαρτύρονται ότι οι επαρχίες τους υφαρπάζονται, το Πατριαρχείο Μόσχας εξακολουθεί να ενεργεί ως ανώτατη εκκλησιαστική αρχή στις ίδιες περιοχές. Η διακηρυγμένη ανεξαρτησία δεν εμποδίζει τη Ρωσική Σύνοδο να αποφασίζει για ουκρανικές έδρες. Υπό αυτό το πρίσμα, οι οδηγίες της 22ας Οκτωβρίου δεν εμφανίζονται ως μεμονωμένο επεισόδιο, αλλά ως συνέχεια μιας ήδη καταγεγραμμένης πρακτικής. [1][7][8]

 

Η απαραίτητη διάκριση — και γιατί δεν αναιρεί την ουσία

 

Υπάρχει, ωστόσο, μια σημαντική ακρίβεια που δεν πρέπει να θυσιαστεί στον βωμό ενός εύκολου συνθήματος. Το επίσημο ανακοινωθέν για τις νέες οδηγίες αναφέρεται σε επαρχίες που η Μόσχα αντιμετωπίζει ως δικές της, κυρίως στις κατεχόμενες περιοχές. Ορισμένες έχουν υπαχθεί απευθείας στη ρωσική εκκλησιαστική διοίκηση. Συνεπώς, δεν προκύπτει από το ίδιο το κείμενο ότι κάθε άνθρωπος που απομακρύνεται από την Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας θα εντάσσεται συγκεκριμένα σε ενορία διοικούμενη από τον Ονούφριο. [1][7]

 

Το δεδομένο αυτό δεν διασώζει την εικόνα της εκκλησιαστικής ανεξαρτησίας. Αντιθέτως, εντείνει το ερώτημα: εφόσον η Μόσχα θεωρεί τη δομή του Ονουφρίου εντός των ορίων της και ταυτόχρονα διοικεί ή αποσπά μονομερώς ουκρανικές επαρχίες, πού ακριβώς αρχίζει και πού τελειώνει η υποτιθέμενη αποδέσμευση; Ποια πράξη της Μόσχας αναγνώρισε ότι η Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία του Ονουφρίου έπαψε να αποτελεί μέρος της; Και γιατί ο ίδιος ο ρωσικός καταστατικός λόγος εξακολουθεί να περιγράφει άλλη πραγματικότητα; [5][6]

 

Οι ουκρανικές αρχές έχουν ήδη θέσει επίσημα το ίδιο ζήτημα

 

Η εκκρεμότητα δεν είναι απλώς αντικείμενο δημοσιογραφικής αντιπαράθεσης. Η κρατική ουκρανική πραγματογνωμοσύνη που δημοσιοποιήθηκε στις αρχές του 2023 έκρινε ότι οι καταστατικές αλλαγές του 2022 δεν επέφεραν ρήξη των εκκλησιαστικών και κανονικών δεσμών με τη Ρωσική Εκκλησία. Στις 27 Αυγούστου 2025 η αρμόδια ουκρανική κρατική υπηρεσία (DESS) προχώρησε σε διοικητική αναγνώριση της Μητρόπολης Κιέβου της δομής του Ονουφρίου ως συνδεδεμένης με εκκλησιαστικό οργανισμό του οποίου η δραστηριότητα απαγορεύεται στην Ουκρανία. Η υπηρεσία σημείωσε ότι ο Ονούφριος αρνήθηκε να συμμορφωθεί με την εντολή άρσης των διαπιστωμένων δεσμών. [9][10]

 

Αυτή είναι θέση ουκρανικής κρατικής αρχής, όχι τελεσίδικη δικαστική απόφαση. Η ίδια η ουκρανική εκκλησιαστική πλευρά αμφισβητεί τη νομιμότητα και το σκεπτικό της, ενώ, σύμφωνα με ουκρανικό ρεπορτάζ της 7ης Οκτωβρίου 2026, η εκκρεμής δικαστική διαδικασία σχετικά με τη Μητρόπολη Κιέβου είχε αναβληθεί. Η διάκριση έχει σημασία: η σύνδεση έχει διαπιστωθεί διοικητικά και αμφισβητείται δικαστικά· δεν πρέπει να παρουσιαστεί ως αμετάκλητο δικαστικό γεγονός. [10][11]

 

Το πιο δύσκολο για όσους αρνούνται κάθε σχέση με τη Μόσχα δεν είναι τόσο η κρίση των ουκρανικών κρατικών αρχών. Είναι κυρίως η ανεξάρτητη, γραπτή μαρτυρία της ίδιας της Ρωσικής Εκκλησίας. Πώς εξηγείται ότι ο φερόμενος ως πρώην εκκλησιαστικός προϊστάμενος εξακολουθεί να θεωρεί την επίμαχη δομή οργανικό μέρος του; [5][6][9]

 

Η Αυτοκέφαλη Εκκλησία και η γλώσσα του «σχίσματος»

 

Υπάρχει ακόμη μία αποκαλυπτική διάσταση. Η Ρωσική Εκκλησία εξακολουθεί να χρησιμοποιεί την ετικέτα «σχισματικές δομές» για εκκλησιαστικούς σχηματισμούς της Ουκρανίας, στο επίκεντρο των οποίων βρίσκεται η Αυτοκέφαλη Ορθόδοξη Εκκλησία της Ουκρανίας υπό τον Μητροπολίτη Κιέβου Επιφάνιο. Η Εκκλησία αυτή έλαβε τον Πατριαρχικό και Συνοδικό Τόμο Αυτοκεφαλίας από το Οικουμενικό Πατριαρχείο στις 6 Ιανουαρίου 2019. Η Μόσχα δεν αναγνωρίζει αυτή την εκκλησιαστική εξέλιξη, παρά το γεγονός ότι η Αυτοκέφαλη Εκκλησία αναγνωρίζεται από το Οικουμενικό Πατριαρχείο και άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες. [1][12]

 

Όταν, λοιπόν, η Μόσχα ανακοινώνει διαδικασία μετάβασης από «ουκρανικές σχισματικές δομές» στη «Ρωσική Εκκλησία» μέσα σε ουκρανικές περιοχές, δεν χρησιμοποιεί ουδέτερη ποιμαντική ορολογία. Προβάλλει τη δική της εκκλησιολογική αξίωση πάνω στην ουκρανική εκκλησιαστική πραγματικότητα, σε μια χώρα της οποίας την αυτοκέφαλη Εκκλησία εξακολουθεί να αρνείται. Ο γλωσσικός χαρακτηρισμός και η αξίωση δικαιοδοσίας λειτουργούν εδώ από κοινού. [1][12]

