ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΤΗΣ ΚΥΠΡΟΥ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙ ΣΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ…

15/05/2026

 

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ ΓΙΑ ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ ΕΥΚΑΙΡΙΑΣ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙ ΣΤΟΝ ΟΡΙΖΟΝΤΑ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ...

 

Σε πρόσφατη τηλεοπτική συνέντευξη του ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας εξήγγειλε ότι με τις Διπλωματικές δράσεις των ημερών αναμένει με μεγάλο ενθουσιασμό μέχρι το τέλος του χρόνου, προτού αφυπηρετήσει ο σημερινός Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ, να μας έλθει σχέδιο λύσης του Κυπριακού. Μάλιστα ο Πρόεδρος το αποκαλεί «παράθυρο ευκαιρίας» και ο τρόπος που το εξήγγειλε φαίνεται να αναμένει ότι θα είναι τόσο καλό το σχέδιο που θα επαναλάβουμε το «νενικήκαμε».

 

Λυπούμαστε κύριε Πρόεδρε και θα διαφωνήσουμε με την εκτίμησή και την προσδοκία σας και να προειδοποιήσουμε πως, με τη δική μας αξιολόγηση αν πράγματι μας έλθει λύση μέχρι το τέλος του χρόνου αυτή δεν θα αποτελεί «παράθυρο» για λύση δικαίωσης της Κύπρου και του Λαού μας αλλά, για «παράθυρο δικαίωσης και επιβράβευσης» της ΤΜΤ, της Τουρκίας, των Βρετανών αποικιοκρατών, της Ελληνικής Χούντας για το πραξικόπημα και των ΕΟΚΑΒητατζήδων που υπηρέτησαν ως εκτελεστικά όργανα των πρώτων, ώστε, να εξασφαλίσει η Τουρκία την ενδιάμεση λύση ΔΔΟ η οποία θα εξυπηρετεί το στόχο της για ανάκτηση ολόκληρης της Κύπρου. Σημειώνουμε με λύπη μας ότι τα γεγονότα από το 1960 μέχρι σήμερα υποστηριζόμενα και από το ιστορικό περιεχόμενο των απορρήτων Βρετανικών εγγράφων επιβεβαιώνουν ότι και η Ανεξαρτησία που μας δόθηκε το 1960 με «τιμόνι» το Ζυριχικό, παράνομο, αντιδημοκρατικό, Σύνταγμα της, αποτελούσε επίσης από τότε ενδιάμεση λύση για ευόδωση των ΤουρκοΒρετανικών σχεδιασμών. Τότε δεν γνωρίζαμε ότι ξέρουμε σήμερα και μπορεί να συγχωρούμαστε. Σήμερα όμως γνωρίζουμε πράγματα και δεν θα δικαιολογούμαστε να ξαναπούμε νενικήκαμε, με λύση ΔΔΟ.

 

Αυτή μας η εκτίμηση πηγάζει από τα δεδομένα των μέχρι τώρα συνομιλιών και είναι βέβαιο ότι, η λύση που έρχεται θα είναι μια νέα παραλλαγή του σχεδίου ΑΝΝΑΝ, πολύ χειρότερη από το σχέδιο ΑΝΝΑΝ το οποίο απορρίφθηκε από σύσσωμο τον Κυπριακό Λαό, Έλληνες και Τούρκους.

 

Γι αυτό Κύριε Πρόεδρε σας καλούμε να τερματίσετε την πορεία σταδιακής Τουρκοποίησης/Ισλαμοποίησης της Κύπρου κάτι που θα ξεκινήσει με τυχον λύση ΔΔΟ, και θα ολοκληρωθεί με τον αφελληνισμό της. Ο Αττίλας που είναι πλέον εντός των πυλών χρειάζεται άλλου είδους μεταχείριση η οποία μπορεί να ξεκινήσει με επανατοποθέτηση του Κυπριακού και τα υπόλοιπα καθορίζονται στον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ και το Διεθνές Δίκαιο.

 

Από το Σωματείο Αδούλωτη Κερύνεια.

Τα drones φεύγουν, οι πύραυλοι έρχονται…

Γράφει ο ΤΣΙΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ  

 

Ενώ τα drones έχουν εξάψει την φαντασία του κοινού, κυρίως λόγω του τρόπου κάλυψης του πολέμου στην Ουκρανία από τα ΜΜΕ, η πολεμική τεχνολογία έχει ήδη αρχίσει να μετατοπίζεται σε νέα ταχύτερα, επίσης φθηνά και δυσκολότερα αντιμετωπίσιμα συστήματα: Τους πυραύλους.  

 

Τέσσερα χρόνια μετά την έναρξη του πολέμου στην Ουκρανία, τα drones θεωρούνται από το ΝΑΤΟ και τις δυτικές αμυντικές βιομηχανίες βασικό εργαλείο των μελλοντικών συγκρούσεων. Η χρήση τους στην Ουκρανία, αλλά και στη Μέση Ανατολή, ενίσχυσε την αντίληψη ότι τα μη επανδρωμένα συστήματα μπορούν να προσφέρουν φθηνή, ευέλικτη και αποτελεσματική ισχύ πυρός, τόσο σε επιθετικές επιχειρήσεις, όσο και στην προστασία κρίσιμων υποδομών.

 

Ωστόσο, το ίδιο το ουκρανικό πεδίο μάχης αποκαλύπτει πόσο γρήγορα αλλάζει η τεχνολογία. Η Ρωσία μετατρέπει πλέον τα ελικοφόρα Shahed σε ταχύτερα συστήματα τύπου πυραύλου, με κινητήρες turbojet, αυξάνοντας σημαντικά την ταχύτητα και το ύψος πτήσης τους. Ως αποτέλεσμα, τα φθηνά ουκρανικά drones αναχαίτισης δυσκολεύονται να τα αντιμετωπίσουν αποτελεσματικά.

 

Αυτή η εξέλιξη αμφισβητεί το μέχρι πρότινος κυρίαρχο δόγμα ότι τα χαμηλού κόστους drones μπορούν να αποτελέσουν τη βασική λύση άμυνας απέναντι σε μαζικές επιθέσεις. Παράλληλα, το Ιράν έχει παρουσιάσει τον πύραυλο 358, ένα σχετικά οικονομικό σύστημα που μπορεί να καταρρίπτει, όχι μόνο drones τύπου Shahed, αλλά και πιο εξελιγμένες πλατφόρμες, όπως MQ-9 Reaper και Apache. Η ιρανική προσέγγιση εμφανίζεται πιο προσαρμοστική σε σχέση με πολλές δυτικές λύσεις, που εξακολουθούν να βασίζονται κυρίως σε ελικοφόρα UAV.

 

Παρά τα σημάδια αυτά, αρκετές δυτικές χώρες – ανάμεσά τους και η Ελλάδα – συνεχίζουν να επενδύουν έντονα σε μη επανδρωμένα αεροσκάφη, ακόμη κι αν τα τεχνολογικά τους όρια αρχίζουν να γίνονται εμφανή. Εάν μάλιστα μειωθεί το κόστος των πυραυλικών συστημάτων και ωριμάσουν τεχνολογίες, όπως τα λέιζερ, είναι πιθανό τα σημερινά drones να χάσουν τον κυρίαρχο ρόλο που απέκτησαν τα τελευταία χρόνια.

 

Η τουρκική στροφή στις πυραυλικές τεχνολογίες

 

Την ώρα που η Δύση εξακολουθεί να επενδύει κυρίως στα drones, η Τουρκία φαίνεται να επιχειρεί μετάβαση στην επόμενη φάση της στρατιωτικής τεχνολογίας: Tα πυραυλικά συστήματα μεγάλου βεληνεκούς. Στην έκθεση άμυνας SAHA παρουσιάστηκε ο Yildirimhan, ένας νέος βαλλιστικός πύραυλος, με αναφερόμενη εμβέλεια 6.000 χιλιομέτρων και ταχύτητα έως Mach 25. Αν οι ισχυρισμοί αυτοί επιβεβαιωθούν, τότε πρόκειται ουσιαστικά για διηπειρωτικό βαλλιστικό πύραυλο (ICBM).

 

Αναλυτές εκτιμούν ότι η παρουσίαση του συστήματος είχε σαφή στρατηγικό και πολιτικό συμβολισμό. Η Άγκυρα επιδιώκει να ενισχύσει την αποτρεπτική της ισχύ και να στείλει μήνυμα ότι διαθέτει τη βούληση και την τεχνολογική βάση να εξελιχθεί σε ανεξάρτητη πυραυλική δύναμη. Ο Yildirimhan δεν ήταν το μόνο νέο όπλο που παρουσιάστηκε. Στην ίδια έκθεση εμφανίστηκαν επίσης αντι-drone πύραυλοι, αντιαρματικά συστήματα, μικροπυρομαχικά ακριβείας και μίνι πύραυλοι cruise, που μπορούν να μεταφέρονται από UAV.

 

Η τουρκική στρατηγική βασίζεται στην επιδίωξη αμυντικής αυτονομίας και στη μείωση της εξάρτησης από δυτικά οπλικά συστήματα. Εταιρείες όπως η Roketsan, η ASELSAN και η κρατική υπηρεσία SSB αποτελούν τον πυρήνα αυτής της προσπάθειας, επιτρέποντας στην Τουρκία να αναπτύσσει όλο και περισσότερα εγχώρια οπλικά συστήματα.

 

Σήμερα η Άγκυρα διαθέτει ένα διαρκώς διευρυμένο πυραυλικό οπλοστάσιο: Βαλλιστικούς πυραύλους, cruise missiles, αντιαεροπορικά συστήματα, αντιπλοϊκά όπλα και μη επανδρωμένες πλατφόρμες κρούσης. Παράλληλα επενδύει σε τεχνολογίες διαστήματος, κινητήρες στερεών καυσίμων και προηγμένα συστήματα καθοδήγησης, δημιουργώντας τις βάσεις για πολύ μεγαλύτερες δυνατότητες στο μέλλον.

 

Το σημερινό τουρκικό οπλοστάσιο

 

Στον τομέα των βαλλιστικών πυραύλων, η Τουρκία διαθέτει ήδη επιχειρησιακά συστήματα όπως τον Bora, με εμβέλεια περίπου 280 χιλιομέτρων. Ο πύραυλος αυτός έχει χρησιμοποιηθεί σε επιχειρήσεις στη Συρία και το Ιράκ και θεωρείται αντίστοιχος μικρότερης κλίμακας του ρωσικού Iskander. Η Άγκυρα αναπτύσσει επίσης τον Bora-2 και άλλες παραλλαγές με πιθανή εμβέλεια 500 έως 800 χιλιομέτρων, κάτι που θα έθετε μεγάλο μέρος της Ανατολικής Μεσογείου εντός ακτίνας πλήγματος.

 

Ιδιαίτερη σημασία έχει και το πρόγραμμα Tayfun, το οποίο θεωρείται το βασικό βήμα της Τουρκίας προς πυραύλους μεσαίου βεληνεκούς. Οι δοκιμές του δείχνουν ότι μπορεί να ξεπεράσει τα 1.000 χιλιόμετρα, δίνοντας στην Άγκυρα δυνατότητα στρατηγικών πληγμάτων σε ευρύτερη γεωγραφική ακτίνα.

 

Στους πυραύλους cruise, ο SOM αποτελεί ήδη σημαντικό στοιχείο της τουρκικής αεροπορικής ισχύος, με δυνατότητα ενσωμάτωσης σε F-16 και μελλοντικά στο εγχώριο μαχητικό KAAN. Στο ναυτικό πεδίο, ο αντιπλοϊκός Atmaca εξελίσσεται στο βασικό όπλο επιφανείας του τουρκικού στόλου, ενώ η Τουρκία εξετάζει και υπερηχητικές εκδόσεις.

 

Παράλληλα, η χώρα έχει αποκτήσει μεγάλη εμπειρία στα drones και στα περιφερόμενα πυρομαχικά. Τα Bayraktar TB2, Akinci και Kizilelma λειτουργούν πλέον σε συνδυασμό με πυραυλικά συστήματα ακριβείας, δημιουργώντας ένα ολοκληρωμένο δίκτυο κρούσης χαμηλού κόστους. Η εμπειρία από τη Λιβύη, το Ναγκόρνο-Καραμπάχ και την Ουκρανία, ενίσχυσε ακόμη περισσότερο αυτήν τη στρατηγική.

 

Όσον αφορά τους αριθμούς, η Τουρκία πιθανότατα διαθέτει ήδη εκατοντάδες τακτικούς πυραύλους μικρού βεληνεκούς και χιλιάδες κατευθυνόμενα πυρομαχικά. Η παραγωγική της ικανότητα αυξάνεται διαρκώς, καθώς η κυβέρνηση Ερντογάν δίνει προτεραιότητα στη μαζική παραγωγή εγχώριων όπλων. Μέσα στην επόμενη δεκαετία, η Τουρκία θα μπορούσε να αποκτήσει αρκετές εκατοντάδες βαλλιστικούς πυραύλους μεσαίου βεληνεκούς, μεγάλους στόλους πυραύλων cruise και πολύ εκτεταμένες δυνατότητες πολέμου με drone.

