Εδώ που τα λέμε Ε3 (π. Γεώργιος Σχοινάς)

από το κανάλι Ευλογία | Ομιλίες πατρός Γεωργίου Σχοινά

Στο τρίτο επεισόδιο της νέας σειράς εκπομπών της "Ευλογίας", με τίτλο «Εδώ που τα λέμε», ο πατήρ Γεώργιος Σχοινάς, συνομιλεί με τον μουσικό Θωμά Κωνσταντίνου.

ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ: ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΜΑΡΤΥΡΑ ΜΑΜΑΝΤΑ

ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ

ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΜΑΡΤΥΡΑ ΜΑΜΑΝΤΑ

Έχω πλήρη επίγνωση του ύψους των εγκωμίων που επιβάλλει η εορταστική αυτή σύναξη· έχω, όμως, ταυτόχρονα επίγνωση και της δικής μου ανεπάρκειας και αδυναμίας να ανταποκριθώ σε αυτό. Γιατί η περίσταση απαιτεί να αρθρωθεί ένας λόγος αντάξιος των παρευρισκομένων, των προσδοκιών που έχουν εναποθέσει σε εμάς και, βέβαια, του ίδιου του θέματος. Καθώς σήμερα τελούμε με ιδιαίτερη λαμπρότητα τη μνήμη του μάρτυρα, κάθε νους είναι προσηλωμένος και κάθε ακοή προετοιμασμένη, προσδοκώντας να ειπωθεί κάτι αντάξιό του· και ο πόθος προς αυτόν είναι που οδηγεί ολόκληρο το εκκλησίασμα στη σύναξη. Γιατί τα ευγνώμονα παιδιά θέλουν τα εγκώμια των πατέρων τους να είναι αντάξια του μεγαλείου τους και δεν θα ανέχονταν το μεγαλείο εκείνων που εγκωμιάζονται να διακυβεύεται εξαιτίας της ανεπάρκειας του ομιλητή. Έτσι, όσο μεγαλύτερος είναι ο ζήλος των ακροατών, τόσο μεγαλύτερη γίνεται και η ευθύνη του ομιλητή.

Τι θα κάνουμε λοιπόν; Και πώς θα ικανοποιήσουμε τις προσδοκίες σας, χωρίς συγχρόνως κι εμείς να φύγουμε χωρίς να έχουμε προσφέρει τίποτε σε όσους βρίσκονται εδώ; Θα παρακαλέσουμε, λοιπόν, τον καθένα να ανακαλέσει και να ανανεώσει στον νου του όσα είχε ήδη στη μνήμη του όταν ήλθε, να τραφεί από τα δικά του πνευματικά αποθέματα και, βρίσκοντας χαρά στα εφόδια που ήδη διαθέτει, να αναχωρήσει. Θυμηθείτε, σας παρακαλώ, τον μάρτυρα, όσοι δεχθήκατε τη βοήθειά του μέσα από όνειρα· όσοι, όταν βρεθήκατε σε αυτόν εδώ τον τόπο, τον είχατε συμπαραστάτη στην προσευχή σας· όσοι, όταν επικαλεστήκατε το όνομά του, νιώσατε έμπρακτα την παρουσία και τη βοήθειά του· θυμηθείτε πόσους οδοιπόρους επανέφερε στον δρόμο τους, πόσους θεράπευσε από ασθένειες, σε πόσους επέστρεψε παιδιά που είχαν ήδη πεθάνει και σε πόσους χάρισε περισσότερα χρόνια ζωής. Συγκεντρώστε, λοιπόν, όλες αυτές τις εμπειρίες και συνθέστε όλοι μαζί, με τη συνεισφορά του καθενός, το εγκώμιο του μάρτυρα. Μοιραστείτε μεταξύ σας όσα γνωρίζει ο καθένας· κι εκείνο που κάποιος δεν γνωρίζει, ας το μαθαίνει από αυτόν που το γνωρίζει. Και έτσι, αφού με την κοινή συνεισφορά σας παραθέσετε ο ένας στον άλλο ένα κοινό πνευματικό γεύμα, δείξτε επιείκεια και στη δική μας αδυναμία.

Γιατί το αληθινό εγκώμιο ενός μάρτυρα είναι ο πλούτος των πνευματικών του χαρισμάτων. Γιατί δεν μπορούμε να τον εγκωμιάσουμε σύμφωνα με τους καθιερωμένους κανόνες των κοσμικών εγκωμίων, ούτε να προβάλουμε επιφανείς πατέρες και ένδοξους προγόνους. Γιατί δεν αρμόζει σε εκείνον που διακρίνεται χάρη στη δική του αρετή, να στολίζεται με ξένα στολίδια. Γιατί η αναφορά σε τέτοια στοιχεία αποτελεί απλώς καθιερωμένη συνήθεια των εγκωμίων. Γιατί η αλήθεια απαιτεί το εγκώμιο του καθενός να στηρίζεται σε όσα αποτελούν δική του αξία. Γιατί ένα άλογο δεν γίνεται γρήγορο μόνο και μόνο επειδή ο πατέρας του διακρινόταν στο τρέξιμο· ούτε αποτελεί έπαινο για ένα σκυλί το ότι κατάγεται από πολύ γρήγορους προγόνους. Αλλά, όπως η αξία κάθε ζώου κρίνεται από τα δικά του γνωρίσματα, έτσι και ο αληθινός έπαινος ενός ανθρώπου θεμελιώνεται στα δικά του έργα και κατορθώματα. Τι σχέση έχει με το παιδί η δόξα του πατέρα; Έτσι και ο μάρτυρας δεν άντλησε τη δόξα του από άλλους· αντίθετα, ο ίδιος άφησε αναμμένο για τις επόμενες γενιές έναν φωτεινό λύχνο δόξας.

Οι άλλοι αντλούν τη δόξα τους από τον Μάμαντα· ο Μάμας, όμως, δεν την αντλεί από κανέναν άλλον. Όσοι διδάχθηκαν από αυτόν την ευσέβεια και έγιναν πνευματικά του παιδιά, ας έχουν εκείνον για καύχημά τους. Γιατί από τον ίδιο αναβλύζει άφθονη η αρετή. Δεν μοιάζει με χείμαρρο που αντλεί το μεγαλείο του από νερά που συρρέουν από αλλού· είναι πηγή που αναβλύζει από τα ίδια της τα βάθη όλη της την ομορφιά. Ας θαυμάσουμε τον άνδρα που δεν στολίζεται με ξένο στολισμό, αλλά λαμπρύνεται με τον δικό του. Βλέπεις τους πλούσιους και επιφανείς ιπποτρόφους; Βλέπεις τα λαμπρά μνημεία τους; Κι όμως, δεν είναι παρά πέτρες που οι περαστικοί προσπερνούν. Για τη μνήμη, όμως, του μάρτυρα ολόκληρη η περιοχή βρίσκεται σε κίνηση και ολόκληρη η πόλη έχει μεταμορφωθεί για την εορτή. Ούτε οι ίδιοι οι συγγενείς προστρέχουν στους τάφους των προγόνων τους· όλοι, όμως, συρρέουν στον ιερό τόπο όπου τιμάται ο μάρτυρας. Αυτόν αποκαλούν πατέρα, γιατί τους οδηγεί στην αλήθεια, και όχι εκείνους από τους οποίους έλαβαν τη σωματική τους ύπαρξη. Βλέπεις λοιπόν πως εκείνο που τιμάται είναι η αρετή και όχι ο πλούτος;

Έτσι η Εκκλησία, τιμώντας εκείνους που προηγήθηκαν, παρακινεί τους σημερινούς πιστούς να ακολουθήσουν το παράδειγμά τους. «Μην αγωνίζεσαι», λέει, «για να αποκτήσεις πλούτο, ούτε για τη σοφία αυτού του κόσμου που καταργείται [ πρβ. Α΄Κορ. 2,6: «Σοφίαν δὲ λαλοῦμεν ἐν τοῖς τελείοις, σοφίαν δὲ οὐ τοῦ αἰῶνος τούτου οὐδὲ τῶν ἀρχόντων τοῦ αἰῶνος τούτου, τῶν καταργουμένων (:Στους ώριμους και προοδευμένους πνευματικά ανθρώπους διδάσκουμε και σοφία· αλλά όχι την σοφία των ανθρώπων που έχουν τα φρονήματα της αμαρτωλής αυτής εποχής, ούτε την σοφία των αρχόντων του κόσμου αυτού, οι οποίοι έχουν προσωρινή εξουσία και θα εκμηδενισθεί μια ημέρα η δύναμη τους)»] ούτε για τη δόξα που γρήγορα σβήνει· όλα αυτά χάνονται μαζί με την επίγεια ζωή. Αγωνίσου, αντίθετα, να γίνεις εργάτης της ευσέβειας. Γιατί η ευσέβεια είναι αυτή που θα σε οδηγήσει στον ουρανό και θα διατηρήσει αθάνατη τη μνήμη σου και αιώνια τη δόξα σου ανάμεσα στους ανθρώπους».

Επομένως, όποιος τιμά τη μνήμη του ποιμένα, ας μην έχει τον πλούτο ως αντικείμενο θαυμασμού. Γιατί συγκεντρωθήκαμε για να εγκωμιάσουμε έναν άνθρωπο που δεν ήταν πλούσιος· φεύγοντας, λοιπόν, από εδώ, μην θαυμάζεις τον πλούτο, αλλά τη φτώχεια που συνδυάζεται με την ευσέβεια. Το επάγγελμα του βοσκού δεν θεωρείται ούτε σπουδαίο, ούτε ιδιαίτερα απαιτητικό σε γνώσεις. Δεν θα έλεγες άραγε, πάνω στον θυμό σου, σε εκείνον που σε εξόργισε, θέλοντας να τον προσβάλεις: «Βοσκός είσαι;». Ένας βοσκός, ένας ποιμένας, δεν έχει τίποτε περισσότερο από όσα χρειάζεται για την καθημερινή του τροφή· με το ταγάρι κρεμασμένο στον ώμο, τη ράβδο στο χέρι και τα απαραίτητα εφόδια για την ημέρα, δεν έχει καμιά έγνοια για την αυριανή. Εχθρός των άγριων θηρίων και σύντροφος των πιο ήμερων ζώων, μένει μακριά από αγορές και δικαστήρια· δεν γνωρίζει συκοφάντες, εμπορικές συναλλαγές, ούτε πλούτο. Δεν έχει δική του στέγη, αλλά ζει κάτω από την κοινή στέγη ολόκληρου του κόσμου· και τη νύχτα σηκώνει το βλέμμα στον ουρανό και διαβάζει μέσα στα άστρα το θαυμαστό μεγαλείο του Δημιουργού. Ναι, ήταν ποιμένας. Ας μην ντρεπόμαστε να πούμε την αλήθεια. Ας μη μιμούμαστε τους θύραθεν μυθοπλάστες, ούτε να στολίζουμε την αλήθεια με όμορφα και περίτεχνα λόγια. Η αλήθεια στέκεται γυμνή· δεν χρειάζεται κανέναν να τη στηρίξει, γιατί φανερώνεται από μόνη της. Δεν χρειάζονται πολλά λόγια για να εξυψωθεί ό,τι φαίνεται ταπεινό· αντίθετα, έτσι θα το θαυμάσεις ακόμη περισσότερο μέσα από το εγκώμιο.

Ποιμένας και φτωχός· αυτά είναι για τον Χριστιανό τα αληθινά καυχήματα. Αν αναζητήσεις εκείνους που πρώτοι δίδαξαν τον δρόμο της ευσέβειας, θα βρεις ψαράδες και τελώνες· και ανάμεσα στους μαθητές τους, φτωχούς τεχνίτες. Δεν υπάρχει εδώ κανένας πλούσιος ούτε ίχνος κοσμικής δόξας· όλα αυτά παρέρχονται μαζί με τον κόσμο. Να λοιπόν ποιον τιμούμε σήμερα, για χάρη τίνος είμαστε όλοι χαρούμενοι και για χάρη τίνος ολόκληρη η ζωή μας έχει πάρει εορταστική όψη.

Τώρα, λοιπόν, που μιλήσαμε για τον ποιμένα, μην υποτιμάς αυτό το επάγγελμα. Άκουσες ότι ο πρώτος που ευαρέστησε τον Θεό, ο Άβελ, ήταν ποιμένας προβάτων [βλ. Γέν. 4,2: «Καὶ προσέθηκε τεκεῖν τὸν ἀδελφὸν αὐτοῦ τὸν Ἄβελ. Καὶ ἐγένετο Ἄβελ ποιμὴν προβάτων(:Ο Άβελ έγινε βοσκός αιγοπροβάτων, ενώ ο Κάιν γεωργός, καλλιεργητής της γης)»· και Γέν. 4,4: «Καὶ Ἄβελ ἤνεγκεν καὶ αὐτὸς ἀπὸ τῶν πρωτοτόκων τῶν προβάτων αὐτοῦ καὶ ἀπὸ τῶν στεάτων αὐτῶν· καὶ ἐπεῖδεν ὁ Θεὸς ἐπὶ Ἄβελ καὶ ἐπὶ τοῖς δώροις αὐτοῦ(: Και ο Άβελ πρόσφερε και αυτός θυσία στον Θεό· διάλεξε από τα πρωτότοκα πρόβατά του και μάλιστα από τα πιο παχιά και εύρωστα, τα καλύτερα. Και ο Θεός είδε ευνοϊκά και δέχθηκε την θυσία του Άβελ και τα δώρα της ευγνωμοσύνης του· επαίνεσε τη φιλόθεη διάθεσή του για την εκλεκτή προσφορά του)»].

