Άγιος Ιάκωβος Τσαλίκης: Η προσωποποίηση της αγάπης

Ο μακαριστός γέροντάς μου Ιάκωβος Τσαλίκης – διηγείται η κυρία Μαρία Φούκα-Ρουμπάνη – αν και ήταν Ηγούμενος της Ιεράς Μονής του Οσίου Δαυΐδ, ήταν όμως τόσο απλός! Είχε μία πολύ μεγάλη καρδιά που το ένα κομμάτι ήταν δοσμένο εθελούσια στον Θεό και το άλλο δοσμένο στον άνθρωπο. Είχε μεγάλη αγάπη για όλο τον κόσμο, ώστε συμπονούσε όλους και ιδιαίτερα τους πονεμένους.

Υπήρξε η προσωποποίηση της αγάπης, η εικόνα της πραότητος, το κήρυγμα της καλωσύνης, το ζωντανότερο δίδαγμα της αληθινής αποστολής του σύγχρονου κληρικού. Δεν κρατούσε ποτέ και τίποτα για τον εαυτό του, όλα τα μοίραζε στους άλλους. Ολοπρόθυμα είχε αναλωθή στην υπηρεσία του πλησίον του, χωρίς ποτέ να τον νοιάζη ποιος ήταν αυτός ο πλησίον. Οι απόκληροι της ζωής, οι καταφρονεμένοι κι οι κουρασμένοι, οι διψασμένοι κι οι πεινασμένοι για πίστη και αρετή, σε εκείνον κατέφευγαν για να κατευθύνη τα πόδια τους σε δρόμους ειρήνης. Γέμιζε τον μέσα τους κόσμο με χαρά και με φως, με αγαλλίαση χριστιανική και ανθρώπινη, τους καταπράϋνε με το παιδιάστικο χαμόγελό του τα δολερά πάθη που είχαν μέσα τους και τους ανέβαζε «εις το όρος Κυρίου, ως αθώος χερσίν και καθαρός τη καρδία, ως πορευόμενος άμωμος και εργαζόμενος δικαιοσύνην, ως λαλών αλήθειαν εν τη καρδία αυτού», «ος ουκ εδόλωσεν εν τη γλώσση αυτού, ουδέ εποίησεν τω πλησίον αυτού κακόν και ονειδισμόν ουκ έλαβεν επί τοις έγγιστα αυτού· και δώρα επ’ αθώοις ουκ έλαβεν». Ανύψωνε το φτωχό λευϊτικό του λειτούργημα από την νεότητά του ακόμη σε Αποστολή, σε κανόνα βίου, σε έργο ζωής. Ήταν ένας πραγματικά Ιεραπόστολος του αιώνα μας που βάδιζε πάνω στα χνάρια του Πρωτοαποστόλου των Εθνών. Δεν ήταν ένας συνηθισμένος κληρικός. Ήταν η ίδια η Αρετή, βαπτισμένη στα νάματα της Αγάπης.

Αυτή η αγάπη έγινε μέσα στον Γέροντα πλαστουργός δύναμη και τον φώτισε. Ο Γέροντας αγαπούσε χωρίς ιδιοτέλεια, χωρίς υπονοούμενα, χωρίς υπολογισμούς, χωρίς κρατούμενα. Αγαπούσε απλά, ταπεινά, απέραντα, όλους τους ανθρώπους, και τους εχθρούς του ακόμη. Αν και εχθρούς, όσο εξαρτιόταν από αυτόν, δεν είχε ο Γέροντας. Είχε γεννηθή και ζούσε, χωρίς υπερβολή, για ν’ αγαπά.

Και αυτό ήταν το μεγάλο του μυστικό που τον ανεβάζει στις ψυχές μας και τον ξεχωρίζει ανάμεσά μας. Ήταν κατώτερος ίσως στην μόρφωση, στην γνώση, όμως μας ξεπερνούσε όλους στην αγάπη. Ήταν ο Άγιος δρομεύς της αγάπης. Ήταν τόσοι πολλοί οι πονεμένοι άνθρωποι που καθημερινά ζητούσαν την βοήθειά του και εκείνος έτρεχε να τους προλάβη όλους.

Χαιρετούσε όλους τους προσκυνητές της Ιεράς Μονής με γλυκύτητα και χάρη. Έτρεχαν με λαχτάρα και οι μεγάλοι και τα παιδιά κοντά του, για ν’ ακούσουν ένα λόγο αγάπης και να πάρουν δύναμη και χαρά, γιατί τον αισθάνονταν πατέρα, αδελφό και προστάτη, γεμάτον από συμπόνοια και καλωσύνη. Κι αυτός τους ευλογούσε όλους, με την χαρά ζωγραφισμένη στο πρόσωπό του. Είχε για τον καθένα μίαν απόκριση ή ένα λόγο παρακλήσεως. Επρόσεχε τον ξένο με τον ίδιο αυθορμητισμό που επρόσεχε τον γνώριμο. Τι ανθρώπινος που ήταν μέσα στην αγάπη του!

Από το βιβλίο: “Ο Γέρων Ιάκωβος (Διηγήσεις – Νουθεσίες – Μαρτυρίες)”. Γ’. Μαρτυρίες, σελ. 119. Έκδοση «Ενωμένη Ρωμηοσύνη» 2016.

Πηγή: https://www.koinoniaorthodoxias.org/

ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΣ

ΟΙ ΠΕΡΙ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΚΟΔΟΞΕΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΚΟΤΕΣ ΔΟΞΑΣΙΕΣ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ «ΣΚΟΠΙΑ»

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ 

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ 

 

Εν Πειραιεί τη 15η Απριλίου 2026 

 

ΟΙ ΠΕΡΙ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΚΑΚΟΔΟΞΕΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΚΟΤΕΣ ΔΟΞΑΣΙΕΣ ΤΗΣ ΕΤΑΙΡΕΙΑΣ «ΣΚΟΠΙΑ» 

 

Αγαπητοί μας αναγνώστες ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ! 

 

Αξιωθήκαμε για μια ακόμη φορά να εορτάσουμε την λαμπροφόρο Ανάσταση του Κυρίου και Λυτρωτή μας Χριστού. Να βιώσουμε τον αστείρευτο πλούτο των θείων ευλογιών, που απορρέουν από το υπέρτατο αυτό γεγονός. Να αντλήσουμε ελπίδα και αισιοδοξία και να αποβάλλουμε κάθε αίσθημα απαισιοδοξίας, λύπης και απελπισίας, «ότι Χριστός Ανέστη και Άδης εσκυλεύθη». Να συνειδητοποιήσουμε την υπέρτατη ευεργεσία του Θεού, ότι χάρις στην Ανάσταση του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, νικήθηκε κατά κράτος ο «απ’ αρχής ανθρωποκτόνος» διάβολος (Ιωάν.8,44) και καταργήθηκε ο θάνατος, «ἔσχατος ἐχθρὸς καταργεῖται ὁ θάνατος» (Α΄Κορ.15,26).

Σύμφωνα με τον Απόστολο Παύλο, ο Αναστημένος Χριστός «ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο … ὥσπερ γὰρ ἐν τῷ ᾿Αδὰμ πάντες ἀποθνήσκουσιν, οὕτω καὶ ἐν τῷ Χριστῷ πάντες ζωοποιηθήσονται» (Α΄Κορ.15,20-23) και «ο εγείρας τον Χριστόν εκ νεκρών ζωοποιήσει και τα θνητά σώματα ημών» (Ρωμ.8,11). Αυτό είναι το πλέον ευφρόσυνο μήνυμα της ανθρώπινης ιστορίας! Γι’ αυτό και η Μεγάλη Εορτή του Πάσχα είναι πανηγύρι ανείπωτης χαράς και ανέκφραστης ελπίδας, καθότι «θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, Άδου της καθαίρεσιν»[1]. Γι’ αυτό και ο πιστός λαός μας, με το αλάνθαστο αισθητήριό του, χαίρεται, αγάλλεται και δοξολογεί ως Μεγάλο Ελευθερωτή του, τον Υπέρτατο Τροπαιούχο του Πάσχα, κατά την Μεγάλη Εορτή! 

Αλλά δυστυχώς υπάρχουν και εκείνοι οι οποίοι, παρά το ότι θέλουν να αυτοπροσδιορίζονται ως χριστιανοί, δεν θεωρούν ως σπουδαίο γεγονός την Ανάσταση του Κυρίου, όπως λ.χ. οι αιρετικοί δυτικοί, οι οποίοι υπερτονίζουν τον σταυρικό θάνατο του Χριστού και υποβαθμίζουν την Ανάστασή Του. Αιτία η φοβερή πλάνη της «Περί ικανοποιήσεως της θείας δικαιοσύνης» δοξασία του Ανσέλμου Καντερβουρίας, σύμφωνα με την οποία η Ενανθρώπιση του Θεού Λόγου και η σταυρική θυσία Του έγινε για να «ικανοποιηθεί η τρωθείσα θεία δικαιοσύνη, εξαιτίας της πτώσεως του ανθρώπου»! Μια άκρως βλάσφημη και αποπροσανατολιστική δοξασία από την βιβλική και αγιοπατερική διδασκαλία της Εκκλησίας μας. Σε ανακοίνωσή μας με τίτλο «Η αίρεση περί «Ικανοποιήσεως της Θείας Δικαιοσύνης». (Αναφορά σε μια από τις πλέον βλάσφημες και κακόδοξες πλάνες του Παπισμού)[2], είχαμε αναλύσει διεξοδικά αυτή την φοβερή και πλάνη, η οποία έσχε τεράστιες συνέπειες στην περί Θεού και σωτηρίας αντίληψη της δυτικής χριστιανοσύνης.

Υπάρχουν δυστυχώς και χειρότερα στην αιρετική Δύση. Η Εταιρία «Σκοπιά» της οργάνωσης των «Μαρτύρων του Ιεχωβά», μια από τις ακραίες προτεσταντικές εκφάνσεις της δυτικής χριστιανοσύνης, έχει αναπτύξει ακόμα πιο ασεβείς και βλάσφημες δοξασίες και όσον αφορά την Ανάσταση του Χριστού. Αυτές θα παρουσιάσουμε στην παρούσα ανακοίνωσή μας και θα τις αντικρούσουμε, με βάση την διδασκαλία της Εκκλησίας μας, η οποία, μόνη Αυτή, είναι «οίκος Θεού, … (και) στύλος και εδραίωμα της αληθείας» (Α΄ Τιμ. 3,15).

Όλο το σαθρό «θεολογικό» οικοδόμημα της ως άνω οργάνωσης ερείδεται στην έσχατη πλάνη της άρνησης της θεότητας του Χριστού, ως συμπίλημα όλων των κακόδοξων χριστιανομάχων πλανών της εκκλησιαστικής ιστορίας. Ο Χριστός κατά την οργάνωση της «Σκοπιάς» δεν είναι Θεός κατά φύση, αλλά το «πρώτο κτίσμα του Ιεχωβά». Έζησε στη γη ως κάποιος εξέχων άνθρωπος, τον οποίο υιοθέτησε ο Θεός, όπως θα αναλύσουμε στη συνέχεια. Γι’ αυτό και όταν πέθανε στο σταυρό και τάφηκε, εκμηδενίστηκε, όπως όλοι οι άνθρωποι, καθότι αρνούνται επίσης και την αθανασία της ανθρώπινης ψυχής, η οποία, κατ’ αυτούς, πεθαίνει και εκμηδενίζεται μαζί με το σώμα!

