Δελτία Τύπου της ΝΙΚΗΣ για την ερώτηση του Δ. Νατσιού στην Βουλή για τα πολλαπλά σχολικά βιβλία και το δημογραφικό πρόβλημα.

Αθήνα, 22/9/2026  

 

Δ. Νατσιός: «Μερικά βιβλία δεν πρέπει να φτάσουν καθόλου στα παιδιά» - Συζητήθηκε η Επίκαιρη Ερώτηση του Προέδρου της ΝΙΚΗΣ για τα πολλαπλά βιβλία

 

Συζητήθηκε στην Ολομέλεια της Βουλής η επίκαιρη ερώτηση του Προέδρου της ΝΙΚΗΣ, Δημήτρη Νατσιού, σχετικά με το περιεχόμενο των νέων σχολικών εγχειριδίων που εντάσσονται στο σύστημα του πολλαπλού βιβλίου.

 

Στο επίκεντρο της συζήτησης τέθηκαν από τον κ. Νατσιό οι αναφορές σε οικογένειες με γονείς ομοφυλόφιλους και το ζήτημα της παρένθετης μητρότητας.

 

«Μερικά βιβλία δεν πρέπει να φτάσουν καθόλου στα παιδιά», τόνισε, υπογραμμίζοντας ότι ορισμένες διατυπώσεις στα νέα εγχειρίδια δεν συνάδουν με τις αξίες που θα πρέπει να προβάλλονται στο ελληνικό σχολείο: «Αλλοιώνουν την παραδοσιακή έννοια της οικογένειας, την αρχαιότατη, καθώς και τους ρόλους του πατέρα και της μητέρας…».

 

Αναφερόμενος στο βιβλίο Κοινωνική και Πολιτική Αγωγή, σημείωσε ότι περιλαμβάνεται αναφορά στη δυνατότητα απόκτησης παιδιών από ζευγάρια του ίδιου φύλου μέσω παρένθετης μητέρας. «Αυτές οι οικογένειες απαγορεύονται από τη νομοθεσία, δεν προβλέπονται στον Αστικό μας Κώδικα», σημείωσε.

 

Ο πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ συνέδεσε το ζήτημα και με τη δημογραφική κατάρρευση, λέγοντας ότι στα βιβλία αυτά δεν προβάλλονται οι πολύτεκνες οικογένειες. Παράλληλα, σχολίασε τη διαδικασία αξιολόγησης των βιβλίων και τα προσόντα των αξιολογητών, θέτοντας το ερώτημα σχετικά με το ποια είναι τα επιστημονικά προσόντα και η εξειδίκευσή τους.

 

Επιπλέον, υπενθύμισε ότι, χάρη σε παλαιότερη παρέμβαση της ΝΙΚΗΣ, αποσύρθηκε —πριν φτάσει στους μαθητές— αναφορά σε βιβλίο Γεωγραφίας Β΄ Γυμνασίου σύμφωνα με την οποία η κατεχόμενη Κύπρος ανήκει στην Ασία.

 

Ο Υφυπουργός Παιδείας, Νικόλαος Παπαϊωάννου, υποστήριξε στην απάντησή του ότι το πολλαπλό βιβλίο δεν είναι ένας κατάλογος βιβλίων που επιλέγει η εκάστοτε πολιτική ηγεσία ανάλογα με τις απόψεις ή τις προτιμήσεις της:

 

«Υπάρχουν κανόνες, υπάρχουν επιστημονικά κριτήρια και διαδοχικά στάδια ελέγχου. Η αξιολόγηση δεν γίνεται με πολιτικά ή ιδεολογικά κριτήρια.

 

Εξετάζεται η επιστημονική εγκυρότητα, η παιδαγωγική και διδακτική καταλληλότητα, η ποιότητα του υλικού και η συμμόρφωσή του με τις προβλεπόμενες προδιαγραφές», σημείωσε.

 

Η χώρα δεν χρειάζεται καμπάνιες, χρειάζεται παιδιά

 

Μόλις 68.467 γεννήσεις. 126.916 θάνατοι. Οι αριθμοί είναι αποκαρδιωτικοί. Μια χώρα που χάνει ανθρώπους, παιδιά και ολόκληρες περιοχές, την ώρα που η κυβέρνηση Μητσοτάκη βαφτίζει «δημογραφική πολιτική» τα επιδόματα και τις επικοινωνιακές εξαγγελίες.

 

Από το 2009 οι γεννήσεις κατέρρευσαν κατά 42%. Σε Φθιώτιδα, Ευρυτανία, Γρεβενά, Κοζάνη, Φλώρινα και Θεσπρωτία η μείωση ξεπερνά το 50%. Η Ελλάδα αδειάζει από Έλληνες και η Περιφέρεια σβήνει. Αυτή είναι η πραγματικότητα πίσω από τα κυβερνητικά συνέδρια για το Δημογραφικό, τις καμπάνιες και τα επιδόματα.

 

Πώς οι νέοι να μην καθυστερούν ή, χειρότερα, να μην εγκαταλείπουν τη δημιουργία οικογένειας όταν ο μισθός εξανεμίζεται στο ενοίκιο, η ακρίβεια καταπίνει το εισόδημα και η ελληνική Περιφέρεια στερείται δουλειών, υποδομών και προοπτικής;

 

Τα ίδια τα στοιχεία όμως δείχνουν και τον δρόμο. Κρήτη, Κυκλάδες και Δωδεκάνησα εμφανίζουν μεγαλύτερες δημογραφικές αντοχές. Περιοχές με ισχυρότερες τοπικές οικονομίες, παραγωγική δραστηριότητα και σημαντική παρουσία του πρωτογενούς τομέα αντιστέκονται περισσότερο στην ερήμωση.

 

Πώς είναι δυνατόν λοιπόν η κυβέρνηση να μην αντιλαμβάνεται πως η χώρα χρειάζεται ξανά παραγωγή και ζωή έξω από τα μεγάλα αστικά κέντρα;

 

Η ΝΙΚΗ προτείνει σταθερή οικονομική στήριξη για κάθε παιδί, γενναίες φορολογικές ελαφρύνσεις ανάλογα με τον αριθμό των τέκνων, ειδική προστασία τρίτεκνων και πολύτεκνων, μείωση του ΦΠΑ στα βασικά βρεφικά είδη, στεγαστική πολιτική για νέα ζευγάρια και ισχυρά κίνητρα για εργασία, επιχειρηματικότητα και εγκατάσταση στην Περιφέρεια.

 

Για να γίνουν όλα αυτά χρειάζεται όραμα. Όραμα που η ΝΙΚΗ διαθέτει. Γι' αυτό, σχετικά με την ανάπτυξη της Περιφέρειας εκπονεί το σχέδιο "Περιφερειακή Αναγέννηση - Ελλάδα 2040", το οποίο δίνει λύση σε πολλά προβλήματα μεταξύ των οποίων και το δημογραφικό"

 

Το Δημογραφικό δεν αντιμετωπίζεται με επιδόματα-ασπιρίνες και φωτογραφίες υπουργών δίπλα σε παιδικά καρότσια. Κάθε χρόνος που χάνεται σημαίνει λιγότερα παιδιά, λιγότερα σχολεία, λιγότερα χωριά, λιγότερη Ελλάδα.

 

Επιτέλους, σταματήστε την επικοινωνιακή διαχείριση. Η χώρα δεν χρειάζεται άλλη μία κυβερνητική καμπάνια για το Δημογραφικό. Χρειάζεται παιδιά.

Το Παράδοξο της “πράσινης ενέργειας”: “Σώζοντας τη Φύση”… ΚΑΤΑΣΤΡΕΦΟΝΤΑΣ ΤΗΝ...

Bιομηχανοποιούμε τη Φύση... για Να τη Διασώσουμε: Η απόλυτη παράνοια των κοινωνιοπαθών ελίτ με την φάρσα της “πράσινης ενέργειας”

 

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Mark Gerard Keenan | 7 Σεπτεμβρίου 2026

 

Το περιβαλλοντικό κίνημα είχε ως στόχο την προστασία της φύσης: καθαρά ποτάμια, καθαρός αέρας, λιγότερες τοξικές χημικές ουσίες και λιγότερη καταστροφή της υπαίθρου. Τώρα, προφανώς, πρόκειται να σώσουμε τη φύση εξορύσσοντας τεράστιες ποσότητες από αυτήν.

 

Η «πράσινη μετάβαση» απαιτεί τεράστια επέκταση ορυχείων, εγκαταστάσεων επεξεργασίας ορυκτών, εργοστασίων μπαταριών, γραμμών μεταφοράς ηλεκτρικής ενέργειας, φωτοβολταϊκών πάρκων, αιολικών πάρκων και ενός εξαιρετικά μεγάλου αριθμού βιομηχανικών μηχανημάτων. Μεγάλο μέρος αυτών των μηχανημάτων εξακολουθεί να λειτουργεί με ορυκτά καύσιμα και, κατά πάσα πιθανότητα, θα συνεχίσει να το κάνει. Δεν υπάρχει ενεργειακό σύστημα χωρίς πρώτες ύλες. Επιπλέον, αυτές οι εξελίξεις έχουν τις δικές τους περιβαλλοντικές συνέπειες.

 

Καλώς ήρθατε στο παράδοξο της πράσινης ενέργειας: βιομηχανοποιούμε τη φύση για να τη σώσουμε.

 

Η αντίφαση αυτή έχει αποκτήσει ιδιαίτερη σημασία στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου η κυβέρνηση Τραμπ έχει αρχίσει να ανατρέπει στοιχεία των πολιτικών της προηγούμενης κυβέρνησης για την αιολική και την ηλιακή ενέργεια. Τον Ιούνιο, καταγγέλθηκαν τέσσερις συμβάσεις για υπεράκτια αιολικά πάρκα, με τις επενδύσεις να ανακατευθύνονται προς την παραγωγή φυσικού αερίου και τη γεωθερμική ενέργεια.

 

Ίσως αυτή να είναι μια καλή στιγμή για να θέσουμε ένα ερώτημα που δεν είναι καθόλου της μόδας:

Πόσο «πράσινη» είναι τελικά η πράσινη ενέργεια;

 

Τα Ηλιακά Πάνελ Δεν Φυτρώνουν στα Δέντρα

 

Ένα ηλιακό πάνελ φαίνεται υπέροχα καθαρό μόλις εγκατασταθεί σε ένα χωράφι. Χωρίς καμινάδα. Χωρίς καπνό. Χωρίς φορτηγό με άνθρακα να φτάνει στην πύλη.

Δυστυχώς, τα ηλιακά πάνελ δεν φυτρώνουν στα χωράφια.

