To ανθρώπινο σάλιο περιέχει ένα «παυσίπονο» 7 φορές ισχυρότερο από την μορφίνη!

Μέσα στο σάλιο σας βρίσκεται ένα από τα πιο ισχυρά παυσίπονα της φύσης – η οπιορφίνη, ένα μόριο που ανακαλύφθηκε από επιστήμονες τη δεκαετία του 1990 και είναι έως και έξι φορές ισχυρότερο από τη μορφίνη στη διαχείριση του πόνου.
 

Σε αντίθεση με τα παραδοσιακά οπιοειδή, η οπιορφίνη δεν συνδέεται απευθείας με τους υποδοχείς οπιοειδών του εγκεφάλου.

 

Αντίθετα, λειτουργεί προστατεύοντας τις φυσικές χημικές ουσίες ανακούφισης πόνου του σώματός σας (που ονομάζονται εγκεφαλίνες) από τη διάσπαση, επιτρέποντάς τους να διαρκούν περισσότερο και να ανακουφίζουν από την ενόχληση φυσικά.

 

Αυτό που κάνει την οπιορφίνη συναρπαστική είναι το πόσο ασφαλής και μη εθιστική φαίνεται σε σύγκριση με τα συνθετικά οπιοειδή.

 

Επειδή ενισχύει μόνο τη χημική άμυνα του σώματός σας, δεν δημιουργεί την ίδια εξάρτηση ή επικίνδυνες παρενέργειες.

 

Οι επιστήμονες μελετούν τώρα πώς αυτή η φυσική ένωση θα μπορούσε να οδηγήσει σε παυσίπονα επόμενης γενιάς που αξιοποιούν τη βιολογία αντί για τη χημεία.

 

Κάθε φορά που μιλάτε, μασάτε ή ακόμα και καταπίνετε, μικροσκοπικές ποσότητες οπιορφίνης απελευθερώνονται στο σάλιο σας – δείχνοντας αθόρυβα ότι το σώμα σας παράγει το δικό του φυσικό σύστημα ελέγχου του πόνου εξαρχής.

 

Η εξέλιξη, όπως φαίνεται, μας έδωσε περισσότερα εργαλεία για επιβίωση από όσα φανταζόμασταν ποτέ. 

 

πηγή 

Αρχαία νανοτεχνολογία: Τα αξεπέραστα μυστικά των προγόνων μας

Γράφει ο Γιώργος Βενετσάνος

 

Είναι δύσκολο να το πιστέψει κανείς, όμως η νανοτεχνολογία δεν αποτελεί αποκλειστικό προνόμιο της σύγχρονης εποχής των ηλεκτρονικών μικροσκοπίων. Γυρνώντας χιλιάδες χρόνια πριν, παρατηρούμε με ενδιαφέρον ότι οι άνθρωποι ήδη κατείχαν την τεχνογνωσία να δημιουργούν υλικά σε νανοκλίμακα. Αυτό αποδεικνύουν περίτρανα τα αρχαιολογικά ευρήματα που έφτασαν μέχρι τις μέρες μας, τα οποία παραμένουν μοναδικά στο είδος τους. Το πιο εντυπωσιακό μάλιστα είναι ότι ορισμένα από αυτά τα αρχαία υλικά είναι αδύνατον να αναπαραχθούν ακόμα και σήμερα, παρά την προηγμένη επιστημονική μας γνώση. 

 

Το μυστικό των Αθηναίων κεραμέων: Το μελανό υάλωμα ως νανοϋλικό κορυφαίοι γνώστες αυτής της πρώιμης νανοτεχνολογίας υπήρξαν οι κεραμείς της αρχαίας Αθήνας, με δημιουργήματα τα περίφημα αττικά αγγεία. Το εντυπωσιακό μελανό υάλωμα των μελανόμορφων και ερυθρόμορφων αγγείων, που κυριάρχησαν στον αρχαίο κόσμο από τον 7ο έως τον 4ο αιώνα π.Χ., αποτελεί ένα αυθεντικό νανοϋλικό. Η παραγωγή του δεν ήταν τυχαία, αλλά αποτέλεσμα μιας απόλυτα συνειδητής και συστηματικής τεχνικής. Για τη βαφή τους χρησιμοποιούσαν ένα κολλοειδές αιώρημα αργίλου, προσεκτικά επιλεγμένο ώστε να εξασφαλίζει μια πολύ συγκεκριμένη χημική σύσταση.

 

Η επιστημονική διαδικασία: Η χημεία του σιδήρου και το «έξυπνο» ψήσιμο. Η δημιουργία αυτού του υλικού αποτελεί ένα πραγματικό μάθημα προηγμένης επιστήμης των υλικών. Οι τεχνίτες απομόνωναν τα πιο λεπτά σωματίδια του αττικού πηλού (μεγέθους μικρότερου των 200 νανομέτρων), τα οποία ήταν πλούσια σε οξείδια του σιδήρου και καλίου.

 

Η τριφασική όψη (Το ψήσιμο): Η διαδικασία στον κλίβανο (καμίνι) γινόταν σε τρία αυστηρά ελεγχόμενα στάδια θερμοκρασίας και ατμόσφαιρας.

 

Οξειδωτική φάση (περίπου 800°C): Με άφθονο οξυγόνο, ολόκληρο το αγγείο αποκτούσε ένα ομοιόμορφο κόκκινο χρώμα.

 

Αναγωγική φάση (περίπου 950°C): Το οξυγόνο μειωνόταν (με την προσθήκη χλωρών ξύλων ή νερού), με αποτέλεσμα ο σίδηρος να μετατρέπεται σε μαγνητίτη, μαυρίζοντας το αγγείο. Σε αυτή τη φάση, η λεπτόρρευστη βαφή έλιωνε και σφραγιζόταν (υαλοποίηση), φυλακίζοντας τους νανοκρυστάλλους.

 

Τελική οξειδωτική φάση: Το οξυγόνο εισαγόταν ξανά καθώς το καμίνι κρύωνε. Τα άβαφα, πορώδη μέρη του πηλού ξαναγίνονταν κόκκινα, ενώ τα βαμμένα μέρη παρέμεναν προστατευμένα, γυαλιστερά και βαθύ μαύρα. Γιατί εντυπωσιάζει τη σύγχρονη επιστήμη. Το τελικό στρώμα έχει πάχος μόλις μερικών μικρομέτρων, αλλά είναι εξαιρετικά ανθεκτικό στη διάβρωση και τις μηχανικές καταπονήσεις.

 

Αρκεί να σκεφτούμε ότι η δομή αυτής της αρχαίας βαφής έχει προσελκύσει ακόμα και το ενδιαφέρον της NASA. Οι επιστήμονες μελετούν τη νανοδομή του μελανού υαλώματος για να κατανοήσουν πώς προστατεύει το υλικό, με σκοπό τη χρήση παρόμοιων τεχνολογιών στις θερμικές ασπίδες των διαστημοπλοίων.

Σήμερα Παρασκευή στις ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ 2 με τη Μαρία Γλαρέντζου ο Αγγελος Καραγεώργος με θέμα: "Η ΡΩΣΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΝΕΟΤΑΞΙΚΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ"

Μήνυμα Αγγελου:

 

Σήμερα Παρασκευή στις 9μμ ζωντανά στο κανάλι της Μαρίας Γλαρέντζου ΑΛΗΘΙΝΕΣ ΚΟΥΒΕΝΤΕΣ 2 με τίτλο "Η ΡΩΣΙΚΗ ΠΛΕΥΡΑ ΤΟΥ ΝΕΟΤΑΞΙΚΟΥ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣ" θα δείξουμε πως ο κομμουνισμός ουσιαστικά ποτέ δεν έφυγε από τη Ρωσία, ενώ η Σιωνιστική επιρροή είναι αποδεδειγμένα μεγαλύτερη από ποτέ κάνοντας τη σαφώς την μεγαλύτερη ψευτοαντίδραση του εναλλακτικού χώρου, παρότι περισσότερο από τη δύση σπρώχνει την πανθρησκεία ενώ εμφανώς μας ρίχνει στ' αυτιά στα ζητήματα της ψηφιοποίησης, όπως και δεν είχε τίποτα να ζηλέψει από εμάς σε ό,τι αφορά τα δρακόντεια μέτρα της ψευτοπανδημίας. 

 

Tα λέμε εδώ με το καλό: 

https://www.youtube.com/@maria.glarentzou 

Όσιος Γεώργιος Καρσλίδης: ο φτωχός ιερομόναχος με την απέραντη αγάπη

Ένας κύριος από το Ανθοχώρι Δράμας συγκινημένος και νοσταλγικά αναφέρει πως μία θεία του έμενε λίγο πιο πάνω από το μοναστήρι του οσίου Γεωργίου Καρσλίδη. Αγαπούσε πολύ τον όσιο Γέροντα. Μία ημέρα που πήγε στη θεία του δεν πέρασε από τον δρόμο μπροστά από το μοναστήρι, αλλά από ένα παράδρομο, που ήταν αδύνατον να τον δει ο όσιος. Μόλις έφθασε και κάθισε, ο όσιος από την αυλή του φώναξε: «Κουμπάρα, κουμπάρα, πες αυτόν τον ανιψιό σου που ήρθε τώρα, να ‘ρθει λίγο σε μένα, κάτι τον θέλω». Τη θεία την έλεγε κουμπάρα, γιατί είχε βαπτίσει το παιδί της.

 

Απορημένη η θεία ρώτησε αν τον είδε ο όσιος Γέροντας που ερχόταν. Εκείνος απάντησε αρνητικά και σύντομα πήγε στον όσιο, να δει τι τον θέλει. Μόλις έφθασε, πήρε την ευχή του. «Κοίταξε, εδώ στο χωράφι έχει τρεις κούπες (σωρούς) κοπριά, πάρε το δικράνι και σκόρπισέ την». Επειδή ήταν ντυμένος καλά, ζήτησε να πάει στο σπίτι της θείας του ν’ αλλάξει ρούχα, για να μη λερωθεί. Εκείνος όμως είπε: «Όχι, σκόνη επάνω σου δεν θα ‘ρθει. Μη φοβάσαι, καθόλου δεν θα λερωθείς».

 

«Αδύνατον να μην λερωθώ με τέτοια βρώμικη δουλειά», σκέφθηκε μέσα του. Έκανε υπακοή και άρχισε να κάνει δουλειά. Όταν είχε σκορπίσει περίπου τη μισή κούπα πήγε κοντά του και του είπε: «Σταμάτα, φτάνει τόσο». Εκείνος ήθελε να τελειώσει τη δουλειά, μα δεν τον άφηνε. Του παραπονέθηκε: «Μα γιατί με φώναξες τότε;». «Σε είδα όταν ήρθες; Όχι, όμως το ήξερα. Λοιπόν, ξέρω και τα υπόλοιπα…», του είπε και σιώπησε.

