Συρρίκνωση πληθυσμού

Γράφει ο Τηλεγραφητής Μετώπου 

 

Από την Αυστρία “με αγάπη”, Karin Krichmayr, Der Standard, 5 Ιουνίου 2026. 

 

Υπάρχουν σοβαροί λόγοι για τους οποίους τα ποσοστά γεννήσεων μειώνονται. Οι πολιτικοί πρέπει να αρχίσουν να αντιμετωπίζουν τη δημογραφική πραγματικότητα.

 

Η πρόσβαση στην αντισύλληψη, σε όλο και μεγαλύτερα μέρη του κόσμου, σήμανε επίσης λιγότερες γεννήσεις, αλλά αυτή είναι μόνο μία πτυχή μιας μακροπρόθεσμης τάσης προς μια συρρίκνωση του παγκόσμιου πληθυσμού.

 

Ο “δράκος” που τακτικά επικαλείται είναι οτι: αν οι άνθρωποι (συγκεκριμένα, οι γυναίκες) σταματήσουν να παράγουν απογόνους, η ανθρωπότητα θα καταλήξει σε ένα τέλος.

[σημειώστε ότι ο όρος «ανθρωπότητα» (humanity αντι mankind) είναι σύμφωνη με την πολιτική της εφημερίδας Der Standard, που είναι ένα αριστερό-ξύπνιο κουρελόχαρτο, που πίεσε αυτό το είδος της “εμφυλικότητας”, επί ατελείωτες δεκαετίες, ώστε να ξεχάσουμε τη βιολογία του γυμνασίου]

 

Αλλά ο πανικός γύρω από τη μείωση των ποσοστών γεννήσεων χάνει το νόημα.

[έτσι, είναι ένας «δράκος», δηλαδή κάτι που δεν είναι πραγματικό. Ή μήπως η ανησυχία συρρίκνωσης του πληθυσμούς αξίζει τον όρο «πανικός»;].

 

Η επιδίωξη έχει πραγματικά πολύ καλούς λόγους:

 

Όπου οι γυναίκες ζουν αυτοπροσδιορισμένες ζωές, έχουν πρόσβαση στην εκπαίδευση, στην αγορά εργασίας και επομένως στην οικονομική ασφάλεια, έχουν αργότερα και λιγότερα παιδιά.

 

Υπό αυτό το πρίσμα, τα μειούμενα ποσοστά γεννήσεων παγκοσμίως είναι μια έκφραση της κοινωνικής προόδου.

[γειά σου, ρε Hegel και η “διαλεκτική”σου, δεν μας έλειψες].

 

Οι δημογράφοι έχουν από καιρό προβλέψει ότι ο παγκόσμιος πληθυσμός θα φτάσει στο αποκορύφωμά του γύρω στη δεκαετία του 2060 και στη συνέχεια θα αρχίσει να συρρικνώνεται. Ακόμα κι αν οι συνέπειες θα είναι βαθιές, από οικολογική άποψη, η επιβράδυνση της ανάπτυξης της ανθρωπότητας είναι αναπόφευκτη. Ακόμα και σήμερα, η κατανάλωση πόρων είναι ισοδύναμη με 1,7 πλανήτες!!

[ποιό “μοντέλο” έβγαλε αυτό το αποτέλεσμα; Με ποια κριτήρια και παραμέτρους; Αλλά το “ανεπαίσθητο” είναι άλλο, περί του “τις πταίει;”... ο καταναλωτής που δαπανά ή το παραγωγός της κατανάλωσης που κερδίζει;]

 

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα συστήματα κοινωνικής ασφάλισης και συντάξεων θα πρέπει να προσαρμοστούν [δηλαδή, περικοπές]. Τα κενά μπορούν να καλυφθούν με την παροχή ακόμη καλύτερης υποστήριξης για τα παιδιά που παραμένουν, με την αύξηση των προσόντων των γυναικών και... των μεταναστών

[δεν θα λειτουργήσει, γιατί είναι αντιπαραγωγικό καθώς τα ποσοστά γονιμότητας των μεταναστών μειώθηκαν ακόμη πιο γρήγορα από τους Αυστριακούς]

 

Η χρήση της τεχνητής νοημοσύνης για να ενισχύσει την παραγωγικότητα. [αντικατάσταση της εργασίας του “αέρα” με AI, θα κλωτσήσει τον τενεκεδάκι μακρύτερα]. 

Χρειαζόμαστε επίσης ένα περιβάλλον στο οποίο όλοι όσοι θέλουν παιδιά μπορούν να εκπληρώσουν αυτή την επιθυμία, όπου τα παιδιά αντιπροσωπεύουν και πάλι ένα ελπιδοφόρο μέλλον.

[και αυτή είναι η μόνη πρόταση που βασίζεται στην πραγματικότητα].

 

Αλλά οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής πρέπει επίσης να αρχίσουν να αντιμετωπίζουν τη δημογραφική πραγματικότητα αντί να διαδίδουν τον κινδυνολογίες και ενοχές [ωραία προσπάθεια. οι πολιτικοί έχουν μηδενική συνεισφορά λόγω ΕΕ].

 

Επιλογοσυμπεράσματα

 

Η εγγύτατη προέλευση της τρέχουσας δύσκολης θέσης είναι η πολιτική και συγκεκριμένα, η «προοδευτική»-σοσιαλιστική εσωτερική πολιτική που εισήχθη στη δεκαετία του 1960-70:

 

Η επέκταση της δημόσιας τριτοβάθμιας εκπαίδευσης,

Η ημερήσια φροντίδα νηπίων (οργουελικός όρος, σκεφτείτε τον) και, ως όρος,

Ο φεμινισμός ως μετακίνηση των γυναικών στην αγορά εργασίας,  

είναι τα εν προκειμένω μαζικά και αποφασιστικά ζητήματα. Αυτό είναι τα απλά γεγονότα που οι δημογράφοι επίσης σημείωσαν.

 

Το τρέχον σχετικά χαμηλό επίπεδο γονιμότητας συνδέεται στενά με την αύξηση της ηλικίας τεκνοποίησης [και σε άλλα μέρη της Δύσης].

 

Η αυξημένη συμμετοχή στην εκπαίδευση και την τριτοβάθμια απασχόληση μεταξύ των γυναικών, τα σχετικά σχέδια σταδιοδρομίας, αλλά και οι δυσκολίες στη συμφιλίωση της εργασίας και της οικογενειακής ζωής οδηγούν τα ζευγάρια να αναβάλουν την επιθυμία τους να αποκτήσουν παιδιά αργότερα.

 

Όπως περιγράφεται παραπάνω, αυτό εκδηλώνεται στη μακροπρόθεσμη αύξηση της μέσης ηλικίας τεκνοποίησης. Η πρόβλεψη υποθέτει ότι η DFA θα ανέλθει στα 33,5 χρόνια σε ολόκληρη την Αυστρία μακροπρόθεσμα. Το έχω γράψει σε μακρά μορφή τον Σεπτέμβριο του 2024, αν ενδιαφέρεστε.

 

Είναι εύκολο να κατηγορήσετε τη μαζική μετανάστευση, αλλά αυτό είναι το σύμπτωμα, που βοηθήθηκε από το κακόβουλο χέρι του ΟΗΕ, από την συνεργασία των δυτικών κυβερνήσεων, της ακαδημαϊκής κοινότητας και των μέσων ενημέρωσης.

 

Ωστόσο, το διαμάχη είναι περί αερολογιών, ώστε να είναι δύσκολο να ξεφύγεις από το επιδιωκόμενο συμπέρασμα. Δεν είναι περίεργο που τρέχουμε τριγύρω σαν το παροιμιώδες ακέφαλο κοτόπουλο.

 

Ως συνέπεια γενναιόδωρων, κυρίως αριστερών πολιτικών από τη δεκαετία του 1960, τόσο το χρέος της κυβέρνησης όσο και ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων έχει εκτοξευθεί, καθώς και η ηλικία των μητέρων που γεννούν. Αυτά είναι πολύ σημαντικά πράγματα, αλλά δεν είναι βιώσιμα, επομένως δεν θα συνεχιστεί πολύ περισσότερο.

 

Η μαζική μετανάστευση, εν μέρει, επετράπει για να αντιμετωπίσει αυτά τα δημογραφικά δεινά που προέκυψαν ως αποτέλεσμα καταστροφικών πολιτικών. Δεν μου είναι καθόλου σαφές ότι το μεταναστευτικό ήταν “αναπόδραστη καταφυγή” (There is no alternative – TINA). Αντίθετα εντοπίζω τρία συνδράμοντα μοτίβα, της τρέχουσας διεθνούς και εθνικής πολιτικής ατζέντας:

 

Την απο-ταυτοποίση των δυτικών (ευρωπαϊκών) κοινωνιών, κατά την επιταγή του “ευρω-πατέρα” Καλέργη, με πρόφαση την ειρήνη. Η Ουκρανία; ...μπαα, ένα τυχαίο ατυχές γεγονός!!

Την απαιτούμενη νομική και οικονομική υπερπροστασία των νεο-εισερχομένων, πολύ πιο γενναιόδωρες από τις, από καιρού, φθίνουσες προσφερόμενες στους γηγενείς, υπό την υποκριτική “ηθική” πίεση της φιλανθρωπίας, αντιρατσισμού και περιληπτικότητας.

Το σχετικό κερασάκι ανταμοιβής, που περιμένει κάθε τοπικός -ή διεθνής- διεφθαρμένος ηγέτης, ασχέτως διαμετρήματος, από την διαχείριση των σχετικών κονδυλίων σίτισης και στέγασης των εισερχομένων. Ή μήπως και “κάποια” υπηρεσία παραπάνω;

 

Ένα βλακώδες και συνάμα βρώμικο μυαλό υποψιάζεται ότι οι πολιτικές “συνεργασίας δημοσίου-ιδιωτικού τομέα” (ΣΔΙΤ = εργολαβίες άνευ λογοδοσίας), αγγλιστι “Public-Private Partnerships” (PPP), περιλαμβάνουν και αυτόν τον τομέα. Εχουμε ήδη ακούσει σχετικά “παρατράγουδα”, μαζί με τα τιτιβίσματα υπόπτων ΜΚΟ, ασχέτως μεγέθους και “κύρους”.

 

Το ίδιο μυαλό, κατ' επέκταση, δίδει έναν επικαιροποιημένο ορισμό της πολιτικής:

Σήμερα, η Πολιτική, είναι η γνώση του χρηματίζεσθαι, αλλά και χρηματίζειν παπαγαλάκια και πολιτικούς ή άλλους αντιπάλους. Η ενδεχόμενη ταμειακή απομείωση ή έλλειμμα έχει τον γνωστό και αιώνιο “χρηματοδότη – αιμοδότη”, που “δεν ρωτάει”.

 

Επιστρέφοντας στο θέμα μας, γνωρίζουμε επίσης ότι αυτή είναι ίσως μια ακόμη μεγαλύτερη γκάφα (ο χρόνος θα δείξει), καθώς η καινοτομία - ο παραδοσιακός δυτικός τρόπος αντιμετώπισης τέτοιων δυσχερειών - μπορεί να σώσει τις κοινωνίες μας, αλλά αν κάποιος εισάγει επίσης τον Τρίτο Κόσμο ταυτόχρονα, δεν χρειάζεται μια ιδιοφυΐα για να καταλάβει τι θα ακολουθήσει: το χάος.

 

Αλλά, δυστυχώς, και το “χάος” θα κληθεί να πληρώσει και πάλι ο γνωστός και αιώνιος “χρηματοδότης – αιμοδότης”. Ο νοών νοείτο.

Ο αλά Ιράν ανορθόδοξος πόλεμος – Η αβεβαιότητα ως πολλαπλασιαστής ισχύος

Γράφει ο ΤΣΙΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ  

 

Ο πρόσφατος πόλεμος μεταξύ του Ιράν-ΗΠΑ-Ισραήλ και των συμμάχων τους δεν ανέδειξε μόνο τις στρατιωτικές δυνατότητες των αντιμαχόμενων πλευρών. Αντιθέτως, αποκάλυψε μια βαθύτερη μεταμόρφωση του τρόπου με τον οποίο διεξάγονται οι συγκρούσεις στον 21ο αιώνα. 

 

Το σημαντικότερο πεδίο μάχης δεν βρισκόταν μέσα στο Ιράν, ούτε περιοριζόταν στις αεροπορικές επιδρομές, τους πυραύλους, ή τις στρατιωτικές βάσεις. Βρισκόταν στα οικονομικά δίκτυα, στις αλυσίδες εφοδιασμού, στις αγορές ενέργειας, στα κέντρα δεδομένων, στις ασφαλιστικές εταιρείες και στην πολιτική βούληση των κρατών. Αυτός ήταν ο αλά Ιράν ανορθόδοξος πόλεμος…

 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες απέδειξαν ότι εξακολουθούν να διαθέτουν συντριπτική στρατιωτική υπεροχή και την ικανότητα να πλήττουν στόχους βαθιά μέσα στο ιρανικό έδαφος. Το Ιράν, από την άλλη πλευρά, απέδειξε ότι δεν χρειάζεται να νικήσει στρατιωτικά για να επιβάλει σημαντικό κόστος στους αντιπάλους του. Αυτή ακριβώς είναι η ουσία του σύγχρονου ανορθόδοξου πολέμου: Η δυνατότητα ενός σχετικά ασθενέστερου αντιπάλου να μεταφέρει τη σύγκρουση σε τομείς, όπου η στρατιωτική ισχύς από μόνη της δεν αρκεί.