Ο Χριστός λοιπόν δεν αναστήθηκε σωματικά, όπως διδάσκει η Εκκλησία. Το σώμα του σάπισε στον τάφο. Σημειώνει χαρακτηριστικά ο Επ. Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, Αιδεσιμ. Πρωτ. π. Β. Γεωργόπουλος: «Μεταξύ όμως των πολεμίων της σωματικής ανάστασης του Κυρίου, στα νεότερα χρόνια, συναριθμείται και η αιρετική κίνηση των Μαρτύρων του Ιεχωβά. Γιορτάζουν κάθε χρόνο, όχι την ανάσταση του Χριστού, αλλά πάντα κατά τους ισχυρισμούς τους, την επέτειο του θανάτου του μεγαλύτερου ανθρώπου που έζησε ποτέ. Είναι σύνηθες το φαινόμενο, η εν λόγω αίρεση να αλλάζει κατά καιρούς τις διάφορες διδασκαλίες της. Στο θέμα όμως της ανάστασης του Θεανθρώπου από την εποχή του Κ. Ρώσσελ μέχρι σήμερα, υποστηρίζουν σταθερά την κακοδοξία, ότι ο Ιεχωβά Θεός εξαφάνισε, εκμηδένισε το σώμα του Χριστού, που καταναλώθηκε μέσα στον τάφο και ποτέ δεν αναστήθηκε σωματικά»[3]. Δεν εορτάζουν την Ανάσταση του Χριστού, αλλά το θάνατό του, δηλαδή την εκμηδένισή του! Αρνούνται μάλιστα να εορτάζουν την Ανάστασή του, με τη δικαιολογία ότι αυτή είναι «παγανιστική εορτή». Ισχυρίζονται ότι «δεν είναι αρεστός αυτός ο εορτασμός στον Ιεχωβά». «Πιστεύουμε ότι η προέλευση των εθίμων του Πάσχα καθιστά αυτή τη γιορτή απαράδεκτη για τον Θεό, επειδή τα περισσότερα από αυτά τα έθιμα έχουν τις ρίζες τους σε αρχαίες τελετές γονιμότητας. Ο Θεός απαιτεί “αποκλειστική αφοσίωση”, και προσβάλλεται αν η λατρεία μας περιλαμβάνει πράξεις τις οποίες δεν επιδοκιμάζει»[4]! Λες και εμείς που εορτάζουμε την Ανάσταση του Κυρίου αναγάγουμε τα δήθεν «παγανιστικά» έθιμα στην ουσία του κοσμοσωτήριου περιεχομένου της Μεγάλης Εορτής! Επίσης έχουν την ασέβεια να «εισχωρούν» στην θέληση του Ιεχωβά και να προσδιορίζουν από τι «προσβάλλεται» και από τι όχι!

Αλλά τι θεωρούν ως «ανάσταση» του Χριστού; Ο π. Βασίλειος Γεωργόπουλος εξηγεί: «Τι αναστήθηκε λοιπόν; Ένα πνευματικό ον, απαντούν οι Μάρτυρες του Ιεχωβά, που επιστρέφει στους ουρανούς και ξαναγίνεται, σύμφωνα με μία άλλη κακόδοξη δοξασία της κίνησης, ο αρχάγγελος Μιχαήλ, ό,τι ήταν, λέγουν, πριν έλθει στη γη»[5].

Πριν προχωρήσουμε, να επισημάνουμε πως με την κακοδοξία τους αυτή, θέλουν να προσβάλλουν την Θεότητα του Χριστού. Ο Χριστός, κατ’ αυτούς, δεν ήταν Θεός, αλλά κάποιος εξέχων άνθρωπος, τον οποίο υιοθέτησε ο Θεός, όπως ισχυρίζονται, «ένας τέλειος άνθρωπος, τίποτε περισσότερο, και τίποτε λιγότερο»[6]. Είχε θνητή φύση και γι’ αυτό πέθανε επάνω στο σταυρό. Ο θάνατός Του δε διέφερε από το θάνατο των υπολοίπων θνητών, δηλαδή εκμηδενίστηκε όπως εκείνοι, υποστηρίζοντας πως μαζί με το σώμα Του και «η ανθρώπινη ψυχή (σ.σ. του Χριστού) πέθανε»[7] και μαζί της ολόκληρη η οντότητά Του εξαφανίστηκε, όπως εξαφανίζονται και εκμηδενίζονται όλοι οι θνητοί μετά το θάνατό τους, σύμφωνα με τις πλανεμένες δοξασίες τους. Διδάσκουν μάλιστα πως «Ο Θεός προφανώς εξαφάνισε το σώμα του Χριστού ώστε να μην μπορεί να λατρεύεται»[8] αρνούμενοι και την προσκύνησή Του! Θέλοντας δε να δικαιολογήσουν την μη σωματική ανάσταση του Χριστού αναφέρουν πως «… ο Ιησούς δεν μπορούσε να αποκτήσει ζωή στον ουρανό ως άνθρωπος, επειδή σάρκα και αίμα δεν μπορούν να κληρονομήσουν την ουράνια Βασιλεία του Θεού»[9]!

Αλλά με την φράση «σάρκα και αίμα» ο Απόστολος Παύλος δεν εννοεί το θεοδημιούργητο ανθρώπινο σώμα, αλλά την πτωτική κατάσταση του ανθρώπου, το φρόνιμα της σαρκός: «οι γαρ κατά σάρκα όντες τα της σαρκός φρονούσιν, οι δε κατά πνεύμα τα του πνεύματος. το γαρ φρόνημα της σαρκός θάνατος, το δε φρόνημα του πνεύματος ζωή και ειρήνη· διότι το φρόνημα της σαρκός έχθρα εις Θεόν· τω γαρ νόμω του Θεού ουχ υποτάσσεται· ουδέ γαρ δύναται· οι δε εν σαρκί όντες Θεω αρέσαι ου δύνανται. υμείς δε ουκ εστέ εν σαρκί, αλλ’ εν πνεύματι, είπερ Πνεύμα Θεού οικεί εν υμίν. ει δε τις Πνεύμα Χριστού ουκ έχει, ούτος ουκ έστιν αυτού» (Ρωμ.8,5-9) και «εγώ δε σαρκικός ειμι, πεπραμένος υπό την αμαρτίαν» (Ρωμ.7,14). Όσοι εμμένουν στην κατάσταση της «σάρκας», δηλαδή της αμαρτίας, δεν θα κληρονομήσουν την βασιλεία του Θεού και όχι το δημιουργημένο και ευλογημένο ανθρώπινο σώμα, το οποίο είναι βαπτισμένο, μυρωμένο σφραγισμένο με την δωρεά της Χάριτος του Θεού, κοινωνεί του Αγίου Σώματος και Αίματος του Χριστού, είναι μέλος, κύτταρο, του Σώματος του Χριστού, «υμείς δε εστέ σώμα Χριστού και μέλη εκ μέρους» (Α΄Κορ.12,27), αλλά και «ναός του Αγίου Πνεύματος» (Α΄Κορ.3,16). Αυτό το σώμα είναι προορισμένο να συνδοξασθεί με την ψυχή, καθότι τα δύο αυτά στοιχεία συνθέτουν τη ανθρώπινη οντότητα.

Όλες τις πλάνες της η οργάνωση προσπαθεί να τις «θεμελιώσει» στην παρερμηνεία της Αγίας Γραφής και μάλιστα με την κακοποιημένη λεγόμενη «Μετάφραση του Νέου Κόσμου». Όπως όλοι οι αιρεσιάρχες αποσπούν κάποια αγιογραφικά χωρία, τα αυτονομούν από άλλα και τους δίνουν την ερμηνεία που εκφράζει το αιρετικό τους σύστημα. Εν προκειμένω η οργάνωση «Σκοπιά», προκειμένου να «θεμελιώσει» την άρνησή της στην ύπαρξη αθάνατης ψυχής στον άνθρωπο και την πλήρη εκμηδένισή του μετά το θάνατό του, αρνείται και την σωματική Ανάσταση του Χριστού.

Το πρώτο χωρίο που χρησιμοποιούν είναι του Αποστόλου Πέτρου: «Χριστὸς ἅπαξ περὶ ἁμαρτιῶν ἔπαθε, δίκαιος ὑπὲρ ἀδίκων, ἵνα ἡμᾶς προσαγάγῃ τῷ Θεῷ, θανατωθεὶς μὲν σαρκί, ζωοποιηθεὶς δὲ πνεύματι» (Α΄Πετρ.3,18). Με το χωρίο αυτό θέλουν να θεμελιώσουν την κακοδοξία τους ότι ο Χριστός «πέθανε και εκμηδενίστηκε» και κατόπιν «ζωοποιήθηκε ως πνευματικό ον». Αλλά, όπως σημείωσε ο μακαριστός θεολόγος και διακεκριμένος φιλόλογος Ν. Σωτηρόπουλος, «εν τη αμαθεία των, την δοτικήν «πνεύματι» (=δια του πνεύματος) αυτοί εξηγούν “ως πνεύμα”. Συντακτικόν μηδέν!»[10]!!! Αντικαθιστούν την δοτική του μέσου, με αντικείμενο! Η ορθή ερμηνεία του χωρίου είναι: «Ο Χριστός λόγω του της σαρκός εθανατώθη, αλλά λόγω του Πνεύματος, του αιωνίου Πνεύματος της Θεότητός του, εζωοποιήθη»[11].

Όμως η Εταιρεία «Σκοπιά» αποσιωπά την συνέχεια του χωρίου, το οποίο καταρρίπτει πανηγυρικά την κακοδοξία της: «ἐν ᾧ καὶ τοῖς ἐν φυλακῇ πνεύμασι πορευθεὶς ἐκήρυξεν» (Α΄Πετρ.3,19). «Ηνωμένος δε, ως ψυχή, με το Πνεύμα τούτο, επορεύθη και προς τα φυλακισμένα εν τω Άδη πνεύματα και εκήρυξεν εις αυτά. Μεταξύ αυτών ήσαν και οι απειθήσαντες κάποτε εις τον Θεόν, όταν τους ανέμενεν η μακροθυμία του Θεού κατά την εποχήν του Νώε»[12]. Εφόσον κατά την δοξασία της Οργάνωσης, οι ψυχές των ανθρώπων πεθαίνουν μαζί με το σώμα και εκμηδενίζονται, σε ποια πνεύματα πήγε να κηρύξει ο Χριστός; Στα απ’ αιώνος εκμηδενισμένα και ανύπαρκτα;

Την κακοδοξία αυτή της οργάνωσης καταρρίπτει και η παράθεση του πνεύματος, (της ψυχής) του Κυρίου στον Θεό Πατέρα, πριν εκπνεύσει επί του σταυρού, «Πάτερ, εἰς χεῖρας σου παρατίθεµαι τὸ πνεῦµά µου» (Λουκ.23,46). Αν το πνεύμα (η ψυχή) του Χριστού, ευθύς αμέσως θα είχε πεθάνει και θα είχε εκμηδενιστεί, τι θα παρέδιδε ο Χριστός στον Πατέρα και τι θα παραλάμβανε ο Πατέρας;

Το δεύτερο χωρίο επικαλείται η Εταιρεία «Σκοπιά» είναι του Αποστόλου Παύλου: «ἐγένετο ὁ πρῶτος ἄνθρωπος ᾿Αδὰμ εἰς ψυχὴν ζῶσαν· ὁ ἔσχατος ᾿Αδὰμ εἰς πνεῦμα ζωοποιοῦν» (Α΄Κορ.15,45). Και πάλι εδώ αποδεικνύουν την ασχετοσύνη τους, αν όχι την δολιότητά τους. Το ιερό κείμενο χρησιμοποιεί την μετοχή «ζωοποιοῦν» σε ενεργητική φωνή και όχι σε παθητική, «ζωοποιούμενο». Πνεύμα ζωοποιούν σημαίνει το πνεύμα που έχει αφ’ εαυτού ζωή και ζωοποιεί άλλους, και όχι ζωοποιείται, όπως το κακοποιεί η οργάνωση!