 

«Τώρα να πας στο καλό. Θα ‘ρθουν άλλοι και θα την σκορπίσουν». Έφυγε γεμάτος θαυμασμό και απορία γι’ αυτόν τον φτωχό ιερομόναχο με την απέραντη αγάπη.

✶✶✶

 

Μία φορά, μετά την κοίμηση του οσίου Γεωργίου, στις 8 Σεπτεμβρίου, που εόρταζε η εκκλησία του χωριού, οι χωριανοί έκαναν φαγητά για τον κόσμο. Η επιτροπή έστειλε τη θεία του, να πάρει από το μοναστήρι κουτάλια και πιρούνια, που χρειάζονταν. Όσο όμως, αν και τραβούσε τα συρτάρια, δεν άνοιγαν. Πήγε πίσω και είπε πως είναι κλειδωμένα και δεν ανοίγουν. Εκείνοι της είπαν πως κανένας ποτέ δεν τα κλείδωσε. Ξαναπήγε και προσπαθούσε να τ’ ανοίξει. Τότε της παρουσιάσθηκε ολοζώντανος ο όσιος δίπλα της και της είπε:

 

«Κουμπάρα, γιατί παιδεύεσαι; Την καμπάνα του χωριού την χτυπήσατε για την γιορτή; Εδώ την καμπάνα γιατί δεν την χτυπήσατε; Όλες οι ντουλάπες είναι ανοιχτές, αλλά δεν ανοίγουν. Θέλεις να πάρεις κουτάλια, πιρούνια για τα φαγητά, ε; Να δες, άνοιξαν τώρα, αλλά να χτυπήσετε και την καμπάνα την δική μου…».

 

Από το βιβλίο: (†) Μοναχού Μωυσέως Αγιορείτου, Ο Όσιος Γεώργιος της Δράμας. Έκδοσις Ι. Μ. Αναλήψεως του Σωτήρος, Ταξιάρχες (Σίψα) Δράμα 2016, σελ. 462.

 

Πηγή: https://www.koinoniaorthodoxias.org/

ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΣ 

Επισημάνσεις προς αποφοίτους Λυκείου

Του Κώστα Καραμανλή 

(Αντιγράφει ο Γιώργος Ν. Παπαθανασόπουλος)

 

Αγαπητές και αγαπητοί μου, ο πρ. πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής προσκλήθηκε να ομιλήσει κατά την τελετή αποφοίτησης των μαθητών και μαθητριών του Αριστοτελείου Κολλεγίου Θεσσαλονίκης. Η ομιλία του ήταν σύντομη, αλλά μια από τις καλύτερες που έχω διαβάσει, μετά από τη μνημειακή έκκληση προς τους νέους και τις νέες της Πατρίδας μας του μακαριστού Αρχιεπισκόπου Χριστοδούλου. Ο Κώστας Καραμανλής, ως πνευματικός άνθρωπος, είναι από τους πολιτικούς της γενιάς του, που έχουν έντονη την επίγνωση της ταυτότητάς τους και της έναντι αυτής ευθύνης του. Σκέφθηκα λοιπόν να αποστείλω την ομιλία του προς όλους και όλες σας και να σας παρακαλέσω, ιδιαίτερα τους νέους και τις νέες που λαμβάνουν τα κείμενά μου, να την έχετε ως ένα από τα στοιχεία για μια πετυχημένη και όμορφη ζωή στην μοναδική Πατρίδα μας.

 

Ακολουθεί η ομιλία του Κώστα Καραμανλή:

«Αγαπητοί και αγαπητές μου, ζούμε σε μια εποχή ραγδαίων αλλαγών, αιφνιδιαστικών ανακατατάξεων και θορυβωδών ανατροπών. Η τεχνολογία αναπτύσσεται πλέον με ιλιγγιώδεις ταχύτητες. Η Τεχνητή Νοημοσύνη αναδιαμορφώνει την καθημερινότητά μας, τον τρόπο που εργαζόμαστε, που επικοινωνούμε, επιλύουμε σύνθετα προβλήματα. Οι παγκόσμιες προκλήσεις απαιτούν νέα αναλυτικά εργαλεία και νέες απαντήσεις.

 

Σε αυτόν τον ρευστό κόσμο η απλή πληροφορία δεν αρκεί. Το μεγάλο σας συγκριτικό πλεονέκτημα είναι η ουσιαστική παιδεία και η κριτική σκέψη που αποκτήσατε στο σχολείο. Αυτά είναι τα όπλα σας απέναντι στην αβεβαιότητα. Μην παρασύρεστε από την ευκολία των επιφανειακών αναγνώσεων και των ρηχών αναλύσεων. Οδηγούν πάντα σε επισφαλή συμπεράσματα και έωλες απαντήσεις. Ψάξτε, ρωτήστε, σκεφτείτε! Να ερευνάτε, να αμφισβητείτε με επιχειρήματα. Πετάξτε τα ασήμαντα, την σαβούρα. Εστιάστε στα μεγάλα και τα σημαντικά. Να αναζητάτε πάντα την αλήθεια.

 

Σας προτρέπω να μην φοβηθείτε τα εμπόδια. Οι δυσκολίες, οι ανατροπές, ακόμη και οι αποτυχίες, είναι μέρος της διαδρομής και σχεδόν πάντα οι καλύτεροι δάσκαλοι. Να θέτετε υψηλούς στόχους και να κυνηγάτε τα όνειρά σας με πείσμα, ήθος και αξιοπρέπεια. Να μην ξεχνάτε ποτέ την ευθύνη σας απέναντι στην κοινωνία. Η δημοκρατία και η πρόοδος της πατρίδας μας έχουν ανάγκη από ενεργούς πολίτες, από νέους ανθρώπους με κοινωνική ευαισθησία, αλληλεγγύη και σεβασμό στον συνάνθρωπο.

 

Ανοίξτε τα φτερά σας, σπουδάστε, ταξιδέψτε, γνωρίστε τον κόσμο. Κρατήστε όμως γερές τις ρίζες σας. Κλείστε για πάντα στην καρδιά σας την Ελλάδα. Νοιώστε το! Πρώτα και πάνω απ’ όλα είμαστε Έλληνες. Είμαστε και είστε τιτλούχοι, κληρονόμοι ενός οικουμενικού πολιτισμού. Και αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό σε έναν κόσμο που οι εθνικές ταυτότητες ρευστοποιούνται.

 

Είμαστε Μακεδόνες! Γνήσιοι Μακεδόνες. Εδώ που πατάμε σήμερα, το 1912 – με όρους Ιστορίας μόλις χθες – το έδαφος δεν ήταν ελληνικό. Η πατρίδα μας ήταν υπό μακρά κατοχή. Δεν χάσαμε την ταυτότητά μας στην τυραννία. Μην την χάσουμε σε συνθήκες ελευθερίας. Εμείς οι Έλληνες είμαστε τυχεροί. Και σε ό, τι αφορά στο μέγεθος αλλά και στην ανεκτίμητη σημασία της ιστορικής και πολιτιστικής παρακαταθήκης της οποίας είμαστε προνομιακοί διαχειριστές, και συνεχιστές. Αλλά και γιατί δεν χρειάστηκε ποτέ, δεν καταδεχτήκαμε ποτέ – όπως έκαναν και κάνουν άλλοι – να κάνουμε την ανάγκη Ιστορία, να διαστρεβλώσουμε την ιστορική αλήθεια, να οικειοποιηθούμε ή να σφετερισθούμε ταυτοτικά στοιχεία άλλων.

 

Βεβαίως αυτή η μεγάλη τύχη, αυτή η ανεκτίμητη κληρονομιά συνεπάγεται και μια βαρύτατη ευθύνη: Την διαφύλαξη, αλλά και την συνεχή επαναβεβαίωση των αξιών και των νοημάτων που μας συνέχουν ως έθνος και ως κοινωνία. Σε αυτό το υψηλό καθήκον, με εμπροσθοφυλακή εσάς τις νέες και τους νέους μας, οφείλουμε να ανταποκρινόμαστε. Με αυτοπεποίθηση και υπερηφάνεια.

 

Οφείλουμε να διατηρούμε την παράδοσή μας, Ό,τι ξεριζώνεται δύσκολα ξαναριζώνει. Κάθε φορά που χορεύουνε έναν συρτό μακεδονίτικο, ένα κότσαρι, μια μπαϊντούσκα, χορεύει μαζί μας ο παππούς μας, η γιαγιά μας. Οι ταλαιπωρημένοι πρόσφυγές που έφτασαν με κάρα στη Θεσσαλονίκη και την έκαμαν σπουδαία.

 

Η Ελλάδα σας χρειάζεται. Έχει ανάγκη την φρεσκάδα σας, τις ιδέες σας, την ορμή σας. Ζούμε, είναι αλήθεια, σε καιρούς μη ηρωικούς. Καλό είναι λοιπόν να θυμόμαστε ότι η Πατρίδα μας είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από εμάς.

 

Φίλες και φίλοι,

 

Μου έρχονται στο μυαλό κάποιοι διάσπαρτοι στίχοι μιας μεγάλης μουσικής επιτυχίας, του μοναδικού Λουκιανού Κηλαηδόνη από την μακρινή για σας δεκαετία του 1980:

«Στους εντάξει λέμε ναι,

Στις πλάκες και τα πάρτυ λέμε ναι,

Στους σκύλους και τις γάτες λέμε ναι,

Στην δράση λέμε ναι.

Όχι λέμε στην ηρωίνη και την εξάρτηση,

Όχι λέμε στους άσχετους,

Όχι στους ξενέρωτους,

Όχι στους κυριλέ».

 

Με άλλα λόγια, αγαπήστε τη ζωή και τη φύση. Τα ελληνικά βουνά, τα δάση και τις θάλασσες, τα ζώα και προπαντός τους ανθρώπους. Ιδίως τους ζεστούς, ντόμπρους, δοτικούς συνανθρώπους μας.

 

Το νου σας σε όσους είναι υπερβολικά ερωτευμένοι με τον εαυτό τους, με το χρήμα, με την εξουσία. Και αν αισθανθείτε ένα σκίρτημα στην ψυχή σας, ένα σιωπηλό δάκρυ να κυλάει λέγοντας «Σε γνωρίζω από την κόψη…» ή «Τη Υπερμάχω Στρατηγώ τα νικητήρια…»μην νττραπείτε, μην αισθανθείτε ντεμοντέ, ξεπερασμένοι. Τιμή σας και καμάρι σας. Είστε οι πιο in από τον καθένα!

 

Με τις σκέψεις αυτές και με αισθήματα αγάπης, θέλω να σας ευχηθώ μέσα από την καρδιά μου καλή επιτυχία σε κάθε επόμενο βήμα σας. Καλή σταδιοδρομία.