 

Η στρατηγική της Τεχεράνης βασίστηκε στη μετατόπιση του κέντρου βάρους της σύγκρουσης έξω από τα σύνορά της. Αντί να επιχειρήσει μια άμεση αντιπαράθεση με τις αμερικανικές ή ισραηλινές δυνάμεις, επιδίωξε να επηρεάσει τις αγορές ενέργειας, τις θαλάσσιες μεταφορές, τις ασφαλιστικές εταιρείες και τις πολιτικές ισορροπίες των κρατών του Περσικού Κόλπου.

 

Με αυτόν τον τρόπο, το Ιράν μετέφερε τη σύγκρουση από το πεδίο όπου οι ΗΠΑ διατηρούν απόλυτο πλεονέκτημα, σε ένα περιβάλλον όπου η αβεβαιότητα και οι οικονομικές επιπτώσεις μπορούν να λειτουργήσουν ως πολλαπλασιαστές ισχύος. Και μπορεί βάσιμα να ισχυριστεί ότι νίκησε, μόνο και μόνο επειδή άντεξε.

 

Ο στραγγαλισμός της ναυτιλίας

 

Ιδιαίτερα αποκαλυπτική ήταν η κατάσταση στα Στενά του Ορμούζ. Αν και το αμερικανικό ναυτικό διατήρησε τον έλεγχο της περιοχής από στρατιωτικής άποψης, η εμπορική ναυσιπλοΐα υπέστη τεράστιο πλήγμα. Μέσα σε λίγες ημέρες, η διέλευση δεξαμενόπλοιων μειώθηκε δραματικά, ενώ η μεταφορά πετρελαίου, φυσικού αερίου, αλουμινίου και λιπασμάτων σχεδόν κατέρρευσε. Το γεγονός αυτό κατέδειξε ότι ο έλεγχος της θάλασσας δεν εξαρτάται πλέον αποκλειστικά από την παρουσία πολεμικών πλοίων. Εξαρτάται και από την εμπιστοσύνη των ναυτιλιακών εταιρειών, των ασφαλιστών, των πληρωμάτων και των αγορών ότι η διέλευση είναι ασφαλής.

 

Το ίδιο φαινόμενο είχε ήδη παρατηρηθεί στην Ερυθρά Θάλασσα με τις επιθέσεις των Χούθι. Παρότι οι αντάρτες δεν μπορούσαν να αντιμετωπίσουν το αμερικανικό ναυτικό, κατάφεραν να αναγκάσουν εμπορικά πλοία να αλλάξουν πορεία, να αυξήσουν τα ασφάλιστρα και να διαταράξουν το παγκόσμιο εμπόριο. Η στρατηγική επιτυχία δεν προήλθε από στρατιωτική νίκη, αλλά από την εκμετάλλευση του οικονομικού κινδύνου.

 

Σε ό,τι αφορά δε το Ορμούζ είναι χαρακτηριστικό ότι προσδοκάμε να επιστρέψουμε στο καθεστώς που υπήρξε πριν τον πόλεμο και να μην επιβληθούν διόδια ή τέλη, όπως ζητά η ιρανική πλευρά, μία συζήτηση που ανοίγει για πρώτη φορά. Δεν είναι ακόμα ξεκάθαρο τι συμβεί μετά την διορία των 60 ημερών που προβλέπει το μνημόνιο, η την ενδεχόμενη παράταση της…

 

Τα πλήγματα του Ιράν στον Κόλπο

 

Ένα ακόμη σημαντικό δίδαγμα αφορά τις αμερικανικές βάσεις στον Περσικό Κόλπο. Οι στόχοι του Ιράν δεν ήταν μόνο οι ίδιες οι στρατιωτικές εγκαταστάσεις. Το πραγματικό αντικείμενο πίεσης ήταν το οικονομικό μοντέλο των κρατών του Κόλπου. Αεροδρόμια, λιμάνια, μονάδες αφαλάτωσης, ενεργειακές εγκαταστάσεις και ψηφιακές υποδομές αποτελούν θεμέλια της οικονομικής ανάπτυξης της περιοχής. Η απειλή εναντίον αυτών των υποδομών μπορεί να υπονομεύσει την εμπιστοσύνη επενδυτών και πολιτών, ακόμη και αν οι στρατιωτικές βάσεις παραμένουν λειτουργικές.

 

Η επίθεση στη βάση Αλ Ουντέιντ στο Κατάρ το 2025 ανέδειξε αυτή τη νέα πραγματικότητα. Παρότι οι ζημιές περιορίστηκαν, το μήνυμα ήταν σαφές: Ολόκληρο το κράτος που την φιλοξενεί και η κοινωνία του μπορούν να βρεθούν στο επίκεντρο της σύγκρουσης. Η άμυνα μιας βάσης δεν αφορά πλέον μόνο την προστασία των στρατιωτών, αλλά και τη διατήρηση της λειτουργίας των κοινωνικών και οικονομικών συστημάτων που τη στηρίζουν.

 

Για παράδειγμα, το success story των Εμιράτων, ο επίγειος παράδεισος επενδυτών, τουριστών και influencer, υπέστη καίριο πλήγμα. Την ίδια στιγμή, σύμφωνα με πληροφορίες του AFP, η Σαουδική Αραβία προγραμματίζει σύνοδο “συμφιλίωσης” του Ιράν και χωρών του Περσικού Κόλπου, πρωτοβουλία που θα κινηθεί ανεξάρτητα από τις τρέχουσες διαπραγματεύσεις μεταξύ Ιράν και ΗΠΑ.

 

Ανορθόδοξος πόλεμος και τεχνολογία σε ομηρία

 

Παράλληλα, ο πόλεμος κατέδειξε ότι η “γεωγραφία του νέφους” (cloud geography) έχει πλέον μετατραπεί σε γεωγραφία πολέμου. Κέντρα δεδομένων, πάροχοι υπολογιστικού νέφους, πλατφόρμες τεχνητής νοημοσύνης και ψηφιακά δίκτυα αποτελούν πλέον κρίσιμες στρατηγικές υποδομές. Οι σύγχρονες στρατιωτικές επιχειρήσεις εξαρτώνται από αυτές για επικοινωνίες, στοχοποίηση, οικονομικές συναλλαγές και διαχείριση πληροφοριών.

 

Το γεγονός ότι εταιρείες τεχνολογίας όπως η Google, η Microsoft, η Amazon ή η Oracle βρέθηκαν στο στόχαστρο ιρανικών απειλών (και πυρών) δείχνει ότι οι ιδιωτικές επιχειρήσεις δεν θεωρούνται πλέον ουδέτεροι παράγοντες. Οι αντίπαλοι αντιλαμβάνονται πως οι ψηφιακές υποδομές αποτελούν αναπόσπαστο μέρος της στρατιωτικής και οικονομικής ισχύος της Δύσης.

 

Η τεχνητή νοημοσύνη έπαιξε επίσης σημαντικό ρόλο. Οι δυνατότητές της στην επεξεργασία δεδομένων και στην ταχύτερη επιλογή στόχων προσφέρουν τεράστια επιχειρησιακά πλεονεκτήματα. Ωστόσο, δημιουργεί και νέους κινδύνους. Οι πολιτικές και νομικές διαδικασίες αδυνατούν συχνά να συμβαδίσουν με την ταχύτητα λήψης αποφάσεων που επιτρέπουν τα συστήματα τεχνητής νοημοσύνης. Εάν οι στρατιωτικές αποφάσεις λαμβάνονται γρηγορότερα από όσο μπορούν να εξηγηθούν ή να ελεγχθούν, τότε η νομιμοποίηση της χρήσης βίας μπορεί να τεθεί υπό αμφισβήτηση.

 

Για παράδειγμα, υπάρχουν αναφορές ότι η πολύνεκρη επίθεση στο ιρανικό σχολείο πραγματοποιήθηκε από Maven Smart System, μιας προηγμένης πλατφόρμας τεχνητής νοημοσύνης (AI) της εταιρείας Palantir, η οποία χρησιμοποιεί δορυφορικά δεδομένα, επιτήρηση και αναγνώριση για την παροχή στόχευσης σε πραγματικό χρόνο.

 

Ένα ακόμη κρίσιμο συμπέρασμα αφορά τα αποθέματα πυρομαχικών. Ο πόλεμος επιβεβαίωσε ότι οι πύραυλοι, οι αναχαιτιστές και τα προηγμένα οπλικά συστήματα δεν αποτελούν απλώς στρατιωτικά μέσα, αλλά στρατηγικούς πόρους περιορισμένης διαθεσιμότητας. Η αναπλήρωση των αμερικανικών αποθεμάτων μετά τη σύγκρουση θα απαιτήσει χρόνια. Κάθε πύραυλος που χρησιμοποιείται στη Μέση Ανατολή είναι ένας πύραυλος που δεν θα είναι διαθέσιμος στην Ευρώπη, ή στον Ινδο-Ειρηνικό, καίριο μέτωπο για τις ΗΠΑ, για την αναχαίτιση της Κίνας.

 

Η κρισιμότητα των λιπασμάτων

 

Ακόμη πιο ενδιαφέρον είναι το γεγονός ότι ένα από τα σημαντικότερα όπλα πίεσης αποδείχθηκαν τα λιπάσματα. Η διακοπή των εξαγωγών αμμωνίας και θείου μέσω των Στενών του Ορμούζ απειλεί να προκαλέσει αλυσιδωτές επιπτώσεις στις παγκόσμιες τιμές τροφίμων. Έτσι, μια περιφερειακή σύγκρουση μπορεί να εξελιχθεί σε παγκόσμια επισιτιστική κρίση, δημιουργώντας πολιτικές και κοινωνικές αναταράξεις, πολύ μακριά από το πεδίο μάχης.

 

Τελικά, το σημαντικότερο δίδαγμα του πολέμου είναι ότι η σύγχρονη στρατηγική δεν καθορίζεται μόνο από την καταστροφή του αντιπάλου, αλλά από την ικανότητα διαχείρισης των συστημάτων που στηρίζουν τη στρατιωτική ισχύ. Ασφαλιστικές αγορές, ενεργειακές ροές, ψηφιακές υποδομές, δίκτυα εφοδιασμού, πολιτική νομιμοποίηση και κοινωνική σταθερότητα αποτελούν πλέον τμήματα του ίδιου πεδίου μάχης.

 

Ο πόλεμος του Ιράν απέδειξε ότι στον 21ο αιώνα η νίκη δεν εξαρτάται μόνο από το ποιος διαθέτει τα ισχυρότερα όπλα. Εξαρτάται από το ποιος μπορεί να ελέγξει αποτελεσματικότερα τα πολύπλοκα οικονομικά, τεχνολογικά και πολιτικά συστήματα που καθιστούν δυνατή τη χρήση αυτών των όπλων. Σε αυτό το νέο περιβάλλον, η στρατηγική επιτυχία ανήκει συχνά, όχι σε εκείνον που κερδίζει τις περισσότερες μάχες, αλλά σε εκείνον που κατανοεί γρηγορότερα το οικοσύστημα μέσα στο οποίο διεξάγονται. 

 

πηγή

Ας μιλήσουμε για τους Μάρτυρες του Ιεχωβά μια που το έφερε η επικαιρότητα…

Με αφορμή τις ανεπιβεβαίωτες φήμες για τον Γιάννη Κωνσταντέλια, άλλοι ανακαλύπτουν τώρα τις πλάνες των Χιλιαστών και άλλοι τις... δικαιολογούν ως σεβαστές, ενώ οι ίδιοι πετροβολούν την Ορθοδοξία!
 

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης  

 

Μια έντονη φημολογία που συνοδεύει την ξαφνική αποχώρηση του Γιάννη Κωνσταντέλια από την Εθνική Ελλάδας, στάθηκε αρκετή για να γίνουν πανελλήνιο θέμα συζήτησης οι λεγόμενοι Μάρτυρες του Ιεχωβά.

 

Σύμφωνα με τις ανεπιβεβαίωτες φήμες που κυκλοφορούν, ο Κωνσταντέλιας φέρεται να είναι μέλος της συγκεκριμένης αίρεσης, η οποία – ανάμεσα σε πολλές κακοδοξίες που πρεσβεύει – στηρίζει και την ουδετερότητα απέναντι στην ιδέα του έθνους.

 

Ούτε γνωρίζω, ούτε μπορώ να επιβεβαιώσω, ούτε και έχει ιδιαίτερη σημασία αν ο συγκεκριμένος ποδοσφαιριστής ανήκει όντως σε αυτή τη θρησκευτική κίνηση. Αυτό που έχει σημασία είναι η κριτική στην ίδια την κακοδοξία και όχι στο πρόσωπο που ενδέχεται να την πιστεύει. Ξαφνικά όλοι άρχισαν να μιλούν για τις παρασιτικές πεποιθήσεις των Ιεχωβάδων, σαν να προσγειώθηκαν στην Ελλάδα χθες. Κι όμως η Ορθόδοξη Εκκλησία μας, εδώ και δεκαετίες προειδοποιεί και ενημερώνει για την ανθελληνική, αντικοινωνική και αντιχριστιανική δράση της συγκεκριμένης αίρεσης.