Αλλά ο πλέον ανυπέρβλητος σκόπελος στις κακόδοξες δοξασίες της Εταιρείας «Σκοπιά» για την σωματική Ανάσταση του Χριστού είναι οι διηγήσεις των Ιερών Ευαγγελίων για τις μεταναστάσιμες εμφανίσεις του. ο Ιησούς μετά την ανάστασή του, εμφανίστηκε στους μαθητές του ( Ιωάν.21,1), οι μυροφόρες γυναίκες έπιασαν τα πόδια του (Ματθ.28,9), ο Θωμάς άγγιξε τις πληγές του (Ιωάν.20,26), έφαγε ψάρι (Ιωάν.21,13) και άρτο (Λουκ.24,30) μαζί με τους μαθητές του. Μάλιστα ο Χριστός, για να διαλύσει τις αμφιβολίες τους ότι ήταν φαινομενική η εμφάνισή του (φάντασμα) τους είπε: «ἴδετε τὰς χεῖράς μου καὶ τοὺς πόδας μου, ὅτι αὐτὸς ἐγώ εἰμι· ψηλαφήσατέ με καὶ ἴδετε, ὅτι πνεῦμα σάρκα καὶ ὀστέα οὐκ ἔχει καθὼς ἐμὲ θεωρεῖτε ἔχοντα ...» (Λουκ.24,39). Αυτό τονίζει ξεκάθαρα και ο Απόστολος Πέτρος στους παριστάμενους Ιουδαίους κατά την Πεντηκοστή για να πεισθούν ότι, «τοῦτον τὸν ᾿Ιησοῦν ἀνέστησεν ὁ Θεός, οὗ πάντες ἡμεῖς ἐσμεν μάρτυρες. … τοῦτον τὸν ᾿Ιησοῦν ὃν ὑμεῖς ἐσταυρώσατε» (Πραξ.2,32). Βεβαιώνει ότι δεν είδαμε αναστημένο κάποιο άλλο «ουράνιο πνευματικό ον», «δημιουργημένο μετά την εκμηδένιση του Ιησού», αλλά αυτόν τον ίδιο τον Ιησού, με το σώμα που εσείς σταυρώσατε! Επίσης και ο άγγελος της Αναστάσεως δεν μίλησε για καταστροφή του Ιησού μετά τον θάνατό του, για εκμηδένισή του, αλλά διαβεβαίωσε τις Μυροφόρες ότι «τί ζητεῖτε τὸν ζῶντα μετὰ τῶν νεκρῶν; οὐκ ἔστιν ὧδε, ἀλλʼ ἠγέρθη» (Λουκ.24,5-6), αυτός ο ίδιος που ήταν θαμμένος σε αυτό εδώ το μνημείο με το σώμα του, δεν είναι εδώ, δεν εκμηδενίστηκε, αλλά αναστήθηκε. Και «ἰδοὺ προάγει ὑμᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν· ἐκεῖ αὐτὸν ὄψεσθε» (Ματθ.28,6), εκεί στην Γαλιλαία θα δείτε τον ίδιο αναστημένο Ιησού και όχι κάποιο άλλο «δημιουργημένο ουράνιο ον», τον Αρχάγγελο Μιχαήλ, όπως αυθαίρετα ισχυρίζεται η Εταιρεία «Σκοπιά». Αν αυτό ίσχυε τα Ιερά Ευαγγέλια δεν θα παρέλειπαν να το αναφέρουν!

Μη μπορώντας να δώσουν πειστικές απαντήσεις καταφεύγουν σε αστήρικτες βιβλικά και σε αυθαίρετες και παιδαριώδεις υποθέσεις και φαντασιώσεις. Ισχυρίζονται ότι ο Θεός, σε κάθε εμφάνιση του Ιησού, κατασκεύαζε γι’ Αυτόν σώμα, για να πείσει ότι είναι υπαρκτός! Αυτά τα σώματα τα κατέστρεφε μετά από κάθε εμφάνιση! Μάλιστα, κατασκεύαζε και πληγές για να γίνει πιστευτή η ύπαρξη του Ιησού! Προφανώς το ίδιο έκαμε και κατά την ανάληψη, κατασκεύασε προσωρινό σώμα, για να δείξει την εις ουρανούς ανάληψή του, το οποίο αμέσως μετά εξαφάνισε! Με άλλα λόγια, βάζουν το Θεό να κάνει ραδιουργίες, να προσπαθεί να πείσει με ψεύτικα σώματα και ψεύτικες πληγές, για την υποτιθέμενη «ανάσταση», όπως την εννοεί η οργάνωση, δηλαδή την εις «πνευματικό ον ουράνια δημιουργία» του Ιησού!

Θέλοντας μάλιστα να «στηρίξει αγιογραφικά» αυτές τις παραδοξολογίες η «Σκοπιά» φέρνει ως παράδειγμα τις κατά καιρούς εμφανίσεις αγγέλων στην Παλαιά και Καινή Διαθήκη. Αλλά δυστυχώς για εκείνη, η Άγιες Γραφές δεν ομιλούν ποτέ για δημιουργία σώματος, αλλά για εμφανίσεις με ανθρώπινες μορφές! Σώμα πραγματικό έλαβε μόνον ο Σαρκωμένος Λόγος του Θεού!

Εκτός αυτού η οργάνωση ισχυρίζεται ότι οι δοξασίες της «στηρίζονται αποκλειστικά τις Άγιες Γραφές» και κατηγορούν την Εκκλησία μας ότι δήθεν «ακολουθεί αντιγραφικές παραδόσεις». Αλλά ρωτάμε την οργάνωση: που αναφέρουν οι Άγιες Γραφές ότι το Σώμα του Χριστού το «εξαφάνισε ο Ιεχωβά»; Που αναφέρει ότι ο «Ιεχωβά κατασκεύαζε (μεταναστάσιμα) σώματα του Ιησού», και μάλιστα δημιουργούσε και «ψεύτικες πληγές», για να παραπλανά τους μαθητές του;

Και κάτι άλλο: αν ήταν αυτά τα προσωρινά σώματα κοινά ανθρώπινα σώματα και όχι το αφθαρτοποιημένο αναστάσιμο Σώμα του Χριστού, πως μπορούσαν να εισέρχονται «κεκλεισμένων των θυρών» και να εμφανίζονται και να εξαφανίζονται, δηλαδή να αναιρούν τους φυσικούς νόμους;

Δεν έχουμε τα περιθώρια να επεκταθούμε περισσότερο, ωστόσο όμως νομίζουμε ότι δώσαμε μια σαφή εικόνα μιας ακόμα κακοδοξίας της Εταιρείας «Σκοπιά», η οποία πασχίζει να απογυμνώσει τον Σωτήρα και Λυτρωτή μας Χριστό από την θεία φύση Του, να του στερήσει την δύναμη να σώζει το ανθρώπινο γένος, κάτι που επιθυμεί και ενεργεί ο Σατανάς. Με άλλα λόγια οι τραγικοί οπαδοί της οργάνωσης γίνονται όργανα του «απ’ αρχής ανθρωποκτόνου» (Ιωάν.8,44), για την ματαίωση της σωτηρίας του κόσμου! Ο Χριστός σώζει ως Θεάνθρωπος και όχι ως ένας «σπουδαίος άνθρωπος» ή ως ένα «ουράνιο πνευματικό ον»!

Ως κατακλείδα των όσων αναφέραμε και ως ηχηρή απάντηση προς τους πλανεμένους οπαδούς της οργάνωσης των Μαρτύρων του Ιεχωβά, παραθέτουμε την πλέον ξεκάθαρη βιβλική διαβεβαίωση ότι ο Χριστός αναστήθηκε σωματικά. Το βεβαιώνει ο Απόστολος Πέτρος, ένας από τους κορυφαίους μάρτυρες της Αναστάσεως του Κυρίου: «ὤμοσεν αὐτῷ ὁ Θεὸς … προϊδὼν ἐλάλησε περὶ τῆς ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ ὅτι οὐ κατελείφθη ἡ ψυχὴ αὐτοῦ εἰς ᾅδου οὐδὲ ἡ σὰρξ αὐτοῦ εἶδε διαφθοράν» (Πραξ.2,31)! Ούτε η ψυχή Του εγκαταλείφτηκε στον Άδη και εκμηδενίστηκε, ούτε η σάρκα Του σάπισε στον τάφο και εξαφανίστηκε από τον Ιεχωβά!

Η λέξη ανάσταση προέρχεται από την ελληνική λέξη «ανίσταμαι» και σημαίνει ανασήκωμα υλικού μεγέθους από κάπου. Ανάσταση ανθρώπου σημαίνει το ανασήκωμα του σώματος από την κατάσταση ύπνου, πτώσης ή θανάτου. Δεν μπορεί να λογιστεί ανάσταση μη υλικού στοιχείου και φυσικά της άυλης και αθάνατης ψυχής. Εν προκειμένω, στην Ανάσταση του Χριστού σηματοδοτεί την ζωοποίηση, ανάσταση και αφθαρτοποίηση του νεκρού Σώματος του Κυρίου, την ένωσή του ξανά με το πνεύμα του! Και κάτι πολύ σημαντικό: η Θεότητα δεν αποχώρησε από την προσωρινά χωρισμένη ψυχή και από το σώμα και γι’ αυτό δεν υπέστη «διαφθορά» (Πραξ.2,31), φυσική σήψη στον τάφο.

Εάν δεν είχε αναστηθεί ο Κύριός μας στην ψυχοσωματική Του υπόσταση, όπως διδάσκει η Εταιρεία «Σκοπιά», δεν θα είχε για μας τους ανθρώπους ουδεμία ουσιαστική σημασία η Ανάστασή Του, αντίθετα θα ήταν μια τραγωδία, την οποία διεκτραγωδεί με σαφήνεια ο Απόστολος Παύλος: Εάν ο Χριστός δεν είχε αναστηθεί και σωματικά δεν θα είχαμε και εμείς την δυνατότητα της δικής μας ανάστασης, και ως εκ τούτου, «κενὸν ἄρα τὸ κήρυγμα ἡμῶν, κενὴ δὲ καὶ ἡ πίστις ὑμῶν»! και όχι μόνον αυτό, αλλά θα «εὑρισκόμεθα δὲ καὶ ψευδομάρτυρες τοῦ Θεοῦ, ὅτι ἐμαρτυρήσαμεν κατὰ τοῦ Θεοῦ ὅτι ἤγειρε τὸν Χριστόν, ὃν οὐκ ἤγειρεν, εἴπερ ἄρα νεκροὶ οὐκ ἐγείρονται· εἰ γὰρ νεκροὶ οὐκ ἐγείρονται, οὐδὲ Χριστὸς ἐγήγερται. εἰ δὲ Χριστὸς οὐκ ἐγήγερται, ματαία ἡ πίστις ὑμῶν· ἔτι ἐστὲ ἐν ταῖς ἁμαρτίαις ὑμῶν. ἄρα καὶ οἱ κοιμηθέντες ἐν Χριστῷ ἀπώλοντο. εἰ ἐν τῇ ζωῇ ταύτῃ ἠλπικότες ἐσμὲν ἐν Χριστῷ μόνον, ἐλεεινότεροι πάντων ἀνθρώπων ἐσμέν». Αλλά όμως, «Νυνὶ δὲ Χριστὸς ἐγήγερται ἐκ νεκρῶν, ἀπαρχὴ τῶν κεκοιμημένων ἐγένετο» (Α΄Κορ.15,14-20)!

Ο Χριστός σώζει ως Θεάνθρωπος, όπως προαναφέραμε. Ανάστησε, αφθαρτοποίησε και θέσωσε το Σώμα Του και ως εκ τούτου σώζει όσους είμαστε οργανικά ενωμένοι με αυτό, ως κύτταρα του Αγίου Σώματός Του, καθ’ ότι είμαστε «σῶμα Χριστοῦ καὶ μέλη ἐκ μέρους» (Α΄Κορ.12,27), κοινωνοί του αναστημένου ψυχοσωματικού Του Προσώπου, που σημαίνει ότι είμαστε και εμείς δυνάμει αναστημένοι, αφθαρτοποποιμένοι και κατά χάριν θεωμένοι! Αυτό είναι το πλέον χαρμόσυνο και ελπιδοφόρο μήνυμα της ιστορίας, το οποίο πασχίζει να αποστερήσει, από τους ταλαιπωρημένους από την αμαρτία ανθρώπους, η οργάνωση των Μαρτύρων του Ιεχωβά!

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών

Παραπομπές

[1] Κανών του Όρθρου της Αναστάσεως  

[2] https://imp.gr/%CE%B7-

[3] Ορθόδοξος Τύπος, Αριθμός Φύλλου 1976, 24 Μαΐου 2013 

[4] https://www.jw.org/el/

[5] Ορθόδοξος Τύπος, Αριθμός Φύλλου 1976, 24 Μαΐου 2013 

[6] «Αγαθά Νέα», 1976-1978,σελ.118.] 

[7] «Μπορείτε να ζείτε για πάντα στον παράδεισο στη γη», 1982, σελ.58.] 