Ποιος ακολούθησε το παράδειγμά του; Ο Μωυσής, ο μεγάλος νομοθέτης, που ξέφυγε από την επιβουλή του Φαραώ και απομακρύνθηκε από την ανθρώπινη κακία· στο όρος Χωρήβ, ενώ έβοσκε το ποίμνιό του, συνομιλούσε με τον Θεό [ Έξ. 3,1:«Μωυσῆς δὲ ἦν ποιμαίνων τὰ πρόβατα Ἰοθὸρ τοῦ γαμβροῦ αὐτοῦ τοῦ ἱερέως Μαδιάμ καὶ ἤγαγεν τὰ πρόβατα ὑπὸ τὴν ἔρημον καὶ ἦλθεν εἰς τὸ ὄρος Χωρήβ (: Ο Μωυσής, λοιπόν, έβοσκε τα πρόβατα του πεθερού του Ιοθόρ, του ιερέα της Μαδιάμ. Κάποτε οδήγησε τα πρόβατά του δυτικά, πέρα από την έρημο και έφθασε στο όρος Χωρήβ)»]. Δεν ήταν σε κάποιο δικαστήριο όταν είδε τον άγγελο στη βάτο· ήταν ποιμένας, όταν αξιώθηκε εκείνη την ουράνια συνομιλία [Έξ. 3,2–4 κ.ε.: «Ὤφθη δὲ αὐτῷ ἄγγελος Κυρίου ἐν πυρὶ φλογὸς ἐκ τοῦ βάτου, καὶ ὁρᾷ ὅτι ὁ βάτος καίεται πυρί, ὁ δὲ βάτος οὐ κατεκαίετο. Εἶπε δὲ Μωυσῆς· Παρελθὼν ὄψομαι τὸ ὅραμα τὸ μέγα τοῦτο, ὅτι οὐ κατακαίεται ὁ βάτος. Ὡς δὲ εἶδε Κύριος ὅτι προσάγει ἰδεῖν, ἐκάλεσεν αὐτὸν Κύριος ἐκ τοῦ βάτου λέγων· Μωυσῆ, Μωυσῆ. Ὁ δὲ εἶπε· Τί ἐστι;(: Εκεί στο βουνό τού εμφανίστηκε ένας άγγελος του Θεού. Και ο Μωυσής αισθάνθηκε την παρουσία του Κυρίου μέσα σε πύρινες φλόγες που έβγαιναν από το κέντρο μιας βάτου. Καθώς, όμως, παρατήρησε καλύτερα το θέαμα, είδε ότι η βάτος, ενώ είχε πάρει φωτιά και έβγαζε φλόγες, δεν καιγόταν να γίνει στάχτη. ‘’Αυτό είναι παράδοξο’’, σκέφτηκε ο Μωυσής. ‘’Ας πλησιάσω να δω καλύτερα αυτό το θαυμαστό θέαμα· πώς δεν καίγεται η βάτος;’’. Μόλις, όμως, ο Κύριος είδε τον Μωυσή να πλησιάζει για να δει το θαυμαστό φαινόμενο, του φώναξε μέσα από τη βάτο με το όνομά του: ‘’Μωυσή, Μωυσή!’’. Έκπληκτος τότε εκείνος απάντησε: ‘’Ορίστε! Τι συμβαίνει;’’)» κ.ε.].

Ποιος μετά τον Μωυσή; Ο πατριάρχης Ιακώβ, που μέσα στη ζωή του ως ποιμένα έδειξε την υπομονή του για χάρη της αλήθειας, αποτυπώνοντας έτσι σε μικρογραφία ολόκληρη τη ζωή του[βλ. Γέν. 30,31: «Εἶπε δὲ αὐτῷ Λάβαν· Τί σοι δώσω; Εἶπε δὲ Ἰακώβ· Οὐ δώσεις μοι οὐδέν· ἐὰν ποιήσῃς μοι τὸ ῥῆμα τοῦτο, πάλιν ποιμανῶ τὰ πρόβατά σου καί φυλάξω (:Και του είπε ο Λάβαν: “Τι θέλεις λοιπόν να σου δώσω;” Και ο Ιακώβ απάντησε: “Δεν θέλω να μου δώσεις τίποτε· αν, όμως, κάνεις για μένα αυτό που θα σου πω, εγώ θα εξακολουθήσω να ποιμαίνω και να φυλάω τα πρόβατά σου”)»].

Και ποιος κληρονόμησε αυτόν τον ζήλο; Ο Δαβίδ, που από ποιμένας έγινε βασιλιάς [Α΄ Βασ. 16,10–13: «Καὶ παρήγαγεν Ἰεσσαὶ τοὺς ἑπτὰ υἱοὺς αὐτοῦ ἐνώπιον Σαμουήλ· καὶ εἶπε Σαμουήλ· οὐκ ἐξελέξατο Κύριος ἐν τούτοις.Καὶ εἶπε Σαμουὴλ πρὸς Ἰεσσαί· Ἐκλελοίπασιν τὰ παιδάρια; καὶ εἶπεν· Ἔτι ὁ μικρὸς ἰδού, ποιμαίνει ἐν τῷ ποιμνίῳ. Καὶ εἶπε Σαμουὴλ πρὸς Ἰεσσαί· Ἀπόστειλον καὶ λάβε αὐτόν, ὅτι οὐ μὴ κατακλιθῶμεν ἕως τοῦ ἐλθεῖν αὐτὸν ἐνταῦθα. Καὶ ἀπέστειλε καὶ εἰσήγαγεν αὐτόν· καὶ οὗτος πυρράκης μετὰ κάλλους ὀφθαλμῶν καὶ ἀγαθὸς ὁράσει Κυρίῳ. Καὶ εἶπε Κύριος πρὸς Σαμουήλ· Ἀνάστα καὶ χρῖσον τὸν Δαυίδ, ὅτι οὗτός ἐστιν ἀγαθός. Καὶ ἔλαβε Σαμουὴλ τὸ κέρας τοῦ ἐλαίου καὶ ἔχρισεν αὐτὸν ἐν μέσῳ τῶν ἀδελφῶν αὐτοῦ· καὶ ἐφήλατο πνεῦμα Κυρίου ἐπὶ Δαυὶδ ἀπὸ τῆς ἡμέρας ἐκείνης καὶ ἐπάνω (:Έφερε λοιπόν ο Ιεσσαί μπροστά στον Σαμουήλ έναν προς έναν τους επτά γιους του κι ο Σαμουήλ είπε: «Κανέναν από αυτούς δεν διάλεξε ο Κύριος». Τότε ο Σαμουήλ ρώτησε τον Ιεσσαί: «Τελειώσαμε με τα παιδιά σου; Μήπως έχεις και κανέναν άλλο γιο;» Και ο Ιεσσαί αποκρίθηκε: «Έχω ακόμη έναν, τον μικρότερο, που τώρα βόσκει τα πρόβατα». Τότε ο Σαμουήλ είπε στον Ιεσσαί: «Στείλε κάποιον και φέρ’ τον εδώ, διότι δεν πρόκειται να καθίσουμε για φαγητό μέχρι να έλθει κι αυτός». Έστειλε, λοιπόν, αμέσως ο Ιεσσαί κάποιον και τον έφερε μέσα στο σπίτι. Ο γιος αυτός του Ιεσσαί ήταν κοκκινωπός, με ωραία μάτια και ενάρετος ενώπιον του Κυρίου. Τότε είπε ο Κύριος στον Σαμουήλ: «Σήκω και χρίσε αυτόν, τον Δαβίδ, διότι είναι ενάρετος και άξιος να γίνει βασιλιάς». Τότε ο Σαμουήλ πήρε το δοχείο με το λάδι για τις χρίσεις και τον έχρισε βασιλιά εκεί, ανάμεσα στους αδελφούς του. Κι αμέσως ήλθε επάνω του με ορμή το Πνεύμα του Κυρίου, κυρίευσε τον Δαβίδ και από τότε και στο εξής ήταν μαζί του συνεχώς και τον καθοδηγούσε)» ]. Γιατί το έργο του ποιμένα συγγενεύει με το έργο του βασιλιά· ο ένας έχει την ευθύνη των άλογων ζώων και ο άλλος των λογικών ανθρώπων. Έτσι το έργο του ποιμένα γίνεται σκαλοπάτι για την ανώτερη τέχνη της διακυβέρνησης.

Γι’ αυτό ο Κύριος συνενώνει και τις δύο ιδιότητες και είναι συγχρόνως ποιμένας και βασιλιάς: ως ποιμένας καθοδηγεί όσους δεν ζουν ακόμη σύμφωνα με τη λογική, ενώ τους περισσότερο λογικούς τούς θέτει υπό τη βασιλική Του εξουσία. Θέλεις να μάθεις πόσο σπουδαία είναι η ιδιότητα του ποιμένα; «Κύριος ποιμαίνει με, καὶ οὐδέν με ὑστερήσει (: Ο Κύριος είναι ο ποιμένας μου· Αυτός φροντίζει για τη συντήρηση και τη διατροφή μου και τίποτε δεν θα μου λείψει)»[Ψαλμ.22]. Και πώς συγγενεύει το έργο του ποιμένα με τη βασιλεία; «Τίς ἐστιν οὗτος ὁ βασιλεὺς τῆς δόξης; Κύριος κραταιὸς καὶ δυνατός, Κύριος δυνατὸς ἐν πολέμῳ (:Ποιος είναι αυτός ο βασιλιάς της δόξας; Ο Κύριος, ο κραταιός και δυνατός, ο δημιουργός το παντός και δεσπότης. Ο Κύριος, ο δυνατός και ακαταγώνιστος σε μάχες και πολέμους)» [Ψαλμ. 23,8· πρβ: Ψαλμ.23,10: «Τίς ἐστιν οὗτος ὁ βασιλεὺς τῆς δόξης; Κύριος τῶν δυνάμεων αὐτός ἐστιν ὁ βασιλεὺς τῆς δόξης(: Ποιος είναι αυτός ο βασιλιάς της δόξης; Ο Κύριος των ασωμάτων δυνάμεων, των ουρανίων αγγελικών στρατιών· αυτός είναι ο βασιλιάς της δόξας)»]. Εκείνος που στην πρώτη περίπτωση ονομάζεται ποιμένας, στην άλλη περίπτωση ο Ίδιος παρουσιάζεται ως βασιλιάς.

Και μη νομίσεις ότι αυτή την ονομασία Τού την αποδίδουν μόνο οι άλλοι, ενώ ο Ίδιος ντρέπεται γι᾽ αυτήν. Αντίθετα, παραμερίζει τους ψεύτικους ποιμένες και αποδίδει στον εαυτό Του την ιδιότητα του αληθινού ποιμένα: «Ἐγώ εἰμι ὁ ποιμὴν ὁ καλός· ὁ ποιμὴν ὁ καλὸς τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τίθησιν ὑπὲρ τῶν προβάτων (:Εγώ είμαι ο ποιμένας ο καλός και στοργικός, που πονώ και ενδιαφέρομαι ειλικρινά για τα πρόβατα. Ο ποιμένας ο καλός θυσιάζει τη ζωή του προκειμένου να απομακρύνει κάθε κίνδυνο από τα πρόβατά του και να υπερασπιστεί τη ζωή τους)»[ Ιω. 10,11]. «Διότι ἐγὼ Κύριος ὁ Θεὸς ὑμῶν, καὶ οὐκ ἠλλοίωμαι (: Διότι Εγώ είμαι ο Κύριος ο Θεός σας, και παραμένω πάντοτε αναλλοίωτος)»[ Μαλαχ. 3,6].