Να είστε υγιείς και δημιουργικοί.

 

Και να θυμάστε πάντα ότι το μέλλον δεν είναι κάτι που απλώς θα συμβεί. Είναι κάτι που εσείς πρωτίστως θα διαμορφώσετε».-

Δελτία Τύπου της ΝΙΚΗΣ για το σύστημα υποταγής Μενδώνη -Διδασκάλου, τις δηλώσεις Νατσιού για την προσφυγή της Κοβέσι στον Αρειο Πάγο και τις τουρκικές προκλήσεις και την στάση των ψευτοπατριωτών της ΝΔ στην Ευρωπ. έκθεση για την Τουρκία

Αθήνα, 18/6/2026 

 

Το Σύστημα Μενδώνη – Διδασκάλου: Επτά Χρόνια Υποταγής της Πολιτιστικής Κληρονομιάς στα Ιδιωτικά Συμφέροντα 

 

Η παραίτηση του Γενικού Γραμματέα του Υπουργείου Πολιτισμού κ. Διδασκάλου, στον απόηχο των αποκαλύψεων για το σκάνδαλο των πολεοδομιών, ανοίγει με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο τη συζήτηση για το τι ακριβώς συνέβη στο Υπουργείο Πολιτισμού τα τελευταία χρόνια και ποιο ήταν το πραγματικό περιεχόμενο της πολιτικής που εφαρμόστηκε στο όνομα της ανάπτυξης.

 

Όποιος επιχειρήσει να εξετάσει τις τελευταίες εξελίξεις αποκομμένα από όσα προηγήθηκαν, θα δει μόνο ένα μέρος της εικόνας. Όποιος, όμως, παρακολουθήσει τη διαδρομή των αποφάσεων που ελήφθησαν την τελευταία επταετία στο Υπουργείο Πολιτισμού επί Υπουργίας της κ. Μενδώνη, θα διαπιστώσει ότι οι σημερινές εξελίξεις εντάσσονται σε μια σταθερή πολιτική αντίληψη, η οποία αντιμετώπισε την πολιτιστική κληρονομιά ως πεδίο διαχείρισης επενδυτικών, τουριστικών και επιχειρηματικών σχεδιασμών.

 

Έπαψε πια ο πολιτισμός μας να είναι δημόσιο αγαθό που απαιτεί αυστηρή προστασία κι έγινε στην καλύτερη περίπτωση ντεκόρ σε ιδιωτικές εκδηλώσεις, ενώ σε άλλες, θυσία σε επενδυτικά σχέδια.

 

Η υπόθεση των αρχαίων της Βενιζέλου στη Θεσσαλονίκη αποτέλεσε ίσως το πρώτο μεγάλο σημείο καμπής. Η επιλογή της απόσπασης και επανατοποθέτησης ενός μοναδικού βυζαντινού μνημειακού συνόλου, παρά τις σοβαρές αντιδράσεις μεγάλου τμήματος της επιστημονικής κοινότητας, ανέδειξε μια νέα ιεράρχηση προτεραιοτήτων. Για πρώτη φορά η πολιτιστική κληρονομιά κλήθηκε να προσαρμοστεί στις ανάγκες της κατασκευής και όχι η κατασκευή στις ανάγκες της προστασίας.

 

Το ίδιο μοτίβο επανεμφανίστηκε στην υπόθεση του λόφου Παπούρα στην Κρήτη. Η αποκάλυψη ενός μοναδικού μινωικού μνημείου παγκόσμιας σημασίας θα ανέμενε κανείς ότι θα οδηγούσε σε συνολική επανεξέταση των τεχνικών σχεδιασμών που το περιέβαλλαν. Αντιθέτως, η συζήτηση οργανώθηκε γύρω από το πώς θα διατηρηθούν οι βασικές επιλογές του έργου χωρίς να ανατραπεί το επενδυτικό και τεχνικό χρονοδιάγραμμα. Για ακόμη μία φορά, η προστασία του μνημείου τέθηκε σε δεύτερη μοίρα.

 

Ανάλογη εικόνα παρουσιάστηκε στη Μονεμβασιά και στο Δικταίο Άντρο. Τα σχέδια εγκατάστασης τελεφερίκ παρουσιάστηκαν ως έργα προσβασιμότητας. Όμως, η ουσία της αντιπαράθεσης αφορούσε την ίδια τη φιλοσοφία διαχείρισης των μνημείων. Η μετατροπή μοναδικών ιστορικών τοπίων σε αντικείμενα τουριστικής αξιοποίησης απομακρύνει την πολιτική διαχείρισής τους από την αρχή της προστασίας και την εντάσσει στη λογική της αγοράς, των επενδυτικών αποδόσεων και της διαρκούς εμπορικής εκμετάλλευσης.

 

Το ίδιο αποτύπωμα συναντά κανείς στις διαστρώσεις της Ακρόπολης, στις υποθέσεις ενεργειακών έργων σε περιοχές αρχαιολογικού ενδιαφέροντος, στις αποφάσεις που αφορούσαν ιστορικά τοπία και πολιτιστικά αγαθά, ακόμη και στη διαχείριση ιστορικών χρήσεων κτιρίων με ιδιαίτερο πολιτιστικό φορτίο., όπως ο θερινός κινηματογράφος ΠΑΛΑΣ. Σε κάθε μία από αυτές τις περιπτώσεις, το αποτέλεσμα μπορεί να ήταν διαφορετικό. Η λογική όμως παρέμενε σταθερή: η πολιτιστική κληρονομιά όφειλε να συνυπάρξει με τις επενδυτικές επιδιώξεις χωρίς να τις ανατρέπει.

 

Το κρίσιμο στοιχείο εντοπίζεται στον τρόπο με τον οποίο αυτές οι αποφάσεις ελήφθησαν. Επί σειρά ετών διαμορφώθηκε η εντύπωση ότι οι αρμόδιες υπηρεσίες, οι τοπικές γνωμοδοτήσεις και οι επιστημονικές επιφυλάξεις υποχωρούσαν συστηματικά μπροστά στις τελικές επιλογές της πολιτικής ηγεσίας. Η συσσώρευση τέτοιων περιστατικών δημιούργησε ένα σοβαρό πρόβλημα εμπιστοσύνης απέναντι στα κεντρικά γνωμοδοτικά όργανα του Υπουργείου Πολιτισμού, επειδή αμφισβητήθηκε η δυνατότητά τους να λειτουργούν ως πραγματικά ανεξάρτητα φίλτρα προστασίας.

 

Εδώ ακριβώς βρίσκεται και το νήμα που συνδέει το σκάνδαλο των πολεοδομιών με όσα συνέβησαν τα τελευταία χρόνια στο Υπουργείο Πολιτισμού. Στον Βενιζέλο, στην Παπούρα, στη Μονεμβασιά, στις εγκρίσεις έργων ΑΠΕ δίπλα σε μνημεία και ιστορικά τοπία, οι αποφάσεις ακολούθησαν σταθερά την ίδια κατεύθυνση: τα έργα προχωρούσαν, οι επενδύσεις προχωρούσαν, οι επιχειρηματικοί σχεδιασμοί προχωρούσαν. Τα μνημεία ήταν εκείνα που όφειλαν κάθε φορά να προσαρμοστούν.

 

Γι' αυτό η σημερινή κρίση υπερβαίνει κατά πολύ μια παραίτηση ή μια δικογραφία. Αφορά το πολιτικό σύστημα αποφάσεων που κυριάρχησε στο Υπουργείο Πολιτισμού επί επτά χρόνια. Αφορά τη συστηματική παραγνώριση εισηγήσεων υπηρεσιών, την απαξίωση επιστημονικών ενστάσεων, την ανατροπή αποφάσεων τοπικών συμβουλίων και τη μετατροπή των κεντρικών γνωμοδοτικών οργάνων σε υπάκουα όργανα μιας προδιαγεγραμμένης πολιτικής.

 

Το αποτέλεσμα το ζούμε καθημερινά. Μνημεία που τραυματίστηκαν, ιστορικά τοπία που αλλοιώθηκαν, υπηρεσίες που περιθωριοποιήθηκαν, αρχαιολογικοί χώροι που έγιναν χώροι δεξίωσης ή φόντο για πασαρέλα και μια βαθιά κρίση εμπιστοσύνης απέναντι στον τρόπο με τον οποίο λαμβάνονται οι αποφάσεις για την πολιτιστική κληρονομιά.

 

Αυτή είναι η πολιτική που ακολούθησε η πιο «επιτυχημένη υπουργός», κατά τον Άδωνι Γεωργιάδη. Η Υπουργός που έβαλε στον πολιτισμό μας πωλητήριο.

 

Δήλωση Δημήτρη Νατσιού για προσφυγή Κοβέσι στον Άρειο Πάγο

 

Η κυβέρνηση προτιμά να διασύρεται διεθνώς η αξιοπιστία της Ελληνικής Δικαιοσύνης από το να αποκαλυφθεί όλη η αλήθεια για το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ.

 

Οι μεθοδεύσεις Φλωρίδη μας σέρνουν πάλι στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο, με αφορμή την εξωθεσμικά «κουτσουρεμένη» ανανέωση της θητείας των τριών εν Ελλάδι Ευρωπαίων Εισαγγελέων.

 

Τα κυβερνητικά παιχνίδια ψεύδους πλέον εξάγονται, όμως σε άλλες γωνίες της Ευρώπης «υπάρχουν δικασταί»…

 

Δήλωση Δημήτρη Νατσιού για τουρκικές προκλήσεις

 

Την ώρα που τουρκικά αλιευτικά επιχειρούν να δημιουργήσουν τετελεσμένα σε μια περιοχή υψίστης εθνικής σημασίας, η κυβέρνηση εξακολουθεί να καλλιεργεί το αφήγημα των «ήρεμων νερών», κλείνοντας τα μάτια στην πραγματικότητα.

 

Πόσες ακόμη παραβιάσεις και προκλήσεις απαιτούνται για να εγκαταλειφθεί η πολιτική της αδράνειας και του κατευνασμού;

 

Αν στην κυβέρνηση θεωρούν ότι το Σύμπλεγμα της Μεγίστης “κείται μακράν”, ας θυμηθούν ότι εκεί χαράσσονται τα σύνορα της Ελλάδας και όχι στα υπουργικά γραφεία της Αθήνας.

 

Οι ακρίτες του Καστελλόριζου ζητούν επιτέλους πράξεις, πριν εφαρμοστεί στο πεδίο η «Γαλάζια πατρίδα». 

