τι ακριβώς σημαίνει η αναχαίτιση απο ελληνικά Patriot ιρανικών πυραύλων (και λίγα στοιχεία για την διακρατική αμυντική συμφωνία Ελλάδας Σαουδικής Αραβίας)

Από το καθεστώς της ελληνικής συστοιχίας Patriot στη Σαουδική Αραβία, το βασικό συμπέρασμα είναι ότι δεν πρόκειται για άτυπη ή προσωρινή αποστολή, αλλά για διακρατικά ρυθμισμένη παρουσία ελληνικών ενόπλων δυνάμεων.
 

Η αποστολή βασίστηκε σε Συμφωνία Διευθέτησης Καθεστώτος Ενόπλων Δυνάμεων που υπογράφηκε στο Ριάντ στις 20 Απριλίου 2021, και κυρώθηκε αργότερα από τη Βουλή με τον Ν. 5118/2024. 

 

Σκοπός της, όπως προκύπτει από τα επίσημα ελληνικά κείμενα, είναι η παραμονή ελληνικών ενόπλων δυνάμεων στο σαουδαραβικό έδαφος για την υποστήριξη της αμυντικής ικανότητας του Βασιλείου, ενώ το ΥΠΕΘΑ είχε ήδη από το 2021 δηλώσει ότι η αποστολή της πυροβολαρχίας Patriot είναι η ενίσχυση της αεράμυνας και της αντιπυραυλικής προστασίας της Σαουδικής Αραβίας και ειδικά των κρίσιμων ενεργειακών υποδομών της.

 

Το ίδιο νομικό πλαίσιο δείχνει και κάτι ακόμη σημαντικό: η ελληνική δύναμη δεν “χάνεται” νομικά μέσα στις σαουδαραβικές ένοπλες δυνάμεις. 

 

Η κυρωμένη Διευθέτηση προβλέπει ότι το ελληνικό προσωπικό μπορεί να φέρει στολές και όπλα κατά την άσκηση των επίσημων καθηκόντων του, ότι έχει ελευθερία κίνησης σύμφωνα με διαδικασίες που ορίζει το σαουδαραβικό Υπουργείο Άμυνας, αλλά επίσης ότι για πειθαρχικά θέματα αρμόδια είναι η Ελληνική Δημοκρατία, ενώ η Ελλάδα διατηρεί αποκλειστική ποινική δικαιοδοσία σε σημαντικό μέρος των υποθέσεων που αφορούν το προσωπικό της. 

 

Στην εισηγητική έκθεση μάλιστα αναφέρεται ρητά ότι μπορεί να υπάρξει δαπάνη εις βάρος του ελληνικού προϋπολογισμού σε περίπτωση ευθύνης της Ελλάδας ως κράτους αποστολής για ζημία που θα προκαλέσει το ελληνικό προσωπικό σε τρίτους. 

 

Αυτά είναι πολύ ισχυρά νομικά στοιχεία ότι η δράση της μονάδας δεν είναι απλώς “σαουδαραβική πράξη με ελληνικό εξοπλισμό”, αλλά παραμένει και ελληνική κρατική δράση. 

 

Ως προς το περιστατικό αναχαίτισης, το Reuters και ο ίδιος ο υπουργός Άμυνας επιβεβαιώνουν ότι η αναχαίτιση έγινε από Patriot που χειρίζεται ελληνικό προσωπικό και ότι αναχαιτίστηκαν δύο ιρανικοί βαλλιστικοί πύραυλοι με στόχο σαουδαραβικά διυλιστήρια. Το Reuters προσθέτει ότι αυτή ήταν η πρώτη φορά που ελληνικό προσωπικό χειρίστηκε επιχειρησιακά το σύστημα σε αναχαίτιση. 

 

Άρα δεν μιλάμε πλέον μόνο για «παρουσία» ή «αποστολή φύλαξης», αλλά για πραγματική επιχειρησιακή χρήση βίας από ελληνικά κρατικά όργανα. 

 

Τώρα, στο ερώτημα τι είναι το jus ad bellum: είναι ο κλάδος του διεθνούς δικαίου που ρυθμίζει πότε ένα κράτος μπορεί νόμιμα να χρησιμοποιήσει ένοπλη βία. Ο βασικός κανόνας είναι η απαγόρευση της απειλής ή χρήσης βίας του άρθρου 2(4) του Χάρτη του ΟΗΕ. Η κύρια εξαίρεση είναι το άρθρο 51, που αναγνωρίζει το εγγενές δικαίωμα ατομικής ή συλλογικής αυτοάμυνας όταν δεχθεί ένοπλη επίθεση ένα κράτος-μέλος του ΟΗΕ. 

 

Αυτό είναι το πεδίο του jus ad bellum. Είναι διαφορετικό από το jus in bello, που αφορά το πώς διεξάγεται ένας πόλεμος αφού ξεκινήσει. 

 

Άρα, όταν λέμε ότι υπάρχει «έμμεση εμπλοκή», το ακριβέστερο νομικά θα ήταν: υπάρχει περιορισμένη αμυντική/επιχειρησιακή συμμετοχή της Ελλάδας στη σύγκρουση. Δεν είναι τεχνικός όρος του jus ad bellum η «έμμεση εμπλοκή». Η ουσία όμως στηρίζεται σε συγκεκριμένες διατάξεις. 

 

Πρώτον, στα Άρθρα 4 και 6 των κανόνων περί κρατικής ευθύνης της Διεθνούς Επιτροπής Δικαίου: η συμπεριφορά κρατικών οργάνων αποδίδεται στο κράτος, ενώ ειδικοί κανόνες υπάρχουν και όταν ένα όργανο τίθεται στη διάθεση άλλου κράτους.

 

Δεύτερον, στο άρθρο 51 του Χάρτη: αν η Σαουδική Αραβία δέχεται ένοπλη επίθεση και η Ελλάδα ενεργεί με τη συναίνεσή της για την άμυνά της, τότε η ελληνική χρήση βίας μπορεί να ενταχθεί στο σχήμα της συλλογικής αυτοάμυνας. 

 

Τρίτον, στο δίκαιο της ουδετερότητας: ουδέτερο κράτος είναι εκείνο που δεν συμμετέχει και τηρεί αμεροληψία· όταν όμως οι ένοπλες δυνάμεις του αναχαιτίζουν πυραύλους ενός εμπολέμου υπέρ άλλου κράτους, η θέση της αυστηρής ουδετερότητας παύει να περιγράφει ακριβώς την πραγματικότητα. 

 

Η τελική διατύπωση, λοιπόν, θα ήταν η εξής: 

 

Η Ελλάδα δεν έχει καταστεί πλήρες εμπολέμο μέρος στον πόλεμο Ιράν–ΗΠΑ/Ισραήλ, αλλά με την αναχαίτιση ιρανικών πυραύλων από ελληνικό προσωπικό υπέρ της αεράμυνας της Σαουδικής Αραβίας έχει περάσει από τη θέση της απλής παρουσίας σε μια μορφή περιορισμένης αμυντικής συμμετοχής. 

 

Αυτό μπορεί να είναι νομικά δικαιολογημένο ως συλλογική άμυνα, αλλά δεν είναι το ίδιο πράγμα με το «καμία εμπλοκή». Και γι’ αυτό η κυβερνητική φράση «είναι μόνο αμυντική ενέργεια» είναι μισή αλήθεια: σωστή ως προς τον χαρακτήρα της πράξης, όχι πλήρης ως προς τη νομικοπολιτική της σημασία. 

 

Ανάλυση Ανιχνεύσεις

πηγή 

π. Γεώργιος Σχοινάς: «Χρειαζόμαστε παπάδες με φλόγα Θεϊκή»

από το κανάλι Ευλογία | Ομιλίες πατρός Γεωργίου Σχοινά 

 

«Χρειαζόμαστε παπάδες με φλόγα Θεϊκή» - Παρέα της Τρίτης, 17 Μαρτίου 2026 Ομιλία του π. Γεωργίου Σχοινά, στον Άγιο Νικόλαο Φιλοπάππου

Ο π. Σεραφείμ Ρόουζ το είδε νωρίς: « Έρχεται εποχή όπου ο άνθρωπος δεν θα ξέρει γιατί να ζει, ούτε γιατί να πεθάνει. Και τότε, δεν θα είναι πια άνθρωπος. »

Σήμερα μιλούσα με έναν αδελφό μοναχό απ’ το Άγιον Όρος.

 

Μια συνομιλία τηλεφωνική, μέσα στην ταπεινή καθημερινότητα της ώρας, κι όμως τόσο οριακή, που ένιωσα πως όλος ο κόσμος βρισκόταν για λίγο σε αναστολή, όπως συμβαίνει όταν δυο ψυχές συναντώνται ενώπιον μιας Αλήθειας που δεν ανήκει σε καμιά απ’ τις δύο.

 

Δεν ήταν εξομολόγηση, δεν ήταν διδασκαλία, ήταν εκείνο το ανείπωτο που στέκεται σαν πένθος επάνω στο πρόσωπο του κόσμου, μια αγωνία που δεν είναι πια ατομική, αλλά συλλογική, ενωμένη με τον ρυθμό της Γης και την ανάσα του Χρόνου.

 

Μου μίλησε χωρίς στόμφο, χωρίς πρόβλεψη, χωρίς φόβο.

Κι όμως, μιλούσαμε για το πιο τρομακτικό: το βάθος μιας μεταβολής που έχει αρχίσει αθόρυβα να διαλύει τη δομή της ανθρώπινης ύπαρξης.

Όχι ενός πολέμου. Όχι μιας καταστροφής φυσικής. Αλλά κάτι πιο λεπτό, πιο ανεπαίσθητο, πιο απόλυτο: μιας ακύρωσης.

 

Η ανθρωπότητα δεν απειλείται πια τόσο από πράξεις , όσο από λήθη , από την άρνηση να θυμηθεί ποια είναι , από το ότι έπαψε να είναι σε αναφορά. «Δεν υπάρχει πια αποδέκτης», μου είπε.

 

«Όλοι μιλούν, αλλά δεν απευθύνονται. Όλοι ζητούν, αλλά όχι από κάποιον. Το Πρόσωπο έγινε Εικόνα, η Εικόνα έγινε δεδομένο, και το δεδομένο πλέον δεν σημαίνει τίποτα.

 

Ένιωσα σαν να μιλούσε με τη φωνή όλων των Πατέρων, όλων των ποιητών, όλων των Αγίων που σιωπούν σε μια εποχή όπου το ουρλιαχτό της αυτολατρείας έχει καταπιεί το μυστήριο.

 

Του ανέφερα – διστακτικά – πως νιώθω πως κάτι τεράστιο πλησιάζει. Όχι ως γεγονός, αλλά ως ρήγμα. Ως κοσμολογική καμπή.

Μου απάντησε ήσυχα:

«Δεν θα έρθει με κραυγή ούτε με προειδοποίηση. Θα ’ρθει ως συσκότιση. Ως ανικανότητα αναφοράς. Ως κατάργηση της προσδοκίας. Ο Κύριος έρχεται, αλλά δεν Τον περιμένουμε πια.»

 

Ο κόσμος γίνεται όλο και πιο φωτεινός, κι όμως αυτή η λάμψη δεν είναι θεϊκή. Είναι διαφάνεια χωρίς βάθος. [ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕΔΟΥΣΕΣ, ΧΩΡΙΣ ΕΓΚΕΦΑΛΟ. ΜΟΛΙΣ ΑΠΕΙΛΗΘΟΥΝ ΠΟΛΛΑΠΛΑΣΙΑΖΟΝΤΑΙ. ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΑΝΑΚΗΡΥΞΑΝ ΤΟΝ ΕΓΕΦΑΛΟ, ΤΗΝ ΔΙΑΝΟΙΑ, ΨΥΧΗ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΤΗΝ ΑΡΝΗΘΗΚΑΝ. ΣΑΝ ΑΥΤΟΣΥΝΕΙΔΗΣΙΑ.]

 

Η εποχή μας δεν έχει πλέον σκιά – γιατί τίποτα δεν είναι αρκετά αληθινό για να έχει σκιά.