 

Το ερώτημα που ο Ονούφριος δεν μπορεί να παρακάμψει

 

Η ευθύνη να αποσαφηνιστεί αυτή η κατάσταση βαραίνει όσους διακηρύσσουν την πλήρη αποδέσμευση. Δεν αρκεί να επαναλαμβάνεται ότι «από το 2022 είμαστε ανεξάρτητοι», όσο η ρωσική εκκλησιαστική νομοθεσία διατηρεί τη δομή εντός του Πατριαρχείου Μόσχας και η ρωσική Σύνοδος παρεμβαίνει στις ουκρανικές επαρχίες. Δεν αρκεί ούτε η επίκληση πραγματικών διαμαρτυριών Ουκρανών αρχιερέων, αν δεν ακολουθεί μια διαφανής, θεσμικά επαληθεύσιμη αποσαφήνιση της νέας κανονικής σχέσης. [4][5][6][8]

 

Ασφαλώς, δεν επιτρέπεται να συγχέονται οι εκκλησιαστικές αξιώσεις ενός Πατριαρχείου με τη συνείδηση ή την πατριωτική στάση κάθε πιστού και κληρικού. Πολλοί πιστοί της δομής του Ονουφρίου ζουν μέσα στον πόλεμο και έχουν απορρίψει δημόσια τη ρωσική εισβολή. Αυτό δεν απαλλάσσει τη διοίκησή της από την υποχρέωση αποσαφηνίσεως του κανονικού εκκλησιαστικού καθεστώτος αυτής της δομής, το οποίο, μέχρι και σήμερα, παραμένει μετέωρο και ασύμβατο με τις κανονικές διατάξεις και παραδόσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας. [4][8]

 

Το Πατριαρχείο Μόσχας, πάντως, δεν αφήνει να εννοηθεί ότι έχει εγκαταλείψει τις αξιώσεις του. Το αντίθετο: η απόφαση της 22ας Οκτωβρίου, διαβασμένη μαζί με τον δικό του Καταστατικό Χάρτη και τις παρεμβάσεις στις κατεχόμενες ουκρανικές επαρχίες, καθιστά ολοένα δυσκολότερο για τη διοίκηση του Ονουφρίου να επικαλείται μια ανεξαρτησία την οποία ο άλλος θεσμικός πόλος δεν αναγνωρίζει με τον ίδιο τρόπο. [1][5][6][7]

 

Γι’ αυτό το πραγματικό ερώτημα δεν είναι πόσο συχνά η Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία διαβεβαιώνει ότι δεν υπάγεται στη Μόσχα. Είναι πότε και με ποιον απολύτως σαφή, δημόσιο και ελέγξιμο κανονικό τρόπο έπαψε να υπάγεται σε αυτήν — εφόσον η Μόσχα εξακολουθεί να επιμένει στο αντίθετο. Μέχρι να δοθεί πειστική απάντηση, η πλέον οδυνηρή έκθεση της ηγεσίας του Ονουφρίου δεν προέρχεται από κάποιο ουκρανικό δημοσίευμα. Προέρχεται από τις ίδιες τις πράξεις και τα επίσημα κείμενα του Πατριαρχείου Μόσχας.

 

Πηγές και τεκμηρίωση

 

[1] Πατριαρχείο Μόσχας, έγκριση των «Οδηγιών», συνοδική πράξη αρ. 83 (22.10.2026)

[2] Romfea.gr, «Πατριαρχείο Μόσχας: Οδηγίες για αποδοχή Ουκρανών…» (22.10.2026)

[3] Συμβούλιο της Ευρώπης, ενημερωτικό έγγραφο για τις θρησκευτικές κοινότητες στις κατεχόμενες περιοχές

[4] Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία, απόφαση Συνόδου 27ης Μαΐου 2022

[5] Πατριαρχείο Μόσχας, επίσημο λήμμα «Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία»

[6] Πατριαρχείο Μόσχας, Καταστατικός Χάρτης, κεφάλαιο Χ΄: Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία

[7] Ντονέτσκ: ανάθεση επαρχίας στον Μητροπολίτη Βλαδίμηρο (24.10.2024), ανακοίνωση ρωσικής εκκλησιαστικής πηγής

[8] Δήλωση αρχιερέων της ουκρανικής δομής κατά της ρωσικής επέμβασης στό Ντονέτσκ (31.10.2024)

[9] Κρατική θρησκειολογική πραγματογνωμοσύνη για την εκκλησιαστική σχέση Ουκρανικής Εκκλησίας–Μόσχας (2023)

[10] Ουκρανική Κρατική Υπηρεσία DESS, απόφαση περί υπαγωγής της Μητρόπολης Κιέβου (27.08.2025)

[11] LB.ua, αναβολή δικαστικής υπόθεσης για τη Μητρόπολη Κιέβου (07.10.2026)

[12] Οικουμενικό Πατριαρχείο, Πατριαρχικός και Συνοδικός Τόμος Αυτοκεφαλίας (06.01.2019)

 

πηγή 

Η 28η Οκτωβρίου και το «ΟΧΙ» στην λήθη από ένα 5χρονο Ελληνόπουλο της Μελβούρνης και της μητέρας του

Γράφει ο ΣΩΤΗΡΗΣ ΧΑΤΖΗΜΑΝΩΛΗΣ 

 

Ομολογώ πως συγκινήθηκα πραγματικά όταν έλαβα ένα ηλεκτρονικό μήνυμα από την αναγνώστριά μας, Παρασκευή Σταυριανάκου.

 

Ένα μήνυμα που, μέσα στην απλότητά του, έκρυβε μια σπουδαία αλήθεια για τον Ελληνισμό της Αυστραλίας: η Ελλάδα παραμένει ζωντανή όσο υπάρχουν γονείς που μεταδίδουν την αγάπη τους για την πατρίδα στα παιδιά τους και παιδιά που μεγαλώνουν με την επιθυμία να τιμήσουν την ιστορία και τις ρίζες τους.

 

Η κυρία Σταυριανάκου μάς ενημέρωσε για κάτι που θα μπορούσε εύκολα να περάσει απαρατήρητο μέσα στην καθημερινότητα της Μελβούρνης.

