Αντίθετες κοσμοθεωρίες : Η Καρυστιανού συμφωνεί ενώ ο Βλαντιμίρ Πούτιν ΔΙΑΦΩΝΕΙ με τους γάμους ομοφυλόφιλων!

Γράφει ο Ε.Κ  

 

Και μην πει κανείς ότι αυτή είναι μια μικρή διαφορά ή μια λεπτομέρεια.
Το θέμα των γάμων ΛΟΑΤΚΙ+ έχει γίνει κυρίαρχο σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Θα μπορούσε να πει κάποιος ότι σχεδόν καθορίζει τη συμπεριφορά της Ε.Ε. απέναντι στα κράτη με βάση τη νομοθεσία τους για την LGBTQ κοινότητα. Κλασικό παράδειγμα αποτελεί η Ουγγαρία, όπου τεράστιες χρηματοδοτήσεις «πάγωσαν», καθώς ο Όρμπαν τάχθηκε κατά του γάμου και της τεκνοθεσίας ομοφυλοφίλων. 

 

Τι γίνεται όμως με το «Κίνημα Καρυστιανού»; Δεν θα ασχολούμουν, εάν δεν έβλεπα να προσχωρούν σε αυτό στελέχη τα οποία εμφανίζονται φιλικά προσκείμενα προς τη Ρωσία.

 

Η ίδια η Μαρία Καρυστιανού, λοιπόν, δήλωσε σε συνέντευξή της ότι συμφωνεί με τους συγκεκριμένους γάμους. Αυτό ακριβώς κάνει και η woke Ευρώπη: όχι μόνο συμφωνεί με την ιδέα της ΛΟΑΤΚΙ οικογένειας, αλλά την προωθεί κιόλας.

 

Για να ξέρουμε τι μας γίνεται.

Εδώ το βίντεο:

 

Ο Βλαντίμιρ Πούτιν ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΙ ΤΟΥΣ ΓΑΜΟΥΣ ΛΟΑΤΚΙ

 

Στη Ρωσία, οι γάμοι ομοφυλοφίλων δεν είναι νόμιμοι, καθώς το Σύνταγμα τροποποιήθηκε το 2020 ώστε να ορίζει τον γάμο ως ένωση ενός άντρα και μιας γυναίκας. Ο Βλαντίμιρ Πούτιν έχει δηλώσει επανειλημμένα ότι δεν πρόκειται να νομιμοποιήσει τους γάμους ομοφυλοφίλων όσο βρίσκεται στην προεδρία, προβάλλοντας την παραδοσιακή οικογένεια ως βασική αξία της κοινωνίας.Επίσης στη Ρωσία απαγορεύεται η διάδοση και προώθηση της ομοφυλοφιλίας.

 

Δείτε το σχετικό βίντεο:

 

Αυτά, για να μην ξεχνιόμαστε,τουλάχιστον όσοι από εμάς βλέπουμε με φιλικό μάτι τη Ρωσία, φυσικά στο μυαλό μας όμως έχουμε πρώτα την Ελλάδα!

 

πηγή newspull.gr

π.Αρσένιος Βλιαγκόφτης- Τα παιδιά μας αυτοκτονούν. Μας λείπει ο Χριστός.

από το κανάλι Εγρήγορση 

 

Εκπομπή με τον π. Αρσένιο Βλιαγκόφτη [Κυριακή, 17 Μαΐου 2026]

Αγ. Νικολάου Βελιμίροβιτς: Η ψυχή ως διψασμένος ταξιδιώτης

Τὸ ὅτι ἡ ψυχὴ εἶναι ἀθάνατη κι ὅτι στὴν οὐσία της ἀνήκει στὸν ἀθάνατο κόσμο, τὸ ἀποδείχνει τὸ γεγονὸς ὅτι, στὴν ἐπίγεια αὐτὴ ζωή, νιώθει σὰν τὸν ἀνικανοποίητο ταξιδιώτη σὲ ξένη χώρα, ποὺ τίποτα στὸν κόσμο δὲν μπορεῖ νὰ τὸν χορτάσει καὶ νὰ τὸν ζωογονήσει. Ἀκόμα κι ἂν ἡ ψυχὴ εἶχε τὴ δυνατότητα ν’ ἀδειάσει μέσα της τὸ σύμπαν ὁλόκληρο μ’ ἕνα ποτήρι νεροῦ, ἡ δίψα της ὄχι μόνο δὲν θὰ λιγόστευε, ἀλλὰ στὴν οὐσία θὰ γινόταν ἐντονότερη. Γιατί τότε δὲν θά ‘μενε μέσα της οὔτε ἴχνος ἐλπίδας πῶς, μετὰ τὸν ἑπόμενο λόφο, θὰ βρισκε κάποια ἄλλη ἀναπάντεχη πηγὴ νεροῦ. 