 

Στους σταθμούς του μετρό και στις πόρτες μας

 

Οι (ψευδο)Μάρτυρες του Ιεχωβά ή αλλιώς Χιλιαστές, αποτελούν μια παγκόσμια ελιτιστική σέκτα, αποτέλεσμα μιας ανίερης επιμειξίας Ιουδαϊσμού και Χριστιανισμού. Δεν πιστεύουν στην ιδέα της πατρίδας, αλλά σε μια διεθνιστική κάστα των «εκλεκτών» του Θεού, όπου υποτίθεται ότι ανήκουν οι ίδιοι. Η δομή της συγκεκριμένης οργάνωσης θυμίζει πολυεθνική εταιρεία και οι Χιλιαστές λειτουργούν ως «πλασιέ» που προωθούν την «αλήθεια» τους με τόσο ξύλινο λόγο που δεν έχουν ούτε οι έμποροι telemarketing.

 

Οι περισσότεροι πιθανότατα τους έχετε δει έξω από σταθμούς του μετρό όπου στήνουν τα σταντ τους για να προσηλυτίσουν κόσμο με τα ξενόφερτα περιοδικά τους, που μοιάζουν σαν προσπέκτους αιρετικής προπαγάνδας. «Περιέργως» σε αυτήν την περίπτωση οικειοποιούνται μια χαρά τις κρατικές υποδομές (εκμεταλλευόμενοι τη μεγάλη κίνηση πεζών έξω απ’ το μετρό), αλλά στον Στρατό δεν πατούν ούτε απ’ έξω, γιατί – όπως είπα – απεχθάνονται την έννοια του έθνους και επιπλέον δεν δέχονται να πολεμήσουν (ούτε καν σε αμυντικό πόλεμο), δεν πιάνουν όπλο και δεν έχουν καμία υπόληψη στη σημαία, γιατί τη θεωρούν ειδωλολατρικό σύμβολο.

 

Άλλοι έχετε δει τους Χιλιαστές να σας χτυπούν την πόρτα για να πουν ένα καθορισμένο «ποίημα» και να εκτοξεύσουν προβαρισμένα «επιχειρήματα», ποντάροντας ότι θα παρασύρουν κάποιο θύμα που δεν έχει ιδέα από Καινή Διαθήκη. Γιατί όποιος γνωρίζει από Καινή Διαθήκη, σε δευτερόλεπτα θα εντοπίσει τις ουρανομήκεις βλακείες που υποστηρίζουν. Συνήθως σε τέτοιες περιπτώσεις φεύγουν σαν ζεματισμένοι.

 

Περιμένουν τον «μεσσία» τους για παγκόσμια κυβέρνηση

 

Ως αίρεση με ευθέως σιωνιστική καταγωγή («πατέρας» των Χιλιαστών θεωρείται ο Κάρολος Ρώσσελ, ευαγγελιστής πάστορας που έγινε γνωστός για την έκδοση του θρησκευτικού περιοδικού «Η Σκοπιά της Σιών και Κήρυξ της του Χριστού Παρουσίας» το 1879) που συγκλίνει άψογα με τις μεσσιανικές δοξασίες του Ιουδαϊσμού, περιμένουν και αυτοί τον «Χριστό», για να κυβερνήσει ως επίγειος βασιλιάς τους για χίλια έτη. Εξ ου και το όνομα Χιλιαστές. Να πόσο «όμορφα» δένουν οι προσμονές Ιουδαίων και Χιλιαστών για τον ερχομό του Αντιχρίστου. Όλες οι πλάνες εκτός Ορθοδοξίας, περιμένουν κάποιον «μεσσία» που θα λάβει σάρκα και οστά σε αυτό το ερεβώδες πρόσωπο. Οι 144.000 πιο… εκλεκτοί Χιλιαστές θα αρπαχτούν στον ουρανό, ενώ οι υπόλοιποι θα ζήσουν τη χιλιετή κυβέρνηση στη γη, με κυβερνητικούς αξιωματούχους τον… Αβραάμ, τον Μωυσή, τον Δαβίδ, τον Νώε, τον Ιωάννη Βαπτιστή (δεν είναι ανέκδοτο, όντως αυτά πιστεύουν!). Εμάς τους υπόλοιπους θα μας φάει το μαύρο σκοτάδι.

 

Τελικά «η Σκοπιά της Σιών» μετά από αρκετές αλλαγές ονομάτων, έμεινε σήμερα σκέτη «Σκοπιά», το επίσημο περιοδικό της αίρεσης. Στη βραχύχρονη ιστορία των Χιλιαστών, οι διδάσκαλοι τους έχουν γίνει επανειλημμένες φορές ρεζίλι με την εσχατολογική τους υστερία. Πρώτος ο Ρώσσελ, κάνοντας μαθηματικούς υπολογισμούς βασισμένους σε προφητείες του Δανιήλ και στις μετρήσεις των διαστάσεων της Μεγάλης Πυραμίδας της Γκίζας (!), προφήτευσε ότι το τέλος του κόσμου θα συμβεί το 1914. Αφού η «φώτιση» του Ρώσσελ πήγε άπατη, οι Χιλιαστές αναθεώρησαν και είπαν ότι απλά έπεσαν 4 χρόνια έξω: το τέλος του κόσμου θα γινόταν το 1918. Μετά το 1920. Μετά το 1925. Μετά το 1975. Και μετά το 2000, με το millennium. Έπειτα από αυτά τα απανωτά ρεζιλίκια, η διοίκηση του Μπρούκλιν είπε «σταματήστε να εκτίθεστε και πείτε απλά ότι το τέλος είναι… κοντά». Και αυτό ακριβώς λένε ως σήμερα.

 

Για την Ορθοδοξία, πόλεμος – Για την αίρεση, δεν… τρέχει και τίποτα

 

Επιστρέφοντας στο θέμα για τον Κωσταντέλια, μου έκανε ιδιαίτερη εντύπωση ότι στη συζήτηση που έγινε για την αποχώρηση του από την Εθνική, πολλοί σχολίαζαν «και τι σας νοιάζουν οι θρησκευτικές πεποιθήσεις του; Ας πιστεύει ότι θέλει. Δικαίωμά του». Είναι οι ίδιοι που λίγες μέρες πριν έγιναν μέχρι και «λογιστές» του κράτους για να καυτηριάσουν τις αυξήσεις στους μισθούς των Μητροπολιτών. Άρα για την Ορθοδοξία μπορούμε να έχουμε άποψη για όλα, αλλά για τους αιρετικούς «δικαίωμά του ότι πιστεύει ο καθένας»; Σοβαρά; Που το βρήκατε αυτό;

 

Είναι εκτός κριτικής μια αίρεση που πιστεύει ότι όλοι εμείς οι ορθόδοξοι είμαστε άπιστη και ειδωλολατρική «φύρα» που θα αφανιστεί στον Αρμαγεδδώνα; Μια εθνοπροδοτική αίρεση που θα στέκεται αμέτοχος θεατής, σε περίπτωση που ο Έλληνας θα πολεμήσει για να υπερασπιστεί την πατρίδα του; Μια αίρεση απάνθρωπη, που ούτε καν αίμα δεν καταδέχεται να δώσει για να βοηθήσει τον συνάνθρωπο, επειδή φαντασιώνονται απαγορεύσεις από τον Μωσαϊκό νόμο;

 

Μια αίρεση που λαμβάνει ειδική μεταχείριση στη (μη) στράτευση όσο τα ελληνόπουλα υπηρετούν τη θητεία τους; Μια αίρεση που βλέπει την ελληνική σημαία ως κουρελόπανο και τον σταυρό ως μισητό όργανο βασανιστηρίου; Μια αίρεση πολυεθνική που αποτελεί πρόδρομο της παγκόσμιας διακυβέρνησης και όργανο υπονόμευσης του έθνους;

 

Μια αίρεση άκρως ελιτιστική και ρατσιστική, που λειτουργεί ως κλειστή κλίκα και δεν κοινωνικοποιείται πουθενά πέρα από τους κύκλους της, περιορίζοντας αυστηρά το έργο της εντός των μελών της; Μια αίρεση που ελέγχει ασφυκτικά τους πιστούς της, επιβάλλοντας κώδικα ντυσίματος, ταίρια για γάμο, απαγορεύσεις βιβλίων, απαγορεύσεις συμμετοχής σε γιορτές (Χριστούγεννα, Πάσχα κλπ), περιορισμούς στην εργασία; Και ακόμα, απαγορεύσεις σε κοινές δραστηριότητες (εδώ είναι το ζουμί), όπως αθλητικές, πολιτικές και κοινωνικές.

 

Και το χειρότερο απ’ όλα, μια αίρεση που πλανά ανθρώπους και τους οδηγεί στην αιώνια απώλεια, με μια τερατώδη παρερμηνεία των Γραφών.

 

Δεν μας ενδιαφέρει το πρόσωπο αλλά η πλάνη

 

Χρειάζονται αρκετά άρθρα για να αναφέρουμε το πλήθος κακοδοξιών που κηρύττουν. Δεν δέχονται την Αγία Τριάδα, τη θεότητα και την ανάσταση του Χριστού, τη θεότητα του Αγίου Πνεύματος, την αγιότητα και αειπαρθενία της Παναγίας, την ιερότητα του Σταυρού, την αθανασία της ψυχής, τα ιερά μυστήρια, την ιεροσύνη, τα θαύματα των αγίων, τις εικόνες κλπ. Και αυτά είναι μόνο λίγα και βασικά από τα αίσχη που στηρίζουν.

 

Απέχουν προκλητικά από το σύνολο και τρέφονται από την αποδόμηση του. Παρασιτικά δρουν στο στρατό, παρασιτικά στην κοινωνία, παρασιτικά στην υγεία, παρασιτικά στην πίστη. Ακριβώς αντίθετα από την πλατιά και αδιάκριτη αγάπη της Ορθοδοξίας, που κενώνεται για να προσφερθεί παντού. Τον αιρετικό ως πρόσωπο δεν τον κρίνουμε, αλλά τον συμπονούμε και προσευχόμαστε για την επιστροφή του στην αληθινή οδό. Αλλά την αίρεση όχι μόνο θα την κρίνουμε, αλλά οφείλουμε να την κατακεραυνώνουμε με κάθε ευκαιρία.

 

Όσοι έγιναν ξαφνικά… άνετοι με τους Χιλιαστές μη τυχόν και τους θιχτεί ένα οπαδικό είδωλο, ας μείνουν στα ποδοσφαιρικά τους. Ο σεβασμός είναι αυτονόητος για προσωπικές αποφάσεις στα πλαίσια της καριέρας, αλλά όχι για ψυχοκτόνες πλάνες που πλασάρονται ως αθώες. Ο Χιλιασμός είναι η χειρότερη από όλες τις αιρέσεις και αν είναι να ανεβαίνει στην επιφάνεια της δημοσιότητας, αυτό πρέπει μόνο να γίνεται για τη σατανική της δράση.

 

πηγή 

Χριστιανικές ομολογίες της Δύσης σε βαθιά κρίση;

Του Πρωτοπρεσβύτερου Στέφανου Στεφόπουλου εφημέριου του Ι.Ν Αγίων Ταξιαρχών Ιστιαίας Ευβοίας 

 

Μετά από μακρό χρονικό διάστημα αποχής ή υποτονικής παρουσίας στο χώρο της ποιμαντικής κατά των αιρέσεων λόγω της ασθενείας και πρόσφατα της κοιμήσεως του εκλεκτού εν Χριστώ αδελφού και στυλοβάτη της ενοριακής μας ιστοσελίδας (entaksis.gr), μακαριστού Κωνσταντίνου Ναυπλιώτη, συνεχίζουμε την προσπάθειά μας. 

 

Με τη χάρη του Χριστού μας, τις πρεσβείες των Αγίων Αρχαγγέλων και την ευλογία και τις πατρικές ευχές του Σεβασμιωτάτου Ποιμενάρχου μας, Μητροπολίτου Χαλκίδος κ.κ. Χρυσοστόμου αλλά και με πλήρη συναίσθηση ότι το έργο του μακαριστού δεν μπορεί εκ των πραγμάτων να συνεχιστεί και να αντιγραφεί, θα προσπαθήσουμε , τιμώντας τη μνήμη του, να ανταποκριθούμε κατά το δυνατό στις απαιτήσεις των καιρών μας.

 

Αρχή κάνουμε με το παρόν κείμενο το οποίο και αφιερώνουμε στον μακαριστό Κωνσταντίνο Ναυπλιώτη.

 

Από καιρό παρακολουθούμε τα τεκταινόμενα στο χώρο των διαφόρων χριστιανικών ομολογιών και ιδίως των προτεσταντικών – μελών ή όχι του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών (ΠΣΕ). Πρόσφατα δημοσιεύθηκε από το Γραφείο Αιρέσεων της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς σχετικό άρθρο το οποίο αποτέλεσε το έναυσμα για μια ακόμη σύντομη έρευνα που , βεβαίως, επιβεβαίωσε τα συμπεράσματα της αντιαιρετικής ομάδας στον Πειραιά.

