Όταν λείπουν οι «Αετοί» πληθαίνουν τα ασπόνδυλα!...

Γράφει ο Γιώργος Πιπερόπουλος
 

Συνεχίζεται σήμερα στη Λάρισα η ΔΙΚΗ των Τεμπών αφού στο ξεκίνημα προστέθηκε ΚΑΙ «προσβολή» στον ανείπωτο «πόνο» συγγενών των 57 νεκρών και δεκάδων τραυματιών στο «ατύχημα» (πολλοί Έλληνες το θεωρούν «έγκλημα»), Δημοσιεύθηκε η Λίστα της Ευρωπαίας Εισαγγελέως με 20 (ίσως να προστεθούν και άλλα ονόματα αφού αυτή αφορά μόνο στο 2020-2021) «γαλάζιων» Υπουργών και Βουλευτών που εμπλέκονται στο οικονομικό σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, και παραμένουν πολλά τα αναπάντητα ερωτήματα για το «καυτό» θέμα των ΥΠΟΚΛΟΠΩΝ με το Ισραηλινής προέλευσης σύστημα υποκλοπών Predator1… 

 

Μεγάλα ψυχοκοινωνικά φαινόμενα του είδους που με την ολοκλήρωσή τους απολήγουν σε νέες μορφοποιήσεις θεσμών καθώς γεννούν νέα σχήματα και εδώ θα υπογραμμίσω ότι αυτά είναι δύσκολο να αξιολογηθούν ενώ βρίσκονται σε πορεία δυναμικής εξέλιξης.

 

Στην Ελλάδα, την αγαπημένη Πατρίδα μας, μέλος της ΟΝΕ από την 1η Ιανουαρίου 2001 όταν ο τότε Πρωθυπουργός κ Σημίτης εμφανώς περιχαρής μας επέβαλε το ΕΥΡΩ χωρίς να εξηγήσει την λογική της ισοτιμίας 1 ευρώ = 340,75 δραχμές όπως ΠΟΤΕ δεν εξήγησε την ΛΗΣΤΕΙΑ του Χρηματιστηρίου βιώσαμε καταστάσεις που έφεραν πρωτόγνωρες για την Μεταπολιτευτική μας ιστορία μορφοποιήσεις όπως την υποταγή μας στο ΔΝΤ με το 1ο Μνημόνιο από τον τότε Πρωθυπουργό κ Γιώργο Παπανδρέου την Άνοιξη του 2010...

 

Τα τελευταία δεκαέξι χρόνια, με το 2ο Μνημόνιο από την Συν-Κυβέρνηση Σαμάρα (ΝΔ) – Βενιζέλου (ΠΑΣΟΚ) και το 3ο Μνημόνιο του Πρωθυπουργού κ Τσίπρα που θα «έσκιζε» τα προηγούμενα 2 Μνημόνια και αφού γονατίσαμε οικονομικά εξαιτίας της καταστροφικής πανδημίας covid-19 του 2020 στη διάρκεια της εκλεγείσας το 2019 Κυβέρνησης Μητσοτάκη, βιώνουμε νέες οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές και πολιτιστικές πραγματικότητες, δομές και σχήματα παντελώς άγνωστα μέχρι σήμερα τα οποία έχουν αποκρυσταλλωθεί στο Εθνικό συλλογικό μας υποσυνείδητο.

 

Αλλά οι πολιτικοί που μας Κυβέρνησαν την καθοριστική 30ετία από το 1996 μέχρι σήμερα (Σημίτης, Καραμανλής, Παπανδρέου, Παπαδήμας, Πικραμένος, Σαμαράς-Βενιζέλος, Τσίπρας-Καμμένος και Μητσοτάκης) και μαζί εγχώριοι και ξένοι ΟΛΙΓΑΡΧΕΣ που παρασκηνιακά ελέγχουν και μορφοποιούν τα Πολιτικά μας δρώμενα προφανώς αρνούνται την ύπαρξή τους καθώς υποβαθμίζουν συστηματικά τη σημασία τους και με πάθος συνεχίζουν τον ερωτικό τους εναγκαλισμό με την εξουσία και όσα αυτή η σχέση αποδίδει!..

 

Mετά την «αποδημία» Κωνσταντίνου Καραμανλή, Ανδρέα Παπανδρέου, Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, με τις γνωστές και άγνωστες πολιτικές αρετές αλλά και αδυναμίες τους, ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΩ αυτούς που διατείνονται ότι η πολιτική μας ζωή χαρακτηρίζεται πλέον από «Μετριότητες».

 

Στην 7ετία της Κυβέρνησης Μητσοτάκη, που με Αριστοφανικό χιούμορ έχω χαρακτηρίσει ως «ΝεοΔημοκρατικογενή - Πασοκειάδα», είναι αλήθεια ότι κάποια προβλήματα λύθηκαν, αλλά τα αναμφισβήτητα ΜΕΓΑΛΑ προβλήματα όπως το ΔΗΜΟΓΡΑΦΙΚΟ, ο υποβιβασμός της καθημερινότητας των Ελλήνων στην ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης και άλλα δεν φαίνεται να αντιμετωπίζονται δημιουργικά ενώ και πολλά σημαντικά αιτήματα του Λαού δεν ικανοποιούνται και ως Έθνος, Λαός και κοινωνία χωρίς οράματα έχουμε βουλιάξει στο τέλμα της ανυποληψίας, της αφιλοτιμίας, της ρεμούλας, του εγωκεντρισμού, του ωχαδερφισμού και, φυσικά, της πασίγνωστης «Μίζας» που ΟΥΔΕΠΟΤΕ εξαλείφθηκε!..

 

Δεν ισχυρίζομαι ότι οι νεότεροι πολιτικοί μας ηγέτες μας οδήγησαν εδώ εκ προθέσεως αλλά και σε ότι αφορά εμάς που εκλέγουμε αυτούς που μας Κυβερνούν σας θυμίζω ένα πρόσφατο άρθρο μου με τίτλο: «Ανέστη γιατί μυρίζεις την ουρά;» και ένα λίγο προγενέστερο με τίτλο: «Διαπλοκή-Διαφθορά: Μήπως είμαστε συνυπεύθυνοι;» που δημοσιεύθηκαν εδώ στον αγαπημένο ιστότοπο που με φιλοξενεί κάθε εβδομάδα. 

 

Είναι πασιφανώς ευδιάκριτα πολλά «ασπόνδυλα και ερπετά» στο Πολιτικό Παλκοσένικο θυμίζοντας αυτό που είπε ο Άγγλος πολιτικός: «Οι Λαοί αξίζουν τις Κυβερνήσεις που εκλέγουν…» και υποχρεωνόμαστε, εκ των πραγμάτων, να «προσγειωνόμαστε» στην οδυνηρή πραγματικότητα πολλοί Έλληνες και Ελληνίδες και μαζί παιδιά και τα εγγόνια μας που κατά εκατοντάδες χιλιάδες τα τελευταία χρόνια εγκατέλειψαν την Ελλάδα σε αναζήτηση ενός καλύτερου αύριο στην ξενιτιά!..

 

Εδώ και πολλά χρόνια εντός των Αμφιθεάτρων του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, σε άρθρα μου σε εφημερίδες και στο διαδίκτυο αλλά και σε ζωντανές ομιλίες μου σε διάφορες πόλεις της πατρίδας μας επαναλαμβάνω το οδυνηρό και αφοπλιστικό ερώτημα που μου έθεταν κάποιοι υγιώς προβληματισμένοι φοιτητές και φοιτήτριές μου (πολλοί μέσα στις 800,000 αποδήμους πλέον Έλληνες και Ελληνίδες παιδιά μας):

«Αλήθεια πόσο πρέπει να μας μισείτε για να μας κληροδοτήσετε αυτόν τον κόσμο που ετοιμάσατε ως το δικό μας αύριο;»

 

Να θυμηθούμε ότι γονείς και παππούδες μας που ίδρωναν στον ρημαγμένο πλέον «πρωτογενή τομέα παραγωγής» έλεγαν πεντακάθαρα:

«Όταν λιγοστεύουν στον κάμπο οι ΑΕΤΟΙ πληθαίνουν τα άπτερα ασπόνδυλα ερπετά!...»

«Και προσθέτω ότι στην Πολιτική όταν λείπουν οι ΑΕΤΟΙ πληθαίνουν μετριότητες και οσφυοκάμπτες!..»

 

Τα προβλήματα του 21ου αιώνα διεθνώς και στην ς Ελλάδα, οικολογικά, οικονομικά, κοινωνικά, πολιτικά, πολιτισμικά και δημογραφικά διογκώνονται με γεωμετρικούς ρυθμούς ορθώνοντας δυσθεώρητες προκλήσεις, που απαιτούν Σπουδαίους ανθρώπους στους θώκους της πολιτικής, επιχειρηματικής, θρησκευτικής και άλλων τύπων εξουσίας όχι μόνο για να τα διαχειριστούν και να τα αντιμετωπίσουν δυναμικά αλλά και για να προσφέρουν λύσεις έτσι ώστε να δημιουργηθούν προοπτικές για τις επόμενες γενιές...

 

Καθώς συνεχίζεται ο Ρώσο-Ουκρανικός πόλεμος, και επεκτάθηκε μετά την ισοπέδωση της Γάζας ο πόλεμος στον Λίβανο και εδώ και εβδομάδες έχουμε Πόλεμο στον Κόλπο γιγαντώνονται οι οικονομικές, κοινωνικές, πολιτικές και πολιτισμικές συμφορές που αναδεικνύουν και την Παγκόσμια ανάγκη για «Ηγέτες-Αετούς»...

 

Θα το πω χωρίς φόβο και πάθος: 

«Ηγέτες – Αετούς» χρειάζεται η Ελλάδα για να σταματήσει η κατρακύλα στην αδιαφάνεια και τη διαφθορά από κάποιους που το κάνουν για να θησαυρίζουν όντας δημοκρατικά εκλεγμένοι «επιβήτορες» θώκων εξουσίας και όχι χαρισματικοί, ταλαντούχοι, ικανοί, αυθεντικοί και οραματιστές «Ηγέτες - Αετοί» που τους χρειάζεται και η Οικουμένη!...

Ανακοίνωση ΝΙΚΗΣ για το τηλεοπτικό μήνυμα του Κυριάκου Μητσοτάκη

Αθήνα, 06/04/2026  

 

Ανακοίνωση ΝΙΚΗΣ για το τηλεοπτικό μήνυμα του Κυριάκου Μητσοτάκη 

 

Ένα οκτάλεπτο τηλεοπτικό μήνυμα που ο πρωθυπουργός αντί να απολογείται, ισχυρίστηκε με θράσος πως βρίσκεται δήθεν πίσω από τις προσπάθειες κάθαρσης.

 

Μια ομολογία αποτυχίας όπου παραδέχεται ότι γνώριζε τις παθογένειες αλλά δεν παρενέβη.

 

Ένας δήθεν μεταρρυθμιστής με προτάσεις - πυροτεχνήματα, όπως αυτή του ασυμβίβαστου υπουργού - βουλευτή, που στην ουσία είναι ο πιο ένθερμος υποστηρικτής ενός βαθέως και σκοτεινού κράτους.