 

Παρά τις προόδους, η Τουρκία εξακολουθεί να εξαρτάται από ξένες τεχνολογίες σε κρίσιμους τομείς, όπως οι κινητήρες, οι αισθητήρες και τα προηγμένα ηλεκτρονικά. Οι δυτικές κυρώσεις μπορούν να επιβραδύνουν αρκετά προγράμματα. Παρ’ όλα αυτά, η συνολική εικόνα δείχνει ότι, μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 2030, η Τουρκία ενδέχεται να διαθέτει ένα από τα μεγαλύτερα και πιο διαφοροποιημένα πυραυλικά οπλοστάσια της περιοχής.

 

Η ανάγκη για νέα αμυντική στρατηγική

 

Η αυξανόμενη πυραυλική απειλή επαναφέρει τη συζήτηση για πολυεπίπεδα συστήματα αεράμυνας. Συχνά προβάλλεται ως πρότυπο το ισραηλινό μοντέλο, το οποίο όμως δεν περιορίζεται μόνο στον “Σιδερένιο Θόλο”. Στην πραγματικότητα αποτελείται από τρία επίπεδα άμυνας: Iron Dome, David’s Sling και Arrow, καθένα από τα οποία αντιμετωπίζει διαφορετικές κατηγορίες απειλών.

 

Μια αποτελεσματική αρχιτεκτονική αεράμυνας απαιτεί συνδυασμό αεροπορικών, χερσαίων, ναυτικών και, ει δυνατόν, διαστημικών δυνατοτήτων. Χρειάζονται πολλαπλά επίπεδα ανίχνευσης, διαφορετικά δίκτυα επικοινωνίας και ποικιλία μέσων αναχαίτισης, ώστε το σύστημα να παραμένει λειτουργικό, ακόμη και σε συνθήκες κορεσμού.

 

Η Ελλάδα καλείται να αντιμετωπίσει το ζήτημα με προσοχή. Η άκριτη υιοθέτηση λύσεων βασισμένων αποκλειστικά σε drones ίσως αποδειχθεί λανθασμένη, εάν η τεχνολογία αυτή εισέρχεται ήδη σε φάση σχετικής παρακμής. Τα ελικοφόρα UAV θα συνεχίσουν να έχουν ρόλο, μόνο όσο παραμένουν εξαιρετικά φθηνά και αναλώσιμα.

 

Απέναντι σε ταχύτερες απειλές, όπως turbojet drones και πυραύλους cruise, η λογική δείχνει προς μια νέα γενιά φθηνών αναχαιτιστικών πυραύλων. Η χρήση πανάκριβων πυραύλων ακριβείας απέναντι σε μαζικά, χαμηλού κόστους drones δημιουργεί δυσμενή οικονομικά δεδομένα. Αντίθετα, αυτόνομα αναχαιτιστικά με τεχνητή νοημοσύνη, χαμηλό κόστος παραγωγής και δυνατότητα μαζικής κατασκευής θα μπορούσαν να αλλάξουν τα δεδομένα της αεράμυνας.

 

Το επόμενο τεχνολογικό “τρένο”

 

Η βασική ιδέα πίσω από αυτά τα νέα συστήματα δεν απαιτεί επαναστατική επιστήμη. Οι αναγκαίες τεχνολογίες – μικροί αισθητήρες, αυτόνομη πλοήγηση, φθηνή πρόωση στερεών καυσίμων και καθοδήγηση μέσω τεχνητής νοημοσύνης – υπάρχουν ήδη. Το πρόβλημα βρίσκεται κυρίως στην ενσωμάτωση και στην παραγωγή τους, σε μεγάλη κλίμακα.

 

Ήδη αρκετές νεοφυείς επιχειρήσεις στις ΗΠΑ και στην Ευρώπη στρέφονται προς αυτήν την κατεύθυνση, αναπτύσσοντας φθηνά, κλιμακούμενα συστήματα αναχαίτισης, αντί για παραδοσιακές λύσεις βασισμένες αποκλειστικά σε drones. Παρότι οι περισσότερες προσπάθειες βρίσκονται ακόμη σε πειραματικό στάδιο, δείχνουν ποια μπορεί να είναι η επόμενη φάση της στρατιωτικής τεχνολογίας.

 

Η Ελλάδα έχασε σε μεγάλο βαθμό την πρώτη μεγάλη επανάσταση των drones και τώρα προσπαθεί να καλύψει το χαμένο έδαφος, ενώ η Τουρκία φαίνεται ήδη να επενδύει στην επόμενη τεχνολογική μετάβαση: Τα φθηνά πυραυλικά συστήματα και τα αυτόνομα αναχαιτιστικά. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν η Αθήνα θα συνεχίσει να επενδύει σε τεχνολογίες, που ίσως σύντομα ξεπεραστούν, ή αν θα επιχειρήσει να συμμετάσχει έγκαιρα στη νέα γενιά αμυντικών συστημάτων, πριν χαθεί και αυτό το τεχνολογικό “τρένο”.

 

πηγή

Πορτογαλία: Οι «Therians» και η νέα μόδα αποκτήνωσης – Ο άνθρωπος «παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι και ὡμοιώθη αὐτοῖς»

Όταν οι άνθρωποι φτάνουν σε σημείο να θέλουν να εξεταστούν από κτηνίατρο, τότε ξέρεις στα σίγουρα ότι η ανθρωπότητα έχει πιάσει πάτο
 

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης 

 

«Καὶ ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὤν οὐ συνῆκε, παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τῆς ἀνοήτοις καὶ ὡμοιώθη αὐτοῖς» (Ψαλμ. 48).

 

Πόσο σοφά ο Προφήτης Δαυΐδ περιέγραψε την κατάπτωση του ανθρώπου και πόσο επίκαιρος φαντάζει ο ψαλμός του σήμερα! Ο άνθρωπος όχι μόνο εξομοιώνεται με τα άλογα κτήνη, αλλά γίνεται ακόμα πιο παράλογος, ακόμα πιο μωρός, ακόμα πιο θηριώδης.

 

Κάποτε οι άνθρωποι που πίστευαν ότι είναι ζώα έβρισκαν σίγουρα θέση σε κάποιο φρενοκομείο για να λάβουν θεραπεία. Σήμερα όχι μόνο κυκλοφορούν ελεύθεροι, όχι μόνο αναγνωρίζονται ως «φυσιολογικοί», αλλά ολόκληροι κτηνιατρικοί σύλλογοι αναγκάζονται να τροποποιήσουν τα πρωτόκολλα των υπηρεσιών τους για να μη βρεθούν να εξετάζουν κάποιον τετράποδο άνθρωπο!

 

Αυτό ακριβώς συνέβη στην Πορτογαλία, σε μια είδηση που έχει προκαλέσει σάλο και στην Ελλάδα. Μια άκρως διαταραγμένη κοινότητα ατόμων που αυτοαποκαλούνται ως «Therians» (ή «Τherianthropes» δηλαδή «θηριάνθρωποι»), βλέπουν τα… κοπάδια τους να πυκνώνουν στην πορτογαλική κοινωνία. Πρόκειται για φρενοβλαβή άτομα που ταυτίζονται ψυχοσωματικά με κάποιο ζώο και αυτοπροσδιορίζονται ως τέτοιο. Ένας «Therian» μπορεί να δηλώνει σκύλος, γάτα, αλεπού, λύκος, ερπετό, άλογο, πάνθηρας και ό,τι άλλο «αφυπνίζει την ύπαρξή του» από το ζωικό βασίλειο.

 

Κάποιοι φορούν μάσκες ζώων, γάντια που μιμούνται πέλματα, απομιμήσεις γούνας ή ταριχευμένες ουρές. Κάποιοι άλλοι δεν φορούν κανένα τέτοιο αξεσουάρ, αλλά «απελευθερώνονται» με το να γαυγίζουν, να νιαουρίζουν, να χλιμιντρίζουν, να βρυχώνται ή να αλυχτούν.

 

Μια ξεκάθαρα δαιμονική κατάσταση που θυμίζει τη «λεγεώνα» ακαθάρτων πνευμάτων του δαιμονισμένου των Γαδαρηνών, που ζήτησαν να βρουν διέξοδο στα σώματα των χοίρων όταν ο Χριστός εξόρκισε τον ταλαίπωρο άνθρωπο. Ο διάβολος αναπαύεται να κατοικεί μαζί με τα κατώτερα και πιο χωματένια ένστικτα. Μόνο που τώρα ο άνθρωπος ξεπερνά ακόμα και τον δαίμονα και πρώτος εκείνος ποθεί να περπατήσει στα τέσσερα.

 

Ο κτηνιατρικός σύλλογος στην Πορτογαλία έφτασε στο σημείο να δώσει οδηγίες στα μέλη του ώστε να αρνούνται να εκτελούν ιατρικές πράξεις σε «θηριανθρώπους», επικαλούμενος το αυτονόητο (;) νομικό αξίωμα ότι ο πολίτης θεωρείται άνθρωπος, ακόμα και όταν αυτοπροσδιορίζεται ως ζώο. Τι να πρωτοσχολιάσει κάποιος γι’ αυτήν την εσχατολογική παράνοια; Ότι οι κτηνίατροι κοντεύουν να σκίσουν τα πτυχία τους πριν αναγκαστούν να παίρνουν τρελούς με το φορείο για να τους δώσουν χάπι αποπαρασίτωσης ή ότι οι «θηριάνθρωποι» διεκδικούν τη de-facto αναγνώριση της ιατρικής κοινότητας;

 

Ζωομορφικές τάσεις της woke υποκουλτούρας

 

Και μη νομίζει κανείς ότι αυτό το παραλήρημα παρατηρείται μόνο στην Πορτογαλία. Σε πολλές ευρωπαϊκές χώρες γίνονται woke φεστιβάλ όπου συμμετέχουν «Therians». Και η γκάμα της αποκτήνωσης δεν περιορίζεται εκεί. Υπάρχει και η κοινότητα με σαδομαζοχιστικούς ρόλους «αφεντών» και «σκύλων» που μπουσουλάνε σε κεντρικούς δρόμους σε παρελάσεις ανωμαλίας.

 

Υπάρχει και η – φαινομενικά αθώα – κοινότητα των «Furries» που με την επίφαση της «τέχνης» μεταμφιέζονται σε ζωόμορφους χαρακτήρες από ταινίες και βιντεοπαιχνίδια. Μάλιστα στη Γερμανία διοργανώνεται πενθήμερο φεστιβάλ (Eurofurence) όπου συγκεντρώνονται από όλο τον κόσμο χιλιάδες ζωολάτρες με λούτρινες στολές. Πρόκειται για μια εξαιρετικά ύπουλη τάση που προσελκύει πολλά παιδιά με το «κωμικό» στυλ ντυσίματος και καταλήγει να γίνεται πεδίο δράσης για παιδεραστές. Η επικίνδυνη υποκουλτούρα των «Furries» χρειάζεται ένα ολόκληρο άρθρο από μόνη της.

 

Η διαφορά των «Therians» από τις παρεμφερείς διαταραχές είναι ότι εκείνοι δεν θεωρούν ότι υποκρίνονται κάποιον ρόλο ζώου, αλλά ότι ταυτίζονται με αυτό «πνευματικά» και σωματικά. Πολλοί από αυτούς τους ταλαίπωρους ισχυρίζονται ότι βιώνουν νοητικές «αλλαγές» και ένστικτα που τους φέρνουν πιο κοντά στο «θηριότυπο» τους ή νιώθουν ότι αναπτύσσουν φανταστικά μέλη όπως αυτιά, ουρές και μουσούδες. Όταν εκδηλώνουν ελεύθερα τις ζωομορφικές συμπεριφορές τους, ισχυρίζονται ότι αισθάνονται απόλυτη ευφορία και ολοκλήρωση.

 

Όλες οι παραπάνω διαταραχές είναι έμμεσες προσπάθειες να κανονικοποιηθούν όλες οι ζοφερές παραφιλίες. Φαίνεται ότι στην εποχή μας η λέξη «αποκτήνωση» αποκτά την πιο κυριολεκτική έννοια που είχε ποτέ στους αιώνες. Η ιατρική επιστήμη συσχηματίστηκε με τη woke παράνοια και τώρα ψάχνει πανικόβλητη να βάλει κάποια όρια. Αφού γιατρέ μου δεν διαμαρτυρήθηκες όταν σου είπε το κράτος ότι ο καθένας είναι όποιο φύλο δηλώσει, γιατί διαμαρτύρεσαι τώρα για εκείνους που είναι ότι… ζώα δηλώνουν; Το θέμα ήταν να μην ανοίξει η πόρτα του φρενοκομείου εξαρχής. Αφού άνοιξε, ο καθένας μπορεί να διεκδικήσει όποια νοσηρή φαντασίωση θέλει. Αφού το θέλημα υπερισχύει της αλήθειας, τα επιστημονικά πτυχία περιττεύουν.