 

Ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ζωντανή. Ζωντανὴ ποὺ πάντα ὅμως διψάει γιὰ περισσότερη ζωή. Τίποτα δὲν μπορεῖ νὰ τὴν ξεδιψάσει, παρὰ μόνο ἡ ζωή. Ἡ ζωή της ὅμως βρίσκεται μόνο στὸ Θεό, στὸ ζῶντα Θεό. Ἐδίψησεν ἡ ψυχὴ μου πρὸς Θεὸν τὸν ζῶντα. Δὲν εἶναι ἕνας ἁπλὸς ψαλμὸς αὐτός, εἶναι ἕνα γεγονός. Ὁ λαιμὸς τοῦ διψασμένου λιονταριοῦ ποὺ βρυχᾶται στὴν ἔρημο, μ’ ὅλο ποὺ ὁ βρηχυθμός του ἠχεῖ στὰ πουλιὰ τῆς ἐρήμου σὰν τραγούδι, στὸ λιοντάρι δὲν εἶναι τραγούδι, μὰ κραυγὴ γιὰ βοήθεια. 

 

Ἐδίψησεν ἡ ψυχὴ μου πρὸς Θεὸν τὸν ζῶντα. Αὐτὰ δὲν εἶναι λόγια ποὺ τὰ λέει κάποιος ποιητής, ἀλλ’ ἕνας διψασμένος ταξιδιώτης ἐν γῆ ἐρήμῳ καὶ ἀβάτῳ καὶ ἀνύδρῳ. Δὲν εἶναι τραγουδιστὴς αὐτὸς ποὺ ἔχει συνθέσει τοὺς στίχους αὐτούς, ἀλλ’ ἴσως ὁ ἄνθρωπος μὲ τὴ μεγαλύτερη ἔμπνευση στὴν ἱστορία τῆς ἀνθρωπότητας.

 

Ἁγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς, Ὁμιλίες Γ΄, Ἀναστάσεως Ἡμέρα, Μετάφραση-ἐπιμέλεια Πέτρου Μπότση, Ἀθήνα 2016, σελ. 44

 

πηγή 

Εξήντα πέντε χρόνια Ελλάδα ΕΟΚ - Ένας απολογισμός

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου 

 

Συμπληρώνονται φέτος εξήντα πέντε χρόνια από την υπογραφή της συμφωνίας συνδέσεως της Ελλάδος με την ΕΟΚ. Συγκεκριμένα το  ελληνικό αίτημα για τη σύναψη συμφωνίας συνδέσεως έγινε δεκτό από το Συμβούλιο Υπουργών της ΕΟΚ στις 24 Ιουλίου 1959. Άρχισαν αμέσως οι διαπραγματεύσεις, που κατέληξαν στην υπογραφή της συμφωνίας συνδέσεως στις 10 Ιουλίου 1961. Συμπληρώνονται επίσης σαράντα πέντε χρόνια από την ένταξή μας σε αυτήν (1η Ιανουαρίου 1981). 

