Το Kρυφό Tόξο

Πώς η δολοφονία του John F. Kennedy άνοιξε το δρόμο για τη διαχείριση των πλανητικών συστημάτων 

 

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - esc | 27 Απριλίου 2025 

 

Ο JFK δεν αντιστεκόταν απλώς στην κλιμάκωση του πολέμου.

Αντιστεκόταν στη δημιουργία μιας παγκόσμιας τεχνοκρατίας συστημάτων.

 

Η Οικοδόμηση της Τεχνοκρατικής Υποδομής

 

Η Άνοδος της Θεωρίας των Συστημάτων και της Διακυβέρνησης Εισροών-Εκροών

 

Οι πνευματικές ρίζες της σύγχρονης διακυβέρνησης συστημάτων ανάγονται στο έργο του Alexander Bogdanov «Tektology» (Τεκτολογία) (1912), ένα οραματιστικό αλλά συχνά παραγνωρισμένο πλαίσιο για την καθολική οργανωτική επιστήμη. Ο Bogdanov είχε ως στόχο να μοντελοποιήσει όλα τα σύνθετα συστήματα — βιολογικά, κοινωνικά, πολιτικά — χρησιμοποιώντας ένα ενοποιητικό σύνολο αρχών, προαναγγέλλοντας την κυβερνητική σκέψη που θα κυριαρχούσε αργότερα στα μοντέλα διακυβέρνησης της μέσης του εικοστού αιώνα. Στις δεκαετίες που ακολούθησαν, η RAND Corporation χρησιμοποίησε την ανάλυση συστημάτων ως όπλο κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, εφαρμόζοντάς την στη λογιστική, τη δομή των ενόπλων δυνάμεων και τον στρατηγικό σχεδιασμό. Οι τεχνικές της RAND τυποποίησαν μια μέθοδο διαχείρισης της αβεβαιότητας και της πολυπλοκότητας όχι μέσω της ανθρώπινης διαίσθησης, αλλά μέσω της μοντελοποίησης εισροών-εκροών και της αλγοριθμικής βελτιστοποίησης.

 

Αυτή η προσέγγιση βρήκε ένα φυσικό πρώιμο εργαστήριο στον κόσμο των επιχειρήσεων. Η Ford Motor Company, υπό την ηγεσία του Robert McNamara, έγινε πεδίο δοκιμών για την εφαρμογή της ορθολογικής διαχείρισης συστημάτων, όπου οι μετρήσεις κόστους-οφέλους και οι προβλέψεις παραγωγής αντικατέστησαν την παραδοσιακή βιομηχανική κρίση. Όταν ο McNamara μεταπήδησε στο Πεντάγωνο το 1961 ως Υπουργός Άμυνας, έφερε μαζί του αυτές τις δοξασίες, επιβάλλοντας το Σύστημα Σχεδιασμού-Προγραμματισμού-Προϋπολογισμού (PPBS) σε όλο το Υπουργείο Άμυνας. Με αυτόν τον τρόπο, ξεκίνησε το πρώτο μεγάλο πείραμα διακυβέρνησης ενός τεράστιου πολιτικού θεσμού όχι μέσω ηγεσίας ή διαπραγματεύσεων, αλλά μέσω της διαχειριστικής λογικής της θεωρίας συστημάτων.

 

Το μέτωπο των μυστικών υπηρεσιών: Amory, Schlesinger και το ανατρεπτικό κίνημα της «Ελευθερίας»

 

Ενώ η θεωρία συστημάτων εδραιωνόταν στους στρατιωτικούς και βιομηχανικούς κύκλους, παράλληλες κινήσεις ήταν σε εξέλιξη εντός του πολιτικού και μυστικού κατεστημένου. Ο Robert Amory Jr., αναπληρωτής διευθυντής μυστικών υπηρεσιών της CIA, ηγήθηκε των προσπαθειών για την ενσωμάτωση του μακροπρόθεσμου σχεδιασμού συστημάτων στο αναλυτικό τμήμα της Υπηρεσίας, μετατοπίζοντας την κατεύθυνσή της από την παραδοσιακή ανθρώπινη νοημοσύνη προς την προγνωστική μοντελοποίηση και την επιστήμη της διαχείρισης. Ταυτόχρονα, ο Arthur Schlesinger Jr., στενός σύμβουλος του Kennedy και ιστορικός της αυλής, υπερασπίστηκε μια τεχνοκρατική «Τρίτη Οδό» — ένα σχέδιο που συνδύαζε τις σοσιαλιστικές μεθόδους σχεδιασμού με τη φιλελεύθερη δημοκρατική ρητορική, καλύπτοντας τη σταδιακή μετατόπιση προς τον διαχειριστικό κολεκτιβισμό.

 

Αυτές οι πνευματικές τάσεις βρήκαν την θεσμική τους έκφραση σε φαινομενικά καλοπροαίρετες πρωτοβουλίες. Το Παγκόσμιο Συνέδριο για την Ελευθερία και τη Δημοκρατία, που προωθήθηκε δημοσίως ως εορτασμός των φιλελεύθερων αξιών, στην πράξη χρησίμευσε για τον επαναπροσδιορισμό της ίδιας της «ελευθερίας» με όρους συμβατούς με μια τεχνοκρατική τάξη, υποτάσσοντας την κυριαρχία στον συντονισμό των συστημάτων. Στο εσωτερικό, η προτεινόμενη Ακαδημία της Ελευθερίας επιδίωξε να αναδιαμορφώσει την αμερικανική πολιτιστική κουλτούρα, ενσταλάζοντας την πίστη όχι στην συνταγματική κυβέρνηση, αλλά σε μια ελεγχόμενη από το σύστημα ερμηνεία της «δημοκρατίας», ευθυγραμμισμένη με τις αρχές του μακροπρόθεσμου σχεδιασμού. Μαζί, αυτές οι προσπάθειες αποτέλεσαν την ιδεολογική εμπροσθοφυλακή για την επερχόμενη επανάσταση των συστημάτων.

 

Η Ώθηση για ένα Εθνικό Κέντρο Πληροφοριών

 

Το 1963, συγκλήθηκαν ακροάσεις στο Κογκρέσο για να συζητηθεί το H.R. 1946, ένα νομοσχέδιο που πρότεινε τη δημιουργία ενός Εθνικού Κέντρου Επεξεργασίας Δεδομένων Έρευνας και Ανάκτησης Πληροφοριών. Φαινομενικά διατυπωμένο ως απάντηση στις αυξανόμενες προκλήσεις της διαχείρισης επιστημονικών πληροφοριών, το έργο είχε ως στόχο να συγκεντρώσει τη συλλογή, την ευρετηρίαση και την ανάκτηση ερευνητικών δεδομένων υπό ομοσπονδιακή εποπτεία, θέτοντας τα θεμέλια για ένα εθνικοποιημένο σύστημα ελέγχου της γνώσης.

 

Μεταξύ των βασικών μαρτυριών ήταν αυτή του Dr. Derek de Solla Price, ο οποίος περιέγραψε ένα όραμα επιστημονικού συντονισμού σε μια άνευ προηγουμένου κλίμακα. Οι προτάσεις του Price, αν και διατυπωμένες με όρους αποτελεσματικότητας και προόδου, έδειχναν σαφώς προς ένα μέλλον στο οποίο η ροή των επιστημονικών πληροφοριών θα ρυθμιζόταν, θα ευρετηριάζονταν και θα ιεραρχούνταν από κεντρικές αρχές — μια αποφασιστική κίνηση προς την ενσωμάτωση της επιστημονικής δραστηριότητας στο μηχανισμό της διαχείρισης συστημάτων υπό την ηγεσία της κυβέρνησης.

 

Η Αντίσταση του Kennedy στον Απόλυτο Έλεγχο των Συστημάτων

 

Ο αυξανόμενος σκεπτικισμός του Kennedy

 

Μετά την καταστροφή στον Κόλπο των Χοίρων και την οδυνηρή πολιτική της ακραίας ρίσκας κατά τη διάρκεια της Κρίσης των Πυραύλων της Κούβας, ο John F. Kennedy εσωτερικεύτηκε ένα βαθύ μάθημα: ότι η καθαρά ορθολογική-τεχνική λήψη αποφάσεων, αποκομμένη από την ανθρώπινη κρίση και τις πολιτικές αποχρώσεις, δεν οδηγεί στην κυριαρχία, αλλά στην καταστροφή. Μακριά από το να υιοθετήσει την ηθική της διαχείρισης συστημάτων που κερδίζε έδαφος μέσα στην ίδια του την κυβέρνηση, ο Kennedy έγινε όλο και πιο σκεπτικός απέναντι σε μοντέλα, αλγόριθμους και διαχειριστικές αφαιρέσεις που δεν έλαβαν υπόψη τις απρόβλεπτες πραγματικότητες των ανθρώπινων υποθέσεων.

 

Αυτός ο σκεπτικισμός μεταφράστηκε σε μια σκόπιμη έμφαση στην πολιτική ηγεσία που βασιζόταν στην πειθώ, τη διαπραγμάτευση και την ηθική ευθύνη, αντί στην εξάρτηση από τεχνοκρατικά εργαλεία. Όταν εμφανίστηκαν προτάσεις όπως το Εθνικό Κέντρο Επεξεργασίας Δεδομένων Έρευνας και Ανάκτησης Πληροφοριών, που υποσχέθηκαν κεντρική διαχείριση των επιστημονικών πληροφοριών, ο Kennedy τις αντιμετώπισε με ιδιαίτερη προσοχή. Αντιστάθηκε στην παρόρμηση να ενοποιήσει τον έλεγχο της ροής της γνώσης, αναγνωρίζοντας ενστικτωδώς ότι η κεντρικοποίηση, όσο και αν ήταν ορθολογική, κινδύνευε να δημιουργήσει νέες γραφειοκρατίες πέρα από τη δημοκρατική λογοδοσία.

 

Πόλεμοι πληροφοριών: Εκκαθάριση της φατρίας των συστημάτων

 

Μέχρι το 1962-63, η αυξανόμενη δυσπιστία του Kennedy απέναντι στη τεχνοκρατική φατρία εντός των δικών του υπηρεσιών πληροφοριών είχε αποκρυσταλλωθεί. Προχώρησε στην απόλυση του Robert Amory Jr., ο οποίος είχε ενσωματώσει τη θεωρία συστημάτων και τον μακροπρόθεσμο σχεδιασμό στις αναλυτικές δραστηριότητες της CIA. Μακριά από μια συνηθισμένη αλλαγή προσωπικού, η απόφαση του Kennedy ακολουθήθηκε από το εξαιρετικό βήμα της έγκρισης της υποκλοπής του τηλεφώνου του Amory στο σπίτι του — μια σαφής ένδειξη ότι ο πρόεδρος αντιλήφθηκε μια βαθύτερη απειλή που προερχόταν από το εσωτερικό της γραφειοκρατίας των μυστικών υπηρεσιών. Ο Amory δεν ήταν απλώς ένας αναλυτής· αντιπροσώπευε μια ευρύτερη προσπάθεια να μετατοπιστεί ο προσανατολισμός της CIA από την παραδοσιακή κατασκοπεία προς μια προγνωστική, συστηματοποιημένη διακυβέρνηση.