 

Δ. Θανάσουλας σε Π.Μαρινάκη περί ψευτοπατριωτών και ευρωπαϊκή έκθεση για Τουρκία: Ο κ. Μαρινάκης ή δεν ξέρει τι ψήφισαν οι ευρωβουλευτές της ΝΔ ή έχει παράξενη άποψη για το τι σημαίνει Πατριωτισμός
 

Η ΝΙΚΗ καταψήφισε την έκθεση προόδου γιατί είναι αντίθετη στην ενταξιακή διαδικασία της Τουρκίας εν' αντιθέσει με τη Νέα Δημοκρατία που φαντασιώνεται ένωση με την Τουρκία.
 

Αντιθέτως η ΝΙΚΗ υπερψήφισε όλες τις τροπολογίες της έκθεσης που καταδικάζουν την Άγκυρα για τον επεκτατισμό της, τις απειλές στην Ελλάδα, τις δηλώσεις για Γαλάζια Πατρίδα, την παραβίαση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και τη συνεχιζόμενη κατάληψη της Κύπρου. 

 

Ο κ. Μαρινάκης εκτίθεται! Ή δεν ξέρει τι ψήφισαν οι Ευρωβουλευτές του ή έχει παράξενη άποψη για το τι σημαίνει Πατριωτισμός. 

 

ατριωτισμός είναι το υψηλό φρόνημα και η υπερήφανη καταδίκη όσων απειλούν τη χώρα σου και όχι οι υποκύψεις της Ν.Δ. και το στρώσιμο του χαλιού στον Ερντογάν για να μπει θριαμβευτής Ε.Ε!

Από τον Μητσοτάκη στον Κοτς: Ένα σχέδιο που το Egerssi.gr αποκάλυπτε από το 2020…

Του Παναγιώτη Αποστόλου

Πολιτικού αναλυτή – αρθρογράφου

egerssi.gr

https://lnk.bio/Egerssi

 

Με αφορμή πρόσφατο πρωτοσέλιδο δημοσίευμα της καθημερινής εφημερίδας One Voice με τίτλο «Χαρίζουν την Κρήτη στον Κοτς» θυμηθήκαμε παλαιότερα δημοσιεύματά μας για τον Τούρκο Μεγιστάνα.

 

Το Egerssi.gr είχε καταγράψει ήδη από το 2020 τον ρόλο και τις κινήσεις του Τούρκου μεγιστάνα στην Ελλάδα. Έξι χρόνια μετά, τα ερωτήματα όχι μόνο παραμένουν, αλλά γίνονται ακόμη πιο επίκαιρα.

 

Ποιος είναι ο Ραχμί Κοτς…

 

Το όνομα του Ραχμί Κοτς δεν εμφανίζεται πρώτη φορά στο δημόσιο διάλογο. Αντιθέτως, ήδη από το 2020 είχαμε επισημάνει ότι ο πανίσχυρος Τούρκος επιχειρηματίας δεν αποτελεί έναν απλό οικονομικό παράγοντα, αλλά ένα πρόσωπο με βαθιές διασυνδέσεις στην πολιτική και γεωστρατηγική σκακιέρα της Ανατολικής Μεσογείου.

 

Τον Ιούνιο του 2020, σε άρθρο με τίτλο «Ο Τούρκος Ραχμί Κοτς, φίλος των Μητσοτάκηδων», το Egerssi.gr ανέδειξε τις ιδιαίτερες σχέσεις του επιχειρηματία με την οικογένεια Μητσοτάκη, καταγράφοντας μια πραγματικότητα που πολλοί τότε επέλεξαν να υποβαθμίσουν.

 

Ιδιαίτερη αίσθηση είχε προκαλέσει τότε η αναφορά σε μια συνάντηση που πραγματοποιήθηκε στις αρχές Ιουνίου του 2018 στη Βουλή των Ελλήνων και η οποία μέχρι σήμερα εξακολουθεί να γεννά εύλογα ερωτήματα. Λίγο πριν αναχωρήσει για τη σύνοδο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος στο Μόναχο, όπου επρόκειτο να συναντηθεί και με την τότε καγκελάριο της Γερμανίας Άγκελα Μέρκελ, ο Κυριάκος Μητσοτάκης δέχθηκε επίσκεψη από τον Ραχμί Κοτς, ο οποίος έφθασε συνοδευόμενος από ισχυρή συνοδεία ασφαλείας και δύο θηριώδη τζιπ.

 

Η σημασία εκείνης της συνάντησης δεν βρισκόταν μόνο στο πρόσωπο του επισκέπτη, αλλά και στο ειδικό βάρος που διαθέτει ο ίδιος στην Τουρκία και διεθνώς. Ο Ραχμί Κοτς δεν είναι απλώς ένας επιτυχημένος επιχειρηματίας. Είναι ο ιστορικός ηγέτης του πανίσχυρου ομίλου Koç Holding, ενός από τους μεγαλύτερους επιχειρηματικούς οργανισμούς της Τουρκίας, με δραστηριότητες στην ενέργεια, τη βιομηχανία, τις μεταφορές, τη ναυπηγική και την αμυντική παραγωγή. Για δεκαετίες συγκαταλέγεται στους ισχυρότερους οικονομικούς παράγοντες της γειτονικής χώρας, με περιουσία που υπολογίζεται σε δισεκατομμύρια δολάρια και επιρροή που συχνά υπερβαίνει τα στενά όρια του επιχειρηματικού κόσμου.

 

Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι ο Ραχμί Κοτς δεν αποτελεί έναν απλό επιχειρηματία της Τουρκίας. Εδώ και δεκαετίες συμμετέχει σε διεθνή κέντρα επιρροής και διαμόρφωσης πολιτικής. Σύμφωνα με τα επίσημα βιογραφικά του, έχει διατελέσει μέλος του Διεθνούς Συμβουλευτικού Συμβουλίου (International Advisory Board) του Council on Foreign Relations (CFR) των ΗΠΑ, ενός από τα πλέον γνωστά και επιδραστικά think tanks στον τομέα της εξωτερικής πολιτικής και των διεθνών σχέσεων.

 

Η παρουσία του σε τέτοιους οργανισμούς, σε συνδυασμό με την ηγετική του θέση στον όμιλο Koç Holding και τις πολυετείς διασυνδέσεις του με οικονομικά και πολιτικά κέντρα αποφάσεων της Δύσης, εξηγεί γιατί το όνομά του δεν αντιμετωπίζεται ως εκείνο ενός συνηθισμένου επιχειρηματία, αλλά ως ενός παράγοντα με ευρύτερο γεωπολιτικό αποτύπωμα στην περιοχή της Ανατολικής Μεσογείου.

 

Να σημειώσουμε επίσης, ότι από μέλη του CFR εκτός από τον Ραχμί Κοτς έχουν περάσει και οι Τζορτζ Σόρος, Σάιρους Βανς, Μόρτον Αμπράμοβιτς κ.α. ενώ τον Οκτώβριο του 2000, αντιπροσωπεία του “Συμβουλίου” επισκέφτηκε την Κωνσταντινούπολη και συμμετείχε σε κλειστό συνέδριο 120 ατόμων, που διοργάνωσε ο Όμιλος Κοτς!

 

Και τότε λοιπόν, όπως και σήμερα, παρέμενε αναπάντητο το ερώτημα: ποιο ακριβώς ήταν το περιεχόμενο της συνάντησης Μητσοτάκη - Κοτς το 2018 και ποιοι στρατηγικοί σχεδιασμοί συζητήθηκαν πίσω από κλειστές πόρτες; Γιατί όσο περνούν τα χρόνια και το όνομα του Ραχμί Κοτς επανέρχεται διαρκώς σε κρίσιμες εξελίξεις που αφορούν την Ελλάδα, τόσο περισσότερο αποκτά αξία η ανάγκη να φωτιστούν όλες οι πτυχές εκείνης της επαφής.

 

Το 2025 το Egerssi.gr επανήλθε με το ακίνητο της Αλλατίνη…

 

Πέντε χρόνια μετά τις πρώτες αποκαλύψεις για τον Ραχμί Κοτς, το Egerssi.gr επανέφερε το θέμα μέσα από ένα νέο δημοσίευμα που ανέδειξε μια ακόμη πτυχή της παρουσίας και του ενδιαφέροντος του τουρκικού επιχειρηματικού κολοσσού Koç Holding στην Ελλάδα.

 

Αφορμή αποτέλεσαν πληροφορίες και δημοσιεύματα που συνέδεαν τον όμιλο Koç με το εμβληματικό νεοκλασικό κτίριο της Βίλας Αλλατίνη στη Θεσσαλονίκη, ένα από τα σημαντικότερα ιστορικά μνημεία της πόλης.

 

Η υπόθεση αποκτούσε ιδιαίτερο ενδιαφέρον, καθώς η Βίλα Αλλατίνη δεν αποτελεί ένα οποιοδήποτε ακίνητο. Πρόκειται για κτίριο που κατασκευάστηκε το 1898 από τον διάσημο Ιταλό αρχιτέκτονα Βιταλιάνο Ποζέλι για λογαριασμό της οικογένειας Αλλατίνη, μιας από τις ισχυρότερες οικογένειες της Θεσσαλονίκης κατά την ύστερη οθωμανική περίοδο. Στους χώρους του φιλοξενήθηκε μεταξύ άλλων και ο έκπτωτος σουλτάνος Αβδούλ Χαμίτ Β΄ μετά την ανατροπή του, ενώ αργότερα λειτούργησε ως στρατιωτικό νοσοκομείο, στέγασε το νεοσύστατο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης και στη συνέχεια τις υπηρεσίες της Νομαρχίας και της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας.

 

Για τη Θεσσαλονίκη, η Βίλα Αλλατίνη δεν είναι απλώς ένα ακίνητο υψηλής αξίας. Είναι κομμάτι της ιστορικής και πολιτιστικής της ταυτότητας.

 

Σύμφωνα με τα τότε δημοσιεύματα, ενδιαφέρον για το κτίριο φερόταν να επιδεικνύει η Koç Holding, υπό την ηγεσία του Μεχμέτ Ομέρ Κοτς, γιου του Ραχμί Κοτς. Μάλιστα, τα σχετικά σενάρια συνέδεαν το ενδιαφέρον αυτό με σχέδια δημιουργίας ενός «Κέντρου Μελέτης Ελληνοτουρκικών Σχέσεων», γεγονός που προκάλεσε έντονες συζητήσεις και αντιδράσεις.

 

Από τη Θεσσαλονίκη στο Αιγαίο…

 

Οι προβληματισμοί που διατύπωνε το Egerssi.gr δεν περιορίζονταν μόνο στη Θεσσαλονίκη ή στις σχέσεις του Ραχμί Κοτς με πολιτικά και επιχειρηματικά κέντρα εξουσίας. Αντιθέτως, αφορούσαν και τη σταδιακά αυξανόμενη παρουσία του στο Αιγαίο.