Πώς λοιπόν; Όπως όταν μιλά για τα μεγαλειώδη έργα Του και λέει: «Ἡ χείρ μου ἐθεμελίωσε τὴν γῆν, καὶ ἡ δεξιά μου ἐστερέωσε τὸν οὐρανόν (: Το παντοδύναμο χέρι μου θεμελίωσε τη γη ώστε να είναι ασφαλής και η δεξιά μου στερέωσε τον έναστρο ουρανό)»[ Ησ. 48,13· πρβ. και Ησ. 44, 24: «Ἐγὼ Κύριος ὁ συντελῶν πάντα, ἐξέτεινα τὸν οὐρανὸν μόνος καὶ ἐστερέωσα τὴν γῆν (:Εγώ είμαι ο Κύριος, Αυτός που επιτελεί τα πάντα· μόνος μου σαν σκηνή άπλωσα τον ουρανό και στερέωσα τη γη)»], και όπως λέει όλα τα άλλα που αρμόζουν και είναι άξια του Θεού, έτσι ακριβώς λέει και: «Ἐγώ εἰμι ὁ ποιμὴν ὁ καλός». Αποκλείει τους μη γνήσιους ποιμένες και αποδίδει στον εαυτό Του την ιδιότητα του αληθινού ποιμένα: «Ἐγώ εἰμι ὁ ποιμὴν ὁ καλός· ὁ ποιμὴν ὁ καλὸς τὴν ψυχὴν αὐτοῦ τίθησιν ὑπὲρ τῶν προβάτων(:Εγώ είμαι ο ποιμένας ο καλός · ο ποιμένας ο καλός τη ζωή του προσφέρει υπέρ των προβάτων)». Μάθε ποιος είναι ο αληθινός ποιμένας και τι σημαίνει να είναι «καλός»· ο ίδιος ο Χριστός το εξηγεί. Ο αληθινός ποιμένας θυσιάζει τη ζωή του για τα πρόβατα. Ο μισθωτός, αντίθετα, δεν είναι αληθινός ποιμένας· τα πρόβατα δεν του ανήκουν και, όταν βλέπει τον λύκο να πλησιάζει, δεν νοιάζεται γι᾽ αυτά. Εδώ, λοιπόν, η Εκκλησία αναρωτιέται: «Αφού ο Κύριος είναι ο αληθινός ποιμένας, ποιος είναι ο μισθωτός;».

Μήπως, λοιπόν, μισθωτός είναι ο διάβολος; Αν, όμως, ο διάβολος είναι ο μισθωτός ποιμένας, τότε ποιος είναι ο λύκος; Αλλά λύκος είναι ο διάβολος, το άγριο θηρίο, το αρπακτικό, το ύπουλο, ο κοινός εχθρός όλων. Ας κρατήσει, λοιπόν, και ο «μισθωτός ποιμένας» τη δική του ιδιαίτερη ονομασία. Όταν ο Κύριος μιλούσε τότε για «μισθωτούς ποιμένες», αναφερόταν σε ανθρώπους της εποχής εκείνης. Υπάρχουν, όμως, δυστυχώς και σήμερα άνθρωποι –μακάρι να μην υπήρχαν- που με τη στάση τους κάνουν να τους ταιριάζει η ονομασία «μισθωτοί». Τότε ο χαρακτηρισμός υποδείκνυε τους αρχιερείς, τους Φαρισαίους και ολόκληρη, εκείνη, την ιουδαϊκή παράταξη. Εκείνους αποκαλούσε «μισθωτούς ποιμένες», γιατί είχαν αναλάβει την εξουσία της πνευματικής καθοδήγησης όχι για να υπηρετήσουν την αλήθεια, αλλά για το προσωπικό τους συμφέρον [Ιω.10,12-13: «Ὁ μισθωτὸς δὲ καὶ οὐκ ὢν ποιμήν, οὗ οὐκ ἔστι τὰ πρόβατα ἴδια, θεωρεῖ τὸν λύκον ἐρχόμενον, καὶ ἀφίησι τὰ πρόβατα καὶ φεύγει, καὶ ὁ λύκος ἁρπάζει αὐτὰ καὶ σκορπίζει τὰ πρόβατα· ὁ δὲ μισθωτὸς φεύγει, ὅτι μισθωτός ἐστι καὶ οὐ μέλει αὐτῷ περὶ τῶν προβάτων (:Ο μισθωτός, όμως, εργάτης, που δεν είναι ποιμένας και δεν είναι δικά του τα πρόβατα, βλέπει τον λύκο να έρχεται και επειδή δεν έχει ούτε στοργή για τα πρόβατα, ούτε αυταπάρνηση, αφήνει ανυπεράσπιστα τα πρόβατα και φεύγει, για να μην εκθέσει στον παραμικρό κίνδυνο τη ζωή του. Και τότε ο λύκος ελεύθερα αρπάζει και διασκορπίζει τα πρόβατα. Μη σας φαίνεται, λοιπόν, παράξενο ότι ο μισθωτός εργάτης, όταν δει τον λύκο να ορμά πάνω στο ποίμνιο, φεύγει. Φεύγει, διότι είναι εργάτης με μισθό, κι επειδή δεν είναι δικά του τα πρόβατα, δεν τα πονά. Αυτός ενδιαφέρεται κυρίως να πάρει τον μισθό του και δεν διακινδυνεύει ποτέ τη ζωή του, όπως εκείνος που πονά κι αισθάνεται στοργή για τα πρόβατα)»].

«Μισθωτοί» είναι εκείνοι που προσεύχονται μόνο για τα προσχήματα, ενώ στην πραγματικότητα κατατρώγουν και εκμεταλλεύονται τον βιοπορισμό των χηρών και των ορφανών. Όσοι ενδιαφέρονται μόνο για το δικό τους όφελος και για ό,τι μπορούν να κερδίσουν στο παρόν, χωρίς να στρέφουν το βλέμμα τους στα μέλλοντα αγαθά, είναι μισθωτοί και όχι ποιμένες. Και σήμερα υπάρχουν πολλοί μισθωτοί που ανταλλάσσουν ολόκληρη τη ζωή τους με λίγη μάταιη δόξα και προκαλούν διχασμούς ακόμη και εξαιτίας των υγιών και σωτήριων λόγων του Κυρίου. Γιατί μόλις ο Κύριος είπε αυτά τα λόγια , προκλήθηκε αμέσως διχασμός ανάμεσά τους[Ιω. 10,19-21: «Σχίσμα οὖν πάλιν ἐγένετο ἐν τοῖς Ἰουδαίοις διὰ τοὺς λόγους τούτους. Ἔλεγον δὲ πολλοὶ ἐξ αὐτῶν· Δαιμόνιον ἔχει καὶ μαίνεται· τί αὐτοῦ ἀκούετε; Ἄλλοι ἔλεγον· Ταῦτα τὰ ῥήματα οὐκ ἔστι δαιμονιζομένου· μὴ δαιμόνιον δύναται τυφλῶν ὀφθαλμοὺς ἀνοῖξαι; (:Ύστερα απ’ αυτά, εξαιτίας των λόγων αυτών που διεκήρυξε ο Ιησούς, διχάστηκαν και πάλι οι Ιουδαίοι. Πολλοί απ’ αυτούς έλεγαν: ‘’Για να έχει τέτοια ιδέα για τον εαυτό του, πρέπει να έχει δαιμόνιο και γι’ αυτό παραλογίζεται. Γιατί τον προσέχετε και ακούτε αυτά που λέει;’’. Άλλοι έλεγαν: ‘’Αυτά τα λόγια δεν είναι λόγια δαιμονισμένου. Κι έπειτα τα λόγια του συνοδεύονται από τις υπερφυσικές θεραπείες που κάνει και τα θαύματά του. Μήπως μπορεί ένα δαιμόνιο να ανοίγει μάτια τυφλών;’’)»]. Κάποιοι έλεγαν: «Έχει δαιμόνιο»· άλλοι όμως απαντούσαν: «Είναι δυνατόν ένας δαίμονας να ανοίξει τα μάτια των τυφλών;». Βλέπεις λοιπόν πόσο παλιό κακό είναι το πάθος του διχασμού; Γιατί, όπως το λιχνιστήρι ξεχωρίζει αμέσως το άχυρο από το σιτάρι, έτσι ό,τι είναι ελαφρύ και ασταθές αποχωρίζεται από ό,τι είναι θρεπτικό, ενώ εκείνο που είναι κατάλληλο για πνευματική τροφή, παραμένει στα χέρια των γεωργών. Γι' αυτό προκλήθηκε διχασμός: άλλοι πήραν τη μία θέση και άλλοι την άλλη.

Στους Ιουδαίους ταιριάζει ο διχασμός· η Εκκλησία, όμως, του Θεού, που παρέλαβε τον άρραφο χιτώνα, τον υφασμένο ολόκληρο από πάνω και διαφυλαγμένο άσχιστο ακόμη και από τους στρατιώτες [πρβ. Ιω. 19,23–24], η Εκκλησία που ντύθηκε τον Χριστό, ας μη σχίζει το ένδυμά Του. «Καὶ γινώσκω τὰ ἐμά, καὶ γινώσκουσί με τὰ ἐμά (:Κι επειδή έχω το ενδιαφέρον αυτό, γνωρίζω καλά τα δικά μου πρόβατα, αλλά και τα δικά μου πρόβατα με γνωρίζουν)» [Ιω. 10,14]. Ο αιρετικός απομόνωσε αμέσως αυτό το χωρίο, για να το χρησιμοποιήσει ως στήριγμα της βλάσφημης διδασκαλίας του. «Να», λέει, «έχει ειπωθεί: “Οι δικοί μου με γνωρίζουν και εγώ γνωρίζω τους δικούς μου”». Τι σημαίνει λοιπόν «γνωρίζω»; Σημαίνει άραγε ότι μπορεί κανείς να συλλάβει τη θεία ουσία και να μετρήσει το απεριόριστο μεγαλείο της; Μήπως σημαίνει να κατανοεί κανείς εκείνα που αφορούν τη θεότητα, τα οποία εσύ, με την θρασύτητα και την αλαζονεία των λόγων σου, ισχυρίζεσαι ότι γνωρίζεις; Ή μήπως δεν αντιλαμβάνεσαι από όσα ακολουθούν μέχρι πού φτάνει και τι σημαίνει αυτή η γνώση;

Τι σημαίνει, λοιπόν, να γνωρίζουμε τον Θεό; «Τὰ ἐμὰ πρόβατα τῆς φωνῆς μου ἀκούει (:Τα πρόβατα τα δικά μου ακούν με καλή διάθεση και πρόθυμη υπακοή τη φωνή μου και τη διδασκαλία μου)» [Ιω. 10,27]. Δες πώς γνωρίζεται ο Θεός: με το να ακούμε τις εντολές Του και, αφού τις ακούσουμε, να τις εφαρμόζουμε. Αυτό σημαίνει να γνωρίζει κανείς τον Θεό: να τηρεί τις εντολές Του [Α΄Ιω. 2,3: «Καὶ ἐν τούτῳ γινώσκομεν ὅτι ἐγνώκαμεν αὐτόν, ἐὰν τὰς ἐντολὰς αὐτοῦ τηρῶμεν (:Αλλά για να καταστεί ο Χριστός στον καθένα μας μεσίτης και αρχιερεύς, πρέπει κι εμείς να Τον αναγνωρίσουμε ως μεσίτη και να έλθουμε σε στενή σχέση μαζί Του. Και καταλαβαίνουμε ότι έχουμε στενή γνωριμία και σχέση μαζί Του με αυτό και μόνο το κριτήριο: εάν τηρούμε τις εντολές Του)»]. Γνώση του Θεού, λοιπόν, δεν σημαίνει να ερευνούμε αδιάκριτα την ουσία Του, να αναζητούμε όσα υπερβαίνουν τον κόσμο ή να επιχειρούμε να συλλάβουμε με τον νου τα αόρατα. «Γινώσκει με τὰ ἐμά, καὶ γινώσκω τὰ ἐμά» [ Ιω. 10,14]. Αυτό σου αρκεί να γνωρίζεις: ότι είναι ο καλός Ποιμένας και ότι έδωσε τη ζωή Του για τα πρόβατα [ό.π. Ιω.10,11]. Μέχρι εδώ φτάνει η γνώση μας για τον Θεό.

Το να ρωτά κανείς πόσο μεγάλος είναι ο Θεός, ποιο είναι το μέτρο Του [: δηλαδή αν και πώς θα μπορούσε το θείο να μετρηθεί ή να οριοθετηθεί] και ποια είναι η ουσία Του είναι και επικίνδυνο για εκείνον που ρωτά και αδύνατο να απαντηθεί από εκείνον που ερωτάται· απέναντι σε τέτοια ερωτήματα, η σωστή στάση είναι η σιωπή. «Τὰ ἐμὰ πρόβατα τῆς ἐμῆς φωνῆς ἀκούει»[Ιω.10,27], είπε· υπακούουν, δεν φιλονικούν. Με άλλα λόγια, δεν αγνοεί τη φωνή του ποιμένα, δεν αντιλέγει. Άκουσες πως είναι Υιός· μην ζητάς να εξηγήσεις με ανθρώπινους συλλογισμούς τον τρόπο της γέννησής Του, μην αναζητάς αιτία εκεί όπου δεν χωρεί αιτιολόγηση και μην διασπάς εκείνο που είναι από τη φύση του ενωμένο.