 

Συγκεκριμένα, στο μπλόγκ aktines (16/6/2026) και σύμφωνα με το παραπάνω γραφείο της Ι. Μ. Πειραιώς, η δυτική χριστιανοσύνη και ειδικά η Παπική “Εκκλησία” πάσχει από τα συμπτώματα της πλήρους εκκοσμίκευσης. Αντιμετωπίζουν έντονα φαινόμενα όπως οικονομική συρρίκνωση, αδυναμία συντήρησης κτιριακών εγκαταστάσεων, πωλήσεις αιθουσών και μετατροπή τους σε “άλλες” χρήσεις, έλλειψη παστόρων και “κληρικών”.

 

Αναφέρει, μάλιστα, ως παράδειγμα τις πρόσφατες εκδηλώσεις “Γερμανικές Καθολικές Ημέρες στο Βίρτσμπουργκ” όπου κυριάρχησαν συζητήσεις σχετικά με την woke ατζέντα, την κλιματική κρίση, την “απειλούμενη” δημοκρατία, τις έμφυλες ταυτότητες, το φαινόμενο των queer, των πολύχρωμων “οικογενειών” ως “νέων μορφών οικογενειακής συγκρότησης που αποκλίνουν απόλυτα από την παραδοσιακή χριστιανική αντίληψη περί γάμου και οικογένειας”. Τέλος, ως μη όφειλαν, παρουσίασαν την Αγία Γραφή ως “βιβλίο ενδυνάμωσης για queer άτομα”!

 

Η κατάσταση, όμως, δεν είναι καλύτερη και σε προτεσταντικές ομολογίες της Δύσης, μέλη ή όχι του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών.

 

Καθώς διαβάζουμε σε άρθρα του christianpost.com (22/4/2026 by Jon Brown) εξελέγη μέλος του Κογκρέσσου στις ΗΠΑ το πρώτο τρανς μέλος του.

 

Ο Τιμ McBride, ως Sarah McBride πλέον, δηλώνει “Πρεσβυτεριανός πρεσβύτερος” και χειροτονημένη από την “Εκκλησία” Universal Life, η οποία προσφέρει “χειροτονίες” στους ενδιαφερόμενους μέσω ταχυδρομείου!!!

 

Μάλιστα, ο πρώην Tim δήλωσε πως “είμαι χειροτονημένη αλλά μπορώ επίσης να τελέσω τη “Θεία Κοινωνία”.

 

Ο McBride έλαβε, σύμφωνα με την ιστοσελίδα , θερμή αναγνώριση από την επίσημη Πρεσβυτεριανή “Εκκλησία” των ΗΠΑ (PC) που συμμετέχει ως Προτεσταντική Μεταρρυθμισμένη στο ΠΣΕ – και αναγνωρίζει τον γάμο των ομοφυλόφιλων (2015) και την χειροτονία των ΛΟΑΤΚΙ+ (2011).

 

Μιά ακόμη ένδειξη της ηθικής κατάπτωσης της δυτικής χριστιανοσύνης αποτελεί και ο νεοφανής όρος Affirming Churches.

 

Γίνεται, δηλαδή, εσκεμμένα διαχωρισμός μεταξύ “Εκκλησιών” συμπεριληπτικών και μη όσον αφορά στην αντιμετώπιση των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων.

 

Έτσι, κάποιες χριστιανικές κοινότητες ως “Affirmative churches”, παρέχουν πλήρη ισότητα, αποδοχή και υποστήριξη που φτάνει μέχρι και τη “χειροτονία” ιερέων και παστόρων ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων, όπως γιά παράδειγμα οι:

 

United Church of Canada

United Church of Christ

Ευαγγελική Λουθηρανική

που αποτελούν και ιδρυτικά μέλη του ΠΣΕ.

 

Όσο κι αν υπερασπίζονται, όμως, την νεοφανή “συμπερίληψη” και τα δικαιώματα, στην πραγματικότητα αδυνατούν να δώσουν νόημα ζωής σε χιλιάδες ανθρώπους που τις εγκαταλείπουν ψάχνοντας τελικά κάτι άλλο.

 

Απόδειξη αυτής της τάσης εγκατάλειψης των ευκτηρίων οίκων τους βρίσκει κανείς με μιά σύντομη έρευνα στο google, με τη βοήθεια της ΑΙ.

 

Συγκεκριμένα, προσπαθώντας να επιβεβαιώσουμε τα παραπάνω, πληροφορούμαστε ότι όντως στην Ευρώπη τα τελευταία χρόνια ανθούν οι αγοραπωλησίες ναών, παρεκκλησίων και μοναστηριών του Παπισμού και Προτεσταντισμού.

 

Πωλούνται λόγω έλλειψης κληρικών, υψηλού κόστους συντήρησης των κτιρίων και κυρίως λόγω ραγδαίας μείωσης του εκκλησιάσματος, ναοί και μοναστήρια αφού πρώτα υποστούν τη διαδικασία της “αποϊεροποίησης” σε ιδιώτες που τους μετατρέπουν σε ιδιωτικές πολυτελείς κατοικίες, πολιτιστικά κέντρα, μπουτίκ, ξενοδοχεία, γραφεία, καφετέριες, κλπ.

 

Στη Γαλλία ως το 2030 το 10% των κτιρίων αυτών αναμένεται να έχει πωληθεί.

Στη Γερμανία 611 παπικές “εκκλησίες” έκλεισαν.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο δεκάδες ακίνητα των Αγγλικανών πωλούνται ετησίως.

Ανάλογα προβλήματα δε παρουσιάζονται και σε άλλες χώρες. 

 

Στον αντίποδα όλης αυτής της παρακμής ανθεί και ολοένα και πιο πολύ ανδρώνεται, ειδικά στις ΗΠΑ, ένα νέο κύμα μεταστροφών στην Ορθοδοξία, κυρίως από τον κατακερματισμένο και χρεωκοπημένο από κάθε άποψη Προτεσταντισμό, γνωστό ως “orthobros”.

Δηλαδή “orthodox brothers”.

 

Πιο συχνά αφορά σε νεαρούς άντρες που αναζητούν το όντως διαφορετικό. Όπου διαφορετικότητα εννοείται η μη ταύτιση με την κενότητα, τον μηδενισμό, την σχετικοποίηση των χριστιανικών αξιών, την προσαρμογή των αληθειών και αιωνόβιων εκκλησιαστικών παραδόσεων σε νέα, επιβληθέντα άνευ αποχρώντος λόγου και ανάγκης, κοινωνικά δεδομένα.

 

Με άλλα λόγια κουράστηκαν οι νέοι αυτοί με την υποκουλτούρα της woke ατζέντας, την συμπερίληψη και τα μονόπλευρα και ποτέ αμφίδρομα ανθρώπινα δικαιώματα.

 

Οι άνθρωποι αυτοί έλκονται, όπως φαίνεται, από την σταθερότητα της πίστης, την ολοκληρωμένη αλήθεια και εγκυρότητα των δογμάτων, τον βυζαντινό χαρακτήρα της λατρείας, την ασκητική ησυχαστική πατερική παράδοση.

 

Από την ιστοσελίδα orthodoxostypos.gr (5/12/2024) επιλέγουμε ένα σημαντικό στοιχείο πρόσφατης έρευνας. Στις ορθόδοξες ενορίες των ΗΠΑ σημειώθηκε αύξηση 78% των προσηλύτων με την συντριπτική πλειοψηφία νέων ανδρών.

 

Σε άλλο άρθρο που αναδημοσιεύσαμε λόγος έγινε γιά μιά άλλη περιοχή της γης, την μουσουλμανική Τουρκία όπου ένας Τούρκος και δεν είναι ο μόνος, βρήκε την αλήθεια στην Ορθοδοξία και βαπτίσθηκε. (ΕΔΩ) Ποιός ξέρει πόσοι άλλοι άνθρωποι από όλα σχεδόν τα μήκη και πλάτη της υφηλίου θέλγονται από την Ορθόδοξη Εκκλησία. Την μόνη αληθινή Εκκλησία.

 

Μιά Εκκλησία που παρα τα λάθη, τις αδυναμίες και ελλείψεις των μελών της, των μελών του Σώματος του Χριστού, συνεχίζει να λάμπει ως άλλος φάρος και να δείχνει προς τη μόνη σωτήριο κατεύθυνση.

 

πηγή 

Γιατί στενάζει η κτίση;

Γράφει ο Γεώργιος Αποστολάκης 

 

Δύο ακόμη φονικοί σεισμοί μέσα σε λίγες ημέρες. Πριν από δύο εβδομάδες στις Φιλιππίνες. Την περασμένη εβδομάδα στη Βενεζουέλα. Ανάμεσά τους, τεράστιες δασικές πυρκαγιές, παρατεταμένοι καύσωνες, πρωτοφανείς πλημμύρες, ακραία καιρικά φαινόμενα που εμφανίζονται ολοένα συχνότερα σε κάθε γωνιά του πλανήτη.  

 

Οι ειδήσεις διαδέχονται η μία την άλλη. Η ανθρωπότητα τις καταγράφει, τις μετρά, τις αναλύει και αναζητά τις επιστημονικές αιτίες τους. Και ορθώς το κάνει. Η επιστήμη έχει τον δικό της πολύτιμο ρόλο να ερευνά τους φυσικούς μηχανισμούς και να βοηθά στην πρόληψη και την αντιμετώπιση των συνεπειών τους.

 

Υπάρχει όμως και ένα βαθύτερο ερώτημα, στο οποίο η επιστήμη δεν μπορεί να απαντήσει. Γιατί ολόκληρη η δημιουργία μοιάζει να στενάζει;

 

Η Εκκλησία, εδώ και δύο χιλιάδες χρόνια, δίνει μια απάντηση που δεν αναιρεί την επιστημονική γνώση, αλλά φωτίζει την πνευματική διάσταση της πραγματικότητας.

 

Ο Απόστολος Παύλος γράφει: «Πᾶσα ἡ κτίσις συστενάζει καὶ συνωδίνει ἄχρι τοῦ νῦν.» (Ρωμ. 8,22) Τι σημαίνει αυτό;

 

Σημαίνει ότι ο κόσμος δεν βρίσκεται πλέον στην αρχική του αρμονία. Η δημιουργία δεν έγινε ελαττωματική από τον Δημιουργό της. Υποτάχθηκε όμως στη φθορά όταν ο άνθρωπος, που είχε τοποθετηθεί ως ιερέας και φύλακας της κτίσης, απομακρύνθηκε από τον Θεό.

 

Η αμαρτία δεν τραυμάτισε μόνο τον άνθρωπο. Τραυμάτισε ολόκληρη τη δημιουργία. Γι' αυτό και η φύση φέρει τα σημάδια της φθοράς. Δεν είναι ένοχη· είναι όμως συμμέτοχη στις συνέπειες της ανθρώπινης πτώσης.

 

Γι' αυτό ο Παύλος δεν λέει ότι η κτίση «καταστρέφεται», αλλά ότι «συνωδίνει». Η εικόνα που χρησιμοποιεί είναι συγκλονιστική.

 

Όπως μια μητέρα υποφέρει λίγο πριν γεννήσει, έτσι και η δημιουργία πονά, όχι επειδή πορεύεται προς το οριστικό τέλος της, αλλά επειδή περιμένει μια νέα γέννηση, μια νέα δημιουργία, την αποκατάσταση όλων.

 

Η Ορθόδοξη πίστη δεν βλέπει μόνο την καταστροφή. Βλέπει την ελπίδα. Δεν πιστεύει ότι η ιστορία του κόσμου θα κλείσει με την απόλυτη επικράτηση της φθοράς, αλλά με την ανακαίνιση της κτίσης, όταν ο άνθρωπος επανενωθεί πλήρως με τον Θεό και η ίδια η δημιουργία ελευθερωθεί «ἀπὸ τῆς δουλείας τῆς φθορᾶς».

 

Αυτό όμως δεν αφορά μόνο το τέλος της ιστορίας. Αρχίζει από σήμερα. Κάθε άνθρωπος που μετανοεί και επιστρέφει στον Θεό θεραπεύει πρώτα τη δική του ύπαρξη. Και καθώς ο άνθρωπος είναι το πρόσωπο που συνδέει την υλική και την πνευματική δημιουργία, η θεραπεία του γίνεται αρχή θεραπείας ολόκληρης της σχέσης του με τον κόσμο.

 

Γι' αυτό η Εκκλησία πάντοτε έβλεπε τον άγιο όχι μόνο ως θεραπευμένο άνθρωπο, αλλά και ως άνθρωπο που συμφιλιώνεται με όλη την κτίση. Δεν είναι τυχαίο ότι στους βίους των αγίων βλέπουμε ανθρώπους να ζουν ειρηνικά ακόμη και με τα άγρια ζώα, σαν να προγεύονται από τώρα τη χαμένη αρμονία του Παραδείσου.