 

Χάρη στην πρωτοβουλία της ίδιας και του μόλις πεντάχρονου γιου της, Κωνσταντίνου, η ελληνική σημαία κυμάτισε περήφανα σε ένα εμβληματικό βικτωριανό αρχοντικό στο Hawthorn, με αφορμή την εθνική επέτειο της 28ης Οκτωβρίου.

 

Στo ιστορικό αρχοντικό Huntingtower, στην πολυσύχναστη Church Street του Hawthorn, κυματίζει η ελληνική σημαία

 

Μια γαλανόλευκη ανάμεσα στα δέντρα, πάνω από μια ιστορική κατοικία, έγινε αφορμή για να φωτιστεί κάτι πολύ μεγαλύτερο: η δύναμη της ελληνικής καταγωγής, η σημασία της οικογενειακής αγωγής και η αδιάκοπη συνέχεια της εθνικής μας μνήμης, ακόμη και χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά από την Ελλάδα.

 

ΟΛΑ ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΕΡΓΕΙΑ ΕΝΟΣ ΠΑΙΔΙΟΥ

 

Το ιστορικό αρχοντικό Huntingtower, στην πολυσύχναστη Church Street του Hawthorn, διαθέτει έναν πύργο με ιστό σημαίας, ο οποίος είναι ορατός από μακριά, ακόμη και πριν εμφανιστεί ολόκληρο το κτίριο πίσω από τα δέντρα.

 

Οι ένοικοί του συνηθίζουν να αλλάζουν τις σημαίες που υψώνουν, επιλέγοντας κατά καιρούς διαφορετικά σύμβολα, από την αυστραλιανή σημαία μέχρι τη σημαία πειρατών, των Hawks και της Ιρλανδίας.

 

Ο Κωνσταντίνος Σταυριανάκος κρατά την επιστολή και τη ζωγραφιά του με την ελληνική σημαία

 

Για τον μικρό Κωνσταντίνο, η καθημερινή διαδρομή προς το νηπιαγωγείο είχε αποκτήσει μια ξεχωριστή χαρά: να ανακαλύπτει ποια σημαία κυμάτιζε κάθε φορά στον πύργο.

 

Κάποια στιγμή, όμως, το παιδικό ενδιαφέρον μετατράπηκε σε μια αυθόρμητη επιθυμία με βαθύτερο νόημα.

 

«Πότε θα υψώσουν την ελληνική σημαία στο Huntingtower;» ρώτησε τη μητέρα του.

 

Η Παρασκευή αρχικά τού απάντησε πως πιθανότατα οι ένοικοι δεν διέθεταν ελληνική σημαία. Όμως, αντί να αφήσει την απορία του παιδιού της αναπάντητη, αποφάσισε να κάνει κάτι γι’ αυτό.

 

Και τότε γεννήθηκε μια μικρή ιδέα, η οποία έμελλε να προκαλέσει μεγάλη συγκίνηση.

 

«ΕΝΝΕΑ ΓΡΑΜΜΕΣ, ΜΑΜΑ!»

 

Λίγες ημέρες αργότερα, καθώς ετοιμάζονταν να πάνε στην παραλία, ο Κωνσταντίνος ζωγράφιζε τον πύργο του Huntingtower και ζήτησε από τη μητέρα του να τον βοηθήσει να σχεδιάσει την ελληνική σημαία, ώστε να την τοποθετήσει στον ιστό.

 

«Εννέα γραμμές, εντάξει, μαμά;» της είπε, θυμίζοντάς της τις εννέα λωρίδες της γαλανόλευκης.

 

Πόση ομορφιά μπορεί να κρύβεται σε μια τόσο απλή φράση! Ένα παιδί πέντε ετών, γεννημένο στην Αυστραλία, γνώριζε τη σημαία της Ελλάδας, αναγνώριζε τα χρώματά της και ήθελε να τη δει να κυματίζει ψηλά, εκεί όπου καθημερινά παρατηρούσε τις σημαίες άλλων χωρών και συμβόλων.

 

Η μητέρα του, με την ίδια αγάπη, έγραψε μια επιστολή προς τους ενοίκους του αρχοντικού, εξηγώντας πόσο τους άρεσε το σπίτι και η συνήθειά τους να αλλάζουν σημαίες.

 

Τους πρότεινε να υψώσουν την ελληνική σημαία για να τιμήσουν την 28η Οκτωβρίου, την ημέρα του ιστορικού «ΟΧΙ», και συμπεριέλαβε μια σύντομη ιστορική αναφορά για τη σημασία της επετείου.

 

Μέσα στον φάκελο έβαλε μια ελληνική σημαία.

 

Έπειτα, μαζί με τα μαγιό τους και όλα όσα χρειάζονταν για την παραλία, έκαναν μια μικρή παράκαμψη προς το Hawthorn για να παραδώσουν την επιστολή, τη ζωγραφιά και τη γαλανόλευκη.

 

Δεν γνώριζαν τους ανθρώπους που κατοικούσαν στο αρχοντικό. Δεν είχαν κάποια ιδιαίτερη προσδοκία. Είχαν απλώς εκφράσει μια επιθυμία, προσφέροντας ένα μικρό κομμάτι της ελληνικής τους ψυχής.

 

Η ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ Η ΓΑΛΑΝΟΛΕΥΚΗ ΕΓΙΝΕ ΓΕΦΥΡΑ ΚΑΡΔΙΩΝ

 

Λίγες ημέρες αργότερα, καθώς περνούσαν ξανά από το Huntingtower καθ’ οδόν προς το νηπιαγωγείο, αντίκρισαν αυτό που ήλπιζαν, χωρίς να είναι βέβαιοι ότι θα συνέβαινε.

 

Η ελληνική σημαία κυμάτιζε ψηλά στον πύργο!

 

Η ημέρα ήταν ηλιόλουστη και, όπως περιγράφει η Παρασκευή, ο ουρανός τής έφερε στον νου εικόνες από τη Μεσόγειο.

 

Η αντίδραση του μικρού Κωνσταντίνου ήταν αυθόρμητη: άρχισε να φωνάζει από ενθουσιασμό και να χειροκροτεί.

 

Η μητέρα του σταμάτησε αργότερα για να φωτογραφίσει τη γαλανόλευκη, ενώ ορισμένοι οδηγοί που περνούσαν από το σημείο κόρναραν παιχνιδιάρικα, συμμετέχοντας με τον δικό τους τρόπο στη χαρά της στιγμής.