 

Η ΝΙΚΗ, απαιτεί να επανέλθουν σε ρόλο πρωταγωνιστή οι Έλληνες αγρότες και κτηνοτρόφοι, οι άνθρωποι του πρωτογενούς τομέα τους οποίους ξέχασε επιδεικτικά ο πρωθυπουργός στο διάγγελμά του.

 

Η ΝΙΚΗ εκφράζει την αντίθεσή της στη γιγάντωση της ΑΑΔΕ και στη λειτουργία της ως κολυμβήθρα του Σιλωάμ όπου θα ξεπλυθούν οι αμαρτίες της «καμόρα». Απαιτεί τη δημιουργία ενός νέου αυτοτελούς οργανισμού διανομής αγροτικών επιδοτήσεων με πλήρη διαφάνεια στη θέση του αμαρτωλού ΟΠΕΚΕΠΕ.

 

Η κυβέρνηση εκλέχθηκε με ρουσφέτια και πορεύτηκε με ρουσφέτια. Είναι το δικό της πολιτικό οξυγόνο που ο ίδιος ο λαός θα της στερήσει και μάλιστα σύντομα.

Βραβεύτηκε ο κορυφαίος νευροχειρουργός της Ελλάδας, Ευρυβιάδης Μπαϊραμίδης που είχε τεθεί σε αναστολή στον κορωνοϊό...

Ο νευροχειρουργός Ευρυβιάδης Μπαϊραμίδης, «ο γιατρός των φτωχών», τιμήθηκε για την προσφορά, την επιστημονική του πορεία και το βαθιά ανθρώπινο αποτύπωμά του στο Βοστάνειο. 

 

Στο επίκεντρο του 4ου Star Forum, που πραγματοποιείται στην Πανελλήνια Έκθεση Λαμίας από το Star Κεντρικής Ελλάδας, βρέθηκε ο νευροχειρουργός του Βοστάνειου Νοσοκομείου Μυτιλήνης, Ευρυβιάδης Μπαϊραμίδης, ο οποίος τιμήθηκε από τον Σύλλογο «Συν στον Άνθρωπο» για την προσφορά του στην ιατρική και, πάνω απ’ όλα, στον άνθρωπο. Η βράβευση δεν είχε τον χαρακτήρα μιας τυπικής τιμητικής διάκρισης. Ήταν μια δημόσια αναγνώριση ενός γιατρού, που για πολλούς ασθενείς, έχει ταυτιστεί με την ελπίδα, τη στήριξη και τη φροντίδα χωρίς διακρίσεις. 

 

Η πρόεδρος του Συλλόγου, Μαίρη Δουμά, μιλώντας από το βήμα της διοργάνωσης, αναφέρθηκε με ιδιαίτερα θερμά λόγια στην πορεία και το ήθος του κ. Μπαϊραμίδη, χαρακτηρίζοντάς τον έναν επιστήμονα που έχει σηκώσει ψηλά τον πήχη της αλληλεγγύης και της ανθρωπιάς. Όπως τόνισε, πρόκειται για έναν άνθρωπο που δεν υπηρετεί μόνο την επιστήμη του, αλλά και μια βαθύτερη αποστολή: να βρίσκεται δίπλα σε όσους έχουν ανάγκη, με αυταπάρνηση και ανιδιοτέλεια. 

 

Στη συζήτηση που ακολούθησε με την Αναστασία Φρόντζου, ο Ευρυβιάδης Μπαϊραμίδης μίλησε ανοιχτά για τη διαδρομή του, τις προσωπικές του αναφορές και τη βαθιά του σχέση με τη νευροχειρουργική. Όπως είπε, από μικρός τον γοήτευαν η έρευνα, η καινοτομία και οι νέες τεχνικές, ωστόσο στην πορεία ήταν η χειρουργική του εγκεφάλου εκείνη που τον κέρδισε οριστικά. Δεν έκρυψε μάλιστα ότι η κινητήρια δύναμη δεν ήταν μόνο η προσφορά στον συνάνθρωπο, αλλά και η ίδια η αγάπη του για το αντικείμενο. «Όπου υπάρχει αγάπη, υπάρχει και προσφορά», σημείωσε, δίνοντας το στίγμα μιας φιλοσοφίας ζωής που συνδέει το επαγγελματικό πάθος με την κοινωνική ευθύνη. 

 

Ιδιαίτερη βαρύτητα είχε και η αναφορά του στην οικογένειά του, την οποία περιέγραψε ως το μεγάλο ηθικό του θεμέλιο. Μεγαλωμένος σε πολυμελή οικογένεια με εννιά παιδιά, μίλησε για γονείς που, παρά τις δυσκολίες, δίδαξαν στα παιδιά τους την αξία της αγάπης, αλλά και της θυσίας. «Μόνο όταν δίνεις μπορείς να πάρεις», είπε χαρακτηριστικά, αποδίδοντας σε αυτά τα βιώματα τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται σήμερα τον ρόλο του γιατρού και γενικότερα του ανθρώπου μέσα στην κοινωνία. 

 

Από τις πιο δυνατές στιγμές της συζήτησης ήταν η αναδρομή στο 2016, όταν, όπως ανέφερε, πραγματοποιήθηκε στο Νοσοκομείο Μυτιλήνης το πρώτο bypass εγκεφάλου σε περιφερειακό δημόσιο νοσοκομείο της χώρας. Ο ίδιος στάθηκε όχι μόνο στη δυσκολία της επέμβασης, αλλά και στις αντικειμενικές συνθήκες κάτω από τις οποίες αυτή οργανώθηκε και υλοποιήθηκε. Περιέγραψε μια μακρά προετοιμασία, που δεν περιορίστηκε στην τεχνική κατάρτιση, αλλά περιλάμβανε έντονη διανοητική επεξεργασία, σχεδιασμό, πρόβλεψη επιπλοκών και απόλυτη προσήλωση στη λεπτομέρεια. Με απλά αλλά ουσιαστικά λόγια, εξήγησε πως η νευροχειρουργική δεν είναι μηχανική πράξη, αλλά πνευματική εργασία υψηλής ευθύνης, στην οποία «πρέπει να ιδρώνει το μυαλό και όχι το σώμα».

 

Ο κ. Μπαϊραμίδης μίλησε και για το βάρος της ευθύνης που συνεπάγεται το να κρατά ένας γιατρός κυριολεκτικά μια ανθρώπινη ζωή στα χέρια του. Παραδέχθηκε ότι η ευθύνη είναι τεράστια, αλλά υπογράμμισε πως η χαρά μετά από μια επιτυχημένη επέμβαση είναι μοναδική και δεν συγκρίνεται με τίποτα. Εκεί, όπως ανέφερε, βρίσκεται και το βαθύτερο νόημα της δουλειάς του: στην ανακούφιση του ανθρώπου που υποφέρει και στην ικανοποίηση που αφήνει πίσω της μια μάχη κερδισμένη μέσα στο χειρουργείο. 

 

Στην εκδήλωση έγινε ιδιαίτερη αναφορά και στη στάση του απέναντι στους ασθενείς του. Η κ. Φρόντζου τον χαρακτήρισε τρυφερό και βαθιά ανθρώπινο γιατρό, αποκαλύπτοντας πως σε ορισμένες περιπτώσεις αποφεύγει την επαφή με συγγενείς πριν από χειρουργεία, ώστε να μην υπάρξει οποιαδήποτε προσπάθεια χρηματικής ανταμοιβής. Η εικόνα που αναδείχθηκε μέσα από τη συζήτηση ήταν εκείνη ενός γιατρού που επιμένει να υπηρετεί την ιατρική με όρους αξιοπρέπειας και ηθικής καθαρότητας, χωρίς να επιτρέπει στην αγωνία των ανθρώπων να μετατραπεί σε συναλλαγή. 

 

Κατά τη διάρκεια της συνέντευξης, ο νευροχειρουργός του Νοσοκομείου Μυτιλήνης αναφέρθηκε ακόμη στην πίστη, την προσευχή και στον τρόπο με τον οποίο τα εντάσσει στη ζωή και στην επαγγελματική του πορεία, αλλά και σε προσωπικές του απόψεις για την ελευθερία, την επιστήμη και το σύστημα υγείας. Στο σκέλος αυτό της συζήτησης κατέθεσε τις δικές του θέσεις και εμπειρίες, επιμένοντας ιδιαίτερα στη σημασία της ελευθερίας της σκέψης και της συνείδησης. 

 

Δεν παρέλειψε επίσης να αναφερθεί στις δυσκολίες που αντιμετωπίζει το Εθνικό Σύστημα Υγείας στην περιφέρεια, κάνοντας λόγο για καθυστερήσεις, ελλείψεις και ανάγκη συνεχούς αναβάθμισης, τόσο σε επίπεδο υποδομών όσο και σε επίπεδο διοικητικής και τεχνικής υποστήριξης. Σημείωσε ότι στο Νοσοκομείο Μυτιλήνης γίνεται σοβαρή δουλειά, αλλά υπάρχουν περιθώρια ενίσχυσης, ειδικά σε εξειδικευμένες μονάδες και σε νέο εξοπλισμό που θα μπορούσε να υποστηρίξει ακόμη περισσότερο κρίσιμες παρεμβάσεις. 

 

Η βράβευση του Ευρυβιάδη Μπαϊραμίδη στη Λαμία, ξεπερνά τα όρια μιας προσωπικής διάκρισης. Αγγίζει και το ίδιο το Νοσοκομείο Μυτιλήνης, τους ανθρώπους του και συνολικά τη Λέσβο, που βλέπει έναν δικό της γιατρό να αναγνωρίζεται πανελλαδικά όχι μόνο για την επιστημονική του επάρκεια, αλλά και για το ανθρώπινο αποτύπωμα που αφήνει πίσω του. Σε μια εποχή που η δημόσια υγεία δοκιμάζεται και η εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς συχνά τραυματίζεται, τέτοιες στιγμές λειτουργούν σαν καθαρός αέρας: σπάνιος, αναγκαίος και αληθινός.

 

πηγή

 

ΣΧΟΛΙΟ

 

Ο άνθρωπος αυτός αρνήθηκε να γίνει πειραματόζωο του Μπουρλά, της Κυβέρνησης και των ειδικών και τέθηκε σε αναστολή, καθώς δεν εμβολιάστηκε με το πειραματικό σκεύασμα που ονομάστηκε εμβόλιο στην διάρκεια της πανδημίας...

Η διαρκής απαίτηση για δικαιοσύνη για τα εγκλήματα στην κατοχή 1941-1944

Γράφει ο Θεοφάνης Μαλκίδης 

«Στη μνήμη της γιαγιάς μου Αικατερίνης Μαλκίδου, η οποία πέθανε από τα βασανιστήρια που υπέστη από τους Γερμανούς. Έβρος 1941». 

 

Η συμπλήρωση ογδονταπέντε ετών, την 6η Απριλίου, από την εισβολή των Γερμανών και των συμμάχων τους στην Ελλάδα, αποτελεί εκτός από την υπόμνηση της αντιστασιακής ελληνικότητας από τη Βόρειο Ήπειρο, μέχρι τα Οχυρά και την Κρήτη και μία υπενθύμιση της συνέχειας του αγώνα για την απόδοση δικαιοσύνης προς τα εκατοντάδες χιλιάδες θύματα της κατοχής. 