 

Οι ηλιακές τεχνολογίες απαιτούν υλικά όπως, μεταξύ άλλων, αλουμίνιο, πυρίτιο, ασήμι, γάλλιο, ίνδιο και τελλούριο. Τα υλικά αυτά πρέπει να εξορύσσονται, να υποβάλλονται σε επεξεργασία, να εξευγενίζονται, να μεταφέρονται και να μετατρέπονται σε εξοπλισμό. Οι εργασίες εξόρυξης απαιτούν τεράστιες ποσότητες βαρέων μηχανημάτων, όπως εκσκαφείς, εξοπλισμό γεώτρησης και γιγαντιαία φορτηγά μεταφοράς. Τα περισσότερα από αυτά τα μηχανήματα λειτουργούν με ντίζελ.

 

Η επεξεργασία και ο εξευγενισμός των ορυκτών μπορεί επίσης να είναι εξαιρετικά ενεργοβόρες, ενώ η μεταφορά μεταλλευμάτων, εξευγενισμένων μετάλλων και τελικών εξαρτημάτων μέσω διεθνών αλυσίδων εφοδιασμού εξακολουθεί να εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από μεταφορές που βασίζονται σε ορυκτά καύσιμα, όπως πλοία, φορτηγά και άλλα οχήματα.

 

Αυτό αποκαλύπτει μία από τις θεμελιώδεις αντιφάσεις της μετάβασης στην “πράσινη ενέργεια”.

 

Εδώ συναντάμε την πρώτη μικρή ειρωνεία του «χωρίς ορυκτά καύσιμα» μέλλοντος: απαιτούνται τεράστιες ποσότητες ορυκτών καυσίμων για να το χτίσουμε. Τα ορυχειακά φορτηγά καίνε ντίζελ. Τα μεταλλεύματα πρέπει να θρυμματιστούν και να εξευγενιστούν. Τα μέταλλα και τα εξαρτήματα μεταφέρονται με φορτηγά και πλοία. Τα εργοστάσια κατασκευάζουν τους ηλιακούς συλλέκτες, τις ανεμογεννήτριες και τις μπαταρίες.

 

Η “πράσινη οικονομία”, όπως αποδεικνύεται, δεν αιωρείται κάπου πάνω από την βιομηχανική οικονομία των ορυκτών καυσίμων. Χτίζεται από αυτήν. Η υποτιθέμενη καθαρή, μεταβιομηχανική πράσινη οικονομία αποδεικνύεται εξαιρετικά βιομηχανική.

 

Δεν είμαι αντίθετος στην εξόρυξη ή στη βιομηχανία. Ο σύγχρονος πολιτισμός χρειάζεται προφανώς και τα δύο. Αυτό που αντιτίθεμαι είναι το διαφημιστικό τέχνασμα σύμφωνα με το οποίο ένα τεράστιο βιομηχανικό σύστημα περιγράφεται ως «ρυπογόνο», ενώ ένα άλλο τεράστιο βιομηχανικό σύστημα παρουσιάζεται ως «πράσινο» και προβάλλεται σαν να κατέβηκε από τον ουρανό πάνω σε ένα φύλλο.

 

Το ζήτημα είναι η ειλικρίνεια. Δεν πρέπει να προσποιούμαστε ότι οι υποδομές ανανεώσιμων πηγών ενέργειας υπάρχουν εκτός ενός τεράστιου ενεργοβόρου βιομηχανικού κύκλου, ο οποίος εξαρτάται επίσης σε μεγάλο βαθμό από τα ορυκτά καύσιμα.

 

Στη συνέχεια, υπάρχει το ζήτημα της γης. Οι ηλιακοί σταθμοί μεγάλης κλίμακας απαιτούν μεγάλες εκτάσεις, επειδή το ηλιακό φως είναι διάχυτο. Αν προσθέσουμε τους δρόμους πρόσβασης, τους υποσταθμούς και την υποδομή μεταφοράς, καθώς και την τελική απόρριψη ή ανακύκλωση του εξοπλισμού, το φυσικό αποτύπωμα αυξάνεται ακόμη περισσότερο.

 

Η περιβαλλοντική ζημιά δεν παύει να υπάρχει απλώς και μόνο επειδή συμβαίνει κάπου πέρα από τη φωτογραφία στο φυλλάδιο για τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

 

Και Αν η Προϋπόθεση είναι Λανθασμένη;

 

Υπάρχει ένα ακόμη πιο δύσκολο ερώτημα. Τι θα γινόταν αν η κλιματική παραδοχή που χρησιμοποιείται για να δικαιολογηθεί αυτή η τεράστια βιομηχανική μεταμόρφωση αμφισβητείται η ίδια;

 

Στο κοινό δίνεται συστηματικά η εντύπωση ότι σχεδόν κάθε εξειδικευμένος επιστήμονας συμφωνεί ότι οι ανθρωπογενείς εκπομπές CO₂ συνιστούν κλιματική κατάσταση έκτακτης ανάγκης. Ωστόσο, η Παγκόσμια Διακήρυξη για το Κλίμα που οργανώθηκε από το CLINTEL έχει προσελκύσει περισσότερους από 2.000 επιστήμονες και επαγγελματίες υπογράφοντες που απορρίπτουν τον ισχυρισμό για κλιματική κατάσταση έκτακτης ανάγκης που προκαλείται από το CO₂. Είμαι ένας από τους υπογράφοντες.

 

Εξετάζω λεπτομερώς αυτή την επιστημονική διαμάχη στο βιβλίο μου «Climate CO2 Hoax – How Bankers Hijacked the Environment Movement» (Η απάτη του CO₂ για το κλίμα – Πώς οι τραπεζίτες κατέλαβαν το περιβαλλοντικό κίνημα). Σκοπός μου εδώ είναι απλώς να επισημάνω το εκπληκτικό παράδοξο: οι δυτικές κυβερνήσεις προτείνουν μια εκτεταμένη αναδιάρθρωση των συστημάτων ενέργειας, μεταφορών και βιομηχανίας της σύγχρονης κοινωνίας, ενώ πολλοί καταρτισμένοι επιστήμονες συνεχίζουν να αμφισβητούν την κλιματική παραδοχή που χρησιμοποιείται για να την δικαιολογήσει.

 

Η Αιολική Ενέργεια έχει Επίσης Μεγάλο Υλικό Αποτύπωμα

 

Η αιολική ενέργεια αντιμετωπίζει το ίδιο πρόβλημα χρήσης υλικών — μόνο που σε τεράστια φυσική κλίμακα.

 

Ο αείμνηστος καθηγητής μηχανικής του Κέιμπριτζ, Ντέιβιντ ΜακΚέι, ο οποίος διετέλεσε Επικεφαλής Επιστημονικός Σύμβουλος στο Υπουργείο Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής του Ηνωμένου Βασιλείου, υπολόγισε ότι η παραγωγή περίπου 50 kWh ανά άτομο την ημέρα από βρετανικά υπεράκτια αιολικά πάρκα θα απαιτούσε αιολικά πάρκα που θα καταλάμβαναν μια θαλάσσια έκταση περίπου διπλάσια από το μέγεθος της Ουαλίας.

 

Διπλάσια έκταση από την Ουαλία.

 

Αυτό σημαίνει τεράστιες ποσότητες ανεμογεννητριών, θεμελιώσεων, χάλυβα, σκυροδέματος, χαλκού, υποσταθμών, δρόμων πρόσβασης και υποδομών μεταφοράς ενέργειας, κατανεμημένων σε μια τεράστια έκταση — πριν ακόμη αντιμετωπιστούν ζητήματα όπως η διακοπτόμενη λειτουργία, η αποθήκευση, η εφεδρική παραγωγή και η εξισορρόπηση του δικτύου.

 

Ο άνεμος μπορεί να είναι ανανεώσιμη πηγή ενέργειας. Ο χάλυβας, το σκυρόδεμα, ο χαλκός, τα ορυχεία και τα εργοστάσια δεν είναι.

 

Αυτό είναι το παράδοξο της “πράσινης ενέργειας”: τεχνολογίες που προωθούνται ως απαραίτητες για την προστασία του φυσικού περιβάλλοντος μπορεί οι ίδιες να απαιτούν την εκβιομηχάνιση τεράστιων εκτάσεων ξηράς και θάλασσας, εκτεταμένη εξόρυξη και τεράστιες ποσότητες κατασκευασμένης υποδομής.

 

Το Μαγικό Κόλπο των Ηλεκτρικών Αυτοκινήτων

 

Τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα αποτελούν ίσως το πιο ξεκάθαρο παράδειγμα «πράσινου μάρκετινγκ». Κοιτάξτε το αυτοκίνητο και δεν θα δείτε εξάτμιση. Υπέροχο: μηδενικές εκπομπές.

Τώρα μετακινήστε την κάμερα προς τα πίσω.

 

Εκεί βρίσκεται το ορυχείο λιθίου. Το νικέλιο. Το κοβάλτιο. Ο γραφίτης. Ο χάλυβας και το αλουμίνιο. Το εργοστάσιο μπαταριών. Το δίκτυο φόρτισης. Το διευρυμένο ηλεκτρικό δίκτυο. Και κάπου, φυσικά, ο σταθμός παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας (ο οποίος πιθανότατα θα είναι σταθμός που λειτουργεί με ορυκτά καύσιμα).

 

Οι εκπομπές και το περιβαλλοντικό κόστος δεν έχουν εξαφανιστεί ως δια μαγείας. Μεγάλο μέρος της δραστηριότητας απλώς έχει μεταφερθεί αλλού.

 

Η παραγωγή μπαταριών ιόντων λιθίου απαιτεί ορυκτά όπως το λίθιο, το νικέλιο, το κοβάλτιο, το μαγγάνιο και ο γραφίτης. Η παραγωγή ηλεκτρικών οχημάτων απαιτεί επίσης τεράστιες ποσότητες χάλυβα, αλουμινίου και χαλκού.

 

Η αντικατάσταση εκατοντάδων εκατομμυρίων συμβατικών αυτοκινήτων με ηλεκτρικά οχήματα απαιτεί, επομένως, μια τεράστια βιομηχανική αναδιάρθρωση που περιλαμβάνει ορυχεία, εργοστάσια μπαταριών, σταθμούς φόρτισης, επέκταση της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας και σημαντικά διευρυμένα ηλεκτρικά δίκτυα. Και πάλι, ολόκληρος αυτός ο κύκλος εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τη χρήση ορυκτών καυσίμων.

 

Αυτό δεν σημαίνει ότι τα ηλεκτρικά οχήματα δεν έχουν πλεονεκτήματα. Σημαίνει ότι το να τα αποκαλούμε απλώς «μηδενικών εκπομπών» ή «πράσινα» αποκαλύπτει μόνο ένα μικρό μέρος της περιβαλλοντικής εικόνας.

 

Και Μετά Υπάρχει η Τεχνητή Νοημοσύνη

 

Ίσως η πιο αστεία αντίφαση αφορά την τεχνητή νοημοσύνη.

Τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης είναι πολύ καλά στο να υπενθυμίζουν στην ανθρωπότητα τους κινδύνους των εκπομπών CO₂. Υπάρχει μόνο ένα μικρό πρόβλημα: η τεχνητή νοημοσύνη έχει θηριώδη ανάγκη για ηλεκτρική ενέργεια.

 

Σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Ενέργειας, τα κέντρα δεδομένων κατανάλωσαν περίπου 415 TWh ηλεκτρικής ενέργειας παγκοσμίως το 2024, ενώ η κατανάλωση ενδέχεται να υπερδιπλασιαστεί, φτάνοντας τα 945 TWh περίπου έως το 2030, με την τεχνητή νοημοσύνη να αποτελεί τον κύριο μοχλό αυτής της αύξησης.

 

Το μεγαλύτερο μέρος αυτής της ηλεκτρικής ενέργειας προέρχεται από άνθρακα και φυσικό αέριο. Έτσι, σε παγκόσμιο επίπεδο, οι σταθμοί παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας που λειτουργούν με ορυκτά καύσιμα παράγουν ηλεκτρική ενέργεια για γιγαντιαία κέντρα δεδομένων, ώστε ένα chatbot τεχνητής νοημοσύνης να μπορεί να σας εξηγήσει γιατί “η ανθρωπότητα πρέπει επειγόντως να σταματήσει να καίει ορυκτά καύσιμα”.

H απόλυτη παράνοια.

 

Όταν το «πράσινο» Γίνεται Εμπορική Ετικέτα

 

Αυτό συμβαίνει όταν ο περιβαλλοντισμός περιορίζεται σε μεγάλο βαθμό στον υπολογισμό των εκπομπών άνθρακα. Ορυχεία, καταστροφή οικοτόπων, κατανάλωση νερού, διάδρομοι μεταφοράς και εκατομμύρια τόνοι βιομηχανικού εξοπλισμού μπορούν όλα να αποκτήσουν τη μαγική ετικέτα «πράσινο», αρκεί το υπολογιστικό φύλλο να δείχνει ότι μειώνουν το CO₂ κάπου αλλού.

 

Ωστόσο, η τεχνολογία που διαφημίζεται ως σωτήρια για τη φύση απαιτεί ορυχεία, μηχανήματα ντίζελ, χάλυβα, σκυρόδεμα, εργοστάσια, συστήματα μεταφοράς και τεράστιες εκτάσεις γης.

 

Η πραγματική περιβαλλοντική λογιστική θα πρέπει να εξετάζει ολόκληρο τον κύκλο ζωής: εξόρυξη, κατασκευή, κατανάλωση ενέργειας, ρύπανση, γη, νερό, μεταφορές, αξιοπιστία, ανακύκλωση και διάθεση. Δεν πρέπει να υπάρχουν τεχνολογίες που θεωρούνται «ιερές» από περιβαλλοντική άποψη.

 

Αυτή η ευρύτερη διάκριση μεταξύ λογιστικής άνθρακα και γνήσιας περιβαλλοντικής προστασίας είναι κάτι που εξετάζω λεπτομερέστερα στο βιβλίο μου «Transcending the Climate Deception - Toward Real Sustainability».

 

Αν μια πετρελαιοπηγή αξίζει να εξεταστεί διεξοδικά, ας την εξετάσουμε. Αν ένα φωτοβολταϊκό πάρκο, ένα αιολικό πάρκο ή ένα εργοστάσιο μπαταριών αξίζει να εξεταστεί διεξοδικά, ας τα εξετάσουμε και αυτά.

 

Πέρασα μέρος της επαγγελματικής μου σταδιοδρομίας ασχολούμενος με περιβαλλοντικά ζητήματα στην κυβέρνηση και στα Ηνωμένα Έθνη. Δεν επιθυμώ καθόλου να βλέπω μολυσμένους ποταμούς, δηλητηριασμένη γη ή βρώμικο αέρα.

 

Και ακριβώς γι’ αυτό θεωρώ τον σύγχρονο ορισμό του «πράσινου» τόσο περίεργο.

Η προστασία της φύσης δεν μπορεί απλώς να σημαίνει τη μεταφορά της περιβαλλοντικής ζημιάς από την εξάτμιση στο ορυχείο λιθίου, από τον σταθμό παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας στο εργοστάσιο επεξεργασίας ορυκτών ή από το ένα τοπίο στο άλλο.

 

Αν η διάσωση της φύσης απαιτεί την καταστροφή της σε βιομηχανική κλίμακα, ίσως το πρώτο πράγμα που χρειάζεται ανακύκλωση είναι ο ορισμός μας για τον περιβαλλοντισμό.

 

Ο Mark Keenan είναι ανεξάρτητος συγγραφέας και πρώην επιστημονικός σύμβουλος στο Υπουργείο Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής του Ηνωμένου Βασιλείου, καθώς και πρώην υπεύθυνος περιβαλλοντικών υποθέσεων στα Ηνωμένα Έθνη. Το έργο του εξετάζει τις διασταυρώσεις μεταξύ επιστήμης, ιστορίας, τεχνολογίας, χρηματοοικονομικών, θρησκείας και θεσμικής εξουσίας.

 

Είναι συγγραφέας των βιβλίων «Climate CO2 Hoax – How Bankers Hijacked the Environment Movement», «The Debt Machine», «Transcending the Climate Deception - Toward Real Sustainability», «The AI Illusion» και «Fake Moon Landings and the Lies of NASA». Τα άρθρα και τα βιβλία του είναι διαθέσιμα μέσω του Substack του (markgerardkeenan.substack.com) και του RealityBooks.co.uk.

 

Δικτυογραφία:

The Green Energy Paradox: Saving Nature by Destroying It

https://markgerardkeenan.substack.com/p/the-green-energy-paradox-saving-nature

Γκρεμίζονται οι σατανιστές των λεσχών και του WEF με τον Θεό να χαμογελά ελπιδοφόρα!

Γράφει ο Πύρινος Λόγιος

 

Βερολίνο, Παρίσι, Λονδίνο: Πολιτικοί νάνοι με αυτοκρατορικές φιλοδοξίες, ανίκανοι να προστατεύσουν τους λαούς τους και απρόθυμοι να λογοδοτήσουν, απαιτούν νέες θυσίες για να συντηρήσουν το μεγαλείο της δικής τους αποτυχίας. Στα ανακοινωθέντα τους περισσεύει η «ευθύνη» αλλά όταν φτάνει ο λογαριασμός που στέλνουν οι λαοί, περισσεύουν οι δικαιολογίες. Οι λαοί πληρώνουν και οι ηγεσίες ζητούν χειροκρότημα που τους καταστρέφουν...

 

Σε όλα αυτά τα χρόνια, από το 2000 και δώθε, όπου η παράνοια βασιλεύει και γίνεται νόμος, θαρρώ πως υπάρχει μια στιγμή στην παρακμή κάθε εξουσίας που η ανικανότητα και η παραφροσύνη παύουν να είναι απλώς πολιτικά ελαττώματα και γίνονται καθημερινό βάρος στις πλάτες εκατομμυρίων ανθρώπων. 

 

Μπαίνουν στο κάθε ευρωπαϊκό σπίτι, ως λογαριασμός που δεν βγαίνει. Στέκεται στην πόρτα του εργοστασίου ως φόβος απόλυσης. Κάθεται στο οικογενειακό τραπέζι ως αγωνία για το αύριο των παιδιών.

 

Κι ενώ ο πολίτης μικραίνει τις ανάγκες του για να επιβιώσει, ο κυβερνήτης μεγαλώνει τις διακηρύξεις του για να κρύψει την αποτυχία του. Εκεί ακριβώς αρχίζει το πολιτικό κατηγορητήριο εναντίον των ηγεσιών του Βερολίνου, του Παρισιού, αλλά και του Λονδίνου.

 

Με ποιο δικαίωμα απαιτούν διαρκώς θυσίες, εκείνοι που αντιμετωπίζουν τη δική τους λογοδοσία ως ανεπίτρεπτη απαίτηση;

 

Με ποιο ηθικό ανάστημα παραδίδουν μαθήματα «υπευθυνότητας» - που στην ουσία τους λένε ότι πρέπει να ψηφίζουν αυτούς και όχι τους άλλους που τους βαφτίζουν οι ανίκανοι ως... ακροδεξιούς - στους ανθρώπους που καλούνται να πληρώσουν τις αποφάσεις τους; Η διακυβέρνηση δεν είναι διαγωνισμός βαρύγδουπων δηλώσεων μπροστά σε σημαίες. Κρίνεται από την ασφάλεια του πολίτη, την αντοχή της παραγωγής, την αξιοπρέπεια της εργασίας, τη δυνατότητα μιας οικογένειας να σχεδιάζει τη ζωή της χωρίς να τρέμει τον επόμενο χειμώνα.

 

Αυτοί οι άνθρωποι, δεν υπακούουν στους λαούς τους. Υπακούουν - και με περισσή προθυμία κι όλας - στον δικό τους «ηγέτη», που δεν είναι άλλος από τον τρισκατάρατο Σατανά. Το έχουν αποδείξει περίτρανα. Τόσο με τις εμετικές «ατραξιόν» με «μάγισσες» κάθε φορά που συναντιούνται στο Νταβός, όσο και για τα ηλίθια αποφθεύγματα που ξερνούν κάθε φορά που μιλούν, λες και κάνουν διαγωνισμό βλακείας και εσωτερικού μανιχαϊσμού.

 

Όποιος απ όλους αυτούς ζητά με περισσή υποκρισία να κριθεί μόνο για τις προθέσεις του, ενώ απαιτεί από τους άλλους να υποστούν τις συνέπειες, έχει ήδη ομολογήσει όχι μόνο την πολιτική του χρεοκοπία, αλλά και εμμέσως τον ποιό θεό λατρεύει.

 

Οι ηγεσίες αυτές των παρανοϊκών «σταυροφόρων» του ανάποδου σταυρού, θέλουν να εμφανίζονται ως ...θεματοφύλακες της Ευρώπης! Ας μας πούν λοιπόν αυτά τα αποβράσματα της Κόλασης, ποια Ευρώπη υπερασπίζονται και ποιο μέλλον μπορούν να εγγυηθούν στους ανθρώπους της. Διότι η Δυτική Ευρώπη έχει εργάτες, αγρότες, μικροεπαγγελματίες, οικογένειες και νέους που δικαιούνται κάτι περισσότερο από προσκλήσεις σε διαρκή υπομονή. Κανένα αξίωμα δεν εξασφαλίζει στον κάτοχό του ιστορικό ανάστημα. Και κανένα επικοινωνιακό επιτελείο δεν μπορεί επ’ αόριστον να παρουσιάζει την αποτυχία ως διορατικότητα και την κοινωνική εξάντληση ως εθνικό καθήκον.