 

Η Παρασκευή ευχαρίστησε τους άγνωστους ενοίκους, τους οποίους χαρακτήρισε ανθρώπους με τους οποίους αισθάνεται ότι μοιράζεται την ίδια ευαισθησία και το ίδιο πνεύμα.

 

Και πράγματι, αυτή η μικρή ιστορία μάς υπενθυμίζει πως η αγάπη για την Ελλάδα μπορεί να συναντήσει την καλοσύνη ανθρώπων που δεν γνωρίζουμε, να ξεπεράσει τις διαφορές και να δημιουργήσει δεσμούς εκεί όπου δεν υπήρχαν προηγουμένως.

 

ΑΠΟ ΤΗ ΛΑΚΩΝΙΑ ΣΤΗΝ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ

 

Μιλώντας μαζί της, μάθαμε ότι τόσο η Παρασκευή Σταυριανάκου όσο και ο γιος της έχουν γεννηθεί στην Αυστραλία, με καταγωγή από τη Λακωνία.

 

Η ίδια ανήκει στη δεύτερη γενιά Ελλήνων της Αυστραλίας, ενώ ο μικρός Κωνσταντίνος εκπροσωπεί την τρίτη.

 

Κι όμως, η απόσταση από την πατρίδα δεν εμπόδισε τη μητέρα και το παιδί να αισθάνονται την ελληνική ιστορία ως κάτι οικείο, ζωντανό και άξιο τιμής.

 

Σημαντικό ρόλο σε αυτή τη σχέση με την ελληνική ταυτότητα διαδραματίζει και το γεγονός ότι ο Κωνσταντίνος φοιτά στο ελληνικό νηπιαγωγείο της «Πρόνοιας», το ALPHA, όπου η ελληνική γλώσσα και τα πολιτιστικά στοιχεία της πατρίδας αποτελούν μέρος της καθημερινότητάς του.

 

Είναι ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα του πόσο σημαντική είναι η ελληνόγλωσση εκπαίδευση στην Αυστραλία. Το σπίτι, η οικογένεια και το ελληνικό σχολείο μπορούν να λειτουργήσουν συμπληρωματικά, προσφέροντας στα παιδιά κάτι πολύτιμο: όχι μόνο τη δυνατότητα να μιλούν ελληνικά, αλλά και την ευκαιρία να κατανοούν την ιστορία, τις παραδόσεις και τις αξίες που συνδέουν τις γενιές.

 

Η ελληνική ταυτότητα δεν μεταδίδεται μόνο με λόγια. Μεταδίδεται με παραδείγματα. Με μια ιστορία που αφηγείται ένας γονιός. Με μια ζωγραφιά εννέα γραμμών.

 

Με μια σημαία που υψώνεται στον ουρανό. Με την απόφαση να εξηγήσουμε σε ένα παιδί γιατί η 28η Οκτωβρίου δεν είναι απλώς μια ημερομηνία στο ημερολόγιο.

 

ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ «ΟΧΙ» ΣΤΗ ΛΗΘΗ

 

Η 28η Οκτωβρίου αποτελεί μία από τις σημαντικότερες στιγμές της νεότερης ελληνικής ιστορίας. Είναι η επέτειος της αντίστασης απέναντι στον φασισμό, της υπεράσπισης της ελευθερίας και της αξιοπρέπειας, της γενναιότητας ενός λαού που αρνήθηκε να υποταχθεί.

 

Το ιστορικό «ΟΧΙ» ανήκει σε ολόκληρο τον Ελληνισμό. Σε εκείνους που έζησαν τα γεγονότα, σε όσους μεγάλωσαν ακούγοντας τις αφηγήσεις τους και σε κάθε επόμενη γενιά που αναλαμβάνει την ευθύνη να κρατήσει ζωντανή τη μνήμη.

 

Και ίσως αυτό ακριβώς να είναι το σπουδαιότερο μήνυμα της πρωτοβουλίας της Παρασκευής και του μικρού Κωνσταντίνου.

 

Δεν χρειάστηκαν μια μεγάλη εκδήλωση, μια επίσημη τελετή ή έναν επιβλητικό λόγο για να τιμήσουν την εθνική επέτειο. Χρειάστηκαν μια μητέρα που γνωρίζει την αξία των ριζών της, ένα παιδί που αγαπά την ελληνική σημαία και μια μικρή πράξη που έγινε μεγάλη επειδή είχε μέσα της αλήθεια.

 

Η χειρόγραφη επιστολή της μητέρας

 

Ας αναρωτηθούμε, λοιπόν, πόσες φορές μιλήσαμε στα παιδιά μας για το έπος του 1940, πόσες φορές τους εξηγήσαμε τι συμβολίζει η γαλανόλευκη και πόσο συχνά τους δώσαμε την ευκαιρία να νιώσουν περήφανα για την καταγωγή τους.

 

Γιατί η Ελλάδα δεν είναι μόνο ο τόπος που αφήσαμε πίσω μας. Είναι ο τόπος που μεταφέρουμε μέσα μας και παραδίδουμε στα παιδιά μας, όπου κι αν ζούμε.

 

Και όσο ένα πεντάχρονο ελληνόπουλο στην Αυστραλία θα ζητά από τη μητέρα του να ζωγραφίσουν μαζί την ελληνική σημαία, όσο θα μετρά τις εννέα γραμμές της και θα χειροκροτεί βλέποντάς την να κυματίζει ψηλά, μπορούμε να είμαστε βέβαιοι πως η Ελλάδα δεν χάνεται στη διασπορά.

 

Αντίθετα, συνεχίζει να γεννιέται ξανά, μέσα από κάθε νέα γενιά.

 

πηγή

Όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει δράπα ….

“Το να λες σήμερα στην Ελλάδα, ότι είσαι Έλληνας, κάνει κακό στην υγεία και στη σταδιοδρομία. Δεν διαπρέπουν οι απόγονοι του Λεωνίδα αλλά του Εφιάλτη και του Νενέκου” (Σ. Καργάκος) 

 

Γράφει Πάνος Γιαννακουλόπουλος 

 

Στην αρχαία Αθήνα, εξιστορεί ο Λυκούργος στο “κατά Λεωκράτους”, οι πρόγονοί μας θανάτωναν τους προδότες μαζί με τις οικογένειές τους και όσους τους υπερασπίζονταν δίχως δεύτερη σκέψη. Σήμερα, στη κατεχόμενη Ελλάδα του 2026, οι προδότες δεν είναι μόνο το Α και το Ω της πολιτικής, της ηθικής και της οικονομίας του τόπου αλλά και οι ακρογωνιαίοι λίθοι της εγκληματικότητας και κάθε είδους ανωμαλίας και ασυδοσίας, με το αποκλειστικό δικαίωμα να κυβερνούν τη χώρα επ’ ονόματι και κατ’ εντολή της Ε.Έ., του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ, της Γερμανίας και του παγκόσμιου Σιωνισμού. Τα ονόματα των προδοτών είναι γνωστά και καταγεγραμμένα στα ψηφοδέλτια των κομμάτων, που συμμετέχουν, ανά τέσσερα έτη, στις στημένες εκλογές που οργανώνει το καθεστώς, προκειμένου να νομιμοποιήσουν τα εγκλήματά του. 