 

Τα εγκλήματα στην κατεχόμενη Ελλάδα αποτελούν, τηρουμένων των χωρικών και πληθυσμιακών αναλογιών, τα μεγαλύτερα του Β΄Παγκοσμίου Πολέμου. Oι γερμανικές, ιταλικές, βουλγαρικές δυνάμεις, σε συνεργασία με τους ελληνόφωνους και άλλους συνεργάτες τους, μετέτρεψαν την Ελλάδα σε ένα διαρκές Ολοκαύτωμα. Βρέφη, παιδιά, ηλικιωμένοι, γυναίκες, βιάστηκαν, βασανίστηκαν, δολοφονήθηκαν, κάηκαν, ενώ οι οικίες, ακόμη και τα κοιμητήρια, καταστράφηκαν ολοσχερώς.

 

Πάνω από 300.000 Ελληνίδες και Έλληνες πέθαναν από την πείνα μετά την επίσχεση και κατάσχεση τροφίμων από τους κατακτητές το χειμώνα του 1941-1942, ενώ μέχρι το τέλος της κατοχής καταγράφηκαν άλλοι 300.000 θάνατοι από την πείνα, τις ασθένειες, τις σφαγές, με αποτέλεσμα ο πληθυσμός της πατρίδας μας να μειωθεί κατά 13,5%. 

 

Οι Γερμανοί (αλλά και οι Ιταλοί, οι Βούλγαροι και οι συνεργάτες τους) κατέστρεψαν 1.770 πόλεις και χωριά στα εκατοντάδες ολοκαυτώματα, ανάμεσά τους, των Καλαβρύτων (13 Δεκεμβρίου 1943), όπου εκτελέστηκαν 1436 άμαχοι, του Διστόμου (10 Ιουνίου 1944), όπου σφαγιάστηκαν 117 γυναίκες, 111 άντρες και 53 παιδιά, της Βιάννου (14-16 Σεπτεμβρίου 1943), όπου σφαγιάστηκαν 461 κάτοικοι, του Κομμένου (16 Αυγούστου 1943), όπου δολοφονήθηκαν 317 κάτοικοι (ανάμεσά τους 97 βρέφη και παιδιά και 119 γυναίκες), της Κανδάνου (3 Ιουνίου 1941), όπου εκτελέστηκαν 180 κάτοικοι, του Χορτιάτη (2 Σεπτεμβρίου 1944) όπου 149 άνθρωποι κάηκαν ζωντανοί μέσα στον φούρνο και το σχολείο του χωριού!

 

Οι απαράγραπτες οφειλές

 

Από τις παραπάνω εγκληματικές πράξεις προκύπτει το πρώτο σκέλος των γερμανικών οφειλών προς την Ελλάδα και πιο συγκεκριμένα οι αποζημιώσεις που βεβαιώθηκαν από τη Διάσκεψη των Παρισίων (1946) για τα θύματα. Σύμφωνα με την Διακομματική Επιτροπή της Βουλής των Ελλήνων (2016) οι αποζημιώσεις ανέρχονται στα 107 δισ. ευρώ και μαζί με τόκους φτάνουν σήμερα το 1 τρις ευρώ. Η Γερμανία, έχει καταβάλει μόνο 115 εκατ. μάρκα και αυτά μόνο σε ορισμένες κατηγορίες θυμάτων.

 

Το δεύτερο σκέλος του χρέους της Γερμανίας προς την πατρίδα μας είναι οι αποζημιώσεις για την καταστροφή των υποδομών, του οδικού και σιδηροδρομικού δικτύου, των λιμανιών, των αεροδρομίων, της διώρυγας της Κορίνθου, του 74% των εμπορικών πλοίων και το 95% των επιβατικών, της λεηλασίας της παραγωγής. Πάλι η Συνδιάσκεψη των Παρισίων, αποφάσισε επανορθώσεις 6,7 δισ. δολαρίων, που με τους τόκους ανέρχονται σήμερα σε 595 δισ. ευρώ, με τη Γερμανία να έχει καταβάλει μόνο 20 εκατ. δολάρια.

 

Το τρίτο σκέλος είναι η αποπληρωμή των κατοχικών δανείων, που κυμαίνονται από 100 μέχρι 506 δισ. ευρώ, ενώ η οφειλή της Γερμανίας ολοκληρώνεται με την επιστροφή των ανεκτίμητης αξίας 8.500 αρχαιολογικών θησαυρών και 460 πινάκων που εκλάπησαν. 

 

Την ίδια στιγμή η Γερμανία υποστηρίζει ότι το θέμα έχει κλείσει με τη συμφωνία του Λονδίνου (1953), αφού οι επανορθώσεις ανεστάλησαν, με τη συμφωνία του 1960, με την οποία η Γερμανία κατέβαλε 115 εκατομμύρια μάρκα στην Ελλάδα ως αποζημίωση, θεωρώντας κάλυπτε τις υποχρεώσεις της και με τη συνθήκη «2+4» (1990), για την επανένωση της Γερμανίας, με την οποία το Βερολίνο θεωρεί ότι έθεσε τέλος σε κάθε απαίτηση. 

 

Εδώ θα πρέπει να αναφερθεί ότι το Ναζιστικό καθεστώς είχε αναγνωρίσει το χρέος του κατοχικού δανείου, αφού είχε αρχίσει να αποπληρώνει τις δόσεις του. Αυτό το γεγονός αποτελεί το ισχυρότερο επιχείρημα της Ελλάδας, καθώς αποδεικνύει ότι δεν επρόκειτο για πολεμική λεία, αλλά για δανειακή σύμβαση, αφού αν οι πολεμικές αποζημιώσεις μπορούν να θεωρηθούν πολιτικό ζήτημα, ένα διακρατικό δάνειο είναι μια οικονομική υποχρέωση που δεν εξαφανίζεται. 

 

Επιπλέον της άρνησης της Γερμανίας για τις οφειλές της, υπάρχει και το ζήτημα της ηθικής, της ύβρεως για τα θύματα των ολοκαυτωμάτων: οι υπαίτιοι των εγκλημάτων δεν τιμωρήθηκαν ποτέ, ενώ ορισμένοι κατέλαβαν και δημόσια αξιώματα.

 

Δικαιοσύνη τώρα!

 

Την ίδια στιγμή, όταν μετά από προσφυγή θυμάτων (π.χ Δίστομο), υπήρξε καταδίκη για τα εγκλήματα και το δικαστήριο επιδίκασε αποζημιώσεις, η εκτέλεση της απόφασης προέβλεπε κατάσχεση γερμανικών ακινήτων στην Ελλάδα. Ωστόσο για την κατάσχεση απαιτείται η υπογραφή του Υπουργού Δικαιοσύνης και καμία ελληνική κυβέρνηση μέχρι σήμερα δεν έχει δώσει αυτή την υπογραφή….

 

Ταυτόχρονα, η Γερμανία προσέφυγε κατά της Ιταλίας, όπου τα θύματα του Διστόμου είχαν καταφύγει και εκεί για την εκτέλεση της απόφασης κατάσχεσης γερμανικών ακινήτων και το Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης δικαίωσε τη Γερμανία, κρίνοντας ότι η ετεροδικία των κρατών υπερισχύει, ακόμη και αν πρόκειται για εγκλήματα πολέμου! Έτσι η απόφαση αποτέλεσε, προσωρινά, τεράστιο πλήγμα για τις ατομικές προσφυγές.

 

Ωστόσο το 2014, το Συνταγματικό Δικαστήριο της Ιταλίας εξέδωσε μια ιστορική απόφαση κρίνοντας ότι η απόφαση της Χάγης δεν μπορεί να εφαρμοστεί στην Ιταλία, αν παραβιάζονται τα δικαιώματα των θυμάτων να ζητήσουν δικαιοσύνη. Και έτσι άνοιξε ξανά ο δρόμος για διεκδικήσεις στην Ιταλία, όπου εκκρεμούν δεκάδες σχετικές υποθέσεις.

 

Ογδονταπέντε χρόνια μετά την εισβολή των Γερμανών στην πατρίδα μας, το αίτημα, των θυμάτων και των απογόνων τους καθώς και όλων των Ελληνίδων και των Ελλήνων για δικαιοσύνη, παραμένει απαράγραπτο. Ταυτόχρονα οι επανορθώσεις αποτελούν ηθική και πολιτική υποχρέωση των θεσμών στη Γερμανία, την Ελλάδα και όπου άλλου υπάρχει απαίτηση. Κανένα συμφέρον και καμία σκοπιμότητα δεν μπορούν να εμποδίσουν τη δικαιοσύνη!

 

H συνέντευξη για την απαράγραπτη απαίτηση των Ελληνίδων και των Ελλήνων, για τις γερμανικές επανορθώσεις και αποζημιώσεις, στον τηλεοπτικό σταθμό ΔΕΛΤΑ Θράκης.  

https://youtu.be/CaWjAfgUa_4

Ναός ή Πολιτιστικός Χώρος; Τι έγινε στην Θεσσαλονίκη;

Μέσα σε έναν χώρο προσευχής, κάποιοι είδαν «πολιτισμό», άλλοι όμως είδαν ξεκάθαρη αλλοίωση του Ιερού χώρου.
Τελικά, το ερώτημα δεν είναι τι επιτρέπεται, αλλά τι αξίζει να διατηρηθεί. 

 

Διαμαρτυρία στην Αγία Σοφία Θεσσαλονίκης, ένα ζήτημα σεβασμού του ιερού χώρου. 

 

Στις 30 Μαρτίου 2026, στον Ιερό Ναό της Αγίας Σοφίας στη Θεσσαλονίκη, οργανώθηκε μια εκδήλωση με μουσική και αφηγήσεις, στο πλαίσιο πολιτιστικών δράσεων. Μπορεί για μια μερίδα ανθρώπων, αυτό να φαίνεται κάτι όμορφο ή «διαφορετικό», όμως δεν το είδαν όλοι έτσι. 

 

Έξω από τον ναό συγκεντρώθηκε αρκετά μεγάλος αριθμός πιστών, για να διαμαρτυρηθούν. Δεν πγια να δημιουργήσουν πρόβλημα, αλλά για να πουν ξεκάθαρα ότι δεν συμφωνούν με το να γίνονται τέτοια πράγματα μέσα σε μια εκκλησία. 

 

Δείτε σχετικό VIDEO 

 

Για αυτούς, το θέμα ήταν απλό, η εκκλησία δεν είναι χώρος για εκδηλώσεις. Είναι χώρος για προσευχή και μετάνοια. Δεν είναι συναυλιακός χώρος, ούτε χώρος για πολιτιστικά events, όσο «ποιοτικά» κι αν είναι. 

 

Η Αγία Σοφία δεν είναι ένας τυχαίος χώρος. Είναι από τους πιο ιστορικούς και σημαντικούς ναούς. Γι’ αυτό και αρκετοί θεωρούν ότι χρειάζεται ακόμα μεγαλύτερος σεβασμός στο πως χρησιμοποιείται. 