Τα πάντα είναι ορατά, εκτεθειμένα, αναγώγιμα. Αλλά τίποτα δεν σώζει. Η κοινωνία της διαφάνειας είναι η κοινωνία της κόλασης, η ειλικρίνεια μετατρέπεται σε ανατομία του κενού.

Κι ο μοναχός το είπε με λόγια λιτά, φτιαγμένα από πείρα και μετάνοια:

«Η διαφάνεια είναι η πλάνη του σκότους. Δεν αφήνει τίποτα να είναι πρόσωπο. Μόνο υπόλειμμα, λειτουργία, εικόνα.»

 

Σκέφτηκα τον Άγιο Μάξιμο:

«Ὁ μὴ ἔχων πόθον ἀληθείας, οὐκ ἔγνω Θεόν.»

Κι εμείς; Ποιον πόθο έχουμε πια;

Η επιθυμία έχει καταρρεύσει, όχι από στέρηση, αλλά από υπερκορεσμό.

Όπως λέει ο Lacan, όταν η επιθυμία ταυτιστεί με την κατανάλωση, παύει να είναι δημιουργική και γίνεται επαναληπτική.

Και τότε έρχεται η Μεγάλη Παραίτηση. Η αποστροφή προς το πρόσωπο. Η αντικατάστασή του από την οθόνη.

 

Ο π. Σεραφείμ Ρόουζ το είδε νωρίς:

«Έρχεται εποχή όπου ο άνθρωπος δεν θα ξέρει γιατί να ζει, ούτε γιατί να πεθάνει. Και τότε, δεν θα είναι πια άνθρωπος.»

 

Και σήμερα αυτό αρχίζει να συμβαίνει. Όχι με πάταγο. Αλλά με σιωπή.

Η ζωή συνεχίζεται. Οι ναοί λειτουργούν. Τα ράφια γεμίζουν. Οι εικόνες κυλούν.

Κι όμως, κάτω απ’ αυτή την αέναη κίνηση, υπάρχει μια παγκόσμια ερημία.

Ο μοναχός δεν χρησιμοποίησε ούτε μία φορά τη λέξη «καταστροφή». Μου είπε μόνο:

«Η δημιουργία αναστενάζει, όταν δεν βλέπει το Πρόσωπο του ανθρώπου. Και ο Θεός ζητεί εκείνον που θα Τον αντικρίσει. Όχι εκείνον που θα Τον περιγράψει. »

Κατάλαβα πως το τέλος της Ιστορίας δεν θα έρθει με μια σύγκρουση, αλλά με μια αόρατη παραίτηση. Όταν πάψουμε να περιμένουμε. Όταν πάψουμε να ζητάμε. Όταν πάψουμε να προσευχόμαστε. Όχι από άρνηση, αλλά από απώλεια νοήματος.

Όπως λέει ο Άγιος Ζαχαρίας του Έσσεξ:

«Ὁ Θεὸς ἀπαντᾷ μόνο στὸν ὑπάρχοντα διάλογο.»

 

Κι εμείς πλέον δεν διαλέγουμε, μόνο ενημερώνουμε.

Δεν μ’ άφησε με φόβο. Μ’ άφησε με κάτι άλλο, πολύ πιο ακριβό. Μ’ ένα βλέμμα στο άγνωστο, γεμάτο πόθο.

Μου είπε:

«Αν ο Χριστὸς γυρίσει τώρα στη Γη, άραγε θα βρεθεί μια ψυχὴ που να χαρεί;»

Κι ύστερα σιωπή.

Αλλά αυτή τη φορά, όχι πένθιμη. Σιωπή ὡς ἔδαφος τοῦ θαύματος. Σιωπή πού γεννά.

Γιατί όσο κι αν βυθιζόμαστε στο κενό, όσο κι αν η εποχή φθείρει το πρόσωπο και εξορίζει τον Θεό από τον δημόσιο χώρο, πάντα θα υπάρχει ένας τόπος που θα σώζει: το βλέμμα του ανθρώπου που επιστρέφει.

Όχι με θριαμβολογίες.

Όχι με θεωρίες.

Αλλά με ένα “Κύριε ἐλέησον” ψιθυρισμένο μέσα στο χάος.

Ένα δάκρυ, αόρατο στη διαφάνεια.

Ένα πρόσωπο που στρέφεται στο Φως.

Ένας παλμός, που επιμένει να περιμένει.

Κι εκεί, όλα ξαναρχίζουν.

Με τη σιγή.

Με τον ψίθυρο.

Με την χάρη.

Με την υπόμνηση πως το μόνο που ζητά ο Θεός είναι ένα πρόσωπο να Τον αντικρίσει. Κι αυτό αρκεί για να σωθεί ο κόσμος.

 

Καλό ξημέρωμα!

Μάνος Λαμπράκης.

 

πηγή 

Φασισμός κι απάνω τούρλα

Γράφει ο Χρήστος Μπολώσης 

 

Θα έχετε παρατηρήσει ασφαλώς ότι πολλοί νεοέλληνες διανθίζουν την κουβέντα τους με διάφορα καλολογικά στοιχεία.

 

Έτσι ακούμε: «Έχει δίκιο ο Μήτσος να ‘ουμ». Αυτό σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει: «Εδώ που τα λέμε, έχει δίκιο ο Μήτσος» ή «Βουνό το δίκιο του Μήτσου». Ή «Θα πάω να ψωνίσω, άμα λάχει να ‘ουμ», που θα πει «Αν με φέρει ο δρόμος και οι συνθήκες (νάχω χρήματα δηλαδή, πράγμα δύσκολο τη σήμερον) θα πάω για ψώνια». Ή «Γιατί ‘λαδής δεν μας μιλάει η δις Κατινίτσα;» όπερ εστί μεθερμηνευόμενο «Ποιος λόγος υπάρχει και η δεσποινίς Αικατερίνη, μόλις μας βλέπει κατεβάζει μια μουτσούνα τρία μέτρα;». 

 

Αυτά, μαζί με όσα εκστομίζουν οι ποδοσφαιριστές όταν δίνουνε συνεντεύξεις μετά τους αγώνες («κοιτάμε το επόμενο παιχνίδι», «θεωρώ ότι ήμασταν καλύτεροι», «κάναμε ό,τι μας είπε ο προπονητής μας» κ.λπ.) κάνουν πλουσιότερη τη γλώσσα μας και φτωχότερη την αντοχή μας. Επίσης, θα έχετε προσέξει ασφαλώς, ότι οι νεοέλληνες είναι πολύ εύκολοι στους χαρακτηρισμούς. Με χαρακτηριστική ευκολία απονέμονται ταμπέλλες επί δικαίων και αδίκων, διότι «έτσι μας αρέσει», που έλεγε και η παλιά διαφήμιση. 

 

Έτσι χαρακτηρίζονται «δημοκρατικοί», άνθρωποι που αν τους ρωτήσεις «τι είναι δημοκρατία», κινδυνεύεις να εισπράξεις απάντηση, που θα σε καταστήσει ανάπηρο διά το υπόλοιπον του βίου σου. 

 

Όλα αυτά, με προβληματίζουν και ήθελα να ήξερα τι θα κάναμε αν δεν υπήρχε ο «Φασισμός», ο οποίος πάει με όλα και αν δεν υπήρχε, θα έπρεπε να τον εφεύρουμε. Σου αρέσει π.χ. το λαχανόρυζο και ζητάς μετ’ επιτάσεως από το στεφάνι σου να το φτιάξει και κείνη σε κατακεραυνώνει οργισμένη: «Γιατί επιμένεις χριστιανέ μου; Αυτό είναι φασισμός». 

 

Ξεχνάς να σερβίρεις κρασί τον διπλανό σου και αυτός αμέσως αποφαίνεται ξύνοντας το μούσι του και ρουφώντας την πίπα του, καθότι διανοούμενος του κερατά: «Γιατί με ξεχνάς; Αυτό είναι φασισμός». 

 

Λες να πας να ρημαδοξαπλώσεις το μεσημέρι, αφού έχεις περιδρομιάσει δυο πιάτα μακαρόνια και ίσα με 32 κεφτέδες με σάλτσα, βρεγμένους με 1 ½ κιλό ρετσίνα και αμέσως η ομήγυρης σε προγκάει: «Καλά θα αφήσεις την παρέα; Αυτό είναι φασισμός». 

 

Διάβαζα μια μέρα, ότι γνωστός παλιός ποδοσφαιριστής, στον οποίο κάποτε έτεινε χείρα βοηθείας ο Θεός για να πετύχει κάποιο καθοριστικό γκολ, δηλαδή, επί της ουσίας, για να εξαπατήσει ολόκληρη την Οικουμένη, έλεγε σε μια συνέντευξή του ότι το 1982 στη φανέλα του είχε γραμμένη τη λέξη «δημοκρατία», σε αντίδραση προς το δικτατορικό καθεστώς της πατρίδας του. Ως εδώ θα ήταν όλα καλά και το μέλι γλυκύτατο, που έλεγε και ο μεγάλος μας Ν. Τσιφόρος. Όμως ο σταρ, συνεχίζει και μας πληροφορεί ότι σε ένα από τα τέσσερα παιδιά του, έχει δώσει το όνομα «Φιντέλ», προς τιμή του (δημοκράτη προφανώς) Φιντέλ Κάστρο, τον οποίο θαυμάζει. 

 

Από την ημέρα που διάβασα τη συνέντευξη αυτή, άρχισαν και τα προβλήματα με τα αυτιά μου. Κοινώς με ψιλοκούφανε. 

 

Μια μέρα, εκεί που χάζευα βαριεστημένα την εφημερίδα μου, πέφτει το μάτι μου σε μια φωτογραφία κάποιας σταρ (λέμε τώρα σταρ…) της τηλεοράσεως, της οποίας τα κιλά είναι όχι απλώς παραπανίσια, αλλά αν αποφασίσει να κάνει λιποαναρρόφηση θα είναι η χαρά του λιπαναρροφητού και θα βγάλει ίσα με 50 κιλά λίπος πρώτης ποιότητος. «Ας διαβάσω να δω τι λένε και οι διάδοχοι της Μαρίκας Κοτοπούλη, σκέφθηκα, μην είμαστε ντιπ καταντίπ εκτός εποχής». 

 

Το διάβασμα πήγαινε σχεδόν ομαλά και έμαθα ότι λατρεύει τον Μπρεχτ και τον Κούντερα (καταντράπηκα που λατρεύω τον Τσιφόρο, τον Σακελλάριο και τον Ψαθά) και το όνειρό της είναι να παίξει στην Επίδαυρο, στο Μέγαρο, στο Γουέμπλεϊ κ.λπ. κ.λπ. Ξαφνικά παθαίνω κάτι σαν σοκ. «Κοίτα να δεις σκέφθηκα. Να γιατί πεθαίνουν ξαφνικά οι άνθρωποι και μετά οι άλλοι αναρωτιούνται ‘’μα καλά χθες που τον είδα ήταν καλά’’ και κανένας δεν σκέφτεται ότι μέχρι να πεθάνουμε, όλοι είμαστε καλά». 

 

Τι είχα όμως διαβάσει; Διαβάστε το κι εσείς και… υπομονή. Κι αυτό θα περάσει, που γράφουν στην προμετωπίδα τους οι νταλίκες: 

 

«Είναι φασισμός και ωμός ρατσισμός να έχουν καταδικάσει εμάς τις εύσωμες» (τι εύσωμη δηλαδή, που ήταν σαν ιπποπόταμος με περαιτέρω τάσεις πάχους και καραχοντρή του κερατά). 

 

Εμένα όμως, μου την είχε ανάψει. Δεν μπορεί, λέω, η χοντρούλα κάτι ξέρει και την κόβω, εκτός από παμφάγα, και πολύ διαβαστερή. Κάπου θα το έχει διαβάσει αυτό. Ίσως στον Έκο, ίσως στον Κοέλιο, ίσως στον Καστοριάδη. Μπορεί και στον Καζαμία. 