Γι' αυτό ο Ευαγγελιστής φρόντισε εκ των προτέρων να σε προφυλάξει από μια τέτοια πλάνη. Το άκουσες και προηγουμένως και τώρα το ακούς ξανά: «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος (:Στην αρχή της δημιουργίας υπήρχε ο Υιός του Θεού)» [Ιω. 1,1], ώστε να μην νομίσεις ότι ο Υιός γεννήθηκε κατά τον ανθρώπινο τρόπο και ήρθε στην ύπαρξη από την αρχική, κάποτε, ανυπαρξία. Τον ονόμασε «Λόγο», για να φανερώσει το απαθές της Γεννήσεώς Του[Ο Μέγας Βασίλειος εδώ εξηγεί γιατί ο ευαγγελιστής ονομάζει τον Υιό, «Λόγο»: η γέννηση του Υιού από τον Πατέρα δεν πρέπει να νοηθεί κατά το πρότυπο της σωματικής ανθρώπινης γέννησης, με πάθος ή σωματική μεταβολή]. Είπε «ήταν», για να δείξει ότι η ύπαρξή Του είναι άχρονη, δεν έχει χρονική αρχή. Χρησιμοποίησε τη λέξη «αρχή», ώστε να καταδείξει την αδιάσπαστη σχέση του γεννηθέντος Υιού με τον Πατέρα. Είδες πώς το πρόβατο το υπάκουο ακούει τη φωνή του Δεσπότη; «Στην αρχή» — «ήταν» — «Λόγος»: αυτά άκουσε.

Μην αρχίζεις λοιπόν να ρωτάς: «Πώς υπήρχε;»· ούτε να συλλογίζεσαι: «Αν υπήρχε πάντοτε, δεν γεννήθηκε· και αν γεννήθηκε, τότε προηγουμένως δεν υπήρχε». Αυτός που μιλά έτσι δεν ανήκει στα πρόβατα του Χριστού. Εξωτερικά έχει όψη προβάτου· μέσα του, όμως, είναι λύκος εκείνος που μιλά με αυτόν τον τρόπο [Ματθ. 7,15: «Προσέχετε δὲ ἀπὸ τῶν ψευδοπροφητῶν, οἵτινες ἔρχονται πρὸς ὑμᾶς ἐν ἐνδύμασι προβάτων, ἔσωθεν δέ εἰσι λύκοι ἅρπαγες(:Εάν, λοιπόν, θέλετε να βρείτε τον δρόμο αυτό της αιώνιας σωτηρίας, προσέχετε να μην παρασυρθείτε από κακούς οδηγούς. Προσέχετε απ’ τους ψευδοπροφήτες, που έρχονται σε σας με την εξωτερική μορφή της αθωότητας και της ημερότητας του προβάτου, ενώ από μέσα τους είναι άγριοι και αισχροκερδείς, σαν αρπακτικοί λύκοι)»]. Να τον αναγνωρίζεις, λοιπόν, ως ύπουλο εχθρό. «Τὰ ἐμὰ πρόβατα τῆς ἐμῆς φωνῆς ἀκούει»[Ιω.10,27].

Όταν ακούς «Υιός», να εννοείς την ομοιότητά Του με τον Πατέρα. Μιλώ για «ομοιότητα» επειδή ακόμη και οι ισχυρότερες εικόνες που αντλούμε από τα σώματα αδυνατούν να αποδώσουν αυτήν την σχέση. Για να πω, όμως, την αλήθεια —γιατί δεν φοβάμαι να προχωρήσω ως την ακριβέστερη διατύπωσή της— δεν πρόκειται να διαστρέψω κακόβουλα το νόημα. Δεν μιλώ απλώς για ομοιότητα, αλλά για ταυτότητα, χωρίς όμως να μη διατηρώ την ιδιαίτερη ιδιότητα του Υιού και του Πατέρα. Στην υπόσταση του Υιού να αναγνωρίζεις τη μορφή του Πατέρα, ώστε να διατηρήσεις ακέραιη την αληθινή και ακριβή έννοια της εικόνας και να κατανοήσεις ορθά και με ευσέβεια τη σχέση τους [πρβ. Κολ. 1,15: «ὅς ἐστιν εἰκὼν τοῦ Θεοῦ τοῦ ἀοράτου(:ο Υιός είναι εικόνα του αόρατου Θεού, ο Οποίος δεν φαίνεται με τα σωματικά μας μάτια)»· Εβρ. 1,3 : «ὃς ὢν ἀπαύγασμα τῆς δόξης καὶ χαρακτὴρ τῆς ὑποστάσεως αὐτοῦ (:Αυτός υπήρχε πριν από τη δημιουργία και ήταν λαμπρή ακτινοβολία της ένδοξης φύσεως του Πατρός. Ήταν φως εκ φωτός και συνάναρχος με τον Πατέρα, αφού ο Πατήρ πάντοτε ακτινοβολούσε και ποτέ δεν υπήρξε σβησμένος ήλιος. Ήταν ακόμη και ακριβές αποτύπωμα και ζωντανή εικόνα της ουσίας του Πατρός, ίσος δηλαδή και απαράλλακτος με τον Πατέρα)»]. «Ἐγὼ ἐν τῷ Πατρὶ, καὶ ὁ Πατὴρ ἐν ἐμοί (:Εγώ είμαι μέσα στον Πατέρα μου και ο Πατέρας είναι μέσα σε Εμένα. Διότι Εγώ κι Εκείνος, ενώ διακρινόμαστε σε ξεχωριστά πρόσωπα, είμαστε συγχρόνως ένας Θεός)» [Ιω. 14,10–11]· δεν εννοώ σύγχυση των ουσιών, αλλά πλήρη ταυτότητα ως προς τα γνωρίσματά τους.

Φαίνεται όμως, αγαπητοί, πως συνέβη ακριβώς το αντίθετο απ’ ό,τι θα περίμενε κανείς: η πρόθυμη και υπάκουη διάθεσή σας να ακούσετε ανάγκασε ακόμη και εμένα, παρά την αδυναμία μου, να πάρω τον λόγο και να σας πω κάτι, ώστε η δύναμη του Θεού να φανερωθεί ακόμη πιο καθαρά μέσα από την αδυναμία του οργάνου Του . Ίσως λοιπόν η αδυναμία μας φανερώθηκε ακόμη μεγαλύτερη, για να δοξαστεί ακόμη περισσότερο Εκείνος που δίνει δύναμη στο αδύναμο [πρβ. Β΄Κορ.12,9: «Ἀρκεῖ σοι ἡ χάρις μου· ἡ γὰρ δύναμίς μου ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται (:Σου είναι αρκετή η χάρις που σου δίνω. Διότι η δύναμή μου αναδεικνύεται τέλεια, όταν ο άνθρωπος είναι ασθενής και με την ενίσχυσή μου κατορθώνει μεγάλα και θαυμαστά)»].

Εκείνος που μας αξίωσε να φθάσουμε και πάλι σε αυτή την πανήγυρη, που εκπλήρωσε όσα ευχόμασταν την περασμένη χρονιά και εγκαινιάζει τον νέο χρόνο που έρχεται (γιατί η ίδια, αυτή, ημέρα οριοθετεί για εμάς τον κύκλο του χρόνου που πέρασε και γίνεται ξανά η αρχή του επόμενου), Αυτός, λοιπόν, που μας συγκέντρωσε και μας αξίωσε να μπούμε στον νέο χρόνο, είθε να μας διαφυλάξει σε όλη τη διάρκειά του αβλαβείς, απρόσβλητους και ασφαλείς από την αρπαγή του λύκου· και είθε να κρατήσει αυτή την Εκκλησία ακλόνητη και ασφαλή, με τους μάρτυρες να την περιφρουρούν σαν ισχυροί πύργοι. Είθε να αποτρέψει κάθε επιβουλή και κάθε εχθρική επίθεση που προέρχεται από τους αιρετικούς· και είθε να μας χαρίζει, μέσα σε ειρήνη, να μαθητεύουμε στα θεία λόγια και να τα διδάσκουμε με τη χάρη που μας χορηγεί το Άγιο Πνεύμα. Γιατί σε Αυτόν ανήκουν η δόξα και η εξουσία, μαζί με το Άγιο Πνεύμα, τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ,
μετάφραση και επιμέλεια κειμένου:
Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΕΣ

Βασιλείου του Μεγάλου, «Εἰς τὸν ἅγιον μάρτυρα Μάμαντα», Ὁμιλία ΚΓ΄, J.-P. Migne, Patrologiae Cursus Completus, Series Graeca, t. 31, Parisiis 1857, cols. 589B–600B [ Basilius Caesariensis, In sanctum Mamantem martyrem]
https://www.biblindex.org/en/work-editions/in-mamantem-martyrem/patrologia-graeca-31?utm
http://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/tools/liddell-scott/index.html
Π. Τρεμπέλα, Η Καινή Διαθήκη με σύντομη ερμηνεία (απόδοση στην κοινή νεοελληνική), εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2014.
Η Καινή Διαθήκη, Κείμενον και ερμηνευτική απόδοσις υπό Ιωάννου Κολιτσάρα, εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Η Ζωή», έκδοση τριακοστή τρίτη, Αθήνα 2009.
Η Παλαιά Διαθήκη κατά τους εβδομήκοντα, Κείμενον και σύντομος απόδοσις του νοήματος υπό Ιωάννου Κολιτσάρα, εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Η Ζωή», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2005.
Η Παλαιά Διαθήκη μετά Συντόμου Ερμηνείας, Παναγιώτης Τρεμπέλας, Αδελφότης Θεολόγων «Ο Σωτήρ», Αθήνα, 1985.
Π. Τρεμπέλα, Το Ψαλτήριον με σύντομη ερμηνεία (απόδοση στην κοινή νεοελληνική), εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», έκδοση τρίτη, Αθήνα 2016.

Δελτία Τύπου της ΝΙΚΗΣ για την απολιγνιτοποίηση, τους εποχικούς πυροσβέστες και την "Ασπίδα του Αχιλλέα"

Αθήνα, 31/8/2026
 

ΝΙΚΗ: Η απολιγνιτοποίηση καθιστά την χώρα έρμαιο διεθνών πιέσεων

 

Ο κύριος Μητσοτάκης είτε έχει αναγάγει την προπαγάνδα σε υψηλή επιστήμη απάτης και κοροϊδίας του ελληνικού λαού, είτε αδυνατεί να υπολογίσει με βάσει απλά μαθηματικά της πρώτης δημοτικού.

 

Για την περίπτωση που πραγματικά, αδυνατεί να κάνει απλούς μαθηματικούς υπολογισμούς, παραθέτουμε τα στοιχεία ώστε να κατανοήσει πλήρως το μέγεθος του εγκλήματος που συντελεί εκείνος και η κυβέρνησή του στην δυτική Μακεδονία και συνολικά στην χώρα:

 

Η ρήτρα των ρύπων από την υπερσύγχρονη μονάδα Πτολεμαΐδα 5, που προστίθεται στο κόστος του Λιγνίτη και υπολογίζεται στα 30 €/MWh είναι 50 με 55 €/MWh. Αυτό κύριε Μητσοτάκη μας κάνει: 80 με 85 €/MWh.

 

Η ρήτρα των ρύπων από τις μονάδες παραγωγής Φυσικού Αερίου, που προστίθεται στο κόστος του εισαγόμενου LNG και υπολογίζεται στα 100 €/MWh ανέρχεται περίπου στα 25-35 €/MWh. Αυτό κύριε πρωθυπουργέ μας κάνει: 125 με 135 €/MWh.

 

Είναι προφανές λοιπόν πως ο εγχώριος λιγνίτης εκτός από ασφαλέστερη επιλογή, είναι και οικονομικότερη λύση.

 

Εκεί που έχει δίκιο ωστόσο ο πρωθυπουργός είναι πως η απολιγνιτοποίηση θα ήταν μία αναπόφευκτη διαδικασία. Ειδικά όταν προσπαθεί διακαώς να αποδείξει πόσο πρόθυμος είναι να εξυπηρετήσει τα συμφέροντα των αμερικανικών πετρελαϊκών εταιρειών.

 

Τόσο ώστε να καθιστά την χώρα μας ευάλωτη στις γεωπολιτικές εξελίξεις και έρμαιο των διεθνών πιέσεων.

 

Και επειδή συνηθίζει να μιλά για το πόσο Ευρώπη μας έχει βοηθήσει, θα ήταν χρήσιμο να γνωρίζει πως χώρες της Κεντρικής Ευρώπης όπως η Πολωνία, η Τσεχία και η Γερμανία εξακολουθούν να χρησιμοποιούν τις μονάδες τους για παραγωγή ηλεκτρισμού ή διατηρούν τις μονάδες τους σε στρατηγική εφεδρεία.

 

Αλλά αυτό δεν απαιτεί γνώση μαθηματικών. Απαιτεί πατριωτισμό και αίσθημα εθνικής αξιοπρέπειας. Κάτι που μοιάζει στην κυβέρνηση του να μην είναι σε επάρκεια.

 

Αθήνα, 01/9/2026

 

Οι εποχικοί πυροσβέστες δεν μονιμοποιούνται με απευθείας αναθέσεις, δυστυχώς για τους ίδιους

 

Οι εποχικοί μας πυροσβέστες, οι ήρωες κατά τα άλλα, όταν ορμούν μέσα στη φωτιά να σώσουν ανθρώπινες ζωές και περιουσίες, εν μέσω αντιπυρικής περιόδου υποχρεώθηκαν να βγουν στους δρόμους για να καταφέρουν να επιδώσουν ένα ψήφισμα με τα αιτήματά τους στην κυβέρνηση.