 

Η λαϊκή εμπιστοσύνη δεν είναι λευκή επιταγή ούτε η εξουσία ισόβιο καταφύγιο των αποτυχημένων. Όταν οι όποιοι κυβερνώντες ξεχνούν αυτή την απλή αλήθεια, η κάλπη αποκτά το βάρος λογαριασμού που έμεινε για χρόνια απλήρωτος. Και τότε οι ίδιοι άνθρωποι που άκουγαν υπομονετικά ότι «δεν υπάρχει άλλος δρόμος» αποκτούν κάθε λόγο να απαιτήσουν άλλους οδηγούς.

 

Και στη περίπτωση της Γερμανίας, τον βρήκαν αυτόν τον οδηγό. Και το όνομα του; «Εναλλακτική Για Τη Γερμανία»!

 

Γερμανία: η κάλπη ραγίζει το καθεστώς των «αναντικατάστατων»

 

Νάτο λοιπόν το νέο πολιτικό σκηνικό. Και δεν είναι άλλο από ένα καραμπινάτο σκηνικό πολιτικής ανατροπής υπέρ των πατριωτικών δυνάμεων που διαμορφώνεται στη Γερμανία και δεν περιορίζεται πλέον στα ανατολικά κρατίδια. Απλώνεται ως ρήγμα σε ολόκληρη την καρδιά της Δυτικής Ευρώπης των...νέων «Καρλομάγνων».

 

Η «Εναλλακτική για τη Γερμανία» (AfD) κατέκτησε την πρώτη θέση στο Μεκλεμβούργο–Δυτική Πομερανία και προκάλεσε νέο σεισμό στο παραδοσιακό κομματικό σύστημα.

 

Με 38,2% έναντι 35,5% του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος, η AfD αναδείχθηκε και πάλι (όπως και στις εκλογές της Σαξωνίας) πρώτη δύναμη. Η «Χριστιανοδημοκρατική Ένωση» (CDU) του θλιβερού Μέρτς συνετρίβη στο 4,9%(!!!) - απίστευτο ποσοστό για ένα κόμμα με γερές βάσεις στη Γερμανία από το 1949 και, για πρώτη φορά βεβαίως, έμεινε έξω από κρατιδιακό κοινοβούλιο.

 

Όχι παιδιά, δεν πρόκειται για «κακή βραδιά». Πρόκειται για ιστορική ταπείνωση της κεντρώας χριστιανοδημοκρατίας και για αποκάλυψη ότι το λεγόμενο «κέντρο» έχει πάψει να κυβερνά τις συνειδήσεις, όχι μόνο των Γερμανών, αλλά και των Γάλλων και ασφαλώς των Βρετανών

 

Το «Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα» (SPD) κράτησε ακόμη, θα έλεγα, αξιοπρεπή ποσοστά. Αυτό όμως δεν αλλάζει την ουσία. Η πολιτική του παραμένει η ίδια γραμμή με την CDU: Ίδια Ευρώπη, ίδια Ούρσουλα, ίδιο ενεργειακό αδιέξοδο, ίδιο τείχος αποκλεισμού απέναντι σε ό,τι το κατεστημένο ονομάζει «αντιδημοκρατικό» μόνον επειδή το φοβάται.

 

Η Μανουέλα Σβέζιγκ (Manuela Schwesig) που ηγείται του κόμματος, μπορεί να επιβιώσει τοπικά με τριμερή συνασπισμό Αριστεράς και Πρασίνων. Στο βάθος όμως το κόμμα της, δεν είναι αντίπαλος της CDU, είναι ο δεύτερος πυλώνας του ίδιου οικοδομήματος. Μαζί στηρίζουν την Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν. Μαζί υπηρέτησαν τις πολιτικές που έφεραν την Ευρώπη στο χείλος της πείνας, της ένδειας και της αποβιομηχάνισης. Μαζί θα κληθούν να λογοδοτήσουν.

 

Το πρωτοφανές άλμα της AfD κατά 20 και πλέον μονάδες δεν είναι αριθμητικό επεισόδιο. Πρόκειται για μετακίνηση εποχής.

 

Από το 16,7% στο 38,2%. Απίστευτο; Απίθανο; ΚΑΘΟΛΟΥ!

 

Δύο εβδομάδες νωρίτερα, στη Σαξονία-Άνχαλτ, η ίδια δύναμη είχε φτάσει το 43,8%, ενώ η CDU κατρακυλούσε στο 17,2%.

 

Στο Βερολίνο την ίδια Κυριακή, η Αριστερά κατέκτησε την πρωτιά με 25,7%, η Ένωση έπεσε στο 18,8%, η AfD ανέβηκε στο 16,3% και οι Πράσινοι έμειναν στο 14,3% και το Σοσιαλδημοκρατικό Κόμμα κατρακύλησε στο ιστορικό χαμηλό του 12,1%.

 

Ο χάρτης δεν είναι πλέον διπολικός. Είναι ρήγμα. Η παλιά Γερμανία των μεγάλων κομμάτων χάνει τη δυνατότητα να εμφανίζεται ως μοναδική νόμιμη φωνή του έθνους.

 

Μερτς και ...«τείχος αποκλεισμού»: Όταν η εξουσία τρέμει συθέμελα τον ψηφοφόρο

 

Ο Φρίτριχ Μέρτς μίλησε για «καταστροφή» αλλά... αρνήθηκε να παραιτηθεί!Αν αυτό σας θυμίζει τη συμπεριφορά του Κτήνους του Μαξίμου, σωστά σας το θυμίζει.

 

Ο Μερτς, ανέλαβε μεν «την ευθύνη των μεταρρυθμίσεων», αλλά και τις χαρακτήρισε ως... «αντίδοτο στο αυταρχικό δηλητήριο»!!!

 

Μ' άλλα λόγια, το ελεεινό νεοταξίτικο αυτό απόβρασμα, με τη λέξη «δηλητήριο», υπονοεί τον λαό που τον αποδοκιμάζει, δίνοντας τα ηνία πλέον στο AfD! Η απάντηση του καθάρματος αυτού είναι ακριβώς η ίδια συνταγή που ήδη απέτυχε: Περισσότερη προσαρμογή στο υπερεθνικό πλαίσιο, δηλαδή στη πολιτική της ανοχής των λάθρο και στην Παγκοσμιοποίηση, περισσότερη πίεση στην κοινωνία, περισσότερη περιφρόνηση προς όσους ζητούν εθνικό έλεγχο στην ενέργεια, στα σύνορα και στην οικονομία. Δεν παραιτείται, διότι το σύστημα που υπηρετεί δεν έχει άλλη λύση από τον ...εαυτό του. Και ίσως χειρότερα: Φοβάται, όπως και οι άλλοι, συμπεριλαμβανομένου και του Κτήνους του Μαξίμου, ότι μπορεί και να καταλήξει και στην Bielefeld-Senne, τη μεγάλη φυλακή της Βεστφαλίας, όπου κρατήθηκαν οι Ναζί.

 

Για χρόνια η απάντηση του κατεστημένου των σατανοδημοκρατών όσον αφορά την άνοδο της AfD, συνοψιζόταν σε μία λέξη: Brandmauer, που σημαίνει «το τείχος αποκλεισμού».

 

Η ελεεινή αυτή «ζώνη» πέτυχε ένα πράγμα μόνον: Να εμποδίσει την κοινοβουλευτική μετουσίωση της λαϊκής εντολής σε κυβέρνηση. Και φυσικά απέτυχε στο ουσιώδες. Δεν ανέκοψε την εκλογική επέκταση. Αντιθέτως, όσο μεγάλωνε η απομόνωση του AfD, τόσο μεγάλωνε και η ψήφος.

 

Η Άλις Βάιντελ κάλεσε τo CDU να γκρεμίσει το τείχος. Ο Τίνο Κρουπάλλα, συνοδοιπόρος της Βάιντελ στο AfD, δήλωσε καθαρά ότι στο Μεκλεμβούργο υπάρχει εντολή διακυβέρνησης. Το ...«δημοκρατικό» νεοταξικό τόξο, απαντά με νέους συνασπισμούς μειοψηφιών, με μεταβαλλόμενες πλειοψηφίες και με την ηθικολογία εκείνων που έχασαν τον λαό αλλά κρατούν ακόμη τους πειραγμένους και κατακρεουργημένους «θεσμούς».

 

Το γερμανικό υπόδειγμα σπάει και ο λαός ...πληρώνει τα συντρίμμια

 

Η ανατροπή έχει οικονομικές ρίζες και δεν επιτρέπεται να κρυφτεί πίσω από πολιτισμικά προσωπεία. Το παλιό γερμανικό τρίγωνο —φθηνή ενέργεια από τη Ρωσία, τεράστια αγορά στην Κίνα, ενιαία ευρωπαϊκή αγορά μέσω του ευρώ— έχει πλέον σπάσει, σαν ένα γυαλί που πέφτει με πάταγο στο δάπεδο.

 

Η αποκοπή από το ρωσικό αέριο εκτίναξε το κόστος της βιομηχανίας. Η Κίνα από πελάτης έγινε ανταγωνιστής. Η λεγόμενη πράσινη μετάβαση επέβαλε βάρη σε οικονομία που ζούσε από την παραγωγή. Την ίδια ώρα, τα μεγάλα μεταναστευτικά ρεύματα πίεσαν κατοικία, σχολεία και τοπικούς προϋπολογισμούς σε περίοδο στασιμότητας.

 

Η AfD δεν κερδίζει μόνον επειδή μιλά σκληρά. Κερδίζει επειδή κατονομάζει αυτό που εκατομμύρια αισθάνονται. Δηλαδή το οικονομικό υπόδειγμα πάνω στο οποίο στηρίχθηκε η μεταπολεμική ισχύς εξάντλησε τα όριά του.

 

Γαλλία: Το ...μεγαλείο των Ηλυσίων και η αγωνία του νοικοκυριού

 

Και η Γερμανία ευτυχώς, δεν είναι μόνη. Η Γαλλία βαδίζει στον ίδιο δρόμο, ίσως ακόμη πιο βαθιά.

 

Το έτερο εκλεκτό σατανόπληκτο κάθαρμα, ο εκλεκτός της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ Εμμανουέλ Μακρόν αποδομείται συστηματικά και καθημερινά.

 

Η δημοφιλία του έχει κατρακυλήσει στα χαμηλότερα επίπεδα από την άνοδό του στην εξουσία. Μόλις ένα μικρό κλάσμα των Γάλλων τον κρίνει θετικά, ενώ η δυσαρέσκεια αγγίζει τα τέσσερα πέμπτα του πληθυσμού. Το Μέγαρο των Ηλυσίων μπορεί να μιλά ακόμη για «ζωτικές υποδομές» που πρέπει να ...προστατευθούν από τη Ρωσία(χαχα), την ώρα που ο Γάλλος αγρότης, ο ψαράς και ο μικρομεσαίος μετρά τα ευρουλάκια του να δεί αν θα γεμίσει το ντεπόζιτο ή θα πληρώσει τον λογαριασμό του ρεύματος.