 

Κατέβασα λοιπόν λεξικά και εγκυκλοπαίδειες και έψαξα στο λήμμα «Φασισμός» να δω πού αναφέρει κάτι σχετικό. Τίποτα. Διάβασα πολλά κείμενα του Γκαμπριέλε Ντ’ Ανούτσιο, αλλά πουθενά δεν βρήκα ότι το να αποκαλέσεις κάποιον «κεφτέ» ή «μπυροκοιλιά» ή «πατσοκοιλιά» ή «φαλαινάκι πάνω στην ανάπτυξη», αναφέρεσαι ακριβώς στην καρδία της ιδεολογίας του Φασισμού.

 

Ακόμη, ως πιστός και φιλότιμος ερευνητής, έψαξα στα γραπτά του Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ. Ούτε αυτός έγραψε κάπου ότι το «τέρας και το κήτον» του μακαρίτη του Αυλωνίτη, αποτελούν ρατσιστικό προσδιορισμό. Άλλο όνειρο είχε ο Μ. Λ. Κινγκ και όχι να προστατεύει τα απανταχού της γης παιδοβούβαλα. (Να γράψω και κάτι καλό για τον μαυρούκο τον Μ.Λ.Κ. να τόχω για καβάτζα τώρα που σούρνεται και το αντιρατσιστικό. Αν και τη φράση του ‘’Έχω ένα όνειρο’’ την είχε μάλλον… δανεισθεί από κάπου). 

 

Όμως, με είχε επηρεάσει πολύ ο καημός της μεγάλης μας (λέμε τώρα) ηθοποιού. Έπρεπε κάπως να τη βοηθήσω. Η λύση δεν άργησε να δημιουργηθεί από τη φαιά μου ουσία. «Βρε κοίτα να δεις που θα το λησμονούσα», σκέφτηκα. «Θα γράφω ένα γράμμα σε κάθε αρμόδιο, ώστε στον νέο αντιρατσιστικό νόμο, να προβλεφθεί τροποποιητική διάταξη, ώστε αν κάποιος αποκαλέσει χοντρό έναν χοντρό, να εκτελείται αμέσως και με συνοπτικές διαδικασίες.» 

 

Τι διάολο μόνο για τους gay (αλλιώς τους λέγαμε στα νιάτα μου…) θα νοιαζόμαστε;… 

 

Υ.Γ.: Είναι κάποιοι στους οποίους δεν αρέσουν τα κείμενά μου. Αυτό βεβαίως είναι σκέτος φασισμός και δεν πρόκειται να ασχοληθώ μαζί τους… 

***************** 

 

Ο γνωστός δημοσιογράφος Κύριος Τάσος Δούσης, έκανε την παρακάτω ανάρτηση στον προσωπικό του λογαριασμό στο FBQ: 

 

«Προστατέψτε τους καθηγητές και τους δασκάλους βρείτε τους αληταράδες και τα κτήνη. 

 

Η κυρία Σοφία από την Θεσσαλονίκη δεν άντεξε. 

Ξεκίνησε να διδάσκει με όνειρο την προσφορά της γνώσης. Όμως τα βλαστάρια σας είχαν αντίθετη γνώμη. 

 

Οι ‘’μαθητές’’, τις πετούσαν γάλα στην πλάτη. Τις εκσφενδόνιζαν σκουπίδια στο κεφάλι. Κραύγαζαν μέσα στην τάξη και έκαναν φασαρία σαν ζώα. Την κλείδωναν στην τάξη, τις έφραζαν τον δρόμο με θρανία. 

 

Η γυναίκα πέρναγε βασανιστήρια και προσπαθούσε να βρει συμπαράσταση στην διεύθυνση του σχολείου και στο υπουργείο Παιδείας. Στου κουφού την πόρτα. 

Ρωτάω λοιπόν: 

Θα ασχοληθούμε σοβαρά με την βία που δέχονται οι καθηγητές και οι δάσκαλοι στα σχολεία; 

Το ξέρετε πως υπάρχουν εκπαιδευτικοί που φοβούνται να πάνε στο σχολείο; 

 

Ναι οι τσογλαναράδες σας (μας) έχουν ξεφύγει. Ναι τα μπουμπούκια μας έχουν γίνει κάφροι. Αλλά φταίει μόνο ο αληταράς; Όχι φταίμε και εμείς. Γονείς ντεμέκ. 

 

Σκατά στα μούτρα μας. «Το παιδάκι μου δεν φταίει ήταν εριστικός ο δάσκαλος για αυτό του έσκασε τα λάστιχα» 

 

Τι λες ρε καραγκιόζη; Και καλά ο γονιός είναι ο γνωστός ο μαλάκας ο Έλληνας. Το υπουργείο τι κάνει; Η πολιτεία τι κάνει για τα καθάρματα; Ως πότε ο «μαθητής» θα μπορεί να κάνει ό,τι γουστάρει χωρίς συνέπειες; Ως πότε θα μαθαίνουμε το καμάρι μας πως μπορεί να κάνει ό,τι γουστάρει χωρίς συνέπειες; 

 

Φτάσαμε στο σημείο αν βρεθεί κανένας εκπαιδευτικός να βάλει τάξη, να τον αποβάλουμε από το σχολείο. 

 

Τι ο δάσκαλος να υψώσει φωνή; Ή ο καθηγητής να βάλει όρια; Απευθείας να τον ξεσκίσουμε ακόμα και οι ηλίθιοι οι δημοσιογράφοι. Κατηγορούμενος κατευθείαν ο εκπαιδευτικός που θα φροντίσει να είναι αυστηρός στην τάξη. Έτσι τι κάνουμε; Μαθαίνουμε στο παιδί πως μπορεί να κάνει αρένα την τάξη, χωρίς ποινές, χωρίς τιμωρία.

 

Μαθηματικά αυτός ο μαθητής θα γίνει ένα μικρό κάθαρμα χωρίς σεβασμό όχι μόνο στον καθηγητή αλλά σε ΟΛΟΥΣ ακόμα και στους γονείς του ,με το πέρασμα του χρόνου. 

 

Φτιάχνουμε στο όνομα της ελευθερίας, μικρούς εγκληματίες και δεν τρέχει κάστανο. Δεν μαθαίνουμε στο παιδί μας αυτονόητα πράγματα. Ναι ρε τσόγλανε, θα σου φωνάξει ο δάσκαλος, δεν έγινε και τίποτα. Θα μπεις και μια τιμωρία. Πριν θυμώσεις κατάλαβε γιατί ο άνθρωπος σου έκανε παρατήρηση. Στο σχολείο πας για να γίνεις κομμάτι της κοινωνίας όχι ένας παραβατικός αληταράς. 

 

Όταν μια κοινωνία και πολιτεία αφήνει μια δασκάλα σαν την Σοφία Χριστίδου απροστάτευτη, αυτή η κοινωνία πάει για καταστροφή. Στα παιδιά μας πρέπει να λέμε να σέβονται τους δασκάλους. Ο εκπαιδευτικός δεν πρέπει να φοβάται να πάει στο σχολείο». 

 

* Συμφωνώ απολύτως με τον Κύριο Δούση και προσυπογραφώ το κείμενό του. Η βία στα σχολεία είναι πλέον καθημερινό φαινόμενο που όλοι το βλέπουμε εκτός ίσως από την Κυρία Υπουργό Παιδείας, η οποία, και είμαι βέβαιος γι’ αυτό, ότι και αυτή το βλέπει αλλά μάλλον τα χέρια της είναι «δεμένα». Βλέπετε οι συλλογικότητες και οι δικαιωματιστές καραδοκούν για να καρατομήσουν οποιονδήποτε αποπειραθεί να ξανακάνει το «σχολείο» σχολείο. 

 

Παράγραφοι 

 

§. Διαβάζουμε: «Στη σύλληψη του 23χρονου, καθ’ ομολογία, δολοφόνου του 20χρονου στη Θεσσαλονίκη, προχώρησαν οι αρχές. Σύμφωνα με όσα φέρεται να είπε στους αστυνομικούς, ο νεαρός δέχτηκε επίθεση από πέντε άτομα, οπαδούς του ΠΑΟΚ, που τον χτυπούσαν με τα χέρια. «Από τα χτυπήματα έπεσα κάτω και τότε βρήκα μπροστά μου ένα μαχαίρι και με αυτό τον χτύπησα. Δεν σκόπευα να του κάνω κακό, ήμουν μόνος μου», ισχυρίστηκε. Δηλαδή αν δεν… έβρισκε το μαχαίρι δεν θα τον σκότωνε. Αυτό μας λέει ο… 23χρονος. Βέβαια φταίει κι ο Δήμος, διότι γιατί δεν σκουπίζει τους δρόμους και είναι γεμάτοι μαχαίρια; Καλά θα κάνει ο 23χρονος να ψάξει στον δρόμο, μήπως βρει και λίγο μυαλό γιατί ούτως ή αλλέως του λείπει. Κι όχι μόνο λείπει σ΄ αυτόν, αλλά νομίζει ότι λείπει και σ΄ εμάς. Βέβαια μετά παραδέχτηκε ότι το μαχαίρι το είχε πάνω του. Για μια ώρα ανάγκης το παιδί. Φυσικό είναι. Φεύγεις από το σπίτι και παίρνεις το κινητό, το πορτοφόλι, τα κλειδιά, παίρνεις κι ένα χασαπομάχαιρο να βρίσκεται. Νοικοκυρεμένα πράγματα. Διότι κύριε πού πας χωρίς μαχαίρι στη νύχτα στη βροχή, που έλεγε και ο Ζαμπέτας; Μπορεί να σε στραβοκοιτάξει κάποιος στο δρόμο, να μην έχεις το κατιτί σου να καθαρίσεις άμα λάχει να ‘ουμ, που έλεγε κι ο Χάρρυ Κλυνν; 

 

§. Ούτε που μ’ ενδιαφέρουν τα οικογενειακά του ΠΑΣΟΚ, αλλά διαβάζουμε ότι την αντίθεσή του στη διαγραφή του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου από την Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ εξέφρασε ο ευρωβουλευτής του κόμματος, Νίκος Παπανδρέου. «Αν η διατύπωση μίας διαφορετικής άποψης και δη σε περίοδο προσυνεδριακού διαλόγου, ποινικοποιείται και οδηγεί αυτόματα σε διαγραφές, αυτό δεν είναι μέρος της ταυτότητάς μας. Το ΠΑΣΟΚ, ιστορικά, θεμελίωσε στην πράξη την αρχή της Δημοκρατίας στο εσωτερικό των κομμάτων στη Μεταπολίτευση. Η έκφραση διαφορετικών απόψεων στο εσωτερικό του, υπήρξε διαχρονικά πλούτος, που, όποτε τον επέλεξε, το οδήγησε μόνο σε νικηφόρες πορείες». Εμείς όμως θυμόμαστε: Ο Ανδρέας Παπανδρέου εκδίωξε από την κυβέρνηση (ακολούθως και από το κόμμα), τον τότε υφυπουργό εσωτερικών και αδελφό του Αλέκου Παναγούλη,Στάθη, χωρίς περαιτέρω διευκρινίσεις, επειδή «συνωμοτούσε κατά της κυβέρνησης». Δεν έλειψαν και οι περιπτώσεις, που οι κομμένοι το έμαθαν… τελευταίοι. Όπως για παράδειγμα η διπλή απομάκρυνση το 1988 του Χάρη Καστανίδη (υφυπουργού) και του Στέφανου Τζουμάκα (αναπληρωτή υπουργού) από το Υπουργείο Παιδείας, στο οποίο νέος επικεφαλής είχε τοποθετηθεί λίγο καιρό πριν ο… Γιώργος Παπανδρέου. Οι δύο στενοί συνεργάτες του έχασαν από… ραδιοφώνου τη θέση τους για κάποιες δηλώσεις που είχαν κάνει την ίδια ημέρα, χωρίς να ξεχνάμε και την εν πτήσει διαγραφή του Ασημάκη Φωτήλα. Αυτοί, προφανώς είχαν διαγραφεί δημοκρατικά… 

 