 

Αυτό που φοβούνται όσοι αντέδρασαν είναι ότι αν αρχίσουν να γίνονται τέτοια πράγματα, σιγά-σιγά θα χαθεί το νόημα. Δηλαδή, η εκκλησία θα αρχίσει να μοιάζει με έναν απλό χώρο που χρησιμοποιείται για τα πάντα, και όχι με έναν ιερό χώρο. 

 

Από την άλλη, οι διοργανωτές πιθανότατα είχαν καλή πρόθεση. Ήθελαν να συνδυάσουν τέχνη και πίστη. Αλλά εδώ είναι το βασικό σημείο... άλλο η πρόθεση και άλλο ο χώρος που επιλέγεις. 

 

Η διαμαρτυρία έγινε χωρίς ένταση. Δεν υπήρξαν σοβαρά επεισόδια. Ήταν απλά άνθρωποι που ένιωσαν ότι πρέπει να βγουν και να πουν «μέχρι εδώ». 

 

Και ίσως αυτό είναι και το πιο σημαντικό. Σε μια εποχή που όλα αλλάζουν, υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που θέλουν κάποια πράγματα να μείνουν σταθερά. Όχι από πείσμα, αλλά επειδή πιστεύουν ότι έχουν αξία. 

 

Τελικά, το θέμα δεν είναι αν η εκδήλωση ήταν καλή ή κακή. Το θέμα είναι αν μια εκκλησία πρέπει να χρησιμοποιείται έτσι. Και η απάντηση, για αυτούς που διαμαρτυρήθηκαν, είναι ξεκάθαρη, όχι. 

 

Είτε συμφωνεί κανείς είτε όχι, η διαμαρτυρία αυτή δείχνει ότι το ζήτημα του σεβασμού στους ιερούς χώρους παραμένει πολύ σημαντικό για αρκετούς ανθρώπους σήμερα.

 

πηγή

 

Διαβάστε επίσης ΕΔΩ

Δείτε και σχετικό βίντεο ΕΔΩ

 

ΣΧΟΛΙΟ της Ομάδας εκπαιδευτικών ο Παιδαγωγός 

 

Σε μια κοινωνία που βαδίζει προς το «σκοτάδι» (Κατσαδιώτης, «μυστικιστές» μεσαιωνικές συναυλίες στον ιερό ναό των 12 Αποστόλων στη Θεσσαλονίκη), οι αυθόρμητες αντιδράσεις ορθοδόξων πιστών γίνονται όλο και μαζικότερες.

Βλέπετε κάθε δράση (οι προκλήσεις τους είναι πάμπολλες) είναι αναμενόμενο να προκαλεί αντίδραση.

Τραγούδια και οι μουσικές συναυλίες μέσα στους ορθοδόξους ναούς (εδώ).

Aποϊεροποίηση των ναών, εμφάνιση γυναικών ως ψάλτριες μέσα στους ναούς (ακόμη και με "ράσα"!), κορίτσια ντυμένα ως παπαδάκια (εδώ), γυναίκες «διακόνισσες» (εδώ)!, «αναγνώστριες» μέσα στην εκκλησία (εδώ), απομάκρυνση του εσταυρωμένου από την Αγία Τράπεζα (εδώ) (εμποδίζει την τέλεση της Θείας Λειτουργίας με τον ιερέα στραμμένο προς τη Δύση όπως στους παπικούς) και τόσα άλλα ... 

Κουραστήκαμε! Φτάνει.
Η ανοχή έχει και όρια.

Αν δεν σας αρέσει η Ορθόδοξη παράδοση και σας ενοχλούν οι Ιεροί Κανόνες, βγάλτε τα ράσα και πάτε να γίνετε καρδινάλιοι. 

 

Επιτέλους!

Ο Ορθόδοξος πιστός λαός, κουρασμένος και εκνευρισμένος για όσα συμβαίνουν,
έσπασε τη σιωπή του!

Αντιδρά πλέον ΜΑΖΙΚΑ όλο το εκκλησίασμα (ιερός ναός Δώδεκα Αποστόλων στη Θεσσαλονίκη), που άρχισε να ψάλλει Ορθόδοξους ύμνους μέσα στην εκκλησία.

 

Δημοσιογραφικά site που προσπάθησαν να παρουσιάσουν την χθεσινή αντίδραση (δείτε την εδώ) ως δήθεν μικρή ομάδα «20 ατόμων» (20 άτομα ήταν οι «διοργανωτές» ενώ εκατοντάδες οι πιστοί), είδαν στα σχόλια (στο facebook) να αποκαλύπτεται η αλήθεια.

 

Διαβάσαμε μάλιστα εδώ, ότι στον ναό του Αγ. Δημητρίου έφτασαν να είχαν μέχρι «καφέδες και αναψυκτικά»!

 

Το επόμενο βήμα θα ναι να πίνουν αλκοόλ τρώγοντας ξηρούς καρπούς απολαμβάνοντας τις «συναυλίες τους (όπως κατάντησαν τα μοναστήρια και οι «ναοί» στη Γαλλία και γενικά στη δυτική Ευρώπη). 

''ΑΝΑΓΝΩΣΤΡΙΕΣ'' ΤΟΥ ΕΣΠΕΡΙΝΟΥ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ

Γράφει ο Γεώργιος Λουκάκης

 

Επειδή το θέμα της επικεφαλίδας αποτελεί παράγωγο και έκφανση-ολοένα εξαπλούμενη δυστυχώς- του βλάσφημου φαινομένου των τελευταίων ετών, της καταλήψεως δηλαδή των ιερών αναλογίων από γυναίκες και συμμετοχής αυτών στην Θεία Λατρεία ομού μετά των ανδρών ''συναδέλφων'' τους, κρίνεται σκόπιμο να υπομνησθούν εν προκειμένω αλήθειες και παραδοχές έως πρόσφατα αυτονόητες των οποίων σήμερα το κύρος σχετικοποιείται, αν δεν χλευάζονται από εξωεκκλησιαστικούς διώκτες και ενδοεκκλησιαστικούς συμβιβασμένους. 

 

Αρχίζουμε λοιπόν:

 

1.- Oι Ιεροψάλτες-Αναγνώστες υπάγονται στον λεγόμενο κατώτερο κλήρο μαζί με τους Υποδιακόνους και Νεωκόρους και γι΄ αυτό άλλωστε όσοι ασκούν στους Ιερούς Ναούς επισήμως τα καθήκοντά τους έχουν χειροθετηθεί υπό Αρχιερέως (ειδική Ακολουθία) και ρασοφορούν. Συνεπώς οι γυναίκες επειδή λόγω φύλου έχουν κώλυμα ιεροσύνης ΔΕΝ μπορούν να ασκούν τα καθήκοντα αυτά.

 

2.- Συναφής προς τα ανωτέρω είναι η γνωστή εντολή του Αποστόλου Παύλου όπως διατυπώνεται σε δύο Επιστολές του, την Α΄ προς Κορινθίους ιδ-34 (''...αι γυναίκες υμών εν εκκλησίαις σιγάτωσαν,ου γαρ επιτέτραπται αυταίς λαλείν...'') και κυρίως στην Α΄ προς Τιμόθεον β-12 (''...γυναικί δε διδάσκειν ουκ επιτρέπω...''). Διευκρινίζεται εν προκειμένω ότι ο Ιεροψάλτης ουσιαστικά διδάσκει διατυπώνοντας εμμελώς (ψαλμικά) δογματικές παραδοχές της Εκκλησίας μας.

 

3.- Κατ΄ άκραν οικονομίαν και σε περιπτώσεις εσχάτης ανάγκης, όπως πχ σε δυσπρόσιτα, ορεινά,ή ημιερειπωμένα χωριά όπου δεν διατίθενται άνδρες Ιεροψάλτες επιτρέπεται να ανέβει στο αναλόγιο γυναίκα μέχρι να καλυφθεί η έλλειψη αυτή.

 

Κατόπιν των ανωτέρω εύλογα γεννάται το ερώτημα ποία είναι η αιτία εκείνη που μεταβάλλει την αρνητική έναντι του συγκεκριμένου νεωτερισμού στάση ακόμη και -κατά κοινή παραδοχή- ευλαβών και παραδοσιακών ιερέων, ώστε ευχαρίστως να αναθέτουν σε γυναίκες, κατά τον Εσπερινό της Αγάπης,την ανάγνωση των καθορισμένων από το τυπικό ξενόγλωσσων περικοπών του Αγίου Ευαγγελίου;

 

Η μόνη ίσως κάπως πειστική απάντηση θα ήταν η μη ύπαρξη ανδρών γλωσσομαθών, πλην όμως τέτοια δικαιολογία δεν προβάλλεται από τους ίδιους αυτούς πατέρες. Εξ΄ άλλου στους ενοριακούς, ποικίλων χριστιανικών δραστηριοτήτων, νεανικούς κύκλους είναι βέβαιο ότι θα ανευρίσκονταν γλωσσομαθείς νέοι. Αλλά και σε αρνητική περίπτωση, υπάρχουν παλαιότερες σχετικές εκδόσεις όπου οι ξενόγλωσσες ευαγγελικές περικοπές είναι γραμμένες με ελληνικούς χαρακτήρες. Τέλος αν οι αναφερθείσες εναλλακτικές δεν αντιμετωπίζουν το πρόβλημα της λειψανδρίας,μυριάκις προτιμότερη η παράλειψη των ξενόγλωσσων αναγνώσεων από την παραβίαση της εκκλησιαστικής τάξεως.

 

Πλησιέστερα προς την αλήθεια φρονούμε δυστυχώς ότι είναι η ανεπίγνωστη η μη ανιχνεύσιμη, η ''ολίγον κατ΄ ολίγον'' επίδραση και επί των συγκεκριμένων πατέρων του φθοροποιού κοσμικού φρονήματος. Συνεπαρμένοι από την ανυπέρβλητη χαρά της Αναστάσεως, από τον Ωκεανό της Θείας Αγάπης και της Συγγνώμης που ξεχύνονται από τον θεοδόχο Τάφο αλλά και υπό την επήρεια, την ανεπαίσθητη έστω ως προελέχθη, του κοσμικού φρονήματος, που είναι όμως αρκετή να ''θολώνει'' κρίσεις και νοήματα, θεωρούν ότι και οι γυναίκες οι ''καημένες'' δικαιούνται να απολαύσουν τις παραπάνω δωρεές μετέχοντας προς τούτο είτε απευθείας, είτε δια των ομοφύλων αντιπροσώπων τους σ΄ ένα μέρος τουλάχιστον της λατρευτικής διαδικασίας (ανάγνωση). Η υπερχειλίζουσα Θεία Αγάπη ''συγχωρεί'' εν προκειμένω μια... προσωρινή ολιγόωρη άρση- χρήσιμων, ουδείς αντιλέγει-φραγμών και ορίων, για κάτι ανώτερο και μοναδικό, την βίωση δηλαδή και από τις γυναίκες του ασύγκριτου γεγονότος της Αναστάσεως στην πληρότητά του!