 

Στη δική μας εποχή, ο σύγχρονος άνθρωπος αναζητεί σχεδόν αποκλειστικά τεχνικές λύσεις. Μιλά για την κλιματική αλλαγή, για την πράσινη μετάβαση, για νέες τεχνολογίες, για διεθνείς συμφωνίες, για οικονομικά μέτρα και περιβαλλοντικές πολιτικές. Όλα αυτά έχουν τη σημασία τους και μπορούν να συμβάλουν στην αντιμετώπιση συγκεκριμένων προβλημάτων.

 

Όμως η Εκκλησία υπενθυμίζει ότι η βαθύτερη οικολογική κρίση δεν είναι πρωτίστως τεχνολογική ούτε πολιτική. Είναι πνευματική. Η ρίζα της βρίσκεται στη διαταραγμένη σχέση του ανθρώπου με τον Δημιουργό του. Και όσο η ρίζα παραμένει άρρωστη, τα συμπτώματα θα επανεμφανίζονται με διαφορετικές μορφές.

 

Ίσως, λοιπόν, κάθε φορά που βλέπουμε τη γη να τρέμει, τα δάση να καίγονται, τις θάλασσες να φουσκώνουν και τα ακραία φαινόμενα να πολλαπλασιάζονται, αντί να αναρωτιόμαστε μόνο: «Τι συμβαίνει στη φύση;» να τολμήσουμε να θέσουμε και ένα δεύτερο, πιο δύσκολο ερώτημα: «Τι συμβαίνει στον άνθρωπο;»

 

Γιατί, όπως μας θυμίζει ο Απόστολος Παύλος, η κτίση εξακολουθεί να στενάζει. Και περιμένει, μαζί με εμάς, τη λύτρωσή της.

 

iepomenimera.gr

Η οικογένεια ως ελπίδα, συνέχεια και νόημα: ένα πλεονέκτημα της χριστιανικής ζωής

Γράφει ο Πέτρος Δ. Δαμιανός, Δρ. Φιλοσοφίας – Διδακτικό Προσωπικό ΕΜΠ  

 

Ζούμε σε μια εποχή κατά την οποία ο άνθρωπος διαθέτει περισσότερες υλικές δυνατότητες από κάθε προηγούμενη γενιά, αλλά συχνά δυσκολεύεται να απαντήσει σε ένα απλό ερώτημα: «Γιατί ζω;». Η τεχνολογία προχωρά, η άνεση αυξάνεται, οι επιλογές πολλαπλασιάζονται, όμως η αίσθηση νοήματος δεν ακολουθεί πάντοτε την ίδια πορεία.

 

Μέσα σε αυτή τη συνθήκη, η Ορθόδοξη χριστιανική παράδοση διατηρεί μια ιδιαίτερη κατανόηση του ανθρώπου και της οικογένειας, η οποία αποτελεί όχι μόνο πνευματική διδασκαλία αλλά και ένα βαθύ κοινωνικό και ανθρωπολογικό πλεονέκτημα.

 

Ο σύγχρονος πολιτισμός συχνά προβάλλει ως ύψιστο σκοπό την ατομική αυτοπραγμάτωση. Ο άνθρωπος καλείται να βρει την ταυτότητά του μέσα από την καριέρα, την κατανάλωση, τις εμπειρίες ή την προσωπική επιτυχία. Όμως οι δρόμοι αυτοί είναι εκ των πραγμάτων περιορισμένοι. Ελάχιστοι θα γίνουν διάσημοι καλλιτέχνες, μεγάλοι επιστήμονες ή πρόσωπα με ιστορική επιρροή. Ο μέσος άνθρωπος δύσκολα θα αφήσει πίσω του κάποιο έργο που θα μνημονεύεται μετά από αιώνες.

 

Η χριστιανική αντίληψη προτείνει κάτι διαφορετικό. Υπενθυμίζει ότι η αξία της ανθρώπινης ζωής δεν εξαρτάται από τη δημόσια αναγνώριση ούτε από την κοινωνική επιτυχία. Ο άνθρωπος αποκτά νόημα μέσα από την αγάπη, τη θυσία και τη σχέση. Και η οικογένεια αποτελεί ίσως το πιο φυσικό και βαθύ πεδίο άσκησης αυτών των αρετών.

 

Για τον χριστιανό, το παιδί δεν είναι απλώς μια βιολογική συνέχεια ούτε ένα προσωπικό εγχείρημα. Είναι πρόσωπο, εικόνα του Θεού, φορέας μιας αιώνιας προοπτικής. Η ανατροφή ενός παιδιού δεν είναι μόνο προσφορά προς την κοινωνία αλλά συμμετοχή στο έργο της ζωής που ο ίδιος ο Θεός χαρίζει στον κόσμο.

 

Αυτό προσφέρει κάτι που συχνά λείπει από τις πιο ατομοκεντρικές αντιλήψεις: μια βαθιά αίσθηση συνέχειας.

 

Ο άνθρωπος δεν βιώνει τον εαυτό του ως απομονωμένο άτομο που εμφανίζεται για λίγες δεκαετίες στη γη και κατόπιν εξαφανίζεται. Βιώνει τον εαυτό του ως κρίκο μιας αλυσίδας που συνδέει τους προγόνους με τους απογόνους, το παρελθόν με το μέλλον. Μέσα από την οικογένεια μεταδίδονται όχι μόνο γονίδια αλλά και τρόποι ζωής, αξίες, μνήμες, πίστη, ήθος και πολιτισμός.

 

Κάθε γενιά παραλαμβάνει έναν κόσμο και παραδίδει έναν κόσμο. Αυτή η συνείδηση δημιουργεί μια μορφή νοήματος που δύσκολα μπορεί να αντικατασταθεί από ατομικές επιτυχίες.

 

Επιπλέον, η χριστιανική κοινότητα λειτουργεί ως στήριγμα της οικογένειας. Η ενορία, οι συγγενικοί δεσμοί, η κοινή πίστη και η αλληλεγγύη μειώνουν το βάρος που διαφορετικά θα έπρεπε να σηκώσει μόνο του το κάθε ζευγάρι. Η οικογένεια δεν θεωρείται ιδιωτική υπόθεση δύο ατόμων αλλά κύτταρο ενός ευρύτερου σώματος.

 

Αυτό εξηγεί γιατί πολλές χριστιανικές οικογένειες κατορθώνουν να αντιμετωπίζουν με μεγαλύτερη ανθεκτικότητα δυσκολίες που για άλλους φαίνονται ανυπέρβλητες. Δεν σημαίνει ότι δεν αντιμετωπίζουν οικονομικές πιέσεις ή προσωπικές δοκιμασίες. Σημαίνει όμως ότι διαθέτουν ένα ισχυρότερο πλαίσιο νοήματος μέσα στο οποίο οι θυσίες αποκτούν σκοπό.

 

Ο άνθρωπος μπορεί να αντέξει πολλά όταν γνωρίζει γιατί τα υπομένει.

 

Η σύγχρονη κοινωνία συχνά αντιμετωπίζει τα παιδιά κυρίως ως κόστος: οικονομικό κόστος, κόστος χρόνου, κόστος προσωπικής ελευθερίας.

 

Η χριστιανική ματιά δεν αρνείται τις θυσίες, αλλά τις τοποθετεί μέσα σε μια διαφορετική ιεράρχηση αξιών. Βλέπει στα παιδιά όχι μόνο την ευθύνη αλλά και το δώρο· όχι μόνο την επιβάρυνση αλλά και την ελπίδα.

 

Ίσως εδώ βρίσκεται ένα από τα σημαντικότερα πλεονεκτήματα του χριστιανού σήμερα. Σε μια εποχή όπου πολλοί αγωνίζονται να βρουν κάτι που να τους υπερβαίνει, η χριστιανική ζωή προσφέρει ήδη μια απάντηση: την αγάπη προς τον Θεό και τον πλησίον, τη συμμετοχή σε μια ζωντανή κοινότητα και τη δυνατότητα να μεταδώσει κανείς ζωή, πίστη και ήθος στις επόμενες γενιές.

 

Αυτό δεν σημαίνει ότι η αξία ενός ανθρώπου εξαρτάται από το αν θα αποκτήσει παιδιά. Η Εκκλησία πάντοτε τίμησε και άλλες κλήσεις, όπως τη μοναχική ζωή ή την αφιέρωση στη διακονία των άλλων. Σημαίνει όμως ότι η οικογένεια δεν είναι απλώς μία από τις πολλές επιλογές της αγοράς των τρόπων ζωής. Είναι ένας από τους θεμελιώδεις δρόμους μέσα από τους οποίους ο άνθρωπος μαθαίνει να αγαπά, να θυσιάζεται και να συμμετέχει σε κάτι που θα συνεχιστεί πέρα από τον ίδιο.

 

Και ίσως αυτό να αποτελεί μια από τις πιο πολύτιμες υπενθυμίσεις της Ορθόδοξης παράδοσης προς τον σύγχρονο κόσμο: ότι η μεγαλύτερη κληρονομιά που μπορεί να αφήσει κανείς δεν είναι η φήμη ούτε ο πλούτος, αλλά οι άνθρωποι στους οποίους μετέδωσε ζωή, πίστη, αγάπη και ελπίδα.

 

πηγή 

Οι εχθροί του ζευγαριού

Γράφει ο Κώστας Γανωτής

 

Η πιο τρυφερή και ευαίσθητη σχέση στη ζωή είναι η σχέση του ζευγαριού. Κι αυτή η σχέση έχει ένα στόχο, που μπορεί κανείς να τον πει και προορισμό· ο προορισμός του είναι να γίνουν ένα σώμα με δύο πρόσωπα, δηλαδή να πραγματώσουν την τέλεια ψυχική και σωματική οντότητα “ασυγχύτως και αδιαιρέτως”, όπως λέμε για τα τρία πρόσωπα-υποστάσεις της Αγίας Τριάδος.

 

Και όσο τρυφερή, μεγαλειώδης, κεφαλαιώδους σημασίας για την πραγμάτωση του προορισμού και για την ευτυχία του ανθρώπου είναι αυτή η σχέση, τόσο ευαίσθητη είναι σε εξωτερικούς αλλά και σε εσωτερικούς πειρασμούς. Βλέπουμε άλλωστε πόσες αποτυχημένες απόπειρες κάνουν οι νέοι, για να πετύχουν μια καλή σχέση, πόσο βασανίζονται και πληγώνονται συχνά από τις αποτυχίες και διαψεύσεις· και η σχέση κινδυνεύει να διαφθαρεί και διαλύεται πολύ συχνά. Όλες αυτές τις δυσκολίες, εμπόδια, αντιπάλους του ζευγαριού στην πραγμάτωση του προορισμού του ας τα ονομάσουμε εχθρούς του ζευγαριού και πρώτα ας τους επισημάνουμε αυτούς τους εχθρούς.

 

Ο πρώτος εχθρός του ζευγαριού είναι η ίδια η σφοδρότητα του συναισθήματος, που τους κυριεύει. Αυτή η σφοδρότητα τους κάνει τολμηρούς και συχνά καυχώνται γι’ αυτό. Στην πράξη όμως αυτή η σφοδρότητα αποδεικνύεται συνήθως σεξουαλική και αυτό ξεστολίζει τον έρωτα από τα ψυχολογικά και ηθικά του στολίδια και τον κατεβάζει στους τρόπους της πορνείας. Το μεγαλείο του έρωτα αντιμάχεται την πορνεία. Η προσπάθεια και η επιτυχία του ζευγαριού να ελέγξει τις έντονες επιθυμίες είναι η δόξα και η αλληλοεκτίμησή τους.

 

Η ανεξέλεγκτη ερωτική ορμή πριν από το γάμο κυρίως, αλλά και μετά το γάμο, αποτελεί ένδειξη τουλάχιστον της πορνικής εμπειρίας των νέων πριν να γνωριστούν. Έτσι ο αγώνας να συντηρήσουν οι δύο νέοι το υψηλό επίπεδο της σχέσης τους τους γεμίζει αξιοπρέπεια και βαθαίνει τον έρωτά τους.

 

Ο άλλος εχθρός του ζευγαριού μπορεί να είναι οι συγγενείς τους, κυρίως οι γονείς. Μπορεί να φέρνουν εμπόδια στη σχέση του ζευγαριού, επειδή φοβούνται για την ανωριμότητά τους, που δεν βοηθάει στη σωστή επιλογή. Οι γονείς συνήθως λογαριάζουν τη σχέση των παιδιών τους με κριτήρια οικονομικά και επαγγελματικά. Δεν μπορούν ή και δεν θέλουν να εκτιμήσουν τη δυναμική του έρωτα, επειδή πολύ συχνά ο δικός τους νεανικός έρωτας έχει ήδη υποβιβαστεί σε μια πεζή συμβίωση. Άλλοτε πάλι κάποιοι ενήλικοι συγγενείς φθονούν τη νεανικότητα του ζευγαριού, επειδή οι ίδιοι την έχουν χάσει.

 

Ο επόμενος εχθρός του ζευγαριού είναι η ματαιοδοξία, η ματαιοδοξία που χαρακτηρίζει κυρίως τη σχέση του ζευγαριού για τον γύρω κόσμο του, συχνά όμως και μεταξύ τους. Προσπαθούν να δείξουν στους γύρω την αλαζονεία του πλούτου, την εξωτερική τους εμφάνιση, και μεταξύ τους τα σωματικά και ψυχολογικά τους προτερήματα ή και την οικονομική τους επιφάνεια. Όλ’ αυτά γίνονται εις βάρος του έρωτα, αποτελούν έναν άλλον έρωτα, που τραβάει το ζευγάρι τον έναν μακριά απ’ τον άλλον.