 

Αυτή η σύγκρουση έφερε τον Kennedy σε άμεση αντιπαράθεση με τον Arthur Schlesinger Jr., ο οποίος προσπάθησε να προστατεύσει τον Amory και το ευρύτερο τεχνοκρατικό δίκτυο που λειτουργούσε μέσω του Λευκού Οίκου και πέραν αυτού. Οι προτάσεις του Schlesinger για μεταρρυθμίσεις στη CIA ήταν αποκαλυπτικές: υποστήριζε μια δομική διαίρεση σε επιχειρησιακό, διοικητικό και ερευνητικό κλάδο, με τις αποφάσεις του διοικητικού κλάδου να υπόκεινται στην έγκριση του State Department. Ένα τέτοιο πλαίσιο, αντί να αυξάνει τον δημοκρατικό έλεγχο, κινδύνευε να εδραιώσει ένα μόνιμο γραφειοκρατικό στρώμα — ένα πρωτότυπο «βαθύ κράτος» — πέρα από τον αποτελεσματικό έλεγχο του προέδρου. Η ενστικτώδης αντίσταση του Kennedy σε αυτές τις κινήσεις υπογραμμίζει την βαθύτερη επιφυλακτικότητά του να παραχωρήσει την κυριαρχία σε μια διακυβέρνηση που διαχειρίζεται συστήματα, καλυμμένη από γραφειοκρατικές μεταρρυθμίσεις.

 

Κίνητρο, Μέσα, Ευκαιρία

 

Κίνητρο — Γιατί ο Kennedy έπρεπε να φύγει από τη μέση

 

Μέχρι το 1963, ο Kennedy είχε γίνει σημαντικό εμπόδιο για την πλήρη εφαρμογή του μοντέλου διακυβέρνησης συστημάτων που εδραιωνόταν στο αμερικανικό κράτος. Αντιστάθηκε στην επέκταση του Συστήματος Σχεδιασμού-Προγραμματισμού-Προϋπολογισμού (PPBS) πέρα από το Υπουργείο Άμυνας, επιφυλακτικός ως προς την εφαρμογή μηχανικών μεθοδολογιών εισροών-εκροών στην πολυπλοκότητα της πολιτικής διακυβέρνησης. Η επιφυλακτική στάση του απέναντι στο προτεινόμενο Εθνικό Κέντρο Πληροφοριών κατέδειξε περαιτέρω την απροθυμία του να επιτρέψει την υπαγωγή των ροών επιστημονικών και τεχνικών πληροφοριών στον κεντρικό ομοσπονδιακό έλεγχο, μια κίνηση που θα έδινε τεράστια διακριτική εξουσία στα χέρια μη εκλεγμένων διευθυντών και αναλυτών.

 

Πέρα από αυτές τις εγχώριες εκτιμήσεις, οι ευρύτερες πολιτικές αντιλήψεις του Kennedy ήταν επίσης αντίθετες με το αναδυόμενο τεχνοκρατικό σχέδιο. Αντιστάθηκε στις προσπάθειες επιβολής πλαισίων συστημικής θεωρίας στην κοινωνική και οικονομική πολιτική και δεν έδειξε κανένα ενδιαφέρον για το είδος της περιβαλλοντικής μοντελοποίησης που αργότερα θα υποστήριζε τις πρωτοβουλίες παγκόσμιας διακυβέρνησης. Η έγκρισή του για το NSAM 263, που εξουσιοδοτούσε την απόσυρση των αμερικανικών δυνάμεων από το Βιετνάμ, αποτελούσε μια ακόμη πιο άμεση απειλή: απομακρύνοντας τον εαυτό του από μια συστημικά διαχειριζόμενη αντιπαράθεση του Ψυχρού Πολέμου, ο Κένεντι διαταράσσει τη στρατηγική αρχιτεκτονική που οι θεωρητικοί των συστημάτων ετοιμάζονταν να διαχειριστούν σε παγκόσμια κλίμακα. Η πολιτική του επιβίωση έγινε έτσι ένα σημαντικό εμπόδιο για την πλήρη ωρίμανση της διαχειριστικής τεχνοκρατίας.

 

Μέσα — Ποιος ήταν σε θέση

 

Η υποδομή για μια ταχεία τεχνοκρατική ενοποίηση ήταν ήδη σε θέση κατά το τελευταίο έτος της θητείας του Kennedy. Η ομάδα του Robert McNamara στο Πεντάγωνο, μαζί με τους McGeorge Bundy και Walt Rostow στο Εθνικό Συμβούλιο Ασφαλείας, είχε ενσωματώσει τις αρχές της διαχείρισης συστημάτων βαθιά μέσα στον μηχανισμό της αμερικανικής διακυβέρνησης. Μέσα στην κοινότητα των μυστικών υπηρεσιών, βασικά στελέχη της CIA που συμπαθούσαν τη θεωρία των συστημάτων είχαν αρχίσει να θέτουν τις βάσεις για μια στροφή από την παραδοσιακή κατασκοπεία προς τον προγνωστικό, μοντελοκεντρικό στρατηγικό σχεδιασμό. Η διοικητική ελίτ ήταν ήδη έτοιμη να επιταχύνει τη μετάβαση τη στιγμή που η πολιτική αντίσταση θα εξασθενούσε.

 

Πέρα από την Ουάσιγκτον, ευρύτερα δίκτυα διανοουμένων που συνδέονταν μέσω της RAND Corporation, του Πανεπιστημίου του Harvard και συμμαχικών ιδρυμάτων ήταν έτοιμα να προωθήσουν το σχέδιο των συστημάτων. Πρόσωπα όπως ο Amory και ο Schlesinger, που δραστηριοποιούνταν στο σταυροδρόμι των μυστικών υπηρεσιών, της ακαδημαϊκής κοινότητας και της διεθνούς υπεράσπισης, δεν πρότειναν απλώς εσωτερικές μεταρρυθμίσεις, αλλά προωθούσαν έναν ευρύτερο διακρατικό επαναπροσδιορισμό της ίδιας της διακυβέρνησης. Στόχος τους ήταν να αμβλύνουν την παραδοσιακή κυριαρχία και να την αντικαταστήσουν με έναν τεχνοκρατικό διεθνισμό — έναν κόσμο που θα διοικούνταν μέσω ορθολογικών δεικτών, επιστημονικών μετρήσεων και μοντελοποίησης δεδομένων, αντί μέσω της απρόβλεπτης βούλησης των πληθυσμών και των εκλεγμένων ηγετών.

 

Ευκαιρία — Το Dallas και η διοικητική στροφή

 

Η δολοφονία του John F. Kennedy στις 22 Νοεμβρίου 1963 αφαίρεσε το τελευταίο ανθρώπινο εμπόδιο που στεκόταν στο δρόμο της πλήρους τεχνοκρατικής ενοποίησης. Αμέσως μετά, η επέκταση της διακυβέρνησης με βάση τα συστήματα επιταχύνθηκε με εξαιρετική ταχύτητα, σαν να υπήρχαν σχέδια που είχαν προετοιμαστεί από καιρό και απλώς περίμεναν την πολιτική έγκριση για να προχωρήσουν. Τα πρώτα σχέδια για το Σύστημα Σχεδιασμού-Προγραμματισμού-Προϋπολογισμού (PPBS) άρχισαν να κυκλοφορούν μεταξύ των ομοσπονδιακών υπηρεσιών μεταξύ τέλους 1963 και αρχών 1964, σηματοδοτώντας την αρχή μιας ριζικής μετατόπισης από την πολιτική διακριτική ευχέρεια προς τον διαχειριστικό μοντέλο εισροών-εκροών σε ολόκληρη την πολιτική κυβέρνηση.

 

Ταυτόχρονα, ο Πρόεδρος Lyndon Johnson εξέδωσε εκτελεστικά διατάγματα που παραχωρούσαν στην Ομοσπονδιακή Τράπεζα των ΗΠΑ (Federal Reserve) άνευ προηγουμένου πρόσβαση σε δεδομένα ιδιωτικών χρηματοοικονομικών ροών, ένα ουσιαστικό θεμέλιο για την ανάπτυξη οικονομικών μοντέλων υψηλής ανάλυσης και τον έλεγχο της οικονομίας. Επίσης, άρχισαν διακριτικά οι προετοιμασίες για τα περιφερειακά προγράμματα περιβαλλοντικής επιτήρησης, τα οποία σύντομα θα εξελίσσονταν σε παγκόσμια πλαίσια παρακολούθησης υπό την αιγίδα του ΝΑΤΟ, του UNEP και του SCOPE. Μέσα σε λίγους μόνο μήνες, το προσεκτικό, πολιτικά καθοδηγούμενο μοντέλο διακυβέρνησης που είχε διατηρήσει ο Kennedy έδωσε τη θέση του στην ανεξέλεγκτη επέκταση της διαχείρισης συστημάτων σε οικονομικούς, περιβαλλοντικούς και κοινωνικούς τομείς.

 

Επακόλουθα — Ενοποίηση Συστημάτων

 

Η εξαγορά του PPBS και ο εθνικός συντονισμός δεδομένων

 

Μέχρι το 1965, υπό την κυβέρνηση του Lyndon Johnson, η επανάσταση στη διαχείριση συστημάτων είχε φτάσει σε πλήρη ανάπτυξη στον πολιτικό τομέα. Ο LBJ διέταξε την επέκταση του Συστήματος Σχεδιασμού-Προγραμματισμού-Προϋπολογισμού (PPBS) πέρα από το Υπουργείο Άμυνας, εφαρμόζοντάς το σε σχεδόν όλους τους κλάδους της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Αυτό που είχε ξεκινήσει ως τεχνοκρατικό εργαλείο για τη στρατιωτική εφοδιαστική, επιβλήθηκε τώρα στην πολιτική διακυβέρνηση, ενσωματώνοντας την ανάλυση κόστους-οφέλους, τις μετρήσεις βάσει στόχων και τη προγραμματική μοντελοποίηση στις βασικές διαδικασίες χάραξης πολιτικής.

 

Η ανάλυση εισροών-εκροών, που αρχικά είχε σχεδιαστεί για τη βελτιστοποίηση της βιομηχανικής παραγωγής και της κατανομής των στρατιωτικών πόρων, εξαπλώθηκε γρήγορα πέρα από την οικονομία σε νέους, εξαιρετικά ευαίσθητους τομείς. Η υγεία, η εκπαίδευση, η κοινωνική πρόνοια, η διαχείριση του περιβάλλοντος και ο πολεοδομικός σχεδιασμός αναδιαρθρώθηκαν με βάση τη γλώσσα και τη λογική της θεωρίας συστημάτων. Ο στόχος δεν ήταν πλέον απλώς η διαχείριση προϋπολογισμών ή έργων, αλλά η μοντελοποίηση και η διακυβέρνηση ολόκληρου του πολύπλοκου ιστού της κοινωνικής ζωής μέσω επιστημονικών μετρήσεων, προγνωστικών δεικτών και διαχειριστικών παρεμβάσεων.

 

Περιβαλλοντικά συστήματα και η τεχνοκρατική σφήνα

 

Μέχρι το 1969, το πλαίσιο διαχείρισης συστημάτων είχε αρχίσει να επεκτείνεται πέρα από τα εθνικά σύνορα στον περιβαλλοντικό τομέα. Το κρίσιμο μνημόνιο του Daniel Patrick Moynihan προς τον Λευκό Οίκο εκείνη τη χρονιά περιέγραφε ρητά την παγκόσμια περιβαλλοντική παρακολούθηση ως «φυσικό» καθήκον του ΝΑΤΟ — σηματοδοτώντας ότι η συλλογή περιβαλλοντικών δεδομένων και η ρύθμιση έπρεπε πλέον να αντιμετωπίζονται ως θέματα διεθνούς ασφάλειας και διακυβέρνησης. Η περιβαλλοντική διαχείριση, που κάποτε θεωρούνταν εσωτερικό ζήτημα, αναδιαμορφώθηκε ως ένα διακρατικό πρόβλημα συστημάτων που απαιτούσε παγκόσμιο συντονισμό και επιτήρηση.