 

Το λίτρο του πετρελαίου κίνησης έχει γίνει φόρος επί της καθημερινότητας. Ο Σεπτέμβριος φέρνει φόρους ακινήτων και ανατιμολόγηση αερίου και ηλεκτρικού. Και η επίσημη απάντηση παραμένει η ίδια: Φταίει η Μόσχα, φταίει όποιος αρνείται να πληρώσει τον λογαριασμό ενός πολέμου χωρίς μέση και χωρίς τέλος. Ο Μακρόν δεν κυβερνά πλέον μια κοινωνία που τον ακολουθεί. Κυβερνά μια κοινωνία που τον ανέχεται μέχρι να μπορέσει να τον ξεφορτωθεί.

 

Βρετανία: Η λαϊκή αποστασία από τον χρεοκοπημένο δικομματισμό

 

Στη Βρετανία το ίδιο ρεύμα παίρνει άλλο όνομα, αλλά κρατά την ίδια ουσία. Το κόμμα του Νάιτζελ Φάρατζ, η «Μεταρρύθμιση» (Reform) , μαζεύει ποσοστά που πριν λίγα χρόνια θα θεωρούνταν αδιανόητα για δύναμη εκτός του παλαιού δικομματισμού. Σε διαδοχικές μετρήσεις κινείται σταθερά στα υψηλότερα επίπεδα του εθνικού χάρτη, δίπλα ή και πάνω από Εργατικούς και Συντηρητικούς, και σε φάσεις του έτους εμφανίστηκε ως πρώτη δύναμη πρόθεσης ψήφου.

 

Δεν πρόκειται για «διαμαρτυρία της στιγμής». Πρόκειται για καθαρή λαϊκή αποστασία από ένα πολιτικό τόξο που υποσχέθηκε έλεγχο των συνόρων, φθηνή ενέργεια και εθνική προτεραιότητα και παρέδωσε το αντίθετο.

 

Ο Φάρατζ δεν χρειάζεται να κερδίσει αύριο τις κάλπες για να νικήσει στο επίπεδο του νοήματος. Έχει ήδη νικήσει κατά κράτος. Έχει αποδείξει ότι το παλιό δίδυμο Εργατικών και Συντηρητικών δεν κατέχει πλέον το μονοπώλιο της «σοβαρότητας». Η σοβαρότητα του κατεστημένου κατέληξε να σημαίνει ακρίβεια, μετανάστευση χωρίς μέτρο και πόλεμο δι’ αντιπροσώπων εις βάρος του ίδιου του φορολογουμένου.

 

Τρία κράτη λοιπόν, τρεις πρώην αυτοκρατορίες, τρείς πρωτεύουσες, μία γραμμή. Βερολίνο, Παρίσι, Λονδίνο. Σε όλες, η πατριωτική ψήφος ανεβαίνει και το κέντρο καταρρέει. Σε όλες, η απάντηση των ελίτ είναι η ίδια: Τείχος αποκλεισμού, ψευδο-ηθικολογία, κατηγορία περί «ακραίας δεξιάς» και συνάμα συνέχιση της πολιτικής που γέννησε την οργή. Δεν θέλουν να ακούσουν ότι ο λαός δεν ζητά χάος, αλλά ζητά κυριαρχία. Ζητάει σύνορα και ενέργεια που δεν εξοντώνει το νοικοκυριό. Ζητά εν τέλει, να σταματήσει η μετατροπή της εθνικής πολιτικής σε παράρτημα των Βρυξελλών.

 

Ενέργεια και Ουκρανία: ο λογαριασμός μιας στρατηγικής χωρίς τέλος

 

Και εδώ μπαίνει στην εξίσωση η Ρωσία.

Ό,τι παθαίνει σήμερα η Δυτική Ευρώπη δεν είναι φυσικό φαινόμενο. Είναι αποτέλεσμα επιλογής. Η Δυτική Ευρώπη τα έβαλε με τη δεύτερη —ή μήπως την πρώτη;— υπερδύναμη του κόσμου σε έναν πόλεμο που δεν έχει ούτε μέση, ούτε και τέλος.

 

Έκοψε η ίδια τον ενεργειακό ομφάλιο λώρο που επί δεκαετίες κρατούσε φθηνή τη βιομηχανία της. Αντικατέστησε μακροχρόνιες συμβάσεις με ακριβό υγροποιημένο αέριο, με κερδοσκοπία της αγοράς άμεσης παράδοσης και με ιδεολογικό θρίαμβο που πληρώνεται στον λογαριασμό του πολίτη.

 

Το ρωσικό πετρέλαιο των Ουραλίων κινείται σε επίπεδα που θα ανακούφιζαν την ευρωπαϊκή οικονομία αλλά η Ευρώπη των Σατανιστών, προτιμά να πληρώνει πολλαπλάσια για να αποδείξει την «αρχή» της. Ποια αρχή όμως δικαιώνει την πείνα του νοικοκυριού; Μόνο η σατανική «αρχή» των ελίτ των Πεφωτισμένων.

 

Τα χρήματα της Δυτικής Ευρώπης πήγαν στην Ουκρανία. Όχι λίγα. Εκατοντάδες δισεκατομμύρια σε στρατιωτική, δημοσιονομική και «ανθρωπιστική» στήριξη από την Ένωση και τα κράτη μέλη, και νέα δάνεια δεκάδων δισεκατομμυρίων για το 2026 και το 2027.

 

Μόνο η Γερμανία, έχει δεσμεύσει δεκάδες δισεκατομμύρια. Η Επιτροπή των Βρυξελλών εξακολουθεί να εκταμιεύει δόσεις και να εξαγγέλλει πακέτα μη επανδρωμένων drones, μακροοικονομικής βοήθειας και «ανθεκτικότητας».

 

Και η Ουκρανία χάνει συνεχώς στο πεδίο. Το μέτωπο υποχωρεί, οι πόλεις καίγονται, οι άνδρες τελειώνουν, η υποδομή καταστρέφεται και τα λεφτά καταλήγουν στο πηγάδι. Δεν αγοράζουν νίκη, αγοράζουν παράταση. Παράταση ενός πολέμου που η Ευρώπη δεν μπορεί να κερδίσει και δεν τολμά να τελειώσει.

 

Αυτό είναι το μεγάλο ψέμα της εποχής. Ότι η θυσία του ευρωπαϊκού βιοτικού επιπέδου είναι το... τίμημα της νίκης!

 

Αλλά νίκη, δεν υπάρχει νίκη στον ορίζοντα. Υπάρχει μόνον αιμορραγία. Υπάρχει μια ήπειρος που αποβιομηχανίζεται για να χρηματοδοτεί ένα μέτωπο χωρίς στρατηγικό τέλος, ενώ οι δικοί της πολίτες μετρούν αν θα ζεσταθούν τον χειμώνα.

 

Η Ούρσουλα βαφτίζει την αιμορραγία «αλληλεγγύη». Το CDU και το SPD την βαφτίζουν ...«ευθύνη»! Ο Μακρόν την βαφτίζει «στρατηγική αυτονομία». Ό,τι νά ναι δηλαδή, αρκεί να πέφτει ο σανός και να τον τρώει ο... λαός.

 

Αλλά ο λαός όμως είναι φορολογούμενος και την πληρώνει ως ακρίβεια, ως φόρο, ως κλειστό εργοστάσιο και ως χαμένη γενιά.

 

Από τις εθνικές πρωτεύουσες στις Βρυξέλλες: Η αλυσίδα της ψευδεπίγραφης «ευθύνης»

 

Η Ιστορία όμως δεν δικαιώνει όσους τα βάζουν με τη Ρωσία από φθόνο, ρεβανσισμό ή ιδεολογική μέθη. Κάθε φορά που η Ευρώπη μετέτρεψε τη Ρωσία σε απόλυτο εχθρό, δεν έγινε ισχυρότερη. Έγινε φτωχότερη, διχασμένη και εξαρτημένη από δυνάμεις πέραν του Ατλαντικού.

 

Το φθηνό ρωσικό καύσιμο δεν ήταν «εκβιασμός». Ήταν για μισό αιώνα ο όρος της ευρωπαϊκής ευημερίας. Όσοι σήμερα κατηγορούν τη Μόσχα ως πηγή κάθε κακού, είτε αγνοούν την ιστορία της ίδιας τους της ηπείρου είτε την διαστρέφουν ηθελημένα. Οι Μακρόν, οι Μέρκελ και η Ούρσουλα ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία. Η γεωπολιτική ήττα της Ευρώπης απέναντι στη Ρωσία θα φέρει τα ονόματά τους.

 

Πίσω από τα ονόματα όμως στέκει ένα σύστημα. Όχι ένα έθνος, όχι ένα κοινοβούλιο, όχι ένας λαός. Ένα υπερεθνικό και γεμάτο από την πίσσα του Κακού στρώμα, που μιλά στο όνομα της Ευρώπης ενώ τη μετατρέπει σε πεδίο πειραμάτων: ανοιχτά σύνορα χωρίς έλεγχο, ενέργεια χωρίς φθηνή βάση, βιομηχανία χωρίς ανταγωνιστικό κόστος, πόλεμος χωρίς νίκη, λογοδοσία χωρίς τιμωρία.

 

Η Ούρσουλα είναι το πρόσωπο αυτού του στρώματος. Το CDU και το SPD είναι οι εθνικοί του εντολοδόχοι στη μεγαλύτερη οικονομία της ηπείρου. Γι’ αυτό η καταγγελία δεν μπορεί να σταματήσει στον Μερτς ή στη Σβέζιγκ. Πρέπει να φτάσει ως τις Βρυξέλλες.

 

Οι λαοί ζητούν πίσω τις πατρίδες τους

 

Ο αέρας του πατριωτισμού πνέει πλέον σε δυνατούς ρυθμούς. Δεν είναι μόδα της ανατολικής Γερμανίας. Ούτε ιδιαιτερότητα του Φάρατζ. Δεν είναι καν γαλλική ιδιοτροπία. Είναι η απάντηση λαών που αρνούνται να δεχθούν πως το αύριο της Ευρώπης θα γραφτεί μόνον από εκείνους που ήδη το χρεοκόπησαν.

 

Η AfD καλείται να σηκώσει στους ώμους της τη Νέα Γερμανία. Όχι ως διακοσμητική διαμαρτυρία, αλλά ως δύναμη που αξιώνει κυριαρχία, σύνορα, φθηνή ενέργεια και εθνικό συμφέρον πάνω από τις ηθικολογίες των Βρυξελλών. Το τείχος αποκλεισμού μπορεί ακόμη να κρατά κλειστές τις πόρτες των υπουργείων. Δεν κρατά πλέον κλειστή την Ιστορία.