§. Ο Τσάρλι Τσάπλιν ή Σαρλώ είχε γυρίσει μία ταινία με τίτλο «Μοντέρνοι καιροί», με την οποία σατίριζε την αυτοματοποίηση της βιομηχανίας. Εμείς τώρα τι βλέπουμε; Τους μοντέρνους πολέμους. Βέβαια και σ’ αυτό οι Έλληνες και συγκεκριμένα οι Χιώτες, είμαστε πρωτοπόροι, αφού κάθε Πάσχα μαίνεται ο ρουκετοπόλεμος στο Βροντάδο της Μυροβόλου. Ελπίζω να μη τον ξαναδούμε το προσεχές Πάσχα. Οι αντίπαλοι εκεί λοιπόν, είναι οι ενορίες δύο εκκλησιών της Παναγίας της Ερυθιανής και του Αγίου Μάρκου. Εκεί τον ρόλο του Ντόναλντ Τραμπ και του Νετανιάχου από τη μία και του Μοτζτάμπα Χαμενεΐ από την άλλη, παίζουν οι ιερείς και οι ψαλτάδες. Το «Χριστός Ανέστη», είναι το άτυπο «Πυρ», αφού τότε αρχίζει η εκτόξευση πυραύλων εδάφους – εδάφους και καίγεται το πελεκούδι. Όμως μαζί με το πελεκούδι έχουμε, όπως είναι φυσικό και απώλειες. Πέντε δάχτυλα μείον για τους Παναγιωερυθιανούς, τα δύο λόγω πρόωρης εκπυρσοκρότησης των φιλίων πυραύλων, που οφείλονται ή σε ατζαμοσύνη ή σε αστοχία υλικού, ενώ οι Αγιομαρκίτες μετρούν ένα μάτι βγαλμένο, δύο κεφάλια καμένα, ευτυχώς μόνο τα μαλλιά, ένα δάχτυλο και κατεβασμένες τις βιτρίνες σε δύο μαγαζιά. Είμαστε λοιπόν πρωτοπόροι ή όχι; 

 

Για γέλια και για κλάματα 

 

Νους υγιής με μπριζόλα ζουμερή… 

 

Τώρα πιά… 

 

Λογικό συμπέρασμα 

 

Ε, τώρα τι να του πεις. Ότι έχει άδικο; Αμ δεν έχει… 

 

Τι λες μωρέ αντιδραστικέ; 

 

Εκβιασμοί… 

 

Μύλος… 

 

πηγή

ΕΛΛΑΔΑ ΥΠΟ ΕΚΚΑΘΑΡΙΣΗ: Η κυβέρνηση Μητσοτάκη και η συστηματική εξόντωση της ελληνικής μικρομεσαίας τάξης…

Του Παναγιώτη Αποστόλου

Πολιτικού αναλυτή – αρθρογράφου

egerssi.gr

https://lnk.bio/Egerssi

 

Ύστερα από χρόνια που η κυβέρνηση Μητσοτάκη κατάφερε να σκοτώσει τον πρωτογενή τομέα παραγωγής — τους αγρότες, τους κτηνοτρόφους, τους αλιείς — που αποτελούσαν τη ραχοκοκαλιά της ελληνικής οικονομίας, ήρθε πλέον η ώρα για το επόμενο θύμα: η μικρομεσαία επιχειρηματικότητα και η εργατική τάξη. Ο φούρναρης, ο ταξιτζής, ο βενζινοπώλης, ο ψιλικατζής, ο μαγαζάτορας της γειτονιάς — οι άνθρωποι που έχτισαν αυτή τη χώρα με τα χέρια τους — βρίσκονται σήμερα στο στόχαστρο μιας εξουσίας που τους αντιμετωπίζει όχι ως παραγωγικές δυνάμεις, αλλά ως εμπόδιο στα σχέδιά της. Αυτό το άρθρο είναι καταγγελία. Είναι κραυγή. Είναι η αλήθεια που δεν τολμούν να πουν τα «εγκάθετα» ΜΜΕ.

 

ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ: Το τέλος του μικρομάγαζου — Πώς η κυβέρνηση σβήνει τη γειτονιά…

 

Κάποτε κάθε γειτονιά είχε τη δική της ψυχή. Τον φούρνο που μύριζε φρέσκο ψωμί τα χαράματα. Το περίπτερο που ήξερε τα πάντα για τους ανθρώπους της γύρω περιοχής. Τον μπακάλη που δάνειζε ο ίδιος αλεύρι και ζάχαρη σε δύσκολες εποχές. Το ταβερνάκι με τις μαρμελάδες στα τζάμια. Αυτή η Ελλάδα εκτελείται εν ψυχρώ.

 

Τα νούμερα μιλούν από μόνα τους και είναι σκανδαλώδη: Από τα 11.000 περίπτερα του 2010, σήμερα έχουν επιβιώσει μόλις 4.200 με 4.700 — δηλαδή, χάθηκαν περισσότερα από τα μισά. Περίπου 1.500 φούρνοι έχουν βάλει λουκέτο από το 2022, ενώ σε 30 μήνες έκλεισαν πάνω από 3.000 καταστήματα αρτοποιίας και ζαχαροπλαστικής. Τα ψιλικατζίδικα-παντοπωλεία από 30.000 που ήταν, έπεσαν στα 21.000. Η εστίαση, παρά την άνοδο του τουρισμού, σημειώνει πτώση τζίρου για πρώτη φορά μετά το 2020.

 

Και ποιος κερδίζει από αυτό; Τα μεγάλα franchise, τα convenience stores των ομίλων, οι αλυσίδες σούπερ μάρκετ, οι κινεζικές πλατφόρμες που απέσπασαν το 17% του εορταστικού τζίρου των Χριστουγέννων. Σύμφωνα με στοιχεία της ΕΣΕΕ, το 80% των μικρομεσαίων επιχειρήσεων εμφάνισε ίδιο ή μικρότερο τζίρο σε σχέση με πέρυσι. Και η κυβέρνηση δεν κάνει τίποτα — γιατί αυτό ακριβώς θέλει.

 

Ασφυκτικά χρέη και ψηφιακή αγχόνη…

 

Πάνω από 300.000 οφειλέτες βρίσκονται «στο κόκκινο», χωρίς καμία ουσιαστική ρύθμιση να ορίζεται στον ορίζοντα. Τα χρέη προς τον ΕΦΚΑ εκτοξεύτηκαν από 32 δισ. ευρώ στα 55 δισ. ευρώ το 2025. Παράλληλα, κάθε νέο «ψηφιακό» μέτρο — myDATA, POS, εισροές-εκροές — αποτελεί νέα υποχρεωτική επένδυση. Μέσα σε διάστημα ενάμιση έτους, οι επαγγελματίες κλήθηκαν να δαπανήσουν πάνω από 5.000 ευρώ για να ανταποκριθούν στις νέες απαιτήσεις. Αυτό δεν είναι εκσυγχρονισμός — αυτό είναι στραγγαλισμός.

 

Ο ίδιος ο επικεφαλής του ομίλου «Βενέτης», μια από τις μεγαλύτερες αλυσίδες αρτοποιίας στη χώρα, δήλωσε δημόσια: «Σε πέντε χρόνια δεν θα υπάρχουμε». Αν ακόμη και οι μεγάλοι παίκτες αγωνιούν για την επιβίωσή τους, τι απομένει για τους μικρούς;

 

Η απάντηση είναι απλή: θάνατος. Το Ελληνικό Δημόσιο βλέπει να σβήνουν φούρνοι, περίπτερα και ταβέρνες και δεν κινεί ούτε δάκτυλο. Αντιθέτως, επιβάλλει πλαφόν κέρδους μόνο στους μικρούς, αφήνει τις μεγάλες αλυσίδες και τις ξένες πλατφόρμες να κανιβαλίζουν την αγορά, και χαμογελά μπροστά στα επενδυτικά road show για τους πλούσιους ξένους επενδυτές.

 

ΜΕΡΟΣ ΔΕΥΤΕΡΟ: Ο αφανισμός του κλάδου των ταξί…

 

Στις 17 Μαρτίου 2026, οι ταξιτζήδες της Αττικής κατέβηκαν στους δρόμους. Δεν το έκαναν για να διαμαρτυρηθούν για ψιλοπράγματα. Το έκαναν επειδή το νομοσχέδιο Κυρανάκη, όπως το χαρακτήρισε ο ίδιος ο κλάδος, είναι «εκδίκηση κατά του κλάδου των ταξί, ευτελισμός μιας δημόσιας υπηρεσίας». Και έχουν απόλυτο δίκιο.

 

Τι κρύβει το νομοσχέδιο…

 

Το νομοσχέδιο ανοίγει διάπλατα την πόρτα στις εταιρίες ενοικιαζόμενων ΕΙΧ με οδηγό, αφαιρώντας ουσιαστικά ανταγωνιστικά εμπόδια. Καταργεί την υποχρέωση επιστροφής του οχήματος στην έδρα. Προβλέπει ανάκληση άδειας ταξί ακόμη και για απλή σωματική βλάβη — δηλαδή, για αδικήματα που δεν θεωρούνται σοβαρά στον Ποινικό Κώδικα — μετατρέποντας τον οδηγό ταξί σε κατηγορούμενο από προεπιλογή. 

 

Και το «κερασάκι στην τούρτα»: υποχρεωτική, βίαιη μετάβαση στην ηλεκτροκίνηση για τα ταξί Αθήνας και Θεσσαλονίκης. Ο κλάδος δεν αντιτίθεται στην ηλεκτροκίνηση αρχή. Αντιτίθεται στη βίαιη και άμεση υποχρέωση, χωρίς επαρκή υποστήριξη, χωρίς πρόσβαση σε χρηματοδότηση, χωρίς ουσιαστική μεταβατική περίοδο. Το επιχείρημα «καθαρό περιβάλλον» καταρρίπτεται αμέσως: δεκάδες χιλιάδες ιδιωτικά οχήματα κατακλύζουν τους δρόμους της Αθήνας κάνοντας αστική μεταφορά — αυτά δεν ενοχλούν τον κ. Κυρανάκη.

 

Ποιος ωφελείται;

 

Ποιος ωφελείται από την κατάρρευση του κλάδου των ταξί; Οι πλατφόρμες Uber και Bolt, που λειτουργούν με ΕΙΧ και αποφεύγουν τις αυστηρές υποχρεώσεις που ισχύουν για τα ταξί. Αυτές οι εταιρίες δεν είναι ελληνικές. Δεν πληρώνουν φόρους στην Ελλάδα με τον ίδιο τρόπο. Δεν έχουν χτίσει αυτή τη χώρα. Ο ταξιτζής, όμως, ναι. Και αυτός ακριβώς είναι ο λόγος που στοχοποιείται.

 

Οι ταξιτζήδες δεν είναι εχθροί — είναι η ραχοκοκαλιά της αστικής μετακίνησης. Είναι ο εργαζόμενος που πήρε δάνειο για να αγοράσει την άδειά του, που πλήρωσε εισφορές επί δεκαετίες, που στάθηκε εκεί τα Χριστούγεννα και τη Νύχτα της Πρωτοχρονιάς. Αντί για σεβασμό, η κυβέρνηση τού στέλνει νομοσχέδιο-θηλιά.

 

ΜΕΡΟΣ ΤΡΙΤΟ: Το «πονηρό» πλαφόν — Η κυβέρνηση κερδοσκοπεί από την ακρίβεια…

 

Όταν στα μέσα Μαρτίου 2026 η βενζίνη ξεπέρασε τα 2 ευρώ ανά λίτρο στην Αττική, η κυβέρνηση Μητσοτάκη ανακοίνωσε με κάθε επισημότητα το «πλαφόν» στα κέρδη των πρατηριούχων. Μέχρι 12 λεπτά ανά λίτρο το μικτό περιθώριο κέρδους. Παρουσιάστηκε ως μέτρο προστασίας του καταναλωτή. Είναι στην πραγματικότητα κλεψιά σε βάρος του μικρού επιχειρηματία.