 

Αυτή η αλλαγή απέφερε γρήγορα θεσμικά αποτελέσματα. Στις αρχές της δεκαετίας του 1970 δημιουργήθηκαν σημαντικοί συντονιστικοί φορείς, όπως το Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών για το Περιβάλλον (UNEP), η Επιτροπή του ΝΑΤΟ για τις Προκλήσεις της Σύγχρονης Κοινωνίας (CCMS) και η Επιστημονική Επιτροπή για τα Προβλήματα του Περιβάλλοντος (SCOPE). Αυτοί οι οργανισμοί ήταν οι πρώτοι που χρησιμοποίησαν παγκόσμιους δείκτες — περιβαλλοντικές μετρήσεις και στόχους — ως εργαλεία για την παρακολούθηση, τη ρύθμιση και, τελικά, τη διαχείριση των εθνικών πολιτικών. Οι περιβαλλοντικές συνθήκες σταμάτησαν να είναι απλές διπλωματικές συμφωνίες και έγιναν όργανα ελέγχου συστημάτων, δεσμεύοντας κυρίαρχες κυβερνήσεις σε στόχους που προέρχονταν από τεχνοκρατικά μοντέλα και όχι από δημοκρατικές διαπραγματεύσεις.

 

Σύγκλιση συστημάτων: 23 Μαΐου 1972

 

Η διπλωματική αποψύξη μεταξύ των Ηνωμένων Πολιτειών και της Σοβιετικής Ένωσης υπό τον Richard Nixon και τον Alexei Kosygin άνοιξε το δρόμο για μια νέα, πιο λεπτή μορφή σύγκλισης: την ενοποίηση της διακυβέρνησης συστημάτων πέρα από ιδεολογικά όρια. Τα θεμέλια είχαν ήδη τεθεί χρόνια νωρίτερα. Το 1965, ο Πρόεδρος Lyndon Johnson διέταξε την πλήρη εφαρμογή του Συστήματος Σχεδιασμού-Προγραμματισμού-Προϋπολογισμού (PPBS) σε όλες τις ομοσπονδιακές υπηρεσίες, ενσωματώνοντας τη διαχείριση συστημάτων εισροών-εκροών στην εγχώρια διακυβέρνηση. Την ίδια χρονιά, ο Kosygin ξεκίνησε ριζικές σοβιετικές οικονομικές μεταρρυθμίσεις βασισμένες σε εξαιρετικά παρόμοιες κυβερνητικές αρχές — μια εκπληκτική ομοιότητα μεταξύ των αντιπάλων του Ψυχρού Πολέμου. Το NSAM 345, που εκδόθηκε το 1966, σηματοδότησε μια παράξενη, απότομη αλλαγή: οι Ηνωμένες Πολιτείες ζήτησαν επίσημα «προοδευτική συνεργασία» με το Ανατολικό μπλοκ, μια φράση που εξέπληξε τους σύγχρονους παρατηρητές, αλλά ταίριαζε απόλυτα με την αθόρυβη σύγκλιση των συστημάτων που είχε ήδη αρχίσει.

 

Στις 23 Μαΐου 1972, η διαδικασία έφτασε στο δημόσιο αποκορύφωμά της όταν ο Nixon και ο Kosygin υπέγραψαν τη Συμφωνία ΗΠΑ-Σοβιετικής Ένωσης για την Περιβαλλοντική Συνεργασία. Αν και διατυπώθηκε με μετριοφροσύνη, η συμφωνία αυτή καθιέρωσε την επίσημη ανταλλαγή περιβαλλοντικών δεδομένων, τεχνολογιών επιτήρησης και επιστημονικών μοντέλων πέρα από το Σιδηρούν Παραπέτασμα. Από τη συμφωνία αυτή προέκυψε το Διεθνές Ινστιτούτο Εφαρμοσμένης Ανάλυσης Συστημάτων (IIASA), το οποίο ιδρύθηκε αργότερα τον ίδιο χρόνο. Το IIASA γρήγορα έγινε ο κεντρικός κόμβος για τη μοντελοποίηση εισροών-εκροών σε παγκόσμια κλίμακα — καλύπτοντας την ενέργεια, το περιβάλλον, τη δημογραφία και την αστικοποίηση — παρέχοντας την τεχνική υποδομή για τα συστήματα διαχείρισης του πλανήτη. Κάτω από την ορατή χαλάρωση των εντάσεων, διαμορφωνόταν μια βαθύτερη ενοποίηση βασισμένη σε συστήματα: μια αρχιτεκτονική διακυβέρνησης που δεν βασιζόταν στην πολιτική, αλλά σε προγνωστικά μοντέλα, δείκτες στόχων και τεχνοκρατική αναγκαιότητα.

 

Διαχείριση του κόσμου μέσω της θεωρίας συστημάτων

 

World3, Όρια στην Ανάπτυξη και Παγκόσμια Μοντελοποίηση

 

Η δημοσίευση του Όρια στην Ανάπτυξη της Λέσχης της Ρώμης (Club of Rome) το 1972 σηματοδότησε ένα αποφασιστικό σημείο καμπής στην άνοδο της πλανητικής διακυβέρνησης μέσω της μοντελοποίησης συστημάτων. Η έκθεση, που ανατέθηκε από βιομηχάνους και τεχνοκρατικές ελίτ, χρησιμοποίησε πολύπλοκες υπολογιστικές προσομοιώσεις για να προβλέψει την κατάρρευση του παγκόσμιου πολιτισμού υπό την πίεση της ανεξέλεγκτης οικονομικής ανάπτυξης και αύξησης του πληθυσμού. Αν και παρουσιάστηκε ως αντικειμενική επιστήμη, η έκθεση «Τα όρια της ανάπτυξης» στην πραγματικότητα χρησίμευσε για να πλαισιώσει τις παγκόσμιες προκλήσεις με έναν τρόπο που μπορούσε να αντιμετωπιστεί μόνο μέσω τεχνοκρατικής παρέμβασης — μετατοπίζοντας διακριτικά τη συζήτηση από τις πολιτικές διαπραγματεύσεις προς την αναγκαιότητα που υπαγορεύεται από τα μοντέλα.

 

Η ανάλυση εισροών-εκροών, που κάποτε περιοριζόταν στις εθνικές οικονομίες, επεκτάθηκε πλέον σε πλανητική κλίμακα. Η παγκόσμια οικονομία, η παραγωγή ενέργειας, οι δημογραφικές τάσεις, η χρήση της γης και η εξόρυξη πόρων εντάχθηκαν σε ολοκληρωμένα μοντέλα που ισχυρίζονταν ότι είχαν την ικανότητα να προβλέπουν το μέλλον της ανθρωπότητας. Με αυτόν τον τρόπο, η Λέσχη της Ρώμης παρείχε ένα σχέδιο για τη διακρατική διακυβέρνηση, στο οποίο οι βασικές αποφάσεις σχετικά με το περιβάλλον, τον πληθυσμό και την ανάπτυξη θα υπαγορεύονταν όλο και περισσότερο από μοντέλα συστημάτων και όχι από δημοκρατικές διαδικασίες. Μέσω του βιβλίου «Τα Όρια της Ανάπτυξης», η θεωρία των συστημάτων μετακινήθηκε αποφασιστικά από τις στρατιωτικές και βιομηχανικές εφαρμογές στον τομέα του παγκόσμιου κοινωνικού ελέγχου.

 

Το παγκόσμιο χρηματοοικονομικό-περιβαλλοντικό καθεστώς

 

Η δημιουργία του Παγκόσμιου Ταμείου για το Περιβάλλον (GEF) το 1991 παρείχε την απαραίτητη χρηματοοικονομική υποδομή για την υλοποίηση της διαχείρισης των πλανητικών συστημάτων. Ιδρυμένο υπό την αιγίδα της Παγκόσμιας Τράπεζας και συνδεδεμένο άμεσα με πρωτοβουλίες των Ηνωμένων Εθνών, το GEF σχεδιάστηκε για να χρηματοδοτεί περιβαλλοντικές παρεμβάσεις μεγάλης κλίμακας, συνδέοντας τη ροή των πόρων με τη συμμόρφωση με τεχνοκρατικά περιβαλλοντικά μοντέλα. Μέσω του GEF, οι υπερεθνικοί θεσμοί απέκτησαν τα μέσα για να κατευθύνουν τις εθνικές πολιτικές, συνδέοντας την οικονομική στήριξη με όρους, παρακάμπτοντας αποτελεσματικά τις παραδοσιακές δημοκρατικές διαδικασίες.

 

Οι συμβάσεις που προέκυψαν παράλληλα — η Σύμβαση για τη Βιολογική Ποικιλότητα (CBD) και η Σύμβαση-Πλαίσιο των Ηνωμένων Εθνών για την Κλιματική Αλλαγή (UNFCCC) — ήταν και οι δύο βαθιά ριζωμένες στην περιβαλλοντική ρύθμιση εισροών-εκροών. Μετέφρασαν τις οικολογικές διαδικασίες σε μετρήσιμους δείκτες και στόχους, ενσωματώνοντας την εθνική διακυβέρνηση σε ένα πλαίσιο συνεχούς επιτήρησης, αναφοράς και διορθωτικής παρέμβασης. Αυτό που φαινόταν ως μια συνεργατική διεθνής προσπάθεια για την προστασία του περιβάλλοντος ήταν, στην πράξη, η εδραίωση ενός παγκόσμιου καθεστώτος συστημάτων — ενός καθεστώτος στο οποίο τα έθνη-κράτη έγιναν διοικητικές μονάδες εντός μιας γενικής διαχειριστικής δομής που διέπεται από προγνωστικά μοντέλα και τεχνοκρατική επιβολή.

 

Τα τεχνοκρατικά συστήματα σήμερα

 

Στις αρχές του 21ου αιώνα, οι αρχές της διακυβέρνησης των συστημάτων είχαν εξελιχθεί σε ακόμη πιο εξελιγμένες μορφές ελέγχου. Η άνοδος των ψηφιακών δίδυμων — ζωντανές, σε πραγματικό χρόνο προσομοιώσεις πόλεων, περιφερειών και ακόμη και ολόκληρων οικοσυστημάτων — επέτρεψε τη συνεχή παρακολούθηση και την προγνωστική διαχείριση της χρήσης γης, της κατανάλωσης πόρων και της ανθρώπινης δραστηριότητας. Η αλγοριθμική διακυβέρνηση, που κάποτε ήταν μια θεωρητική φιλοδοξία, έγινε λειτουργική πραγματικότητα, με αποφάσεις που διαμορφώνονται όλο και περισσότερο όχι από πολιτικές συζητήσεις, αλλά από προγνωστικές αναλύσεις και συμπεριφορικές ωθήσεις που προέρχονται από τεράστιες ροές ζωντανών δεδομένων.