 

Στα χρόνια που πέρασαν υπήρξαν πολλές εξελίξεις στη δομή, στις χώρες μέλη, στην πολιτική των οργάνων της, στους σκοπούς της γραφειοκρατίας, στον ρόλο των ισχυροτέρων χωρών μελών της. Για έναν απολογισμό αυτών των εξήντα πέντε ετών καταγράφουμε απόψεις, που διατυπώθηκαν στην Βουλή των Ελλήνων εν όψει της υπογραφής της συμφωνίας, κατά τη συνεδρία της 19ης Ιουνίου 1961. Κατά την πολύωρη συνεδρία η συζήτηση περιεστράφη στην επίπτωση  που θα είχε  στην ελληνική βιομηχανία και γενικότερα στην ελληνική οικονομία η σύνδεση και στη συνέχεια η ένταξη της χώρας στην τότε ΕΟΚ. Μεταξύ των άλλων  διατυπώθηκαν ανησυχίες για την εξέλιξη του Ελληνισμού εντός της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Να σημειωθεί ότι οι βουλευτές όλων των Κομμάτων και ανεξαρτήτως των ιδεολογικών τους αντιλήψεων μίλησαν σε θαυμάσια ελληνικά, με επιχειρήματα και με σεβασμό στην αντίθετη άποψη.

 

Στην ομιλία του, ο και πρωθυπουργός διατελέσας (κυβέρνηση αποστατών), Στέφανος Στεφανόπουλος αναφέρθηκε στην ανησυχία που διατύπωσε ο διανοούμενος Ευάγγελος Παπανούτσος, μήπως η Ένωση της Ευρώπης καταστεί ένωση υπό την κυριαρχία των ισχυρών χωρών και καταλήξει στην εξαφάνιση του Ελληνισμού, όχι απλώς ως πολιτικής ή οικονομικής οντότητος, αλλά του Ελληνισμού ως εκπολιτιστικής μονάδος, ως συγκεκριμένης συνειδήσεως, ως ήθους και ύφους, ως ιστορικού μεγέθους. Και ανατρέχοντας ( ο Παπανούτσος) στην ιστορία και στο παράδειγμα της Αθηναϊκής συμμαχίας κατέληξε στην υποψία, ότι τέτοιες ενώσεις θα ημπορούσαν  να οδηγήσουν σε μία νέας μορφής αποικιοκρατία. 

 

Στην υποψία του Ευαγ. Παπανούτσου ο Στέφανος Στεφανόπουλος απάντησε: « Η Ευρωπαϊκή Ένωσις δεν είναι δυνατόν να καταστεί αποικιοκρατική, διότι αντίκειται προς τας σημερινάς αντικειμενικάς συνθήκας. Εάν τούτο πράξη, δεν ημπορεί παρά να καταρρεύση». Στη συνέχεια συμμερίστηκε εν μέρει την άποψη Παπανούτσου, αναφέροντας άλλο κίνδυνο, την εισβολή της τεχνικής: «Κύριοι βουλευταί,… ο Ελληνικός πολιτισμός δεν κινδυνεύει από την ΕΟΚ, κινδυνεύει όμως αναμφιβόλως όλος ο Ευρωπαϊκός πολιτισμός, που έχει τας ρίζας του στον Ελληνικό. Κινδυνεύει από την εισβολή της τεχνικής. Αι ηθικαί αξίαι, αι πνευματικαί αξίαι, η μακροτάτη ανθρωπιστική του παράδοσις, κινδυνεύουν από την επικράτησιν της τεχνοκρατίας, από την εξάπλωσιν του υλιστικού πνεύματος».

 

Ο Στ. Στεφανόπουλος εξέφρασε το 1961 την αισιοδοξία του ότι η Ελλάδα θα αποκρούσει κάθε εισβολή και απόπειρα εξαφανίσεώς της: «Η Ελλάς με τας ενδογενείς ηθικάς και πνευματικάς αυτής αξίας, με την μακραίωνα αυτής ανθρωπιστικήν παράδοσιν, με την ορθόδοξόν της πίστιν, όχι μόνον δεν πρόκειται να εξαφανισθή και να καταποντισθή μέσα εις την Ευρωπαϊκήν Ένωσιν, αλλά αντιθέτως θα είναι πλουσιωτέρα η εις αυτήν πνευματική της εισφορά, αρκεί να προσέξη την Παιδείαν της, την Παιδείαν δια την οποίαν δεν εγένετο επαρκής λόγος…». (Σημ. Αντιγραφή από τα Πρακτικά της Βουλής, περ/κό Εποπτεία, τεύχος 167, Μάιος 1991, σχόλια Παν. Δρακόπουλου). 