 

Ο άλλος εχθρός του ζευγαριού, ο πιο μεγάλος απ’ όλους, είναι η έλλειψη ερωτικής κατήχησης. Δεν έχουν κατηχηθεί οι νέοι μας ότι τον έρωτα και τη σχέση τους τα δημιούργησε ο Θεός κατά τη δημιουργία του κόσμου ή μάλλον κατά την πλάση του ανθρώπου. Άρα μόνο με την ευλογία του δημιουργού τους λειτουργούν σωστά και συντηρούνται. Τότε μόνο δίνουν τη μέγιστη ευτυχία στο ζευγάρι (εκκλησιαστικά αυτό λέγεται ανάπαυση) και συγχρόνως συντηρούν και βελτιώνουν τις σχέσεις του ζευγαριού με όλα τα άλλα κεφάλαια της ζωής. Τέτοια κεφάλαια είναι η στοργή προς τους γονείς και τα δικά τους τέκνα, η εκκλησιαστική ζωή, η φιλανθρωπία, ο πατριωτισμός, η καλλιέργεια του πολιτισμού και άλλα τέτοια.

 

Η ιερότητα της συζυγικής σχέσης είναι αυτό, που κάνει τη συζυγία εικονισμό της Αγίας Τριάδος. Στην εποχή μας με το σπάσιμο όλων των τρόπων της ιερότητας, ο έρωτας και η συζυγία μοιάζουν πολύ με την πορνεία κι έτσι ατονούν οι άλλες ανθρώπινες οικογενειακές και κοινωνικές λειτουργίες και τότε η ζωή γίνεται μονοδιάστατη, σεξουαλική και αφόρητα πληκτική. Οι άντρες κυρίως αλλά και πολλές γυναίκες βρίσκουν ανούσιο το νόημα του έρωτα και τη νόμιμη έγγαμη σχέση και επιδίδονται στις μοιχείες και στις πορνείες, για να έχει η ερωτική σχέση κάτι το περίεργο και κάτι που να χρωματίζεται από την αίσθηση της αμαρτίας, γιατί έτσι λένε ότι πολεμείται η πληκτικότητα της νόμιμης σχέσης. Από μικρά παιδιά, βλέπετε, συνήθισαν οι άνθρωποι να συνδυάζουν τον έρωτα με την πορνεία και να αγνοούν την ευλογία του Θεού· και κουβαλούν ύστερα αυτήν την προκατάληψη στη ζωή τους.

 

Άλλο κακό, που βλάπτει τη σχέση του ζευγαριού, είναι η δικαιοσύνη. Ενώ είναι το κυριότερο αίτιο, που επικαλούνται στα διαζύγια οι άνθρωποι, δεν αφήνει υποψία πως είναι κακό πράγμα η δικαιοσύνη, όπως την κληρονομήσαμε από τους προγόνους μας. Αυτή η κοσμικού τύπου δικαιοσύνη, που πρυτάνευε στους προ Χριστού προγόνους μας και πρυτανεύει στους χωρίς Χριστό συνανθρώπους μας, δεν διαφέρει από την εκδίκηση. Και το πρώτο που θυσιάζουμε μπροστά στο βωμό της “θεάς Δίκης” είναι η αγάπη.

 

Η εκδίκηση και η διεκδίκηση, όταν μπαίνουν στις σχέσεις του ζευγαριού, πράγματι σκοτώνουν τον έρωτα και κάνουν τη σχέση τους αβίωτη. Και πάλι το αίτιο είναι η απουσία κατήχησης και μάλιστα Ορθόδοξης κατήχησης. Μόνο η Ορθόδοξη κατήχηση ονομάζει δικαιοσύνη τη συγχώρηση και εναρμονίζει τη σχέση του ζευγαριού με τη συγκατάβαση του Θεού στις αμαρτίες των ανθρώπων. Για να ζήσει το ζευγάρι μέσα στην ευτυχισμένη σχέση του γάμου, πρέπει να γίνει ο καθένας απέναντι στον άλλον ένα μηδέν. Τότε ο γάμος γίνεται άθλημα, μαρτυρικό άθλημα, και τότε καταλαβαίνουμε γιατί στο χορό του Ησαΐα ακούγεται εκείνο το ανεξήγητο: “Άγιοι Μάρτυρες οι καλώς αθλήσαντες και στεφανωθέντες…”

 

Πολλές φορές μέσα στη ζωή του ζευγαριού κυριαρχεί η ιδέα της δικαιοσύνης όπως την διατύπωσαν με σαφήνεια οι αρχαίοι μας πρόγονοι “ου αν κρατή τις, άρχει”, δηλαδή όπου υπερισχύει κανείς με τη δύναμή του, εκεί ασκεί εξουσία. Κι έλεγαν οι αρχαίοι Αθηναίοι, που έκαναν αυτό το λόγο, ότι αυτό είναι πανάρχαιος νόμος, που κι αυτοί τον βρήκαν να ισχύει στις ανθρώπινες σχέσεις. Ήταν δηλαδή το φυσικό αυτονόητο. Βέβαια μέσα στον Παράδεισο πρωτοακούστηκε ο λόγος του Θεού προς τη γυναίκα “προς τον άνδρα σου η αποστροφή σου και αυτός σου κυριεύσει”, αυτό όμως ήταν η ποινή για την παρακοή της· δεν έπλασε ο Θεός τη γυναίκα εξαρτημένη από τον άντρα της, η αμαρτία έφερε αυτή τη συνέπεια και η Ορθόδοξη κατήχηση ξέρει ότι οδεύουμε με την τελική λύτρωση στην κατάργηση κάθε “αρχής” εκτός από την “αρχή” της αγάπης. Άρα και κάθε ζευγάρι οφείλει να κάνει τις “πρόβες” του για την τελική του κατάληξη στους λειμώνες της βασιλείας του Θεού.

 

Πολύ συχνά σε περιπτώσεις διαζυγίων που εμπλέκονται και παιδιά, οι μητέρες μαυρίζουν την εικόνα του πατέρα στις καρδιές τους και επικαλούνται γι’ αυτό βέβαια τη δικαιοσύνη, που αποδεικνύεται μάλιστα αυταπόδεικτη εις βάρος του πατέρα με την απουσία του. Έτσι τραυματίζεται βαριά η εικόνα του πατέρα στις καρδιές των παιδιών και οι μητέρες δεν ξέρουν ή δεν λογαριάζουν τι κακό τους κάνουν. Τα παιδιά αναζητούν πάντοτε τον πατέρα τους μέσα στα βάθη της ψυχής τους, όποιος κι αν είναι στη συμπεριφορά του. Παρόμοια βέβαια αναζητούν και την εικόνα της μάνας τους. Η δικαιοσύνη όμως κάνει αυτό το έγκλημα να γίνεται πραγματικότητα.

 

Ο διάβολος ζηλεύει τις γυναίκες, φοβάται τη χάρη, που τους έδωσε ο Θεός να γεννούνε και μάλιστα από τότε που η μάννα έγινε Θεοτόκος, και γι’ αυτό ο διάβολος καλλιεργεί τα “άνθη” του κακού, που λέγονται εκτρώσεις. Στις περισσότερες περιπτώσεις πάνω στην απόφαση της έκτρωσης συμφωνεί το ζευγάρι –ίσως για πρώτη φορά στη σχέση τους– αλλά τι συμφωνία είναι αυτή! Συμφωνία μιας ισόβιας κόλασης. Από τότε οι χαρές του έρωτα είναι άχαρες και νευρωτικές. Όλα τα εφηβικά όνειρα για τον ποιητικό έρωτα τσαλακώνονται. Η διάλυση της σχέσης γίνεται εύκολη και ανακουφιστική. Φορτώνεται και ο ένας και ο άλλος τις ενοχές του, κρύβει την πίκρα του, μεγιστοποιεί την απαξίωση του άλλου και χωρίζουν τα βήματά τους. Αυτό κι αν είναι εμπόδιο στη σχέση του ζευγαριού! Και γι’ αυτό το δυστύχημα επιστρατεύει το ζευγάρι το επιχείρημα της δικαιοσύνης. Δικό μου το σώμα μαζί με το έμβρυο, δική μου υπόθεση, δικαίωμά μου.

 

Και η λογική είναι εχθρός του ζευγαριού, η λογική που μάχεται την πίστη στην πρόνοια του Θεού. Με το εισόδημά μας περνάμε ίσα-ίσα, λένε· με ένα παιδί πεθαίνουμε από την πείνα. Η απόδειξη έρχεται με την πρακτική αριθμητική. Η πίστη, αν υπήρχε, θα έλεγε: Ο Θεός θα σας θρέψει (Επίρριψον επί Κύριον την μέριμνάν σου…). Εμένα μου λες;! απαντάει ο λογισμός της τετραγωνικής λογικής, που κάνει τον γάμο οικιακή πορνεία.

 

Όταν πρωτοαντικρύζονται ένας νέος και μία νέα κι αιχμαλωτίζονται ο ένας από τη φυσιογνωμία του άλλου, όλο το σύμπαν αναστατώνεται. Ο Θεός γεμίζει μπαούλα με προικιά και βάζει εκατομμύρια καταθέσεις στις Τράπεζες του μέλλοντος για την επιβίωσή τους στους αιώνες των αιώνων. Την ίδια ώρα ο διάβολος βγάζει περιπόλους στα μονοπάτια και ναρκοθετεί τα περάσματα. Οι ερωτευμένοι τρέχουν σαν χαζοί ανέμελοι στους δρόμους. Οι εχθροί παραμονεύουν. Ως καλοί οικονόμοι όμως πρέπει να φυλάξουν τα γαμήλια δώρα του Θεού και να οργανώσουν την άμυνά τους με σοφία.

 

Γι’ αυτό λέμε ότι η ευλογία της Εκκλησίας με το γάμο γεννάει τον έρωτα στο ζευγάρι. Τον γεννάει και τον ασφαλίζει.

 

Κωνσταντίνος Γανωτής

Πηγή: https://www.koinoniaorthodoxias.org/

ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΣ 

ΠΙΣΤΙΣ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΑ

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ΄ΜΑΤΘΑΙΟΥ [:Ματθ.8,5-13]
 

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«ΠΙΣΤΙΣ ΚΑΙ ΘΕΟΛΟΓΙΑ»

 

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 1-7-2001]

(Β437)

Μας αφήνει καταπλήκτους, αγαπητοί μου, στη σημερινή ευαγγελική περικοπή, η θαυμασία στάσις του εκατοντάρχου προς τον Κύριον. Και βέβαια και το ενδιαφέρον του δια τον παράλυτον δούλον του, αλλά κυρίως δια την στάσιν του έναντι του Κυρίου, ως προς την θεραπείαν του δούλου του. Τι είπε; Στην πρόταση του Κυρίου -δεν ήτανε παιδί του, ήτανε δούλος του, κι αυτός ήταν, παρακαλώ, και Ρωμαίος πολίτης και στρατιωτικός, υποτίθεται σκληρός άνθρωπος- στην πρόταση του Κυρίου που του είπε: «Ἐγὼ ἐλθὼν θεραπεύσω αὐτόν», «Εγώ αφού έλθω στο σπίτι σου, θα τον θεραπεύσω», τι απαντά; «Κύριε, οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς· ἀλλὰ μόνον εἰπὲ λόγῳ, καὶ ἰαθήσεται ὁ παῖς μου». «Δεν είμαι ικανός, Κύριε, να έρθεις στο σπίτι μου, δεν είμαι ικανός. Πες μόνο έναν λόγο και ο δούλος μου θα θεραπευθεί». Και στη συνέχεια αναφέρει σαν παράδειγμα ότι και αυτός υπό εξουσίαν είναι, αλλά και εξουσιάζει τους στρατιώτες του και τους δούλους του και δίνει προφορικές εντολές και πραγματοποιούνται.

Ο Κύριος εθαύμασε την πίστη του εκατοντάρχου. Και είπε: «Πω, πω, πω! Τέτοια πίστη δεν ηύρα ούτε στον Ισραήλ!». Και αυτή του η πίστις εστάθη ικανή να προσεγγίζει τα κράσπεδα της θεολογίας, όπως θα δούμε. Αυτό δε, θα είναι και το θέμα μας. Ότι η πίστις εγγίζει τα κράσπεδα της θεολογίας. Και εισέρχεται εις την θεολογίαν.