 

Οι πλατφόρμες κοινωνικών μέσων όπως το Twitter αναδείχθηκαν σε κρίσιμους κόμβους μέσα σε αυτή τη νέα αρχιτεκτονική, λειτουργώντας ως κέντρα ανταλλαγής πληροφοριών για τη διαχείριση της μαζικής αντίληψης. Παρακολουθώντας τις συζητήσεις, εντοπίζοντας αναδυόμενες αφηγήσεις και ενισχύοντας ή καταστέλλοντας αλγοριθμικά συγκεκριμένες απόψεις, αυτές οι πλατφόρμες επέτρεψαν την καθοδήγηση της κοινής γνώμης σε πραγματικό χρόνο, μέσα σε αυστηρά ελεγχόμενους παραμέτρους. Αυτό που κάποτε ήταν ο ακατάστατος, απρόβλεπτος χώρος του δημόσιου διαλόγου μετατράπηκε αθόρυβα σε ένα ελεγχόμενο περιβάλλον πληροφοριών — ένα ζωντανό εργαστήριο κοινωνικής μοντελοποίησης και συμπεριφορικής προσαρμογής υπό το πρόσχημα της ανοιχτής επικοινωνίας.

 

Συμπέρασμα: Η τελευταία μάχη της ανθρώπινης πολιτικής

 

Η δολοφονία του John F. Kennedy δεν ήταν απλώς μια ρήξη στην αμερικανική πολιτική ζωή, αλλά σηματοδότησε μια στροφή στον πολιτισμό. Η απομάκρυνσή του άνοιξε το δρόμο για την αθόρυβη αντικατάσταση της ανθρώπινης πολιτικής διακυβέρνησης με την άνοδο της διαχείρισης συστημάτων πλήρους φάσματος. Αυτό που ακολούθησε δεν ήταν μια αυθόρμητη εξέλιξη, αλλά η υπολογισμένη εφαρμογή της λογικής εισροών-εκροών στους τομείς της οικονομίας, του περιβάλλοντος και της κοινωνίας — μια μετάβαση από την πειθώ στην προγραμματισμένη δράση, από την ηγεσία στη μοντελοποίηση, από την κυριαρχία στο σύστημα.

 

Ο Kennedy είχε κατανοήσει, ίσως μοναδικά μεταξύ των μεταπολεμικών ηγετών, τους κινδύνους που ενέχει η εμπιστοσύνη στην ορθολογική-τεχνική διαχείριση έναντι των αναπόφευκτων αβεβαιοτήτων της ανθρώπινης κρίσης. Ο σκεπτικισμός του απέναντι στο Εθνικό Κέντρο Πληροφοριών, η αντίστασή του στην επέκταση του PPBS στον πολιτικό τομέα, η προσοχή του όσον αφορά τον έλεγχο των περιβαλλοντικών συστημάτων και η προσπάθειά του να αποτρέψει την πλήρη τεχνοκρατική κατάληψη της CIA, όλα αυτά υποδείκνυαν ένα βαθύτερο πολιτικό ένστικτο: ότι ο μηχανισμός της θεωρίας των συστημάτων, αν δεν ελεγχόταν, θα υπονόμευε την ίδια τη δημοκρατική ζωή. Ο θάνατός του αφαίρεσε το τελευταίο ηθικό και πολιτικό φρένο στην πλήρη μετατροπή της διακυβέρνησης σε μια επιστήμη διαχείρισης πληθυσμών και προβλεπόμενης συμμόρφωσης.

 

Στις δεκαετίες που ακολούθησαν, η αρχιτεκτονική χτίστηκε σε κοινή θέα. Η διαχείριση συστημάτων μεταφέρθηκε από τη στρατιωτική εφοδιαστική στην εκπαίδευση, την υγεία, τα οικονομικά, το περιβάλλον και τον δημόσιο διάλογο. Παγκόσμιες συνθήκες που μεταμφιέζονταν σε περιβαλλοντικές προστασίες ενσωμάτωσαν τις χώρες σε υπερεθνικά καθεστώτα δεικτών. Χρηματοοικονομικές διευκολύνσεις όπως το GEF συνέδεσαν τα χρήματα με τη μοντελοποιημένη συμμόρφωση, ενώ τα κοινωνικά μέσα ενημέρωσης αναδείχθηκαν σε εργαστήρια για τη διαχείριση της μαζικής κοινή γνώμης σε πραγματικό χρόνο. Βήμα βήμα, ο κόσμος αναδιαμορφώθηκε όχι γύρω από τις ακατάστατες πραγματικότητες της ανθρώπινης ελευθερίας, αλλά γύρω από τις καθαρές γραμμές των μοντέλων δεδομένων και των βρόχων ανατροφοδότησης.

 

Εκτός αν αμφισβητηθεί συνειδητά και σκόπιμα, η πορεία του συστήματος που ξεκίνησε με την απομάκρυνση του Kennedy δεν θα συνεχιστεί απλώς — θα κορυφωθεί με την αλγοριθμική διαχείριση του πλανήτη, μια μορφή διακυβέρνησης όπου η ανθρώπινη κυριαρχία θα περιοριστεί σε περιθωριακό ρόλο σε έναν πολιτισμό που θα λειτουργεί με μηχανές. Το όνειρο του ορθολογικού ελέγχου θα έχει αντικαταστήσει την ίδια την ουσία της πολιτικής: την κρίση, την ευθύνη και την απρόβλεπτη επιβολή της ανθρώπινης βούλησης. Το φάντασμα του Kennedy στοιχειώνει αυτό το μέλλον, υπενθυμίζοντας μας ότι κάποτε ήταν δυνατή μια άλλη πορεία — και ότι μπορεί να είναι και πάλι, αν έχουμε το θάρρος να αντισταθούμε στη μηχανή.

 

Δικτυογραφία:

The Hidden Arc - by esc

https://escapekey.substack.com/p/the-hidden-arc

Χτύπημα στο Ντουμπάι: Οι πύραυλοι ξύπνησαν τη «Βαβέλ» από το όργιο της ματαιοδοξίας της

Μια παγκόσμια μητρόπολη της διεστραμμένης ελίτ έγινε... σκορποχώρι μόλις έφυγε από τη μέση το απατηλό παραπέτασμα της ασφάλειας
 

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης

Μέσα στο πολεμικό χάος της Μέσης Ανατολής από τον πόλεμο των ΗΠΑ – Ισραήλ εναντίον του Ιράν, έχει νομίζω ενδιαφέρον να σταθούμε σε όσα έγιναν στο περιλάλητο Ντουμπάι. Η πόλη που είχε γίνει παγκόσμιο σύμβολο καπιταλιστικής μακαριότητας, είδε την υπέρμετρη ματαιοδοξία της να γίνεται «ελβετικό τυρί» από ιρανικούς πυραύλους.

Αυτή η «Βαβέλ» της απύθμενης κενοδοξίας, της επιδειξιομανίας, των νεόπλουτων «influencers», της πολυτελούς πορνείας, των οργίων, των εμετικών «porta potty parties» και όλων των βδελυρών έξεων που ενώνουν την ελίτ Ανατολής και Δύσης, είδε το σύννεφο της ουτοπίας να διαλύεται από μια «βροχή» πυραυλικής πραγματικότητας.

Το πιο «λουξ» οικονομικό καταφύγιο του κόσμου έφριξε συνειδητοποιώντας ότι δεν διαθέτει ούτε ένα πολεμικό καταφύγιο, διότι δεν το ανεχόταν η ουρανομήκης αλαζονεία του. Όμως οι ουρανοξύστες μπορεί να φτάνουν τον ουρανό, αλλά δεν ορίζουν τις ουρανοκατέβατες εξελίξεις. Τα πετροδόλαρα όσο και παχύ να κάνουν το πορτοφόλι, δεν χρησιμεύουν για αντιπυραυλική θωράκιση. Τα πανάκριβα σπορ αυτοκίνητα δεν είναι πιο γρήγορα από τις ρουκέτες. Η ιστορία της ματαιοδοξίας κάνει κύκλους και υπόσχεται νέες μεγάλες πτώσεις για τoν άνθρωπο. Κάθε Βαβυλώνα έρχεται η στιγμή που κλονίζεται εκ θεμελίων για τη βλάσφημη υπεροψία της.

Εδώ δεν εξετάζουμε αν το Ιράν έχει δίκιο ή άδικο για τη γενίκευση των χτυπημάτων του, αλλά αποκλειστικά τα διδάγματα των ωμών γεγονότων. Το πλήγμα στο Ντουμπάι δεν πλήττει απλά ένα κράτος, αλλά ένα ολόκληρο γκλομπαλιστικό στάτους. Ένα lifestyle που αντιπροσωπεύει όλους τους πόθους του σημερινού υλόφρονα δυτικού, έγινε παγκόσμιο ρεζίλι μόλις έφυγε από τη μέση το απατηλό παραπέτασμα της ασφάλειας.

Οι πανικόβλητοι νεόπλουτοι έτρεχαν να προστατευτούν σε διάφορους κλειστούς χώρους μαζί με τα σκυλιά τους, εκπροσωπώντας μια έκπτωτη ανθρωπότητα που στην ξαφνική συμφορά απαντάει με τρομαγμένα γαβγίσματα. Αφού επέλεξαν ως «πρόοδο» το να συγγενέψουν περισσότερο με τα τετράποδα, τώρα βάζουν την ουρά στα σκέλια με τα πρώτα «πυροτεχνήματα».

Και που η ανθρωπιά; Που η αλληλεγγύη; Που η συνοχή; Τα κατάπιε ο μηδενιστικός κοσμοπολιτισμός. Σε ένα χαοτικό συνονθύλευμα όπως το Ντουμπάι, επικρατεί το: «ο σώζων εαυτόν σωθήτω». Πόσο ειρωνικό για μια πόλη να έχει τόσα πολλά κατοικίδια αλλά καθόλου ενσυνείδητους κατοίκους! Κι όμως αυτό είναι το «πρότυπο» μοντέλο για όλες τις δυτικές πρωτεύουσες.

Οι μητροπόλεις της ελίτ καταλήγουν σαν ξενοδοχεία περαστικής καλοπέρασης, ξένοι που ικανοποιούν τα πάθη τους ανάμεσα σε ξένους. Και έρχεται η στιγμή που το ανέστιο κέρδος φέρνει ανέστια απόγνωση. Οι ψεύτικες σχέσεις βασισμένες στο χρήμα, καταρρέουν σε μια στιγμή, με την πρώτη ακυρωμένη πτήση, με το πρώτο κλειστό ATM, με το πρώτο αδειανό ράφι στο σούπερ μάρκετ.

Και εκεί στον συριγμό της πρώτης βόμβας συνειδητοποιείς ότι η πραγματικά φτωχή κοινωνία, είναι εκείνη που ξεμένει από αδελφοσύνη και αίσθηση συλλογικής ταυτότητας. Έχεις ήδη παραδοθεί αν δεν έχεις τίποτα για να πολεμήσεις πέρα από το τομάρι σου. Σε έναν πλανήτη αδυσώπητης αναζήτησης ισχύος, παύουν να ισχύουν καταφύγια και άσυλα.

Το χρήμα δεν μπορεί να αγοράσει πλέον την ειρήνη, διότι η ειρήνη έχει αντικαταστήσει την ονομαστική της αξία ως συνώνυμο της ασυδοσίας. Ατομικής, συλλογικής, γεωπολιτικής, ηθικής. Το εωσφορικό σύστημα που γιγάντωσε το Ντουμπάι, είναι το ίδιο που έρπεται και ανάμεσα στα e-mail του Επστάιν. Τεχνολογικοί κροίσοι, πολιτικοί, τραπεζίτες, «πετρελαιάδες», καλλιτέχνες, μοντέλα «συνοδείας», κηφηναριά από λομπίστες πολυεθνικών, το μείγμα είναι ίδιο σε όλες τις παγκόσμιες φωλιές της Νέας Τάξης.