 

Η χώρα δεν αντιμετωπίζει επί 15 συνεχή έτη μόνο τη τρομοκρατία των μνημονίων, των παραβιάσεων του συντάγματος και των νόμων του κράτους, της ακρίβειας, της φτώχειας, της αδικίας, της ανεργίας, των μισθών και των συντάξεων πείνας, της εγκληματικότητας, της κοινωνικής σήψης, του ξεπουλήματος των πάντων, της βίαιης ανταλλαγής του πληθυσμού,του βίαιου εξισλαμισμού του, της μαζικής δολοφονίας χιλιάδων Ελλήνων, της προδοσίας της Μακεδονίας και του επιχειρούμενου διαμελισμού της αλλά καλείται να δαμάσει ταυτόχρονα και τη κατάρα που βολοδέρνει τη σκληρή πραγματικότητα της καθημερινότητας ενός λαού, που ναι μεν αγωνίζεται νυχθημερόν αλλά δεν κατορθώνει πλέον να επιζήσει.

 

Η Ελληνική Φυλή θυσιάζεται στο βωμό της αισχροκέρδειας για να γεμίσουν τις τσέπες τους οι οικογένειες των νταβατζήδων της χώρας. 40.000 οικογένειες /συμμορίες γενιτσάρων έκαναν επί μεταπολίτευσης το μεγάλο πλιάτσικο μετατρέποντας τη Πατρίδα σε πορνείο και τσιφλίκι τους. Έκλεψαν 7,0 τρισεκατομμύρια € από τα ταμεία του Δημοσίου μέσα σε 52 χρόνια και δεν χόρτασαν ακόμη. Έφαγαν το μεδούλι των κόπων της ζωής μας και επειδή δεν αντιδράσαμε, θέλουν τώρα να πιούν και το αίμα των παιδιών μας. Θα υποταχθούμε πάλι στις ορέξεις τους, προτιμώντας να γίνουμε καλύτερα αυτόπτες μάρτυρες της δολοφονίας των παιδιών μας, παρά να αντιδράσουμε;

 

“Ο κόμπος έφτασε στο χτένι” και όλοι εμείς που προσπαθήσαμε να αντιδράσουμε, δεν ξεπεράσαμε μόνο τα όρια της ανοησίας αλλά κατορθώσαμε κιόλας να κάνουμε μια τρύπα στο νερό. Το παραμύθι “ η ισχύς εν τη ενώσει” το κάναμε όλοι μας καραμέλα αλλά κανείς δεν θέλησε να το εφαρμόσει. Ο Γόρδιος δεσμός δεν λύνεται με δημοσιεύσεις ή διαγγέλματα του τύπου “διαφυλάττω Θερμοπύλες” αλλά κόβεται κατά τον ίδιο τρόπο που παίρνεις κεφάλια, …. με τη δράπα! Χρειάζεται τόλμη και αρετή για να κάνει επιτέλους το “εγώ” μας τόπο στο “εμείς”.

 

Φύλακες του Συντάγματος (ΦτΣ) χρειάζεται τώρα η Πατρίδα, οι οποίοι θα επιβάλλουν τη Συνταγματική νομιμότητα και την επανίδρυση του κυρίαρχου κράτους δικαίου με θεσμούς, που θα προστατεύουν και θα υπηρετούν ανεξαίρετα όλους τους Έλληνες πολίτες.

 

Δεν χρειάζονται περαιτέρω αγωνιστικά προσκλητήρια και κάθε λογής ιδεολογικά καλέσματα. Κάθε Έλληνας έχει το λεύτερο να αποφασίσει αυτοβούλως, αν θα ξεσηκωθεί για να επανακτήσει τη λευτεριά και τα δικαιώματά του ή αν θα υποταχθεί για να ζήσει και να πεθάνει ως ραγιάς. Η προσωπική μας συνείδησή, η υπευθυνότητα μας έναντι της οικογενείας και η τόλμη μας αποφασίζουν πλέον τι θα πράξει ο καθένας και συνάμα ποια Ελλάδα επιθυμούμε και ποια μας αξίζει. Το μόνο σίγουρο πάντως είναι ότι ο χρόνος κυλά αμείλικτα, δεν μας περιμένει και τα γεγονότα αρχίζουν να μας προσπερνούν!

 

Καλή επιλογή και καρδιά βαθιά.

Ας μας ενώνει ότι μας χώριζε.

 

Πάνος Γιαννακουλόπουλος

Νέα Φιλική Εταιρεία

Μακελειό στην Ιορδανία: Χριστιανοί νεκροί - Δυτικές συνειδήσεις σε καταστολή

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης 

 

Τον Ιούνιο του 2025, λίγο μετά το ανείπωτο μακελειό στην ορθόδοξη εκκλησία του Προφήτη Ηλία στη Ντουέιλαα της Δαμασκού στη Συρία, γράφαμε σε τούτη εδώ τη στήλη: 

 

«Το βλέπουμε ξεκάθαρα πια. Η χριστιανοσύνη είναι ο αθώος ''Άβελ'' που θα θυσιάζεται ξανά και ξανά από τον Μεγάλο Αδερφό, όλο και πιο συχνά, όλο και πιο βάρβαρα, όλο και με πιο πλατιά κερκίδα στην αρένα των εθνών. Και οι σκοτεινές δυνάμεις καγχάζουν χαιρέκακα με τον αφανισμό του χριστιανισμού από τις αρχαίες κοιτίδες του».