 

Μία κυβέρνηση που προτιμά να τους πληρώνει 8 μήνες τον χρόνο ως πυροσβέστες και 4 ως ανέργους και ενώ τα κενά στη δύναμη της πυροσβεστικής υπηρεσίας συνεχώς αυξάνονται από τις συνταξιοδοτήσεις.

 

Κι αυτό, όταν τα δάση μας χρειάζονται προετοιμασία τον χειμώνα για να αντέξουν τις προκλήσεις της κλιματικής αλλαγής όπως συμβουλεύουν οι επιστήμονες.

 

Αλλά η μονιμοποίηση των εποχικών δεν γίνεται με απευθείας αναθέσεις, όπως το antiNero, στις οποίες ειδικεύεται η κυβέρνηση Μητσοτάκη.

 

Δ. Νατσιός: Η ασπίδα συνοδεύεται από δόρυ και σπαθί

 

Η «Ασπίδα του Αχιλλέα» είναι αναγκαία, αλλά δεν αρκεί. Γιατί από αρχαιοτάτων χρόνων, η ασπίδα συνοδεύεται από δόρυ και σπαθί.

 

Η εθνική άμυνα δεν μπορεί να εξαντλείται στην προσπάθεια να αποκρούσουμε το χτύπημα του αντιπάλου. Πραγματική αποτροπή υπάρχει όταν ο επιτιθέμενος γνωρίζει ότι θα πληρώσει βαρύ και άμεσο τίμημα για κάθε επιθετική ενέργεια.

 

Η Ελλάδα χρειάζεται, μαζί με έναν ισχυρό αμυντικό «θόλο», σύγχρονα όπλα στρατηγικής κρούσης και δυνατότητα προσβολής σε βάθος. Η πραγματική αποτροπή οικοδομείται με ισορροπία αμυντικών και επιθετικών δυνατοτήτων, επιχειρησιακή ετοιμότητα, ξεκάθαρη εθνική στρατηγική, εθνική ομοψυχία, ηθικό ακμαιότατο και χέρια να κρατούν τα όπλα.

 

Σε τι απ' αυτά δίνει σημασία η κυβέρνηση της ΝΔ;

Η Πόρτα του Φρενοκομείου θα ανοίξει στην Ανατολική Μεσόγειο, όχι στο Ιράν ή στη Μέση Ανατολή

Από τη Μαύρη Θάλασσα και τα Στενά του Βοσπόρου, ως το Αιγαίο, την Κύπρο και τις ακτές της Συρίας, χαράσσεται ο πραγματικός άξονας της επερχόμενης παγκόσμιας αναμέτρησης.

Στον αγαπητό μου και αξιοσέβαστο μαχητή της Ορθοδοξίας, Μητροπολίτη Μόρφου Νεόφυτο και στον πανάξιο αγωνιστή της Ορθοδοξίας Διονύση Μακρή.

Γράφει ο Πύρινος Λόγιος

Κάποτε, πριν πολλά χρόνια, ένας άνθρωπος σοφός και διορατικός που έτυχε - για καλή μου τύχη - να είναι και δάσκαλος και μέντορας μου, μου είπε τη μέρα όπου πήρα το πτυχίο μου μια δυνατή κουβέντα που δεν θα ξεχάσω ποτέ:

"Η Ιστορία μικρέ, ποτέ δεν βαδίζει ευθύγραμμα. Πρόσεξε μη την αλλοιώσεις ή της άλλάξεις τα μηνύματα που σου στέλνει. Αλίμονό σου, θα σε καταστρέψει!"

Αυτό ακριβώς νοιώθω και τώρα. Ότι αυτή η ίδια η Ιστορία περιστρέφεται γύρω από τα ίδια αιματοβαμμένα σημεία, επιστρέφει στους ίδιους άλυτους λογαριασμούς και ανασύρει από τα ερείπια παλαιούς ανταγωνισμούς που οι αφελείς "ηγέτες" που τους τύφλωνε το συμφέρον, είχαν πιστέψει ότι ενταφιάστηκαν οριστικά.

Η εποχή μας λοιπόν είναι μία από αυτές τις στιγμές. Και αυτή τη φορά η Ιστορία δεν ψιθυρίζει. Γυρίζει τον τροχό με βία.

Ο πόλεμος στην Ουκρανία, η αναμέτρηση των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ με το Ιράν, η συριακή εκκρεμότητα, η ανάδυση ενός νέου ισλαμικού συνασπισμού, η ρωσική επάνοδος στη Μέση Ανατολή, η τουρκική αναθεωρητική υστερία και η στρατιωτική επανασύνδεση Ελλάδας, Κύπρου και Ισραήλ δεν είναι ασύνδετα επεισόδια. Είναι κεφάλαια του ίδιου βιβλίου.

Περιστρέφονται όλα γύρω από έναν τεράστιο θαλάσσιο και χερσαίο διάδρομο: Μαύρη Θάλασσα, Στενά του Βοσπόρου και των Δαρδανελλίων, Αιγαίο, Κύπρος, Λεβάντες, Ανατολική Μεσόγειος.

Αυτός είναι επί της ουσίας, ο ομφαλός του σύγχρονου κόσμου. Όχι μόνο επειδή βρίσκεται στο γεωγραφικό κέντρο του πλανήτη, αλλά επειδή επάνω του συναντώνται, συγκρούονται και αλληλοεξουδετερώνονται οι στρατηγικές βλέψεις σχεδόν όλων των μεγάλων δυνάμεων.

Όποιος κρατά αυτό το τόξο μπορεί να πιέζει ταυτοχρόνως τη Ρωσία, την Ευρώπη, τη Μέση Ανατολή, τη Βόρεια Αφρική, τον Καύκασο και τις θαλάσσιες οδούς προς τον Ινδικό. Όποιος το χάσει δεν χάνει μία θάλασσα. Χάνει κυριολεκτικά το δικαίωμα να ονομάζεται "παγκόσμια δύναμη".

Γι’ αυτό η πόρτα του φρενοκομείου, δεν θα ανοίξει κατ’ ανάγκην στο Ντονμπάς, στο Ιράν ή στα Στενά του Ορμούζ. Εκεί μαίνονται ήδη τρομακτικοί πόλεμοι, αλλά υπάρχουν ακόμη μηχανισμοί περιορισμού, κόκκινες γραμμές και κάποια πικρή εμπειρία στη διαχείριση της αμοιβαίας σφαγής.

Στην Ανατολική Μεσόγειο υπάρχει αυτό το αληθινά παράδοξο: Οτι οι κόκκινες γραμμές τέμνονται. Οι σύμμαχοι είναι ταυτοχρόνως και αντίπαλοι. Οι αντίπαλοι συναλλάσσονται μεν, αλλά οι συμφωνίες αλλάζουν ανάλογα με το μέτωπο και η Τουρκία επιχειρεί να ανήκει παντού χωρίς να δεσμεύεται από κανέναν.

Εκεί κρύβεται η βραδυφλεγής βόμβα. Εκεί η γεωγραφία περιμένει να εκδικηθεί.

Η γεωγραφία που καταδικάζει τις "αυτοκρατορίες" να επιστρέφουν

Για να καταλάβουμε τι παίζεται πρέπει να κοιτάξουμε τον χάρτη όχι με τα μάτια σχολικού γεωγράφου, αλλά με τα μάτια αυτοκρατορίας που διψά αλλά και φοβάται.

Η Μαύρη Θάλασσα είναι για τη Ρωσία η νοτιότερη πύλη προς τις θερμές θάλασσες. Τα Στενά είναι ο λαιμός αυτής της πύλης. Το Αιγαίο είναι ο προθάλαμος. Η Κύπρος είναι το αβύθιστο παρατηρητήριο που εποπτεύει την έξοδο προς το Σουέζ, την Μέση και Εγγύς Ανατολή και τις συριακές ακτές.

Η Κρήτη φυλάσσει την είσοδο από τη δυτική Μεσόγειο και ανοίγει δρόμο προς τη Λιβύη και τη Βόρεια Αφρική.

Η Ρόδος, το Καστελλόριζο και η κυπριακή ακτογραμμή συγκροτούν έναν χώρο όπου διασταυρώνονται θαλάσσιες ζώνες, υποθαλάσσια κοιτάσματα, καλώδια, αγωγοί, ναυτικές βάσεις και εμπορικές αρτηρίες.

Αυτή η γεωγραφία δεν άλλαξε ποτέ. Από την εποχή της Ρωμανίας δηλαδη της Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας του Ελληνικού Έθνους, των Σταυροφοριών, των Βενετών, των Οθωμανών, της τσαρικής Ρωσίας και της Βρετανικής Αυτοκρατορίας παραμένει η ίδια. Άλλαξαν μόνο τα όπλα, τα καθεστώτα και οι σημαίες. Ο χάρτης έμεινε ο ίδιος, αδυσώπητος και μνησίκακος.

Ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος άφησε εδώ τους περισσότερους ανοιχτούς του λογαριασμούς. Διέλυσε την Οθωμανική Αυτοκρατορία χωρίς να λύσει το ζήτημα των Στενών. Έστησε νέα σύνορα στη Μέση Ανατολή χωρίς να δημιουργήσει βιώσιμη τάξη. Καθόρισε ζώνες βρετανικής και γαλλικής επιρροής και άφησε πίσω κράτη, μειονότητες και μίση καταδικασμένα να συγκρούονται. Οδήγησε στη Συνθήκη της Λωζάννης χωρίς να σβήσει τον τουρκικό αναθεωρητισμό. Παρέδωσε την Κύπρο στη βρετανική κηδεμονία και, δεκαετίες αργότερα, την άφησε ακρωτηριασμένη από την τουρκική εισβολή.

Η σημερινή κρίση δεν είναι φωτοτυπία της περιόδου του 1915-1919. Η Ιστορία δεν αντιγράφει τον εαυτό της. Επιστρέφει όμως δριμύτερη, αν οι άνθρωποι δεν λαμβάνουν τα μηνύματα της και αδιαφορούν, επειδή τα συμφέροντα τους είναι πάνω από αυτήν.

Επιστρέφει επαναφέροντας όμως την ίδια φονική λογική. Ένα τοπικό επεισόδιο μπορεί να κινητοποιήσει συμμαχίες, εγγυήσεις, στρατιωτικά σχέδια και αυτοκρατορικά συμφέροντα, ώσπου κανείς να μην μπορεί να υποχωρήσει χωρίς να υποστεί στρατηγική ταπείνωση.

Η Τουρκία επιχειρεί να καταπιεί τον χάρτη

Στο κέντρο της αναμέτρησης στέκεται η Τουρκία. Όχι επειδή είναι η ισχυρότερη, ασφαλώς όχι. Αλλά επειδή είναι η δύναμη με τη μεγαλύτερη απόσταση ανάμεσα στις πραγματικές της δυνατότητες και στις αυτοκρατορικές της φαντασιώσεις.

Η Άγκυρα θέλει να ελέγχει τα Στενά, να δεσπόζει στη Μαύρη Θάλασσα, να περιορίζει τη Ρωσία χωρίς να συγκρούεται ολοκληρωτικά μαζί της, να επιβάλει συγκυριαρχία στο Αιγαίο, να ακυρώσει στην πράξη τα θαλάσσια δικαιώματα των ελληνικών νησιών, να διατηρεί στρατό κατοχής στην Κύπρο, να μετατρέψει τη βόρεια Συρία σε τουρκική ζώνη ασφαλείας, να παρεμβαίνει στη Λιβύη, να αυτοανακηρύσσεται προστάτιδα των Παλαιστινίων και συγχρόνως να ηγείται ενός ευρύτερου σουνιτικού και τουρκογενούς κόσμου.

Θέλει μ' άλλα λόγια, να είναι ταυτοχρόνως βαλκανική, ευρωπαϊκή, καυκάσια, παρευξείνια, μεσογειακή, αραβική, ισλαμική και κεντροασιατική δύναμη! Θέλει ουσιαστικά να καταπιεί τον χάρτη ολόκληρο! Περί αυτού πρόκειται.

Το πρόβλημα δεν είναι ότι έχει συμφέροντα. Όλα τα κράτη έχουν. Το πρόβλημα είναι ότι η σημερινή τουρκική ηγεσία θεωρεί σχεδόν κάθε νόμιμο δικαίωμα του γείτονα ως προσωπική προσβολή και ως συνωμοσία στραγγαλισμού.

Η ελληνική ΑΟΖ που παει να κηρυχτεί, βαφτίζεται «περικύκλωση», η αμυντική ενίσχυση της Κύπρου ονομάζεται «αποσταθεροποίηση», η παρουσία του Ισραήλ στην Ανατολική Μεσόγειο παρουσιάζεται ως επιβουλή, η αυτονομία των Κούρδων αντιμετωπίζεται ως υπαρξιακή απειλή και πάει λέγοντας. Ακόμη και η εφαρμογή του Δικαίου της Θάλασσας εμφανίζεται ως σχέδιο αφανισμού της.