 

Εάν όντως η κατά τα ανωτέρω εξήγηση ισχύει, τότε δυστυχώς οι ασπαζόμενοι την λογική της, οποιανδήποτε ιδιότητα (ιερατική ή μη φέρουν), αποδεικνύουν εν τοις πράγμασι ότι το ορθόδοξο αισθητήριό τους είτε ατονεί είτε, πολύ χειρότερα, εκδυτικίζεται, μεταβάλλοντας κατ΄αυτήν την εκπτωτική διαδικασία σταδιακά, ανώτερες πνευματικές καταστάσεις και ουράνιες εμπειρίες σε ''ιδεολογικά προϊόντα''με υλιστικές, φιλοσοφικές και ουμανιστικές ταυτόχρονα αναφορές που εγγυώνται με βεβαιότητα τραγικά υπαρξιακά αδιέξοδα, όπως τα βιώνει η αιρετική Δύση.

 

Εν κατακλείδι, είτε ευσταθούν είτε όχι οι απόπειρες εξηγήσεως των ανεξήγητων που ανωτέρω επιχειρήσαμε, είτε υποκρύπτεται κάτι άλλο το οποίο οι μέτριες νοητικές μας ικανότητες αδυνατούν να ανιχνεύσουν, ανάγκη άμεση και επιτακτική επιβάλλει το σάπιο φρούτο των τελευταίων ετών (ιεροψάλτριες, αναγνώστριες) οριστικά να εξαλειφθεί και να απορριφθεί εκεί όπου ακριβώς είναι η θέση του, στην ''χωματερή'' των αιρέσεων,των νεωτερισμών και των επικίνδυνων πρακτικών.

 

ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ.

Η Μάχη των Οχυρών

Του Χρήστου Μπολώση

Πριν από 85 χρόνια, την Κυριακή 6 Απριλίου του 1941, οι Γερμανοί εισέβαλαν στην Ελλάδα, προκειμένου να «ξεμπερδεύουν» με την υπόθεση Βαλκάνια, εκεί που οι σύμμαχοί τους οι Ιταλοί, απέτυχαν οικτρά ακόμα και με την πολυδιαφημισμένη «Εαρινή επίθεσή» τους, τον Μάρτιο του 1941.

Για τον σκοπό αυτό οι Γερμανοί και μετά τη σύσκεψη της 27ης Μαρτίου στο Βερολίνο, μέσα σε 24 ώρες εκπόνησαν σχέδιο με την κωδική ονομασία «Μαρίτα», το οποίο προέβλεπε παράλληλη επίθεση σε Ελλάδα και Γιουγκοσλαβία (Γ/Β).

Η γερμανική δύναμη, που θα υλοποιούσε το σχέδιο «Μαρίτα», ήταν η 12η Στρατιά του στρατάρχη Φον Λιστ οι δυνάμεις της οποίας, κατανεμήθηκαν ως εξής:

α. Η 1η Τεθωρακισμένη Ομάδα Μεραρχιών (ΤΟΜ), θα ενεργούσε προς Γ/Β (Νύσσα – Βελιγράδι). Η 2α Στρατιά θα εκινείτο ταυτοχρόνως από Βορρά (Αυστρία- Ουγγαρία) προς Ζάγκρεμπ και Βελιγράδι, για να υποβοηθήσει την ενέργεια της πρώτης ΤΟΜ.

β. Για τις επιχειρήσεις προς Ελλάδα, οι Γερμανοί διέθεσαν το 18ο Ορεινό Σώμα Στρατού (βρισκόταν ακριβώς απέναντι από την Ελληνοβουλγαρική μεθόριο, στην περιοχή Πετριτσίου – Νευροκοπίου) και το 30ο Σώμα Στρατού (απέναντι από τη Θράκη).

γ. Άλλες δυνάμεις, όπως το 40ο Τεθωρακισμένο Σώμα Στρατού, βρίσκονταν αναπτυγμένες βορειότερα έτοιμες να επέμβουν, όπου οι εξέλιξη του αγώνα το απαιτούσε.

Στις δυνάμεις αυτές, το μέγεθος των οποίων απεκάλυπτε ότι οι Γερμανοί δεν διακύβευαν την παραμικρή περίπτωση αποτυχίας, θα πρέπει να προστεθεί και το 8ο Σώμα Αεροπορίας, με 650 αεροσκάφη διαφόρων τύπων.

Η Ελληνική Γραμμή Αμύνης, βρισκόταν στη φύσει ισχυρά τοποθεσία Μπέλλες – Άγκιστρο – Ροδόπη, η οποία είχε ενισχυθεί ακόμα περισσότερο με την κατασκευή 21 Οχυρών (μερικά από τα οποία, είχαν τρεις ορόφους υπό τη γη και 4.500 μέτρα διαδρόμους), τα οποία αποτελούσαν τη «Γραμμή Μεταξά».

Η Αμυντική Γραμμή, είχε ενισχυθεί με διάφορα Αντιαρματικά κωλύματα, όπως Οδόντος Δράκοντος (κώνοι από μπετόν πακτωμένοι στο έδαφος), Εχίνους (σιδηροτροχιές) και συρματοπλέγματα.

Λεπτομερής περιγραφή του όλου έργου της «Οχυρώσεως της Παραμεθορίου Ζώνης» περιλαμβανόταν στην ομώνυμη έκδοση της Διευθύνσεως Ιστορίας Στρατού (έκδοση 1956), την οποία όμως ο ενδιαφερόμενος ερευνητής, δεν θα βρει εύκολα, διότι η «δημοκρατία» του 1974 την… κατέστρεψε, επειδή αναφερόταν στο έργο του Μεταξά! Αθλιότητες αθλίων ανθρώπων.

Οι δυνάμεις που διέθετε η Ελλάδα ήταν:

α. Μία Μεραρχία τη 18η (7 Τάγματα Πεζικού), από το Τριεθνές επί του όρους Μπέλλες (περίπου βορείως Κιλκίς), μέχρι τη Δυτική όχθη του ποταμού Στρυμόνα (περίπου 40 χιλιόμετρα)

β. Μία μεραρχία τη 14η (7 ΤΠ), από την ανατολική όχθη του Στρυμόνα, μέχρι το Υψίπεδο του Κάτω Νευροκοπίου (μέτωπο περίπου 80 χιλιομέτρων)

γ. Μία Μεραρχία, την 7η (7 ΤΠ) από Κάτω Νευροκόπι μέχρι του όρους Κουσλάρ (περίπου βορείως Παρανεστίου Δράμας, σε μέτωπο περίπου 85 χιλιομέτρων)

δ. Μία Ταξιαρχία (7 Λόχοι) στην περιοχή Θράκης.

Εκείνο το οποίο θα πρέπει να τονισθεί, ήταν η έλλειψη δυνάμεων επιφανείας που θα υποστήριζαν τα οχυρά και τούτο οφείλετο στο γεγονός ότι το μείζον μέρος του στρατού μας, βρισκόταν στο Βορειοηπειρωτικό Μέτωπο, αντιμετωπίζοντας τους Ιταλούς.

Όπως φαίνεται από τα παραπάνω στοιχεία, η σύγκριση των αντιμαχομένων δυνάμεων ήταν συντριπτική υπέρ των Γερμανών.

Η επίθεση των Γερμανών εκδηλώθηκε στις 05.15 της 6ης Απριλίου του 1941 χωρίς να τηρηθεί το χρονοδιάγραμμα που έθεσαν οι ίδιοι στο πρωθυπουργό Αλ. Κορυζή. Η Κυρία Προσπάθεια, εκδηλώθηκε προς το Οχυρό Ρούπελ και τούτο για να επιτευχθεί η διάνοιξη της οδού που οδηγεί προς την κοιλάδα της Ροδοπόλεως και από εκεί στη Θεσσαλονίκη.

Μέχρι τις 8 Απριλίου (τρίτη ημέρα της Γερμανικής επιθέσεως) ο αγώνας των Οχυρών συνεχιζόταν με μεγάλη επιτυχία. Όμως από την πρώτη κιόλας μέρα που εκδηλώθηκε η επίθεση, η γιουγκοσλαβική αντίσταση κατέρρευσε, με αποτέλεσμα οι Γερμανικές δυνάμεις να προελάσουν προς Νότο και την 06.00 ώρα της 8ης Απριλίου η 2α Τεθωρακισμένη Μεραρχία, να εισβάλει στο ελληνικό έδαφος από την περιοχή της λίμνης Δοϊράνης, λίγα μόλις χιλιόμετρα ανατολικώς της Ειδομένης.

Τις απογευματινές ώρες της 8ης Απριλίου ο αντιστράτηγος Μπακόπουλος Κωνσταντίνος, διοικητής του Τμήματος Στρατιάς Ανατολικής Μακεδονίας (ΤΣΑΜ), έλαβε διαταγή να προχωρήσει σε διαπραγματεύσεις με τον διοικητή τον Γερμανικών δυνάμεων, για σύναψη συνθηκολόγησης.

Έτσι, ακόμα να Έπος των ελληνικών όπλων είχε περάσει στην ιστορία.

Στα Οχυρά γράφτηκαν μοναδικές σελίδες δόξας, ηρωισμού και αυτοθυσίας.

Ο ταγματάρχης Γεώργιος Δουράτσος, διοικητής του Οχυρού Ρούπελ, απαντά στο Γερμανό στα στρατάρχη Φον Λιστ, σε σχετική παραγγελία του για παράδοση στον Οχυρών: «Τα Οχυρά δεν παραδίδονται, αλλά καταλαμβάνονται».

Στην Ομορφοπλαγιά, ένα μικρό οροπέδιο πάνω από το χωριό Πορόια στο όρος Μπέλλες (σήμερα ονομάζεται Κερκίνη), ο Λοχίας Ίτσιος Δημήτριος, υπερασπίζεται το πολυβολείο Π8. Μόλις τελειώνουν τα 38.000 φυσίγγια που είχε, οι Γερμανοί τον συλλαμβάνουν.

Ο στρατηγός Schoerner επικεφαλής των γερμανικών δυνάμεων στον τομέα αυτό πληροφορήθηκε ότι ο διοικητής του πολυβολείου ήταν ένας απλός έφεδρος Λοχίας, θίχτηκε ο εγωισμός του και αφού συναντήθηκε με τον αιχμάλωτο πλέον Ίτσιο, τον ρώτησε:
– Ποιος είναι ο διοικητής του πολυβολείου;
– Εγώ είμαι, απάντησε ο Ίτσιος.
– Δεν υπάρχει αξιωματικός;
– όχι.
– Ξέρεις ότι για χάρη σου έχασα ένα συνταγματάρχη και 232 στρατιώτες;
– Λυπάμαι στρατηγέ, αλλά υπερασπίζομαι την Πατρίδα μου.

Μετά από αυτό ο Schoerner, έδωσε εντολή σε μία διμοιρία Γερμανών στρατιωτών να παρουσιάσουν όπλα προς τιμήν του και αμέσως μετά έδωσε διαταγή να εκτελεστεί ο Ίτσιος, κατά παράβαση της Συνθήκης της Γενεύης, η οποία απαγορεύει την εκτέλεση αιχμαλώτων, αλλά να μην πειραχθούν οι δύο στρατιώτες που ήταν μαζί του και τους οποίους απελευθέρωσε.

Αργότερα ο Schoerner θα δηλώσει: «Μάχομαι από ενός και ηµίσεως έτους και πολέμησα σε όλα τα μέτωπα, αυτού του πολέµου. Οφείλω να οµολογήσω, ότι την γενναιότητα του Έλληνα στρατιώτη, δεν την συνάντησα πουθενά. ∆εν το λέω αυτό σαν φιλοφρόνηση, αλλά επειδή είναι η πραγματικότητα».