 

Ζωόμορφα όντα ήταν οι δαιμονικοί «θεοί» των ειδωλολατρών, των Αιγύπτιων, των Σουμέριων, των Βαβυλώνιων, των Ινδουιστών, των Σαμάνων, των Αζτέκων και άλλων αρχαίων λαών. Τώρα ζωομορφική γίνεται η ίδια η θεοποιημένη μετα-ανθρωπότητα που έχει παρανοήσει από την υπερβολική ελευθεριότητα. Θηρία πρέπει να γίνουν οι άνθρωποι για να τους κυβερνήσει το κατεξοχήν «Θηρίο». Μια εξελικτική πορεία προς τα κάτω. Ο άνθρωπος πρώτα αντικατέστησε τη φιλανθρωπία με τη φιλοζωία, έπειτα υπερτίμησε τα δικαιώματα των ζώων ξεχνώντας τα δικά του, και στο τέλος γίνεται ο ίδιος τρόφιμος της ζούγκλας που κατασκεύασε.

 

πηγή 

Μετασχηματισμός του πολέμου: Από τους ήρωες του πεδίου στους “αρουραίους” του υπογείου

Γράφει ο ΠΑΠΠΑΣ Δ. ΙΩΑΝΝΗΣ  

 

Η εικόνα του στρατιώτη που αντιμετωπίζει τον εχθρό στο φως της ημέρας, εκτεθειμένος στην επιφάνεια της γης, ανήκει πλέον στο παρελθόν. Η ραγδαία εξέλιξη των drones, των κατασκοπευτικών δορυφόρων και των πυραύλων ακριβείας δεν έφερε απλώς πιο φονικά όπλα· άλλαξε ριζικά την ίδια την αισθητική, την ψυχολογία και τη γεωμετρία του πολέμου, αναγκάζοντας τα σύγχρονα στρατεύματα να μεταφερθούν μαζικά κάτω από το έδαφος. 

 

Στο σύγχρονο πεδίο μάχης, η παραδοσιακή “αίγλη” του ηρωισμού της επιφάνειας έχει δώσει τη θέση της σε μια κλειστοφοβική, βιομηχανική πραγματικότητα. Διανύουμε την εποχή μιας βαθιάς στρατιωτικής ειρωνείας: Όσο πιο εξελιγμένα, ψηφιακά και καταστροφικά γίνονται τα όπλα, τόσο πιο βαθιά μέσα στη γη πρέπει να κρυφτούν αυτοί που τα χειρίζονται για να προστατευτούν.

 

Ο σύγχρονος μαχητής στερείται πλέον το “δικαίωμα στην επιφάνεια”. Κάθε κίνηση στο φως της ημέρας, κάθε θερμικό αποτύπωμα ή εκπομπή ραδιοκυμάτων, αποτελεί φωτεινό φάρο για τα εχθρικά συστήματα στοχοποίησης. Η επιφάνεια της γης έχει μετατραπεί σε μια ζώνη απόλυτου θανάτου. Για να επιβιώσουν, οι στρατοί του 21ου αιώνα αναγκάζονται να υιοθετήσουν τη συμπεριφορά των τρωκτικών, σκάβοντας δαιδαλώδη δίκτυα από τούνελ και θωρακισμένα καταφύγια δεκάδες μέτρα κάτω από την επιφάνεια του εδάφους.

 

H ιδέα των υπόγειων οχυρώσεων δεν είναι καινούργια. Τα χαρακώματα του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου και η περιβόητη Γραμμή Μαζινό του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, όπως και η δική μας Γραμμή Μεταξά, ήταν οι πρόδρομοι αυτής της τακτικής. Ωστόσο, εκείνες οι κατασκευές ήταν γραμμικές και είχαν ως κύριο στόχο την αναχαίτιση μιας μετωπικής επίθεσης του πεζικού ή του πυροβολικού.

 

Οι Ψηφιακές Σπηλιές και το νέο πεδίο μάχης

 

Τα σύγχρονα υπόγεια δίκτυα αποτελούν μια εντελώς διαφορετική, τρισδιάστατη μετεξέλιξη. Από τα δίκτυα τούνελ της Χαμάς και της Χεζμπολάχ στη Μέση Ανατολή, μέχρι τις υπόγειες εγκαταστάσεις συναρμολόγησης πυραύλων των Χούθι στην Υεμένη και τα βαθιά οχυρά της Ουκρανίας, το υπέδαφος δεν είναι απλώς ένα καταφύγιο· είναι ο ίδιος ο άξονας των επιχειρήσεων, όχι μόνον σε τακτικό επίπεδο (πεδίου μάχης), αλλά και σε στρατηγικό επίπεδο (επικρατείας ή και περιφερειακού θεάτρου πολέμου).

 

Η “τακτική του αρουραίου” έχει σήμερα αναχθεί σε κύρια στρατηγική επιβίωσης. Ιστορικά, το υπέδαφος υπήρξε πάντα το καταφύγιο του τεχνολογικά αδύνατου απέναντι στον ισχυρό:

• Τα τούνελ του Κου Τσι (Βιετνάμ): Οι Βιετκόνγκ δημιούργησαν ένα υπόγειο δίκτυο εκατοντάδων χιλιομέτρων, βάθους έως και 10 μέτρων. Εκεί ζούσαν, σχεδίαζαν επιθέσεις και χειρουργούσαν τραυματίες, εκμηδενίζοντας την απόλυτη αεροπορική υπεροχή και τους σφοδρούς βομβαρδισμούς των ΗΠΑ.

• Το βιομηχανικό οχυρό του Αζοφστάλ (Ουκρανία): Το 2022, οι υπόγειες υποδομές του τεράστιου χαλυβουργείου στη Μαριούπολη επέτρεψαν σε λίγες εκατοντάδες Ουκρανούς μαχητές να αντέξουν επί μήνες την άγρια πολιορκία και τους ανηλεείς βομβαρδισμούς του Ρωσικού στρατού. Τα βαθιά, σοβιετικής κατασκευής καταφύγια μετατράπηκαν σε μια απόρθητη υπόγεια πόλη.

Σήμερα, οργανώσεις όπως η Χαμάς στη Γάζα, η Χεζμπολάχ στον Λίβανο και οι Χούθι στην Υεμένη έχουν εξελίξει αυτή την τακτική στο έπακρο. Τα τούνελ τους, σκαμμένα σε βάθη που κυμαίνονται συνήθως από 10 έως 50 μέτρα, προστατεύουν το έμψυχο δυναμικό και το οπλοστάσιό τους από τις πιο έξυπνες βόμβες του πλανήτη.

 

Αυτές οι σύγχρονες “ψηφιακές σπηλιές” δεν είναι απλές λασπωμένες τρύπες. Πρόκειται για πλήρως αυτόνομες υποδομές που διαθέτουν:

• Συστήματα εξαερισμού και κλιματισμού με φίλτρα για χημικές απειλές.
• Αυτόνομη ηλεκτροδότηση και τεράστιες αποθήκες καυσίμων και τροφίμων.
• Κέντρα διοίκησης και ελέγχου εξοπλισμένα με οθόνες υψηλής ευκρίνειας, πληκτρολόγια και συνδέσεις οπτικών ινών, που δεν μπορούν να εντοπιστούν ή να παρεμβληθούν από τον ηλεκτρονικό πόλεμο του εχθρού.
• Υπόγεια νοσοκομεία και στρατώνες, που επιτρέπουν σε χιλιάδες μαχητές να ζουν και να επιχειρούν για μήνες χωρίς να δουν επί εβδομάδες ή και μήνες το φως του ήλιου.

Η απανθρωποποίηση της μάχης

 

Αυτή η αναγκαστική υποχώρηση κάτω από τη γη αλλάζει δραματικά το προφίλ του ίδιου του μαχητή. Ο ρομαντισμός του “πολεμιστή” πεθαίνει και στη θέση του “αναδύεται” – ή για να κυριολεκτούμε “καταδύεται” – ο “τεχνοκράτης του θανάτου”. Ο σύγχρονος στρατιώτης περνά τις ώρες του μέσα σε κλειστοφοβικούς χώρους με τεχνητό φωτισμό, κοιτάζοντας μια οθόνη και κρατώντας ένα πληκτρολόγιο ή ένα joystick. Η εξόντωση του αντιπάλου δεν απαιτεί πλέον σωματικό σθένος ή θάρρος στο πεδίο, αλλά σταθερό χέρι, γρήγορα αντανακλαστικά στο ποντίκι και ψυχραιμία μπροστά στα πίξελ που αναβοσβήνουν.

 

Ο πόλεμος μετατρέπεται σε ένα απόκοσμο, ψυχρό βιντεοπαιχνίδι. Ο χειριστής ενός drone ή ο αξιωματικός εκτόξευσης πυραύλων βλέπει τον εχθρό ως μια ασπρόμαυρη θερμική κουκκίδα. Πατάει ένα πλήκτρο, η κουκκίδα εξαφανίζεται σε μια λάμψη, και ο ίδιος συνεχίζει να πίνει τον καφέ του στο υπόγειο καταφύγιο, χιλιόμετρα μακριά από το σημείο της έκρηξης.

 

Αυτή η πλήρης αποστασιοποίηση από το αποτέλεσμα της φονικής βίας επιφέρει μια βαθιά ψυχολογική αλλαγή. Ο πόλεμος χάνει την ανθρώπινη διάστασή του και γίνεται μια γραφειοκρατική, αυτοματοποιημένη διαδικασία. Η απανθρωποποίηση δεν αφορά μόνο το πώς βλέπουν οι στρατιώτες τον εχθρό, αλλά και το πώς βλέπουν τον ίδιο τους τον εαυτό: ως εξαρτήματα μιας ευρύτερης, υπόγειας ψηφιακής μηχανής.

 

Subterranean Warfare: Η Νέα Εκπαίδευση των Ειδικών Δυνάμεων: Η μεταφορά του πολέμου στο υπέδαφος αναγκάζει τους σύγχρονους τακτικούς στρατούς να αναθεωρήσουν πλήρως τα εγχειρίδια εκπαίδευσής τους. Ο λεγόμενος “Υπόγειος Πόλεμος” (Subterranean Warfare) αποτελεί πλέον ξεχωριστό και έναν από τους πιο απαιτητικούς κλάδους της στρατιωτικής επιστήμης.

 

Οι Ειδικές Δυνάμεις παγκοσμίως (όπως οι Αμερικανοί Navy SEALs, οι Βρετανοί SAS ή οι ειδικές μονάδες του Ισραήλ) εκπαιδεύονται πλέον σε ειδικά διαμορφωμένα υπόγεια δίκτυα. Η μάχη μέσα σε ένα τούνελ είναι ένας εφιάλτης τακτικής:

• Απόλυτο σκοτάδι και κλειστοφοβία: Οι στρατιώτες πρέπει να επιχειρούν σε περιβάλλοντα μηδενικής ορατότητας, όπου οι διόπτρες νυχτερινής όρασης συχνά αποτυγχάνουν λόγω έλλειψης έστω και ελάχιστου φυσικού φωτός.
• Ακουστικό σοκ: Ο ήχος ενός πυροβολισμού ή μιας έκρηξης μέσα σε έναν κλειστό τσιμεντένιο σωλήνα πολλαπλασιάζεται, προκαλώντας άμεση κώφωση και αποπροσανατολισμό αν δεν υπάρχει ειδικός εξοπλισμός.
• Τυφλές επικοινωνίες: Τα σήματα των ασυρμάτων δεν διαπερνούν το χώμα και το μπετόν, αναγκάζοντας τις ομάδες να αναπτύσσουν ειδικά αναμεταδοτικά καλώδια, καθώς προελαύνουν στο σκοτάδι.

Η εκπαίδευση αυτή δεν στοχεύει πλέον στην κατάληψη ενός λόφου, αλλά στην εκκαθάριση δωματίου-δωματίου κάτω από τη γη, όπου ο κίνδυνος για παγίδες με εκρηκτικά (booby traps) και ενέδρες παραμονεύει σε κάθε στροφή.

 

Η Ρομποτική Εισβολή: Μικρο-Drones και Επίγεια UGV

 

Μπροστά σε αυτόν τον υπόγειο εφιάλτη, όπου η ανθρώπινη ζωή κρέμεται από μια κλωστή, οι σύγχρονες στρατιωτικές δυνάμεις επιστρατεύουν την αιχμή της ρομποτικής. Για να μην ρισκάρουν την απώλεια πολύτιμων καταδρομέων (κομάντος) στις θανατηφόρες παγίδες των τούνελ, στέλνουν πλέον μηχανικούς ανιχνευτές που αναλαμβάνουν το πιο επικίνδυνο κομμάτι της επιχείρησης. 