[8] «Ξύπνα», 22.02.1977, σελ. 27 και «Σκοπιά», 01.09.1976, σελ. 543], 

[9] » «Σκοπιά», 15.01.2000, σελ. 15-16, παρ. 9.] 

[10] Ν. Σωτηρόπουλου, Αντιχιλιαστικόν Εγχειρίδιον, Αθήναι, σελ. 95

[11] Όπου ανωτ. σελ.140-141).

[12] Όπου ανωτέρω

 

πηγή 

Κούλης ο τοσοδούλης και η νόσος του πολιτικού παλιμπαιδισμού

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Μία ακόμη μαύρη μέρα εκτυλίχθηκε στις 16 Αρπιλίου 2026 μέσα στην Βουλή-παιδική χαρά των βρεφοποιημένων βουλευτών, οι οποίοι τσακώνονταν πάλι θυμίζοντας ανώριμα δεκαπεντάχρονα.

Επίπεδο δάπεδο, πρωτίστως από έναν Κυριακούλη τοσοδούλη, να περιμένει το χειροκρότημα κάθε εμετικού ΝουΔούλη.

Έδωσε την χειρότερη θεατρική του παράσταση, πότε υποκρινόμενος ότι οι γονείς το Πάσχα συζητούσαν στις παρέες τους μόνο για το πώς θα γλυτώσουν τα παιδιά τους από την οθόνη, αλλ’ όχι για τα αίσχη της κυβέρνησης, και πότε ειρωνευόμενος τους επικριτές του, αλλοιώνοντας το επώνυμο του κ. Ντίλιαν σε Ντίλαν!

Όποιος δεν έχει επιχειρήματα, ξέρει απλώς να αλλοιώνει τα ονόματα! Παμπάλαιο το κόλπο... Επιπλέον, δεν χωρεί καμία αμφιβολία ότι η πρώιμη προαναγγελία για την απαγόρευση της χρήσης του Διαδικτύου από τους ανηλίκους ήταν ένα πυροτέχνημα για τον αποπροσανατολισμό της κοινής γνώμης από τα μείζονα προβλήματα και ολισθήματα της κυβέρνησης.

Επί τη ευκαιρία, παρατηρήστε πόσο συχνά γίνεται αναφορά τον τελευταίο καιρό στην «κοινή γνώμη» – είναι αυτή που δέχεται τα συστημικά πυρά της προπαγάνδας, ώστε το μυαλό του κόσμου να διαμορφώνεται σύμφωνα με τα προωθούμενα κυρίαρχα αφηγήματα!

Για πρώτη φορά στην πολιτική ιστορία της Ελλάδος, μια τόσο σάπια κυβέρνηση καταφέρνει επί μακρόν να ισορροπεί γυμνή πάνω σε τεντωμένο σχοινί, αφού όλα τα υπόλοιπα κόμματα της αντιπολιτεύσεως, ακόμη κι αν αθροισθούν, δεν ξεπερνούν το ανάστημα ενός πολυκομματικού νάνου.

Κι έτσι, ο αόρατος μαριονετίστας, που φρόντισε να επανδρώσει το μάπετ σόου της Βουλής με όλα τα βρεφοποιημένα καμάρια του «κυρίαρχου» (sic) λαού, μας χάρισε μια de facto μονοκομματική κυβέρνηση ελέω προσχηματικής αντιπολιτεύσεως.

Γι’ αυτό ακριβώς το πολίτευμά μας θα έπρεπε να αποκαλείται κοινοβουλευτική δικτατορία: Οι βρεφοποιημένοι βουλευτές παίζουν με τα κουβαδάκια τους, αφήνοντας τον Κούλη τον τοσοδούλη να μοιάζει με αφεντικούλι.

Ωστόσο, ένας εκ των πολιτικών αρχηγών, ο πονηρότερος και μάλλον εμπειρότερος όλων, έκανε σήμερα διάγνωση-διάνα για την «νόσο» των συμμετεχόντων στην συζήτηση περί του κράτους δικαίου, το οποίο, φυσικά, στον ανάποδο οργουελικό μας κόσμο δεν είναι παρά κράτος αδίκου.

Η διάγνωση ακούει στον όνομα «παλιμπαιδισμός»!

[Στο 6:46 επ. ο Κυριάκος Βελόπουλος λέει: «Όσο εσείς παλιμπαιδίζετε, εμείς θα κάνουμε αντιπολίτευση πραγματική, με επιχειρήματα και προτάσεις»]

Μόνο που ο «πολιτικός γιατρός» της πετυχημένης διάγνωσης περί παλιμπαιδισμού είναι εκείνος που τα βράδια πουλά την θεραπευτική του κηραλοιφή στην τιβί, ενώ τα πρωινά πουλά την πατριωτική του ιδεολογία στην Βουλή!

Με αυτόν τον τρόπο, ο συγκεκριμένος, ικανότατος πολιτικός αρχηγός αυτοακυρώνεται, αφού ο βραδινός τηλεοπτικός του ρόλος μουντζουρώνει την σοβαρότητά του, η οποία είναι απαραίτητη για την έγκυρη παρουσία του εντός του κοινοβουλίου και, ταυτοχρόνως, την καταγγελτική του παλιμπαιδισμού των άλλων βουλευτών.

Συνεπώς, στην πιο κρίσιμη φάση για την Ελλάδα και την ανθρωπότητα, μας έλαχε η χειρότερη Βουλή με τους πιο ακατάλληλους αντιπροσώπους του Έθνους.

Κάποτε ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ζητούσε επιμόνως, με αφορμή το σκάνδαλο Κοσκωτά, να του πει ο Ανδρέας Παπανδρέου «πού πήγαν τα πάμπερς», στα οποία υποτίθεται ότι ήταν κρυμμένο το παράνομο χρήμα.

Σήμερα, τα πάμπερς βρίσκονται κρυμμένα μέσα στην Βουλή και τα φοράνε οι ίδιοι οι παλίμπαιδες πολιτικοί.

Μόλις που χρειάζεται να επισημανθεί πόσο διαβρωτικό για τους περίφημους «δημοκρατικούς θεσμούς» είναι το φαινόμενο του «πολιτικού παλιμπαιδισμού»:

Συμπεριφερόμενοι οι Έλληνες βουλευτές σαν ανώριμα δεκαπεντάχρονα, αφ’ ενός υποτιμούν την νοημοσύνη του ελληνικού λαού, αφ’ ετέρου με το ακατάλληλο πρότυπό τους εκγυμνάζουν και το εκλογικό σώμα στον παλιμπαιδισμό, ακρωτηριάζοντας την ορθολογική του κρίση.

Έτσι, όταν έρθει η ώρα της κάλπικης κάλπης, ενώπιόν της θα προσέλθουν πολίτες καθηλωμένοι στην βρεφική ηλικία, για να ψηφίσουν ασόβαρους, καθότι πιπιλοφόρους, πολιτικούς μπαμπάδες.

πηγή 

Καναδάς: Ακρόαση για ευθανασία σε άτομα με κατάθλιψη και διατροφικές διαταραχές – «Είναι η 6η αιτία θανάτου στη χώρα»

Ο Καναδάς, υπό το πρόσχημα της «ιατρικής βοήθειας στον θάνατο» (MAiD), έχει εξελιχθεί σε ένα από τα πιο σκοτεινά πειράματα της ανθρώπινης ιστορίας. Σε πρόσφατη κοινοβουλευτική ακρόαση, ψυχίατρος και καθηγήτρια δήλωσε ότι άτομα με κατάθλιψη ή διατροφικές διαταραχές θα μπορούσαν να είναι επιλέξιμα για ευθανασία. Η υπεράσπιση; «Εξαρτάται από τις περιστάσεις του ατόμου».

 

Ταυτόχρονα, ηλικιωμένη πιέζεται να «τερματίσει τη ζωή της» χωρίς καν να έχει διαγνωστεί. Άνδρας με μερική τύφλωση θανατώθηκε. Το σύστημα MAiD είναι πλέον η 6η αιτία θανάτου στον Καναδά, και τα «φρένα» έχουν αφαιρεθεί. Καμία χώρα, καμία κυβέρνηση, κανένας άνθρωπος δεν έχει το δικαίωμα να παίζει τον ρόλο του Θεού.  

 

Η ακρόαση-σοκ: Η ψυχίατρος ανοίγει την πόρτα στον θάνατο 

 

Η ειδική κοινοβουλευτική επιτροπή για το MAiD έγινε το θέατρο μιας ανατριχιαστικής συζήτησης. Ο συντηρητικός βουλευτής Άντριου Λότον ρώτησε την Δρ. Μόνα Γκούπτα, ψυχίατρο και καθηγήτρια στο Πανεπιστήμιο του Μόντρεαλ, αν άτομα με κατάθλιψη ή διατροφικές διαταραχές θα έπρεπε να είναι επιλέξιμα για ευθανασία.

 

Η απάντηση της Γκούπτα ήταν συγκλονιστική: 

«Εξαρτάται από τις περιστάσεις του ατόμου» . 

Όταν ο Λότον την πίεσε: «Άρα, θα μπορούσε;» , εκείνη απάντησε: «Δυνητικά» . 

 

Η Γκούπτα παραδέχθηκε επίσης ότι η έννοια της «ανθεκτικής στη θεραπεία» ασθένειας – που συχνά χρησιμοποιείται για να δικαιολογηθούν ακραίες αποφάσεις – δεν ορίζεται καν επίσημα στον νόμο MAiD .

 

Το σύστημα που δεν έχει φρένα: «Δύσκολο να κάνουμε κανόνες για τη διάγνωση» 

 

Ο ισχύων καναδικός νόμος απαιτεί μια «σοβαρή και ανίατη» κατάσταση και «διαρκή και αφόρητη» ταλαιπωρία. Αλλά όπως κατέστησε σαφές η Γκούπτα, αυτά τα πρότυπα ερμηνεύονται ολοένα και περισσότερο κατά περίπτωση. 

 

«Είναι δύσκολο να κάνουμε κανόνες για τη διάγνωση – πρέπει να κοιτάμε το άτομο ξεχωριστά» , είπε . 

 

Και ενώ ανέφερε ότι η τυπική ιατρική πρακτική περιλαμβάνει την εξάντληση όλων των θεραπευτικών επιλογών, υπαινίχθηκε ότι οι ασθενείς θα μπορούσαν να κριθούν επιλέξιμοι ακόμα κι αν δεν είναι σε θέση – ή δεν θέλουν – να ακολουθήσουν αυτές τις θεραπείες υπό ορισμένες συνθήκες.

 

Το αποτέλεσμα είναι ένα σύστημα όπου τα κριτήρια είναι τόσο ρευστά, που ουσιαστικά ο καθένας μπορεί να γίνει υποψήφιος. Δεν υπάρχει φρένο. Δεν υπάρχει αντίδραση.

 

Οι πραγματικές ιστορίες τρόμου: Η 84χρονη που πιέστηκε να πεθάνει 

 

Η ακρόαση έρχεται καθώς συνεχίζουν να αναδύονται αναφορές για Καναδούς που τους προσφέρθηκε – ή τους κατεύθυναν προς – η ευθανασία κάτω από βαθιά ανησυχητικές συνθήκες. 

 

Μια 84χρονη γυναίκα, η Μίριαμ, αποκάλυψε ότι της προσφέρθηκε «υποβοηθούμενη αυτοκτονία» σε νοσοκομείο, παρόλο που δεν ήταν ανίατα άρρωστη. Ο γιατρός προσπάθησε να την πιέσει να δεχθεί την ευθανασία προτού καν προσπαθήσει να διαγνώσει τι είχε. 

 

Ένας άνδρας θανατώθηκε αφού υπέφερε από μερική τύφλωση – μια κατάσταση που απείχε πολύ από το να είναι «τελική». 

 

Η Μίριαμ δήλωσε ότι δεν υπήρχε «κανένας τρόπος» να συμφωνήσει να λάβει μέτρα για να τερματίσει τη ζωή της. 

 

Ο αριθμός-σοκ: Το MAiD είναι η 6η αιτία θανάτου 

 

Το σύστημα MAiD νομιμοποιήθηκε το 2016. Έκτοτε, έχει επεκταθεί 13 φορές, καθιστώντας το το ταχύτερα αναπτυσσόμενο σύστημα υποβοηθούμενης αυτοκτονίας στον κόσμο. 