Και περιφερειακά αυτού του πυρήνα σήψης, έχουμε τα «είδωλα» που παρεπιδημούν στο Ντουμπάι, διαμορφώνοντας την παγκόσμια τάση «ειδωλολατρίας». Τη διαδικτυακή κάστα των «influencers» που εκπαιδεύουν τους λαούς στις τάσεις της φιλαρέσκειας, της αεργίας, της αρπαχτής, της άκοπης χλιδής, της αυτό-αχρηστίας.

Οι άνθρωποι έγιναν ελεγχόμενες μετοχές με απόδοση, και το «χρηματιστήριο» της ανθρωπότητας είναι έτοιμο να καταρρεύσει από μια γιγαντιαία «φούσκα». Πίσω από κάθε πόλεμο, το υπόβαθρο είναι πάντα πνευματικό. Τα τεχνητά βουλήματα του εκκολαπτόμενου μετανθρώπου έρχονται να συγκρουστούν με τους ίδιους τους εφευρέτες τους, γιατί από την αρχή ο σκοπός ήταν να αποδυναμωθούν οι λαοί με τρυφηλές αυταπάτες για να χτυπηθούν έπειτα ανήμποροι από τη λύσσα της ισχύος.

Παρακολουθούμε τον αλληλοσπαραγμό δύο κόσμων που καταρρέουν στην παρακμή τους. Η Δύση έχει να επιδείξει ένα Νταβός και ένα νησί Επστάιν – η Ανατολή έχει να επιδείξει ένα Ντουμπάι και φασιστικά καθεστώτα στα πρότυπα του Ισλάμ ή της Κίνας. Και στη μέση οι λαοί, αλλού ναρκωμένοι από τη μέθη του νεοπλουτισμού και αλλού υπνωτισμένοι από «δικαιωματιστικές» χίμαιρες, αρχίζουν να ξυπνάνε έντρομοι από την αμείλικτη πραγματικότητα. Είναι εκείνες οι στιγμές Αποκάλυψης που ο Θεός αποσύρει πλήρως το παραπέτασμα για να αντικρύσει η ανθρωπότητα όλη τη φρίκη στο είδωλο του εαυτού της… 

πηγή

Γιατί η Κίνα και η Ρωσία δεν βοήθησαν το Ιράν;

Γιατί η Κίνα, αυτή η οικονομική και στρατιωτική υπερδύναμη που έχει δεσμούς αίματος με το Ιράν μέσω εμπορίου και στρατιωτικής συνεργασίας, έμεινε άκαπνη και αδιάφορη; Η Κίνα, που παρέχει τεχνολογία drones και ραντάρ όπως το YLC-8B στο Ιράν, θα έπρεπε να είναι η πρώτη που θα υπερασπιζόταν τον σύμμαχό της! Χωρίς δικαιολογία, το Πεκίνο παρακολουθεί απαθές, ενώ αν το Ιράν πέσει και σκλαβωθεί στον αμερικανοσιωνισμό, η Κίνα θα πληγωθεί περισσότερο από όλους – χάνοντας έναν κρίσιμο εταίρο ενάντια στην αμερικανική ηγεμονία, με κίνδυνο να απομονωθεί οικονομικά και στρατιωτικά! Η Δύση, με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ να ηγούνται, εκμεταλλεύεται αυτή την αδράνεια για να επιβάλλει σφαγή σε ανεξάρτητες φωνές, καταστρέφοντας κάθε αντίσταση!

Δευτερευόντως, η Ρωσία που ο ελεύθερος κόσμος ήλπιζε να είναι πιο δυνατή και να προστατεύει τις αντιαμερικανικές χώρες – έμεινε άπραγη και εξασθενημένη, εξαντλημένη από τον πόλεμο στην Ουκρανία. Και να θέλει δεν μπορεί: Οι δυτικοί της έστησαν παγίδα στην Ουκρανία, δεσμεύοντας δυνάμεις και πόρους, ενώ τώρα ο αμερικανοσιωνισμός σφάζει ανενόχλητος ανεξάρτητες φωνές όπως το Ιράν! Η Ρωσία, παλεύοντας για την δική της επιβίωση, περιορίστηκε σε διπλωματικές δηλώσεις, ενώ ο ελεύθερος κόσμος λυπάται για την αδυναμία της να επέμβει πιο δυναμικά.

Αυτή η σιωπή από Κίνα και Ρωσία εκθέτει μύθους και πραγματικότητες: Η Κίνα, χωρίς δικαιολογία, προδίδει τον σύμμαχό της και ρισκάρει το δικό της μέλλον, ενώ η Ρωσία, παγιδευμένη, δεν μπορεί να υπερασπιστεί όπως όλοι ήλπιζαν. Ο αμερικανοσιωνισμός θριαμβεύει, αλλά για πόσο; Η ιστορία δείχνει ότι οι σφαγές γεννούν αντίσταση – και το Ιράν, ακόμα και τραυματισμένο, μπορεί να γίνει η σπίθα μιας νέας παγκόσμιας εξέγερσης! Η ερώτηση καίει: Πότε θα ξυπνήσουν οι γίγαντες;

1. Πέρα από την αδυναμία και εξάντληση στο ουκρανικό, γιατί δεν βοήθησαν το Ιράν οι Ρώσοι;

• Δεν υπάρχει στρατιωτική υποχρέωση: Η στρατηγική συνεργασία Ρωσίας-Ιράν (υπογεγραμμένη τον Απρίλιο 2025) δεν περιλαμβάνει αμοιβαία αμυντική ρήτρα, όπως έχει ξεκαθαρίσει ο Ρώσος Υφυπουργός Εξωτερικών Αντρέι Ρουντένκο. Επίσης, το Ιράν δεν έχει ζητήσει επίσημα στρατιωτική βοήθεια από τη Μόσχα.
• Σχέσεις με Ισραήλ: Ο Πούτιν έχει αναφέρει επανειλημμένα ότι το Ισραήλ φιλοξενεί περίπου 2 εκατομμύρια ρωσόφωνους πολίτες, κάνοντάς το “σχεδόν ρωσόφωνη χώρα”. Αυτός είναι ένας βασικός λόγος για ουδετερότητα, ώστε να μην κινδυνεύσουν ρωσικά συμφέροντα ή πολίτες. Η Ρωσία διατηρεί ισορροπημένες σχέσεις στη Μέση Ανατολή εδώ και δεκαετίες, αποφεύγοντας υπερ-δεσμεύσεις.
• Στρατηγικοί υπολογισμοί: Η Ρωσία είναι αποδυναμωμένη από τον πόλεμο στην Ουκρανία και δεν θέλει νέο μέτωπο. Βλέπει την κλιμάκωση ως ευκαιρία να αποσπάσει την προσοχή των ΗΠΑ από την Ουκρανία, αλλά δεν θα ρισκάρει άμεση εμπλοκή. Επίσης, καταγγέλλει ότι το Ισραήλ έδωσε “ψευδή σήματα” ότι δεν ενδιαφέρεται για σύγκρουση.
• Υποστήριξη σε άλλα επίπεδα: Συνεχίζουν οικονομική και τεχνολογική συνεργασία (π.χ. πυρηνικοί αντιδραστήρες), χωρίς να εκκενώσουν Ρώσους από το Ιράν. Προσφέρουν ανθρωπιστική βοήθεια και βελτίωση αεράμυνας, αλλά όχι πολεμική.

2. Πώς το δικαιολογούν στον ρωσικό τύπο την απραξία;

• Στα κρατικά ΜΜΕ (RT, TASS, Sputnik), η διατύπωση είναι ότι η Ρωσία είναι “υπεύθυνη δύναμη” που προωθεί ειρήνη, ενώ οι ΗΠΑ/Ισραήλ είναι “επιθετικοί”. Χαρακτηρίζουν κριτικούς ως “προβοκάτορες” που αμφισβητούν την πίστη της Ρωσίας στους συμμάχους. Εστιάζουν σε μακροπρόθεσμα συμφέροντα: αποφυγή κλιμάκωσης που θα επηρεάσει Καύκασο ή ρωσικά συμφέροντα. Δεν παραδέχονται “αδράνεια”, αλλά παρουσιάζουν τη στάση ως “στρατηγική υπομονή”.

Με λίγα λόγια η Ρωσία δικαιολογεί την ανυπαρξία της στο ότι εργάζεται μόνο για τα δικά της συμφέροντα και όχι των άλλων ακόμα και αν ο εχθρός είναι κοινός.

Γιατί δεν βοήθησαν το Ιράν οι Κινέζοι;

Η Κίνα δεν παραδέχεται καμία «απραξία». Αντίθετα, παρουσιάζει τη στάση της ως υπεύθυνη, διπλωματική και συνεπή με τις αρχές της: μη επέμβαση, σεβασμός κυριαρχίας και προώθηση ειρήνης μέσω διαλόγου. Δεν υπάρχει καμία στρατιωτική εμπλοκή ή βοήθεια προς το Ιράν, αλλά καταδικάζει ρητορικά τις επιθέσεις ΗΠΑ-Ισραήλ. Ας το δούμε αναλυτικά με βάση τις πηγές.

Γιατί δεν βοήθησαν το Ιράν (στρατιωτικά);

Δεν υπάρχει καμία επίσημη δήλωση που να λέει «δεν βοηθάμε επειδή…», αλλά από κινεζικές και διεθνείς αναλύσεις προκύπτει ξεκάθαρα:

• Δεν υπάρχει αμυντική συμμαχία. Το Ιράν είναι «στρατηγικός εταίρος» (Comprehensive Strategic Partnership), όχι σύμμαχος με ρήτρα αμοιβαίας άμυνας. Η Κίνα δεν έχει στείλει ποτέ στρατό ή όπλα σε παρόμοιες κρίσεις (π.χ. 12-ήμερος πόλεμος 2025).
• Αρχή μη επέμβασης. Βασική γραμμή της κινεζικής εξωτερικής πολιτικής: «Δεν αναμειγνυόμαστε σε εσωτερικές υποθέσεις τρίτων». Η Κίνα αντιτίθεται σε χρήση βίας γενικά και προτιμά διπλωματία.
• Στρατηγικός υπολογισμός («long game»): Δεν θέλει άμεση σύγκρουση με ΗΠΑ, ούτε να διαταραχθεί η παγκόσμια οικονομία (η Κίνα εισάγει πετρέλαιο και θέλει σταθερότητα). Μια μεγάλη σύγκρουση θα έβλαπτε τα συμφέροντά της περισσότερο από ό,τι θα ωφελούσε. Προτιμά να διατηρεί το Ιράν «ζωντανό» οικονομικά/διπλωματικά, χωρίς να ρισκάρει στρατιωτικά.
• Πρακτικά: Δεν υπήρξε αίτημα από το Ιράν για στρατιωτική βοήθεια, και η Κίνα δεν θα την έδινε έτσι κι αλλιώς. Αντίθετα, συνεχίζει ήσυχη οικονομική/τεχνολογική στήριξη (Belt and Road, πετρέλαιο, πυρηνικά).