 

Μικρο-drones (Drones-έντομα)

 

Πρόκειται για μικροσκοπικά τετρακόπτερα, με μέγεθος λίγων εκατοστών, ικανά να πετούν με μεγάλη ευελιξία μέσα σε στενούς αγωγούς. Εξοπλισμένα με αισθητήρες LiDAR (που χαρτογραφούν τον χώρο με λέιζερ χωρίς ανάγκη για φως) και τεχνητή νοημοσύνη, πλοηγούνται αυτόνομα στο σκοτάδι. Αυτά τα “έντομα” εντοπίζουν παγιδευμένα εκρηκτικά και εχθρικές θέσεις, μεταδίδοντας εικόνα στους χειριστές τους, που βρίσκονται μερικά επίπεδα πιο πάνω. 

 

Επίγεια Μη Επανδρωμένα Οχήματα (UGV)

 

Αυτά τα μικρά, ερπυστριοφόρα ή τροχοφόρα ρομπότ λειτουργούν ως η “εμπροσθοφυλακή” της ομάδας κρούσης. Αντέχουν σε κραδασμούς, μπορούν να ανέβουν μπάζα και σκάλες, ενώ φέρουν θερμικές κάμερες, ανιχνευτές χημικών αερίων, ακόμη και ελαφρύ οπλισμό ή εκρηκτικά. Αν ένα UGV δεχθεί επίθεση ή πυροδοτήσει μια παγίδα, το κόστος είναι απλώς υλικό, και όχι η ζωή ενός στρατιώτη.

 

Έτσι, η υπόγεια αναμέτρηση αποκτά μια νέα διάσταση: μια μάχη μεταξύ ανθρώπινων “αρουραίων”, που αμύνονται στις κρυψώνες τους και ρομποτικών “παρασίτων”, που εισβάλλουν για να τους ξετρυπώσουν.

 

Το Σκοτεινό Μέλλον της Σύγκρουσης

 

Ο μετασχηματισμός του σύγχρονου πολέμου μας φέρνει αντιμέτωπους με μια δυστοπική πραγματικότητα. Η τεχνολογική πρόοδος, αντί να εξαλείψει τη βαρβαρότητα ή να την καταστήσει πιο “χειρουργική”, ανάγκασε τον άνθρωπο να επιστρέψει στις πρωτόγονες ρίζες του: στη σπηλιά. Η εικόνα του σύγχρονου στρατού δεν είναι πλέον αυτή των περήφανων σχηματισμών, που σε καιρό ειρήνης παρελαύνουν στις πόλεις και σε καιρό πολέμου ελίσσονται στην ύπαιθρο.

 

Είναι η εικόνα εξειδικευμένων τεχνικών, κρυμμένων στα έγκατα της γης, που κινούν τα νήματα της καταστροφής μέσω πληκτρολογίων, και ειδικών δυνάμεων που μάχονται σαν τυφλοπόντικες στα τυφλά σημεία του πλανήτη. Όσο η τεχνολογία θα εξελίσσεται, τόσο οι υπόγειες υποδομές θα γίνονται πιο απαραίτητες και τόσο ο πόλεμος θα απομακρύνεται από το φως.

 

Η ανθρωπότητα, στην προσπάθειά της να κυριαρχήσει στο πεδίο της μάχης με όπλα που αγγίζουν την επιστημονική φαντασία, κατέληξε να εγκλωβίσει τους ίδιους της τους πολεμιστές σε ένα μόνιμο, κλειστοφοβικό σκοτάδι, μετατρέποντας τους υποτιθέμενους κυρίαρχους του κόσμου σε έντρομους κατοίκους του υπεδάφους, στο μεταίχμιο του Κάτω Κόσμου.

 

πηγή 

Σχόλιο στην Συμπροσευχή του «Πάπα» και της Αγγλικανής «Πριμάτου»

Ιερά Μητρόπολις Πειραιώς 

Γραφείο επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών

Σε προηγούμενες ανακοινώσεις μας είχαμε σχολιάσει τον διορισμό γυναίκας ως «Πριμάτου» της Αγγλικανικής «Εκκλησίας», της πρώην νοσηλεύτριας Σάρας Μάλαλι, υπό την άποψη της ορθόδοξης εκκλησιολογίας και της δισχιλιόχρονης παράδοσης της Εκκλησίας μας[1]. Ακόμη σχολιάσαμε τα τεράστια προβλήματα που προκάλεσε η αναρρίχησή της στον «αρχιεπισκοπικό θρόνο» του Κατέρμπουρι, με αποκορύφωμα το σχίσμα που δημιουργήθηκε[2].

Στις ανακοινώσεις μας τονίσαμε και αποδείξαμε την κατάπτωση του αιρετικού Αγγλικανισμού και γενικότερα του δυτικού Χριστιανισμού, ο οποίος απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την αυθεντικότητά του, και τον οποίο ενσαρκώνει και διασώζει μόνον η Ορθόδοξη Εκκλησία μας, η μοναδική και αληθινή Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού.

Για τον Αγγλικανισμό σημειώσαμε πως αποτελεί μια από τις πολλές ιστορικές διασπάσεις του δυτικού Χριστιανισμού, ότι, «ξεπήδησε από τον Παπισμό, αποκόπηκε από αυτόν τον 16ο αιώνα, για πολιτικούς λόγους. Το 1534 ο Βασιλιάς Ερρίκος Η΄ και το αγγλικό κοινοβούλιο, απέκοψαν την Αγγλική “εκκλησία” από την Ρώμη, για να μπορέσει ο Άγγλος βασιλιάς να χωρίσει την νόμιμη σύζυγό του Αικατερίνη της Αραγωνίας και να νυμφευτεί την Άννα Μπολέυν, διότι ο “Πάπας” αρνιόταν να του δώσει την άδεια διαζυγίου και να επιτρέψει τον δεύτερο γάμο στον Άγγλο μονάρχη. Με άλλα λόγια, η Αγγλικανική “Εκκλησία” δημιουργήθηκε κατ’ ουσίαν, όχι ως διαμαρτυρία στις τερατωδίες του αιρετικού Παπισμού, αλλά για ιδιοτελή σκοπό! Ο Αγγλικανισμός, μετά την απόσχισή του από τον Παπισμό, όχι μόνον δεν επανήλθε στην γνησιότητα της Μίας και Αδιαίρετης Εκκλησίας του Χριστού, όχι μόνον δεν απέρριψε τις παπικές πλάνες, τις περισσότερες υιοθέτησε, αλλά με τις καινοτομίες, που έκανε κατά καιρούς, απομακρύνθηκε παρασάγγας από αυτή. Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια έχει υποστεί τέλεια εκκοσμίκευση, αποδεχόμενη της ομοφυλοφιλία ως “κανονικότητα”, “ευλογεί” “γάμους” ομοφυλόφιλων “ζευγαριών”, αλλά και “χειροτονεί” “κληρικούς” δεδηλωμένους ομοφυλόφιλους και πολλούς από αυτούς να έχουν συνάψει άθεσμους “γάμους” με άτομα του ιδίου φύλου!»[3].

Επισημαίνουμε και πάλι ότι οι πολυάριθμες ομάδες του αιρετικού δυτικού Χριστιανισμού ελάχιστα διαφέρουν μεταξύ τους από άποψη δογματικών αρχών, διότι όλες οι πλάνες που εφεύρε ο Παπισμός πέρασαν και στις κατά καιρούς αποσχισμένες ομάδες. Διαφέρουν μόνο όσον αφορά τον τρόπο διοίκησής τους. Έστω για παράδειγμα, η απόσχιση του Προτεσταντισμού στον 16ο αιώνα έγινε κυρίως για τον απολυταρχικό τρόπο διοίκησης της παπικής «εκκλησίας» (πρωτείο του «Πάπα») και για την ηθική κατάπτωσή της, αλλά η κάθε προτεσταντική ομάδα κατέστη «η άλλη όψη του ιδίου νομίσματος», την θέση του «πρώτου» και «αλάθητου» «Πάπα» πήρε ο κάθε αιρεσιάρχης, επικεφαλής της ομάδας. Την ιεροκρατία του Παπισμού, την αντικατέστησε η λαϊκοκρατία, κ.ο.κ., Αλλά και οι αιρέσεις του, το φιλιόκβε, η κτιστή χάρη, η ικανοποίησης της θείας δικαιοσύνης, κλπ. πέρασαν σ’ αυτές.

Ο Αγγλικανισμός δεν διαφέρει ουσιαστικά σε «δογματικό» επίπεδο από τον Παπισμό, διότι πρεσβεύει τις ίδιες κακόδοξες πλάνες με αυτόν. Αλλά δυστυχώς συσσώρευσε και άλλες, παραλλάσσοντας την αυθεντικότητα της χριστιανικής πίστης και του βίου. Την «δογματική» συμφωνία του με τον Παπισμό, φανερώνει και η «διακοινωνία» του με τους «Παλαιοκαθολικούς», (Ένωση της Ουτρέχτης) από το 1889.

Μια επίσης απόδειξη ότι ο Αγγλικανισμός δεν διαφέρει «δογματικά» από τον Παπισμό, δηλώνει και η πρόσφατη επίσκεψη της Αγγλικανής «Πριμάτου» στο Βατικανό και της συμπροσευχής της με τον «Πάπα» Λέοντα.

Σύμφωνα με δημοσίευμα, «Η Μάλαλι, η πρώτη γυναίκα που ηγείται των περίπου 85 εκατ. Αγγλικανών παγκοσμίως, έγινε δεκτή από τον Πάπα Λέοντα, τον πρώτο Αμερικανό ηγέτη των 1,4 δισ. καθολικών, στο επίσημο γραφείο του στην Αποστολική Παπική Έπαυλη. Οι δύο θρησκευτικοί ηγέτες είχαν κατ’ ιδίαν συνάντηση και στη συνέχεια μετέβησαν σε παρεκκλήσι του 17ου αιώνα, όπου προσευχήθηκαν μαζί, στέλνοντας μήνυμα κοινής μαρτυρίας πίστης. Η εικόνα του Πάπα να στέκεται δίπλα στην πρώτη γυναίκα αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπουρι αποτυπώνει τη βαρύτητα της στιγμής για τον διαχριστιανικό διάλογο»[4]. Είναι φανερό πως οι δύο θρησκευτικοί ηγέτες αναγνωρίζουν ο ένας την «εκκλησία» του άλλου ως «αληθινή», θεωρώντας τις όποιες διαφορές τους ως ασήμαντες και επουσιώδεις και γι’ αυτό δέχτηκαν να προσευχηθούν μαζί.

Σε συνέχεια το δημοσίευμα τονίζει πως «Ο Πάπας Λέων αναγνώρισε ότι έχει σημειωθεί σημαντική πρόοδος στη σύγκλιση Καθολικών και Αγγλικανών, αλλά προειδοποίησε ότι “νέα προβλήματα έχουν αναδυθεί τις τελευταίες δεκαετίες”, χωρίς να τα κατονομάσει. Τόνισε ωστόσο ότι οι συνεχιζόμενες προκλήσεις δεν πρέπει να σταθούν εμπόδιο στο να “εκμεταλλευτούμε κάθε δυνατή ευκαιρία για να κηρύξουμε μαζί τον Χριστό στον κόσμο”. Η δήλωση αυτή συμπυκνώνει τη στρατηγική του Πάπας Λέων: θεολογικές διαφορές μπορεί να παραμένουν, αλλά το βάρος πέφτει στη κοινή μαρτυρία και δράση»[5].

Εμείς να επισημάνουμε την φράση, στην κοινή δήλωσή τους ότι οι «θεολογικές διαφορές μπορεί να παραμένουν, αλλά το βάρος πέφτει στη κοινή μαρτυρία και δράση», η οποία ερμηνεύεται ότι οι δύο θρησκευτικοί ηγέτες δεν ενδιαφέρονται πρωτίστως για την «ορθή πίστη», όπως την αντιλαμβάνονται οι δυτικοί, αλλά για την «ουμανιστική αποστολή του Χριστιανισμού στον σύγχρονο κόσμο». Έχουμε τονίσει αυτή την εκφυλιστική πτυχή του δυτικού Χριστιανισμού σε προηγούμενες ανακοινώσεις μας, ότι δηλαδή δεν προέχει η σωτηρία των ανθρώπων και του κόσμου, αλλά η ηθική και κοινωνική βελτίωση της κοινωνίας! Αυτό άλλωστε ήταν και το κύριο θέμα των συζητήσεών τους, το οποίο στράφηκε γύρω από τα παγκόσμια προβλήματα, όπως οι πολεμικές συγκρούσεις.