 

Το πιο συγκλονιστικό στατιστικό: Το MAiD είναι πλέον η 6η αιτία θανάτου στον Καναδά . Περισσότεροι άνθρωποι πεθαίνουν από ευθανασία παρά από πολλές μορφές καρκίνου. Μέσα σε λιγότερο από μια δεκαετία, η χώρα έχει μεταμορφωθεί από μια κοινωνία που φρόντιζε τους αδύναμους, σε μια κοινωνία που τους εξοντώνει. 

 

Τα σχέδια για επέκταση της ευθανασίας αποκλειστικά σε άτομα που πάσχουν από ψυχική ασθένεια καθυστέρησαν προσωρινά έως το 2027, μετά από αντιδράσεις επαγγελματιών υγείας και πολιτειών . Αλλά η πίεση για περαιτέρω επέκταση δεν έχει υποχωρήσει. 

 

Η αντίσταση: Μια σπίθα σε ένα σκοτεινό τοπίο 

 

Μερικές επαρχίες, όπως η Αλμπέρτα, προσπαθούν να θέσουν όρια. Η πρωθυπουργός Ντανιέλ Σμιθ εισήγαγε νομοθεσία για τον περιορισμό της πρόσβασης στην ευθανασία, συμπεριλαμβανομένης της απαγόρευσης της θανατηφόρου ένεσης για ανηλίκους και της δυνατότητας των γιατρών να εξαιρεθούν πλήρως . 

 

Αλλά η ομοσπονδιακή κυβέρνηση, υπό τους Τζάστιν Τρουντο και Μαρκ Κάρνεϊ, συνεχίζει να επεκτείνει το πρόγραμμα. Η τροχιά είναι ξεκάθαρη: περισσότερος θάνατος, λιγότερη ζωή. 

 

Η οπτική του Ορθόδοξου Χριστιανού: «Ου φονεύσεις» 

 

Για εμάς, τους Ορθόδοξους Χριστιανούς, η ζωή είναι ένα ιερό δώρο του Θεού. Κανένας άνθρωπος – κανένας γιατρός, καμία κυβέρνηση, κανένα κράτος – δεν έχει το δικαίωμα να αποφασίζει πότε τελειώνει. Η εντολή «Ου φονεύσεις» είναι απόλυτη. Δεν κάνει εξαιρέσεις για «ψυχική οδύνη» ή «ανθεκτικές ασθένειες». 

 

Αυτό που συμβαίνει στον Καναδά δεν είναι συμπόνια. Είναι ευγονική. Είναι η λογική του Τρίτου Ράιχ, ντυμένη με ιατρική μπλούζα και νομιμότητα. Και είναι ένα προειδοποιητικό παράδειγμα για το πού μπορεί να οδηγηθεί κάθε κοινωνία που χάνει την πίστη της στην ιερότητα της ζωής. 

 

Συμπέρασμα: Μια κοινωνία που αυτοκτονεί 

 

Ο Καναδάς δεν είναι πλέον μια χώρα που θεραπεύει τους αρρώστους. Είναι μια χώρα που τους αποτελειώνει. Το σύστημα MAiD, που πουλήθηκε ως «βοήθεια για να πεθάνεις με αξιοπρέπεια», έχει μετατραπεί σε μια καλά λαδωμένη μηχανή θανάτου. 

 

Η προειδοποίηση είναι ξεκάθαρη: όταν η ανθρώπινη ζωή χάνει την ιερότητά της, κανείς δεν είναι ασφαλής. Σήμερα, οι διαταραχές διατροφής. Αύριο, η κατάθλιψη. Μεθαύριο, η μοναξιά. Και μετά, οποιαδήποτε «ταλαιπωρία» που κάποιος άλλος αποφασίσει ότι δεν αξίζει να αντιμετωπιστεί. 

 

Ο Θεός ας βοηθήσει τον Καναδά – και κάθε χώρα που βαδίζει στον ίδιο δρόμο.

 

πηγή 

Στην εποχή της ολικής ανακύκλωσης απορριμμάτων

Του Γιώργου Χαρβαλιά 

 

Από το τιμόνι της ελληνικής κεντρικής τράπεζας, στον σχεδόν έναν αιώνα λειτουργίας της, έχουν περάσει -δόξα τω Θεώ- εξέχουσες προσωπικότητες. Χαρισματικοί «σοφοί» της εποχής τους, όπως ο Αλέξανδρος Διομήδης, οικονομολόγοι διεθνούς διαμετρήματος, όπως ο Ξενοφών Ζολώτας και ο Κυριάκος Βαρβαρέσσος, αλλά και πρότυπα ακεραιότητας όπως ο αείμνηστος ευπατρίδης Αλέξανδρος Κορυζής. 

 

Μπροστά τους ο σημερινός διοικητής Γιάννης Στουρνάρας μοιάζει εντελώς ασήμαντος. Ένας επαγγελματίας κρατικοδίαιτος μάνατζερ δεύτερης διαλογής με μοναδικό χάρισμα την ικανότητα να αναρριχάται σε δημόσια αξιώματα εκμεταλλευόμενος τις άριστες διασυνδέσεις του. Μέσα και έξω από τη χώρα. 

 

Τη σκληρή περίοδο των Μνημονίων ο Στουρνάρας, από τη θέση του υπουργού Οικονομικών, έπαιξε καταστροφικό ρόλο ως ο «εκλεκτός των δανειστών». Προσκύνησε τον ξένο παράγοντα, έδωσε διαπιστευτήρια τυφλής υπακοής στους Γερμανούς και έμεινε γνωστός για το ανυπέρβλητο «Forget it, Yannis» που του είπε καγχάζοντας ο Σόιμπλε μόλις, μπροστά στο φάσμα εκλογικής κατάρρευσης της Ν.Δ., τόλμησε να του προτείνει μια συμβολική ελάφρυνση στο δημόσιο χρέος. 

 

Αλλά και αργότερα, ως διοικητής της ΤτΕ, ο συγκεκριμένος άνθρωπος εξακολουθούσε να λειτουργεί ως η «μακρά χειρ» των ξένων. Πάνω που η χώρα πάλευε να βγει από την επιτήρηση, εκείνος πρότεινε «πιστοληπτική γραμμή στήριξης» που θα παρέτεινε την άμεση δανειακή εξάρτηση στο διηνεκές. 

 

Ο Στουρνάρας, μέσα στο μικρό του διαμέτρημα, είχε εντελώς διαφορετική φιλοσοφία από τους διακεκριμένους προκατόχους του. Ο Διομήδης ξεμπρόστιασε τους Γερμανούς και ζητούσε δημοσίως τις αποζημιώσεις, εξηγώντας πώς στη διάρκεια της Κατοχής «σκότωσαν τη δραχμή». Ο Βαρβαρέσσος έδινε μάχη για τα συμφέροντα της κατεστραμμένης Ελλάδας στη διεθνή διάσκεψη του Bretton Woods και ο Ζολώτας, αυτό το ιερό τέρας μόρφωσης, στους βαρυσήμαντους λόγους του επέλεγε να μιλά στα αγγλικά με ελληνικές λέξεις. Μα πάνω απ’ όλους ξεχωρίζει η ηρωική μορφή του Αλέξανδρου Κορυζή, που αρνήθηκε να φυγαδεύσει, όπως οι υπουργοί του, την οικογένειά του στη Κρήτη με την εξόριστη κυβέρνηση Τσουδερού και, όταν κατάλαβε ότι το παιχνίδι μετά τη γερμανική εισβολή είχε ολότελα χαθεί, προτίμησε να αυτοκτονήσει με το περίστροφό του. 

 

Ο Στουρνάρας δεν έχει σχέση με αυτούς τους ανθρώπους. Ούτε στο επίπεδο των γνώσεων και της ευρυμάθειας ούτε στο επίπεδο της ηθικής ανωτερότητας ούτε (πολύ περισσότερο) στο επίπεδο της ανιδιοτελούς αγάπης για την πατρίδα. Δεν λειτουργεί ως τραπεζίτης που διαφυλάσσει τα συμφέροντα της χώρας, αλλά ως μάνατζερ που κοιτά να κρατά τις ισορροπίες ανάμεσα σε ισχυρές εγχώριες ομάδες συμφερόντων και ταυτόχρονα να κάνει τα χατίρια ξένων. 

 

Στις μέρες του οι συστημικές τράπεζες, τις οποίες τυπικά εποπτεύει, αφού αφελληνίστηκαν, μετατράπηκαν σε μηχανές λεηλασίας της περιουσίας του ελληνικού λαού. Επί διοίκησης Στουρνάρα η ΤτΕ έφτασε να κάνει τα στραβά μάτια στην ωμή καταπάτηση του κώδικα δεοντολογίας από τους servicers, που αρπάζουν τα σπίτια του κοσμάκη. Και ταυτόχρονα άφησε τις ανακεφαλαιοποιημένες από το υστέρημα των φορολογουμένων τράπεζες να τους ληστεύουν απροκάλυπτα θησαυρίζοντας από τις εκκωφαντικές διαφορές των επιτοκίων. 

 

Παρά το οικογενειακό του ιστορικό που συχνά επικαλείται, αν ζούσε την περίοδο της Κατοχής, ο Γιάννης Στουρνάρας μάλλον δεν θα ήταν από εκείνους τους ήρωες που πολέμησαν τον κατακτητή. Το πιθανότερο είναι ότι θα είχε περάσει από τα Αισχροδικεία του Τσολάκογλου για τον σύγχρονο «μαυραγοριτισμό» που επιτρέπει ως εποπτεύουσα Αρχή στο ελληνικό τραπεζικό σύστημα. Στις μέρες του άλλωστε άλλαξαν χέρια εκατοντάδες χιλιάδες ακίνητα, όπως ακριβώς και στο διάστημα 1941-44. 

 

Αυτόν τον εξαιρετικό κύριο, λοιπόν, επιλέγει ο λάτρης της αριστείας πρωθυπουργός για τρίτη εξαετή θητεία στο τιμόνι της Τραπέζης της Ελλάδος αποδεικνύοντας ότι ζούμε στην εποχή της ολικής ανακύκλωσης απορριμμάτων. Το φαινόμενο Στουρνάρα δεν είναι δυστυχώς μεμονωμένο. Είναι απολύτως ενδεικτικό της κατάπτωσης αξιών που συνοδεύει την παθογένεια της Μεταπολίτευσης και συνοδεύει άρρηκτα τη… χρηστή διακυβέρνηση των τελευταίων έξι ετών.

 

πηγή 

Οι πραιτωριανοί του Κυριακομητσοτακισμού

ΑΝΩΝΥΝΟΥ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΟΣ 

Τα τελευταία χρόνια έχει ξεχωρίσει, κάνοντας μεγάλο σαματά, μια συμπαγής ομάδας υπερασπιστών της εξουσίας Μητσοτάκη, που επιδιώκει να καθορίσει την ατζέντα στον δημόσιο πολιτικό λόγο. Τα μέλη της (υπουργοί, βουλευτές και ΜΜΕ) εμφανίζονται σταθερά με αξιοσημείωτη ταύτιση. Το κέντρο εκπόρευσης της γραμμής είναι ένα και μάλλον στεγάζεται στο Μαξίμου. Αυτό γίνεται αμέσως αντιληπτό από τον κάπως υποψιασμένο.

Η ομάδα αυτή, μετεξέλιξη του “Μένουμε Ευρώπη”, έχει συσπειρώσει τις πολιτικές “φυλές” που αποτελούν τον πυρήνα της κυβερνητικής εξουσίας των τελευταίων επτά ετών. Δηλαδή, είναι στελέχη της μητσοτακικής “κρητικής πυραμίδας”, συν πλειάδα σημιτικών “ορφανών”, που επανέκαμψαν στα πράγματα εν χορδαίς και οργάνοις. Τέλος, είναι διακεκριμένα μέλη της γνωστής παρέας που μεταγράφηκε στη ΝΔ από τον ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη – πάντοτε μέγα υμνολόγου της οικογενείας Μητσοτάκη.