Έτσι γράφτηκε ο επίλογος της Μάχης των Οχυρών.

πηγή

Μακεδονομάχοι και Ιερομάρτυρες που έπεσαν, δολοφονήθηκαν ή απεβίωσαν την εβδομάδα 06/04 με 12/04.

Εμμανουήλ Φιωτάκης [† 12 Απριλίου 1907]

 

Στους παρακάτω συνδέσμους από το ιστολόγιο της Ευαγγελίας Λάππα μπορείτε να βρείτε πληροφορίες για τους Μακεδονομάχους που έπεσαν, δολοφονήθηκαν ή απεβίωσαν από την 06/04 μέχρι την 12/04, καθώς και Ιερομάρτυρες που δολοφονήθηκαν από τους κομμουνιστοσυμμορίτες κατά το ίδιο διάστημα από το 1941 μέχρι το 1949. 

 

ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΙ

 

[6 Απριλίου]  

Ρώμα Πασχαλία

 

[7 Απριλίου]  

Λιόντας Γεώργιος

 

[8 Απριλίου]  

Γιαννόπουλος Δημήτριος

Κανέλλης Φώτιος

 

[11 Απριλίου] 

Αρίδας Δημήτριος

Γιαννουλάκης Γεώργιος

Κομπόκης Προκόπιος

Μπογόγιας Χρήστος

 

[12 Απριλίου] 

Ευαγγέλου Απόστολος

Ηλιάδης Αλέξανδρος

Κίρστεν Λάζαρος

Κόλας Νάιδος

Κωνσταντίνου Σταύρος

Φιωτάκης Εμμανουήλ

Φιωτάκης Στέφανος

 

ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΕΣ

 

[9 Απριλίου]  

π. Μόδεστος Ανδρομανάκος

π. Αθανάσιος Γιαννόπουλος 

 

[10 Απριλίου]  

π. Αναστάσιος Καφαντάρης

 

[11 Απριλίου] 

π. Γεώργιος Σκρέκας

π. Βασίλειος Φράγγου

 

[12 Απριλίου] 

π. Γεώργιος Ντόβας

Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΟΥ ΟΡΘΡΟΥ ΤΗΣ ΜΕΓΑΛΗΣ ΔΕΥΤΕΡΑΣ

Κατά Ματθαίον, κεφάλαιο ΚΑ΄, εδάφια 18-46
 

18 Πρωΐας δὲ ἐπανάγων εἰς τὴν πόλιν ἐπείνασε· 19 καὶ ἰδὼν συκῆν μίαν ἐπὶ τῆς ὁδοῦ ἦλθεν ἐπ᾿ αὐτήν, καὶ οὐδὲν εὗρεν ἐν αὐτῇ εἰ μὴ φύλλα μόνον, καὶ λέγει αὐτῇ· μηκέτι ἐκ σοῦ καρπὸς γένηται εἰς τὸν αἰῶνα. Καὶ ἐξηράνθη παραχρῆμα ἡ συκῆ. 20 Καὶ ἰδόντες οἱ μαθηταὶ ἐθαύμασαν λέγοντες· πῶς παραχρῆμα ἐξηράνθη ἡ συκῆ; 21 Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν, ἐὰν ἔχητε πίστιν καὶ μὴ διακριθῆτε, οὐ μόνον τὸ τῆς συκῆς ποιήσετε, ἀλλὰ κἂν τῷ ὄρει τούτῳ εἴπητε, ἄρθητι καὶ βλήθητι εἰς τὴν θάλασσαν, γενήσεται· 22καὶ πάντα ὅσα ἐὰν αἰτήσητε ἐν τῇ προσευχῇ πιστεύοντες, λήψεσθε.

 

23 Καὶ ἐλθόντι αὐτῷ εἰς τὸ ἱερὸν προσῆλθον αὐτῷ διδάσκοντι οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ πρεσβύτεροι τοῦ λαοῦ λέγοντες· ἐν ποίᾳ ἐξουσίᾳ ταῦτα ποιεῖς, καὶ τίς σοι ἔδωκε τὴν ἐξουσίαν ταύτην; 24 Ἀποκριθεὶς δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν αὐτοῖς· ἐρωτήσω ὑμᾶς κἀγὼ λόγον ἕνα, ὃν ἐὰν εἴπητέ μοι, κἀγὼ ὑμῖν ἐρῶ ἐν ποίᾳ ἐξουσίᾳ ταῦτα ποιῶ. 25 Τὸ βάπτισμα ᾿Ιωάννου πόθεν ἦν, ἐξ οὐρανοῦ ἢ ἐξ ἀνθρώπων; Οἱ δὲ διελογίζοντο παρ᾿ ἑαυτοῖς λέγοντες· ἐὰν εἴπωμεν, ἐξ οὐρανοῦ, ἐρεῖ ἡμῖν, διατί οὖν οὐκ ἐπιστεύσατε αὐτῷ· 26 ἐὰν δὲ εἴπωμεν, ἐξ ἀνθρώπων, φοβούμεθα τὸν ὄχλον, πάντες γὰρ ἔχουσι τὸν ᾿Ιωάννην ὡς προφήτην. 27 Καὶ ἀποκριθέντες τῷ ᾿Ιησοῦ εἶπον· οὐκ οἴδαμεν. Ἔφη αὐτοῖς καὶ αὐτός· οὐδὲ ἐγὼ λέγω ὑμῖν ἐν ποίᾳ ἐξουσίᾳ ταῦτα ποιῶ. 

 

28 Τί δὲ ὑμῖν δοκεῖ; Ἄνθρωπός τις εἶχε τέκνα δύο, καὶ προσελθὼν τῷ πρώτῳ εἶπε· τέκνον, ὕπαγε σήμερον ἐργάζου ἐν τῷ ἀμπελῶνί μου. 29 Ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· οὐ θέλω· ὕστερον δὲ μεταμεληθεὶς ἀπῆλθε. 30 Καὶ προσελθὼν τῷ δευτέρῳ εἶπεν ὡσαύτως. ὁ δὲ ἀποκριθεὶς εἶπεν· ἐγώ, κύριε· καὶ οὐκ ἀπῆλθε. 31 Τίς ἐκ τῶν δύο ἐποίησε τὸ θέλημα τοῦ πατρός; Λέγουσιν αὐτῷ· ὁ πρῶτος. Λέγει αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς· ἀμὴν λέγω ὑμῖν ὅτι οἱ τελῶναι καὶ αἱ πόρναι προάγουσιν ὑμᾶς εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ. 32 Ἦλθε γὰρ πρὸς ὑμᾶς ᾿Ιωάννης ἐν ὁδῷ δικαιοσύνης, καὶ οὐκ ἐπιστεύσατε αὐτῷ· οἱ δὲ τελῶναι καὶ αἱ πόρναι ἐπίστευσαν αὐτῷ· ὑμεῖς δὲ ἰδόντες οὐ μετεμελήθητε ὕστερον τοῦ πιστεῦσαι αὐτῷ.

 

33 ῎Αλλην παραβολὴν ἀκούσατε. ἄνθρωπός τις ἦν οἰκοδεσπότης, ὅστις ἐφύτευσεν ἀμπελῶνα καὶ φραγμὸν αὐτῷ περιέθηκε καὶ ὤρυξεν ἐν αὐτῷ ληνὸν καὶ ᾠκοδόμησε πύργον, καὶ ἐξέδοτο αὐτὸν γεωργοῖς καὶ ἀπεδήμησεν. 34 Ὅτε δὲ ἤγγισεν ὁ καιρὸς τῶν καρπῶν, ἀπέστειλε τοὺς δούλους αὐτοῦ πρὸς τοὺς γεωργοὺς λαβεῖν τοὺς καρποὺς αὐτοῦ.

 

35 Καὶ λαβόντες οἱ γεωργοὶ τοὺς δούλους αὐτοῦ ὃν μὲν ἔδειραν, ὃν δὲ ἀπέκτειναν, ὃν δὲ ἐλιθοβόλησαν. 36 Πάλιν ἀπέστειλεν ἄλλους δούλους πλείονας τῶν πρώτων, καὶ ἐποίησαν αὐτοῖς ὡσαύτως. 37 Ὑστερον δὲ ἀπέστειλε πρὸς αὐτοὺς τὸν υἱὸν αὐτοῦ λέγων· ἐντραπήσονται τὸν υἱόν μου. 38 Οἱ δὲ γεωργοὶ ἰδόντες τὸν υἱὸν εἶπον ἐν ἑαυτοῖς· οὗτός ἐστιν ὁ κληρονόμος· δεῦτε ἀποκτείνωμεν αὐτὸν καὶ κατάσχωμεν τὴν κληρονομίαν αὐτοῦ. 39 Καὶ λαβόντες αὐτὸν ἐξέβαλον ἔξω τοῦ ἀμπελῶνος, καὶ ἀπέκτειναν.

 

40 ῞Οταν οὖν ἔλθῃ ὁ κύριος τοῦ ἀμπελῶνος, τί ποιήσει τοῖς γεωργοῖς ἐκείνοις; 41 Λέγουσιν αὐτῷ· κακοὺς κακῶς ἀπολέσει αὐτούς, καὶ τὸν ἀμπελῶνα ἐκδώσεται ἄλλοις γεωργοῖς, οἵτινες ἀποδώσουσιν αὐτῷ τοὺς καρποὺς ἐν τοῖς καιροῖς αὐτῶν. 42 Λέγει αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς· οὐδέποτε ἀνέγνωτε ἐν ταῖς γραφαῖς, λίθον ὃν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες, οὗτος ἐγενήθη εἰς κεφαλὴν γωνίας· παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καὶ ἔστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν; 43 Διὰ τοῦτο λέγω ὑμῖν ὅτι ἀρθήσεται ἀφ᾿ ὑμῶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ καὶ δοθήσεται ἔθνει ποιοῦντι τοὺς καρποὺς αὐτῆς· 44 καὶ ὁ πεσὼν ἐπὶ τὸν λίθον τοῦτον συνθλασθήσεται· ἐφ᾿ ὃν δ᾿ ἂν πέσῃ, λικμήσει αὐτόν. 45 Καὶ ἀκούσαντες οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι τὰς παραβολὰς αὐτοῦ ἔγνωσαν ὅτι περὶ αὐτῶν λέγει· 46 καὶ ζητοῦντες αὐτὸν κρατῆσαι ἐφοβήθησαν τοὺς ὄχλους, ἐπειδὴ ὡς προφήτην αὐτὸν εἶχον.

 

Ερμηνευτική απόδοση από τον μακαριστό Παναγιώτη Τρεμπέλα

 

Στίχοι 18 – 22: Η άκαρπη συκιά που ξεράθηκε.