«Στις επίσημες δηλώσεις της, η Μάλαλι ευχαρίστησε τον Πάπα Λέοντα για το “νέο, δυναμικό στιλ λόγου” του, αναφερόμενη ιδιαίτερα στη πρόσφατη τετραήμερη περιοδεία του σε τέσσερις αφρικανικές χώρες. Εκεί, ο Πάπας Λέων καταδίκασε με αιχμηρή γλώσσα τον πόλεμο και τον δεσποτισμό, προκαλώντας την οργή του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, αλλά κερδίζοντας επαίνους από όσους ζητούν πιο θαρραλέα φωνή από τον θρησκευτικό ηγέτη της Ρώμης. “Ο κόσμος χρειαζόταν αυτό το μήνυμα αυτή τη στιγμή – σας ευχαριστώ”, είπε η Μάλαλι, τονίζοντας ότι, παρά τα δεινά, οι άνθρωποι εξακολουθούν να αναζητούν την πληρότητα της ζωής και να εργάζονται καθημερινά για το κοινό καλό»[6].

Φαίνεται να εντυπωσίασε την Αγγλικανή «Προκαθημένη» η «αντιπολεμική» στάση του «Πάπα» Λέοντα όσον αφορά στις πολεμικές συγκρούσεις στην Μέση Ανατολή και η οποία βεβαίως δεν συνάδει με την πολεμοκάπηλη ιστορία του Παπισμού. Αυτό που προέχει γι’ αυτήν είναι η αναζήτηση της «πληρότητας της ζωής» και η καθημερινή εργασία «για το κοινό καλό». Σε αυτές τις επιδιώξεις εξαντλείται η αποστολή του Χριστιανισμού! Το πώς αντιλαμβάνεται μια αιρεσιάρχης την «πληρότητα της ζωής», χωρίς την ζωογόνο πνοή της Θείας Χάριτος – η οποία λείπει από τις αιρέσεις- και την βίωση της γνήσιας πνευματικότητας, είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα!

Η Αγγλικανή «αρχιεπισκοπίνα» βρήκε την ευκαιρία να υπερασπισθεί ενώπιον του Ρωμαίου Ποντίφικα και την «γυναικεία ιεροσύνη», η οποία έγινε το «μήλο της Έριδος» και σ’ αυτόν τον Αγγλικανισμό, προκαλώντας ακόμα και σχίσμα, που ίσως δύσκολα θα αποκατασταθεί[7]. Δήλωσε πως η γυναικεία της ιδιότητα δεν περνά απαρατήρητη. «Δεν μπορώ να αγνοήσω το γεγονός ότι ο διορισμός μου ως γυναίκα σήμαινε κάτι για τον κόσμο και άνοιξε την πόρτα να ακουστώ ίσως με έναν διαφορετικό τρόπο»[8]. Το τι είναι αυτό το «κάτι για τον κόσμο» και ποιος είναι ο «διαφορετικός τρόπος» που θα ακουστεί η ίδια δεν μας εξήγησε. Προφανώς εννοούσε το «μεγαλύτερο άνοιγμα στον κόσμο», δηλαδή την ακόμα μεγαλύτερη εκκοσμίκευση της «εκκλησίας» της.

Αλλά ας δούμε και τις οικουμμενιστικές προεκτάσεις αυτής της συνάντησης και κυρίως της συμπροσευχής τους. Το Βατικανό εδώ και χρόνια άμβλυνε τις δογματικές του διαφορές με την πανσπερμία των αιρετικών ομάδων του δυτικού Χριστιανισμού. Έπαψε να ασκεί κριτική για τις «διαφορετικές παραδόσεις», όπως τις αποκαλεί (και μαζί οι δικοί μας θιασώτες του οικουμενιστικού συγκρητισμού). Το μόνο που δεν απεμπολεί είναι το «πρωτείο του Ρωμαίου ποντίφικα», διότι μέσω αυτού πασχίζει να πραγματοποιήσει την κυριαρχία εφ’ όλου του κατακερματισμένου χριστιανικού κόσμου.

Προφανώς αυτή την προσδοκία εξέφρασε ο «Πάπας» Λέων στην συνάντηση και συμπροσευχή με την «αρχιεπισκοπίνα» Μάλαλι. Αυτό μαρτυρεί και η φράση του: «οι θεολογικές διαφορές μπορεί να παραμένουν, αλλά το βάρος πέφτει στη κοινή μαρτυρία και δράση». Απώτερος και κρυφός στόχος η «κοινή μαρτυρία και δράση» να ενεργείται υπό την δική του εξουσία! Θυμίζουμε πως κάτι ανάλογο τονίζεται και στις συναντήσεις του με ορθοδόξους ηγέτες, τίθεται επιτακτικά «η ανάγκη για κοινή μαρτυρία». Μια «μαρτυρία» απογυμνωμένη από την αλήθεια, χωρίς το σωστικό της περιεχόμενο, στρατευμένη σε επίτευξη κοσμικών στόχων ευζωίας και ευδαιμονισμού. Και ακόμα μια «μαρτυρία» η οποία έχει ένα σκοτεινό, απάνθρωπο και αιματοβαμμένο παρελθόν, μέσα από την χιλιόχρονη ιστορική πορεία του Παπισμού. Μια «μαρτυρία», η οποία απέβη μοιραία, παρουσιάζοντας έναν αντίχριστο Χριστιανισμό και δημιουργώντας τις ολέθριες συνθήκες για την άρνησή του από τους ευρωπαίους και την εμφάνιση της μαχητικής νέο-αθεΐας και του μηδενισμού.

Είναι γνωστό το τι γίνεται στις μέρες μας στον δυτικό κόσμο, όπου ο Χριστιανισμός περνά την μεγαλύτερη ίσως κρίση υπάρξεώς του. Εκατομμύρια δυτικοί χριστιανοί εγκαταλείπουν τον Παπισμό και τον Προτεσταντισμό, προφανώς λόγω έλλειψης της χριστιανικής αυθεντικότητας και της γνησίας πνευματικότητας. Επί πλέον τα χιλιάδες σκάνδαλα των παπικών «κληρικών» και των προτεσταντών παστόρων, η διαφθορά και η υιοθέτηση του «πνεύματος» της «Νέας Εποχής» και η σύνταξή τους με την σύγχρονη δαιμονική Woke Agenda (στήριξη της ομοφυλοφιλίας, «γάμοι» ομοφυλοφίλων, συναινέσεις για την «αλλαγή φύλου», κλπ), δημιούργησαν συνθήκες αποστροφής των Ευρωπαίων για την χριστιανική πίστη. Σε όλη την Ευρώπη οι ναοί αδειάζουν από πιστούς και πωλούνται για αλλαγή χρήσης (καφετέριες, γυμναστήρια, κλπ), λόγω έλλειψης πιστών και συντήρησης.

Ειδικά στην Μεγάλη Βρετανία, στο «πνευματικό βασίλειο» της Αγγλικανής «Πριμάτου», η κατάσταση της «εκκλησίας» της είναι τραγική, καθότι οι χριστιανοί πλέον είναι μειοψηφία και ο Χριστιανισμός βαίνει προς απομείωση! Σύμφωνα με δημοσίευμα: «περίπου το 46,2% του πληθυσμού της Αγγλίας και της Ουαλίας περιέγραψε τον εαυτό του ως χριστιανό την ημέρα της απογραφής του 2021, σε σχέση με το 59,3% μια δεκαετία νωρίτερα. (Αντίθετα) ο μουσουλμανικός πληθυσμός αυξήθηκε από το 4,9% στο 6,5%, ενώ το 1,7% χαρακτήρισε τον εαυτό του ως ινδουιστή, από 1,5%. Περισσότεροι από 1 στους 3 ανθρώπους – 37% – δήλωσαν ότι δεν έχουν κάποια θρησκεία, σε σχέση με το 25% το 2011. Ο Αντριου Κόπσον, διευθύνων σύμβουλος της φιλανθρωπικής οργάνωσης “Humanists U.K.”, δήλωσε ότι “η δραματική αύξηση των μη θρησκευόμενων” έχει καταστήσει το Ηνωμένο Βασίλειο “σχεδόν σίγουρα μία από τις λιγότερο θρησκευόμενες χώρες στη Γη”»[9]!

Φρονούμε ταπεινά πως η πρωτοφανής κατάπτωση του δυτικού Χριστιανισμού και η δραματική αποστροφή των Ευρωπαίων προς αυτόν, οφείλεται, όπως προαναφέραμε, στην παραφθορά του, στην έλλειψη παντελούς υγιούς πνευματικότητας, στην απουσία πειστικών απαντήσεων στα μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα. Αντίθετα, όπως έχουμε σχολιάσει σε παλιότερη ανακοίνωσή μας, υπάρχει μια ανέλπιστη στροφή πλήθους δυτικών προς την Ορθοδοξία μας. Και τούτο διότι μόνο σ’ Αυτήν βρίσκουν την αληθινή πληρότητα της ζωής (και όχι αυτή που προβάλλει η Αγγλικανή «Πριμάτος»). Μόνο μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία γεμίζουν τα πνευματικά τους κενά και βρίσκουν πειστικές και ρεαλιστικές απαντήσεις στα θεμελιώδη υπαρξιακά τους ερωτήματα και κύρια το νόημα της ζωής.

Κλείνουμε την ανακοίνωσή μας με την σημαντική είδηση, την οποία πληροφορηθήκαμε τη στιγμή της σύνταξής της και η οποία έρχεται να επιβεβαιώσει τα όσα ταπεινά εκθέτουμε σ’ αυτήν, το ότι ο αιρετικός Παπισμός δεν ενδιαφέρεται για την σώζουσα αλήθεια, αλλά για την εξουσία! Η «Χαλδαϊκή Εκκλησία της Ανατολής» έγινε δεκτή από το Βατικανό, ως «αληθινή εκκλησία», με πλήρη «μυστηριακή διακοινωνία»[10], παρά το γεγονός ότι είναι αιρετική, νεστοριανή, καταδικασμένη από την Αγία Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο (431), ακολουθώντας τις κακοδοξίες των αιρετικών Θεοδώρου Μοψουεστίας, Ίβα Εδέσσης και Νεστορίου Κωνσταντινουπόλεως, οι οποίες καταδικάστηκαν και από την Αγία Ε΄ Οικουμενική Σύνοδο (553), καθότι αρνείται την υποστατική ένωση των δύο φύσεων στο πρόσωπο του Χριστού, αποδεχόμενη «δύο Χριστούς», έναν άνθρωπο και έναν Θεό! Οι ως άνω αιρετικοί νεστοριανοί θα είναι στο εξής παπικοί, ουνίτες, ακολουθώντας την πίστη τους και τα έθιμά τους! Αυτήν άλλωστε την μορφή ένωσης της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας με τον Παπισμό, καθιέρωσε και η ληστρική παπική «Σύνοδος» της Φεράρας – Φλωρεντίας (1438-1439). Και δυστυχώς, και με την δική μας τραγική λαθεμένη επιλογή, αντί να προσέλθουμε στην αναμένουσα εμάς τους Ορθοδόξους Σύνοδο των Δυτικών Επισκόπων της Κωνσταντίας – Βασιλείας και στον Πρόεδρο Αυτής ορθοδοξοφρονούντα Κορνίλιο Ιούλιο Καισαρίνη και να ενωθεί ορθοδόξως η Δύση με την Ανατολή, ανακηρύσσουσα Πάπα τον Καρδινάλιο Ιούλιο Καισαρίνη, εμείς προσήλθαμε στον καθηρημένο από την Σύνοδο της Κωνσταντίας «Πάπα» Ευγένιο Δ΄, τον ανεβιώσαμε και γίναμε αιτία της διαλύσεως της Συνόδου της Βασιλείας! Αν είχαμε κάνει εκείνη την σωστή επιλογή, ούτε ο Παπισμός θα υπήρχε, ούτε ο Προτεσταντισμός και ίσως, με μια αληθινή σταυροφορία της Δύσης, να απετρέπετο και η άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Οθωμανούς Τούρκους.

Συμπέρασμα: Να ζητούμε πάντοτε το έλεος και την φώτιση του Παναγίου Κυρίου μας, φυλάσσοντες φρυκτωρώς, μετά απολύτου πιστότητας, την δι’ Αγίου Πνεύματος αλήθεια της Εκκλησίας, άλλως η τραγωδία της Φεράρας – Φλωρεντίας θα επαναλαμβάνεται!

Παραπομπές 

[1] https://imp.gr/%cf%83%cf%87%ce%bf%ce%bb%ce%b9%ce%bf-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b4%ce%b5%ce%b9%ce%be%ce%b7-%ce%b3%cf%85%ce%bd%ce%b1%ce%b9%ce%ba%ce%b1%cf%83-%cf%89%cf%83-%cf%80%cf%81%ce%b9/
[2] https://imp.gr/52011-2/
[3] Όπου ανωτέρω
[4]https://www.pentapostagma.gr/ekklisia/7367459_symboliki-stigmi-sti-bretania-istoriki-stigmi-sti-bretania-o-papas-leon
[5] Όπου ανωτέρω
[6] Όπου ανωτέρω
[7] https://imp.gr/52011-2/
[8] https://www.pentapostagma.gr/ekklisia/7367459_symboliki-stigmi-sti-bretania-istoriki-stigmi-sti-bretania-o-papas-leon
[9] https://www.ertnews.gr/eidiseis/diethni/oi-christianoi-apoteloyn-pleon-meionotita-stin-agglia-kai-tin-oyalia-ayxanontai-oi-athriskoi/
[10] https://cen.gr/%cf%80%ce%ad%cf%81%ce%b1-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%b9%cf%82-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%b9%cf%81%ce%ad%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%ce%bd%ce%b1-%ce%b5%ce%af%ce%bc%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b5/

πηγή

Ομοβροντία εναντίον των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων χωρίς αλεξίσφαιρο!