Όλο αυτό, δεν είναι τίποτε περισσότερο από το ιδεολογικό υπόβαθρο της λεγόμενης «Γαλάζιας Πατρίδας». Δηλαδή, η μετατροπή του τουρκικού φόβου σε δικαίωμα επί των θαλασσών των άλλων.

Η Άγκυρα θέλει να επιβάλει νέα πραγματικότητα πριν παγιωθούν οριστικά οι ενεργειακοί, στρατιωτικοί και συγκοινωνιακοί άξονες της περιοχής. Γνωρίζει ότι εάν στερεωθεί ο άξονας Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ, εάν ολοκληρωθούν οι ηλεκτρικές διασυνδέσεις, εάν υψωθεί κοινή αντιπυραυλική ομπρέλα και εάν η Κύπρος καταστεί στρατιωτικός κόμβος της Δύσης και του Ισραήλ, η Τουρκία δεν θα εκδιωχθεί απλά από τη Μεσόγειο — όπως κραυγάζει η προπαγάνδα της — αλλά χειρότερα, θα πάψει να μπορεί να επιβάλλει μονομερώς τη θέλησή της! Και αυτό ο νεοοθωμανισμός δεν το ανέχεται. Προτιμά τον παραλογισμό από την ταπείνωση της πραγματικότητας.

Αλλά υπάρχει κι άλλος λόγος, ίσως πολύ μεγαλύτερος από τις όποιες γεωπολιτικές αξιώσεις. Κι αυτός ο λόγος, λεγεται "Προφητείες των Αγίων για τη διάλυση και εξαφάνιση της!

Οι Προφητείες που επαληθεύονται μία προς μία, τρομάζουν τους Τούρκους εθνικιστές

"Τη Τουρκία μη τη φοβάστε", έλεγε ο Άγιος Παϊσιος στους προσκυνητές. "Μη τη φοβάστε, έχει τα κόλλυβα στο ζωνάρι της. Θα καταστραφεί και θα διαλυθεί, γιατί δεν είναι έργο Θεού ούτε έχει την ευλογία Του. Για άλλο λόγο δημιουργήθηκε και επειδή έχει κάνει πολλά εγκλήματα στο Γένος μας, θα καταστραφεί. Θα εξαφανιστεί, θα σβήσει απ' τον χάρτη.

Αυτό ακριβώς φοβάται σύσσωμη η Τουρκία, κι ας μη το δείχνουν οι ηγέτες της και το εθνικιστικό περίβλημα μέσα στο οποίο ζούν.

Νομίζετε πως δεν ξέρουν οι ταγοί της πως έχει αρχίσει να βαπτίζεται και πάλι μεγάλο τμήμα του πληθυσμού της, που δηλωνε μουσουλμάνοι ενώ στην ουσία ήταν κρυπτοχριστιανοί;

Νομίζετε ότι η πολιτική ελίτ της Τουρκίας, δεν ξέρει ότι το 60με 70% των Τούρκων είναι εξισλαμισμένοι Έλληνες;

Νομίζετε ότι δεν ξέρει η ΜΙΤ ότι η Τουρκία έχει μέσα της ένα σωρό εθνότητες και παρακλάδια της Ρωμανίας, την οποία αυτοί στο τέλος και διέλυσαν, ότι το κράτος που δημιούργησε ο κεμαλισμός είναι κούγιο, ψεύτικο και κατ΄επέκταση εύθραυστο;

Νομίζετε ότι ο Ερντογάν, ο οποίος όχι μόνο γνωρίζει ότι είναι ελληνικής καταγωγής, αλλά ξέρει και σχεδόν τέλεια την ελληνική γλώσσα, ότι δεν θα επιρρεαζόταν από τους Γέροντες και τις ρήσεις τους για το επικείμενο μέλλον της Τουρκίας; Αν το νομιζετε, πέφτετε οικτρά έξω!

Γι αυτόν τον λόγο η Τουρκία έχει παθει παράκρουση. Γι' αυτό κάνει τον νταή και απλώνεται σαν κρητικός τραχανάς παντού και πάει...με όλους. Για να αποφύγει το μοιραίο τόσο αυτός, όσο και η χώρα του.

Γι' αυτόν τον λόγο παγιώθηκε το σχέδιο "Γαλάζια Πατρίδα", το οποίο δημιουργήθηκε εντελώς τυχαία, από κάποιον σχιζοφρενή ναύαρχο ε.α. και μόλις αυτός το παρουσίασε στον Ερντογάν, μόνο που ο δεύτερος δεν τον φίλησε στο στομα απ τη χαρά του.

Συνεπώς, οι Τούρκοι, βλέπουν με τρόμο τις προφητείες να επαληθεύονται, βλέπουν πολύ καλά το τι έρχεται και πώς εξελίσσονται τα γεγονότα. Και αντιδρούν με αυτόν τον τρόπο. Νταηλίδικα.

Το Ισραήλ θεωρεί πλέον την Τουρκία ως τη Νο1 απειλή

Το Ισραήλ δεν έχει την πολυτέλεια να αντιμετωπίζει τη συμπεριφορά της Άγκυρας ως ρητορικό θέατρο. Για το Τελ Αβίβ η Ανατολική Μεσόγειος δεν είναι χώρος διπλωματικών ελιγμών. Είναι στρατηγικό βάθος ενός κράτους περιορισμένης γεωγραφικής έκτασης, περικυκλωμένου από πολλαπλές εστίες θανάτου.

Μια Τουρκία στρατιωτικά εγκατεστημένη στη βόρεια Συρία, παρούσα στην κατεχόμενη Κύπρο, κυρίαρχη στα Στενά και διεκδικούσα ρόλο στη Γάζα, στον Λίβανο και στην Ιερουσαλήμ θα αποκτούσε δυνατότητα πίεσης από περισσότερες της μιας κατευθύνσεις.

Δεν θα χρειαζόταν καν ανοιχτός τουρκοϊσραηλινός πόλεμος. Θα αρκούσε να φυτέψει ραντάρ, μη επανδρωμένα, συστήματα ηλεκτρονικού πολέμου και πυραύλους σε βάσεις της Συρίας ή των Κατεχομένων για να αλλάξει δραματικά την ισορροπία.

Γι’ αυτό το Ισραήλ εμβαθύνει συστηματικά τη συνεργασία με την Ελλάδα και την Κυπριακή Δημοκρατία. Δεν πρόκειται σε καμμιά περίπτωση για κοινές φωτογραφίες και συμβολικές ασκήσεις. Πρόκειται για ενισχυμένα αεροναυτικά γυμνάσια, μεταφορά τεχνογνωσίας και προμήθεια ισραηλινών πυραυλικών και αντιαεροπορικών συστημάτων. Η Κύπρος έχει ήδη κινηθεί προς την απόκτηση του Barak MX, ενώ Ελλάδα, Κύπρος και Ισραήλ συμφώνησαν να εντείνουν τη στρατιωτική τους συνεργασία μέσα στο 2026.

Οι ισχυρισμοί του ισραηλινού αναλυτή Σάι Γκαλ περί μυστικής στήριξης προς την Κύπρο πρέπει να διαβάζονται ως προσωπική δημόσια τοποθέτηση και όχι ως επίσημη ομολογία. Η στρατηγική κατεύθυνση όμως δεν είναι καθόλου μυστική κι αυτό είναι οφθαλμοφανές. Η Κύπρος εξοπλίζεται, οι υποδομές της διευρύνονται, η αμυντική της διασύνδεση με το Ισραήλ βαθαίνει. Έργα επέκτασης προχωρούν στην αεροπορική βάση της Πάφου και στη ναυτική βάση στο Μαρί, ώστε να μπορούν να εξυπηρετούν πολεμικά πλοία και υποβρύχια φίλων κρατών.

Θα ήταν υπερβολή να ισχυριστούμε, χωρίς δημόσιες αποδείξεις, ότι το Ισραήλ έχει ήδη ιδρύσει ανεξάρτητες μόνιμες βάσεις στην Κυπριακή Δημοκρατία. Είναι όμως βάσιμο να πούμε ότι διαμορφώνεται δίκτυο στρατιωτικής διαλειτουργικότητας και δυνητικής πρόσβασης, το οποίο σε ώρα κρίσεως μπορεί να λειτουργήσει ταχύτατα ως ενιαίος επιχειρησιακός χώρος.

Το Ισραήλ έχει κάθε λόγο να θέλει μια Κύπρο αρκετά ισχυρή ώστε να μην καταρρεύσει μπροστά σε νέο τουρκικό εξαναγκασμό. Μια δεύτερη τουρκική εισβολή δεν θα ήταν μόνο κυπριακή τραγωδία. Θα έφερνε τον τουρκικό στρατό ακόμη πλησιέστερα στις ισραηλινές γραμμές επικοινωνίας και θα έθετε υπό τουρκική επιτήρηση ολόκληρη την ανατολική λεκάνη.

Η ισραηλινή ηγεσία μπορεί να συνομιλεί περιστασιακά με τον Ερντογάν, αλλά δεν τον εμπιστεύεται. Και τα κράτη δεν προετοιμάζονται με βάση τις καθησυχαστικές δηλώσεις του σημερινού συνομιλητή. Προετοιμάζονται με βάση τις δυνατότητες που μπορεί να αποκτήσει αύριο ο πιθανός αντίπαλος.

Η Συρία ως πρόβα της μεγάλης συγκρούσης

Η βόρεια Συρία είναι σήμερα το εργαστήριο της αναμέτρησης.

Το πρόσφατο ισραηλινό πλήγμα στην αεροπορική βάση Αμπού Ντουχούρ δεν ήταν ακόμη ένα επεισόδιο του συριακού χάους. Η βάση επρόκειτο, σύμφωνα με τις διαθέσιμες πληροφορίες, να δεχθεί τουρκική στρατιωτική παρουσία. Το Ισραήλ την έπληξε, προκαλώντας ζημιές αλλά όχι θύματα, για να εμποδίσει την υπέρβαση μιας δικής του κόκκινης γραμμής. Και το πιο καταπληκτικό; Η ΑΜΕΡΙΚΗ ΔΕΝ ΕΒΓΑΛΕ ΜΙΛΙΑ! ΟΥΤΕ ΚΙΧ! Γιατί; Μα διότι ΗΞΕΡΕ από πρίν το τι θα πράξει ο άμεσος συμμαχός της. Και το ενέκρινε σιωπηλά.

Το μήνυμα που έστειλε το Τελ Αβίβ ήταν σαφές και αδυσώπητο: Το Ισραήλ δεν θα περιμένει να ολοκληρωθεί η τουρκική εγκατάσταση δίπλα του και ύστερα να διαμαρτυρηθεί. Θα χτυπήσει προληπτικά.

Μέχρι στιγμής η Άγκυρα απαντά με απειλές, αντιισραηλινή ρητορική και έμμεσες κινήσεις. Ο ίδιος ο Ερντογάν έχει δηλώσει ότι οι ισραηλινές επιχειρήσεις στη Συρία και στον Λίβανο απειλούν πλέον και την ασφάλεια της Τουρκίας, συνδέοντας το ζήτημα με την Ανατολική Μεσόγειο και την Κύπρο.

Τι θα συμβεί όμως εάν το επόμενο ισραηλινό πλήγμα σκοτώσει Τούρκους αξιωματικούς;

Τι θα συμβεί εάν τουρκική αντιαεροπορική μονάδα καταρρίψει ισραηλινό αεροσκάφος;

Τι θα συμβεί εάν η Τουρκία απαντήσει μέσω πληρεξουσίων ή εάν το Ισραήλ θεωρήσει ότι τουρκικά συστήματα στα Κατεχόμενα απειλούν τις πτήσεις και τις θαλάσσιες οδούς του;

Τότε η σύγκρουση θα πάψει να είναι συριακή. Θα γίνει ανατολικομεσογειακή. Και από εκεί δεν υπάρχει εύκολη επιστροφή ή μάλλον, δεν υπάρχει καθόλου επιστροφή.

Το αμερικανικό αδιέξοδο

Οι Ηνωμένες Πολιτείες τώρα, είναι η δύναμη που επιθυμεί περισσότερο από όλες να αποφευχθεί οποιαδήποτε ανοιχτή ελληνοτουρκική ή τουρκοϊσραηλινή σύγκρουση. Όχι από συναισθηματισμό βεβαίως και ασφαλώς όχι επειδή κάποιος στην Ουάσιγκτον αγρυπνά για τα δίκαια του Ελληνισμού. Η αμερικανική πολιτική υπακούει στην ανάγκη διατήρησης ελεγχόμενης περιφερειακής ισορροπίας.

Η αμερικανική νομοθεσία εξακολουθεί να ορίζει ως σκοπό τη διατήρηση ειρηνικού περιβάλλοντος, την αποφυγή χρήσης βίας μεταξύ συμμάχων, προωθεί τη στήριξη λύσεως του Κυπριακού - η οποία βεβαίως δεν είναι εφικτή λόγω των κατεχομένων - και τη διατήρηση στρατιωτικής ισορροπίας μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας. Στην πράξη όμως, η ισορροπία αυτή γίνεται ολοένα δυσκολότερη και ολοένα πιο κυνική.