Η ομάδα αυτή του “νεοεκσυγχρονιστικού” μείγματος διακρίνεται από τον οξύ, άκρως διχαστικό λόγο της. Αν και, υποτίθεται ότι, εκπροσωπεί την μετριοπάθεια ενός φαντασιακού Κέντρου ή αλλιώς του μεσαίου χώρου, όπου όλοι οι νουνεχείς και εχέφρονες πολιτικά πολίτες έχουν θέση, τα μέλη της ομάδας επιδίδονται μονίμως σε έναν ακραίο και ισοπεδωτικό μανιχαϊσμό. Όποιος διαφωνεί με τις κυβερνητικές αποφάσεις αμέσως κατατάσσεται στις κατηγορίες των “ψεκασμένων”, “ακροαριστερών” ή “ακροδεξιών”, των υποκινούμενων από ντόπια επιχειρηματικά κέντρα ή πολύ συχνά από ξένες δυνάμεις που απεργάζονται νυχθημερόν σχέδια αποσταθεροποίησης της Ελλάδας και αλλαγής προσανατολισμού της εξωτερικής της πολιτικής.

Η φρασεολογία και η ένταση του φανατισμού τους παραπέμπει μάλλον στις αρχές της δεκαετίας του 1950, σε μια βεβαίως γκροτέσκο παραλλαγή. Είναι εντυπωσιακό το γεγονός ότι αυτοί οι διαπρύσιοι “δημοκράτες” δεν ανέχονται την παραμικρή κριτική που μπορεί να τσαλακώσει το κεντρικό κυβερνητικό αφήγημα. Ο διάλογος είναι ανεκτός μόνον εφόσον ο αντίπαλος αποδεχθεί αναφανδόν τη μοναδική ορθή πολιτική γραμμή και βεβαίως προσκυνήσει την απόλυτη ανωτερότητα του “Μεγάλου Ηγέτη”. Διότι, ο Μητσοτάκης δεν είναι ένας απλός πρωθυπουργός, είναι ο “Μεσσίας”, που οφείλουν οι πολίτες-ψηφοφόροι να αναγνωρίσουν ότι ήρθε με αποστολή του να τον σώσει από τις αμαρτίες του! Όποιος δεν το αναγνωρίζει ή είναι βραδύνους ή εξτρεμιστής!

Ένα, επίσης, ιερό τοτέμ αυτού του μπλοκ είναι το Ισραήλ. Θεωρείται έγκλημα καθοσιώσεως η οποιαδήποτε στηλίτευση των πράξεων αυτού του κράτους, ακόμη και όταν πρόκειται για προφανείς μαζικές δολοφονίες αμάχων. Ένα μέλος της συγκεκριμένης ομάδας είχε φτάσει στο σημείο να “μαλώσει” τον Μακρόν, γιατί με την κριτική του εμπόδιζε το Ισραήλ να «κάνει τη δουλειά του» στη Γάζα, όπως ανενδοίαστε είχε γράψει.

Που στοχεύουν οι πραιτωριανοί 

Πού, όμως, εστιάζεται αυτή η σαφώς μη δημοκρατική και άκρως αυταρχική συμπεριφορά, η οποία ενδύεται υποκριτικά τον φερετζέ των ακριβώς αντίθετων ιδιοτήτων, σ’ ένα κρεσέντο απεχθούς φαρισαϊσμού; Η μια αιτία είναι αμιγώς πολιτική. Η ΝΔ του Μητσοτάκη γνωρίζει ότι για να κερδίσει και πάλι την εξουσία, μόνη της ή με πρόθυμους συμμάχους, πρέπει να διατηρήσει ένα ποσοστό της τάξεως του 30%. Έτσι, λοιπόν, στοχεύει μόνον σ’ αυτό.

Οι πραιτωριανοί της προπαγάνδας, λοιπόν, δεν απευθύνονται σ’ ολόκληρο τον λαό, αλλά στο συγκεκριμένο τμήμα του εκλογικού σώματος που μπορούν να επηρεάσουν, δελεάσουν, κολακέψουν, φανατίσουν και εγκλωβίσουν. Οι υπόλοιποι, που υβρίζονται ευθέως ως ανίκανοι να αντιληφθούν τα οφέλη της παρούσας διακυβέρνησης, ας “κόψουν τον λαιμό τους, ψηφίζοντας κόμματα και αποκόμματα της κατακερματισμένης αντιπολίτευσης. Το σύστημα, λοιπόν, λειτουργεί με τους κυνικούς όρους της επιβίωσής του.

Η δεύτερη αιτία είναι, ωστόσο, ψυχολογική. Η ομάδα εκφράζει μια διαχρονική “ελίτ” τουλάχιστον 30 ετών, η οποία νοιώθει υπεράνω της πλέμπας, την οποία μετά βίας ανέχεται. Παρά το γεγονός ότι ήταν αυτή η “ελίτ” που οδήγησε τη χώρα στο γκρεμό της χρεωκοπίας, με τον Μητσοτάκη επανέκαμψε θριαμβεύτρια και με απροκάλυπτα αισθήματα μνησικακίας, μετά τη θλιβερή αυταπάτη της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ. Η υπεροψία και η αλαζονεία που διακρίνουν την “εκσυγχρονιστική ελίτ” ενισχύθηκαν ακόμη περισσότερο από τα οικονομικά οφέλη που αποκόμισε από την ακραία ταξική οικονομική πολιτική της τελευταίας επταετίας, αλλά και από την παντοδυναμία της στα ΜΜΕ.

Τέλος, το αίσθημα υπεροχής της το απογείωσε η επικράτηση της νέας “πολεμικής” ευρωπαϊκής καθεστηκυίας τάξης και ο ρόλος του υποτακτικού που ανέλαβε η Ελλάδα. Μια συνθήκη που έδωσε την αίσθηση του πολιτικού άτρωτου στους γηγενείς “επάρχους”. Ωστόσο, οι βαθιές ρωγμές στη συλλογική Δύση, οι οικονομικές παρενέργειες του εκτρωματικού πολέμου στη Μέση Ανατολή και, κυρίως, τα σκάνδαλα που πέφτουν σαν το χαλάζι, κάνουν το έργο του κυβερνητικού επικοινωνιακού πολιορκητικού κριού σχεδόν σισύφειο. Το μόνο βέβαιο είναι ότι το επόμενο διάστημα η τοξικότητα που θα εκκρίνεται από τους συγκεκριμένους διαύλους θα χτυπήσει κόκκινο.

πηγή 

Αντιπερισπασμοί: Στον πλανήτη των Τεράτων…

Από τον Κώστα Πρώιμο  

 

Οι πάλαι ποτέ θεμέλιες και υπερπολύτιμες διαπροσωπικές σχέσεις διέπονται πλέον από τους άγραφους κανόνες του σαδομαζοχισμού. Καμία συναισθηματική εγγύηση, επ’ ουδενί λόγος περί εμπιστοσύνης. Ο θεσμός της οικογενείας διάτρητος από τα «πενηντάρια» βαριά πολυβόλα της παγκοσμιοποίησης, των κακόβουλων λογισμικών μιας εμετικής μορφής ελευθερίας ηθών η οποία υπόσχεται πρόοδο, νέους ορίζοντες στη σκέψη αν και νομοτελειακά οδηγεί σε μια περίτεχνα στημένη δυστοπία η οποία βρίσκει διέξοδο στην υπερκατανάλωση βαρβιτουρικών και λοιπών ψυχοτρόπων ουσιών. Κάτι σαν τις κοινές παστίλιες για τον βήχα ο οποίος στην πραγματικότητα και βάσει της φιλοσοφικής διάγνωσης είναι ένας ύπουλος καρκίνος που κατατρώει μεθοδικά το ανθρώπινο πνεύμα.

 

Και αν τα ανωτέρω φαντάζουν στα μάτια σας αγαπητοί αναγνώστες αμπελοφιλοσοφικά στιχάκια δεν θα ενοχληθούμε καθόλου από την καλοδεχούμενη επίκρισή σας. 

 

Φάτε στη μάπα τους Γεωργιάδηδες, τους Λαζαρίδηδες, πιείτε τους δροσερούς Φραπέδες απολαύστε την ενιαία πολιτική συντεχνία η οποία κυβερνά για λογαριασμό των γνωστών – αγνώστων αυτόν τον τόπο, παράγοντας κυρίως καταστροφή και εισπράττοντας υπερκέρδη σε όλους τους τομείς. Αποδεχτείτε λοιπόν, τη διαφθορά ως κανονικότητα, την εκπόρνευση ως τον μοναδικό τρόπο διαφυγής από την επέλαση της φτώχειας και συνεχίστε αλόγιστα να βάζετε φαρδιά πλατιά τη τζίφρα σας σε ένα σύστημα ομηρείας και αποδοχής συνάμα όλων εκείνων των επαχθών κοινωνικο- πολιτικών όρων που καθιστούν τόσο εσάς όσο και τους αγαπημένους σας ως σύγχρονους δούλους. 

 

Η επικρατέστερη απάντηση η οποία συνίσταται για την αποφυγή πάσας ευθύνης είναι γνωστή: και τι μπορούμε να κάνουμε; (Τίποτα.) Καλώς. Ας είναι. Η μετατόπιση ευθυνών είναι η πιο ξεκάθαρη ομολογία συνενοχής μέσω μιας συνειδητής ανοχής. Είναι αλήθεια ωστόσο, πως μπορούμε να κάνουμε μόνο όσα θέλουμε να αλλάξουμε κατ΄ αρχάς στον εαυτό μας, ο οποίος συνήθως ενσαρκώνει τον πιο δύσκολο αντίπαλό μας. Είναι γεγονός πώς όταν δείχνουμε με το δάχτυλο τους άλλους τα τρία δάχτυλα και ο αντίχειρας στρέφονται προς τα εμάς. Γιατί ενώ όλοι μας (πλην των κλινικά ηλιθίων) έχουμε συνειδητοποιήσει ότι μαστιζόμαστε ως κοινωνία από τα μύρια δεινά τα οποία προκαλεί μια επικίνδυνη πολιτικά κυβερνώσα ομάδα έχουμε καταντήσει περισσότερο αδιάφοροι από ποτέ; 

 

Πώς γίνεται, να εμπιστευόμαστε την πιστωτική μας κάρτα στον πρώτο τυχόντα και κυρίως γιατί έχουμε μια τόσο ευκολόπιστη φύση; Εν προκειμένω, ποιοι παράγοντες επιδρούν καταλυτικά στα πολιτικά μας φίλτρα ώστε να εναποθέτουμε ευκόλως τη διαχείριση της ζωής μας σε σεσημασμένους; Θα αφήναμε φερειπείν την κόρη μας με ευκολία να πάει μια εκδρομή με ένα γκρουπ στο οποίο θα γνωρίζαμε ότι καιροφυλακτούν και καταδικασμένοι βιαστές; Μπορεί το τελευταίο παράδειγμα να διαβάζεται ως ακραίο αλλά μήπως επειδή όλα έχουμε συνηθίσει να τα περνάμε «στο ντούκου» οι καταστάσεις που βιώνουμε είναι ήδη εξωπραγματικές και αδιανόητες; 

 

Γιατί παρατηρείται το ανησυχητικό φαινόμενο της άκρατης τεχνολογικής εξέλιξης από τη μια και μιας τρομακτικά οπισθέλκουσας στη διανόηση; Ποιους ακριβώς περιμένουμε να μας σώσουν; Τους life coaches οι οποίοι στην πράξη ενδέχεται να μην ξέρουν να δέσουν ούτε τα κορδόνια τους; Τους επιτήδειους ινφλουένσερς ως ενδεδειγμένους κοινωνούς της ίδιας της δυστοπίας; Τον Άγιο Παΐσιο ή το προσκύνημα στις σαγιονάρες του; 

 

Ας συνέλθουμε επιτέλους, ο καθένας ας διαλέξει τη θεραπεία που αρμόζει στην ιδιοσυγκρασία του, διότι μια μέρα θα ξυπνήσουμε παράλυτοι από τον φόβο στη χώρα των τεράτων – σαν να ζούμε μέσα σε ένα ατελείωτο παραμύθι τρόμου σε έναν μακρινό και άσχημο πλανήτη, δίχως την εναλλακτική επιστροφής στην πατρίδα και στους αγαπημένους μας.