18 Κι όταν το πρωί επέστρεφε στην πόλη, πείνασε. 19 Και μόλις είδε κάποια συκιά στον δρόμο, ήλθε κοντά της, αλλά δεν βρήκε τίποτε επάνω της παρά μόνο φύλλα, ακριβώς όπως και η συναγωγή των Ιουδαίων τότε είχε να επιδείξει μόνο φύλλα και εξωτερικούς τύπους, όχι όμως και καρπούς αρετής. Και για να δώσει μάθημα για το ποια θα είναι η κατάληξη κάθε ανθρώπου άκαρπου σαν τη συκιά, λέει σ’ αυτήν: «Να μην ξαναβγάλεις ποτέ πια καρπό». Κι αμέσως ξεράθηκε η συκιά. 20 Κι όταν το είδαν αυτό οι μαθητές, θαύμασαν και είπαν: «Πώς αμέσως, την ίδια στιγμή ξεράθηκε η συκιά;». 21 Τότε ο Ιησούς τους αποκρίθηκε: «Αληθινά σας διαβεβαιώνω, εάν έχετε πίστη στη δύναμη του Θεού και δεν αμφιβάλλετε ότι θα λάβετε και σεις θαυματουργική δύναμη, όχι μόνο το θαύμα της συκιάς θα κάνετε, αλλά ακόμη κι αν στο βουνό αυτό πείτε «Σήκω και πέσε στην θάλασσα», θα γίνει. 22 Κι όλα όσα ζητήσετε στην προσευχή σας με πίστη στη δύναμη του Θεού, θα τα λάβετε».

 

Στίχοι 23 – 27: Αποστομωτικές απαντήσεις προς τους Φαρισαίους.

23 Κι όταν ο Ιησούς ήλθε στον ναό, την ώρα που δίδασκε, τον πλησίασαν οι αρχιερείς και οι πρεσβύτεροι του λαού και του είπαν: «Με ποια εξουσία τα κάνεις αυτά; Και ποιος σου έδωσε το δικαίωμα να διώχνεις από τον ναό τους ανθρώπους και να διδάσκεις μέσα στον ιερό αυτό τόπο;». 24 Τότε τους αποκρίθηκε ο Ιησούς: «Θα σας ρωτήσω κι εγώ ένα λόγο, στον οποίο εάν μου απαντήσετε, θα σας πω κι εγώ με ποια εξουσία κάνω αυτά που έκανα. 25 Το βάπτισμα του Ιωάννου, ο οποίος μαρτύρησε για μένα και υπήρξε πρόδρομός μου, από πού προερχόταν; Από τον Θεό ή από επινόηση κι εντολή ανθρώπων;». Αυτοί λοιπόν συλλογίζονταν μέσα τους κι έλεγαν: «Αν πούμε ότι ήταν από τον Θεό, θα μας πει: ‘’Γιατί λοιπόν δεν πιστέψατε σ’ αυτόν;’’. 26Αν όμως πούμε ότι προερχόταν από εντολή ανθρώπων, φοβούμαστε μήπως μας κακοποιήσει ο λαός· διότι όλοι τιμούν τον Ιωάννη ως προφήτη. 27 Και αυτοί που ισχυρίζονταν ότι ήταν οι αναγνωρισμένοι διδάσκαλοι του Ισραήλ τού αποκρίθηκαν: «Δεν ξέρουμε». Τότε τους είπε και Αυτός: «Αφού ξεφεύγετε και δεν είστε ειλικρινείς, ούτε εγώ σας λέω με ποιο δικαίωμα τα κάνω αυτά».

 

Στίχοι 28 – 32: Η παραβολή για τους δύο γιους.

28 Πώς σας φαίνεται αυτό που θα σας πω; Κάποιος άνθρωπος είχε δύο γιους. Κι αφού πλησίασε τον πρώτο του είπε: «Παιδί μου, πήγαινε σήμερα και δούλεψε στο αμπέλι μου». 29 Εκείνος του αποκρίθηκε: «Δεν θέλω να πάω». Ύστερα όμως μετάνιωσε και πήγε.30 Πλησίασε τότε και τον δεύτερο γιο και του είπε τα ίδια. Κι αυτός του αποκρίθηκε: «Μάλιστα, κύριε, πηγαίνω». Και δεν πήγε. 31 Ποιος από τους δύο έκανε το θέλημα του πατέρα του; Του λένε: «Ο πρώτος». Τότε τους λέει ο Ιησούς: «Αληθινά σας λέω ότι οι τελώνες και οι πόρνες, οι οποίες στην αρχή έδειξαν απείθεια στον νόμο του Θεού, πηγαίνουν πριν από σας, τους Φαρισαίους και γραμματείς, στην Βασιλεία του Θεού. Διότι εσείς με λόγια μόνο δείξατε υπακοή στον Θεό, στην πραγματικότητα όμως υπήρξατε απειθείς και άπιστοι. 32 Διότι ήλθε σε σας ο Ιωάννης κηρύττοντας την οδό της αρετής, τον ενάρετο τρόπο ζωής και συμπεριφοράς, κι όμως δεν πιστέψατε σε αυτόν. Οι τελώνες όμως και οι πόρνες πίστεψαν σε αυτόν. Κι εσείς, ενώ τους είδατε να πιστεύουν, ούτε καν ύστερα μεταμεληθήκατε, ώστε να πιστέψετε σε αυτόν».

 

Στίχοι 33 – 46: Η παραβολή των κακών γεωργών.

33 Άλλη παραβολή ακούστε. Ήταν κάποιος νοικοκύρης (ο Θεός δηλαδή), ο οποίος φύτεψε αμπέλι (δηλαδή το ιουδαϊκό έθνος). Κι έδειξε ιδιαίτερη φροντίδα γι’ αυτό. Έβαλε δηλαδή τριγύρω του φράκτη κι έσκαψε μέσα σε αυτό ένα πατητήρι, έκτισε πύργο για να μένουν οι φύλακες και εργάτες, και το εμπιστεύτηκε σε γεωργούς (στους αρχιερείς και στους άρχοντες του λαού), και αναχώρησε σε άλλη χώρα. 34 Όταν πλησίασε ο καιρός της σοδειάς, απέστειλε τους δούλους του (:τους προφήτες), στους γεωργούς για να παραλάβουν τους καρπούς του (για να διαπιστώσουν δηλαδή την αφοσίωσή τους στον Θεό και τα έργα της αρετής που όφειλε ο λαός αυτός ύστερα από την τόση εύνοια και πρόνοια του Θεού να καρποφορήσει σαν ένα καλλιεργημένο πνευματικό αμπέλι). 35 Όμως οι γεωργοί, οι άρχοντες δηλαδή του Ισραήλ, αφού συνέλαβαν τους δούλους του, άλλον τον έδειραν, άλλον τον σκότωσαν κι άλλον τον λιθοβόλησαν. 36 Ξανάστειλε ο ιδιοκτήτης του αμπελιού άλλους δούλους περισσότερους απ’ τους πρώτους, κι έκαναν και σ’ αυτούς τα ίδια. 37 Ύστερα απέστειλε σε αυτούς τον γιο του λέγοντας: «Πρέπει τουλάχιστον οι άνθρωποι αυτοί να ντραπούν τον γιο μου». 38 Οι γεωργοί όμως, όταν είδαν τον γιο, τον Ιησού Χριστό δηλαδή, τον ενανθρωπήσαντα υιό του Θεού, είπαν μεταξύ τους: «Αυτός είναι ο κληρονόμος˙ ελάτε, ας τον σκοτώσουμε κι ας αρπάξουμε την κληρονομιά του, για να γίνουμε έτσι ανενόχλητοι πλέον κύριοι και εκμεταλλευτές της ιουδαϊκής συναγωγής». 39 Κι αφού τον έπιασαν, τον έβγαλαν έξω από το αμπέλι και τον σκότωσαν. 

 

40 Όταν λοιπόν έλθει ο κύριος του αμπελιού, τι είναι δίκαιο να κάνει στους καλλιεργητές εκείνους; 41 Του απαντούν: «Θα εξολοθρεύσει με τον χειρότερο θάνατο αυτούς που είναι τόσο κακοί. Και το αμπέλι θα το νοικιάσει σε άλλους γεωργούς, οι οποίοι θα του δώσουν τους οφειλόμενους καρπούς στην κατάλληλη εποχή»(Πράγματι λοιπόν, αφού εξολόθρευσε τους Ιουδαίους και κατέστρεψε με τους Ρωμαίους την Ιερουσαλήμ, παρέδωσε το αμπέλι του, δηλαδή τον νέο Ισραήλ της χάριτος, στους Αποστόλους και τους διαδόχους τους για να το καλλιεργούν καρποφόρα. 

 

42 Τους λέει ο Ιησούς: «Δεν διαβάσατε ποτέ στις Γραφές: ‘’Λίθο τον οποίο απέρριψαν ως ακατάλληλο οι κτίστες, αυτός έγινε κεφαλή όλης της οικοδομής και ακρογωνιαίος λίθος. Ο Κύριος το έκανε αυτό, και είναι θαυμαστό στα μάτια μας, στα μάτια των πιστών’’. Δηλαδή, ενώ αυτοί που με τη διδασκαλία τους έχουν ως έργο και καθήκον να σας οικοδομούν με απέρριψαν ως ακατάλληλο λίθο στην οικοδομή του Θεού, Εγώ έγινα κεφαλή της όλης οικοδομής και συνένωσα τους λαούς σε μία Εκκλησία. Το θαυμαστό αυτό γεγονός μπροστά στα μάτια όλων των πιστών το έκανε ο Κύριος. 43 Γι’ αυτό σας λέω ότι θα αφαιρεθεί από σας η Βασιλεία και η ιδιαίτερη προστασία του Θεού, και θα δοθεί σε έθνος το οποίο θα παράγει τα αγαθά έργα, που είναι οι καρποί της βασιλείας αυτής. 44 Και εκείνος που θα πέσει με εχθρικές διαθέσεις πάνω στον λίθο αυτόν τον ακρογωνιαίο θα τσακιστεί˙ επιπλέον, σε όποιον πέσει βαρύς ο λίθος αυτός θα τον κομματιάσει και θα τον σκορπίσει σαν σκόνη. Όποιος, δηλαδή, πολεμήσει τον Χριστό, θα αντικρίσει την οργή Του και θα καταλήξει στον όλεθρο και τον αφανισμό. 45 Κι όταν οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι άκουσαν τις παραβολές Του, κατάλαβαν ότι γι’ αυτούς μιλάει και σε αυτούς αναφέρεται. 46 Κι ενώ ζητούσαν να Τον συλλάβουν, φοβήθηκαν τα πλήθη του λαού, επειδή ο λαός Τον θεωρούσε προφήτη και Τον τιμούσε.

Μεγάλη Δευτέρα

Είναι η μέρα που εκτυλίσσεται το επεισόδιο στον Ναό του Σολομώντα: «Μέσα στον περίβολο του ιερού Ναού βρήκε αυτούς που πουλούσαν βόδια, πρόβατα και περιστέρια για τις θυσίες, και τους αργυραμοιβούς καθιστούς πίσω από τους πάγκους. Τότε έφτιαξε ένα μαστίγιο από σχοινιά και τους έβγαλε όλους έξω από τον περίβολο του Ναού, μαζί και τα πρόβατα και τα βόδια, και έριξε καταγής τα νομίσματα των αργυραμοιβών, και αναποδογύρισε τους πάγκους» διαβάζουμε στο κατά Ιωάννη (2:14). «Η Γραφή λέει: Ο οίκος μου πρέπει να είναι οίκος προσευχής (Ησαΐας 56, 7), εσείς όμως τον κάνατε σπήλαιο ληστών», λέει στους εμπόρους (κατά Ματθαίο 21:13). 