3. Πώς δικαιολογούν στον κινεζικό τύπο ότι «για άλλη μια φορά δεν έκαναν τίποτα»;

Στα κρατικά ΜΜΕ δεν υπάρχει καμία παραδοχή «απραξίας». Αντίθετα:

• Παρουσιάζουν την Κίνα ως «υπεύθυνη μεγάλη δύναμη» που προωθεί ειρήνη και σταθερότητα, σε αντίθεση με τις «επιθετικές» ΗΠΑ-Ισραήλ που θέλουν καθεστωτική αλλαγή.
• Εστιάζουν ότι «έκαναν» ήδη πολλά: καταδίκασαν τις επιθέσεις, κάλεσαν σε άμεση εκεχειρία, ζήτησαν ΟΗΕ, και προωθούν διάλογο (η μόνη λύση).
• Στο Global Times Κινέζοι ειδικοί (π.χ. Liu Qiang) λένε ότι η στάση αυτή είναι σοφή: αποφεύγει κλιμάκωση που θα έβλαπτε όλον τον κόσμο, ενώ η Κίνα παίζει «μακροπρόθεσμα» για να ενισχύσει την επιρροή της χωρίς πόλεμο.
• Η αφήγηση είναι ότι οποιαδήποτε στρατιωτική εμπλοκή θα ήταν λάθος – η Κίνα δεν είναι «χωροφύλακας» της Μέσης Ανατολής.

Συνοψίζοντας: Οι Κινέζοι κοιτάζουν μόνο τα δικά τους συμφέροντα και ισχυρίζονται ότι η στάση τους είναι έξυπνη, υπεύθυνη και συνεπή πολιτική. Ακριβώς όπως και στην προηγούμενη κρίση στην Βενεζουέλα.

Για όλους εμάς τους υπόλοιπους θα πρέπει να γίνει σαφές ότι αν μία χώρα δεν στηρίζεται στα δικά της πόδια και περιμένει από τους άλλους να την σώσουν τότε είναι εκ των προτέρων καταδικασμένη, είτε έχει σύμμαχο το ΝΑΤΟ, είτε την Ρωσία, είτε την Κίνα, είτε το Ισραήλ.

πηγή 

Η Κυπριακή Δημοκρατία νομιμοποιείται να ενισχύει την άμυνά της – ΟΧΙ να αποστρατιωτικοποιηθεί!

Γράφει ο Σάββας Ιακωβίδης

 
Πρόεδροι και πολιτικοί της Κύπρου δεν είναι σχεδόν ποτέ ειλικρινείς προς τους πολίτες. Άλλοτε τους εμπαίζουν χοντρά. Συχνά τους εξαπατούν ενσυνείδητα. Χειρότερα: Τους διαβουκολούν αδίστακτα. Ιδού, πρόσφατο παράδειγμα: Στις 18/2/2026, το Υπουργικό Συμβούλιο της Κύπρου συνήλθε υπό τον Πρόεδρο Χριστοδουλίδη και πήρε σημαντικές αποφάσεις για τους ΣΥΟΠ (Συμβασιούχους Οπλίτες), που υπηρετούν στην Εθνική Φρουρά. 

 

Σε εναρκτήρια τοποθέτησή του, ο Ν. Χριστοδουλίδης είπε: «Η ενίσχυση της αποτρεπτικής ισχύος μας, όπως αποδείξαμε στην πράξη από την πρώτη στιγμή, αποτελεί ύψιστη προτεραιότητα». Στη συνέχεια εξήγγειλε αυξήσεις σε επιδόματα και αύξηση του χρόνου υπηρεσίας τους με προοπτική περαιτέρω ανέλιξης στο στράτευμα.

 

Εμείς θυμόμαστε: Ο προκάτοχος του Χριστοδουλίδη και μέντοράς του, Ν. Αναστασιάδης, δεσμεύτηκε να διαθέτει το 2% του ΑΕΠ για την άμυνα. Δεν διέθεσε ούτε καν 0,5%. Ο νυν Πρόεδρος επίσης δεσμεύτηκε, προεκλογικά, να δαπανήσει το 2% του ΑΕΠ για την αμυντική θωράκιση της Κυπριακής Δημοκρατίας, επειδή, έλεγε (10/7/2020), ως Υπουργός Εξωτερικών:

 

«Η διπλωματία των κανονιοφόρων δεν μπορεί να λύσει τις οποιεσδήποτε προσεγγίσεις». Αναφερόμενος στην πολιτική του κατευνασμού, είπε πως «όλες οι συνταγές που δοκιμάστηκαν στο παρελθόν είναι γνωστό πού έχουν οδηγήσει την ανθρωπότητα και την Ευρώπη. Το μόνο που έχουν ως αποτέλεσμα αυτές οι πολιτικές είναι περαιτέρω αποσταθεροποίηση». Και εννοούσε, φυσικά, και την κατοχική της Κύπρου, Τουρκία.

 

Πριν από την προεδρική εκλογή του 2023, το επιτελείο του Ν. Χριστοδουλίδη έδωσε στη δημοσιότητα 26 προτάσεις «για την ουσιαστική ενίσχυση της αποτρεπτικής ικανότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας», επειδή, εκτός των άλλων:

 

«Η συνεχιζόμενη τουρκική κατοχή, η αμφισβήτηση της κυριαρχίας και εδαφικής ακεραιότητας της Κυπριακής Δημοκρατίας από την Τουρκία, οι σημερινές προκλήσεις και οι υβριδικές απειλές, καθιστούν την ενίσχυση της αμυντικής θωράκισης και γενικότερα της αποτρεπτικής ισχύoς της πατρίδας μας ως ύψιστη προτεραιότητα». Και η συμμετοχή της Κύπρου στην ΕΕ «ενισχύει ακόμη περισσότερο την προαναφερθείσα ανάγκη». Ποιο είναι το ποσοστό επί του ΑΕΠ που η Κυβέρνηση Χριστοδουλίδη δαπανά για την άμυνα; Περίπου 0,56%!!

 

Ο Κύπριος Πρόεδρος στηρίζει την αμυντική θωράκιση ως μέτρο αποτροπής εναντίον πιθανής, νέας τουρκικής επιδρομής και στο πλαίσιο των ευρωπαϊκών υποχρεώσεων και συνεργειών της Κυπριακής Δημοκρατίας. Έτσι, αγοράζονται νέα οπλικά συστήματα, ήρθη το αμερικανικό εμπάργκο, η Εθνική Φρουρά ενισχύεται και με συνεργασίες με φίλες και γειτονικές χώρες.

 

Όμως το γνωστό, πάλαι ποτέ, Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα Ελλάδος-Κύπρου, που έπρεπε να λειτουργεί αδιάσπαστα, ακόμα… κείται μακράν! Κανένα σοβαρό κράτος στον κόσμο δεν αφήνει την ασφάλειά του σε ξένους ή διανοείται ότι δεν θα διαθέτει στοιχειώδεις στρατιωτικές δυνάμεις για αντιμετώπιση εσωτερικών κινδύνων και ειδικά εξωτερικών απειλών. Προπάντων, κανένα σοβαρό κράτος δεν αποστρατιωτικοποιείται και αφήνεται στην… καλή πρόθεση επίβουλων γειτόνων.

 

Σήμερα, με τις καταιγιστικές και δραματικές γεωπολιτικές ανακατατάξεις και έναντι της ασίγαστης τουρκικής επιθετικότητας, η ενίσχυση της άμυνας της Κύπρου είναι όντως ύψιστη προτεραιότητα και ορθά η κυπριακή Κυβέρνηση εμμένει στην αμυντική θωράκιση. Ιδού, όμως, το εξωφρενικό και εξοργιστικά οξύμωρο με την πολιτική και αυτού του Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας.

 

Ο Ν. Χριστοδουλίδης καθημερινά διαβεβαιώνει ότι επιδιώκει λύση διζωνικής δικοινοτικής ομοσπονδίας, βασισμένης στα ψηφίσματα του ΟΗΕ, στο λεγόμενο «διαπραγματευτικό κεκτημένο» (που δεν εξηγεί), στο Κοινοτικό Κεκτημένο και στο Διεθνές Δίκαιο. Επιμένει ότι πιθανές συνομιλίες πρέπει να ξεκινήσουν «από εκεί που μείναμε στο Crans Montana» (2017), ενώ οι Τούρκοι εμμένουν αδιατάρακτα σε λύση δύο κρατών και ήδη από ετών έχουν απορρίψει τη διζωνική.

 

Στις 29/1/2010 (επί διακυβέρνησης ΑΚΕΛ-Δ. Χριστόφια), η ελληνική πλευρά κατέθεσε «Έγγραφο συγκλίσεων» και ευθύς συμφωνούσε «κατ’ αρχήν για την απόλαυση των τεσσάρων ελευθεριών από Τούρκους υπηκόους», αλλά ήθελε προηγουμένως να διαβουλευθεί με την Ελλάδα. Στο θέμα της άμυνας και των εγγυήσεων το έγγραφο, αφού επισήμανε πως τα θέματα που σχετίζονται με τις διεθνείς πτυχές της Ασφάλειας «θα οριστικοποιηθούν στο πλαίσιο μιας Διεθνούς Διάσκεψης αφού συμφωνηθούν οι εσωτερικές πτυχές του Κυπριακού», αναφέρονταν και τα εξής:

 

«Η ασφάλεια της Ενωμένης Ομοσπονδιακής Κυπριακής Δημοκρατίας και των Ομόσπονδων Μονάδων θα κατοχυρώνεται κάτω από την ομπρέλα της ΕΕ. Η Ενωμένη Ομοσπονδιακή Κυπριακή Δημοκρατία θα είναι ένα αποστρατιωτικοποιημένο κράτος. Εγγυήσεις και επεμβατικά δικαιώματα δεν συνάδουν με το καθεστώς κράτους-μέλους της ΕΕ. Θα πρέπει να υπάρξει ταχεία και πλήρης αποστρατιωτικοποίηση του νησιού, απόσυρση όλων των ξένων στρατευμάτων και διάλυση όλων των κυπριακών δυνάμεων.

 

»Στο πλαίσιο αυτό θα πρέπει να καθοριστεί ο ρόλος της νέας Ειρηνευτικής Δύναμης, α) στη διάλυση των Κυπριακών Στρατιωτικών Δυνάμεων (Ε.Φ. και Τ/κ Δυνάμεων Ασφαλείας) και στην απόσυρση των Ελληνικών και Τουρκικών Δυνάμεων και, β) για την ασφάλεια των περιοχών υπό επιστροφή». Καμία απολύτως αναφορά για απόσυρση ΚΑΙ των βρετανικών δυνάμεων και κλείσιμο των Βάσεων.

 

Πριν από το Έγγραφο Συγκλίσεων του Ιανουαρίου 2010 είχε προηγηθεί η κατάθεση δύο εγγράφων για την ασφάλεια, πάλι από την Κυβέρνηση Χριστόφια (9 και 17/7/2009). Σε αυτά, αφού έκδηλα υποβαθμιζόταν ο ρόλος της ΕΕ στην επιδιωκόμενη λύση, επαναλαμβανόταν:

 

«Στόχος είναι η πλήρης αποστρατιωτικοποίηση της ‘‘Ενωμένης Ομόσπονδης Κυπριακής Δημοκρατίας’’, όπως ορίζεται σε διάφορα Ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας. Μια αποστρατιωτικοποιημένη ‘‘Ενωμένη Ομόσπονδη Κυπριακή Δημοκρατία’’, με μια Δύναμη των ΗΕ υπεύθυνη για την εφαρμογή της διευθέτησης, είναι ο πιο αποτελεσματικός, λογικός και νόμιμος τρόπος για τη διασφάλιση της ειρήνης». [Τα έγγραφα δημοσιεύονται στο βιβλίο του Καθηγητή Διεθνούς Πολιτικής και Διακυβέρνησης, Γιώργου Κέντα: «Η Ασφάλεια στο Πλαίσιο Λύσης του Κυπριακού» (Εκδόσεις Λιβάνης, 2013)].