Η Τουρκία κρατά τα Στενά, έχει μεγάλη στρατιωτική δύναμη, βάσεις κρίσιμες για το ΝΑΤΟ, επιρροή στον Καύκασο, παρουσία στη Συρία και σύνδεση με τον μουσουλμανικό κόσμο, κι όταν λέμε κάτι τέτοιο εννοούμε την Μουσουλμανική Αδελφότητα.

Η Ελλάδα απ' την άλλη μερια, κρατά τη Σούδα, τον έλεγχο του μεγαλύτερου μέρους του Αιγαίου, πρόσβαση προς τα Βαλκάνια και αυξανόμενη στρατηγική σύγκλιση με το Ισραήλ.

Η Κύπρος, ως το δεύτερο ελληνικό κράτος, είναι επίσης ευρωπαϊκό έδαφος και δίπλα στη Μέση Ανατολή, ενώ το Ισραήλ είναι ο σκληρότερος στρατιωτικός σύμμαχος των ΗΠΑ στην περιοχή, με πανίσχυρο λομπι που έχει τεράστια επιρροή στον Λευκό Οίκο και μεγάλη και εξ ίσου πανίσχυρη ομογένεια, η οποία κρατάει τα ηνία τόσο της οικονομίας των ΗΠΑ, όσο και της βιομηχανίας του θεάματος (Χόλυγουντ)

Εάν συγκρουστούν Τουρκία και Ισραήλ, η Ουάσιγκτον θα υποχρεωθεί να επιλέξει ανάμεσα σε έναν θεσμικό σύμμαχο του ΝΑΤΟ και στον σημαντικότερο στρατηγικό της εταίρο στη Μέση Ανατολή. Δεν το επιθυμεί να συμβει κάτι τέτοιο, αλλα άν συμβεί, ...το δυστύχημα θα είναι η Τουρκία.

Εάν συγκρουστούν όμως Ελλάδα και Τουρκία, το ίδιο το ΝΑΤΟ θα παραλύσει εκ των έσω. Και εάν η σύγκρουση επεκταθεί στην Κύπρο, τότε οι ΗΠΑ θα βρεθούν μπροστά στο ιστορικό φάντασμα του 1974, αυτή τη φορά όμως με το Ισραήλ, τη Ρωσία, τη Βρετανία, ακόμη και την ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση, πολύ πιο άμεσα εμπλεκόμενους.

Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν, το Πεντάγωνο επανεξετάζει τη διάταξη των αμερικανικών δυνάμεων στην Ευρώπη και απαιτεί από τους Ευρωπαίους να σηκώσουν μεγαλύτερο βάρος της συμβατικής άμυνας. Η Αμερική θέλει να διατηρήσει τον έλεγχο της περιοχής με όσο γίνεται μικρότερο κόστος. Αυτό είναι κατανοητό ως αυτοκρατορικός σχεδιασμός.

Περιέχει όμως μια επικίνδυνη αντίφαση: Όσο λιγότερο ορατή και αποφασιστική γίνεται η αμερικανική εγγύηση, τόσο περισσότερο οι περιφερειακές δυνάμεις εξοπλίζονται για να λύσουν μόνες τους τις διαφορές τους. Με αίμα.

Η Βρετανία και η σκιά μιας αυτοκρατορίας

Η Βρετανία δεν είναι πλέον η αυτοκρατορία που ήλεγχε τις θαλάσσιες οδούς από το Γιβραλτάρ μέχρι το Σουέζ και τις Ινδίες. Δεν ειναι καν ομοιογενής πλέον. Ένα τεράστιο κύμα λαθρομεταναστών, έχει αφεθεί από τους νεοταξίτες - μαριονέτες "ηγέτες" να κατακλύσει τα μεγάλα αστικά κέντρα και αυτό έχει διχάσει τους υπερήφανους Αγγλοσάξωνες και έχει καταστήσει τη χώρα ως πεδίο τεράστιου διχαστικού κλίματος. Από την άλλη όμως, διατηρεί ένα από τα πολυτιμότερα γεωπολιτικά κατάλοιπα εκείνης της παλιάς εποχής: Τις κυρίαρχες βάσεις Ακρωτηρίου και Δεκέλειας στην Κύπρο.

Το Λονδίνο μπορεί να έχει αποδυναμωθεί στρατιωτικά και να αντιμετωπίζει τεράστια κοινωνικά προβλήματα, αλλά εξακολουθεί να διαθέτει έδαφος, υποδομές συλλογής πληροφοριών, αεροπορικές δυνατότητες και δυνατότητα υποστήριξης επιχειρήσεων στην καρδιά της Ανατολικής Μεσογείου. Αυτό του επιτρέπει να παρεμβαίνει, αλλά δυσανάλογα προς την πραγματική του ισχύ.

Η ίδια η βρετανική κυβέρνηση έχει παραδεχθεί ότι παρέλαβε «απογυμνωμένες και υποχρηματοδοτημένες» ένοπλες δυνάμεις. Σοβαρές ελλείψεις προσωπικού, πυρομαχικών και διαθεσιμότητας έχουν επανειλημμένως καταγγελθεί. Η αδυναμία όμως δεν οδηγεί πάντοτε σε αυτοσυγκράτηση. Μερικές φορές οδηγεί σε επικίνδυνη υπερδραστηριότητα.

Μια πρώην αυτοκρατορία που δεν μπορεί πλέον να επιβάλει μόνη της την τάξη επιχειρεί να παραμείνει αναντικατάστατη μέσω πληροφοριών, βάσεων, μυστικών συμφωνιών, εξοπλισμών και ελιγμών ανάμεσα σε ανταγωνιστικές δυνάμεις.

Η Βρετανία θέλει να κρατήσει τις βάσεις της, να επηρεάζει τη Λευκωσία, να μην επιτρέψει στη Ρωσία στρατηγική επιστροφή στην Κύπρο και συγχρόνως να διαφυλάξει διαύλους με την Τουρκία. Δεν επιθυμεί όμως τουρκική κυριαρχία σε ολόκληρη την περιοχή. Επιθυμεί μια Τουρκία ναι μεν ισχυρή, ώστε να είναι χρήσιμη απέναντι στη Ρωσία αλλά αρκετά εξαρτημένη ώστε να μην κινείται ανεξέλεγκτα.

Είναι το παλιό βρετανικό παιχνίδι της ισορροπίας δυνάμεων. Μόνο που σήμερα, το Λονδίνο κρατά λιγότερα χαρτιά και οι αντίπαλοί του διαθέτουν πυραύλους, μη επανδρωμένα και υπερηχητικά όπλα.

Η Ρωσία και ο ιστορικός εφιάλτης των Στενών

Για τη Ρωσία η αλυσίδα Μαύρη Θάλασσα–Στενά–Αιγαίο–Ανατολική Μεσόγειος δεν είναι περιφερειακό ζήτημα. Είναι διαχρονικός στρατηγικός εφιάλτης.

Χωρίς ασφαλή έξοδο από τα Στενά, ο ρωσικός στόλος της Μαύρης Θάλασσας εγκλωβίζεται. Χωρίς πρόσβαση στην Ανατολική Μεσόγειο η Μόσχα χάνει στρατιωτική παρουσία στη Συρία, επιρροή στη Μέση Ανατολή και προβολή ισχύος προς το Σουέζ και τη Βόρεια Αφρική.

Η Ρωσία επομένως δεν μπορεί να παρακολουθήσει αδιάφορα την Τουρκία να μετατρέπεται σε απόλυτο κυρίαρχο των Στενών, του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου. Η σημερινή ρωσοτουρκική σχέση είναι σχέση αναγκαστικής συνεργασίας από τη μία και αμοιβαίου εκβιασμού απ την άλλη. Οχι συμμαχίας, ούτε καν. Συνεργάζονται στην ενέργεια και στο εμπόριο, ενώ αντιπαρατίθενται στον Καύκασο, στη Συρία, στη Λιβύη, στη Μαύρη Θάλασσα και στην Κεντρική Ασία.

Η Μόσχα μπορεί να ανέχεται μια Τουρκία που δημιουργεί προβλήματα στο ΝΑΤΟ αλλά μέχρι εκεί. Δεν έχει κανέναν λόγο να επιθυμεί μια Τουρκία που θα κληρονομήσει μεγάλο μέρος του δυτικού ελέγχου και θα οικοδομήσει δικό της στρατιωτικό συνασπισμό από τη Μεσόγειο μέχρι την Κεντρική Ασία. Μια τέτοια Τουρκία θα μπορούσε αύριο να κλείσει ασφυκτικά τη ρωσική έξοδο, να ενισχύσει τουρκογενείς πληθυσμούς στην περιφέρεια της Ρωσίας και να μετατραπεί από ενοχλητικός συνομιλητής σε στρατηγικό ανταγωνιστή πρώτης γραμμής.

Σε περίπτωση μεγάλης ανατολικομεσογειακής αναμέτρησης η Ρωσία δεν θα κινηθεί από συναισθήματα, θρησκευτική συγγένεια ή ιστορική συμπάθεια. Θα κινηθεί από την ανάγκη να εμποδίσει την εμφάνιση ενός ενιαίου τουρκικού φράγματος από τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι τη Λιβύη.

Η Ελλάδα που βρίσκεται στο κέντρο αλλά συμπεριφέρεται ως παρατηρητής

Και μέσα σε όλα αυτά βρίσκεται η Ελλάδα. Η χώρα που κατέχει το μεγαλύτερο μέρος της ακτογραμμής του Αιγαίου, διαθέτει εκατοντάδες νησιά, ελέγχει με την Κρήτη τη μετάβαση προς την Ανατολική Μεσόγειο και αποτελεί τον φυσικό συνδετικό κρίκο Ευρώπης, Κύπρου και Ισραήλ, κι αντί να αισθάνεται - και να είναι στην ουσία - βασίλισσα στ' ανάκτορα, αυτή εξακολουθεί να αντιμετωπίζει τη γεωπολιτική της αξία σαν ...βάρος θα έλεγα, που πρέπει να διαχειριστεί και όχι σαν ισχύ που πρέπει να αξιοποιήσει.

Το ελληνικό πολιτικό σύστημα του Ψευτορωμαίϊκου, φοβάται περισσότερο μια κατηγορία περί «εθνικισμού» παρά την απώλεια κυριαρχικών δικαιωμάτων. Και το χειρότερο δεν είναι αυτό. Το χειρότερο είναι ότι οι ανέκαθεν διαχειριστές της, έτρεμαν μήπως έρθει η ώρα να αναμετρηθούν μέσω πολεμικής πρόκλησης και να βρεθούν στο μάτι του κυκλώνα, χάνοντας έναν πόλεμο με εδαφικές απώλειες, που θα τους έστελναν φυλακή ή ακόμη και τουφεκισμό!

Μιλούν λοιπόν για «ήρεμα νερά», την ώρα που η Τουρκία ναυπηγεί, εξοπλίζεται, κατασκευάζει πυραύλους, επεκτείνει βάσεις και διδάσκει στα παιδιά της ότι η μισή ελληνική θάλασσα αποτελεί ...τουρκική κληρονομιά. Αυτή η δειλία δεν είναι καν σύνεση. Είναι συνενοχή στην αναθεώρηση.

Η Ελλάδα έχει αρχίσει επιτέλους έστω και αργά, να αναπτύσσει σοβαρότερη αμυντική συνεργασία με το Ισραήλ και την Κύπρο. Η απόκτηση ισραηλινών συστημάτων, η προβλεπόμενη «Ασπίδα του Αχιλλέα», οι PULS και οι κοινές ασκήσεις δημιουργούν προϋποθέσεις αποτροπής.

Αποτροπή όμως δεν είναι μόνο η αγορά όπλων. Είναι η πολιτική βούληση να χρησιμοποιηθούν εάν απαιτηθεί. Είναι η χάραξη θαλάσσιων ζωνών, η προστασία των ενεργειακών έργων, η αμυντική ενοποίηση Ελλάδας και Κύπρου και η σαφής δήλωση ότι νέα επίθεση κατά της Κυπριακής Δημοκρατίας θα θεωρηθεί επίθεση κατά ολόκληρου του Ελληνισμού.

Χωρίς αυτή τη βούληση, ακόμη και τα ακριβότερα οπλικά συστήματα μετατρέπονται σε εκθέματα παρελάσεων. Και η Ιστορία δεν συγχωρεί τους λαούς που αγοράζουν ασπίδες για να τις κρεμάσουν στον τοίχο.

Πώς μπορεί να ανοίξει η πόρτα

Η μεγάλη σύγκρουση δεν είναι πιθανότερο να αρχίσει με επίσημη κήρυξη πολέμου. Kατά την άποψη μου θα αρχίσει από ένα επεισόδιο που κάποιος θα θεωρήσει διαχειρίσιμο.

Μπορεί να είναι τουρκική έρευνα ή γεώτρηση σε αμφισβητούμενη θαλάσσια ζώνη, συνοδευόμενη από πολεμικά πλοία. Ή να είναι απόπειρα παρεμπόδισης ελληνικού ή κυπριακού ενεργειακού έργου.