 

Το κράτος που κερδοσκοπεί…

 

Η αλήθεια που δεν θέλει να πει ο Μητσοτάκης είναι αυτή: ο ΕΦΚ (Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης) στη βενζίνη ανέρχεται σε περίπου 0,71 ευρώ ανά λίτρο — ένας από τους υψηλότερους στην Ευρώπη. Επιπλέον, ο ΦΠΑ υπολογίζεται πάνω στην ήδη φορολογημένη τιμή. Με άλλα λόγια, οι Έλληνες οδηγοί πληρώνουν φόρο πάνω στον φόρο. Το κράτος εισπράττει κάθε χρόνο εκατοντάδες εκατομμύρια μόνο από τα καύσιμα. Το 2022: 3,98 δισ. ευρώ. Το 2025: 3,86 δισ. ευρώ. Φέτος εκτιμάται στα 4 δισ. ευρώ.

 

Αυτό σημαίνει ότι όσο ακριβαίνει η βενζίνη λόγω της κρίσης στη Μέση Ανατολή, τόσο περισσότερα εισπράττει το κράτος. Το κράτος ωφελείται από την ακρίβεια. Το πλαφόν, λοιπόν, δεν αφορά τον αγωγιάτη — αφορά τον βενζινοπώλη, τον μικρό πρατηριούχο που αγωνίζεται να επιβιώσει.

 

Οι πρατηριούχοι στα κάγκελα…

 

Η Πρόεδρος της Ένωσης Βενζινοπωλών Αττικής, Μαρία Ζάγκα, χτυπάει κώδωνα κινδύνου: τα τιμολόγια ανεβαίνουν 1-3 λεπτά ανά ημέρα τις τελευταίες εβδομάδες, η κατάσταση είναι εξαιρετικά κρίσιμη. Οι βενζινοπώλες Βορείου Αιγαίου έκλεισαν τα πρατήριά τους σε Λέσβο και Λήμνο σε ένδειξη διαμαρτυρίας. Τα πρατήρια δεν μπορούν να είναι βιώσιμα με πλαφόν που δεν συνυπολογίζει τον ΦΠΑ στον υπολογισμό του κέρδους.

 

Η κυβέρνηση απάντησε σε... συνάντηση με τον Θεοδωρικάκο, χωρίς ουσιαστική λύση. Γιατί; Γιατί αν μειώσουν τον ΕΦΚ, θα χάσουν δισεκατομμύρια εσόδων. Κι αυτά τα δισεκατομμύρια τα χρειάζονται για τα «πρωτογενή πλεονάσματα» που εντυπωσιάζουν τους δανειστές. Η αίσθηση δημοσιονομικής ευρωστίας οικοδομείται πάνω στα κόκαλα των Ελλήνων εργαζομένων.

 

Στην μάχη όλοι για την ψυχή της Ελλάδας…

 

Ύστερα από τον αγρότη, ύστερα από τον κτηνοτρόφο, ύστερα από τον αλιέα, σειρά έχει ο φούρναρης, ο ταξιτζής, ο πρατηριούχος, ο μπακάλης. Υπάρχει ένα σαφές μοτίβο σε αυτή τη διαδοχή: η συστηματική εκκαθάριση κάθε παραγωγικής, αυτοδύναμης τάξης που μπορεί να σταθεί στα πόδια της χωρίς να ζητά άδεια από κανέναν. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι «εξαρτημένοι» από το κράτος — και γι' αυτό ακριβώς ενοχλούν.

 

Η Ελλάδα που θέλει η κυβέρνηση Μητσοτάκη είναι μια χώρα χωρίς παραγωγικές μεσαίες τάξεις, χωρίς ανεξάρτητο οικονομικό υποκείμενο, όπου ο πολίτης επιβιώνει με επιδόματα και εξαρτάται απόλυτα από τις αποφάσεις μιας ολιγαρχίας. Μια χώρα που παράγει τουρίστες για να χαζεύουν τα ερείπιά της, αλλά δεν παράγει τίποτε άλλο.

 

Απέναντι σε αυτό το σχέδιο, δεν υπάρχει άλλη απάντηση από τη συλλογική αντίσταση. Ο φούρναρης, ο ταξιτζής, ο βενζινοπώλης δεν πρέπει να αγωνίζεται μόνος. Αγωνίζεται για όλους μας — για μια Ελλάδα που δουλεύει, παράγει, αξιοπορεύεται. Για μια Ελλάδα που αξίζει να ζεις σε αυτή.

 

Η γειτονιά είναι η Ελλάδα. Και η Ελλάδα δεν σβήνει από χάρτη.

 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ: Αναζητώντας την ελπίδα…

 

Σε αυτό το καθεστωτικό κυβερνητικό τοπίο, φαντάζει ότι δεν υπάρχει ελπίδα σωτηρίας στον πολιτικό ορίζοντα! 

 

Αντιπολίτευση δεν υπάρχει! Κόμμα που θα ανατρέψει την καθεστωτική κυριαρχία της Μητσοτακικής ΝΔ δεν υπάρχει!

 

Υπό αυτά τα δεδομένα, η Ελλάς χάνεται, ο λαός υποδηλώνεται περαιτέρω!

Να γιατί υποστηρίζω, πως, μόνη ανατρεπτική λύση αυτής της σοβούσας κατάστασης είναι το κυοφορούμενο κόμμα Αντώνη Σαμαρά! 

 

Του πρώην Πρωθυπουργού, που όλα δείχνουν πως μια κάθοδος στην εκλογική αρένα αυτού του κόμματος, θα είναι δεύτερο (σίγουρα), ακόμη και πρώτο κόμμα (υπό υγιείς προϋποθέσεις)! 

 

Με ισχυρή παρακαταθήκη την de jure υποστήριξη του πρώην (επίσης) Πρωθυπουργού και “ιδιοκτήτη” της “γαλάζιας πολυκατοικίας” Κώστα Καραμανλή!

 

Ένα κόμμα που θα ενώσει την κεντροδεξιά με την κεντροαριστερά, που θα προσθέσει και θα πολλαπλασιάσει αντίρροπες πολιτικές δυνάμεις, αφού το διακύβευμα που θα προκύψει ως εθνική επιταγή θα είναι ΕΝΑ:

ΑΝΑΤΡΟΠΗ ΤΟΥ ΚΑΘΕΣΤΩΤΟΣ!

 

Απόλυτα εφικτό, για να γυρίσει πολιτική σελίδα η Ελλάδα και να αρχίσει να αναρριχάται από το έσχατο σημείο του γκρεμού, που σήμερα βρίσκεται!

 

Ο ελληνικός λαός υπό τις δύσκολες σημερινές συνθήκες, είναι σίγουρο πως έχει ωριμάσει, και ξεπερνώντας ιδεοληψίες του παρελθόντος, θα στηρίξει αυτήν την ανατρεπτική πολιτική προσπάθεια!

 

Ας μην απογοητεύσει ο Αντώνης Σαμαράς την τελευταία ΕΛΠΙΔΑ του ελληνικού λαού για παροχή οξυγόνου στη ζωή του και την επαναφορά της Δημοκρατίας στην χώρα που την γέννησε και την μεταλαμπάδευσε σε όλο τον Πλανήτη!!

Οι μεθοδεύσεις και οι σκοπιμότητες της Εκκλησίας της Κύπρου

Συνέντευξη με τον Δρ. Ελπιδοφόρο Σωτηριάδη για την επικείμενη τροποποίηση του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας της Κύπρου. 

 

κ. Σωτηριάδη, έχουμε ακούσει ότι έχει σταλεί επιστολή από Ορθοδόξους Πιστούς στην Ιερά Σύνοδο σχετικά με την προσπάθεια τροποποίησης του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας της Κύπρου. Γνωρίζετε κάτι για αυτό το θέμα;  

 

Είναι αλήθεια ότι έχει σταλεί μια τέτοια επιστολή. Είμαι ένας από αυτούς που υπέγραψαν την επιστολή την οποία έχουν συνυπογράψει υποψήφιοι βουλευτές, επαγγελματίες, συνταξιούχοι, άνεργοι, οικοκυρές, ακαδημαϊκοί και άλλοι. Θα μπορούσαν να μαζευτούν εκατοντάδες υπογραφές αλλά λόγω του επείγοντος του θέματος, η επιστολή στάλθηκε με σχετικά λίγες υπογραφές αλλά ενδεικτικές της καθολικότητας του αιτήματος. Είναι αλήθεια ότι ο πιστός λαός του Θεού βρίσκεται σε αναβρασμό για αυτό το θέμα, διότι η προσπάθεια νέας τροποποίησης του Καταστατικού Χάρτη σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα (είχε γίνει εκτεταμένη τροποποίηση πριν από μόλις 15 χρόνια) είναι φανερό ότι υποκρύπτει άλλες σκοπιμότητες. Απορία και απογοήτευση εξάλλου προκαλεί το γεγονός ότι και ο ίδιος ο Αρχιεπίσκοπος έχει δηλώσει δημοσίως ότι ο κύριος στόχος αυτής της προσπάθειας είναι ο αποκλεισμός του λαού από τη συμμετοχή του στις εκλογές των Μητροπολιτών. 

 

Τι ακριβώς αφορά η επιστολή που έχει αποσταλεί; 

 

Με την παρέμβασή μας ζητούμε από την Ιερά Σύνοδο να ανακαλέσει την πρόθεσή της να αποκλείσει τον λαό από τις εκλογές για την ανάδειξη Μητροπολιτών στην Εκκλησία της Κύπρου. Η πρακτική αυτή είναι αρχαία παράδοση της Εκκλησίας και ιδιαίτερα της Εκκλησίας της Κύπρου η οποία θέλουμε να διατηρηθεί ανόθευτη όπως μας την παρέδωσαν οι πατέρες και οι παππούδες μας. Σε περίπτωση που η Ιερά Σύνοδος επιμείνει στην πρόθεσή της να τροποποιήσει και πάλι τον Καταστατικό Χάρτη για να αποκλείσει τον λαό, καλούμε τους ιεράρχες να προκηρύξουν δημοψήφισμα ανάμεσα στο πλήρωμα της Εκκλησίας ώστε να αποφασίσει ο λαός αν θέλει να συμμετέχει στις εκλογές και όχι να αποφασίζουν οι ιεράρχες για τον λαό, χωρίς τον λαό. 

 

Δεν νομίζετε ότι αυτό είναι ευθύνη της Ιεράς Συνόδου να αποφασίσει; 

 

Όχι, οι ιεράρχες δεν έχουν τέτοιο δικαίωμα. Θα έλεγα ότι μερικά πράγματα τα προσπερνούμε ελαφρά τη καρδία κυρίως λόγω άγνοιας, ίσως και λόγω σκοπιμοτήτων. Η συμμετοχή όλων των Ορθόδοξων Χριστιανών στη ζωή της Εκκλησίας αποτελεί Αποστολική Παράδοση από την οποία κανένας αρχιερέας δεν έχει το δικαίωμα να παρεκκλίνει. Αυτή την πρακτική εφάρμοσαν και οι Απόστολοι από την πρώτη στιγμή της εγκαθίδρυσης της Εκκλησίας με τη συμμετοχή κλήρου και λαού στην επιλογή των επισκόπων. Όπως ίσως γνωρίζετε, η Ορθόδοξη Πίστη στηρίζεται σε δύο ισότιμους πυλώνες, δύο αστείρευτες πηγές, την Αγία Γραφή (Παλαιά και Καινή Διαθήκη) και την Ιερά Παράδοση. Επομένως, με τον παραγκωνισμό του λαού από την εκλογή των Μητροπολιτών παραβιάζεται ο Αποστολικός Κανόνας και κατ’ επέκταση αλλοιώνεται η παράδοση της Εκκλησίας. Με δυο λόγια, κινδυνεύει η ίδια η Πίστη μας. Αναμένουμε από τους ιεράρχες της Εκκλησίας της Κύπρου να διαφυλάττουν αλώβητη την Παράδοση της Εκκλησίας αφού είναι το ένα από τα δύο πόδια πάνω στα οποία στηρίζεται η Πίστη μας για να πορεύεται άφοβα μέσα στους αιώνες. 