Πάντως έχομε εδώ μια αποκάλυψη: ότι η πίστις γίνεται οδός της θεολογίας. «Πώς γίνεται η πίστις οδός προς την θεολογία;», θα ερωτήσετε. Τι είπε ο εκατόνταρχος; «Μόνον εἰπὲ λόγῳ», «λόγῳ»που σημαίνει, όπως λέγει ο Ζιγαβηνός, «εἰπὲ ἕν λόγον ψιλόν, ὃν βούλῃ καὶ αὐτίκα ὁ λόγος ἔργον γενήσεται». «Μόνο μια κουβέντα πες, έναν λόγο, ψιλόν λόγον, σκέτον λόγον και τότε θα γίνει ο λόγος σου αυτός, θα γίνει έργον». Και όπως σημειώνει και προσθέτει ο Ιερός Χρυσόστομος: «Οὐδὲ γὰρ οὕτως εἶπε παρακάλεσον, οὐδὲ εἶπεν εὖξαι καὶ ἱκέτευσον, ἀλλ’ ἐπίταξον μόνον». Ότι δηλαδή δεν είπε ο εκατόνταρχος εις τον Κύριον: «Κύριε, παρακάλεσε τον Θεό, Κύριε, ευχήσου», αλλά τι; «Ἐπίταξον». «Δώσε διαταγή». Και ο Ζιγαβηνός πάλι λέγει: «Ὁρᾷς μέγεθος πίστεως;». «Βλέπεις εδώ το μέγεθος της πίστεως;». Εξάλλου ο ίδιος ο Κύριος, αγαπητοί, όπως σας είπα, εθαύμασε και είπε εις αυτούς που Τον ακολουθούσαν, αυτό που ήδη σας είπα: «Ἀμὴν λέγω ὑμῖν, οὐδὲ ἐν τῷ ᾿Ισραὴλ τοσαύτην πίστιν εὗρον». Ο Ισραήλ, ο οποίος εγνώριζε από προγόνων τον Θεόν, ο Ισραήλ που είδε πολλά θαύματα, ο Ισραήλ που στάθηκε ο επιούσιος λαός του Θεού, «τέτοια πίστη στον λαόν αυτόν δεν βρήκα». Θα ‘λεγε κανείς ότι αυτά που είπε ο εκατόνταρχος ήταν ένα προοίμιον της πίστεως των εθνών. Και ότι τα «έθνη», δηλαδή οι ειδωλολάτραι, Έλληνες, Ρωμαίοι και όλοι οι λαοί της γης, στάθηκαν, πραγματικά στάθηκαν ανώτεροι από τον Ισραήλ· που μέχρι σήμερα ακόμη δεν εννοεί να πιστέψει.

Η πίστις, λοιπόν, βεβαιωμένη από τον Κύριον. Αυτή η πίστις όμως γίνεται οδηγός και οδός προς την θεολογία. Τι είπε; Η απάντησις ποια ήταν; «Μόνον εἰπὲ λόγῳ». Είναι σαν να έλεγε: «Συ είσαι ο Λόγος του Πατρός». Να η θεολογία αμέσως: «Συ είσαι ο Λόγος του Πατρός». Ή: «τῷ Λ(λ)όγω Κυρίου οἱ οὐρανοὶ ἐστερεώθησαν». Όπως λέγει η Παλαιά Διαθήκη. Ή: «Αὐτὸς εἶπε καὶ ἐγενήθησαν». «Αυτός είπε μόνο και έγιναν όλα». «Αὐτὸς ἐνετείλατο καὶ ἐκτίσθησαν». «Αυτός παρήγγειλε και όλα δημιουργήθηκαν». Αναγνώριζε, λοιπόν, δια της πίστεως εις το πρόσωπον του Ιησού τον Θεόν Λόγον. Εδώ είναι η Θεολογία. «Οὗ χωρὶς -του Θεού Λόγου, όπως μας λέει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης- οὗ χωρὶς -αὐτοῦ- ἐγένετο οὐδὲ ἓν ὃ γέγονεν», «τίποτα δεν έγινε απ’ ό,τι έχει γίνει». Να ο σύνδεσμος εδώ πίστεως και Θεολογίας. Η μεγάλη πίστις, η ξέχυλη πίστις οδηγεί στην Θεολογία.

Η Θεοτόκος, βέβαια, κανένα θαύμα δεν είδε εις τον Ιησούν Χριστόν, τον Υιόν της. Δεν είδε κανένα θαύμα. Επειδή, όμως, επίστευσε Ποιος ήταν ο Υιός της, γι'αυτό με βεβαιότητα λέγει εις τους υπηρέτας, εις τον γάμον της Κανά: «Ό,τι σας πει, να το κάνετε». Διότι είχε πεποίθησιν ότι αυτό θα ήταν το σωστό. Και πράγματι σε λίγο δοκιμάζουν το νερό των υδριών να γίνεται κρασί. Δηλαδή με σαφήνεια εδώ γράφει ο Ιωάννης ότι εκεί έκανε αρχή των σημείων, όπως σημειώνει. Δηλαδή το πρώτο θαύμα. Γιατί απλούστατα δεν είχε προηγηθεί κανένα άλλο θαύμα. Πώς, λοιπόν, το εγνώριζε αυτό η Θεοτόκος; Ήταν η πίστις. Και μάλιστα ότι Εκείνον που κυοφόρησε και εγέννησε είναι ο Θεός Λόγος. Αν εκείνη δεν το εγνώριζε, ποιος θα το γνώριζε; Εγώ; Κι εσείς; Είναι η πρώτη που ανεγνώρισε ότι ο Ιησούς είναι ο Θεός Λόγος, ο Υιός του Θεού. Και η Χαναναία· της οποίας την πίστιν πάλι ο Κύριος εθαύμασε. Και αυτή δεν ήτο Εβραία. Και αυτή ήτο ειδωλολάτρης. Με πίστη παρεβίασε τον χρόνον της σωτηρίας των εθνών. Και αυτή στάθηκε προοίμιον της σωτηρίας των εθνών.

Η πίστη, λοιπόν, ανοίγει τα μυστήρια των βουλών του Θεού και οδηγεί εις την θεολογία. Θέλετε να μπείτε στην θεολογία; Θέλομε να μπούμε στην θεολογία; Είναι δε το ύψιστον δώρον του Ουρανού η θεολογία. Δεν είναι τα χαρίσματα εκείνα τα όποια, όποια, όποια. Ας πούμε η αγάπη, που ακούσαμε στη σημερινή αποστολική περικοπή· για την αγάπη. «Εγώ θα σας πω, θα σας δείξω», λέει ο απόστολος Παύλος, «θα σας δείξω καθ’ υπερβολήν οδόν χαρισμάτων». Και είναι η αγάπη. Πάνω και από την αγάπη είναι το χάρισμα -χάρισμα!- της Θεολογίας. Αν έχομε κι εμείς, λοιπόν, ζώσα και σταθερά πίστη, θα οδηγούμεθα πάντοτε εις τον χώρον τον δικό της. Και ο πηγαιμός μας εκεί, αποτελεί στοιχείον της σωτηρίας μας. Δεν είναι, λοιπόν, πολυτέλεια η θεολογία. Είναι ανάγκη να την γνωρίζομε. Είναι το μάτι που κατοπτεύει τα μυστήρια του Θεού. Τα μυστήρια της Βασιλείας του Θεού. Η θεολογία. Όταν μας δίνει ο Θεός την δυνατότητα να κατοπτεύουμε τα μυστήρια της Βασιλείας Του.

Θεολογία είναι- δεν είναι μόνον για τους θεολόγους, όπως κανείς θα πίστευε. Αυτοί μαθαίνουν μία θεολογία στο Πανεπιστήμιο, άντε, να μην πω τίποτα περισσότερο, «Όλα καλά είναι, όλα ωραία είναι», δεν είναι αυτό. Θεολογία είναι να γνωρίζεις τον Θεόν και να μιλάς για τον Θεό. Άραγε όλοι οι θεολόγοι που σπούδασαν στα Πανεπιστήμια μιλάνε για τον Θεό; Γνωρίζουν τον Θεό; Αλλά, τι να πω άλλο; Αφήνω σε σας να απαντήσετε. «Οὐδὲν γὰρ πτωχότερον –λέει ο Διάδοχος Φωτικής - διανοίας ἐκτὸς Θεοῦ φιλοσοφούσης τὰ τοῦ Θεοῦ». «Δεν υπάρχει», λέει, πιο φτωχό πράγμα της διανοίας του να θέλει να φιλοσοφεί, να θεολογεί τα του Θεού, χωρίς τον Θεό».

Η θεολογία ακόμη προϋποθέτει κάθαρση καρδιάς. Πρέπει να έχομε καθαρή καρδιά. Γι'αυτό πάλι ο άγιος Συμεών ο νέος Θεολόγος μας λέγει: «Οὔτε τῷ θεολογούντι ἁρμόζει μετάνοια, οὔτε τῷ μετανοοῦντι θεολογία(: Δεν ταιριάζει –λέγει- σε εκείνον ο οποίος θεολογεί, δεν ταιριάζει η μετάνοια. -Γιατί; Γιατί έχει καθαρή καρδιά. Άρα τι να την κάνει την μετάνοια;- Αλλά και ούτε εις εκείνον που μετανοεί, του ταιριάζει η θεολογία). Καθ' ὅσον γὰρ ὑψηλοτέρα ἡ θεολογία τῆς μετανοίας ἐστίν». Βλέπετε ότι η μετάνοια είναι σπουδαία. Εντούτοις, λέγει, όσο απέχει η Ανατολή από την Δύση, έτσι υψηλοτέρα είναι η θεολογία από την μετάνοια.

Και τώρα, αγαπητοί μου, μαζί με τον εκατόνταρχον, που ήγγισε με την πίστη του τα κράσπεδα της θεολογίας, ας προσπαθήσουμε κι εμείς κάτι να ανιχνεύσομε από τον ωκεανό της θεολογίας. Τι είπε ο εκατόνταρχος; Που εθαύμασε ο Κύριος; «Μόνον εἰπὲ λόγῳ». «Μόνον λόγο πες». Εκεί όχι μόνον έδειχνε την πίστη του, όπως ήδη είπαμε, ο εκατόνταρχος, αλλά και θεολογούσε. Έστω αμυδρώς. Εγίνετο μύστης του προσώπου του Κυρίου μας Ιησού Χριστού· που Τον είχε ήδη μπροστά του. Ωμολόγει ότι Αυτός είναι ο Θεός Λόγος, ο Υιός του Πατρός. Και ότι αυτός ο Λόγος του Πατρός δεν είναι ενδιάθετος, αλλά υποστατικός. Τι θα πει «ενδιάθετος»; Σαν κάτι που το έχομε μέσα μας. Όχι! Είναι υποστατικός. Δηλαδή, πρόσωπο. Είναι πρόσωπο. Και ο εκατόνταρχος είχε μπροστά του το πρόσωπο του Θεού Λόγου. Αφού ήταν ορατός και αισθητός με την Ενανθρώπησή Του.

«Ὁ γὰρ τοῦ Πατρὸς τῶν ὅλων Λόγος -λέγει ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς- οὐχ οὗτος ἐστὶν ὁ προφορικός, ἔχων καθ΄εαυτόν οἰκείαν ὑπόστασιν». Δεν είναι -αυτό που σας είπα- δεν είναι ο προφορικός λόγος, ο ψιλός, ο σκέτος λόγος. Είναι υπόστασις. Είναι πρόσωπον. Είναι πρόσωπον ο Θεός Λόγος. Όπως λέμε: «Πατήρ, Λόγος, Πνεῦμα». «Εἰ τις ἐνδιάθετον ἢ προφορικὸν λόγον λέγει τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ, ἀνάθεμα ἔστω», λέει ένα σύμβολον των αναθεμάτων του έτους 351: «Όποιος λέγει ότι ο Θεός Λόγος είναι ενδιάθετος ή προφορικός, δηλαδή δεν είναι πρόσωπον, ανάθεμα έστω. Να μην είναι μέσα στην Εκκλησία». Δηλαδή χώρια, δηλαδή αποδοκιμάζεται. Και όπως λέγει ο Μέγας Αθανάσιος: «Λόγον δὲ οὐ προφορικόν –βλέπετε εδώ συμφωνίαν όλων- (:Δεν είναι ο προφορικός λόγος)- οὐκ ἐνδιάθετον, οὐκ ἀπόρροιαν τοῦ τελείου, οὐ τμήσιν τῆς ἀπαθοῦς φύσεως, οὔτε προβολὴν ἀλλοιῶν αὐτοτελεῖ». «Τίποτα απ’ όλα αυτά δεν είναι», λέει. «Παρά είναι πρόσωπον, ξεχωριστό, αυτοτελής».

Και ο άγιος Ιγνάτιος μάς λέγει, ο Θεοφόρος: «Εἷς Θεὸς ἐστιν, ὁ φανερώσας ἑαυτὸν διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Υἱοῦ Αὐτοῦ, ὃς ἐστὶν Αὐτοῦ Λόγος ἀπὸ σιγῆς προελθών». Γράφει εις τους Μαγνησιείς στην επιστολή του. Κι αυτή η σιγή, που λέει «προῆλθε ἐκ σιγῆς», είναι η κατάστασις του Υιού προ της ορατής και αοράτου Δημιουργίας. Ήταν σε σιγή. Είδατε οι Εβραίοι; Οι Εβραίοι ομιλούν περί Θεού. Δεν γνωρίζουν τον Τριαδικό Θεό. Παρότι Εκείνος έδωσε τον Νόμον επάνω εις το Σινά. Κι Εκείνος πέρασε τον λαό Του από την Ερυθρά Θάλασσα. Εκείνος πέρασε τον λαό Του από τον Ιορδάνη ποταμό.