 

Σε αυτό το τεύχος του περιοδικού «Εποπτεία», το 1991, τριάντα χρόνια μετά την συμφωνία συνδέσεως και δέκα από την ένταξη της Ελλάδος στην ΕΟΚ, ο τότε Μητροπολίτης Δημητριάδος και μετά Αρχιεπίσκοπος αείμνηστος Χριστόδουλος βλέπει έκπτωση αξιών και γράφει: «Ήλθε η ώρα να βάλουμε μυαλό, εγκαταλείποντας λαθεμένες επιλογές που μας έφεραν στο σημερινό αδιέξοδο. Παιδεία, οικογένεια, κοινωνία, δημόσιος βίος, ιδιωτική ζωή, όλες οι εκφάνσεις της ζωής μας πρέπει να διαποτισθούν από το ζείδωρο και ανανεωτικό πνεύμα της Ορθοδοξίας, που υπάρχει ανέπαφο, εκεί, στο ιστορικό ντουλάπι μας και δεν αξιοποιείται. Η αξιοποίηση του είναι θέμα επιλογής μας. Αρκεί και η εκκλησιαστική μας ηγεσία να αναλάβει τις ευθύνες της, να περάσει στην αυτοκριτική και από εκεί στη δυναμική προβολή του νέου τρόπου ζωής, που εκφράζεται μέσα από την εκκλησιαστική ζωή και παράδοση. Θα είναι ανεξόφλητο το χρέος μας προς τη νέα γενιά αν δεν αρθούμε οι εκκλησιαστικοί λειτουργοί όλων των βαθμών στο αρμόζον ύψος των περιστάσεων και απογοητεύσουμε για άλλη μια φορά το λαό μας, που τώρα αναμένει από την Εκκλησία του στήριξη και κυρίως λόγο ζωής». 

 

Τον Ιούνιο του 2009, σαράντα οκτώ χρόνια μετά τη συμφωνία σύνδεσης ο αείμνηστος Κώστας Τσιρόπουλος έγραψε στο περιοδικό «Ευθύνη», που διηύθυνε: « Έχοντας ανατριχιαστικά απομακρυνθεί τα ευρωπαϊκά κράτη από το συστατήριο εκείνο ευγενές όραμα των “πατέρων” της Ενωμένης Ευρώπης είχαν αδίσταχτα ριχτεί στην κατανάλωση…Όλα τα άλλα δεν είναι παρά καρυκεύματα της καταναλωτικής, της υλόφρονης βουλιμίας μιας δέσμης κρατών, που είχαν λακτίσει την Ταυτότητά τους, την Γλώσσα τους, την Θρησκεία τους, τον πνευματικό τους πολιτισμό. Μέσα σε αυτή την οργιαστική καταναλωτική λάσπη έχει πέσει και η Ελλάδα - η πνευματική, πολιτισμική μητέρα της Ευρώπης. Στη δική της καθημερινή επίσημη και ανεπίσημη ζωή, φανερώθηκε με τον πιο αναιδή, συχνά χυδαίο τρόπο, η καταναλωτική μανία, ο υλιστικός πυρετός, που εσάρωσε - και εξακολουθεί να σαρώνει την προσωπικότητά της, την ταυτότητά της, αυτή που εσμίλευσαν οι αιώνες του περιπετειώδους βίου της. Έτσι η Ελλάδα, με βήμα γοργό, προχώρησε στον βαθμιαίο αφελληνισμό της». (Τεύχος 450, σελ. 294)

 

Εξήντα πέντε χρόνια  σύνδεσης και ένταξης στην Ε.Ε. περάσαμε – και περνάμε - ως Έλληνες δια πυρός και σιδήρου: Από την χούντα και την αναστολή της σύνδεσης, στον λαϊκισμό και στην πατριδοκαπηλία του ΠΑΣΟΚ και του ΚΚΕ (ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο συνδικάτο κ.λ.π.), στον λαϊκισμό του Αλ. Τσίπρα, που θα έκανε την Ευρώπη να χορεύει στους ρυθμούς του (…), που έκανε τη γνωστή κωλοτούμπα στο δημοψήφισμα του (…) και που κατέληξε να του απονείμει εύσημα η κα Μέρκελ (!), στο σήμερα, που η κρατική παρακμή φαίνεται από το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και την παγκόσμια ελεεινολόγησή μας. 