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

 

Το δράμα με τα εθνικά κυριαρχικά μας δικαιώματα, είναι ότι δεν διαθέτουμε πρόγραμμα αντιμετώπισής τους. Ούτε βραχυχρόνιο, ούτε μεσοπρόθεσμο, και βέβαια ούτε μακροχρόνιο. Γι’ αυτό, και τα προβλήματά μας αυτά αιωρούνται, ολοένα και συχνότερα, χωρίς πυξίδα, στον ανεμοστρόβιλο των καταχθονίων σχεδίων των γειτόνων μας. Η πραγματικότητα είναι ότι, ουδέποτε, μας απασχόλησε η κατάστρωση σχεδίων, για την αντιμετώπιση παρόμοιων επιθέσεων. Οι εκάστοτε αρμόδιοι, για την τύχη της πατρίδας μας, εμφανίζονται πεπεισμένοι πως αυτές οι, πράγματι, θανατηφόρες απειλές των γειτόνων μας, εναντίον της εθνικής μας κυριαρχίας είναι αερολογίες ευσεβών πόθων. Προφανώς, γιατί μια τέτοιας μορφής εκδοχή είναι η λιγότερο πολύπλοκη. 

 

Οι γείτονές μας απέδειξαν, αντιθέτως, ότι, αφού προσδιορίσουν επακριβώς το περιεχόμενο των αρπακτικών τους επιθυμιών, διαθέτουν απεριόριστη υπομονή, στη συνέχεια, για την υλοποίησή τους. Στο διάστημα αυτό, υπενθυμίζουν, κατά τακτά διαστήματα, το αντικείμενο της σχεδιαζόμενης ληστείας των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων, συγκεντρώνουν γύρω τους, συμμάχους, υποστηρικτές και χρηματοδότες, και βέβαια καιροφυλακτούν για ευκαιρίες, που επισπεύδουν την έλευση του επιθυμητού τέλους.

 

Γύρω από την πατρίδα μας εκτυλίσσονται πολυάριθμοι μύθοι.

 

* Ο πρώτος αναφέρεται στη Γαλάζια Πατρίδα.

 

Ο μύθος ξετυλίγεται από τους Τούρκους, και αφορά στην παράνομη προώθηση των εθνικών τους θεμάτων. Τα τελευταία χρόνια ο κ. Ερντογάν, είναι αρμόδιος για την προώθησή του. Πρόκειται για μύθο που καταστρώνεται και υλοποιείται με βάση μακροχρόνια προοπτική. Ακολουθείται με θρησκευτική ευλάβεια, και με αξιοθαύμαστη υπομονή, βήμα προς βήμα. Και παραμένει ενεργός, ανεξαρτήτως των αλλαγών προσώπων στην διακυβέρνηση της χώρας. Κάθε βηματισμός του αποτελεί συνέχεια του αμέσως προηγούμενου, καθώς και προετοιμασία του επόμενου.

 

Οι Τούρκοι καιροφυλακτούν, αδιαλείπτως, προσπαθώντας να διαπιστώσουν ποιοι έχουν, εκάστοτε, ανάγκη στη διεθνή σκηνή, από δική τους βοήθεια και συμπαράσταση. Και σπεύδουν στο πλευρό τους, βάζοντας έτσι υποθήκη για δικές τους μελλοντικές απαιτήσεις. Οι φιλικές τους διαθέσεις και εξυπηρετήσεις επεκτείνονται προς πολλές κατευθύνσεις, αποφεύγοντας τις μονοδιάστατες δεσμεύσεις. Το βλέμμα των εκάστοτε αρμοδίων, στη γειτονική χώρα, διαχέεται σε ονειρικά μήκη και πλάτη, αναβιώνοντας νοερά την Οθωμανική Αυτοκρατορία.

 

Οι Τούρκοι, στην ελληνική περίπτωση, προσεγγίζουν κάθε μερικότερη επιδίωξή τους, με παραβάσεις εναντίον των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων.

 

Και εμείς; Οι δικοί μας κατά καιρούς αρμόδιοι; Εμείς, λοιπόν, γελούμε, ε…όνειρα θερινής νυκτός, υποστηρίζουν, οι αρμόδιοι, χωρίς να παραλείπεται και η πάγια διαβεβαίωση, ότι «οι Τούρκοι είναι φίλοι μας».

 

Και, με αυτά, δεν αντιδρούμε, όπως επιβάλλεται, εκμεταλλευόμενοι κάθε διαθέσιμο μέσο. Ανάμεσα και σε άλλα, εμφανιζόμαστε φοβικοί, για δεκαετίες, στην νόμιμη οριοθέτηση των χωρικών μας υδάτων. Έτσι, αυτές οι τουρκικές παραβάσεις, που προοδευτικά αναβαθμίζονται, γίνονται μέσα από τη συνήθεια, σχεδόν αποδεκτές. Ιδίως και επειδή, από την πλευρά μας, δεν λαμβάνονται τα εκάστοτε ενδεδειγμένα μέτρα εναντίον τους.

 

Οι Τούρκοι συνεχίζουν ακούραστα να προωθούν τα μακροχρόνια σχέδια τους, με τη βοήθεια μερικότερων κάθε φορά ενεργειών, χωρίς να προσκρούουν σε εμπόδια και αντιδράσεις, από την ελληνική πλευρά.

 

Και ήδη, τώρα, όπως όλα δείχνουν, ήρθε η σειρά της οιονεί νομιμοποίησης, αλλά και ολοκλήρωσης, των πολλαπλής μορφής παραβάσεων, σε βάρος Ελλάδας. Πρόκειται για την χαρτογράφηση του μυθεύματος της «Γαλάζιας Πατρίδας».

 

Όταν αυτό το μύθευμα πρωτοεμφανίστηκε, οι δικοί μας αρμόδιοι γέλασαν και το αντιμετώπισαν σχεδόν ως ευτράπελο. Οπωσδήποτε, δεν αντέδρασαν, τουλάχιστον με τρόπο συνεχή και σταθερό, δηλαδή, με καταγγελίες στους διεθνείς οργανισμούς και ειδικότερα στην ΕΕ, όπου είμασταν και εξακολουθούμε να είμαστε μέλη, σε αντίθεση με τη «φίλη» Τουρκία που δεν είναι.

 

Δυστυχώς, η ΕΕ, που θα όφειλε να παρέμβει αυτεπαγγέλτως, περί άλλων τυρβάζει. Είναι, δηλαδή απορροφημένη, αναμένοντας τα στρατιά της Ρωσίας να έρθουν να την καταλάβουν, και γι’ αυτό υποχρεώνει την οικονομικά εξαντλημένη Ευρώπη, να προβεί εσπευσμένα σε στρατικοποίηση, που θα της στοιχίσει γύρω στο 5% του ΑΕΠ της. Ουδόλως ασχολείται με τον επεκτατισμό της Τουρκίας εναντίον του μέλους της, της Ελλάδας, εφόσον εμείς δεν το ζητάμε.

 

Έτσι, συνεχίστηκαν, για μακροχρόνια περίοδο, απτόητες, οι τουρκικές παραβάσεις, και αντιμετωπίστηκαν από ελληνικής πλευράς, με τη συνήθη τάση υποβάθμισης της σημασίας τους και με τη μόνιμη διαβεβαίωση ότι οι Τούρκοι είναι φίλοι μας και ήρεμα τα νερά του Αιγαίου.

 

Έτσι πριν λίγο καιρό, εισήλθε ανενόχλητο το μύθευμα περί «Γαλάζιας Πατρίδας» στα σχολικά τουρκικά βιβλία του δημοτικού, ως τμήμα διδασκαλίας, χωρίς καν να συνειδητοποιηθεί, από την Ελλάδα, η ακραίας μορφής επικινδυνότητα αυτού του εγχειρήματος. Χωρίς να κρούουμε τον κώδωνα του κινδύνου στην ΕΕ, και όπου αλλού θα μπορούσαμε, και χωρίς να κινητοποιηθεί το σύνολο του πληθυσμού, εναντίον της εμφανούς αυτής απειλής. Από όσο γνωρίζω, υπήρξε σιγή ιχθύος.

 

Και έτσι ήρθε το πλήρωμα του χρόνου, προκειμένου οι πολύχρονες και πολυσχιδείς τουρκικές παραβάσεις, που προχώρησαν και εμπεδώθηκαν ανενοχλητες, να νομιμοποιηθούν και να μορφοποιηθούν.

 

Να υπενθυμίσω ότι, κατά τη διάρκεια επώασης αυτού του φαρμακερού αυγού του φιδιού, για τα εθνικά μας θέματα, υποστηρίχθηκε η άποψη, από ελληνικής πλευράς, ότι «η Μεσόγειος δεν είναι ελληνική λίμνη». Και, όπως θα έπρεπε να είναι αναμενόμενο, η Τουρκία έσπευσε πρόσφατα να αξιοποιήσει αυτή την άποψη, τη χαρισμένη από εμάς. Συγκεκριμένα, σε πρόσφατη συνέντευξη Τύπου στο Εθνικό Κέντρο Ερευνών Ναυτικού Δικαίου του Πανεπιστημίου της Άγκυρας ο διευθυντής του Μουσταφά Μπάσκαρα, δήλωσε ….. «Κάποιες χώρες μπορεί να πιστεύουν ότι ο κόσμος τους ανήκει. Δεν μας απασχολεί για τι ανησυχούν».

 

Έτσι, λοιπόν, φτάνουμε στο τέλος της διαδρομής, που ετοιμάστηκε με μακροχρόνια, προσεκτικά και συνεπή βήματα από την Τουρκία και δεόντως ενισχυμένη από την πάγια ελληνική διαβεβαίωση ότι «οι Τούρκοι είναι φίλοι μας».

 

Οι «φίλοι Τούρκοι» λοιπόν, κατέληξαν πρόσφατα στο συμπέρασμα, ότι οι προκαταρκτικές ενέργειες έχουν συμπληρωθεί, και νομοθετούν υποχρέωσή μας με βάση την οποίαν, στις δικές μας θάλασσές, εφεξής δηλαδή στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο, «κάθε οικονομική, επιστημονική και περιβαλλοντική δραστηριότητα, θα χρειάζεται σύμφωνα με το νόμο την άδεια της Άγκυρας».

 

Όπως με δραματικό τρόπο, απόλυτα δικαιολογημένο δυστυχώς, μας πληροφορεί ο κ. Σάββας Καλεντερίδης,ότι «για πρώτη φορά 152 νησιά, νησίδες και βραχονησίδες του Αιγαίου χαρακτηρίζονται ως αμφισβητούμενα». Δυστυχώς, φθάσαμε ως εδώ, νανουρισμένοι από την απατηλή διαβεβαίωση ότι «οι Τούρκοι είναι φίλοι μας».

 

Στο μεταξύ, η ιδεατή Γαλάζια Πατρίδα απέκτησε και φωτογραφία, που την εμφάνισε ένα από τα πιο ισχυρά ΜΜΕ της Τουρκίας. Και σ’ αυτήν είναι πια ορατός ο ακρωτηριασμός των νησιών μας, αρχίζοντας με την Κρήτη που τμήμα της καταπίνεται με τη βοήθεια μιας κόκκινης γραμμής, και συνεχίζει με ακρωτηριασμό για το σύνολο της Ελλάδας. Αυτή η φωτογραφία της Γαλάζιας Πατρίδας γίνεται τώρα νόμος, τον οποίον θα επικαλείται η Τουρκία για να υλοποιεί ανενόχλητη τα επεκτατικά της σχέδια.

 

Και τώρα, τι θα μπορούσαμε να κάνουμε, για να μη χαρακτηριστεί αυτή η μακρόχρονη υποτονική μας στάση στις συνεχείς τουρκικές απειλές ως προδοσία;

 

Θα έλεγα ότι διαθέτουμε ένα και μοναδικό μέσο, αυτό στο οποίο οφείλαμε να προσφύγουμε εδώ και χρόνια: Άμεση ανακήρυξη 12 ναυτικών μιλίων, και στη συνέχεια μελέτη και απόφαση των υπολοίπων. Με παράλληλη, φυσικά, προσφυγή στο σύνολο των διεθνών οργανισμών, με πρώτη τη τάξει την ΕΕ, όσο βέβαια μετρά ακόμη η ισχύς τους, επί των ημερών του Ντόναλντ Τραμπ.