 

Η παρουσία του Ραχμί Κοτς στην Ελλάδα δεν περιορίζεται σε θεωρητικές συζητήσεις ή διπλωματικές επαφές. Ο Τούρκος μεγιστάνας έχει αναπτύξει διαχρονικά επιχειρηματική παρουσία στη Λέσβο, ενώ το ενδιαφέρον που κατά καιρούς εκδηλώνεται από τον ίδιο ή από εταιρείες του ομίλου Koç για υποδομές, μαρίνες και επενδύσεις σε περιοχές ιδιαίτερης γεωπολιτικής σημασίας, δεν περνά απαρατήρητο.

 

Χαρακτηριστική ήταν η διήμερη διοργάνωση που πραγματοποιήθηκε στα τέλη Οκτωβρίου 2024 από την Περιφέρεια Βορείου Αιγαίου, με αντικείμενο την ανάπτυξη πολιτιστικών, εμπορικών και τουριστικών σχέσεων μεταξύ του Βορείου Αιγαίου και της Τουρκίας. Επίτιμος προσκεκλημένος της εκδήλωσης ήταν ο Ραχμί Κοτς, ο οποίος μάλιστα τιμήθηκε κατά τη διάρκειά της.

 

Το γεγονός προκάλεσε ιδιαίτερη συζήτηση, όχι μόνο λόγω της παρουσίας του Τούρκου μεγιστάνα, αλλά και εξαιτίας της σύνθεσης των προσκεκλημένων. Στις εκδηλώσεις συμμετείχαν ο τότε Υφυπουργός Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής της κυβέρνησης Μητσοτάκη, Στέφανος Γκίκας, ο Πρόεδρος της Επιτροπής Ελληνοτουρκικής Φιλίας, εφοπλιστής Γιώργος Προκοπίου, ο πρόεδρος της Ένωσης Φαρμακοβιομηχάνων, Θεόδωρος Τρύφων, ο βουλευτής της Ν.Δ. Χαράλαμπος Αθανασίου, ο Δήμαρχος Μυτιλήνης Παναγιώτης Χριστόφας, ο Δήμαρχος Δυτικής Λέσβου Ταξιάρχης Βέρρος, ο εκπρόσωπος του Οικουμενικού Πατριάρχη Αρχιμανδρίτης Ιάκωβος Καραμούζης, ο Γενικός Πρόξενος της Τουρκίας στη Ρόδο Kircallali Salim, ο Πρόεδρος του Ελληνοτουρκικού Επιμελητήριου Παναγιώτης Κουτσίκος, ο Πρόεδρος του Επιμελητηρίου Αϊβαλιού Ali Uçar στελέχη της Περιφερειακής Αρχής.

 

Το γεγονός ότι το όνομα του Ραχμί Κοτς εμφανίζεται επί σειρά ετών σε διαφορετικά σημεία του ελληνικού χάρτη — από τη Βουλή και τη Θεσσαλονίκη μέχρι τη Λέσβο και το Βόρειο Αιγαίο — δημιουργεί μια εικόνα συνέχειας που δύσκολα μπορεί να θεωρηθεί τυχαία.

 

Το ερώτημα που παραμένει αναπάντητο…

 

Το Egerssi.gr δεν στέκεται μόνο στο οικονομικό σκέλος της “υπόθεσης Κοτς”. Θέτει ένα ευρύτερο πολιτικό ερώτημα: γιατί κρίσιμα ιστορικά και συμβολικά σημεία της χώρας φαίνεται να προσελκύουν διαρκώς το ενδιαφέρον του ίδιου επιχειρηματικού κύκλου, ο οποίος συνδέεται με έναν από τους ισχυρότερους οικονομικούς και γεωπολιτικούς παράγοντες της Τουρκίας;

 

Διότι είτε επρόκειτο για τη συνάντηση του 2018 με τον Κυριάκο Μητσοτάκη, είτε για την υπόθεση της Βίλας Αλλατίνη, είτε για μαρίνες του Αιγαίου, είτε για τις σημερινές συζητήσεις γύρω από την Κρήτη, ένα στοιχείο παραμένει σταθερό: το όνομα του Ραχμί Κοτς και του ομίλου του επανέρχεται διαρκώς σε υποθέσεις που ξεπερνούν τα όρια μιας συνηθισμένης επιχειρηματικής δραστηριότητας και αγγίζουν ευθέως ζητήματα γεωπολιτικής, πολιτισμού και εθνικού συμβολισμού.

 

Και ίσως γι' αυτό έχει αξία να επιστρέφουμε στα παλιά δημοσιεύματα. Γιατί πολλές φορές οι εξελίξεις δεν εμφανίζονται ξαφνικά!! 

 

Η ρομποτική επανάσταση αλλάζει ό,τι ξέραμε για τον πόλεμο

Γράφει ο ΓΡΙΒΑΣ ΚΩΣΤΑΣ  

 

Έχουμε αναφερθεί στην επικίνδυνη παθογένεια που χαρακτηρίζει πολλούς στρατούς ανά τον πλανήτη, σε όλο το μήκος της Ιστορίας, οι οποίοι αρνούνται να αποδεχθούν την υιοθέτηση νέων πολεμικών μεθοδολογιών και τεχνολογιών ή, ακόμη περισσότερο, αδυνατούν να αντιληφθούν τη σημασία τους. Οι στρατοί αυτοί θα αντιμετωπίσουν δραματικές συνέπειες, αν ο αντίπαλός τους κατανοήσει πριν από αυτούς τις δυνατότητες ενός νέου παράγοντα.  

 

Ακριβώς μια τέτοια υποψήφια κατάσταση αντιμετωπίζουμε σήμερα. Και αυτή είναι οι συγκλονιστικές αλλαγές που έχουν φέρει στα διεθνή ισοζύγια ισχύος τα ρομποτικά οπλικά συστήματα χαμηλού κόστους. Τα πολεμικά ρομπότ αποτελούν μέρος της Στρατιωτικής Επανάστασης που βρίσκεται εν εξελίξει εδώ και αρκετά χρόνια και την οποία εξετάζει και η μελέτη του γράφοντος “Η Νέα Στρατιωτική Επανάσταση και η Ελληνική Αμυντική Στρατηγική” (Εκδόσεις Λιβάνη).

 

Ο πόλεμος στην Ουκρανία έχει επιταχύνει πάρα πολύ τις εξελίξεις στον χώρο των ρομποτικών συστημάτων με αποτέλεσμα να βρισκόμαστε σήμερα ενώπιον μιας νέας, δυνητικής, πολεμικής πραγματικότητας, με τεράστια δυναμική. Καταρχάς, οι επιχειρήσεις στην Ουκρανία (αλλά και ο πόλεμος στο Ιράν) κατέδειξαν το πόσο σημαντικά είναι τα ρομποτικά συστήματα όλων των τύπων, ενώ μείωσαν σχεδόν μέχρι εξαλείψεως τον διαχωρισμό μεταξύ “καμικάζι” drones και περιφερόμενων πυρομαχικών (loitering munitions).

 

Επίσης, φάνηκε ότι drones κόστους μερικών εκατοντάδων ευρώ, βασισμένα σε εμπορικά διαθέσιμες τεχνολογίες (COTS), μπορούν να κάνουν την ίδια δουλειά, ή και καλύτερη, τόσο σε αποστολές κρούσης όσο και αναγνώρισης, σε σχέση με πανάκριβα ρομποτικά αεροχήματα εταιρειών πολεμικού υλικού. Ακόμη, αποδείχθηκε ότι μπορεί να γίνει μαζική παραγωγή παρόμοιων συστημάτων από μικρές εταιρείες, ή ακόμη και από βιοτεχνίες, που δουλεύουν με λογική φασόν, χρησιμοποιώντας τρισδιάστατους εκτυπωτές και άλλα φθηνά μηχανήματα.

 

Τέλος, αναπτύχθηκε πλήθος περιφερειακών τεχνολογιών, όπως συστημάτων καθοδήγησης και επικοινωνιών, κυρίως από κινεζικές εταιρείες, Τα συστήματα αυτά μπορεί ο οποιοσδήποτε να τα προμηθευτεί από το διαδίκτυο και να τα ενσωματώσει σε ρομποτικά αεροχήματα ή σκάφη επιφανείας ή εδάφους. Έτσι, όπως ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος επιτάχυνε την εξέλιξη του αεροσκάφους, έτσι και ο πόλεμος στην Ουκρανία επιτάχυνε δραματικά την εξέλιξη των ρομποτικών συστημάτων χαμηλού κόστους, χαμηλής τεχνολογίας και μαζικής “λαϊκής” παραγωγής.

 

Ρομποτικά κύματα μαζικής καταστροφής

 

Οι εξελίξεις αυτές διαμορφώνουν δυνάμει νέα πραγματικότητα. Οι επιχειρήσεις στην Ουκρανία, τη Γάζα ή τον Λίβανο, δεν είναι παρά ο αφρός του επερχόμενου ρομποτικού κύματος. Η μαζική φθηνή και εύκολη παραγωγή πολεμικών ρομπότ, καθιστά πλέον δυνατή τη δημιουργία υπέρ-σμηνών ή μέγα-σμηνών αποτελούμενων από εκατοντάδες, χιλιάδες ή και δεκάδες χιλιάδες ρομποτικών συστημάτων.

 

Αυτά δεν θα λειτουργούν πλέον ως συμπλήρωμα του πυροβολικού, αλλά ως υποκατάστατο όπλων μαζικής καταστροφής, όντας σε θέση να επιφέρουν κρίσιμα αποτελέσματα και στο στρατηγικό επίπεδο, όχι απλώς στο τακτικό. Το κόστος και η τεχνολογία δεν είναι πλέον απαγορευτικά για τη δημιουργία παρόμοιων ρομποτικών στρατιών, ακόμη και από δυνάμεις, κρατικές ή και υποκρατικές, με περιορισμένα κεφάλαια στη διάθεσή τους.

 

Το μόνο περιοριστικό στοιχείο για να μπορέσουν να αναπτυχθούν και να λειτουργήσουν αποτελεσματικά παρόμοιοι “χείμαρροι” πολεμικών ρομπότ είναι ότι πρέπει να απελευθερωθούν από τον άνθρωπο. Είναι τέτοιοι οι αριθμοί τους που δεν μπορούν να καθοδηγούνται από ανθρώπους χειριστές. Άρα, θα εφοδιαστούν με συστήματα αυτόματης αναγνώρισης, εντοπισμού και ιχνηλάτησης στόχων και αυτόνομης λήψης αποφάσεων για την προσβολή των στόχων. Οι σχετικές τεχνολογίες είναι ήδη εδώ, είναι εμπορικά διαθέσιμες και χαμηλού κόστους.