Μπορεί ακόμη να είναι θερμό επεισόδιο γύρω από την Κάσο, το Καστελλόριζο ή την κυπριακή ΑΟΖ ή να είναι ισραηλινό πλήγμα εναντίον εγκατάστασης στη Συρία όπου θα σκοτωθούν Τούρκοι στρατιωτικοί.

Μπορεί να είναι επίσης λόγω μεταφοράς τουρκικών πυραυλικών συστημάτων στα κατεχόμενα. Ή να είναι νέα προσπάθεια δημιουργίας τετελεσμένου στην Αμμόχωστο ή κατάληψης πρόσθετου κυπριακού εδάφους.

Στην πρώτη φάση όλες οι πλευρές θα διακηρύξουν ότι δεν επιθυμούν κλιμάκωση. Ταυτοχρόνως θα μετακινήσουν στόλους, αεροσκάφη, συστήματα αεράμυνας και ειδικές δυνάμεις.

Στη δεύτερη φάση θα αρχίσουν οι περιορισμένες προσβολές. Ραντάρ, αεροπορικές βάσεις, ναυτικές εγκαταστάσεις, αποθήκες πυρομαχικών και κέντρα διοίκησης θα γίνουν στόχοι. Η Τουρκία θα επιχειρήσει να χρησιμοποιήσει τη γεωγραφική της μάζα και την αριθμητική υπεροχή. Το Ισραήλ θα επιδιώξει άμεσα την εξουδετέρωση όσων απειλούν την αεροπορική του υπεροχή. Η Ελλάς θα βρεθεί μπροστά στο δίλημμα εάν θα επιτρέψει τη στρατιωτική μεταβολή της Κύπρου και της Ανατολικής Μεσογείου ή εάν θα εμπλακεί αποφασιστικά.

Στην τρίτη φάση θα ενεργοποιηθούν οι μεγάλες δυνάμεις. Οι ΗΠΑ θα απαιτήσουν κατάπαυση του πυρός και θα προσπαθήσουν να κρατήσουν ενωμένο το ΝΑΤΟ. Η Βρετανία θα χρησιμοποιήσει τις βάσεις της, επισήμως για επιτήρηση και αποκλιμάκωση, στην πράξη για να διασφαλίσει τη δική της θέση.

Η Ρωσία θα ενισχύσει δυνάμεις και εταίρους στη Συρία, θα παράσχει πληροφορίες σε όποιον περιορίζει την Τουρκία και θα αυξήσει την πίεση στη Μαύρη Θάλασσα και στον Καύκασο. Το Ιράν θα δει την ευκαιρία να ανοίξει νέα μέτωπα μέσω των συμμάχων του.

Τότε η σύγκρουση δεν θα αφορά πλέον μία θαλάσσια ζώνη ή μία βάση στη Συρία. Θα αφορά ποιος θα ορίζει τη μεταπολεμική τάξη ολόκληρης της περιοχής.

Η στιγμή κατά την οποία η περιφερειακή σύγκρουση γίνεται παγκόσμια

Η πραγματική πόρτα του φρενοκομείου θα ανοίξει όταν μία μεγάλη δύναμη θεωρήσει ότι η ήττα του περιφερειακού της συμμάχου ισοδυναμεί με δική της στρατηγική εκδίωξη.

Εάν οι ΗΠΑ πιστέψουν ότι η κατάρρευση του Ισραήλ ή η απώλεια της Ανατολικής Μεσογείου καταστρέφει ολόκληρη την παγκόσμια αξιοπιστία τους, θα εμπλακούν.

Εάν η Ρωσία πιστέψει ότι η Τουρκία και το ΝΑΤΟ αποκτούν δυνατότητα μόνιμου στραγγαλισμού της στη Μαύρη Θάλασσα και στα Στενά, θα αντιδράσει.

Εάν η Τουρκία θεωρήσει ότι ο άξονας Ελλάδας–Κύπρου–Ισραήλ ακυρώνει οριστικά το νεοοθωμανικό της σχέδιο, μπορεί να επιχειρήσει τη δημιουργία τετελεσμένου πριν ολοκληρωθεί η νέα αμυντική αρχιτεκτονική.

Εάν το Ισραήλ αντιληφθεί ότι τουρκικές στρατιωτικές υποδομές εγκαθίστανται στη Συρία ή στην κατεχόμενη Κύπρο με δυνατότητα να απειλήσουν την επικράτειά του, θα χτυπήσει πριν αυτές καταστούν επιχειρησιακές.

Κανένας από αυτούς τους παίκτες δεν θα αισθάνεται ότι πολεμά για κάτι δευτερεύον. Όλοι θα πιστεύουν ότι υπερασπίζονται τον πυρήνα της εθνικής τους ασφάλειας. Αυτό το προφήτευσε ο Γέροντας Ιωσήφ Βατοπαιδινός, λέγοντας πως "όλοι αυτοί δεν θα ξερουν γιατί βρίσκονται εκεί και πολέμανε ο ένας τον άλλον"

Και ακριβώς γι’ αυτό, η Ανατολική Μεσόγειος είναι πιο επικίνδυνη από ένα μέτωπο όπου οι αντίπαλοι μπορούν να ανταλλάξουν εδάφη, κυρώσεις ή πολιτικές παραχωρήσεις. Εδώ διακυβεύονται η πρόσβαση στις θάλασσες, η επιβίωση κρατών, ο έλεγχος στρατηγικών διαδρόμων και η ίδια η δυνατότητα των μεγάλων δυνάμεων να παραμείνουν μεγάλες.

Τα προεόρτια και η τελική αναμέτρηση

Ο πόλεμος στην Ουκρανία εξαντλεί τη Ρωσία και την Ευρώπη, αλλά ταυτοχρόνως επαναφέρει τη σημασία της Μαύρης Θάλασσας.

Ο πόλεμος με το Ιράν, εξαντλεί τις αμερικανικές πυραυλικές εφεδρείες, δεσμεύει δυνάμεις και αποκαλύπτει πόσο δύσκολο είναι ακόμη και για μια υπερδύναμη να πολεμά ταυτοχρόνως σε πολλαπλά θέατρα.

Τα αποθέματα των Patriot στην Ευρώπη έχουν φτάσει, σύμφωνα με πρόσφατες αναφορές, σε εξαιρετικά κρίσιμο επίπεδο λόγω της κατανάλωσης στο ιρανικό μέτωπο.

Η συριακή σύγκρουση φέρνει το Ισραήλ και την Τουρκία όλο και πιο κοντά στην άμεση αντιπαράθεση.

Η ισλαμική συσπείρωση και το νέο αμυντικό σύμφωνο Τουρκίας, Σαουδικής Αραβίας και Πακιστάν προσφέρουν στην Άγκυρα τη δυνατότητα να παρουσιάσει τις αυτοκρατορικές της επιδιώξεις ως κοινό μουσουλμανικό αγώνα, έστω κι αν οι πραγματικές αντιθέσεις στο εσωτερικό αυτού του συνασπισμού παραμένουν τεράστιες.

Όλα αυτά δεν είναι αναγκαστικά προσχεδιασμένα βήματα ενός μοναδικού παγκόσμιου σχεδίου. Είναι συγκλίνουσες κρίσεις που αποδυναμώνουν τις ασφαλιστικές δικλίδες πριν από τη σημαντικότερη αναμέτρηση.

Και όταν έρθει εκείνη η ώρα, το ερώτημα δεν θα είναι ποιος ελέγχει ένα κοίτασμα φυσικού αερίου ή ποιος θα στείλει ένα ερευνητικό πλοίο λίγα μίλια ανατολικότερα.

Το ερώτημα θα είναι ποιος ελέγχει το πέρασμα από τον ρωσικό Νότο προς τη Μεσόγειο, ποιος κρατά τα Στενά, ποιος κυριαρχεί στο Αιγαίο!

Ποιος προστατεύει ή εγκαταλείπει την Κύπρο, ποιός επιτηρεί τις ακτές της Συρίας και του Ισραήλ, ποιος εξασφαλίζει τις ενεργειακές και εμπορικές αρτηρίες προς το Σουέζ.

και τελικά, ΠΟΙΟΣ ΕΛΕΓΧΕΙ ΤΟΝ ΟΜΦΑΛΟ ΤΗΣ ΓΗΣ.

Όταν η Ιστορία ζητήσει να κλείσουν οι λογαριασμοί

Θα το πω το "κόλλημα" μου κι ας με πείτε αλαφροϊσκιωτο. Αν δεν ήξερα τις προφητείες των Αγίων, αν δεν γνώριζα τη δύναμη του Θεου και τα "χαρτιά" που υπογράφει κάθε φορά, θα υποστήριζα ως Ιστορικός πλέον, ότι η μεγάλη σύγκρουση δεν είναι μαθηματικά αναπόφευκτη. Διότι για την Ιστορία τίποτε δεν είναι αναπόφευκτο, μέχρι να συμβεί.

Υποστηρίζω επίσης επειδή το βλέπω, ότι έχουν συγκεντρωθεί στην Ανατολική Μεσόγειο όλες οι προϋποθέσεις μιας καταστροφικής αλυσιδωτής αντιδράσεως. Αναθεωρητικές δυνάμεις, αμφισβητούμενα σύνορα, κατεχόμενα εδάφη, ενεργειακός ανταγωνισμός, στρατιωτικές βάσεις, θρησκευτικές αντιθέσεις, αλληλοεπικαλυπτόμενες συμμαχίες και παρουσία πυρηνικών δυνάμεων.

Το 1914 οι ευρωπαϊκές ηγεσίες πίστευαν ότι μπορούσαν να ελέγξουν την κρίση, να κινητοποιήσουν στρατούς για εκφοβισμό και να πολεμήσουν έναν σύντομο πόλεμο. Μέσα σε λίγες εβδομάδες οι αυτοκρατορίες βρέθηκαν παγιδευμένες στα ίδια τους τα στρατιωτικά σχέδια.

Σήμερα ακούμε πάλι την ίδια παρανοϊκή βεβαιότητα. Ότι ένα περιορισμένο πλήγμα θα μείνει περιορισμένο. Ότι μία στρατιωτική βάση μπορεί να βομβαρδιστεί χωρίς απάντηση. Ότι ένα νησί μπορεί να αποκλειστεί χωρίς πόλεμο. Ότι μια γεώτρηση μπορεί να επιβληθεί υπό την απειλή όπλων, ότι οι ΗΠΑ θα συγκρατήσουν τους πάντες, ότι η Ρωσία δεν θα αντιδράσει, ότι το Ισραήλ θα ανεχθεί την περικύκλωσή του ή ότι η Τουρκία θα υποχωρήσει όταν συναντήσει πραγματική αντίσταση.

Αυτές δεν είναι στρατηγικές εκτιμήσεις. Είναι στοιχήματα επάνω στη ζωή εκατομμυρίων ανθρώπων.

Η πόρτα του φρενοκομείου δεν θα ανοίξει επειδή ένας ηγέτης θα ξυπνήσει και θα αποφασίσει αντί για καφε, να προκαλέσει παγκόσμιο πόλεμο.

Θα ανοίξει όταν ο ένας παίκτης κάνει το βήμα που θεωρεί ότι ο άλλος δεν θα τολμήσει να απαντήσει. Κι όταν η απάντηση έρθει τελικά, ο πρώτος θα υποχρεωθεί να κλιμακώσει για να μη φανεί ηττημένος. Αυτό ακριβώς που είδαμε στο Ιράν, όταν οι Αμερικάνοι άρχισαν να στελνουν πυραύλους στα κεφάλια των Ιρανών.

Και όταν εμπλακούν οι εγγυήσεις, οι βάσεις, οι στόλοι και οι συμμαχίες, η επιστροφή θα γίνει αδύνατη.

Η Ουκρανία και η Μέση Ανατολή αποτελούν τα προεόρτια. Αλλά η Ανατολική Μεσόγειος είναι ο χώρος όπου όλες οι συγκρούσεις μπορούν να ενωθούν σε μία.

Εκεί όπου η Ρωσία αναζητεί την έξοδό της, η Αμερική να αγωνίζεται να διατηρήσει την ηγεμονία της, η Βρετανία να προσπαθεί να κρατήσει τη σκιά της αυτοκρατορίας της, το Ισραήλ να μάχεται για στρατηγικό βάθος, η Τουρκία να ονειρεύεται νεοοθωμανική κυριαρχία εκμεταλλευόμενη το χάος και ο Ελληνισμός να καλείται για άλλη μία φορά να επιβιώσει πάνω στη σημαντικότερη γεωπολιτική γέφυρα της ανθρωπότητας.

Η Ιστορία έχει αρχίσει ήδη να περιστρέφεται. Και οι προφητείες να επαληθεύονται μία προς μία.

Το ερώτημα όμως δεν είναι αν ακούμε εμείς τον μηχανισμό της πόρτας του φρενοκομείου.

Το ερώτημα είναι ποιος θα τραβήξει πρώτος τον σύρτη.

Δόξα στο θέλημα του Θεού, όποιο κι αν είναι αυτό.

Πύρινος Λόγιος

sergioschrys@outlook.com

πηγή