Ναι. Το «εἶπεν ὁ Θεός» είναι κρυπτογραφημένο στην Αγία Γραφή. Ακούστε πώς ξεκινάει: «Ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν». Έτσι δεν αρχίζει η Παλαιά Διαθήκη; Μ΄αυτά τα μεγαλόπρεπα λόγια: «Ἐν ἀρχῇ ἐποίησεν ὁ Θεὸς τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν». Αν ξέρατε, αγαπητοί μου, τι θεολογία κρύβει αυτή η φράσις! «Καὶ εἶπεν ὁ Θεός». «Εἶπεν ὁ Θεός». Τι λέγει εδώ; «Εἶπεν». Εδώ έρχεται τώρα ο Λόγος Του, το δεύτερον πρόσωπον, να δημιουργήσει τα πάντα. Και να φιλοτεχνήσει τα πάντα. Κι ευθύς παρακάτω θα πει: «Καὶ Πνεῦμα Θεοῦ ἐπεφέρετο ἐπάνω τῆς ἀβύσσου». «Πνεῦμα Θεοῦ»: Να το τρίτο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Από τον πρώτο στίχο, αγαπητοί μου, της Παλαιάς Διαθήκης, στο πρώτο της βιβλίο. Έρχεται σαν κλώσα το Πνεύμα το Άγιον, «ἐπεφέρετο». Δεν εμφανίστηκε το Πνεύμα το Άγιον ως περιστερά; Εδώ λοιπόν… πολύ αργότερα έχομε την εικόνα αυτή. Έρχεται, λοιπόν, τώρα και επωάζει τα ύδατα· και βγαίνει ζωή! Οι επιστήμονες μάς λένε ότι η πρώτη ζωή εμφανίστηκε εις τα ύδατα! Τι μεγαλοπρέπεια! Τι ακρίβεια ο λόγος του Θεού! Ναι, αγαπητοί.

Έτσι, το «εἶπεν ὁ Θεός» δείχνει την άχρονον Γέννησιν του Λόγου και ταυτόχρονα την Δημιουργία του παντός. Ὁ Λόγος ἀεὶ γεννᾶται. Λέγει ο Αθηναγόρας: «Ἐξ ἀρχῆς δὲ ὁ Θεός, νοῦς ἀΐδιος ὤν -δηλαδή πάντοτε, εξαρχής, νους χωρίς αρχή. «Αΐδιος» θα πει κάτι που έχει αρχή, αλλά δεν έχει αρχή- εἶχεν Αὐτὸς ἐν ἑαυτῷ τὸν Λόγον (:είχεν Εκείνος, ο Πατήρ, τον Λόγον) ἀϊδίως λογικὸς ὤν». «Χωρίς αρχή Τον είχε μέσα Του». Και πάντα Τον γεννά. Και γεννώμενος ο Λόγος κάνει την παρουσία Του εις την Δημιουργίαν και εις τον κόσμον.

Και όταν τον εγέννησε τον Θεόν Λόγον, λέει ο Ιππόλυτος: «Οὐκ ἐνωθείς Αὐτὸς τοῦ Λόγου, ἀλλὰ Λόγον γεννήσας καὶ τῷ Λόγῳ Αὐτοῦ διὰ παντὸς ὁμιλῶν». «Όταν γέννησε τον Λόγον, δεν άδειασε ο Θεός Πατήρ από τον Λόγον. Όχι. Αλλά Τον είχε πάντοτε, διὰ παντὸς ὁμιλῶν. Αλλά Τον είχε πάντα τον Λόγον ἐν ἑαυτῷ, τον Λόγον και κάνοντας –ας πούμε την λέξη αυτή- πάντα συντροφιά μαζί Του». Όταν ο Θεός Λόγος ήρθε εις τον κόσμον αυτόν, γενόμενος άνθρωπος, δεν άφησε τους κόλπους του Πατρός. Προσέξτε, δεν άφησε τους κόλπους του Πατρός. Ήταν πάντοτε εις τους κόλπους του Πατρός. Γιατί είναι μία η ουσία, ο Πατήρ, ο Υιός και το Πνεύμα το Άγιον.

Ω αγαπητοί μου, ο Κύριος είπε στην αρχιερατική Του προσευχή: «Ὅτι ἠγάπησάς με - λέγει ο Υιός στον Πατέρα- πρὸ καταβολῆς κόσμου». «Με αγάπησες πριν γίνει ο κόσμος αυτός». Πού ήταν ο Θεός Λόγος; «Ἐν τῷ Πατρί». Πότε εκδηλούται; Όταν ο Πατήρ αποφασίζει να δημιουργήσει τον κόσμον. Γεννά τον Υιόν και δημιουργείται ο κόσμος. Και τώρα «ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν», όπως λέγει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης. «Και τώρα, χωρίς να αφήσει τους κόλπους του Πατρός, έρχεται ανάμεσά μας και σκηνώνει, βάζει την σκηνή Του, την κατοικία Του, ανάμεσά μας». Και Αυτός ο Λόγος είναι Θεός αληθινός εκ Θεού αληθινού.Τώρα μπορούμε να κατανοήσομε ότι «Ἐν ἀρχῇ- που γράφει ο Ιωάννης ο Ευαγγελιστής- ἦν (:ήτο) ὁ Λόγος -πάντοτε ήτο-, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος (:Ήταν Θεός ο Λόγος). Οὗτος ἦν ἐν ἀρχῇ πρὸς τὸν Θεόν. Πάντα δι᾿ αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἓν ὃ γέγονεν». «Και τίποτα δεν έγινε απ΄ ό,τι έχει γίνει».

Έτσι μπορούμε να κατανοήσουμε πολλές φράσεις στην Παλαιά Διαθήκη, αγαπητοί, που ομιλούν δια τον Λόγον σε σχέση με την Δημιουργία και την Ιστορία. Ενδεικτικώς, σας λέγω· γράφει εις τον Ψαλμόν τον 32ο ο Δαβίδ: «Τῷ λόγῳ Κυρίου οἱ οὐρανοὶ ἐστερεώθησαν». Πώς εστερεώθησαν οι ουρανοί; «Τῷ λόγῳ Κυρίου». Ποιος είναι ο Λόγος; Το δεύτερον πρόσωπον της Αγίας Τριάδος. «Ὁ λόγος σου ἀλήθεια», λέγει ο 118ος Ψαλμός. «Ἐξαποστελεῖ τὸν λόγον αὐτοῦ», λέγει ο 147ος Ψαλμός. Τον αποστέλλει. «Εἶπεν ὁ Θεὸς· γενηθήτω φῶς· καὶ ἐγένετο φῶς». Είναι όλα αυτά, αγαπητοί, εκφράσεις της Παλαιάς Διαθήκης. Κρυμμένος ο Λόγος μέσα στην Παλαιά Διαθήκη. Τι λέτε; Πρέπει να διαβάζομε την Παλαιά Διαθήκη; Αν ήξερε κανείς πόσο αδικεί τον εαυτό του, εάν δεν διαβάζει την Παλαιά Διαθήκη… Μην πείτε ότι είναι η «Παλαιά» Διαθήκη. Εκείνη ανοίγει τον δρόμο για να γνωρίσομε τον Θεόν Λόγον. Θα διαβάζομε και την Παλαιά Διαθήκη. Είναι δύσκολη. Και στην γραμματική της έκφραση ακόμη. Θα έχομε όμως βοηθήματα, θα έχομε ερμηνευτικά βοηθήματα, θα τα παρακολουθούμε και θα διαβάζουμε. Ως προς την Ιστορία, το ίδιο. Αλλά να, ο χρόνος περνά.

Αγαπητοί, ο εκατόνταρχος επίστευσε και θεολόγησε. Και έγινε θαυμαστός από τον Θεόν. Αφού είπε: «Δεν βρήκα σε όλον τον Ισραήλ τόσο πιστόν άνθρωπο, με μεγάλη πίστη, σαν τον εκατόνταρχο». Και έτσι, λοιπόν, του δόθηκε και η αμοιβή. Απεκαλύφθη το πρόσωπον του Θεού Λόγου, του Ενανθρωπήσαντος, εις αυτόν τον άνθρωπο, τον εκατόνταρχο. Βέβαια περιττόν να σας πω, αυτός πρέπει να έγινε Χριστιανός μετά ταύτα. Και θα έλεγε: «Εγώ είδα τον Θεόν Λόγον. Τον είδα!». Αυτά είναι τα μεγάλα και θαυμαστά. Θα μου πείτε: «Και ο Ηρώδης είδε και ο Πιλάτος είδε και οι Αρχιερείς είδαν». Αλλά σε αυτούς δεν απεκαλύφθη ο Θεός Λόγος. Αυτά είναι τα μεγάλα και θαυμαστά, αγαπητοί μου, πράγματα, που ο άνθρωπος πρέπει να αγαπήσει και να γνωρίσει. Και δεν αποτελούν, όπως είπαμε, πολυτέλεια, αλλά ζωτική ανάγκη και βασική προϋπόθεση της σωτηρίας μας. Γι΄αυτό ο σοφός Σολομών, όταν του εζητήθη, όταν του ειπώθηκε τι να ζητήσει -Πλούσιος; Ήταν! Βασιλιάς ήτανε και μάλιστα γιος ένδοξος του Δαβίδ ήταν ο Σολομών- Τι ζήτησε; Την Σοφία, την Σοφία. Την σοφίαν, κατ’ αρχάς την λεκτικήν σοφίαν. Και ύστερα, πίσω από την λεκτική σοφίαν, εζήτησε και ήθελε να δει την Σοφίαν που ήταν πάρεδρος του θρόνου του Πατρός. Δηλαδή, τον Θεόν Λόγον. Γι'αυτό έγραψε ό,τι έγραψε· που είναι θεόπνευστα. Ακούστε πώς το λέγει αυτό:

«Θεέ πατέρων -δηλαδή «των προγόνων, Θεέ»- καὶ Κύριε τοῦ ἐλέους, ὁ ποιήσας τὰ πάντα ἐν λόγῳ Σου(:Συ που τα έκανες όλα με τον λόγον Σου) καὶ τῇ Σοφίᾳ Σου –δηλαδή, που είναι ο Υιός Σου- κατεσκεύσασας ἄνθρωπον (:κατασκεύασες τον άνθρωπο) δός μοι (:δώσε μου) τὴν τῶν Σῶν θρόνων πάρεδρον σοφίαν(:Δωσ’ μου Αυτήν την Σοφίαν -πάντα με κεφαλαίο αυτή η λέξη, η Σοφία, που - προσέξτε- παρεδρεύει εις τον δικό Σου θρόνο - Πατήρ, Υιός και Άγιον Πνεύμα) καὶ μή με ἀποδοκιμάσῃς ἐκ παίδων σου Σου (:Μη με αποδοκιμάσεις εκ των δούλων Σου. Εγώ είμαι αμαρτωλός. Αλλά δος μου αυτήν την Σοφίαν)».

Γι'αυτό και μέσα στα έργα του, αν διαβάσετε στην Παλαιά Διαθήκη, στην Σοφία Σολομώντος -έχομε κι άλλα βιβλία, τα λεγόμενα «σοφιολογικά», και η «Σοφία Σειράχ» σοφιολογικό είναι, αυτή που κάνομε κάθε Τρίτη παρακαλώ, και θα παρακαλέσω, σας υπενθυμίζω να έρχεστε, θα ακούσετε και θα μάθετε πολλά πράγματα. Έτσι η Σοφία είναι πρόσωπο. Είναι πρόσωπον. Παρεδρεύει με τον Πατέρα. «Και χαιρόμουν -λέγει, το γράφει τώρα ο Σολομών αυτό· ακούστε τι γράφει) ήταν η Σοφία μαζί με τον Πατέρα και συνδημιουργούσε. Και η χαρά μου ήταν -αμέσως δίνει πρόσωπο στον Θεόν Λόγον- και η χαρά μου ήταν να βρίσκομαι ανάμεσα στους ανθρώπους». «Και δεν ησύχασε - το λέει η Λειτουργία του Μεγάλου Βασιλείου αυτό σε μία ευχή- δεν ησύχασε ο Θεός Λόγος (δηλαδή ανυπομονούσε, ας μιλήσουμε έτσι ανθρώπινα), ανυπομονούσε πότε θα έρθει η ώρα»- Ναι! Πότε ήρθε; «Ὅτε δὲ ἦλθε τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου», τότε ήρθε. Για να βρεθεί ανάμεσα εις τους ανθρώπους που τους εδημιούργησε και συνεπώς τους αγαπούσε πάρα πολύ. Και ο Σολομών ζητούσε την Σοφία του Θεού, που είναι ο Λόγος του Θεού, ο Ιησούς Χριστός.

Εις το ανθρώπινον πρόσωπον του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, όταν, αγαπητοί μου, πιστέψομε ζωντανά και θερμά, τότε θα αρχίσει να αναβλύζει πλουσία η Θεολογία. Αμήν.

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ
και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,

ψηφιοποίηση και επιμέλεια της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας:

Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

 

ΠΗΓΕΣ:

Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

https://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/omiliai_kyriakvn/omiliai_kyriakvn_881.mp3