 

Η αντίστροφη μέτρηση για την κυβέρνηση Μερτς έχει αρχίσει. Όχι επειδή το Σύνταγμα επιτρέπει εύκολη ανατροπή του καγκελαρίου. Αλλά επειδή η πολιτική ισορροπία έχει ήδη μετατοπιστεί. Όταν ένα ολοένα μεγαλύτερο τμήμα του έθνους ψηφίζει την αλλαγή και το κατεστημένο απαντά με τείχη, συνασπισμούς ανάγκης και κατηγορίες περί «δηλητηρίου», το ερώτημα παύει να είναι κοινοβουλευτικό. Γίνεται υπαρξιακό. Και οπωσδήποτε θα πρέπει να αποσαφηνιστεί το «ποιος μιλά πλέον εξ ονόματος της Γερμανίας — και ποιος μιλά εξ ονόματος ενός συστήματος που φοβάται τον ίδιο του τον λαό».

 

Θα παρασύρουν τελικά μια ολόκληρη ήπειρο στην πτώση τους;

 

Και στο τέλος, μένει το ερώτημα που κανείς από τους νεοταξίτες της Ούρσουλας δεν τολμά να απαντήσει καθαρά.

 

Τι θέλουν τέλος πάντων αυτά τα ελεεινά καθάρματα; Να καταστρέψουν ολοκληρωτικά την Ευρώπη, να την αφήσουν χωρίς βιομηχανία, χωρίς φθηνή ενέργεια, χωρίς συνοχή και χωρίς βούληση, ένα μουσείο χρεών και διακηρύξεων;

 

Ή μήπως, μέσω αυτής ακριβώς της πολιτικής, επιδιώκουν τον Τρίτο Παγκόσμιο Πόλεμο, ελπίζοντας ότι θα σωθούν οι ίδιοι ισοπεδώνοντας τις χώρες που υποτίθεται πως εκπροσωπούν;

Διότι δεν υπάρχει τρίτη ανάγνωση που να στέκει.

 

Όποιος σπρώχνει μια ήπειρο σε πόλεμο χωρίς νίκη, σε φτώχεια χωρίς αντίκρισμα και σε απομόνωση από την ίδια της την ενδοχώρα, είτε εργάζεται για την καταστροφή της είτε εργάζεται για μια ανάφλεξη στην οποία ο λαός θα πληρώσει και αυτοί θα επιβιώσουν πίσω από τα επιτελεία.

 

Η Ιστορία δεν συγχωρεί τους υπηρέτες τέτοιων σχεδίων. Δεν συγχωρεί ούτε εκείνους που γνώριζαν και σιώπησαν. Η παλιά Δυτική Ευρώπη μπορεί ακόμη να κρατά τα υπουργεία, τις επιτροπές και τις τηλεοράσεις για να μεταδίδει την ...ευθύνη. Η νέα όμως Ευρώπη έχει ήδη αρχίσει να μετρά τις ψήφους. Και η ψήφος, όταν γίνεται συνείδηση, δεν γυρίζει πίσω.

 

Πύρινος Λόγιος

sergioschrys@outlook.com

Πώς πέρασα το καλοκαίρι

Γράφει ο Χρήστος Μπολώσης

 

Το καλοκαίρι εγώ με τον μπαμπά μου, την μαμά  μου και την μικρή μου αδελφή  την Νινή, περάσαμε πολύ ωραία.

 

Μιά μέρα, που πήρε την άδειά του ο μπαμπάς, ξεκινήσαμε για  το εξοχικό μας,  που είναι καμιά τρακοσαριά χιλιόμετρα μακριά από την Αθήνα.

 

Σε όλο το δρόμο, όταν περνάγαμε από βενζινάδικο,  ο μπαμπάς έβριζε κάποιον, που τον έλεγε «άχρηστο», δεν κατάλαβα ποιόν,  γιατί η βενζίνη είχε πλησιάσει τη τιμή του χρυσού, όπως έλεγε.

Ακόμα ο μπαμπάς έβριζε τον ίδιο άχρηστο, δεν κατάλαβα ποιόν,  επειδή κάθε λίγο και λιγάκι περνάγαμε διόδια και πληρώναμε τα κερατιάτικα του άχρηστου, όπως έλεγε, αλλά δεν κατάλαβα ποιόν εννοούσε.

Όταν φτάσαμε στο εξοχικό, περίπου τριάντα χιλιόμετρα από την θάλασσα, ο μπαμπάς πάλι έβριζε, αλλά δεν κατάλαβα αν έβριζε τον ίδιο άχρηστο που δεν είχα καταλάβει ποιος είναι ή πολλούς μεν, άλλους δε  άχρηστους.

Γιατί  έβριζε; Επειδής είχαν χαλάσει τα υδραυλικά  και κάποιοι είχαν μπει μέσα και μας είχαν νοικοκυρέψει, όπως φώναζε.

Μετά είπε ότι θα πήγαινε στην αστυνομία. Όταν γύρισε και πάλι έβριζε, γιατί στην αστυνομία του είπαν να κάνει μήνυση κατ’ αγνώστων και αν τους βρούνε θα τον ειδοποιήσουνε.

Μετά, τσακώθηκε με τη μαμά επειδή δεν είχε φέρει πράματα για να φάμε για μεσημέρι και έπρεπε να πάει να ψωνίσει. Μετά την ρώτησε τι θέλει να αγοράσει, αλλά η μαμά, που ήταν συγχυσμένη από τον προηγούμενο καυγά του είπε «πάρε ό,τι θέλεις».

Επειδή ο μπαμπάς είναι της τεχνολογίας, άνοιξε το κινητό του και είπε πως θα μπει στην εφαρμογή «PosoKanei», για να βρει φτηνά πράματα.

Φεύγοντας, πάλι έβριζε, γιατί δεν είχε σήμα το κινητό και έφυγε φουρτουνιασμένος.

Όταν γύρισε πάλι έβριζε.

• Τι έχεις χριστιανέ μου; τον ρώτησε η μαμά.

• Τι νάχω της είπε. Μ’ αυτόν τον άχρηστο τάχω, που δεν κατάλαβα για ποιον τα έλεγε και μούτζωσε προς ολούθε, όπως ο Μαυρογιαλούρος.

• Γιατί; Ρώτησε η μαμά.

• Άκου να δεις. Έβαλα στο κινητό μου την εφαρμογή «PosoKanei», για να βρω φτηνά πράγματα.

• Και λοιπόν; Ρώτησε η μαμά.

• Τι λοιπόν απάντησε έτοιμος να βρίσει ο μπαμπάς. Βρήκα φτηνή φέτα στο Πανοχώρι, φτηνές ντομάτες στο Κατοχώρι, φτηνά αγγούρια, που να τους (κάτι είπε, αλλά το είπε σιγά και δεν το κατάλαβα) στο Δώθεχωρι, φτηνό κοτόπουλο αλανιάρικο στο Κειθεχώρι, μακαρόνια σπιτικά τζάμπα στο Οξοχώρι και καλό κρασί πάμφθηνο στο Μεσαχώρι.

• Μπράβο μπράβο, φώναξε ενθουσιασμένη η μαμά που, με τις δουλειές,  είχε ξεχάσει τον προηγούμενο καυγά.

• Τι μπράβο ρε; Ξέρεις πόσα χιλιόμετρα έκανα μέσα στη  ζέστη; Σαράντα πέντε. Νααααααα, κακό χρόνο νάχετε, πάλι έβρισε μουτζώνοντας ο μπαμπάς.

Το βράδι φάγαμε και κοιμηθήκαμε όμως ο μπαμπάς και πάλι άρχισε να βρίζει, επειδή τα κουνούπια τον τσιμπούσαμε ολούθε και δεν μπορούσε να κοιμηθεί. Έτσι έστησε άλλον ένα καυγά με την μαμά, διότι είχε ξεχάσει να πάρει φιδάκια και ταμπλέτες.

Τέλος πάντων κάποτε είπαμε καληνύχτα και κοιμηθήκαμε, αφού είχαν κοιμηθεί, χορτασμένα πιά, και τα κουνούπια.

Το πρωί ξυπνήσαμε και καθίσαμε να φάμε πρωινό, αλλά ο μπαμπάς άρχισε να βρίζει τα τζιτζίκια, που μας είχανε πάρει τ’ αυτιά.

Σηκώθηκε φουρτουνιασμένος  και πήγε μέσα να δει τις πρωινές ειδήσεις στην τηλεόραση. Σε λίγο ακούσαμε τον μπαμπά να βρίζει και να φωνάζει «να ρε άχρηστοι που μας ήπιατε το αίμα».

Μετά είχαμε και τις πυρκαγιές, που, κατά πω λένε οι μεγάλοι, έκαψαν μόνο στη Δυτική Αττική, πάνω από 100.000 στρέμματα. Μετά βγήκε κάποιος στην τηλεόραση και είπε ότι «όλα λειτούργησαν άψογα». Τότε εγώ ρώτησα τον μπαμπά: «Μπαμπά τι θα πει ‘’άψογα’’;» και ο μπαμπάς μου απάντησε φουρκισμένος «Πάψε μη τα πληρώσεις εσύ τώρα». Δεν κατάλαβα τι εννοούσε.

Έτσι πέρασε το καλοκαίρι. Ο μπαμπάς έβριζε, η μαμά μαγείρευε  κι’ εγώ έπαιζα και μάλωνα με την μικρή μου αδελφή την Νινή.

Αντωνάκης Πεσκερτής

Μαθητής Γ΄ Δημοτικού

• Φίλοι μου, καλώς σας βρήκα και καλό Φθινόπωρο νάχουμε. 

Η νέα μας επικοινωνία άρχισε με την έκθεση, που έγραψε για το σχολείο του ο Αντωνάκης, ο μικρός γιός ενός φίλου μου. Θεώρησα καλύτερο να σας προσφέρω αυτό το κείμενο (φυσικά διόρθωσα τα λίγα ορθογραφικά λάθη), παρά κάποια ανάλυση κανενός περισπούδαστου μπούρδα, περί του πολέμου στο Ιράν ή στην Ουκρανία. Αλήθεια αυτοί στην Ουκρανία πολεμάνε ακόμα και τι σόϊ πόλεμος είναι αυτός που η Ουκρανία συμμετέχει στην Γιουροβίζιον, στο Τσάμπιονς Λιγκ; Τέλος πάντων.

Ελπίζω να περάσατε καλά το καλοκαίρι σας και όχι σαν τον Αντωνάκη, να γεμίσατε τις μπαταρίες σας (έτσι δεν λένε οι μουράτοι;) και πλέον με όρεξη να ξαναρχίσετε στο μαγκανοπήγαδο για να βγει ο επιούσιος, ο οποίος επιούσιος μας παρέχεται πλουσιοπάροχα, αλλά εμείς δεν το βλέπουμε. Να κοιταχτούμε παιδιά. Ξέρει κανένας κάνα καλό οφθαλμίατρο; Εγώ τι να σας πω. Προσανατολίζομαι να αγοράσω γυαλιά σαν του Σπυρίδωνος  Αδώνιδος. Αυτά τα τζεϊμσμποντικά με τις κάμερες, τα μαγνητόφωνα, τα μικροτσίπ, τον υπολογιστή, το ραδιόφωνο, το κρυφό ποδήλατο και τις ντομάτες γεμιστές για το μεσημεριανό του πράκτορα. Μόνο έτσι πιστεύω ότι θα δούμε  το φως το αληθινό και θα λάβουμε πνεύμα επουράνιο.