 

Για όλες τις άλλες Ορθόδοξες Εκκλησίες στις οποίες δε συμμετέχει ο λαός στις εκλογές των Μητροπολιτών, τι έχετε να πείτε; 

 

Όπως σας έχω αναλύσει πιο πάνω, η συμμετοχή του κάθε πιστού στην ενεργό ζωή της Εκκλησίας είναι πρακτική της αρχαίας Εκκλησίας η οποία εφαρμόστηκε από την πρώτη στιγμή ως Αποστολικός Κανόνας. Το γεγονός ότι άλλες Εκκλησίες δεν τον εφαρμόζουν, δεν αποτελεί επιχείρημα εναντίον του αιτήματός μας. Αντίθετα, αναδεικνύει ακόμα περισσότερο την αναγκαιότητα διαφύλαξης της παράδοσης από την Εκκλησία της Κύπρου. Είμαστε περήφανοι στην Κύπρο για το γεγονός ότι οι πάπποι και προπάπποι μας σεβάστηκαν αυτή την Παράδοση και όλοι μνημονεύουν την Εκκλησία της Κύπρου ως την δημοκρατικότερη όλων των Εκκλησιών διότι παραμένει πιστή στις αρχαίες παραδόσεις των Αποστόλων. Ως αυτοκέφαλη Εκκλησία η οποία μνημονεύεται αμέσως μετά τα Πατριαρχεία, έχουμε πολύ μεγαλύτερη ευθύνη να διαφυλάξουμε την Ιερά Παράδοση ώστε στο μέλλον, στο οποίο αναμένεται να αναδειχθεί η Ορθοδοξία σε πυξίδα ολόκληρου του κόσμου, θα υπάρχει ανόθευτη η Αποστολική κληρονομιά για να την υιοθετήσουν και πάλι οι άλλες Εκκλησίες από εμάς. 

 

Η ιεράρχες έχουν δημοσιοποιήσει την πρόθεσή τους να διατηρήσουν τη συμμετοχή του λαού στις εκλογές για τον Αρχιεπίσκοπο. Αυτό δεν είναι αρκετό; 

 

Όχι, δεν είναι καθόλου αρκετό. Ο Αρχιεπίσκοπος δεν είναι βαθμός ιεροσύνης. Είναι μια θέση ποιμαντικής διακονίας από έναν Μητροπολίτη ο οποίος επιλέγεται να λειτουργεί ως πρώτος ανάμεσα σε ίσους. Θα έλεγα λοιπόν ότι η εκλογή Αρχιεπισκόπου δεν έχει σχέση με τον Αποστολικό Κανόνα που προβλέπει τη συμμετοχή του κλήρου και του λαού στην επιλογή των Επισκόπων. Άλλωστε οι δικαιολογίες που επικαλείται ο Αρχιεπίσκοπος για να αποκλείσει τον λαό από τις εκλογές των Μητροπολιτών ισχύουν το ίδιο ή/και εντονότερα για την εκλογή του Αρχιεπισκόπου. Επομένως, αυτοαναιρούνται οι ίδιοι όταν τις επικαλούνται. Είναι οξύμωρο να λέει ο Αρχιεπίσκοπος ότι στις εκλογές των Μητροπολιτών δημιουργούνται έριδες και διαμάχες και να επικαλείται αυτόν τον λόγο για να αποκλείσει τον λαό, αλλά να διατηρεί τη συμμετοχή του λαού στις εκλογές του Αρχιεπισκόπου όπου οι αντιπαλότητες είναι ακόμα πιο έντονες. Με δυο λόγια, θα έλεγα ότι όλα αυτά είναι «προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις». 

 

Συμφωνείτε ότι οι εκλογές διχάζουν τον λαό και θα ήταν ορθό να μην γίνεται κάτι τέτοιο μέσα στην Εκκλησία; 

 

Διαφωνώ καθέτως και οριζοντίως. Οι εκλογές δεν διχάζουν το λαό. Γίνονται για να επιλέξει ο λαός τους τρεις καλύτερους υποψηφίους επισκόπους ώστε η Ιερά Σύνοδος με τη σειρά της να ψηφίσει με φόβο Θεού τον καταλληλότερο υποψήφιο για την θέση ενός Μητροπολιτικού θρόνου ανάμεσα στους τρεις εκλεκτούς του λαού. Οι έριδες και ο διχασμός του λαού τις περισσότερες φορές, αν όχι πάντοτε, είναι υποκινούμενα άνωθεν. Όπως ζήσαμε πρόσφατα και με την υγειονομική κρίση του κορωνοϊού, ο διχασμός του λαού υποκινήθηκε εργολαβικά και συστηματικά από την ίδια την κυβέρνηση. Επομένως, ο λαός πέφτει θύμα από διάφορους επιτήδειους και έχει την μικρότερη ευθύνη για ό,τι συμβαίνει. Γι’ αυτό και οι αναφορές ότι ο λαός διχάζεται αποτελούν κατεξοχήν την γνωστή συνταγή, δηλαδή να κατηγορείται το θύμα. Ας κοιτάξουν πρώτα οι ιεράρχες τον καθρέφτη και μετά να προσάπτουν κατηγορίες εναντίον του λαού. Εξάλλου, ακόμα και αν δεχθούμε ότι ο λαός διχάζεται εξαιτίας των εκλογών, είναι αρμοδιότητα των Επισκόπων να καθοδηγήσουν τον λαό και να διδάξουν τον ορθόδοξο τρόπο με τον οποίο οι πιστοί πρέπει να προσεγγίζουν τις εκλογές ώστε να αντιμετωπιστεί αυτό το πρόβλημα. Πρώτα με το δικό τους παράδειγμα, αποφεύγοντας τις έριδες, τον ανταγωνισμό και τους παροξυσμούς μεταξύ τους, και έπειτα με το κήρυγμά τους. Η λύση του προβλήματος δεν είναι σε καμία περίπτωση ο αποκλεισμός του λαού από την εκλογική διαδικασία. 

 

Πιστεύετε ότι η Ιερά Σύνοδος θα αποδεχτεί το αίτημα που περιλαμβάνεται στην επιστολή σας και θα υποχωρήσει; 

 

Ελπίζουμε και ευχόμαστε οι ιεράρχες να σεβαστούν την Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας και να ορθοτομήσουν τον λόγο της αληθείας όπως έχουν εντολή να πράττουν από την θέση την οποία κατέχουν. Όλα όσα έγιναν τον τελευταίο χρόνο με τον Μητροπολίτη Πάφου Τυχικό έχουν τραυματίσει την Εκκλησία στον υπέρτατο βαθμό. Η τυχόν συνέχιση αυτής της ολέθριας πορείας με την αλλοίωση του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας και τον αποκλεισμό του λαού, πολύ φοβάμαι ότι θα οδηγήσουν σε τραγικά αποτελέσματα τα οποία θα μολύνουν ακόμα περισσότερο τις πληγές που άνοιξαν στο σώμα της Εκκλησίας. Ας γνωρίζουν οι ιεράρχες ότι ο λαός επαγρυπνεί. Αν υπάρχουν προβατόσχημοι λύκοι μέσα στην Εκκλησία, όσοι και αν είναι, είμαι σίγουρος ότι τελικά θα απομονωθούν από τον λαό και η Εκκλησία θα επανακάμψει υγιής ώστε να επιτελεί το ψυχοσωτήριο έργο της μέσα στον κόσμο. 

 

Παραθέτουμε αυτούσια την επιστολή των Πιστών προς την Ιερά Σύνοδο: 

 

9 Μαρτίου 2026, 

 

Προς: Πρόεδρο και Μέλη της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Κύπρου 

 

Θέμα: Τροποποίηση του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας της Κύπρου 

 

Σεβαστοί Ιεράρχες, 

Με την παρούσα επιστολή, επιθυμούμε να εκφράσουμε τον σοβαρό προβληματισμό μας σχετικά με την ανακοίνωση της Ιεράς Συνόδου ότι θα γίνει προσπάθεια νέας τροποποίησης του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας της Κύπρου. Η τελευταία τροποποίηση πραγματοποιήθηκε σχετικά πρόσφατα (πριν από μόλις 15 χρόνια) κατόπιν ενδελεχούς μελέτης του προηγούμενου Καταστατικού Χάρτη ο οποίος είχε ισχύ από το 1980. Επομένως, το γεγονός ότι επιχειρείται εκ νέου κάτι τέτοιο μετά από ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα δημιουργεί πολλά ερωτηματικά. Οι ανησυχίες μας οφείλονται κυρίως στο γεγονός ότι με την νέα τροποποίηση, όπως έχει ήδη ανακοινωθεί, θα γίνει προσπάθεια να αποκλειστεί ο λαός από τις διαδικασίες εκλογής των Μητροπολιτών. 

 

Πιστεύουμε, λοιπόν, ότι είναι χρήσιμο να παραθέσουμε αποσπάσματα από τον ισχύοντα Καταστατικό Χάρτη του 2010 τα οποία φανερώνουν το πνεύμα υπό το οποίο συντάχθηκε και έγινε δεκτός από την Ιερά Σύνοδο, ειδικά όσον αφορά το ζήτημα που θέσαμε πιο πάνω. Με τον τρόπο αυτό, επιθυμούμε να αναδείξουμε την βαρύτητα την οποία έδωσε η Ιερά Σύνοδος στην ενεργό συμμετοχή του λαού στο σύστημα εκλογής των Αρχιερέων μας. Αντιγράφουμε μερικά σημεία του Καταστατικού Χάρτη τα οποία, κατά την άποψή μας έχουν βαρύνουσα σημασία. 

 

Στην εισαγωγική ομιλία του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου του Β΄, για την τροποποίηση του Καταστατικού Χάρτη του 2010, αναφέρονται τα εξής: «Οι κυριότερες καινοτομίες του νέου Καταστατικού Χάρτη, έναντι των παλαιοτέρων είναι μεταξύ άλλων: … Η αλλαγή στον τρόπο εκλογής του Αρχιεπισκόπου και των Μητροπολιτών… Επιθυμούσα να υπερβεί την πιο πάνω δυσκολία, που προέρχεται από αθέτηση ιερών κανόνων, αλλά και έχουσα υπόψη τις έριδες που αναπτύσσονται ανάμεσα στον λαό και τις προσπάθειες που καταβάλλονται για επηρεασμό των εκλεγομένων αντιπροσώπων, η Ιερά Σύνοδος στον νέο Καταστατικό Χάρτη εισάγει νέο τρόπο εκλογής των Επισκόπων: ο λαός να ψηφίζει οποιοδήποτε κληρικό έχει τα απαιτούμενα προσόντα και η Ιερά Σύνοδος να επιλέγει ανάμεσα στους τρείς επικρατέστερους υποψηφίους που θα πάρουν τις περισσότερες ψήφους. Έτσι και ο λαός δεν θα παραγκωνίζεται, αλλά και η εκλογή θα γίνεται σύμφωνα με τους Ιερούς Κανόνες». Αυτά έλεγε ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Β’ πριν από μόλις 15 χρόνια με τα οποία είχαν συμφωνήσει όλοι οι ιεράρχες. Προκαλεί, λοιπόν, εύλογη απορία στους πιστούς η πρόσφατη συζήτηση για την αναγκαιότητα αναθεώρησης του τρόπου εκλογής των Μητροπολιτών μέσα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Μήπως αυτή η προσπάθεια υποκρύπτει άλλες σκοπιμότητες; 

 

Ο μακαριστός Αρχιεπίσκοπος Χρυσόστομος Β’ έγραφε και κάτι επίσης πολύ σημαντικό το 2010 στην εισαγωγή της τροποποίησης: «…Κατεβάλαμε κάθε προσπάθεια, ώστε να ανταποκριθούμε στις απαιτήσεις των καιρών, διορθώνοντας τις αδυναμίες που παρουσιάστηκαν στην εφαρμογή του προηγούμενου Καταστατικού (εννοώντας τον Χάρτη που ίσχυε από το 1980), ώστε να διατηρηθεί ο στενότατος σύνδεσμος της Διοικούσης Εκκλησίας και του Λαού, που ανέκαθεν χαρακτήριζε την Εκκλησία μας». 