 

Ορθά, έστω και τώρα, η Κυβέρνηση Χριστοδουλίδη ενισχύει την άμυνα της ευρωπαϊκής Κυπριακής Δημοκρατίας. Ο Πρόεδρος σωστά εξοπλίζει και αναβαθμίζει τη μαχητική και οπλική ικανότητα της Εθνικής Φρουράς. Ενισχύει την εγχώρια αμυντική βιομηχανία. Συνάπτει επωφελείς συνεργασίες και συμμαχίες με γειτονικά και φιλικά κράτη. Προσέδεσε την Κύπρο στο αμερικανικό άρμα. Διακηρύσσει ότι ύψιστη προτεραιότητά του είναι η ενίσχυση της αποτροπής της Ε.Φ.

 

Ο Ν. Χριστοδουλίδης προκαλείται: ΓΙΑΤΙ θα συζητήσει, στο πλαίσιο της κεκοιμημένης τουρκοδιζωνικής, αποστρατιωτικοποίηση της Κυπριακής Δημοκρατίας; Πώς συμβιβάζεται η αμυντική μας θωράκιση με την παράδοση της Κύπρου στον Αττίλα; ΓΙΑΤΙ δεν ξεκαθαρίζει οριστικά και αμετάκλητα ότι, ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ να συζητήσει ΠΟΤΕ αποστρατιωτικοποίηση της Κύπρου, επειδή αυτό θα σημαίνει κρατική, πολιτειακή, εθνική και βιολογική αυτοκτονία; Τέρμα οι θολούρες, οι αμφισημίες και το περιπαίξιμο του κυπριακού Ελληνισμού.

 

πηγή 

Ιστορική Μνήμη και Σύγχρονη Πραγματικότητα

Γράφει ο Ηλίας Σταμπολιάδης

 

Υπάρχει μία αντιπαράθεση για την στάση της Ελλάδος στον πόλεμο Ισραήλ-ΗΠΑ και Ιράν. Αφορμή είναι ο βομβαρδισμός των βρετανικών βάσεων στην Κύπρο και η αποστολή ναυτικού, και αεροπορικού εξοπλισμού εκ μέρους της κυβέρνησης με την προφανή επιχειρηματολογία ότι η Κύπρος είναι αναπόσπαστο μέρος του Ελληνισμού και η γεωστρατηγική θέση της Ελλάδος είναι με την Δύση.

 

Η αντίθετη άποψη είναι ότι ο πόλεμος αυτός είναι ιμπεριαλιστικός και δεν έχει στόχο την εφαρμογή του διεθνούς δικαίου αλλά την εξάλειψη ενός αντιιμπεριαλιστικού και κυρίως θεοκρατικού καθεστώτος πολιτισμικά αντίθετο με την Δύση.

 

Η Ελλάδα λόγω της στρατηγικής της συμμαχίας με την Δύση και της εθνικής της συνάφειας με την Κύπρο θεωρείται υποχρεωμένη να την υπερασπιστεί καθώς οι Νατοϊκές δυνάμεις που φιλοξενεί στο έδαφος της είναι στόχος του Ιράν. Θα έλεγε κανείς ότι αυτό αποτελεί μία σύγχρονη πραγματικότητα θα έπρεπε να είναι αποδεκτό από όλους. Το πρόβλημα στην προκειμένη περίπτωση είναι η ιστορική μνήμη που συνδέεται με την Τουρκική εισβολή του 1974, τον θάνατο και την αγνόηση πολλών Κυπρίων και Ελλαδιτών αγωνιστών και την απώλεια του Βορείου τμήματος της νήσου που σήμερα συνδέεται με την μνήμη της δολοφονίας του Γρηγόρη Αυξεντίου από τους Εγγλέζους στις 3/3/1957. 

 

Το 1974 ασχέτως του πραξικοπήματος της Χούντας κινδύνευσε η Ελληνική Κύπρος αλλά η τότε ηγεσία θεώρησε ότι η Κύπρος κείται μακράν. παρά την σχετική υπεροπλία της Ελλάδος την εποχή εκείνη και ανάγκασαν τα υποβρύχια να επιστρέψουν στην Σαλαμίνα και τα αεροπλάνα στην Σούδα που είχαν σταλεί να υπερασπιστούν το νησί ενώ οι βρετανικές βάσεις, που τότε θεωρούντο βρετανικό έδαφος, υποστήριξαν την Τουρκική απόβαση. Σήμερα τις λέμε τάχα ελληνικές και τρέχουμε να τις υπερασπίσουμε. Στρατηγικά ίσως να είναι σωστό στην παρούσα συγκυρία αρκεί να μην γίνουμε προκλητικοί αλλά να απαιτήσουμε από τους συμμάχους ανταλλάγματα, ιστορικά όμως υπάρχει μία εθνική πληγή που η ατιμωρησία των ενόχων και η συγκάλυψη της ενοχής από τη μεταπολίτευση την κρατάει ανοιχτή και αποτελεί ειρωνεία και κρυφό σαράκι για τον Ελληνισμό. Τώρα πλέον σφυρίξουμε κλέφτικά και ασχολούμαστε τάχα με την αύξηση της τιμής του πετρελαίου.

 

Ηλίας Σταμπολιάδης 

Μηχανικός Μεταλλείων, Μεταλλουργός 

πρώην Καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης

Τεχνολογική Πρόοδος: Ο Μητροπολίτης Κερκύρας Νεκτάριος προειδοποιεί!

Σχολιάζει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Στο σημερινό κήρυγμά του (Κυριακή της Ορθοδοξίας) εντός της Μητροπόλεως Αθηνών για την Κυριακή της Ορθοδοξίας, ο Μητροπολίτης Κερκύρας κ. Νεκτάριος έχοντας απέναντί του την Εξουσία τόλμησε να πει κάποιες μεγάλες αλήθειες.

 

Μεταξύ των άλλων, στηλίτευσε την ευκολία και την άνεση που επιδιώκει ο σύγχρονος άνθρωπος, παρασυρόμενος από τις προπαγανδιστικές Σειρήνες, οι οποίες αναμασούν διαρκώς το παραπλανητικό σλόγκαν ΓΡΗΓΟΡΑ – ΕΥΚΟΛΑ – ΣΙΓΟΥΡΑ.

 

Προσοχή στην τεχνολογική πρόοδο, στον μετανθρωπισμό, στην τεχνητή νοημοσύνη, στους αλγορίθμους! Καιροφυλακτεί η μηχανοποίηση του ανθρώπου και η υποταγή του σε παλαιές και νέες τυραννίες, είπε ο Μητροπολίτης Κερκύρας Νεκτάριος!

 

Θεωρώ ότι οι παλιές-κλασικές τυραννίες είναι λίγο-πολύ γνωστές σε όλους μας: Ένας ψυχοπαθής δικτάτορας χρησιμοποιεί βία, καταλύει το Σύνταγμα και αναλαμβάνει τα ηνία της εξουσίας με το πρόσχημα ότι, μέσω της δικτατορίας (συνήθως την αποκαλεί «επανάσταση»), θέλει να σώσει την δημοκρατία.

 

Ο παλαιός τύραννος θα υποδυθεί τον «σωτήρα του λαού», προσποιούμενος ότι θα χρησιμοποιήσει την τεχνολογία για να εντοπίσει και να εξολοθρεύσει τους «επικίνδυνους εχθρούς» του πολιτεύματος.

 

Από την άλλη πλευρά, οι νέες-υβριδικές (μεταδημοκρατικές) τυραννίες συμπεριφέρονται πολύ πιο ύπουλα, αφού καταλύουν το λεγόμενο δημοκρατικό πολίτευμα με τα λεγόμενα «σιωπηλά όπλα» της κοινωνικής μηχανικής, ιδίως της προπαγάνδας, χωρίς να χρειάζεται να καταφεύγουν στην χρήση ωμής βίας.

 

Ο νέος τύραννος υποδύεται τον «φίλο του λαού» , προσποιούμενος ότι θα χρησιμοποιήσει την τεχνολογία (εδώ η «επανάσταση» είναι τεχνολογική!) για να κάνει ευκολότερη την ζωή του πολίτη, απαλλάσσοντάς τον από το «τέρας της γραφειοκρατίας», ενώ στην πραγματικότητα θέλει να ελέγχει και να επιτηρεί καταχθόνια ολόκληρο τον πληθυσμό.

 

Επίσης, ο νέος τύραννος κατατρομοκρατεί με συνεχείς μπαμπούλες τον βρεφοποιημένο πολίτη, ώστε αυτός να νιώθει ανασφαλής και να αποζητά προστασία κάτω από τις προστατευτικές φτερούγες του κράτους-πατερούλη.

 

Συνεπώς, οι νέες τυραννίες είναι τα σύγχρονα τεχνοφασιστικά καθεστώτα, που φορούν τα γάντια και την μάσκα της (ψευτο)δημοκρατίας, ροκανίζοντας βελούδινα τους θεσμούς εκ των ένδον.

 

Γι’ αυτό, όταν ακούμε να μας μιλάει η Εξουσία για πρόοδο, για τεχνολογική επανάσταση και για διευκόλυνση του πολίτη, διαβάζουμε πάντοτε ανάποδα:

 

Πρόοδος = Οπισθοδρόμηση!

Επανάσταση = Ενταφιασμός!

Διευκόλυνση = Παρεμπόδιση!

 

Ένα μεγάλο ΕΥΓΕ στον Μητροπολίτη Κερκύρας, που έκανε χαλάστρα στην ΝΕΑ ΔΙΚΤΑΤΟΡΙΑ του Κυριάκου Μητσοτάκη και του Κωνσταντίνου Τασούλα!

 

Το κρίσιμο απόσπασμα από το κήρυγμά του είναι δημοσιευμένο στο σύντομο βίντεο που ακολουθεί.

 

πηγή 

Η θέση της ΝΙΚΗΣ για τον πόλεμο στο Ιράν και δέσμη ρεαλιστικών και άμεσα υλοποιήσιμων μέτρων για τη θωράκιση της Πατρίδας μας

Έκκληση για εθνική στρατηγική, ενεργοποίηση του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος και πλήρη ευρωπαϊκή κατοχύρωση της Κυπριακής Δημοκρατίας εν μέσω κλιμάκωσης στο Ιράν 

 

Η γενίκευση των πολεμικών επιχειρήσεων στο Ιράν και η επικίνδυνη ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή θέτουν τον Ελληνισμό ενώπιον ιστορικών ευθυνών. Η ΝΙΚΗ παρακολουθεί με βαθύτατη ανησυχία τις εξελίξεις, εκτιμώντας ότι η τυφλή προσκόλληση σε στρατηγικές που υποδαυλίζουν τον πόλεμο, αντί να υπηρετούν τη διπλωματία της ειρήνης, ναρκοθετεί το μέλλον της πατρίδας μας. Σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία, η ανάγκη για μια πολυδιάστατη και ανεξάρτητη εξωτερική πολιτική, μακριά από τη λογική του «δεδομένου συμμάχου», καθίσταται επιτακτική όσο ποτέ.

 

Η μεγαλύτερη αγωνία μας στρέφεται στην Κύπρο, η οποία λόγω της γεωγραφικής της θέσης και της παρουσίας των Βρετανικών Βάσεων, κινδυνεύει να μετατραπεί σε ακούσιο εφαλτήριο συγκρούσεων και στόχο αντιποίνων. Η Ελλάδα, ως εγγυήτρια δύναμη, οφείλει να καταστήσει σαφές σε κάθε διεθνές φόρουμ ότι η ασφάλεια της Κυπριακής Δημοκρατίας είναι αδιαπραγμάτευτη. Απαιτείται η άμεση ενεργοποίηση του Ενιαίου Αμυντικού Δόγματος, ώστε να διασφαλιστεί η αποτρεπτική ισχύς του Ελληνισμού απέναντι σε κάθε είδους ασύμμετρη απειλή που πηγάζει από τη σύρραξη.