 

Ντελίβερι πίτσας με Τεχνητή Νοημοσύνη

 

Στην Κίνα, για παράδειγμα, εδώ και χρόνια, οι άνθρωποι μπορούν να αγοράσουν ας πούμε μια πίτσα, πληρώνοντας με το πρόσωπό τους. Ο ντελιβεράς που την φέρνει βγάζει φωτογραφία του πελάτη με το κινητό του. Ο αλγόριθμος που έχει στο τηλέφωνό του διαχωρίζει το πρόσωπο του πελάτη από τους υπόλοιπους Κινέζους και με μια αλληλουχία ενεργειών χρεώνει τον λογαριασμό του στην τράπεζα. Με έναν παρόμοιο τρόπο ένα ρομποτικό σύστημα, ή ένα αυτόνομο βλήμα, μπορεί να αναλάβει τις διαδικασίες εντοπισμού στόχων και προσβολής τους.

 

Το μεγάλο ερώτημα είναι ποιοι είναι πρόθυμοι να υιοθετήσουν παρόμοιες τεχνολογίες; Και εδώ τα πράγματα δεν είναι καλά για τη Δύση. Ας δεχθούμε αξιωματικά ότι η Δύση θα συνεχίσει να κατέχει την πρωτοπορία στον χώρο των οπλικών τεχνολογιών. Αυτό, όμως, από μόνο του δεν σημαίνει σπουδαία πράγματα. Το θέμα είναι τί κάνει με τις τεχνολογίες αυτές. Από ό,τι φαίνεται, η Δύση είναι έτοιμη να επιτύχει ένα θεαματικό αυτογκόλ όσον αφορά τη χρήση προηγμένων στρατιωτικών τεχνολογιών. Αναφέρομαι στα ρομποτικά συστήματα μάχης, καθώς υπάρχει τάση μιας ιδιότυπης δαιμονοποίησης τους.

 

Να θυμίσουμε πριν από μερικά χρόνια είχαμε τη δημόσια έκκληση 1000 επιστημόνων και ειδικών στην τεχνολογία, οι οποίοι είχαν εκφράσει την βαθιά τους ανησυχία για την ανάπτυξη αυτόνομων ρομποτικών πολεμικών συστημάτων. Κατά την άποψή τους, αυτά μπορούσαν να αποτελέσουν μείζονα κίνδυνο για το μέλλον της Ανθρωπότητας. Μάλιστα, χαρακτήρισαν την πιθανότητα αυτή ως τη «μεγαλύτερη υπαρξιακή απειλή» για την Ανθρωπότητα και «επίκληση δαιμόνων».

 

Ο άνθρωπος-θεός και οι φόβοι του

 

Κατά την άποψη του γράφοντος, η εξήγηση γι’ αυτήν την ανησυχία, εντοπίζεται στον σκληρό πυρήνα του σύγχρονου Δυτικού πολιτισμού. Όπως επισημαίνει ο καθηγητής του Κέμπριτζ John Gray στα “Αχυρένια Σκυλιά” (εκδόσεις Οκτώ), ο Ουμανισμός της Δύσης εξελίχθηκε σε ένα είδος θρησκείας, όπου τη θέση του εξορισθέντος Θεού κατέλαβε ο ίδιος ο Άνθρωπος. Κατά κάποιον τρόπο, δηλαδή, ο Άνθρωπος θεώρησε τον ίδιο τον εαυτό του θεό, δημιουργώντας έτσι το κοσμοείδωλο του ανθρωποθεού, όπως αναφέρει ο Ντοστογιέφσκι στους “Δαιμονισμένους”.

 

Το μαγικό ραβδί αυτού του νέου, αυτοανακηρυχθέντος, θεού ήταν μια ανορθολογική αντίληψη της Επιστήμης, οι υποτιθέμενες δυνατότητες της οποίας δεν γνώριζαν όρια. Έτσι, γεννήθηκαν και οι φόβοι πως ο θεοποιημένος Άνθρωπος θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τις νέες του δυνάμεις με αυτοκαταστροφικό τρόπο, δημιουργώντας πλάσματα, τα οποία θα στρέφονταν εναντίον του.

 

Οι υπόγειοι αυτοί φόβοι και η πίστη στην παντοδυναμία της Επιστήμης, γέννησαν μια σειρά από λογοτεχνικά έργα που ασχολούνται ακριβώς με αυτό το θέμα, ξεκινώντας από τον “Φρανκεστάιν” της Μαίρης Σέλλεϋ και το “Νησί του Δόκτορος Μορώ” του Χ. Τ. Ουέλς και φθάνοντας στη “Δεύτερη Ποικιλία” του Φίλιπ Κ. Ντικ. Οι ίδιοι φόβοι και μεταφυσικές πίστεις, καμουφλαρισμένες σε επιστημονικές αντιλήψεις, είναι αυτές που προσπαθούν σήμερα να αποτρέψουν την ανάπτυξη πολεμικών ρομποτικών συστημάτων.

 

Εδώ ακριβώς βρίσκεται το ενδιαφέρον σημείο. Όπως χαρακτηριστικά γράφει ο Καθηγητής του Κολούμπια και ανώτερος σύμβουλος καινοτομίας στο Στέιτ Ντιπάρτμεντ Alec Ross (“Οι βιομηχανίες του μέλλοντος” εκδόσεις Ίκαρος), τη στιγμή που η Δύση παλεύει με τους φόβους και τις εμμονές της, οι ασιατικές δυνάμεις δεν έχουν παρόμοια υπαρξιακά προβλήματα. Προχωρούν γρήγορα στην ανάπτυξη ρομποτικών όπλων.

 

Το παράδειγμα της Κίνας

 

Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Κίνα, η οποία –πολύ πριν από τον Πόλεμο στην Ουκρανία και τις δραματικές αλλαγές που αυτός επέφερε– σχεδίαζε να κατασκευάσει, ούτε λίγο ούτε πολύ, 41.800 στρατιωτικά ρομποτικά αεροσκάφη διαφόρων διαμορφώσεων μέχρι το 2023, αξίας περίπου 10,5 δισ. δολαρίων.

 

Οι εκτιμήσεις αυτές αναφέρονται στην ετήσια έκθεση του Πενταγώνου προς το Κογκρέσο του 2015 για την στρατιωτική ανάπτυξη της Κίνας. Σήμερα, τα νέα δεδομένα πρέπει να έχουν αυξήσει δραματικά τον αριθμό αυτόν. Το αποτέλεσμα θα είναι η ζυγαριά της στρατιωτικής ισχύος να μετακινηθεί περισσότερο προς Ανατολάς, αποδυναμώνοντας περαιτέρω τις ΗΠΑ και την Ευρώπη και αδρανοποιώντας το όποιο τεχνολογικό πλεονέκτημα συνεχίζουν να απολαμβάνουν σήμερα.

 

Όπως αναφέρθηκε πιο πάνω, εμπορικά διαθέσιμες τεχνολογίες (COTS) επιτρέπουν σήμερα τη δημιουργία ρομποτικών αεροσκαφών σχεδόν από τον οποιονδήποτε. Για παράδειγμα κάμερες ανακυκλωμένων κινητών τηλεφώνων μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως αισθητήρες σε μίνι αεροχήματα, ενώ σε αυτά μπορούν να τοποθετηθούν μικρά βλήματα διαφόρων διαμορφώσεων και τύπων, όπως τροποποιημένες οπλοβομβίδες ή ακόμη και αυτοσχέδιες ρουκέτες. Έτσι, ακόμη και οργανώσεις σαν τη Χαμάς ή το ISIS ήδη έχουν τη δυνατότητα να χρησιμοποιούν μεγάλους αριθμούς από οπλισμένα αεροχήματα, για να μην μιλήσουμε για χώρες σαν τη Βόρειο Κορέα ή την Τουρκία…

 

Άρα, προκύπτει το ενδεχόμενο ακόμη και υποκρατικοί δρώντες με μικρές τεχνολογικές δυνατότητες να μπορούν να αναπτύξουν μεγάλες μαχητικές ικανότητες αν επενδύσουν στο ρομποτικό κύμα του μέλλοντος. Ικανότητες υπέρτερες και έναντι πολύ ισχυρότερων και τεχνολογικά προηγμένων αντιπάλων, αν αυτοί παραμείνουν εγκλωβισμένοι στις “παραδοσιακές” ακριβές επιλογές.

 

Η Ελλάδα έχει την ιστορική ευκαιρία να εκμεταλλευτεί αυτές τις δυνατότητες και να ενισχύσει κατακόρυφα την αποτρεπτική στρατηγική της, δεδομένου ότι η Τουρκία ήδη επενδύει στις ρομποτικές τεχνολογίες. Και μιλάμε για μια χώρα με οικονομικές, τεχνολογικές και βιομηχανικές δυνατότητες…

 

πηγή

Πρόταση-πρόκληση: Για 30 μέρες τα ΜΜΕ να μη προβάλλουν πολιτικές γελοιότητες

Γράφει ο Σάββας Ιακωβίδης 

 

Οι πολίτες πρέπει να παίρνουν τους πολιτικούς στα σοβαρά; Όχι, αν αυτοί με ενέργειές τους επιβάλλουν να μην τους λαμβάνουμε υπόψη αφού δι’ έργων, λόγων και διακηρύξεων καταρρακώνουν κάθε έννοια σοβαρότητας, υπευθυνότητας και αξιοπιστίας. Και είναι θλιβερά παραδείγματα εντυπωσιοθηρίας, λαϊκισμού, φανφαρονισμού και προσβολής της αισθητικής, της αξιοπρέπειας και της νοημοσύνης μας.

 

Η εκλογή νέου Προέδρου της κυπριακής Βουλής επιβεβαίωσε ξανά το χαμηλό επίπεδο της πολιτικής τεχνοτροπίας και την έκταση της κομματικής ασυδοσίας. Η επιπολαιότητα και η πολιτική ανεπάρκεια ηγητόρων δεν έχει πάτο. Παρακολουθήσαμε με απογοήτευση τις γελοιώδεις συναλλαγές κομμάτων για την ανάδειξη του νέου Προέδρου του Σώματος.

 

Ένα νεοφυές και κενοφυές κομματίδιο περιήλθε τα ιστορικά κόμματα – ΔΗΣΥ, ΑΚΕΛ, ΔΗΚΟ – και πρότεινε την πραμάτεια του, τέσσερεις ψήφους, προς αγοράν και εξαγοράν δεσμεύσεων. Η λεγόμενη «Άμεση Δημοκρατία» ενός κενολογούντος και συνήθως αερολογούντος τικ-τόκερ, του Φειδία Παναγιώτου, απαίτησε δέσμευση σε τρία θέματα: Δημογραφικό, συντάξεις και κατοικία. Και τα τρία κόμματα διεκδικούσαν από καιρό βελτίωση και των τριών ζητημάτων.