 

Αυτόν λοιπόν, τον στενότατο σύνδεσμο της Διοικούσης Εκκλησίας και του Λαού που ανέκαθεν χαρακτήριζε την Εκκλησία μας, ο οποίος στηρίζεται σε αποστολικές παραδόσεις, ξαφνικά η Ιερά Σύνοδος επιθυμεί να τον διαρρήξει, και να αποκλείσει τον λαό από τις εκλογικές διαδικασίες; Γιατί άραγε; Ποια δεδομένα έχουν αλλάξει; Γιατί πριν από 15 χρόνια η συμμετοχή του λαού κρίθηκε αναγκαία ώστε να γίνει σεβαστή η μακραίωνη παράδοση της Εκκλησίας μας ενώ τώρα επιχειρείται η απεμπόληση της; Μήπως τελικά θα καταντήσει ο Καταστατικός Χάρτης της Εκκλησίας της Κύπρου να αλλάζει κάθε τρεις και λίγο, δήθεν για το καλό του λαού, σε βάρος του λαού και ερήμην του λαού, δηλαδή χωρίς τη σύμφωνη γνώμη του πληρώματος της Εκκλησίας; 

 

Ο Καταστατικός Χάρτης λέει ακόμα και κάτι πολύ σημαντικό το οποίο έχει αξία να το τονίσουμε. Το πρώτο Άρθρο του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας μας λέει: «Η Αγιωτάτη Εκκλησία της Κύπρου, κεφαλή έχουσα τον Κύριον ημών Ιησούν Χριστόν…» και συνεχίζει: «Η Εκκλησία της Κύπρου συγκροτείται εκ πάντων των εν τη νήσω Κύπρο διαβιούντων Ορθοδόξων Χριστιανών». Η Εκκλησία της Κύπρου είναι Σώμα που αποτελείται από ΟΛΟΥΣ τους Ορθοδόξους Χριστιανούς! Πώς λοιπόν η Ιερά Σύνοδος επιχειρεί αυτό το Σώμα να το αποκόψει από την ενεργό ζωή και να καταστήσει την Εκκλησία ανάπηρη; 

 

Στο σημείο αυτό θα θέλαμε να θυμίσουμε και αυτά που λέει ο Απόστολος των Εθνών Παύλος στην Α’ προς Κορινθίους επιστολή του στο ΙΒ’ κεφάλαιο μιλώντας για το σώμα της Εκκλησίας: «καὶ γὰρ τὸ σῶμα οὐκ ἔστιν ἓν μέλος, ἀλλὰ πολλά…οὐ δύναται δὲ ὀφθαλμὸς εἰπεῖν τῇ χειρί· χρείαν σου οὐκ ἔχω· ἢ πάλιν ἡ κεφαλὴ τοῖς ποσί· χρείαν ὑμῶν οὐκ ἔχω· ἀλλὰ πολλῷ μᾶλλον τὰ δοκοῦντα μέλη τοῦ σώματος ἀσθενέστερα ὑπάρχειν ἀναγκαῖά ἐστι, καὶ ἃ δοκοῦμεν ἀτιμότερα εἶναι τοῦ σώματος, τούτοις τιμὴν περισσοτέραν περιτίθεμεν, καὶ τὰ ἀσχήμονα ἡμῶν εὐσχημοσύνην περισσοτέραν ἔχει. τὰ δὲ εὐσχήμονα ἡμῶν οὐ χρείαν ἔχει. ἀλλ᾿ ὁ Θεὸς συνεκέρασε τὸ σῶμα, τῷ ὑστεροῦντι περισσοτέραν δοὺς τιμήν, ἵνα μὴ ᾖ σχίσμα ἐν τῷ σώματι, ἀλλὰ τὸ αὐτὸ ὑπὲρ ἀλλήλων μεριμνῶσι τὰ μέλη». Αυτά που ο ίδιος ο Θεός φρόντισε να συγκεράσει ώστε να μην προκαλούνται σχίσματα, η Ιερά Σύνοδος θα επιχειρήσει να τα αποκλείσει και να τα εξοβελίσει από την ζωή της Εκκλησίας; 

 

Θα σημειώσουμε και αυτό που λέει ο Άγιος Νικόλαος Βελιμίροβιτς για τους Επισκόπους. Λέει χαρακτηριστικά: «όταν ήμουν λαϊκός, έκανα υπακοή στον πνευματικό μου. Όταν έγινα διάκος και ιερέας έκανα υπακοή στον επίσκοπό μου. Όταν έγινα επίσκοπος, απευθύνθηκα στην εικόνα του Χριστού και ρώτησα: και τώρα Κύριε που έγινα επίσκοπος, σε ποιον θα πρέπει να κάνω υπακοή; και άκουσα φωνή μέσα μου να μου λέει: τώρα θα πρέπει να κάνεις υπακοή στον Λαό!». Η λογική με την οποία επιχειρείται ο αποκλεισμός του κλήρου και του λαού από τις εκλογικές διαδικασίες ώστε να κρίνουν την εκλογή ενός Μητροπολίτη 10 ή 12 ιεράρχες χωρίς τη συμμετοχή των χιλιάδων πιστών του Σώματος της Εκκλησίας είναι ακατανόητη. 

 

Είναι σημαντικό να σημειωθεί ότι η συμμετοχή του λαού στην εκλογή των επισκόπων είναι μία παράδοση που εκφράζει το ήθος της αρχαίας Εκκλησίας. Στο 8ο βιβλίο των αποστολικών διαταγών αναφέρονται ξεκάθαρα τα εξής: «Πρῶτος οὖν ἐγώ φημι Πέτρος ἐπίσκοπον χειροτονεῖσθαι, ὡς ἐν τοῖς προλαβοῦσιν ἅμα πάντες διεταξάμεθα, ἐν πᾶσιν ἄμεμπτον, ἀριστίνδην ὑπὸ παντὸς τοῦ λαοῦ ἐκλελεγμένον·…». Επίσης, διατάσσονται τα εξής από τους αποστόλους: «Ὁ δὲ πρόκριτος τῶν λοιπῶν ἐρωτάτω τὸ πρεσβυτέριον καὶ τὸν λαὸν εἰ αὐτός ἐστιν, ὃν αἰτοῦνται εἰς ἄρχοντα· καὶ ἐπινευσάντων, προσερωτάτω εἰ μαρτυρεῖται ὑπὸ πάντων ἄξιον εἶναι τῆς μεγάλης ταύτης καὶ λαμπρᾶς ἡγεμονίας, εἰ τὰ κατὰ τὴν εἰς Θεὸν αὐτῷ εὐσέβειαν κατώρθωται, εἰ τὰ πρὸς ἀνθρώπους δίκαια πεφύλακται, εἰ τὰ κατὰ τὸν οἶκον αὐτοῦ καλῶς ᾠκονόμηται, εἰ τὰ κατὰ τὸν βίον ἀνεπιλήπτως·». Επομένως, ο λαός όφειλε να επιλέξει κάποιον και να δώσει την καλή μαρτυρία για οποιονδήποτε επρόκειτο να γίνει επίσκοπος, αν είχε την κατάλληλη ευσέβεια, αν ήταν δίκαιος με τους συνανθρώπους του, και αν είχε βίο ανεπίληπτο. 

 

Άλλωστε, θα πρέπει να σημειώσουμε ότι στις πρόσφατες τραγικές εμπειρίες στη ζωή της Εκκλησίας, οι παρανομούντες και αδικοπραγούντες δεν ήταν ο λαός αλλά οι ιεράρχες. Με ποια λοιπόν έξωθεν καλή μαρτυρία θα επιχειρήσει η Ιερά Σύνοδος να καρατομήσει το Σώμα της Εκκλησίας και να αποκλείσει τον κλήρο και τον λαό από την ενεργό ζωή της Εκκλησίας αρνούμενη να σεβαστεί την Αποστολική Παράδοση της συνευδοκίας του λαού στην επιλογή των Επισκόπων; Πολύ περισσότερο, με ποια κριτήρια ή δικαιολογίες θα επιχειρήσουν οι ιεράρχες να ακυρώσουν την μακραίωνη παράδοση της Εκκλησίας της Κύπρου, που σεμνύνεται ότι διατηρεί μέχρι και σήμερα την πρακτική των Αποστόλων η οποία χαρακτηρίζεται συνάμα και ως η δημοκρατικότερη ανάμεσα σε όλες τις Ορθόδοξες Εκκλησίες; 

 

Το σώμα της Εκκλησίας είναι όλοι οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί της Κύπρου όπως λέει το Ευαγγέλιο και επαναλαμβάνει το πρώτο άρθρο του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας μας. Η αλλαγή κάθε καταστατικού ενός Σώματος, Ιδρύματος ή/και άλλου τινός οργανισμού, είναι νόμιμο να γίνει μόνο με τις ψήφους της Γενικής Συνέλευσης και όχι με τις αποφάσεις του οποιουδήποτε Διοικητικού του Συμβουλίου. Συνεκδοχικά, η οποιαδήποτε τροποποίηση του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας μας, και πολύ περισσότερο, ο αποκλεισμός του λαού από τις εκλογικές διαδικασίες του σώματος της Εκκλησίας, θα πρέπει να γίνει με σεβασμό στην επιθυμία του Σώματος της Εκκλησίας, δηλαδή με δημοψήφισμα ανάμεσα στο Χριστεπώνυμο πλήρωμα της Εκκλησίας. 

 

Για όλους τους πιο πάνω λόγους, ζητούμε όπως η Ιερά Σύνοδος ανακαλέσει την πρόθεσή της για αποκλεισμό του κλήρου και του λαού ή κατ’ ελάχιστον, να καλέσει το Σώμα της Εκκλησίας να ψηφίσει σε δημοψήφισμα κατά πόσο επιθυμεί να έχει λόγο στις εκλογικές διαδικασίες των Μητροπολιτών και του Αρχιεπισκόπου Κύπρου. Πιστεύουμε ότι οι όποιες αλλαγές του Καταστατικού Χάρτη της Εκκλησίας που αφορούν τον λαό θα πρέπει να εγκριθούν από τον λαό δηλαδή το Σώμα της Εκκλησίας. Γι’ αυτό ζητούμε από την Ιερά Σύνοδο, ως έχουσα ηθική υποχρέωση, να καλέσει σε δημοψήφισμα όλους τους Ορθόδοξους Χριστιανούς της Κύπρου ώστε να εκφράσουν την βούλησή τους σχετικά με τις πιο πάνω σοβαρές αλλαγές του Καταστατικού Χάρτη που τους αφορούν. 

 

Ελπίζουμε στην θετική ανταπόκριση της Ιεράς Συνόδου στο πιο πάνω αίτημα. 

 

Την ευχή σας. 

Με σεβασμό

 

πηγή 

Al Jazeera: Ο πόλεμος των σημάτων – Πώς η Ρωσία και η Κίνα βοηθούν το Ιράν να «βλέπει» το πεδίο της μάχης;

Οι πρόσφατες αποκαλύψεις ότι η Ρωσία παρέχει στο Ιράν ευαίσθητες στρατιωτικές πληροφορίες, μεταξύ των οποίων και ακριβείς τοποθεσίες αμερικανικών πολεμικών πλοίων και αεροσκαφών στη Μέση Ανατολή, δεν δείχνουν απλώς μια ακόμη γεωπολιτική συνεργασία. Αποκαλύπτουν την εμφάνιση ενός νέου είδους πολέμου. Ενός πολέμου χωρίς σαφή μέτωπα, όπου η μάχη δεν δίνεται κυρίως με πυραύλους ή άρματα μάχης, αλλά με δορυφορικές εικόνες, ραντάρ, δεδομένα στόχευσης και κρυπτογραφημένες συντεταγμένες. 