 

πηγή 

 

Την Μεγάλη Δευτέρα κυριαρχούν δύο γεγονότα: 

 

α) Η ζωή του Ιωσήφ του 11ου γιού του Πατριάρχη Ιακώβ, του ονομαζόμενου Παγκάλου, δηλαδή του ωραίου στο σώμα και τη ψυχή. Ο Ιωσήφ προεικονίζει με την περιπέτειά του (που πουλήθηκε σκλάβος στην Αίγυπτο) τον ίδιο τον Χριστό και το πάθος Του. 

 

β) Το περιστατικό της άκαρπης συκιάς (Ματθ. 21, 18-22) που ξέρανε ο Χριστός: 

Η συκιά συμβολίζει την Συναγωγή των Εβραίων και γενικά την ζωή του Ισραηλιτικού λαού που ήταν άκαρποι από καλά έργα. 

Συμβολίζει ακόμη και την ψυχή του κάθε ανθρώπου που παραμένει άκαρπη από αρετές. (Περισσότερα για την Μ. Δευτέρα πατείστε εδώ. Περισσότερα για την ξηρανθείσα συκή πατείστε εδώ)

 

πηγή

Oι προπαγανδιστικοί λεκέδες της παραπληροφόρησης από τους συστημικούς λακέδες των ΜΜΕ

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Την ανωτέρω φωτογραφία με τον δημοσιογράφο Νίκο Χατζηνικολάου ανέβασε προσφάτως στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης η Άρια (Αριάδνη) Αγάτσα δημοσιογράφος και πρόεδρος του Δ.Σ. του Αθηναϊκού-Μακεδονικού Πρακτορείου Ειδήσεων από τον Ιανουάριο του 2026.  

Το συνοδευτικό κείμενο της φωτογραφίας είναι το ακόλουθο (αναδημοσιεύεται εδώ έτσι ακριβώς όπως αναρτήθηκε στον λογαριασμό της κ. Αγάτσα στο facebook – η γραφή της είναι αφρόντιστη: πολλές λέξεις είναι άτονες, λείπουν σημεία στίξεως κ.λπ.):

Συναντήθηκα σημερα με την Ένωση Ιδιοκτητών Ημερησίων Εφημερίδων Αθηνων όπου κατά τη διάρκεια του Δ.Σ.είχαμε μια πολύ ουσιαστική συζήτηση για τις μεγάλες προκλήσεις της ενημέρωσης. Συμφωνήσαμε οτι η αξιοπιστία και ο αγώνας κατά της παραπληροφόρησης είναι κοινός στόχος κι οτι θα συντονιστούμε για κοινή δράση προς αυτην την κατευθυνση. Ο Τύπος έχει ρόλο πυλώνα Δημοκρατίας ενω η συμβολή των εφημερίδων στη χώρα μας ειναι ιστορικής σημασίας. Ιστορικός ειναι και ο ρολος του Αθηναϊκού και Μακεδονικού Πρακτορείου το οποίο θα συνεχίσει να λειτουργεί ως πυλώνας αξιοπιστίας και συνεργασίας για το σύνολο του οικοσυστήματος της πληροφορίας . Στη φωτο με τον Πρόεδρo της ΕΙΗΕΑ Νίκο Χατζηνικολάου.

ΣΥΝΤΟΜΟ ΣΧΟΛΙΟ

 

Η μελέτη του δυστοπικού μυθιστορήματος «1984» του Τζωρτζ Όργουελ και η αφομοίωση της θεωρίας του ανάποδου κόσμου μάς έχει διδάξει ότι, όταν οι λακέδες του κυρίαρχου ρεύματος ρίχνονται στον «πόλεμο κατά της παραπληροφόρησης», στην πραγματικότητα συσπειρώνονται για να συγκροτήσουν ένα γρανιτένιο τείχος ενάντια στην ελεύθερη σκέψη των πολιτών και τις φωνές που αμφισβητούν τα προπαγανδιζόμενα αφηγήματα της Νέας Τάξης Πραγμάτων.

 

Οι δημοσιογραφικοί αυλοκόλακες της μητσοτακικής Νέας Δικτατορίας δεν είναι τίποτε άλλο από χωροφύλακες της οργουελικής «Αστυνομίας της Σκέψης» (Thought Police).

 

Κυρίες και Κύριοι, έχουμε ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ, μακιγιαρισμένη με τις λέξεις της ανάποδης σκέψης.

 

Οι κομματόπληκτοι λακέδες ετοιμάζονται να ρίξουν τους προπαγανδιστικούς λεκέδες της παραπληροφόρησης σε όσους καταγγέλλουν τους νεοταξίτικους καφέδες, τους οποίους οι πυλωροί του συστήματος (Gatekeepers) μας σερβίρουν νυχθημερόν, νομίζοντας ότι είμαστε ανόητοι ή ανοϊκοί χλεχλέδες.

 

O Καρλ Σμιτ (Carl Schmitt), «εστεμμένος νομικός του Γ΄ Ράιχ», είχε διατυπώσει στο έναν αλάνθαστο κανόνα (Schmitt, Πολιτική Θεολογία. Τέσσερα κεφάλαια γύρω από τη διδασκαλία περί κυριαρχίας, μτφ.: Π. Κονδύλης, εκδ. Λεβιάθαν, Αθήνα 1994, σελ. 11):

 

 

 

«Κυρίαρχος είναι όποιος αποφασίζει για την κατάσταση έκτακτης ανάγκης» (“Souverän ist, wer über den Ausnahmezustand entscheidet”).

Αντιστοίχως, στην εποχή του 21ου (απατ)αιώνα, κυρίαρχος είναι όποιος αποφασίζει τι είναι αληθές και τι ψευδές, τι είναι πληφορόρηση και τι παραπληροφόρηση!

 

Τα πανίσχυρα ΜΜΕ, κηρύσσοντας τον «πόλεμο κατά της παραπληροφόρησης», επιδιώκουν να εξασφαλίσουν την διατήρηση της κυριαρχίας των συμφερόντων που υπηρετούν, κατακλύζοντας με ψευδείς ή παραποιημένες ειδήσεις (false/fake news) τους τηλεδιασωληνωμένους πολίτες.

 

Κάποτε, τα ΜΜΕ, ιδίως ο ημερήσιος και κυριακάτικος Τύπος, χαρακτηρίζονταν ως «τέταρτη εξουσία», υπό την έννοια ότι ήλεγχαν τις άλλες τρεις εξουσίας: την εκτελεστική, την νομοθετική και την δικαστική.

 

Σήμερα, όμως τα ΜΜΕ έχουν εκφυλισθεί σε αναπόσπαστο κομμάτι των τριών αυτών εξουσιών, παίζοντας τον ρόλο του ιερέα που τις λιβανίζει.

 

Ζούμε στην εποχή της ανελέητης προπαγάνδας, αυτού του φοβερού-σιωπηλού υπερόπλου που χρησιμοποιεί συστηματικά η μοντέρα, έξυπνη και πολυμορφική δικτατορία για να πολιορκεί και εν τέλει να εκπορθεί το μυαλό των πολιτών.

 

Δικαίως, το αρκτικόλεξο ΜΜΕ σημαίνει πλέον Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης/Ευνουχισμού και όχι Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης.

 

Πόσο δίκιο είχε ο Ισπανός δημοσιογράφος και ομότιμος καθηγητής θεωρίας της επικοινωνίας Ιγνάθιο Ραμονέ (Ignacio Ramonet), ο οποίος στο βιβλίο του «Η έκρηξη της δημοσιογραφίας. Από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης στη μαζικότητα των μέσων ενημέρωσης» (μτφ.: Θ. Τσαπακίδης, Εκδόσεις του Εικοστού Πρώτου, Αθήνα 2011, σελ. 68) σημειώνει:

 

O Ισπανός δημοσιογράφος και ομότιμος καθηγητής θεωρίας της επικοινωνίας Ιγνάθιο Ραμονέ (Ignacio Ramonet)

«Από την εποχή που σταδιακά αρχίζει να επιταχύνεται η νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση, το περιεχόμενο αυτής της “τέταρτης εξουσίας” έχασε σιγά σιγά το νόημά του».

 

Ενώ «η “τέταρτη εξουσία” υπήρξε μια μορφή αντεξουσίας, που λειτουργούσε ως αντίβαρο στις άλλες τρεις», «η πραγματική εξουσία σήμερα βρίσκεται πλέον στα χέρια μιας δέσμης παγκόσμιων οικονομικών και χρηματοπιστωτικών ομίλων και εταιριών, των οποίων το εκτόπισμα στην παγκόσμια σκηνή είναι ορισμένες φορές μεγαλύτερο απ’ αυτό των κρατών. Αυτοί είναι οι “νέοι κυρίαρχοι του κόσμου”».

Πρόκειται για εταιρείες, που «δοσμένες στο κυνήγι της περαιτέρω γιγάντωσής τους και της κατάκτησης νέων αγορών, υποχρεώνονται να καλοπιάνουν τις άλλες εξουσίες. Οι μεγάλοι όμιλοι των μέσων ενημέρωσης δεν θέτουν ως πολιτικό τους στόχο να είναι η “τέταρτη εξουσία” ούτε το να καταγγέλλουν τις καταστρατηγήσεις του δικαίου ούτε να διορθώσουν τις δυσλειτουργίες της δημοκρατίας».

Στον Ραμονέ (ό.π., σελ. 75) ανήκει και η πατρότητα του όρου «τσομπανόσκυλα του οικονομικού κατεστημένου», τον οποίο έπλασε για να στηλιτεύσει την προδοτική στάση των δημοσιογράφων ενάντια στον λαό («αντιλαϊκή δύναμη» την αποκαλεί ο Ραμονέ).

Δεν είναι τυχαίο ότι ο Ραμονέ στο βιβλίο του «Η τυραννία των ΜΜΕ» (μτφ.: Φωτεινή Μουρκούση, εκδ. Πόλις, Αθήνα, 1999, σελ. 8/9) αναφέρεται, και αυτός, στην οργουελική αστυνομία της σκέψης, γράφοντας τα εξής:

«ο σύγχρονος επικοινωνιακός μηχανισμός που συνοδεύεται από την επιστροφή των μονοπωλίων δικαιολογημένα ανησυχεί τους πολίτες. Θυμούνται τις προειδοποιήσεις του Τζωρτζ Όργουελ και του Άλντους Χάξλευ για την απατηλή πρόοδο ενός κόσμου που ελέγχεται από την αστυνομία της σκέψης. Φοβούνται την πιθανότητα μιας επιδέξιας διαμόρφωσης των συνειδήσεων σε παγκόσμια κλίμακα. Στο μεγάλο βιομηχανικό σχήμα που συνέλαβαν οι επικεφαλής της βιομηχανίας της ψυχαγωγίας, διαπιστώνουμε ότι η πληροφορία θεωρείται πάνω από όλα εμπόρευμα, και ότι αυτή η αντίληψη επισκιάζει τη θεμελιακή αποστολή των ΜΜΕ, που είναι να διαφωτίζουν και να εμπλουτίζουν τη δημοκρατική συζήτηση».

πηγή