 

Κανείς δεν έχει καταδικαστεί ακόμα γι’ αυτή τη σφαγή 23 πιστών της ελληνορθόδοξης κοινότητας, ενώ οι δυτικές κυβερνήσεις (συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας) είχαν αρκεστεί σε μερικές αποστειρωμένες δηλώσεις γενικόλογης «καταδίκης» και ο διωγμός κρύφτηκε βιαστικά και πάλι κάτω απ’ το χαλί των εξελίξεων. Ξανά και ξανά, παρουσιάζαμε στοιχεία μέσω σχετικών άρθρων για την ωμή πραγματικότητα ότι ο Χριστιανισμός είναι η αγριότερα διωκόμενη θρησκεία στον κόσμο σήμερα. Διεθνή παρατηρητήρια και χριστιανικές οργανώσεις καταγγέλλουν συνεχώς τα τελευταία χρόνια τη συστηματική εξόντωση χριστιανικών κοινοτήτων σε πολλά κράτη του κόσμου και δη μουσουλμανικά.

 

Όσο και να προσπαθείς να κρύψεις έναν εν εξελίξει διωγμό κάτω από όγκους αδιαφορίας και παραπληροφόρησης, το αίμα που αναβλύζει συνεχώς, θα σε προδώσει. Έτσι, βρεθήκαμε να πενθούμε τους μάρτυρες ενός νέου μακελειού, αυτή τη φορά στον ελληνορθόδοξο ναό του Αγίου Γεωργίου, στο χωριό Χαμούντ, στην επαρχία Καράκ της νότιας Ιορδανίας. Εκεί που την Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2026, κατά τη διάρκεια που το εκκλησίασμα παρακολουθούσε μια νεκρώσιμο ακολουθία, η σοφία των λόγων της επαληθεύτηκε με μια ομοβροντία σφαιρών: «Πάντα κόνις, πάντα τέφρα, πάντα σκιά».

 

Τρεις ένοπλοι ισλαμιστές, άθελά τους έγιναν εκείνοι που έγραψαν με μπαρούτι τα νέα πολυτίμητα συναξάρια μας. Όσο σκύλιαζαν για θάνατο «απίστων», πότιζαν το αθάνατο δέντρο της Εκκλησίας με το αίμα 9 μαρτύρων, δυναμώνοντας κι άλλο τις αιώνιες ρίζες του. Αγαθοί χριστιανοί που δέονταν για μια ψυχή συνανθρώπου τους, και σε μια στιγμή βρέθηκαν στεφανωμένοι μαζί του, ενώπιον του Κυρίου.

 

Οι Χριστιανοί των παλαιών αιώνων αφιέρωναν πολλούς ναούς στη Μέση Ανατολή στον Άγιο Γεώργιο, γνωρίζοντας ότι οι μουσουλμάνοι τον σέβονταν, τον τιμούσαν και φοβούνταν να βεβηλώσουν τα προσκυνήματά του. Ήταν μια τακτική ώστε να γλιτώνουν οι ναοί από τις βάρβαρες λεηλασίες του Ισλάμ, όμως βλέπουμε ότι το τυφλό μίσος κάποιων τεράτων φτάνει σήμερα να παραβιάζει ακόμα και ήθη αιώνων. Οι εξτρεμιστές μετέτρεψαν έναν ναό του Μεγαλομάρτυρα Γεωργίου, σε σφαγείο αμάχων.

 

Η συμπόνια της Δύσης, έδυσε οριστικά

 

Και ποια ήταν η αντίδραση της Δύσης για άλλη μια φορά; Ο Κ.Μητσοτάκης έκανε λόγο για «επιθέσεις εναντίον αθώων ανθρώπων» (γενικώς), σε «χώρους λατρείας» (γενικώς) που είναι καταδικαστέες, ενώ πρόσθεσε ότι «πρέπει να αντιμετωπίσουμε την τρομοκρατία» (γενικώς) και να «εξαλείψουμε τον φανατισμό (γενικώς), τόσο στη Μέση Ανατολή όσο και σε ολόκληρο τον κόσμο». Ακόμα και την Τεχνητή Νοημοσύνη αν βάζαμε να γράψει ανακοίνωση Έλληνα πρωθυπουργού για τη σφαγή στην Ιορδανία, περισσότερη συναίσθηση του πράγματος θα είχε.

 

Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ακολούθησε κι αυτό με μια αξιολύπητη ανακοίνωση, όπου δεν αναφέρεται πουθενά η λέξη «Ισλάμ». Οι ΗΠΑ καταδίκασαν «τη φρικτή επίθεση κατά τη διάρκεια κηδείας στην Ελληνορθόδοξη Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Χαμούντ» και «στέκονται στο πλευρό της Αυτού Μεγαλειότητας @KingAbdullahII, του λαού της Ιορδανίας και της χριστιανικής κοινότητας της Ιορδανίας ενάντια σε όσους επιδιώκουν να σπείρουν τη διχόνοια και να στοχοποιούν ανθρώπους επειδή ασκούν την πίστη τους».

 

Ποιοι είναι αυτοί που σπέρνουν τη διχόνοια και στοχοποιούν την πίστη των Χριστιανών στη Μέση Ανατολή; Πιθανότερο είναι για τους Αμερικάνους να εκδώσουν τίποτα «απόρρητους φάκελους» ώστε να μάθουμε τι νούμερο μάσκαρα φορούσε ο «εξωγήινος» του Ρόσγουελ, παρά να πουν τα πράγματα με το όνομά τους για χώρες – φυτώρια τρομοκρατών, ιδιαίτερα αν αυτές χρησιμεύουν στα στρατηγικά σχέδια των ΗΠΑ και του Ισραήλ στην ευρύτερη περιοχή (όπως η Ιορδανία, η Συρία και φυσικά η Τουρκία). Ο δε Ντόναλντ Τραμπ ήταν απασχολημένος αυτές τις μέρες με πιο σοβαρά - για εκείνον - πράγματα, όπως το να σχολιάζει τα οπίσθια της Νίκι Μινάζ.

 

Ο ΟΗΕ απ’ την πλευρά του, μέσω του ΓΓ του, Στεφάν Ντουζαρίκ, περιορίστηκε σε μια ακόμα αφηρημένη καταδίκη: «Τα Ηνωμένα Έθνη στέκονται στο πλευρό της Ιορδανίας, της κυβέρνησης και του λαού της». Ποιου λαού της; Κινδυνεύει ολόκληρος ο λαός της ή μόνο μια στοχοποιημένη μειονότητα; Και ποια είναι αυτή; Άγνωστο. «Oι επιθέσεις εναντίον αμάχων και χώρων λατρείας είναι απαράδεκτες», προσθέτουν. Μια φορά και έναν καιρό ήταν κάτι άμαχοι σε κάτι χώρους λατρείας που κάπως σκοτώθηκαν και τέλος πάντων το καταδικάζουμε. Για να μην πούμε για το στρατόπεδο της «αλληλέγγυας» αριστεράς, που κατατάσσει την εξολόθρευση των Χριστιανών πιο χαμηλά σαν θέμα και από άρθρο για τις αντωνυμίες του Μπουλ Τερριέ.