 

Σήμερα στον Περσικό Κόλπο το πραγματικό πεδίο μάχης είναι το ηλεκτρομαγνητικό φάσμα. Οι αντίπαλοι προσπαθούν να αποκτήσουν πληροφοριακή υπεροχή και, κυρίως, να τυφλώσουν τον αντίπαλο πριν εκείνος μπορέσει να αντιδράσει. 

 

Ο Ρώσος πρόεδρος Βλαντίμιρ Πούτιν φέρεται να αρνήθηκε ότι η Μόσχα μοιράζεται τέτοιου είδους πληροφορίες με την Τεχεράνη σε τηλεφωνική επικοινωνία με τον πρόεδρο των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ. Η διάψευση αυτή όμως δεν αλλάζει ιδιαίτερα την εικόνα. Η Ρωσία έχει ήδη λάβει ιρανικά drones και πυρομαχικά για τον πόλεμό της στην Ουκρανία, ενώ παρακολουθεί εδώ και καιρό τις Ηνωμένες Πολιτείες να παρέχουν στο Κίεβο πληροφορίες στόχευσης για πλήγματα σε ρωσικές θέσεις. Για τη Μόσχα, οι πληροφορίες αποτελούν πλέον ένα στρατηγικό νόμισμα, και ο Πούτιν φαίνεται απλώς να το χρησιμοποιεί. 

 

Όταν οι πληροφορίες γίνονται όπλο 

 

Στη σύγχρονη στρατιωτική πραγματικότητα, η γνώση της ακριβούς θέσης του αντιπάλου μπορεί να είναι πιο πολύτιμη ακόμη και από τα ίδια τα όπλα. Όπως είχε επισημάνει ο πρώην αξιωματικός της CIA Bruce Riedel, στον σύγχρονο πόλεμο οι συντεταγμένες ενός στόχου συχνά αξίζουν περισσότερο από τις σφαίρες. 

 

Αυτή η αρχή εφαρμόζεται πλέον σε πραγματικό χρόνο στον Περσικό Κόλπο. Η συνεργασία πληροφοριών μεταξύ Ρωσίας και Ιράν έχει επιτρέψει στην Τεχεράνη να εντοπίζει αμερικανικές και ισραηλινές στρατιωτικές μονάδες με ακρίβεια που προηγουμένως δεν διέθετε. Το Ιράν διαθέτει περιορισμένο αριθμό στρατιωτικών δορυφόρων αναγνώρισης και δεν μπορεί από μόνο του να παρακολουθεί γρήγορα κινούμενους ναυτικούς στόχους σε ανοιχτή θάλασσα. 

 

Η Ρωσία όμως διαθέτει ένα εξελιγμένο δίκτυο δορυφορικής επιτήρησης. Μεταξύ αυτών βρίσκεται και ο δορυφόρος Kanopus-V, ο οποίος μετά την επιχειρησιακή του χρήση από το Ιράν μετονομάστηκε σε Khayyam. Το σύστημα αυτό παρέχει συνεχείς οπτικές και ραντάρ εικόνες της περιοχής, επιτρέποντας στην Τεχεράνη να ενισχύσει σημαντικά τις δυνατότητες στόχευσης της. 

 

Η σημασία αυτής της υποστήριξης φαίνεται και από πρόσφατα περιστατικά. Το drone που έπληξε αμερικανική στρατιωτική εγκατάσταση στο Κουβέιτ, με αποτέλεσμα τον θάνατο έξι Αμερικανών στρατιωτών, δεν βρήκε τον στόχο του τυχαία. Αμερικανοί αξιωματούχοι επισημαίνουν ότι αρκετά ιρανικά πλήγματα έπληξαν εγκαταστάσεις που δεν εμφανίζονται σε δημόσιους χάρτες, γεγονός που δείχνει ότι οι επιθέσεις βασίστηκαν σε εξωτερικές πληροφορίες υψηλής ακρίβειας. 

 

Ο διακριτικός αλλά καθοριστικός ρόλος της Κίνας 

 

Παράλληλα με τη ρωσική συνεισφορά, η Κίνα παίζει έναν πιο σιωπηλό αλλά εξίσου σημαντικό ρόλο. Το Πεκίνο έχει επενδύσει εδώ και χρόνια στην αναβάθμιση των ιρανικών δυνατοτήτων ηλεκτρονικού πολέμου. Έχει προμηθεύσει προηγμένα συστήματα ραντάρ, έχει βοηθήσει τη μετάβαση της ιρανικής στρατιωτικής πλοήγησης από το αμερικανικό GPS στο κινεζικό δορυφορικό σύστημα BeiDou-3, ενώ παρέχει επίσης υποστήριξη σε πληροφορίες σημάτων και χαρτογράφηση εδάφους μέσω του δορυφορικού του δικτύου. 

 

Η τεχνολογική αυτή βοήθεια μειώνει τον χρόνο που χρειάζεται το Ιράν για να εντοπίσει και να στοχοποιήσει έναν αντίπαλο. Στον σύγχρονο πόλεμο ακόμη και λίγα λεπτά διαφορά μπορούν να αλλάξουν την έκβαση μιας σύγκρουσης. 

 

Ένα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα είναι το κινεζικό ραντάρ YLC-8B, το οποίο λειτουργεί σε χαμηλές συχνότητες και έχει σχεδιαστεί για να εντοπίζει ακόμη και αεροσκάφη stealth. Αεροσκάφη όπως το F-35 και το B-21 Raider, τα οποία σχεδιάστηκαν για να είναι σχεδόν αόρατα στα συμβατικά ραντάρ, μπορούν να γίνουν πιο ανιχνεύσιμα απέναντι σε τέτοια συστήματα. 

 

Παράλληλα, το Ιράν φέρεται να βρίσκεται κοντά σε συμφωνία για την απόκτηση περίπου 50 υπερηχητικών αντιπλοϊκών πυραύλων CM-302, της εξαγωγικής έκδοσης του κινεζικού YJ-12. Οι πύραυλοι αυτοί ταξιδεύουν με ταχύτητα έως και Mach 3 και πετούν πολύ χαμηλά πάνω από την επιφάνεια της θάλασσας, μειώνοντας τον χρόνο αντίδρασης των πολεμικών πλοίων σε λίγα μόνο δευτερόλεπτα. Για τον λόγο αυτό συχνά αποκαλούνται «δολοφόνοι αεροπλανοφόρων». 

 

Η απάντηση ΗΠΑ και Ισραήλ 

 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ δεν παρακολουθούν παθητικά αυτές τις εξελίξεις. Οι υπηρεσίες πληροφοριών των δύο χωρών προσπαθούν να εντοπίσουν τις κινήσεις της ιρανικής ηγεσίας και να χαρτογραφήσουν τα δίκτυα διοίκησης των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC). 

 

Στις πρώτες φάσεις των επιχειρήσεων Roaring Lion και Epic Fury, ισραηλινά και αμερικανικά πλήγματα κατέστρεψαν μεγάλο μέρος της ιρανικής υποδομής ραντάρ. Η καταστροφή ενός τέτοιου συστήματος δεν σημαίνει μόνο την απώλεια ενός τεχνολογικού εξοπλισμού· σημαίνει ότι ο αντίπαλος χάνει την ικανότητα να βλέπει τι συμβαίνει στον ουρανό του. 

 

Παρόλα αυτά, Ιρανοί αξιωματούχοι ισχυρίζονται ότι έχουν καταστρέψει και οι ίδιοι αρκετά προηγμένα αμερικανικά συστήματα ραντάρ στην περιοχή. Αν αυτοί οι ισχυρισμοί έχουν έστω και μερική βάση, θα μπορούσαν να εξηγούν πώς ιρανικοί πύραυλοι κατάφεραν να πλήξουν στόχους στο Ισραήλ και σε χώρες του Κόλπου. 

 

Μια νέα ισορροπία ισχύος στον Κόλπο 

 

Για δεκαετίες ο Περσικός Κόλπος αποτελούσε μια περιοχή όπου οι Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ είχαν σχεδόν απόλυτη τεχνολογική υπεροχή. Αυτή η υπεροχή δεν έχει εξαφανιστεί, όμως έχει αρχίσει να διαβρώνεται σταδιακά από τη συνεργασία Ρωσίας, Κίνας και Ιράν στον τομέα των πληροφοριών και της τεχνολογίας. 

 

Σήμερα οι στρατιωτικοί αναλυτές μιλούν για μια νέα πραγματικότητα: τα σήματα και τα δεδομένα έχουν γίνει τόσο σημαντικά όσο και τα ίδια τα όπλα. Όποιος ελέγχει το ηλεκτρομαγνητικό φάσμα —δηλαδή τα ραντάρ, τις επικοινωνίες και τους δορυφόρους— αποκτά σημαντικό πλεονέκτημα στη μάχη. 

 

Καμία πλευρά δεν φαίνεται να ελέγχει πλήρως αυτό το πεδίο. Και αυτό από μόνο του αποτελεί μια σημαντική αλλαγή στην ισορροπία ισχύος. 

 

Ένας πόλεμος που ξεπερνά το Ιράν 

 

Πίσω από αυτή τη σύγκρουση υπάρχει και μια βαθύτερη στρατηγική λογική. Η Κίνα δεν υποστηρίζει το Ιράν απλώς για λόγους πολιτικής συμπάθειας. Για το Πεκίνο, η σύγκρουση λειτουργεί και ως ένα πραγματικό εργαστήριο πολέμου. Κάθε πιθανή εμπλοκή κινεζικών όπλων ή συστημάτων ραντάρ εναντίον αμερικανικών δυνάμεων μπορεί να προσφέρει πολύτιμα δεδομένα που θα μελετηθούν για μελλοντικές στρατιωτικές συγκρούσεις — ιδιαίτερα σε σχέση με το ενδεχόμενο μιας κρίσης στην Ταϊβάν. 

 

Η Ρωσία, από την άλλη πλευρά, βλέπει τη σύγκρουση και ως έναν τρόπο να αντισταθμίσει την πίεση που δέχεται από τη Δύση μετά τον πόλεμο στην Ουκρανία. Η ενίσχυση του Ιράν ώστε να ασκεί πίεση στις αμερικανικές δυνάμεις στον Κόλπο μπορεί να λειτουργήσει ως στρατηγική ανταπόδοση. 

 

Ένα νέο είδος πολέμου 

 

Ο Περσικός Κόλπος μετατρέπεται σταδιακά στο πρώτο μεγάλο πεδίο όπου ο ηλεκτρονικός πόλεμος μπορεί να αποδειχθεί πιο καθοριστικός από τη συμβατική στρατιωτική ισχύ. Οι συμμαχίες δεν διαμορφώνονται πλέον μόνο με στρατεύματα και στρατιωτικές βάσεις, αλλά και με δορυφορικά δίκτυα, τεχνολογία ραντάρ και ροές πληροφοριών. 

 

Η Ρωσία και η Κίνα δεν στέλνουν στρατεύματα για να πολεμήσουν στο πλευρό του Ιράν. Αντίθετα, προσφέρουν κάτι ίσως πιο σημαντικό: του διδάσκουν πώς να βλέπει το πεδίο της μάχης. 

 

Στον σύγχρονο πόλεμο, τα δεδομένα και τα σήματα μπορούν να είναι τόσο θανατηφόρα όσο και οι πύραυλοι. Για πρώτη φορά το Ιράν αποκτά εταίρους που μπορούν να του προσφέρουν αυτή τη δυνατότητα. 

 

Για τις Ηνωμένες Πολιτείες και το Ισραήλ, η πρόκληση πλέον δεν είναι μόνο να διαθέτουν ισχυρότερα όπλα. Είναι να διασφαλίσουν ότι όταν ξεκινήσει η σύγκρουση, ο αντίπαλος θα είναι εκείνος που θα πολεμά χωρίς να μπορεί να δει. 

 

Το ερώτημα λοιπόν δεν είναι αν η κρίση στον Περσικό Κόλπο έχει ήδη ξεσπάσει. Αυτό έχει ήδη συμβεί. Το πραγματικό ερώτημα είναι ποιος θα μπορέσει να δει καθαρά το πεδίο της μάχης όταν τελικά καταλαγιάσει ο καπνός. 

 

Al Jazeera

πηγή