 

Οι διάφορες προπαγάνδες ισχυρών «προοδευτικών» δυνάμεων από χρόνια επιχειρούν να μας κάνουν και εμάς «προοδευτικούς» Γραικύλους, όπως τους περιγράφει ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στον «Λαμπριάτικο Ψάλτη»: « Άγγλος ή Γερμανός, ή Γάλλος δύναται να είναι κοσμοπολίτης ή αναρχικός ή άθεος ή ο,τιδήποτε. Έκαμε το πατριωτικόν χρέος του, έκτισε μεγάλην πατρίδα. Τώρα είναι ελεύθερος να επαγγέλλεται χάριν πολυτελείας την απιστίαν και την απαισιοδοξίαν. Αλλά ο Γραικύλος της σήμερον, όστις θέλει να κάμη δημοσία τον άθεον ή τον κοσμοπολίτην, ομοιάζει με νάνον ανορθούμενον επ’ άκρων ονύχων και τανυόμενον να φθάση εις ύψος και να φανή και αυτός γίγας. Το Ελληνικόν έθνος, το δούλον, αλλ’ ουδέν ήττον και το ελεύθερον έχει και θα έχη δια παντός ανάγκην της θρησκείας του».-

Ανοικτή επιστολή του Σωματείου Αδούλωτη Κερύνεια στον Γ.Γ. του ΑΚΕΛ

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ 

 

στον Κον Στέφανο Στεφάνου 

Γενικό Γραμματέα του ΑΚΕΛ

 

Κύριε Γενικέ Γραμματέα,

 

ΤΟ ΠΕΡΙΠΑΙΞΙΜΟ ΤΩΝ ΠΡΟΣΦΥΓΩΝ ΚΑΙ ΕΚΤΟΠΙΣΜΕΝΩΝ ΜΑΣ ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ ΓΙΑ 52 ΧΡΟΝΙΑ ΚΑΙ ΝΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΑΛΙΣΤΑ ΣΥΝΘΗΜΑ «ΨΕΥΤΟΑΓΩΝΑ»

 

Με αφορμή την προχθεσινή (14.5.2026) σύσκεψη της Αδούλωτης Κερύνειας με τους υποψήφιους Βουλευτές Κερύνειας και την απουσία των υποψηφίων του ΑΚΕΛ, κάποιος συναγωνιστής, μας γνωστοποίησε ανακοίνωση του Κόμματός σας που αναφέρεται στην παρουσίαση που το ΑΚΕΛ έκαμε την 1η Μαρτίου των δικών του υποψηφίων Κερύνειας.

 

Στην παρουσίαση εκείνη κάνατε αναφορά και στη λύση του Κυπριακού και είπατε: «Για το ΑΚΕΛ, η λύση και η επανένωση είναι η ιστορία μας. Είναι το όραμα της ζωής μας. Θέλουμε να ζήσουμε σε μια Κύπρο όπου Ελληνοκύπριοι, Τουρκοκύπριοι, Μαρωνίτες, Αρμένιοι και Λατίνοι θα ζουν μαζί μονιασμένοι και σε ασφάλεια και θα οικοδομούν το μέλλον τους, θα φτιάχνουν τη ζωή τους. Είναι για αυτό που επιμένουμε ότι, οι συγκλίσεις, το διαπραγματευτικό κεκτημένο που έχει δημιουργηθεί έπειτα από πολύχρονες και επίμονες διαπραγματεύσεις μαζί με την τουρκοκυπριακή κοινότητα, πρέπει να διαφυλαχθεί. Σε αυτό πρέπει να επενδύσουμε για να δημιουργήσουμε τις προϋποθέσεις για ολοκλήρωση των προσπαθειών και να πετύχουμε μια συνολική λύση.»