 

Ο ορισμός ενός αποστασιοποιημένου νιψίματος χεριών, όχι σε νερό, αλλά σε αθώο αίμα. Αυτά ακριβώς βλέπουν οι τρομοκρατικοί πυρήνες του Ισλάμ και ακονίζουν περιχαρείς τα μαχαίρια τους. Νερόβραστες ανακοινώσεις που ουσιαστικά δίνουν σύνθημα να συνεχιστεί η σφαγή των αμνών. Λόγια ψυχρά και αδειανά σαν μαρμάρινα κενοτάφια που σφραγίζουν μέσα τους τη μηδενική έγνοια για τον διωγμό της Χριστιανοσύνης. Συνήγοροι των χριστιανομάχων εντός ευρωπαϊκής έδρας, και τροχονόμοι των εγκλημάτων τους, εκτός.

 

Κατά τ’ άλλα ένας Ρούμπιο θα κορδωθεί με φόντο την Ακρόπολη, μια Μενδώνη θα κοκορευτεί δίπλα σε Βυζαντινά κειμήλια, ένας Μητσοτάκης θα παίξει μαντολίνο προσποιούμενος ότι κάνει τον σταυρό του σε κάποιο μοναστήρι, μια Κομισιόν θα εκδώσει μπροσούρες με τα χριστιανικά μνημεία της Unesco, την ίδια στιγμή που όλοι μαζί κάθονται απαθείς στις κερκίδες ενός παγκόσμιου «Κολοσσαίου», με τον αντίχειρα στραμμένο προς τα κάτω, παρακολουθώντας την εξάλειψη της ελληνοβυζαντινής κληρονομιάς, μέσω μιας συστηματικής εξόντωσης των ελληνορθόδοξων πληθυσμών.

 

Αιωνία η μνήμη των 9 μαρτύρων και όλων των προηγούμενων και των επόμενων που θυσιάζονται στον βωμό της δικής μας, μουχλιασμένης μνήμης. Το αίμα τους, θα ζητήσει λόγο από την εξωνημένη Δύση. Και η ιστορία θα καταγράψει τη μη απολογία μας σε μελανές σελίδες δεινών…

 

πηγή

Από το Ύψιστο Χρέος της Αυτοθυσίας στον Συμβιβασμό της Πολιτικής Σκοπιμότητας

από το @RAFAILGREECE

Η Ελληνική ιστορία σημαδεύτηκε ανέκαθεν από τη σύγκρουση δύο αντιλήψεων περί ηγεσίας: από τη μία πλευρά, η σχολή της απόλυτης αυτοθυσίας στο πεδίο της μάχης και, από την άλλη, ο πολιτικός ρεαλισμός που συχνά διολισθαίνει στην υπαναχώρηση.
 

Ο Λεωνίδας στις Θερμοπύλες και ο Παπαφλέσσας στο Μανιάκι αποτελούν τα αιώνια πρότυπα του ηγέτη που μπαίνει μπροστάρης στον κίνδυνο. Γνωρίζοντας προκαταβολικά τη βέβαιη ήττα απέναντι σε υπέρτερες δυνάμεις, επέλεξαν συνειδητά τον θάνατο. Η θυσία τους δεν ήταν πράξη απελπισίας, αλλά μια ανώτερη πολιτική πράξη που σφυρηλάτησε την εθνική ενότητα, αφύπνισε το έθνος και απέδειξε ότι η ελευθερία δεν παζαρεύεται.

Σε τραγική αντίθεση, η διαχείριση της κυπριακής τραγωδίας το 1974 από τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο και τον Κωνσταντίνο Καραμανλή αποτελεί παράδειγμα μιας ηγεσίας κατώτερης των περιστάσεων. Ο Μακάριος, αντί να παραμείνει στην Κύπρο για να οργανώσει την αντίσταση, επέλεξε τη φυγή στο εξωτερικό. Μάλιστα, με την ομιλία του στον ΟΗΕ στράφηκε κατά της Ελλάδας, προσφέροντας στην Άγκυρα το νομικό πρόσχημα για την εισβολή, ενώ επέστρεψε στο νησί μόνο αφού η καταστροφή είχε ολοκληρωθεί. Παράλληλα, στην Αθήνα, η κυβέρνηση Καραμανλή οχυρώθηκε πίσω από το δόγμα «η Κύπρος κείται μακράν», αρνούμενη να αναλάβει το ρίσκο μιας δυναμικής στρατιωτικής απάντησης. Έτσι, η Κύπρος εγκαταλείφθηκε στον «Αττίλα ΙΙ» χάριν της εσωτερικής πολιτικής ομαλότητας.
Εν κατακλείδι, το χάσμα είναι χαώδες. Ο Λεωνίδας και ο Παπαφλέσσας κέρδισαν την αθανασία γιατί έθεσαν την πατρίδα πάνω από τη ζωή τους. Αντίθετα, ο Μακάριος και ο Καραμανλής, εγκλωβισμένοι σε πολιτικούς ελιγμούς και σκοπιμότητες, συνέδεσαν τα ονόματά τους με την παράδοση εθνικού εδάφους και μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες του σύγχρονου ελληνισμού.

ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΡΑΦΕΙ Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ;

Του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη 

 

Η νεότερη επιστήμη, αντί να επιδοθεί στην έρευνα του ανθρώπου και στην εμβάθυνση σ’ αυτόν, προκειμένου να τον γνωρίσει καλύτερα και να τον κατανοήσει, ακολουθεί την αντίθετη πορεία. Αντί να τον διαμορφώσει, να τον βελτιώσει συναισθηματικά και πνευματικά και να τον καταστήσει τελειότερο, οι νεότεροι επιστήμονες εγκατέλειψαν τον άνθρωπο στη διάκριση των παθών του, τα οποία, εξ ενστίκτου αλλά και λόγω της φυσικής του ατέλειας, τον επηρεάζουν, τον κατευθύνουν, τον συγκλονίζουν και τον κυβερνούν.