Διαφορετικά…. η συνέχεια εμφανίζεται εθνικά δραματική.

 

Και περνώ στην προετοιμασία μιας δεύτερης εθνικής καταστροφής, που όπως όλα δείχνουν, έχει εισέλθει και αυτή στη φάση των γρήγορων διαδικασιών. Αναφέρομαι στο:

 

*Σλαβικό όνειρο της «ενοποιημένης Μακεδονίας»

 

Η υλοποίηση του καταχθόνιου αυτού σχεδίου, όπως όλα δείχνουν, επισπεύδεται, χάρη, ακριβώς, στις χρόνιες ενέργειες και παραλείψεις μιας Ελλάδας άκρως αφελούς. Για να μείνω εδώ και να μην προσθέσω και άλλους χαρακτηρισμούς, εναντίον αυτών που μας έφεραν σε αυτό το απελπιστικό σημείο. Το να κινδυνεύει, δηλαδή, σοβαρά η Μακεδονία. Αναφέρομαι στο μακροχρόνιο σχέδιο της «Μακεδονίας του Αιγαίου».

 

Υπενθυμίζω, καταρχήν, τις πρόσφατες και ανεκδιήγητου περιεχομένου αναφορές της προέδρου των Σκοπίων, σύμφωνα με τις οποίες, πρέπει να αποκαλείται σκέτη η Μακεδονία χωρίς την προθήκη Βόρεια πριν από αυτήν. Υπενθυμίζω τις αδιάντροπες δηλώσεις διαφόρων αρμοδίων στα Σκόπια, για τη δήθεν καταγωγή τους από τον Μ. Αλέξανδρο και περί άλλων ευθυμολογιών. Και αφού και επισήμως οι Σκοπιανοί πέταξαν στον κάλαθο των άχρηστων το σύνολο των ανειλημμένων υποχρεώσεών τους, αυτών, δηλαδή, που συνόδευαν το δώρο του ονόματος της Β. Μακεδονίας, ήρθε και το επιστέγασμα με τις δηλώσεις του Σκοπιανού Πρωθυπουργού Χ. Μίτσοσκι. Αυτές έλαβαν χώρα στο χωριό Τούμετιτς, πριν μερικές μέρες, στα πλαίσια εορταστικού γεγονότος. Και εκεί ο κ. Μίτσοσκι άφησε ελεύθερο να ξεχειλίσει το περιεχόμενο της παραπλανητικής φιέστας, γύρω από το όνομα που τους προσφέρθηκε και που προσποιήθηκαν ότι το δέχτηκαν. Γιατί, βέβαια, ήταν ξεκάθαρο από την πρώτη στιγμή, για όλους όσοι ήθελαν να σκέπτονται, ότι η πραγματική επιδίωξη των Σκοπιανών δεν ήταν η απόκτηση του ονόματος, αλλά η τελική αρπαγή της από την Ελλάδα. Και, ακριβώς, στην αποτροπή αυτού του τερατώδους σχεδίου του Lenine, απέβλεπαν τα συλλαλητήρια σε ολόκληρη της Ελλάδα, που βούλιαζαν τη γη, πριν από την τελεσιδικία του δώρου του ονόματος της Μακεδονίας στους Σκοπιανούς, παρότι δεν είχαν ουδεμία σχέση με αυτό.

 

Ο κ. Μίτσοσκι, λοιπόν, στο χωριό Τούμετιτς της Αλβανίας, προφανώς, συμπέρανε ότι οι πολύχρονοι αγώνες, με βάση την παραποίηση της ιστορίας, άγγιξαν στο τέλος τους, και ότι συνεπώς έφτασε η πολυπόθητη στιγμή, για να υποστηρίξει και επισήμως πια, ότι «η Μακεδονία σήμερα χρειάζεται ενοποίηση περισσότερο από οτιδήποτε άλλο».

 

Εξυπακούεται ότι ήμουν σίγουρη, και φυσικά όχι η μόνη, από την αρχή αυτής της κακόγουστης κωμωδίας, με το όνομα της Μακεδονίας, ότι θα τελείωνε με τον δραματικό τρόπο για την Ελλάδα, της «Μακεδονίας του Αιγαίου». Δεν περίμενα, ωστόσο, τόσο νωρίς αυτή την εξέλιξη και γι αυτό διατηρούσα μια μικρή ελπίδα, ότι ίσως συνέβαινε κάτι, που θα απέτρεπε τον όλεθρο.

 

Όπως, όμως, προκύπτει από τις εξελίξεις, οι Σκοπιανοί, κρίνοντας από την εικόνα ακινησίας της Ελλάδας, που παρακολουθεί τις εξελίξεις, ακόμη και αυτές που την αφορούν άμεσα, ως απλός θεατής κατέληξαν, δικαιολογημένα από την πλευρά τους στο συμπέρασμα «μα, γιατί να καθυστερούμε τη ροή των διαδοχικών πράξεων, και το τελικό αποτέλεσμα»;.

 

Υπενθυμίζω, απλώς, και χωρίς να επεκταθώ, καθώς το έκανα ήδη πολύ συχνά στο παρελθόν, ότι αναφέρομαι στην εξέλιξη του πολύχρονου σχεδίου, περί της δημιουργίας Μακεδονικού κράτους, με έδρα τη Θεσσαλονίκη. Αυτό προωθείται εδώ και δεκαετίες, με ευφάνταστους μύθους, υποστήριξη ισχυρών συμφερόντων, αλόγιστη ροή χρημάτων, αλλά και εισαγωγή διδασκαλίας από το δημοτικό, προς τους μικρούς Σκοπιανούς, που μαθαίνουν ότι ….. «οι Έλληνες τους έκλεψαν την πατρίδα τους». Η μυθοπλασία ενισχύεται και με το ευφυολόγημα περί της δήθεν καταγωγής των Σλάβων, από τον Μ. Αλέξανδρο, παρ ότι έφτασαν αιώνες μετά απ’ αυτόν, στη Μακεδονία.

 

Μένω, προς το παρόν, στις δύο αυτές εθνικές μας πληγές, που αιμορραγούν, που πυορροούν και που βγάζουν μάτια, για το πως επί χρόνια, οι εκάστοτε δικοί μας αρμόδιοι, ουδόλως και ουδέποτε ασχολήθηκαν με αυτές, με τη δέουσα σοβαρότητα που απαιτούσε η περίπτωσή τους, με τη λήψη των μέτρων που θα κρίνονταν αποτελεσματικά για κάθε φάση των προβλημάτων, με καταγγελίες στους διεθνείς οργανισμούς, με αναζήτηση συμμάχων που να έχουν συμφέρον να μας υποστηρίξουν κ.ά.

 

Μένω προς το παρόν στα δύο αυτά, καταστρεπτικών εθνικών συνεπειών, προβλήματα, παρότι είναι στο δρόμο και κακοφορμίζουν και πολυάριθμα άλλα, που και αυτά υφίστανται τη χρόνια εγκατάλειψη και αδιαφορία από τους αρμόδιους των εκάστοτε κυβερνήσεων.

 

Να υπενθυμίσω, απλά, προς το παρόν, τα όσα συμβαίνουν στη Θράκη, επί πολλές δεκαετίες. Πρόκειται για περιοχή, η οποία για πολλούς και γνωστούς λόγους είναι στην κατηγορία υψηλού εθνικού κινδύνου, και λογικά απαιτεί συνεχή παρακολούθηση και φροντίδα ειδικών προδιαγραφών από την Πολιτεία. Δυστυχώς, όμως οι επικίνδυνες αθηνοκεντρικές προτιμήσεις των ελληνικών κυβερνήσεων απέτρεψαν, εκτός εξαιρέσεων, την εκδήλωση ειδικών φροντίδων προς την περιοχή.

 

Να προσθέσω, ακόμη, ότι η ίδρυση του Πανεπιστημίου στη Θράκη, που γιόρτασε πριν 3 χρόνια τα 50 χρόνια του στην Κομοτηνή, είχε εξαιρετικά αποτελέσματα αναζωογόνησης της περιοχής. Ωστόσο, η ίδρυσή του οφείλεται σε συντονισμένες και πολύχρονες ενέργειες πανεπιστημιακών των δύο Πανεπιστημίων της Θεσσαλονίκης, του ΑΠΘ και του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, όσο αυτό ήταν ακόμη Ανωτάτη Βιομηχανική, και στον πατριωτισμό και την οξυδέρκεια τοπικών παραγόντων. Όχι της Πολιτείας. Να αναγνωρίσω, ωστόσο, ότι έστω και με καθυστέρηση, που κατέληξε ήδη σε πολύ αρνητικές συνέπειες, η Κυβέρνηση αποφάσισε πρόσφατα να παρέμβει στην αλόγιστη πώληση γης στην εθνικά ευαίσθητη αυτή περιοχή.

 

Η πάγια αδιαφορία των αρμόδιων, για τα εθνικά μας ζητήματα, που βρίσκονται, συνεχώς, σε θανάσιμο κίνδυνο, ενθαρρύνουν απανταχού εχθρούς, αλλά και φίλους, να μας χειρίζονται με έλλειψη στοιχειώδους σεβασμού, και να μας εκλαμβάνουν ως δεδομένους. Αποκαλυπτικές μιας τέτοιας απαξιωτικής συμπεριφοράς είναι, ανάμεσα και σε άλλες, οι κατά καιρούς δηλώσεις του Πρωθυπουργού της Αλβανίας Έντι Ράμα, που τόλμησε να αμφισβητήσει ότι είμαστε απόγονοι του Πλάτωνα, επέδειξε απαράδεκτη στάση στην υπόθεση Μπελέρη, προέβη σε απαλλοτριώσεις περιουσιών της ελληνικής μειονότητας κ.ά. παρότι οι πολυάριθμοι Αλβανοί μετανάστες στην Ελλάδα, έτυχαν αποδοχής, που τους επέτρεψε να επιβιώσουν οικονομικά και να συμβάλουν αποφασιστικά στην οικονομική ανόρθωση της Αλβανίας.

 

Είναι, δυστυχώς, ξεκάθαρο ότι η Ελλάδα είναι αδύνατον να επιβιώσει κάτω από τέτοιες συνθήκες, όπως αναφέρονται στο ανά χείρας δοκίμιο. Και δεν πρόκειται για κομματική, αλλά για καθαρά ελληνική αγωνία. Επιβάλλεται, συνεπώς, η γενική αναθεώρηση της εθνικής μας πολιτικής.

 

πηγή 

Πῶς εἶναι δυνατόν νά ὀνομάζουμε σήμερα τούς παπικούς «ἀδελφή ἐκκλησία» καί νά πολυχρονίζουμε τόν πάπα μέσα στό ἴδιο μας τό πατριαρχεῖο;

ΣΕΛΙΔΕΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΜΑΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ 

ΠΟΥ ΑΠΟΣΙΩΠΟΥΝΤΑΙ ΤΕΧΝΗΕΝΤΩΣ

 

Ὁ διωγμός τοῦ ἁγίου Μεθοδίου ἀπό τούς Φράγκους, οἱ ὁποῖοι, μέ τήν προσθήκη τοῦ Φιλιόγκβε στό Σύβολο τῆς Πίστεως, εἶχαν καταστεῖ αἱρετικοί.

 

Ὁ π. Γερβάσιος Ραπτόπουλος, ὁ ἅγιος τῶν φυλακισμένων, στό βιβλίο του «Παπισμός καί πρόμαχοι Ὀρθοδοξιας», ἀναφερόμενος στούς ἐνθεώτατους φωτιστές τῶν Σλάβων ἁγίους Κύριλλο καί Μεθόδιο, μεταξύ τῶν ἄλλων γράφει:

 

Οἱ Λατίνοι κληρικοί, μετά τήν ἐκθρόνιση τοῦ ἡγεμόνα τῆς Μοραβίας Ρατισλάβου καί τήν τύφλωσή του ἀπό τόν Λουδοβίκο Γερμανό, ἄρχισαν νά μἀχονται τόν Μεθόδιο καί ὅλο τό ἱεραποστολικό του ἐπιτελεῖο, καί πέτυχαν νά ἀναστείλουν τό θεῖο ἔργο του στή Μοραβία.

 

Μάλιστα ἔστρεψαν ὅλη τους τήν πολεμική ἐνάντια στόν ἅγιο Μεθόδιο προσωπικά. Λατίνοι, Γερμανοί κληρικοί, ἐπίσκοποι καί ἱερεῖς, τῆς Σλοβενίας τόν συνέλαβαν καί τόν μετέφεραν στή Γερμανία. Ἐκεῖ τό 870, ἀφοῦ τόν μαστίγωσαν, ὁδηγήθηκε σέ δίκη ἀπό τούς Λατίνους Γερμανούς ἐπισκόπους.