Τώρα εγώ πώς πέρασα; Τι να σας πω. Οι διακοπές μου άρχισαν με ένα πρόστιμο και αφαίρεση διπλώματος για 10 μέρες για παράνομη στάθμευση. Απόλυτα δικαιολογημένα και τα δύο και μάλιστα από έναν ευγενέστατο τροχονόμο από τον οποίο χαιρόσουν να παίρνεις κλήσεις…

Κατά τα λοιπά καλά.

Όσο για την Ελλάδα μας; Η  παρακάτω σύνθεση της ηλεκτρονικής εφημερίδας Sportime, τα λέει όλα.

Καλό Φθινόπωρο νάχουμε.

Παράγραφοι

• Eίναι γεγονός, ότι από το 1974 και μετά, η ΝΔ δεν έχει ξεκάθαρη ιδεολογία και για να την προσδιορίσει καταφεύγει σε ασφείς συλλογισμούς, που ενίοτε θυμίζουν τον αντιπρόεδρο το Εδεσσαϊκού. Εν αρχή ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, κατά το 1ο Τακτικό Συνέδριο του κόμματος στη Χαλκιδική το 1979προσδιόρισε επισήμως την ιδεολογία της Νέας Δημοκρατίας, ως ριζοσπαστικό φιλελευθερισμό. Ο ιδρυτής της παράταξης είχε δώσει τότε το στίγμα αυτής της ιδεολογικής ταυτότητας με τα εξής νεφελώδη: «Η Νέα Δημοκρατία θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν ριζοσπαστικός φιλελευθερισμός, που ευρίσκεται μεταξύ του παραδοσιακού φιλελευθερισμού και του δημοκρατικού σοσιαλισμού». Εφημερίδα «Εστία» της 6ης Ιουλίου 2026: Δένδιας «Τα όρια της παρατάξεώς μας αρχίζουν από τις παρυφές της Δεξιάς μέχρι τη μη κομμουνιστική αριστερά». Συνεπώς, το μόνο απολύτως ξεκάθαρο, είναι ότι η ΝΔ, δεν είναι Δεξιά. Μένει τώρα να διευκρινισθεί τι θα πει «μη κομμουνιστική αριστερά». Ο κ. Τσίπρας π.χ. τι είναι; Μη κομμουνιστής; Η κα Κωνσταντοπούλου; Ο ΣΥΡΙΖΑ τι είναι; (Σημείωση: Μέχρι την ώρα που γραφόταν η «Ριπή», υπήρχαν ακόμη τα απομεινάρια μιας ημέρας, από τον  πάλαι ποτέ κραταιό ΣΥΡΙΖΑ…). Ακόμη απαιτείται και μιά άλλη σημαντική διευκρίνιση. Ο ορισμός του κ. Δένδια είναι προεκλογικός ή οριστικός;…
• Και δεν μιλάω μόνο για αυτούς του στρατού. Μιλάω και για συνταξιούχους αστυνομικούς και πυροσβέστες και παλαίμαχους ποδοσφαιριστές και πρώην υπουργούς και τράβα κορδέλα. Ο Ζλάταν Ιμπραίμοβιτς, παλαίμαχος σουηδός ποδοσφαιριστής, κατηγορεί τον προπονητή του Βελγίου Ρούντι Γκαρσία επειδή μετά τον τραυματισμό του Κουρτουά έβαλε μέσα τον Λάμενς και όχι τον Πέντερς και οι δύο αναπληρωματικοί τερματοφύλακες του Βελγίου. Τώρα ποιος έχει μυστικά διαβεβαιώσει τον Ζλάταν ότι ο Πέντερς θα έπιανε τα πάντα όλα, άγνωστον. Να θυμίσουμε στον κ. παλαίμαχο ότι ο καλύτερος παίκτης, ήταν αυτός που δεν… αγωνίστηκε. Το αυτό συμβαίνει και με τους λοιπούς ξερόλες. Βγαίνει ο συνταξιούχος αστυνομικός και κατακεραυνώνει τους μέχρι χθες συναδέλφους του ότι δεν ενήργησαν, καλά ενώ θα έπρεπε κ.λπ. – κ.λπ., καθόσον έξω απ’ το χορό πολλά τραγούδια ξέρει. Ακολουθεί κάποιος που έκανε ένα φεγγάρι υπουργός Εθνικής Άμυνας και αναλύει τα πολεμικά σχέδια του ΝΑΤΟ, της Ουκρανίας της Ρωσίας και της Εθνικής Αργεντινής. Το ίδιο και οι συνταξιούχοι πυροσβέστες και γενικώς ότι… συνταξιουχικό κυκλοφορεί, έχει άποψη για όλα και «εάν ήμουνα εγώ θα ήταν όλα τέλεια». Αμάν πιά! Εσείς κύριοι ό,τι είχατε να δώσετε το δώσατε. Αφήστε τώρα τους εν ενεργεία συνάδελφους σας να κάνουν τη  δουλειά τους  και ακόμα ακόμα βοηθήστε, αν μπορείτε τους. Όχι κριτική με χολή.
• Διαβάζω: «Η Θεώνη Κουφονικολάκου, εκπρόσωπος Τύπου του κόμματος Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη (ΕΛ.Α.Σ.), δήλωσε ότι αν το κόμμα της βρισκόταν στην κυβέρνηση, θα εφάρμοζε το διεθνές ένταλμα σύλληψης που εκκρεμεί κατά του Ισραηλινού πρωθυπουργού Μπενιαμίν Νετανιάχου σε περίπτωση που εκείνος επισκεπτόταν την Ελλάδα». Ένιωσα εθνική υπερηφάνεια. Ο τέως ΣΥΡΙΖΑ έρχεται με φόρα, κατά την κα Τσαπνίδου,  και αφού έπαιξε  τα νταούλια και χόρεψε όλη η Ευρώπη, αφού με ένα νόμο και  ένα άρθρο, κατήργησε τα μνημόνια και αφού έκανε τα καραγκιοζιλίκια του δημοψηφίσματος για τα αποτελέσματα του οποίου θαυμάσαμε εκπάγλου καλλονής υπέρβαρες χορεύτριες να ξεφαντώνουν στο Σύνταγμα, τώρα ετοιμάζεται να συλλάβει τον Νετανιάχου. Δεν ξέρω αν το έχει συμπεριλάβει στο επίσημο πρόγραμμά του. Ελπίζω να έχει ενημερωθεί ο κ. Νετανιάχου και να αποφύγει καμιά τυχόν επίσκεψή  του στην Ελλάδα, όταν οι ΕΛΑΣίτες γίνουν κυβέρνηση, διότι ικανή και αναγκαία συνθήκη είναι ότι πρέπει  κι΄ αυτό να συμβεί και δεν το βλέπω πιθανόν. Πάντως με τέτοιες  μπούρδες δεν βλέπω τον νέο ΕΛΑΣ να προκόβει. Να έλεγε τουλάχιστον ότι εάν και όταν  γίνει κυβέρνηση θα πάρει η ΑΕΚ το χαφ που ψάχνει, μάλιστα. Αυτές είναι σοβαρές θέσεις, όχι ο Νετανιάχου.
• Είπαμε ρε παιδιά, αλλά όχι κι’ έτσι. Η προπαγάνδα και το μοίρασμα σανού, πρέπει να γίνεται στις σωστές δόσεις για να κάνει την δουλειά της, αλλιώς βλάπτει σοβαρά την αξιοπιστία. Ιστοσελίδα της 8 τ.μ. αναφέρει ότι Ομάδα τουριστών από το Ισραήλ (τρέχα γύρευε…) δήλωσε: «φάγαμε σαν βασιλιάδες με 100 ευρώ, ενώ στη χώρα μου θα πληρώναμε 300». Αυτό μόνο. Ούτε τι φάγανε και – κυρίως  –  πόσοι φάγανε, για να μη πούμε σε πόσες μέρες τα φάγανε. Διότι άλλο να τρώει ένας άνθρωπος με 100 ευρώ άλλο δύο, άλλο πέντε και άλλο ένας λόχος μειωμένης συνθέσεως. Ένας Γάλλος είπε: «Σε σχέση με τη Γαλλία οι τιμές είναι χαμηλές. Έξω από το διαμέρισμα που μένουμε, υπάρχει ένα εστιατόριο και, όταν τρώμε εκεί, το κόστος δεν πλησιάζει καν στο μισό τις τιμές της Γαλλίας. και κατέληξε Όταν τρώμε έξω, το κόστος δεν πλησιάζει καν στο μισό τις τιμές της Γαλλίας». Ωραία όλα αυτά μόνο που ο συμπαθής «Parlez-vous français», που έλεγε και ο Ντίνος Ηλιόπουλος, παρέλειψε να μας πει, εκτός κι’ αν το είπε, τι μισθό παίρνει στη Γαλλία, χώρια το τι σόϊ είναι το εστιατόριο έξω από το  «διαμέρισμα» που μένει, που μάλλον προς… «βρώμικο» μου φέρνει.
• Η Ελληνική Αστυνομία είχε δύο τεράστιες επιτυχίες αυτές τις ημέρες. Οι επιτυχίες αναμφισβήτητα οφείλονται στο γεγονός ότι η ικανότατη Αστυνομία μας αφέθηκε, επί τέλους, να κάνει την δουλειά της όπως αυτή ξέρει και όχι όπως της υπαγορεύουν. Οι συλληφθέντες δολοφόνοι της Βάγιας Νέστορα, όπως αναφέρει το ρεπορτάζ, ανήκουν στον χώρο των αναρχικών με ενεργό δράση. Ο ένας εξ’ αυτών συμμετέχει στο Συμβούλιο Αναρχικών Θεσσαλονίκης. Κι’ εδώ σε πιάνουν τα γέλια. Πριν από πολλά χρόνια,  είχα πάει σ’ ένα σύνδεσμο οπαδών ΑΕΚ να ρωτήσω πώς είναι οργανωμένοι. Μπαίνω στα… γραφεία και ρωτάω έναν που βρισκόταν εκεί: «Θέλω κάποιον να ρωτήσω ορισμένα πράγματα» «Εδώ όλοι το ίδιο είμαστε. Ρωτήστε εμένα» «Θέλω να μάθω τον τρόπο οργανώσεως σας» Οπότε ο «ίδιος» φωνάζει «Γιώργο, έλα ρε σε ζητάνε». Πώς μου ήρθε αυτό; Μα διαβάζοντας ότι ένας εκ των συλληφθέντων, ανήκει στο «Συμβούλιο Αναρχικών Θεσσαλονίκης». Δηλαδή οι ανάρχες έχουν συμβούλιο, που συνεδριάζει τακτικά και δημοκρατικά (λέμε τώρα), τηρούνται πρακτικά και λαμβάνονται  αποφάσεις; Αμ τότε τι γιαλαντζί αναρχικοί είναι; Μπα! Απλώς είναι μέρος του δουλέματος. Και πάλι χίλια μπράβο στην Αστυνομία μας, η οποία επιβεβαίωσε το ότι όταν ισχύει το «κάτω τα ξερά σας από τη Αστυνομία», κάνει θαύματα.