 

Δεν παραδειγματίστηκαν από τους αρχαίους Έλληνες, οι οποίοι πρώτοι χάραξαν, με τρόπο αξιοθαύμαστο, τον δρόμο της διερεύνησης των προβλημάτων των ατόμων και των κοινωνιών. Μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται ο Θαλής, ο Αναξίμανδρος, ο Αναξαγόρας, ο Ηράκλειτος, ο Πυθαγόρας, ο Εμπεδοκλής, ο Σωκράτης, ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης και άλλοι Έλληνες σοφοί της αρχαιότητας.

 

Η νεότερη επιστήμη αδιαφορεί για τον άνθρωπο, τόσο για την ψυχική του υγεία όσο και για την πνευματική και ηθική του διαπαιδαγώγηση. Τα αποτελέσματα είναι ορατά στον καθένα. Οι κοινωνίες έχουν μεταβληθεί σε ζούγκλες.

 

Από τα προσωπικά μου βιώματα, ύστερα από σχεδόν έναν αιώνα ζωής, διαπιστώνω ότι η κατάσταση, σε σχέση με τις προηγούμενες δεκαετίες, είναι χειρίστη και δεν μπορεί να συγκριθεί με εκείνη που επικρατούσε πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

 

Σήμερα ουδείς δύναται να γνωρίζει πού θα οδηγήσει η αλματώδης έρευνα σε όλους τους τομείς, ιδιαίτερα υπό την επίδραση της Τεχνητής Νοημοσύνης. Αλλά και οι ενεργειακές μεγακρίσεις, η απότομη αύξηση των τιμών και η μείωση της παγκόσμιας παραγωγής εκτιμάται από ειδικούς ότι θα έχουν ολέθριες συνέπειες για τον παγκόσμιο πληθυσμό.

 

Μήπως, λοιπόν, οι κρίσεις αυτές και οι σχεδόν αναίτιοι πόλεμοι δεν είναι τυχαίοι, αλλά προσχεδιασμένοι με σκοπό τη μείωση του πληθυσμού;

 

Ο άνθρωπος αποδεικνύεται ένα ανόητο πλάσμα, που αδυνατεί να συμβιώσει αρμονικά, όπως συμβαίνει με όλα τα όντα επί της Γης.

 

Αλλά και η επιστήμη σήμερα αντιμετωπίζει την τρομερή αλήθεια ότι η Φύση, η Δημιουργία, δεν φαίνεται να είναι διατεθειμένη να αποκαλύψει ολόκληρη την αλήθεια και να την εμπιστευθεί στον ανώριμο άνθρωπο.

 

Ο άνθρωπος, που δημιούργησε αυτό το σπουδαίο επίτευγμα, την Τεχνητή Νοημοσύνη, δεν γνωρίζει ακόμη πώς να τη χρησιμοποιήσει, καθώς φοβάται μήπως αυτή αποδειχθεί αιτία καταστροφής του.

 

Διότι δεν είναι μόνο τα πυρηνικά όπλα και η μόλυνση του περιβάλλοντος που τον απειλούν, αλλά και τα βιολογικά όπλα, οι κυβερνοεπιθέσεις, οι επιδημίες, οι πόλεμοι, οι γενοκτονίες και πολλά άλλα.

 

Ο άνθρωπος, αυτό το ανόητο ον της Δημιουργίας, θεώρησε ότι θα μπορούσε να αποκαλύψει τα μυστικά της και να γίνει θεός. Δεν είναι τυχαίο ότι επαίρεται πως έγινε Υπεράνθρωπος (superman) και πως μπορεί να κάνει ό,τι θέλει στον κόσμο, έχοντας ως χαρακτηριστικό παράδειγμα τη μέγιστη δύναμη που κρατεί στα χέρια του ο πρόεδρος των ΗΠΑ, κ. Τραμπ.

 

Το φοβερό είναι ότι, όσο προχωρεί ο άνθρωπος στην έρευνα, τόσο περισσότερο αποκαλύπτεται η αδυναμία του να ελέγξει ακόμη και τα δημιουργήματα που έχει επιτύχει έως σήμερα. Και ενώ θα περίμενε κανείς, με τόσο μεγάλη τεχνολογική πρόοδο, να είχαν βελτιωθεί οι συνθήκες διαβίωσής του, παρουσιάζεται τον τελευταίο καιρό ακριβώς το αντίθετο. Συνεχώς προχωρούμε στον κατήφορο και στο χάος.

 

Καθώς ο άνθρωπος είναι γέννημα της Δημιουργίας, είναι παρανοϊκό να θέλει να συλλάβει τα μυστικά της. Όπως είπε και ο Πίνδαρος: «Μάνα θνητή τον γέννησε».

 

Ιδού, λοιπόν, το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η ανθρωπότητα με την ιλιγγιώδη ανάπτυξη του τεχνικού και μηχανικού πολιτισμού μας.

 

Και δεν γνωρίζει πλέον κανείς ποιους πρέπει πρώτα να οικτίρει και να λυπάται: τη νεότερη επιστήμη και τους επιστήμονες, οι οποίοι, εκτραπέντες από τον προορισμό τους, οδήγησαν την ανθρωπότητα στα σημερινά φοβερά αδιέξοδα, ή την ίδια την ανθρωπότητα, η οποία είχε την ατυχία, κατά τους νεότερους χρόνους, να έχει ως πνευματικούς ηγέτες εκείνους που προετοίμασαν τα σημερινά φοβερά αδιέξοδα;

 

Οι πολιτικοί νάνοι και τα ανδρείκελα της σύγχρονης εξουσίας στερούνται φρονήσεως, ανδρείας, δικαιοσύνης και σωφροσύνης.

 

Τώρα, μάλιστα, με την Τεχνητή Νοημοσύνη, γεννάται και ο φόβος μήπως αυτή, κάποια στιγμή, στραφεί εναντίον του ανθρώπου, θεωρώντας το ανθρώπινο γένος ανάξιο και ευτελές και θελήσει να το τιμωρήσει.

«Μέτρον πάντων Άνθρωπος» (Πρωταγόρας)

 

Οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν τον άνθρωπο ως το σημαντικότερο αντικείμενο της φιλοσοφικής αναζήτησης και πίστευαν ότι η πραγματική του αξία δεν βρίσκεται μόνο στη γνώση, στη δύναμη ή στα υλικά επιτεύγματα, αλλά κυρίως στην καλλιέργεια του πνεύματος, στην ηθική τελείωση και στην κατάκτηση της σοφίας.

(24/10/26)

 

Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης

Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org