 

Παράλληλα, η Αθήνα οφείλει να αναλάβει ηγετικό ρόλο εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης, απαιτώντας την έμπρακτη κατοχύρωση της Κύπρου μέσω της ρήτρας αμοιβαίας συνδρομής (Άρθρο 42.7 στη Συνθήκης της Λισαβόνας). Πρέπει να καταστεί σαφές ότι οποιαδήποτε απειλή κατά της Λευκωσίας αποτελεί ευθεία προσβολή κατά της ευρωπαϊκής ασφάλειας. Η Ελλάδα οφείλει να διεκδικήσει την πλήρη πολιτική και αμυντική κάλυψη της Κύπρου, διασφαλίζοντας ότι η Μεγαλόνησος δεν θα αφεθεί μόνη της στη δίνη των περιφερειακών ανταγωνισμών.

 

Την ίδια στιγμή, η εμπλοκή της Ελλάδας μέσω της παραχώρησης βάσεων και υποδομών για επιχειρήσεις που δεν αφορούν την άμυνα της επικράτειάς μας, εκθέτει τη χώρα σε απρόβλεπτους κινδύνους. Η πολιτική αυτή στερεί από την πατρίδα μας τον ρόλο του έντιμου διαμεσολαβητή και την καθιστά μέρος μιας σύρραξης που απειλεί την κοινωνική και οικονομική μας σταθερότητα. Η ΝΙΚΗ ζητά την άμεση θωράκιση των συνόρων μας, καθώς η ανθρωπιστική κρίση στην Ανατολή θα πυροδοτήσει αναπόφευκτα νέα κύματα μεταναστευτικών ροών, ενώ η οικονομική προστασία της ελληνικής οικογένειας από την ενεργειακή ακρίβεια πρέπει να αποτελέσει την ύψιστη προτεραιότητα.

 

Η ειρήνη δεν είναι απλώς μια ευχή, αλλά καρπός δικαιοσύνης, εθνικής αξιοπρέπειας και πνευματικής εγρήγορσης. Καλούμε την πολιτική ηγεσία να αρθεί στο ύψος των περιστάσεων, θέτοντας ως απόλυτο καθήκον την προστασία του ελληνικού λαού και την ακεραιότητα της Κύπρου μας. Για τον λόγο αυτό, η ΝΙΚΗ ζητά την άμεση σύγκληση του Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας, προκειμένου να υπάρξει πλήρης ενημέρωση και χάραξη εθνικής στρατηγικής απέναντι στην επερχόμενη καταιγίδα.

 

Δημήτριος Νατσιός

Πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΝΙΚΗ: Δέσμη ρεαλιστικών και άμεσα υλοποιήσιμων μέτρων για τη θωράκιση της Πατρίδας μας έναντι των συνεπειών του πολέμου στο Ιράν

Μέτρα της ΝΙΚΗΣ για ανακούφιση της ελληνικής οικογένειας και θωράκιση της χώρας απέναντι στις επιπτώσεις της κρίσης στο Ιράν

Με γνώμονα την εθνική αυτάρκεια και την άμεση ανακούφιση της ελληνικής οικογένειας, η ΝΙΚΗ καταθέτει μια δέσμη ρεαλιστικών και άμεσα υλοποιήσιμων μέτρων για τη θωράκιση της Πατρίδας μας έναντι των συνεπειών του πολέμου στο Ιράν.

Μηδενισμός ΦΠΑ σε βασικά αγαθά
Άμεση κατάργηση του ΦΠΑ στο ψωμί, το γάλα και τα είδη πρώτης ανάγκης για όσο διαρκεί η πολεμική κρίση.

Δραστική μείωση ΕΦΚ στα καύσιμα
Υποχώρηση των φόρων στα καύσιμα κίνησης και θέρμανσης στο κατώτατο επιτρεπτό όριο της ΕΕ, ώστε να ανακοπεί το κύμα ακρίβειας.

Επιβολή πλαφόν στην ενέργεια
Καθορισμός ανώτατης τιμής λιανικής στο ηλεκτρικό ρεύμα, αποσυνδεδεμένης από το χρηματιστήριο ενέργειας, για την προστασία νοικοκυριών και επιχειρήσεων.

Επαναλειτουργία λιγνιτικών μονάδων
Άμεση αξιοποίηση του εγχώριου πλούτου για την παραγωγή φθηνού ρεύματος.

Δέσμευση εθνικών αποθεμάτων
Κρατικός έλεγχος και διασφάλιση στρατηγικών αποθεμάτων σε σιτηρά, ζωοτροφές και καύσιμα, προλαμβάνοντας ελλείψεις στην αγορά.

Στήριξη πρωτογενούς παραγωγής
Έκτακτη επιδότηση του κόστους παραγωγής (λιπάσματα, πετρέλαιο) για αγρότες και κτηνοτρόφους, διασφαλίζοντας την επισιτιστική ασφάλεια Ελλάδος και Κύπρου.

Θωράκιση συνόρων
Αυστηρή φύλαξη των χερσαίων και θαλασσίων συνόρων για την αποτροπή νέων προσφυγικών ροών που θα προκαλέσει η αποσταθεροποίηση στην Ανατολή.

Προστασία πρώτης κατοικίας
Καθολική αναστολή πλειστηριασμών για την πρώτη κατοικία των πληττόμενων νοικοκυριών για όλη τη διάρκεια της κρίσης.

Οι έκτακτες συνθήκες ζητούν έκτακτα μέτρα… ΤΩΡΑ!

Γραφείο Τύπου της ΝΙΚΗΣ

press@nikh.gr

ΑΝΑΓΚΑΣ ΚΑΙ ΟΙ ΘΕΟΙ ΠΕΙΘΟΝΤΑΙ

Γράφει ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων
 

Ανάγκη, Θεά, Υπερτέρα

της Αδράστειας μητέρα,

της Ειμαρμένης θυγατέρα,

κατέβα με της Αμάλθειας το κέρας 

 

Το Σύμπαν κινείς, και τον Αιθέρα

χάρισέ μας της Ειρήνης δώρα τώρα 

την ύστατη ώρα.

 

Θεά, Ανάγκη,

εσύ μας εξουσιάζεις·

να τρέχεις και να μην προφτάνεις

και τούτο ποιείν και το έτερον προλαμβάνειν. 

ο πόλεμος ά άγχος μας βάζει. 

 

Ανάγκη για τον επιούσιον,

ο άλλος να γίνει πλούσιος,

ο άρρωστος να μπει στο νοσοκομείο

ο ηλικιωμένος να πάει στο φαρμακείο. 

 

Η μάνα των παιδιών τη φροντίδα,

όλοι μας ζούμε με την ελπίδα.

ελάχιστοι γνωρίζουν το «ουδέν οίδα»,

κι εσύ, Πελοπίδα, Κροίσος να γίνεις και Μίδας. 

 

Ο αδέκαρος στον κάδο να δειπνήσει,

στον υπνόσακο ο άστεγος να ξενυχτήσει.

Τα εν οίκω του καθενός μη εν δήμω —

όνειρα στον ύπνο και στον ξύπνο. 

 

Όλα να τα προλάβεις

να κερδίζεις και να βγάζεις

στο άγχος τη σκέψη σκοτεινιάζει

και τούτο ποιείν και το έτερον μη αφιέναι,

 

Ο Σωκράτης ήρεμος ήπιε το Κώνειο 

και είπε «ἀπιέναι». 

 

Στο παρελθόν οι ανάγκες λιγοστές,

φυσικές ήταν οι τροφές,

χαιρόμασταν με τις γιορτές,

και οι οικογένειες σμιχτές. 

 

Φυσικές οι ενεργειακές πηγές, οι πιο πολλές,

λιγοστές οι μηχανές,

οι εργασίες χειρονακτικές.

τραίνα με ατμομηχανές,

άλογο με ξύλινο αλέτρι αντί για τρακτέρ 

 

Τώρα όλα ενέργεια ζητάνε·

χωρίς αυτήν δεν ξεδιψάνε.

το κινητό και το ρολόι σταματάνε 

χωρίς αυτά η μνήμη θα σου λείψει.

και το κυκλοφοριακό, θα σε εκνευρίσει· 

 

Ευδαίμονες οι μετριόφρονες

οι υγιείς και οι σώφρονες. 

οι αγώνες δεν τους τρομάζουν, 

και μάλλον τους ενθουσιάζουν

 

Ερινύες δεν τους κατασπαράζουν.

τα βράδια ήρεμα πλαγιάζουν

και την αυγή με αισιοδοξία την κοιτάζουν

 

Η Ανάγκη, θεά παντοδύναμη —

«Ανάγκας και οι θεοί πείθονται.»

Αυτή μας κυβερνά αθέατη και ήρεμη·

η ανάγκη θέλει φρόνηση και σύνεση. 

 

Ανάγκη τους πολέμους να σταματήσουμε 

Ανάγκη και τη Γη να καθαρίσουμε 

Μόνο με την Ειρήνη αρμονικά θα ζήσουμε 

Με φιλία και συνεργασία οι λαοί να λειτουργήσουμε 

 

Ανάγκη την ΑΙ να εξανθρωπίσουμε 

Ανάγκη τη χαμοζωή να αναβαθμίσουμε και να την φιλοσοφήσουμε 

Ανάγκη την ευθύνη ο πολίτης να αναλάβει 

Ανάγκη και ο άφρων πολιτικός το ρόλο του να καταλάβει 

 

Ανάγκη ο ηλικιωμένος να βαδίζει 

Ανάγκη και ο ΑΜΕΑ να μπορέσει να κυκλοφορήσει

Η ταχύτητα της εποχής μας το θηρίο

μη σε γονατίσει το φορτίο 

 

Κι’ αν ζοριστείς, μην κιοτίσεις· 

κάποιος νεώτερος θα σε βοηθήσει

να αγωνίζεσαι σκληρά, αλλά μην αρρωστήσεις.

Γλυκιά η ζωή μία και μοναδική —

για καμιά αιτία να μην τη σπαταλήσεις,

ούτε αυτόχειρας με τα κακά να καταντήσεις . 

 

Ο χρόνος περνάει και χάνεται,

μία η ζωή και μοναδική — δεν επαναλαμβάνεται.

Καιρός να εργαστείς, να οραματιστείς και να δημιουργήσεις,

και συ να αμειφθείς και η πατρίδα σου να σε τιμήσει. 

 

Κι αν χρήματα κάνεις και πλουτίσεις

και τις ανάγκες σου καλύψεις,

βοήθα και τον πλησίον σου να ορθοποδήσει. 

 

Χάρισε κάτι καλό να γίνει,

το όνομά σου αιώνια να παραμείνει

για ένα έργο που να αξίζει. 

 

Παιδιά όλοι μας της ανάγκης, 

της βίας, της πάλης, και της βιοπάλης

σ’ έναν κόσμο ζούμε της πλάνης 

και στο τέλος ο χάρος μας φτάνει ·

αν βλέπαμε την Αλήθεια,

θα μας είχε τρελάνει.

 

(1/3/26) 

 

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης

Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

http://www.amphiktyon.blogspot.com