 

Οἱ κατήγοροι κληρικοί τοῦ ἁγίου Μεθοδίου τόν καταδίκασαν σέ ἰσόβια κάθειρξη καί ἐξορία στά βάθη τῆς Γερμανίας. Ἐκεῖ στή μακρινή Φυλακή ὑποφέρει πολλά. Κλεισμένος μέρες καί νύχτες στό σκοτεινό καί ὑγρό κελλί, πάσχει, ὑποφέρει, ἀλλά δέν λυγίζει. Μένει βράχος καί σταθερός στήν Ὀρθόδοξη πίστη.

-----------------------------

 

Σημ.: Ἡ 8η Οἰκουμενική Σύνοδος τοῦ 879, ἐπί Μεγάλου Φωτίου, καταδικάζει τό Filioque, καί κυρίως ἐκείνους πού εἰσήγαγαν στό Σύμβολο τῆς Πίστεως αὐτή τήν προσθήκη, δηλαδή τόν φραγκικό κόσμο καί τήν ἡγεσία του.

 

Ἐπιμέλεια κειμένου

Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

«Οι μεν Τούρκοι να ερμηνεύουν ως ομοσπονδία, οι δε Έλληνες ως ενωμένο κράτος»

Γράφει η Φανούλα Αργυρού, ΣΗΜΕΡΙΝΗ

 

Αναφέρομαι στο κύριο άρθρο της Σημερινής, 10.5.2026, «Οφείλετε μιαν απάντηση, κ. Πρόεδρε…», όπου καλείται ο Πρόεδρος Νίκος Χριστοδουλίδης να ξεκαθαρίσει τι πάει να κάνει.

 

«Το μεγαλύτερο άγχος του Ν. Χριστοδουλίδη είναι να μη χαρακτηριστεί ως ο Πρόεδρος της διχοτόμησης… Ενεπλάκη σε μια διαδικασία ΜΟΕ, που θα οδηγήσει, όπως λέει ο ίδιος, στο Κραν Μοντανά. Όταν οι Τούρκοι θεωρούν ότι έχουν ‘‘χωριστή κυριαρχία’’ και ότι το τέλος του δρόμου θα είναι μια ‘‘λύση’’ συνιδρυτικής πράξης, πώς θ’ αποφύγει τη διχοτόμηση;.. Αφού πήρε (ο Ερχιουρμάν) τα υπόλοιπα διχοτομικά στοιχεία ώς το Κραν Μοντανά, γιατί να μη βάλει και την τελική ταφόπετρα στην Κυπριακή Δημοκρατία, έχοντας μάλιστα το άλλοθι όλων εκείνων που τον εκθείαζαν, με την ψευδαίσθηση ότι είναι κάτι διαφορετικό από τον Τατάρ και τον Ερντογάν; Πώς θα την γλυτώσει (ο Πρόεδρος) απ’ όλα αυτά;..».

 

Κραν Μοντανά – «Προδομένος» ο Matthew Kidd από Αναστασιάδη

 

Είναι απορίας άξιον γιατί ο Πρόεδρος Χριστοδουλίδης επιμένει σε επιστροφή στο Κραν Μοντανά. Θυμίζω ότι ο Νίκος Αναστασιάδης τα βρόντηξε και έφυγε από εκεί, αρνούμενος να δεχθεί αυτά που ανέμεναν απ’ αυτόν οι Βρετανοί. Εξ ου και εξοργισμένος ο τότε επικεφαλής του Φόρεϊν Όφις, Σερ Άλαν Ντάνκαν, αφιέρωσε ολόκληρο κεφάλαιο στο βιβλίο του «In the Thick of it» από το ημερολόγιό του. Για να ξεθυμάνει γιατί πήγε εκεί με μια κουστωδία 30 συν αξιωματούχων αναμένοντας και έφυγαν, με τον Βρετανό ΄Υπ. Αρμοστή στη Λευκωσία Matthew Kidd πλήρως απογοητευμένο και προδομένο («betrayed») από τον Πρόεδρο Νίκο Αναστασιάδη!

 

«Αποκαλύψεις Ντάνκαν στο νέο του βιβλίο για Κραν Μοντανά, Αναστασιάδη, Τουρκία», Φ.Α., 19.4.2021, Sigmalive

https://www.sigmalive.com/news/kypriako/770780/apokalypseis-ntankan-sto-neo-tou-vivlio-gia-kran-montana-anastasiadi-amp-tourkia

 

ΜΟΕ

 

Να θυμίσω, επίσης, ότι τα ΜΟΕ (Μέτρα Οικοδόμησης Εμπιστοσύνης) ακολούθησαν τις βρετανικές συνομόσπονδες λεγόμενες «Ιδέες Γκάλι» του 1992 -μετά που ο Πρόεδρος Γ. Βασιλείου δέχθηκε δίχως λαϊκή εντολή το διζωνικό ψήφισμα 649/90- που απέρριψε ο λαός με διαδηλώσεις. Τα οποία δέχθηκε μονομερώς και ο Γλαύκος Κληρίδης που τον αντικατέστησε. Τα ΜΟΕ, όμως, προνοούνταν από τις «Ιδέες Γκάλι» με σκοπό και στόχο να χωνέψουμε τη συνομοσπονδία και την αποδοχή των τετελεσμένων…

 

1965 – Ο Γκάλο Πλάζα απορρίπτει την Ομοσπονδία

 

Στην έκθεσή του το 1965 ο μεσολαβητής των Ηνωμένων Εθνών κ. Galo Plaza απέρριψε την τουρκική απαίτηση για Ομοσπονδία και έγραψε:

«…Τα γεγονότα του 1963 δεν έχουν βασικά αλλάξει αυτό το χαρακτηριστικό… Συγκεκριμένα, οι συζητήσεις για γεωγραφικό διαχωρισμό των δύο κοινοτήτων κάτω από ένα ομοσπονδιακό σύστημα κυβέρνησης, δεν με έχουν πείσει πως αναπόφευκτα δεν θα οδηγήσουν στη διχοτόμηση…» (Βιβλίο Φ.Α. «Από την Ένωση στην Κατοχή»).

 

Ψευδαισθήσεις και διγλωσσία από τη δική μας πλευρά

 

Στις 12 Ιανουαρίου 1965, όταν ο Τούρκος Πρωθυπουργός Ισμέτ Ινονού ζητούσε την υποστήριξη Ηνωμένου Βασιλείου, ΗΠΑ και άλλων για να κατορθώσουν μια ομόσπονδη Κύπρο, η βρετανική πρεσβεία στην Ουάσιγκτον έγραψε προς το Φόρεϊν Όφις (21 Ιανουαρίου 1965): «…Θα είναι εν πάση περιπτώσει καλύτερα να αποφεύγεται συζήτηση με τους Τούρκους για τη θεωρητική αρχή Ομοσπονδίας, την υλοποίηση της οποίας ακόμα δεν αποπειράθηκαν να καθορίσουν. Ίσως σταδιακά να γίνει κατορθωτός κάποιος τρόπος συμβιβαστικής διευθέτησης, τον οποίο οι μεν Τούρκοι να ερμηνεύουν ως ομοσπονδία, οι δε Έλληνες ως ενωμένο κράτος…».

 

Καταπληκτική προνόηση. Και ιδού που έμελλε να την «εισηγηθεί» στις 15 Οκτωβρίου 1974, στο Φόρεϊν Όφις, ο Μιχαλάκης Τριανταφυλλίδης, ο οποίος διετέλεσε Γενικός Εισαγγελέας της Κυπριακής Δημοκρατίας αλλά και Πρόεδρος του Ανωτάτου Δικαστηρίου της Κύπρου (Βιβλίο Φ.Α., «Διζωνική vs Δημοκρατία 1955-2019»).

 

Ομοσπονδία = Διχοτόμηση

 

Εν τω μεταξύ, στις 2 Φεβρουαρίου 1965, σε μνημόνιο που ετοίμασε για τον Βρετανό Πρωθυπουργό το Τμήμα Σχεδιασμού του Φόρεϊν Όφις, τόνιζε: «Εκείνο που οι Τούρκοι ζητούν με την Ομοσπονδία είναι στην κυριολεξία ΔΙΧΟΤΟΜΗΣΗ… Η επιθυμία της τουρκικής κυβέρνησης για μια ομόσπονδη λύση (δηλαδή κυριολεκτικά διχοτόμηση) αναμένεται να συνεχιστεί…».

 

Μιχαλάκης Τριανταφυλλίδης (1)

 

Στις 15 Οκτωβρίου 1974, ο αξιωματούχος του Φόρεϊν Όφις, Ε.O. Miles, έγραψε για μια συνομιλία που είχε με τον κ. Μιχαλάκη Τριανταφυλλίδη:

«…Είπε (Μ.Τ.) ότι η ΕΟΚΑ Β έχανε έδαφος παρόλο ότι είχαν περισσότερα όπλα από προηγουμένως. Αν ο Μακάριος αναλάμβανε να μην επιστρέψει μέχρι να υπήρχε διευθέτηση αυτοί θα είναι ένα μικρό πρόβλημα, καθώς ο στόχος τους ήταν προσωπικά ο Μακάριος.

 

Πιθανή Λύση

 

»Ο Τριανταφυλλίδης μίλησε για μια λύση, για την οποία ήταν προσεκτικός να πει ότι δεν ήταν δική του αλλά εισήγηση από συνταγματολόγους στο Στρασβούργο. Για να αποφευχθούν τα τρομερά μιας ανταλλαγής πληθυσμών, αλλά ταυτόχρονα να έχουν οι Τούρκοι τις απαιτήσεις για ασφάλεια που θέλουν, να διευθετηθεί να παραμείνουν μεικτοί πληθυσμοί σε βορρά και νότο της διαχωριστικής γραμμής, αλλά οι Έλληνες και Τούρκοι να ψηφίζουν χωριστά για τους ηγέτες τους, βόρεια της γραμμής να κυβερνούν οι Τούρκοι και νότια οι Έλληνες. Αυτό το σύστημα μπορεί να χαρακτηριστεί από τους Έλληνες ως Ενωμένο Κράτος και από τους Τούρκους ως Ομοσπονδία. Έτσι αμφότεροι ευχαριστημένοι».

 

Μιχαλάκης Τριανταφυλλίδης (2)

 

Τρία χρόνια αργότερα, στις 3.3.1977 (και καθώς ο ‘‘διζωνικός χάρτης’’ Μακαρίου/Τ. Παπαδόπουλου είχε ήδη σχεδιαστεί πριν ακόμα φθάσει στη Κύπρο τον Φεβρουάριο 1977 ο Αμερικανός Κλαρκ Κλίφορντ), ο αξιωματούχος M. Perceval της Βρετ. Υπ. Αρμοστείας στη Λευκωσία ενημέρωσε το Λονδίνο για την ιδέα δημιουργίας μιας «Ομόσπονδης Αρχής Περιουσιών», που του περιέγραψε ο Μ. Τριανταφυλλίδης:

«…Δήλωσε και αυτός (Μ.Τ.) ότι ανησυχούσε για τις πιέσεις που θα αυξάνονταν για ελεύθερη διακίνηση που θα ζητούσαν οι Ελληνοκύπριοι πρόσφυγες, τα σπίτια των οποίων υπό καμία περίπτωση δεν επρόκειτο να επιστραφούν στη διοίκηση της κοινότητάς των. Εισηγήθηκε την ίδρυση ενωρίς μιας Ομόσπονδης Αρχής Περιουσιών, η οποία ν’ αναλάβει τις ελληνικές περιουσίες (και ξένες) στον Βορρά, και Τουρκοκυπρίων στον Νότο, σε τιμές 1974 μείον πες 25%. Όποιος δεν μπορούσε, ή δεν ήθελε να επιστρέψει… να έπαιρνε αποζημίωση… Όπως υπέδειξε ο Τριανταφυλλίδης, όλοι οι Κύπριοι νοιάζονται για ακίνητα…».

 

Και ο Τριανταφυλλίδης υπέδειξε τους Αμερικανούς: «Οι Αμερικανοί πληρώνουν τεράστια ποσά στην Κύπρο (είπε) δίχως να παίρνουν ευχαρίστηση, αλλά επένδυση σε μια Ομόσπονδη Αρχή Περιουσιών θα έχει πολιτικά αποτελέσματα αν συμβάλει στον δρόμο μιας διευθέτησης».

 

Από την επομένη της πρώτης ακόμα τουρκικής εισβολής, αντί για απελευθέρωση, ξεκίνησε μια καταστροφική επιλογή ψευδαισθήσεων, υποχωρήσεων, παραχωρήσεων των δικών μας για το πώς θα συμβιβάζονταν με τα τετελεσμένα…

 

*Ερευνήτρια/δημοσιογράφος

 

Το έγγραφο, 15.10.1974, από το Βρετανικό Εθνικό Αρχείο.

 

Το έγγραφο, 3.3.1977, από το Βρετανικό Εθνικό Αρχείο.

 

πηγή