 

Ποια ήταν η κουτοπονηριά του Προέδρου της «Άμεσης Δημοκρατίας»; Όποιος υποψήφιος δεχτεί τους όρους του, να κάνουν από κοινού ένα βιντεάκι ώστε να δεσμευτεί ότι θα υλοποιήσει τα συμφωνηθέντα. Ο ΓΓ του ΑΚΕΛ και ο Πρόεδρος του ΔΗΚΟ, ορθά αρνήθηκαν και διαμήνυσαν ότι τα κόμματα και η Βουλή δεν ασκούν πολιτική, δεν κυβερνούν, αλλά νομοθετούν.

 

Η Πρόεδρος του ΔΗΣΥ, Αννίτα Δημητρίου, στην προσπάθειά της να επανεκλεγεί στην Προεδρία της Βουλής, δέχτηκε χαρωπά και ανέμελα να κάνει το βιντεάκι με τον Φειδία. Ήταν η αποθέωση της γελοιότητας, του άκρατου λαϊκισμού και η αποτύπωση βροντερής έλλειψης σοβαρότητας από μία πολιτικό που, σε ομιλία της στη Βουλή, επέμενε ότι: Οι νέοι βουλευτές όφειλαν να ενισχύσουν το κύρος και την αξιοπιστία του θεσμού, «μακριά από λαϊκισμούς, πελατειακές λογικές και προσωπικές ατζέντες».

 

Με το βιντεάκι, που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις και στον ΔΗΣΥ, η Αννίτα Δημητρίου φρόντισε ακριβώς να αυτοαναιρεθεί. Και να γελοιοποιηθεί, εξευτελίζοντας και τον θεσμό που εκπροσωπεί. Ταυτόχρονα, ενίσχυσε την απαξίωση που οι πολίτες εκφράζουν απέναντι σε ένα κομματικό και πολιτικό σύστημα, που εκλαμβάνει τους πολίτες ως πρόβατα, να τα μαντρίζει σε κάθε εκλογική διαδικασία στο όνομα του «κομματικού πατριωτισμού» και να προσβάλλει την αισθητική τους.

 

Γιατί η Πρόεδρος του ΔΗΣΥ δέχτηκε να κάνει το λαϊκίστικο βιντεάκι; Για να εισπράξει από την «Άμεση Δημοκρατία» τις τέσσερεις ψήφους και να εκλεγεί ξανά στην Προεδρία της Βουλής. Η Κυβέρνηση και κόμματα αντέδρασαν αμέσως στις ανεδαφικές δεσμεύσεις της Αννίτας Δημητρίου που, αν υλοποιηθούν, η Κυπριακή Δημοκρατία θα ξαναμπεί σε μνημόνιο!

 

Προφανώς, η Πρόεδρος του ΔΗΣΥ και ο Φειδίας δεν το σκέφτηκαν. Η νέα κωμικότητα, με πρωταγωνίστρια και πάλι την Πρόεδρο του ΔΗΣΥ, καταγράφει μέχρι πού μπορεί να φτάσει η συναλλαγή, αρκεί να εξυπηρετούνται προσωπικές και πολιτικές φιλοδοξίες.

 

Πριν από δύο χιλιετίες και πλέον, ο Κικέρων, υποψήφιος ύπατος, πήρε μια μακροσκελή επιστολή από τον αδελφό του Κουίντο – κρατικό αξιωματούχο – με συμβουλές για την τακτική που έπρεπε να ακολουθήσει και ποιες μεθόδους να επιστρατεύσει κατά την προεκλογική εκστρατεία. Δηλαδή: Πανουργίες, τεχνάσματα, υπουλότητα, θεατρινισμοί, παραπλανήσεις. Και η συμβουλή του:

 

«Κατά την προεκλογική εκστρατεία μπορείς να κάνεις χωρίς ντροπή ό,τι δεν θα έκανες ποτέ στην καθημερινή ζωή, να επιδιώκεις τη φιλία ανθρώπων που άλλοτε θα θεωρούσες αναξιοπρέπεια. Αν δεν έχεις πάρε-δώσε με κάθε λογής ανθρώπους, είσαι υποψήφιος για κλάματα, ένα τίποτα». Η Αννίτα Δημητρίου τι έλεγε προεκλογικά, με ευθύ υπονοούμενο προς τον Φειδία και το κόμμα του;

 

Σε συνέντευξή της πριν από έναν ακριβώς χρόνο (4/6/2025) στον εκλεκτό συνάδελφο, Ανδρέα Κημήτρη, είπε: «Τρέμω στην ιδέα, πολλές φορές, ποιους θα έχουμε στη Βουλή και ποιοι θα παίρνουν αποφάσεις για όλους μας. Γιατί εκεί ψηφίζονται οι νόμοι. Εκεί θα υπάρξουν αποφάσεις με αντίκτυπο στους πολίτες και στην καθημερινότητά τους. Ανησυχώ! Την ανησυχία μου εκφράζω. Να μην παρασυρόμαστε από καταστάσεις που στο τέλος της ημέρας μπορεί να αποδειχτούν επικίνδυνες».

 

Ο… τρόμος και η… ανησυχία της Προέδρου του ΔΗΣΥ μετατράπηκαν σε χαρωπές δεσμεύσεις με «έναν πελλόν», κατά την έκφραση αντιπροέδρου του ΔΗΣΥ, για χάρη της επανεκλογής της. Πήγαν περίπατο, από τη μια, τα φληναφήματα Φειδία για αντισυστημικό κόμμα και, από την άλλη, ξεχάστηκαν οι φόβοι της Αννίτας για επικίνδυνες καταστάσεις. Αυτοί για τους οποίους έτρεμε σύγκορμη ότι θα μπουν στη Βουλή, τώρα είναι συνεργάτες και συνάδελφοί της. Τι ωραία κωμωδία!!

 

Αυτό είναι το κομματικό και πολιτικό σκηνικό στην Κύπρο. Μια αχώνευτη κωμωδία με έναν θίασο επί σκηνής με ένα κακόγουστο ρεπερτόριο στηριγμένο σε κλόουν, παλιάτσους και ακροβάτες. Πέραν άλλων λόγων, γι’ αυτό το κατάντημα ευθύνονται πρώτα οι πολίτες. Ο βουλευτής του ΔΗΣΥ, Δ. Δημητρίου, σε τηλεοπτική συζήτηση, είπε μια πικρή αλήθεια: «Οι ψηφοφόροι στήριξαν το σύστημα»!

 

Δηλαδή, αφού ως πρόβατα μαντρίστηκαν ξανά, επιβράβευσαν διά της ψήφου των τις αθλιότητες, τα δεινά, τις καταστροφές, τις λεηλασίες, την ανεπάρκεια, την αχρηστοκρατία και την ανικανοκρατία των κομμάτων και των πολιτικών. Και η δικαιολογία; Επέλεξαν, κατά τον συναγερμικό βουλευτή, «σοβαρότητα, ασφάλεια και υπευθυνότητα». Ναι, αυτά που όλοι είδαμε στο χαρωπό βιντεάκι της Αννίτας με τον Φειδία.

 

Για το κατάντημα της πολιτικής μεγάλη ευθύνη φέρουν και τα ΜΜΕ, έντυπα και ειδικά οι τηλεοπτικοί σταθμοί. Έδωσαν βήμα σε κνώδαλα και κύμβαλα ανοησίας και ασυναρτησίας. Θα μου πείτε, αυτό απαιτούν οι δημοκρατικές διαδικασίες. Ερώτηση, λοιπόν:

 

Γιατί οι νοήμονες, σοβαροί και σκεπτόμενοι πολίτες (ακόμα υπάρχουν!) να υφίστανται το μαρτύριο της βλακείας και της ασχετοσύνης από ανθρώπους που δεν ξέρουν πού πάνε τα τέσσερά τους, αλλά έχουν την απαίτηση να… νομοθετούν, δηλ. να αποφασίζουν για τα προβλήματα των πολιτών; Χειρότερα: Γιατί να επιβραβεύονται όσοι συνεργούν στη διαφθορά, στην απαξίωση και στην κατάπτωση της πολιτικής;

 

Στο τελευταίο τρίμηνο του 1991, η Estra Bladet, η μεγαλύτερη τότε εφημερίδα της Δανίας, κήρυξε μποϊκοτάζ 100 ημερών στα κόμματα και στους πολιτικούς. Αγνόησε πλήρως και δεν δημοσίευε δηλώσεις υπουργών, ομιλίες βουλευτών στη Βουλή, ανακοινώσεις κομμάτων.

 

Όπως η εφημερίδα εξήγησε στους αναγνώστες της, ήταν μια έντονη απόφαση διαμαρτυρίας για τη διαφθορά, μια εκδήλωση αηδίας για την κατάπτωση της πολιτικής, μια οργισμένη κραυγή κατά της πολιτικής και κομματικής αχρηστοκρατίας, του λαϊκισμού και της συνθηματολογικής αγυρτείας. Ερώτηση ενός εκατομμυρίου:

 

Τα κυπριακά ΜΜΕ και κυρίως οι τηλεοπτικοί σταθμοί τολμούν, εκ συμφώνου, για 30 μέρες να αγνοήσουν και να μη δημοσιοποιούν απολύτως τίποτε για υπουργούς, αρχηγούς κομμάτων, βουλευτές, κυβέρνηση και κόμματα; Θα ήταν μια απίστευτη ζωογόνος ανάσα οξυγόνου, ηρεμίας και αποτοξίνωσης για τους πολίτες. Κι ένα δυνατό μαστίγωμα στην απρέπεια, στην αλαζονεία και στη ξιπασιά κυβερνώντων και κομματικών, πολιτικών.

 

πηγή 

Υποτέλεια... παντελής...

Γράφει ο Χαράλαμπος Μηνάογλου

 

Ἱερουσαλὴμ, 4η / 17η Ἰουνίου 2026
Τὸ Ὀρθόδοξον Πατριαρχεῖον Ἱεροσολύμων ἐξέφρασε τήν βαθείαν αὐτοῦ ἀνησυχίαν διά τήν Ἰσραηλινήν ἐπιδρομήν καί ἁρπαγήν γῆς, ἡ ὁποία ἐστόχευσε ἐκκλησιαστικήν ἰδιοκτησίαν εἰς τό Σιλωάμ τῇ 2ᾳ /15ῃ Ἰουνίου 2026. 

 

Κατὰ τήν διάρκειαν τῆς ἐπιχειρήσεως, ὁ ἐκπρόσωπος τοῦ Πατριαρχείου ἀπεμακρύνθη βιαίως ἐκ τοῦ χώρου, ὁ ἐξοπλισμός αὐτοῦ κατεσχέθη, δένδρα ἐξερριζώθησαν καὶ ἡ ἰδιοκτησία περιεφράχθη διά περιφραγμάτων καί πυλῶν. Τὸ Πατριαρχεῖον ἐδήλωσεν ὅτι τὸ περιστατικόν συνιστᾷ παράνομον καί ἀδικαιολόγητον κατάληψιν ἀνεγνωρισμένης ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας εἰς τήν καρδίαν τῆς Ἱερουσαλήμ. 