 

πηγή

Δελτία Τύπου της ΝΙΚΗΣ για

Αθήνα, 16/4/2026  

 

Κράτος-μπαταχτσής: Χρωστά 21,5 εκατ. ευρώ στους εργολάβους στη Μαγνησία 2,5 χρόνια μετά τον Daniel 

 

Δυόμισι χρόνια μετά τον Daniel, το Κράτος οφείλει 21,5 εκατομμύρια ευρώ σε ανθρώπους που «έβαλαν πλάτη» για να μείνει όλος ο Νομός λειτουργικός και να μην αποκοπεί συγκοινωνιακά κανένα τμήμα του.

 

Εκεί που η κρατική μηχανή φάνηκε ανίσχυρη, οι τοπικοί επαγγελματίες έπραξαν το καθήκον τους με πνεύμα συνεισφοράς και αμοιβαιότητας στην κοινωνία. Σήμερα, αντί για ΑΜΕΣΗ εξόφληση, εισπράττουν αοριστολογίες, υποσχέσεις και επικλήσεις για υπομονή. Υπενθυμίζουμε στην Κυβέρνηση την απαράβατη αρχή: Άξιος ο εργάτης του μισθού αυτού.

 

Δεν γνωρίζουμε την αιτία και τον υπεύθυνο των καθυστερήσεων. Ζητούμε όμως να μάθουμε, και μαζί μας ο Μαγνησιώτικος λαός, ποιός ο λόγος της τόσο μεγάλης καθυστέρησης και απαιτούμε την άμεση εκταμίευση των 21,5 εκατ. ευρώ.

 

ΤΕΛΟΣ ΣΤΗΝ ΑΝΙΣΗ ΜΕΤΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ ΜΑΓΝΗΣΙΑΣ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ ΘΕΣΣΑΛΙΚΩΝ ΝΟΜΩΝ

 

Ηθική αποκατάσταση των ανθρώπων του μόχθου που στήριξαν την κοινωνία στην ανάγκη της.

 

Αθήνα, 17/4/2026 

 

Στην Εισαγγελία καταλήγει η υπόθεση Λαζαρίδη 

 

Η πρωτοφανής δήλωση απάτης από τον «άριστο» Μακάριο Λαζαρίδη να επιστρέψει εντόκως μισθούς που δεν του αναλογούσαν μετά τον διορισμό του στο Δημόσιο με πτυχίο «κολλεγίου», αποτελεί μια κυνική ομολογία ενοχής και όχι πράξη αβροφροσύνης.

 

Να τον ενημερώσουμε πως η διαδικασία αναζήτησης του δημοσίου χρήματος που του καταβλήθηκε αχρεωστήτως ορίζεται από τον Κώδικα Δημοσίου Λογιστικού και θα πρέπει να διενεργηθεί κατασταλτικός δημοσιονομικός έλεγχος σε βάρος του από το Ελεγκτικό Συνέδριο ώστε να προσδιοριστεί το ποσό.

 

Επιπρόσθετα όμως πρέπει να ενημερωθεί και η αρμόδια Εισαγγελία η οποία με βάση το προσδιορισθέν ύψος του ποσού θα πρέπει να ξεκινήσει προκαταρκτική έρευνα για τέλεση πλημμελήματος ή κακουργήματος.

 

Αυτή είναι η νόμιμη διαδικασία που πρέπει να τηρηθεί. Την πέρασε η καθαρίστρια που δεν είχε απολυτήριο δημοτικού θα την περάσει και ο κ. Λαζαρίδης που δεν έχει πτυχίο Πανεπιστημίου. 

 

Είναι γελασμένος αν νομίζει ότι θα μας κάνει χάρη αν επιστρέψει τα χρήματα που πήρε αχρεωστήτως. Δεν είναι υπεράνω του Νόμου και ούτε δικαιούται διαφορετική μεταχείριση από την καθαρίστρια!

 

Το Αεροδρόμιο της Πάρου ως καθρέφτης της κυβερνητικής αποτυχίας 

 

Η ανακοίνωση της νέας, προκλητικής παράτασης για την ολοκλήρωση των έργων στο αεροδρόμιο της Πάρου έως το 2028, αποτελεί το πλέον πρόσφατο μνημείο της επιτελικής ανικανότητας και της αδιαφορίας της κυβέρνησης για την ελληνική περιφέρεια.

 

Ένα έργο πνοής 33 εκατομμυρίων ευρώ, που θα έπρεπε να αποτελεί μοχλό πραγματικής ανάπτυξης για τις Κυκλάδες, μετατρέπεται σε ένα σύγχρονο γεφύρι της Άρτας. Καταγγέλλουμε την κυβερνητική εμμονή σε έναν σχεδιασμό που υπηρετεί τους αριθμούς και τις μεγάλες εργολαβικές εταιρείες, παραμερίζοντας τις ανάγκες της τοπικής κοινωνίας και την εθνική αξιοπιστία.

 

Η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας αποδεικνύεται ανίκανη να τηρήσει ακόμα και τα δικά της χρονοδιαγράμματα. Η μετάθεση της ολοκλήρωσης από το 2025 στο 2028 δεν είναι τεχνικό ζήτημα, αλλά ομολογία διοικητικής κατάρρευσης.

 

Για άλλη μια φορά, το κράτος υποχωρεί μπροστά στις απαιτήσεις μεγάλων κατασκευαστικών ομίλων. Η ευκολία με την οποία δίνονται παρατάσεις στην Intrakat, χωρίς ουσιαστικές κυρώσεις, γεννά σοβαρά ερωτήματα για τη διαφάνεια και τη σχέση της πολιτικής ηγεσίας με τα μεγάλα οικονομικά συμφέροντα.

 

Οι κάτοικοι και οι επαγγελματίες του νησιού παραμένουν όμηροι υποδομών που δεν ανταποκρίνονται στις σύγχρονες ανάγκες. Η κυβέρνηση αντιμετωπίζει τα νησιά μας ως τουριστικά οικόπεδα προς εκμετάλλευση, αδυνατώντας να προσφέρει τις βασικές υποδομές που δικαιούνται οι Έλληνες πολίτες.

 

Η μονοκαλλιέργεια του τουρισμού, χωρίς τον απαραίτητο σεβασμό στην κλίμακα και την ταυτότητα των νησιών μας, οδηγεί σε αδιέξοδα. Η καθυστέρηση του αεροδρομίου είναι το αποτέλεσμα μιας πολιτικής που στερείται οράματος για την πραγματική οικονομία της πατρίδας μας.

 

Η ΝΙΚΗ απαιτεί:

• Άμεση λογοδοσία του Υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών για τους λόγους της τετραετούς καθυστέρησης.
• Αυστηρή τήρηση των ρητρών προς τον ανάδοχο και πλήρη διαφάνεια στις συμβάσεις.
• Εθνικό Στρατηγικό Σχέδιο Υποδομών που θα θέτει ως προτεραιότητα τον άνθρωπο, την τοπική κοινωνία και την ασφάλεια, και όχι την εξυπηρέτηση εργολαβικών συμφερόντων.

Για τη ΝΙΚΗ, η πολιτική δεν είναι επικοινωνιακή διαχείριση της αποτυχίας. Είναι χρέος απέναντι στον ελληνικό λαό για έργα που ολοκληρώνονται στην ώρα τους, με σεβασμό στο δημόσιο χρήμα και στην αξιοπρέπεια της πατρίδας μας.

Γεώργιος Κατεχάκης: Ο θρυλικός Καπετάν Ρούβας, που αντικατέστησε στην ηγεσία του Μακεδονικού αγώνα τον Παύλο Μελά μετά τον θάνατο του.

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης. 

 

Ο Γεώργιος Κατεχάκης, γνωστός στον Μακεδονικό Αγώνα με το όνομα Καπετάν Ρούβας, υπήρξε μία από τις ηρωικότερες μορφές της νεότερης ιστορίας μας. Γεννήθηκε το 1881 στον Πλάτανο Ηρακλείου, εγγονός και γιος αγωνιστών. Μεγάλωσε μέσα σε μια παράδοση επαναστάσεων και θυσιών για την ελευθερία της Κρήτης, κουβαλώντας στο αίμα του την κληρονομιά του 1821 και των αγώνων του 19ου αιώνα.

 

Το 1897 έζησε την εθνική ταπείνωση και έταξε ως σκοπό της ζωής του την ενίσχυση του Ελληνισμού της Μακεδονίας. Απόφοιτος της Σχολής Ευελπίδων, ονομάστηκε ανθυπολοχαγός το 1902 και λίγο αργότερα βρέθηκε στη Μακεδονία, επικεφαλής σώματος 27 Κρητών εθελοντών. Μετά τον θάνατο του Παύλου Μελά, ανέλαβε τη συνέχιση του Αγώνα στο βιλαέτι του Μοναστηρίου, τιμώντας το αίμα του πρώτου αρχηγού. 

 

Ο Κατεχάκης δεν περιορίστηκε στις οδηγίες της Αθήνας για απλή διαφώτιση των πληθυσμών. Πίστευε στη δυναμική στρατιωτική δράση, και οι μάχες του όπως στο Σκλήθρο το 1904 ή στο Ζέλοβο σκόρπισαν φόβο στους κομιτατζήδες και αναπτέρωσαν το φρόνημα των Ελλήνων. Έγινε έτσι ο άξιος συνεχιστής του Μελά και ηγετική μορφή της «δρακογενιάς» των Μακεδονομάχων. 

 

Στους Βαλκανικούς Πολέμους διακρίθηκε ως γενικός αρχηγός εθελοντικών σωμάτων, ενώ στη συνέχεια στάθηκε στο πλευρό του Ελευθερίου Βενιζέλου σε όλες τις κρίσιμες καμπές. Αναδείχθηκε υποστράτηγος σε ηλικία μόλις 39 ετών ο νεότερος στην ιστορία του ελληνικού κράτους. Μετά την αποστρατεία του υπηρέτησε ως Γενικός Διοικητής Θράκης, υπουργός, βουλευτής, γερουσιαστής, αλλά και μεγάλος ευεργέτης χάρισε την πατρική του περιουσία για την ίδρυση διδασκαλείου στο Ηράκλειο, στήριξε δήμους, ναούς και κοινωφελή ιδρύματα. 

 

Έφυγε από τη ζωή το 1939, στα 58 του χρόνια. Η μνήμη του τιμάται με οδούς και ανδριάντες σε πολλές πόλεις. Στην Αθήνα μάλιστα, ένας από τους πιο κεντρικούς και πολυσύχναστους δρόμους, η οδός Κατεχάκη, φέρει το όνομά του. Από εκεί περνούν σχεδόν όλοι οι Αθηναίοι, ελάχιστοι όμως γνωρίζουν ότι το όνομα αυτό ανήκει σε έναν από τους μεγαλύτερους ήρωες του Μακεδονικού Αγώνα και της νεότερης Ελλάδας. Το γεγονός ότι στεγάζεται εκεί και η Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών, δεν είναι τυχαίο, συνδέει την ασφάλεια και την υπεράσπιση της πατρίδας με τον άνθρωπο που αφιέρωσε τη ζωή του για την ελευθερία της. 

 

Ο Γεώργιος Κατεχάκης ήταν από εκείνους τους μαχητές που, στα χρόνια 1904–1922, προχωρούσαν πάντα πιο μπροστά, αναζητώντας μια Ελλάδα μεγαλύτερη, ισχυρότερη, πιο ελεύθερη. Δίκαια συγκαταλέγεται ανάμεσα στους συνεχιστές του Κολοκοτρώνη, του Κανάρη, του Μπότσαρη και του Καραϊσκάκη· εγγόνι του Λεωνίδα και του Θεμιστοκλή, άξιος κρίκος στην αλυσίδα των ηρώων που μεγάλωσαν την πατρίδα. 

 

Σήμερα, σε μια εποχή που τέτοιες μορφές σπανίζουν ή δεν αναδεικνύονται, η ευθύνη πέφτει σε εμάς να κρατήσουμε ζωντανή τη μνήμη τους και να τη μεταλαμπαδεύουμε στα παιδιά μας. Γιατί όσο οι νέες γενιές γνωρίζουν τα παραδείγματα αυτών των ηρώων, τόσο θα αντλούν δύναμη, πίστη και έμπνευση. Ο Γεώργιος Κατεχάκης και οι όμοιοί του δεν ανήκουν στο παρελθόν ανήκουν στο μέλλον της Ελλάδας, ως φάροι που μας δείχνουν τον δρόμο προς μια πατρίδα αντάξια των θυσιών τους! 