Για γέλια και για κλάματα

 

Σημεία των καιρών

 

Διαφορές

 

Έγινε παρεξήγηση

 

Πω πω, μη το  μάθει η κα Κανέλλη καήκαμε…

 

Όντως. Άσε που πάρα λίγο να είχαμε κι’ εμείς τέτοια…

 

πηγή 

Η «συντέλεια» ως marketing του AI: Γιατί ξαφνικά όλοι έγιναν «τεχνοφοβικοί»;

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης 

 

Το τελευταίο διάστημα βλέπουμε τα συστημικά ΜΜΕ να μας βομβαρδίζουν συνεχώς με αναφορές για τους κινδύνους που εγκυμονεί η τεχνητή υπερνοημοσύνη σχετικά με το μέλλον της ανθρωπότητας. Ειδησεογραφικά sites που μέχρι σήμερα αποθέωναν εντελώς άκριτα τις άπειρες δυνατότητες των «σκεπτόμενων» αλγορίθμων, ξαφνικά έγιναν ντελάληδες της ψηφιακής «συντέλειας». 

 

Είχε προηγηθεί πριν λίγους μήνες το πρώτο «πυροτέχνημα» (ηθελημένης) καταστροφολογίας από τον ΟΗΕ, όταν ο γενικός γραμματέας, Αντόνιο Γκουτέρες, «μάλωσε» τις big tech για το μεγάλο περιβαλλοντικό κόστος των περιβόητων data centers (την ίδια στιγμή που με τις ευλογίες του ΟΗΕ, ολόκληρος ο πλανήτης εποικίζεται από αυτά).

 

Είχαμε σχολιάσει τότε, ότι πρόκειται για ένα υποκριτικό πινγκ πονγκ κινδυνολογίας ώστε να βρουν γονιμότερο έδαφος οι τεχνο-νόμοι που σχεδιάζονται, αλλά και να γίνει ευκολότερα αποδεκτός ο υπερεθνικός έλεγχος στα data της ανθρωπότητας. Αποτελεί το κλασσικό μοντέλο marketing της Νέας Τάξης, όπου πρώτα εμφανίζεται (ή κατασκευάζεται) μια απειλή και έπειτα οι υπαίτιοι φέρνουν και την ετοιμασμένη «λύση».

 

Γαϊτανάκι τρόμου από ειδικούς

 

Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει τώρα και με την υποτιθέμενη «συνειδητότητα» της ΤΝ, η οποία προβάλλεται από τα ΜΜΕ ως προοίμιο μιας καταστροφικής επανάστασης των μηχανών. Η είδηση ότι ο πρώην ερευνητής της Anthropic και της OpenAI, Τζέικομπ Κόξον, ανακοίνωσε την αποχώρησή του λόγω ανησυχιών για το μέλλον της ΤΝ, εξαπλώθηκε στον ελληνικό Τύπο πιο γρήγορα και από αλγοριθμική παπαγαλία.

 

Την «προφητεία» του Τζέικομπ Κόξον, ακολούθησαν διαδοχικές δηλώσεις και άλλων ειδικών, που έμοιαζαν να μπήκαν στην ουρά για να πραγματοποιήσουν μια κυριολεκτική πασαρέλα τρόμου. Ο Έβαν Χούμπινγκερ ,επικεφαλής της Alignment Science στην Anthropic, απάντησε για λογαριασμό της εταιρείας ότι: «πιστεύουμε πραγματικά και ειλικρινά ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα μπορούσε να σκοτώσει όλους τους ανθρώπους. Προσωπικά, πιστεύω ότι η πιθανότητα είναι >10% μέσα στην επόμενη δεκαετία».

 

Ο Μπιλάλ Τσουγκτάι, ο οποίος εργαζόταν στη Google DeepMind ως ερευνητής, αποχώρησε κι εκείνος για λόγους συνειδήσεως, γράφοντας σχετικά: «Πιστεύω ειλικρινά ότι η Τεχνητή Νοημοσύνη έχει τη δυνατότητα να μας σκοτώσει όλους, και ότι ίσως να μας τελειώνει ο χρόνος για να αποφύγουμε αυτό το αποτέλεσμα».

 

Από αυτό το γαϊτανάκι υστερικών τοποθετήσεων, δεν θα μπορούσε να λείπει ο «Άρχων» της νεοταξικής υστερίας, Μπιλ Γκέιτς, ο οποίος δήλωσε ότι: «καμία κυβέρνηση στον κόσμο δεν είναι πραγματικά προετοιμασμένη για τις αλλαγές που πρόκειται να φέρει η Τεχνητή Νοημοσύνη στην κοινωνία». Και αφού (σύμφωνα με τον Γκέιτς) καμία κυβέρνηση δεν διαθέτει τα μέσα να αντιμετωπίσει αυτήν την κυβερνοαπειλή, μας προτείνει μια πολύ συγκεκριμένη «λύση»:

 

«Υπάρχουν όλων των ειδών οι ταινίες όπου έρχονται κάποιοι εξωγήινοι και, ως διά μαγείας, οι ΗΠΑ, η Κίνα και όλοι οι άλλοι ενώνονται για να λύσουν το πρόβλημα», ανέφερε. «Η Τεχνητή Νοημοσύνη είναι κατά κάποιον τρόπο σαν αυτή την εξωγήινη νοημοσύνη. Είναι εδώ και καλύτερα να κάνουμε ό,τι βλέπουμε να κάνουν σε αυτές τις ταινίες».

 

Δηλαδή τι μας λέει με λίγα λόγια ο «εξαπατημένος» ομοτράπεζος του Επστάιν; Ότι ήρθε η στιγμή να πιάσει τόπο η συστηματική προπαγάνδα του Hollywood, να εγκαταλείψουμε τα έθνη-κράτη και να ενωθούμε σε ένα παγκόσμιο υπερκράτος που μόνο αυτό θα μπορεί να δαμάσει την «εισβολή» της εχθρικής νοημοσύνης. Και αν το Bill Gates Foundation είναι συνεργάτης της (ασυμμάζευτης) Anthropic και επενδύει δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως για εφαρμογές της TN σε κάθε πτυχή της ζωής μας, ε και τι έγινε; Εμείς πρέπει να κάνουμε ό,τι κάνουν στις ταινίες, ασχέτως αν το απειλητικό «UFO» το προσγειώνουν οι ίδιοι οι πολυεθνικοί «προστάτες» μας.

 

Σαν «θεοί» που αφανίζουν κάθε «Προμηθέα»

 

Είναι προφανές ότι η όψιμη τρομολαγνεία για την ΤΝ, εξυπηρετεί έναν βασικό σκοπό: το να δεχτεί ο κόσμος ότι πρόκειται για ένα τόσο επικίνδυνο «όπλο» που δεν μπορεί να αφεθεί στα χέρια της κοινωνίας και των συμβατικών επιχειρήσεων. Και ότι μόνο οι τεχνολογικοί κολοσσοί είναι ορθό να κρατούν τα ηνία της ΤΝ, σε συνεργασία με τις «θυγατρικές» τους κυβερνήσεις, οι οποίες ετοιμάζονται να παραδώσουν όλες τις εξουσίες των δεδομένων.

 

Οι τεχνοκρατικοί «θεοί» της ελίτ, ουσιαστικά περιχαρακώνουν το «δώρο της φωτιάς» (την ΤΝ) με αφηγήματα τρόμου, διακηρύσσοντας ότι οι «θνητοί» (οι λαοί) είναι ανάξιοι να συνδιαχειρίζονται τις δυνατότητές του, και ότι κανένας νέος «Προμηθέας» (το έθνος ως κοινωνικοπολιτική οντότητα θα μπορούσαμε να πούμε) δεν θα τους αφαιρέσει αυτό το παντοδύναμο μονοπώλιο.

 

Ουδείς αμφισβητεί ότι πράγματι υπάρχουν κίνδυνοι από την ανεξέλεγκτη ανάπτυξη της TN, σε συνδυασμό όμως με την ανθρώπινη μανία για εξουσία και όχι ως αυθύπαρκτη απειλή από το δυστοπικό υπερπέραν. Από τούτη τη στήλη έχουμε αναδείξει μια σειρά από πραγματικές απειλές που αφορούν τον ψηφιακό μετασχηματισμό της ζωής μας. Όμως οι τελευταίοι που δικαιούνται να γίνονται μάντεις κακών, είναι οι ίδιοι που δασκαλεύουν το αλγοριθμικό «βρέφος» για το πώς θα γίνει παντοδύναμος δικτάτορας όταν μεγαλώσει.

 

Όλο το παιχνίδι παίζεται για το μοίρασμα της πίτας σε λίγους υπερεθνικούς παίκτες, οι οποίοι θα ορίζουν τους διεθνείς κανόνες και τους μηχανισμούς ελέγχου. Όλη αυτή η υπόθεση αφορά τη «Battle Royale» μεταξύ των τεχνολογικών κολοσσών, έναν αγώνα μέχρις εσχάτων όπου ο τελευταίος που θα επιβιώσει στην αρένα της παγκόσμιας αγοράς, θα στεφθεί απόλυτος μονοκράτορας (και κλειδοκράτορας) της τεχνητής υπερνοημοσύνης.

 

Τα χρόνια της πανδημίας μας δίδαξαν άριστα, πώς η υπερδοσολογία φόβου πυροδοτεί αντανακλαστικά παράδοσης και μοιρολατρίας. Οι «φουτουριστικοί» κίνδυνοι της ΤΝ, αποσπούν την προσοχή από τις άμεσες απειλές που μας περικυκλώνουν εδώ και τώρα: την αριθμοποίηση του ανθρώπου μέσω της ψηφιακής ταυτοποίησης, την κατάργηση των μετρητών, το δόγμα μαζικής παρακολούθησης και τόσα άλλα. Δεν μας χρειάζεται κανένα «επαναστατημένο» ρομπότ για να ανησυχήσουμε για το μέλλον της ανθρωπότητας. Το «θηρίο» είναι ήδη εδώ, σχηματισμένο πίσω από κοστούμια, γραβάτες και γεμάτους χαρτοφύλακες…

 

πηγή