 

Τὸ Πατριαρχεῖον ἐτόνισεν ὅτι ἡ γῆ, τὸ Τεμάχιον 6 τοῦ Οἰκοδομικοῦ Τετραγώνου 29985, εἶναι κατεχωρημένη εἰς τό ὄνομα αὐτοῦ, συμφώνως πρός τά ἐπίσημα ἀρχεῖα, εὑρίσκεται πλησίον ἀρχαίας Μονῆς καί περιλαμβάνει ἱστορικά, ἀρχαιολογικὰ καὶ θρησκευτικὰ στοιχεῖα. Ὑπεγράμμισεν ὅτι ἡ κατάληψις τῆς ἰδιωτικῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας ταύτης, μέ τήν Χριστιανικήν αὐτῆς κληρονομίαν καί τήν θρησκευτικήν σημασίαν αὐτῆς δημιουργεῖ ἐπικίνδυνον προηγούμενον διά τά δικαιώματα τῆς Ἐκκλησίας εἰς τήν Ἱερουσαλήμ. Τὸ Πατριαρχεῖον προσέθεσεν ὅτι ἡ ἐπίκλησις δημοτικῆς ἐντολῆς κηποτεχνικῶν ἐργασιῶν, ἡ ὁποία ἐξεδόθη τῇ 18ῃ Ἀπριλίου 2019 καὶ ἔληξε τὸν Ἀπρίλιον τοῦ 2024, δέν παρέχει οὐδεμίαν νόμιμον βάσιν διά τήν ἐκρίζωσιν δένδρων, τὴν ἀπομάκρυνσιν τοῦ νομίμου φροντιστοῦ, τὴν περιφράξιν τῆς ἐκκλησιαστικῆς γῆς ἢ τὴν ἀπαγορεύσιν προσβάσεως τοῦ Πατριαρχείου εἰς αὐτήν ταύτην τὴν ἰδιοκτησίαν του. 

 

Τὸ Πατριαρχεῖον ἐδήλωσεν ὅτι τὰ γεγονότα εἰς τό Σιλωάμ ἐντάσσονται εἰς ἕν εὑρύτερον πλαίσιον κλιμακουμένων ἐπιθέσεων, αἱ ὁποῖαι ἀποσκοποῦν εἰς τήν ἀποδυνάμωσιν τῆς αὐτοχθόνου Xριστιανικῆς παρουσίας εἰς τούς Ἁγίους Τόπους. Ἐσημείωσεν ἐν βαθείᾳ ἀνησυχίᾳ τὴν αὔξησιν τῶν Ἰσραηλινών ἐπιθέσεων κατὰ Xριστιανῶν καὶ Ἐκκλησιῶν, ἐντός κλίματος ἀπαραδέκτου διεθνοῦς ἀνοχῆς. Κατὰ τὸ 2024 κατεγράφησαν 111 Ἰσραηλιναί ἐπιθέσεις ἢ πράξεις βίας κατὰ Xριστιανῶν κληρικῶν, μοναζουσῶν, πιστῶν καὶ ἐκκλησιαστικῶν κοινοτήτων, ἐκ τῶν ὁποίων οἱ 35 ἐστόχευσαν Ναούς, Μονάς καὶ θρησκευτικὰ σύμβολα. 

 

Ὅσον ἀφορᾷ εἰς τήν Γάζαν, τὸ Πατριαρχεῖον ὑπενθύμισε τὸ πλῆγμα τοῦ Ἰσραηλινοῦ στρατοῦ εἰς τό συγκρότημα τοῦ Ναοῦ τοῦ Ἁγίου Πορφυρίου, τήν 19ην Ὀκτωβρίου 2023, ἀπὸ τὸ ὁποῖον ἐφονεύθησαν 18 ἄμαχοι, καθὼς καὶ τὸ πλῆγμα εἰς τόν Ναόν τῆς Ἁγίας Οἰκογενείας τῇ 17ῃ Ἰουλίου 2025, τὸ ὁποῖον εἶχε ὡς συνέπειαν τόν θάνατον τριῶν ἀμάχων καὶ τὸν τραυματισμόν τοῦ πατρὸς Γαβριήλ Ρομανέλλι.
Τὸ Πατριαρχεῖον ἐτόνισεν ὅτι ἡ προστασία τῆς ἐκκλησιαστικῆς περιουσίας ἀποτελεῖ πνευματικὴν καὶ ἱστορικὴν παρακαταθήκην καὶ ὅτι τὸ «Μακάριοι οἱ εἰρηνοποιοὶ» παραπέμπει εἰς τόν σεβασμόν πρὸς τὸν νόμον, τὴν ἰδιοκτησίαν, τοὺς ἱεροὺς τόπους καὶ τὴν αξιοπρέπειαν τῆς αὐθεντικῆς Xριστιανικῆς παρουσίας τῆς Ἱερουσαλήμ. 

 

Κι εμείς ως ελληνικό κράτος τι κάνουμε; Όχι μόνον δεν ενισχύουμε το Πατριαρχείο, αλλά ενισχύουμε την εξάρτησή μας από το Ισραήλ! Και αυτό είναι η απολύτως φυσική εξέλιξη των πραγμάτων, όταν συσφίγγει κανείς σχέσεις με ένα κράτος, που έχει ως επίσημη ιδεολογία τον σιωνισμό, την πίστη δηλαδή στην εβραϊκή ανωτερότητα έναντι όλων των άλλων. Ένας τέτοιος "σύμμαχος", μόνον υποτελείς συγκεντρώνει κοντά του, όχι συμμάχους. Οπότε είναι φυσικό να φέρεται έτσι προς κάθετι ελληνικό και ορθόδοξο, καθώς με την στάση της κυβέρνησης, μόνον ως περισσότερο δικά τους αντιλαμβάνονται όλα τα ελληνικά και ορθόδοξα στην Παλαιστίνη. Και να μην το ξεχνάμε ε; Το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων προϋπήρχε του Ισραήλ στην Παλαιστίνη...

Μόνιμο Διαιτητικό Δικαστήριο Χάγης: Αναγνώρισε την ρωσική δικαιοδοσία σε Κριμαία και Θάλασσα του Αζόφ!

Το Μόνιμο Διαιτητικό Δικαστήριο, με έδρα τη Χάγη, απέρριψε τις καταγγελίες της Ουκρανίας ότι η Μόσχα προσπαθούσε παράνομα να διατηρήσει το στενό υπό τον αποκλειστικό της έλεγχο, σύμφωνα με απόφαση που δημοσιεύθηκε τη Δευτέρα (15/6), αναφέρει το Reuters. 

 

Oυσιαστικά αναγνώρισε την ρωσική δικαιοδοσία στην περιοχή! 

 

Όπως μετέδωσε το πρακτορείο Tass «Μετά από 10 χρόνια ρωσο-ουκρανικής νομικής διαμάχης το Δικαστήριο της Χάγης αναγνώρισε τη ρωσική δικαιοδοσία επί των υδάτων της Κριμαίας, της Θάλασσας των Στενών του Κερτς και της Θάλασσας της Αζοφικής».

 

Το ρωσικό υπουργείο Εξωτερικών χαρακτήρισε την απόφαση του διαιτητικού δικαστηρίου της Χάγης, ως σημαντική ήττα για την Ουκρανία και τη Δύση στον «νομικό πόλεμο» που έχουν εξαπολύσει.

 

Όπως επισήμανε, «Οι προσπάθειες του Κιέβου να αμφισβητήσει την κυριαρχία της Ρωσίας στη χερσόνησο της Κριμαίας και τις παρακείμενες θαλάσσιες περιοχές απέτυχαν στη Χάγη»

 

«Για πρώτη φορά στην ιστορία, μια νομικά δεσμευτική απόφαση αναγνώρισε επίσημα το καθεστώς του Πορθμού του Κερτς και της Αζοφικής Θάλασσας ως εσωτερικά ύδατα που αποτελούν μέρος κυρίαρχου κρατικού εδάφους. Η προσπάθεια της Ουκρανίας, με την υποστήριξη των δυτικών χωρών, να κηρύξει το Πορθμό του Κερτς «διεθνή», επιτρέποντας τη διέλευση σε πλοία οποιουδήποτε κράτους, συμπεριλαμβανομένων των πολεμικών πλοίων, απέτυχε», πρόσθεσε.

 

Η διαδικασία στο διακυβερνητικό Μόνιμο Διαιτητικό Δικαστήριο ξεκίνησε το 2016, αφού η Ρωσία ξεκίνησε την κατασκευή της γέφυρας της Κριμαίας μήκους 19 χιλιομέτρων.

 

Σε απόφαση με ημερομηνία 22 Απριλίου, αλλά που ανακοινώθηκε μόλις τη Δευτέρα, σύμφωνα με τις διαδικασίες του διαιτητικού δικαστηρίου, το δικαστήριο απέρριψε τα περισσότερα επιχειρήματα του Κιέβου σχετικά με τον έλεγχο της Ρωσίας επί του στενού, για διαδικαστικούς λόγους.

 

Το δικαστήριο διαπίστωσε, ωστόσο, ότι η Ρωσία παραβίασε ορισμένους ναυτικούς νόμους, μη διενεργώντας επαρκείς περιβαλλοντικές εκτιμήσεις κατά την κατασκευή της γέφυρας. 

 

Η πενταμελής διαιτητική επιτροπή δεν επιδίκασε καμία αποζημίωση και διέταξε και τις δύο πλευρές να πληρώσουν τα δικά τους δικαστικά έξοδα στη δεκαετή διαδικασία.

 

Η υπόθεση είναι μία από τις πολλές που έχει καταθέσει το Κίεβο κατά της Ρωσίας σε διεθνή δικαστήρια και θεσμούς σχετικά με την προσάρτηση της Κριμαίας το 2014 και την εισβολή του το 2022.

 

Η γέφυρα του πορθμού του Κερτς είναι ζωτικής σημασίας για την προμήθεια καυσίμων, τροφίμων και άλλων προμηθειών στην Κριμαία, όπου το λιμάνι της Σεβαστούπολης αποτελεί την ιστορική βάση του ρωσικού στόλου της Μαύρης Θάλασσας.

 

πηγή 

Θεοδωράτος - Με το κλειδί της Ιστορίας 16-06-2026

από το κανάλι Evonymos
 

Σύντομη ἐπισκόπησις θεμάτων ποὺ ἄπτονται τῆς ἐπικαιρότητας ἐν σχέσει μὲ τὴν Γεωστρατηγική καὶ τὴν Ἱστορία ἀπὸ τὸν τηλεοπτικὸ σταθμὸ Blue Sky μὲ τὸν Δημοσιογράφο & Ἄμυντικὸ Ἄναλυτὴ Γιάννη Θεοδωράτο στὶς 16/6/2026.