 

Στυλ. Καβάζης 

Πηγή: Αντίβαρο

ΑΒΕΡΩΦ

Ιστορική απόφαση για τα γερμανικά κατοχικά χρέη

Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη Δελιβάνη

 

Να υποδεχτούμε με κατάνυξη μια κοσμοϊστορική απόφαση, που αναμέναμε πάνω από 8 δεκαετίες. Και που μέσα σ’ αυτές, ορισμένοι ανάμεσά μας, δίναμε μάχες για ό,τι φαινόταν χαμένο και δήθεν υπήρχε μόνο στη φαντασία «αθεράπευτα ρομαντικών», δηλαδή όλων ημών, που πιστεύαμε σε θαύματα.

 

Αναφέρομαι στις γερμανικές αποζημιώσεις για τα εγκλήματα πολέμου των ναζί, που η ιστορική απόφαση του ανώτατου ιταλικού δικαστηρίου δικαίωσε για το μαρτυρικό Δίστομο. Και ανοίγει τον δρόμο και για τη δικαίωση των λοιπών ναζιστικών εγκλημάτων.

 

Αυτά είναι πολλά, αναρίθμητα. Θα αναστήσουν οι αποζημιώσεις τους την Ελλάδα; Γιατί, στις αρχικές διεκδικήσεις μας, έχει βέβαια προστεθεί και το απερίγραπτο έγκλημα με τα μνημόνια, μέσα από το οποίο φορτώθηκε στην πατρίδα μας δάνειο που δεν ήταν δικό της, αλλά των γερμανικών και γαλλικών τραπεζών (βλ. σχετικά εδάφια αρχείων του Επστάιν).

 

Δεν ξέρω πότε θα υποχρεωθεί η Γερμανία να καταβάλλει αυτές τις χρόνιες οφειλές της. Θα υποχρεωθεί όμως σίγουρα. Και βέβαια, το πόσο γρήγορα θα εξαρτηθεί από τις ενέργειες της νέας ελληνικής Κυβέρνησης. Η οποία εξυπακούεται ότι επιβάλλεται να θέσει την απαίτηση αυτών των αποζημιώσεων ανάμεσα στους αρχικούς και κυρίαρχους στόχους της.

 

Και στο μεταξύ, όλοι εμείς, που αγωνιστήκαμε και πιστέψαμε ότι κάποτε θα δικαιωθεί η πατρίδα μας, θα έχουμε την ικανοποίηση να διαπιστώσουμε την παύση των ειρωνικών και αφ’ υψηλού χαμόγελων των φίλων Γερμανών, κάθε φορά που οι δικοί μας (φορώντας προηγουμένως γάντια, βεβαίως-βεβαίως) τολμούσαν να αναφέρουν τα γερμανικά χρέη.

 

Αλλά, και ακόμη, όλοι εμείς οι «ρομαντικοί» που υφιστάμεθα χρόνια σχόλια του τύπου «τι τα θέλετε, το ζήτημα των αποζημιώσεων έληξε….», θα έχουμε επιπλέον την ικανοποίηση να διαπιστώσουμε ότι αυτό που έληξε, άδοξα, θα είναι η προσπάθεια παραχάραξης της ιστορίας της κατοχής.

 

Τώρα, λοιπόν, αποκτά ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον η απόφαση του Ιδρύματος Δημητρίου και Μαρίας Δελιβάνη, σε συνεργασία με τη Διεθνή Επιτροπή Διεκδίκησης Γερμανικών Χρεών, να συζητήσει το φλέγον αυτό θέμα στα πλαίσια διεθνούς συνεδρίου, τον προσεχή Οκτώβριο στη Θεσσαλονίκη.

 

πηγή 

H Βρετανία εξετάζει την απαγόρευση του βρασμένου αστακού – Η μελέτη που εξέπληξε τους Άγγλους επιστήμονες

Η Βρετανία εξετάζει την απαγόρευση του βρασμένου αστακού, καθώς νέα επιστημονική μελέτη υποστηρίζει ότι τα καρκινοειδή ενδέχεται να βασανίζονται τη στιγμή της βράσης τους.

 

Η μελέτη εξέπληξε την επιστημονική κοινότητα της Βρετανίας, καθώς οι αστακοί – κυρίως οι νορβηγικοί- βιώνουν αφόρητο πόνο, παρόμοιο με εκείνον των θηλαστικών.

 

Σύμφωνα με τα ευρήματα, ειδικά οι νορβηγικοί αστακοί που χρησιμοποιούνται ευρέως στο scampi παρουσιάζουν αντιδράσεις που δεν περιορίζονται σε απλά αντανακλαστικά.

 

Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι η χορήγηση παυσίπονων, όπως η λιδοκαΐνη και η ασπιρίνη, μειώνει σημαντικά την αντίδρασή τους σε επιβλαβή ερεθίσματα, γεγονός που υποδηλώνει εμπειρία πόνου και όχι απλή νευρική απόκριση.

 

Οι επιστήμονες επισημαίνουν τη διαφορά ανάμεσα στον πόνο ως συναισθηματική εμπειρία και στη λεγόμενη «νοσιαισθησία» (nociception), που αφορά την αυτόματη αντίδραση του νευρικού συστήματος.

 

Η καθηγήτρια Lynne Sneddon τονίζει ότι τα διαθέσιμα στοιχεία καθιστούν τον βρασμό ζωντανών καρκινοειδών μη ανθρωπιστική πρακτική.

 

Ήδη, χώρες όπως η Νορβηγία, η Νέα Ζηλανδία και η Αυστρία, καθώς και περιοχές της Αυστραλία, έχουν προχωρήσει σε σχετικές απαγορεύσεις.

 

Στη Βρετανία από το 2022, τα καρκινοειδή αναγνωρίζονται νομικά ως έμβια όντα με ικανότητα αίσθησης πόνου.

 

Οι ειδικοί προτείνουν εναλλακτικές μεθόδους θανάτωσης, όπως η άμεση καταστροφή του νευρικού συστήματος ή η χρήση ηλεκτρικής αναισθητοποίησης.

 

Ωστόσο, η επιστημονική κοινότητα δεν έχει καταλήξει σε πλήρη συναίνεση, με ορισμένους να επισημαίνουν πρακτικές δυσκολίες στην καθολική εφαρμογή τέτοιων μέτρων.

 

Η συζήτηση επεκτείνεται πλέον πέρα από την επιστήμη, αγγίζοντας και ηθικά ζητήματα σχετικά με τα όρια της ανθρώπινης παρέμβασης στη φύση και τη διατροφή.

 

πηγή

Εγγονή διαβόητου ναζί εγκληματία η επικεφαλής των Βρετανικών μυστικών υπηρεσιών!

Έμπαινε σκυμμένη στη Λέσχη Μπίλντερμπεργκ!

 

Σε μια αποκάλυψη που θυμίζει σενάριο κατασκοπικού θρίλερ, η νέα επικεφαλής της MI6 – η πρώτη γυναίκα που αναλαμβάνει ποτέ τη θέση αυτή στην 116χρονη ιστορία της υπηρεσίας – αποδείχθηκε ότι είναι εγγονή ενός από τους πιο διαβόητους Ουκρανούς συνεργάτες των Ναζί κατά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο.

 

Η υπόθεση, που αποκαλύφθηκε από έρευνα της Daily Mail τον Ιούνιο του 2025, έχει προκαλέσει πάλι σάλο με την εμφάνιση της στη σύναξη της λέσχης Μπίλντερμπεργκ, ενώ το βρετανικό Υπουργείο Εξωτερικών σπεύδει να αποστασιοποιηθεί.

 

Η Blaise Metreweli, 47 ετών, ανέλαβε επισήμως τα καθήκοντά της ως «C» (Chief) της Secret Intelligence Service (MI6) τον Σεπτέμβριο του 2025. Είναι πολυγλωσσική, σπούδασε ανθρωπολογία στο Pembroke College του Κέιμπριτζ και υπήρξε αθλήτρια κωπηλασίας. Μέχρι πρόσφατα, το όνομά της ήταν σχεδόν άγνωστο στο ευρύ κοινό – όπως αρμόζει σε αξιωματούχο των μυστικών υπηρεσιών.

 

Ωστόσο, η καταγωγή της από την πλευρά του πατέρα της έκρυβε μια σκοτεινή ιστορία

 

Ο παππούς της, Constantine Dobrowolski (γεννημένος το 1906 στην περιοχή Chernihiv της Ουκρανίας), ήταν γνωστός ως «Ο Χασάπης» («The Butcher») και «Agent No 30» στους Γερμανούς διοικητές της Wehrmacht. Πρόκειται για έναν Ουκρανό που φυλακίστηκε στη Σιβηρία για αντισοβιετική δράση, αντισημιτισμό και απόκρυψη καταγωγής του, αλλά επέστρεψε και το 1941 αυτομόλησε στους Ναζί όταν εισέβαλαν στη Σοβιετική Ένωση.

 

Σύμφωνα με εκατοντάδες σελίδες εγγράφων που βρέθηκαν στα Ομοσπονδιακά Στρατιωτικά Αρχεία στο Φράιμπουργκ της Γερμανίας, ο Dobrowolski οργάνωσε μονάδα Ουκρανικής αστυνομίας 300 ανδρών, η οποία «καθάρισε» 12 υποπεριφέρειες μεταξύ Οκτωβρίου και Δεκεμβρίου 1941. Βοήθησε γερμανικές ομάδες θανάτου και Ούγγρους στρατιώτες σε εκτελέσεις Εβραίων, λεηλατούσε πτώματα θυμάτων του Ολοκαυτώματος και, σύμφωνα με μαρτυρίες, ανεχόταν ή και γελούσε με σεξουαλικές επιθέσεις εναντίον γυναικών κρατουμένων. Σε επιστολές του προς τους ανωτέρους του, τις οποίες υπέγραφε με «Heil Hitler», καυχιόταν ότι συμμετείχε προσωπικά στην «εξόντωση Εβραίων» και ότι σκότωσε εκατοντάδες Ουκρανούς αντιστασιακούς. Οι Σοβιετικοί είχαν βάλει επικήρυξη 50.000 ρουβλίων (περίπου 200.000 λίρες σήμερα) στο κεφάλι του, χαρακτηρίζοντάς τον «χειρότερο εχθρό του ουκρανικού λαού».

 

Ο Dobrowolski ανέβηκε στον βαθμό του λοχαγού στην Geheime Feldpolizei (μυστική στρατιωτική αστυνομία) και συμμετείχε σε εκτελέσεις παρτιζάνων και Εβραίων βάσει του «Διατάγματος των Επιτρόπων» των Ναζί. Γερμανική αξιολόγηση τον περιέγραφε ως «πεπεισμένο αντίπαλο του μπολσεβικισμού», «αξιόπιστο σύντροφο» και «ταλαντούχο κυνηγό συμμοριών».

 

Ο γιος του, Constantine Dobrowolski (γεννημένος την 1η Ιανουαρίου 1943 στο Snovsk), κατάφερε να διαφύγει με τη μητέρα του προς τη Δύση. Η μητέρα ξαναπαντρεύτηκε αργότερα έναν Γεωργιανό ονόματι David Metreweli στη Βρετανία, άλλαξε το όνομά της σε Barbara και πέρασε το επώνυμο Metreweli στον γιο της. Έτσι, η Blaise Metreweli μεγάλωσε με αυτό το όνομα, ενώ ο πατέρας της εργάστηκε ως ακτινολόγος και βετεράνος του βρετανικού στρατού, μεγαλώνοντας την οικογένεια στο Χονγκ Κονγκ.

 

Κάποια στιγμή, αυτές τις φρικτές συμπτώσεις, θα πρέπει να σταματήσουμε να τις αντιμετωπίζουμε ως συμπτώσεις, ειδικά εμείς που είδαμε το 10% των Ελλήνων να αφανίζεται από τη ναζιστική θηριωδία…

 

πηγή