 

Ωραία επικοινωνιακά, η ατάκα, αλλά, στους καημένους τους πρόσφυγες δεν ξεκαθαρίζει η αλήθεια η οποία δεν περιέχεται στη δήλωση. Δεν αναλύεται επιτέλους το περιεχόμενο των λέξεων και των προτάσεων που λέγονται. Δεν εξηγήθηκε το όραμα του ΑΚΕΛ που κρύβεται πίσω από τους γρίφους. Δεν εξηγείται στους καημένους τους πρόσφυγες ότι με τις συγκλίσεις και το κεκτημένο των συνομιλιών, στη Ζώνη που οι Διζωνικοί Ηγέτες μας παραχωρούν για να στήσουν οι Τούρκοι το δικό τους Συνιστών Κράτος δεν θα επιτρέπεται να επιστρέψουν οι πρόσφυγες. Δεν εξηγείται ότι εμείς διωχθήκαμε από τα κατεχόμενα με τον πλέον βάναυσο τρόπο και οι Τουρκοκύπριοι σύρθηκαν με τη βία στα κατεχόμενα, βάση σχεδίου, για να μας αντικαταστήσουν εκεί ώστε, μαζί και με τους Τούρκους έποικους να αποτελέσουν τον πληθυσμό του Τουρκικού Κράτους που θέλει διακαώς η Τουρκία να έχει υπό τον έλεγχό της στην Κύπρο. Δεν εξηγείται στους καημένους τους πρόσφυγες ότι, λέγοντας ο Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ ότι: «με Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία οι Ελληνοκύπριοι, οι Τουρκοκύπριοι, οι Αρμένιοι, οι Μαρωνίτες και οι Λατίνοι θα ζήσουμε μαζί μονιασμένοι και σε ασφάλεια και θα οικοδομήσουμε το μέλλον μας», αυτό θα το κάνουμε ρατσιστικά χωρισμένοι και υποχρεωμένοι με συμφωνία να ζήσουμε πλάι - πλάι σε δύο ξεχωριστά Κράτη όπως τα θέλει η Τουρκία, μέχρι που να επανακτήσει ολόκληρη την Κύπρο. Δεν εξηγείται ότι η λέξη «επανένωση» σημαίνει την επανένωση των δύο ξεχωριστών, πολιτικά ισότιμων Οντοτήτων παραγώγων της εισβολής σε μια ΝΕΑ ΚΥΠΡΟ, για να συμβιώσουν πλάι – πλάι  οι δύο Κοινότητες προσωρινά, μέχρι την νέα προέλαση του ΑΤΤΙΛΑ και την ολοκλήρωση του στόχου κατάκτησης ολόκληρης της Κύπρου. Ούτε εξηγείται ότι οι πρόσφυγες θα μείνουμε με συμφωνία μάλιστα, για πάντα πρόσφυγες και οι Τουρκοκύπριοι θα γίνουν με συμφωνία πλέον, οι κλεπταποδόχοι σφετεριστές των δικών μας περιουσιών.

 

Ένα τέτοιο όραμα δεν αξίζει στην Κύπρο και το Λαό μας, ούτε στην τρισχιλιετή ιστορία του τόπου. Ανταμείβει: την Τουρκία για την εισβολή και τα εγκλήματα που διέπραξε εδώ. Ανταμείβει τη Βρετανία που συνωμότησε με την Τουρκία για τη διάπραξη του εγκλήματος. Ανταμείβει την ΤΜΤ, τη Χούντα των Αθηνών, την ΕΟΚΑ Β και προδίδει τους αγώνες ανθρώπων όπως των Καβάζογλου και Μισιαούλη οι οποίοι δολοφονήθηκαν επειδή επεδίωκαν την ειρηνική συμβίωση μας, με τον καθένα στον τόπο που γεννήθηκε, στο χωριό του και στην περιουσία του σε μια ενιαία Κύπρο και ΟΧΙ ρατσιστικά χωρισμένοι όπως το επιδίωκε η υποτακτική στην Τουρκία ΤΜΤ και όπως θα γίνει με λύση ΔΔΟ.

 

Καλούμε σε διόρθωση της πορείας διαχείρισης του Κυπριακού στη σωστή βάση, της λογικής και του Διεθνούς Δικαίου. Η διόρθωση πρέπει να γίνει με ένα μεγάλο συγνώμη για τη 52χρονη σκοτεινή διαδρομή του Κυπριακού και επανατοποθέτηση του Προβλήματος ως θέμα Διεθνές εισβολής κατοχής και παραβίασης Κρατικών Κυριαρχικών Δικαιωμάτων, καθώς και μαζικής παραβίασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και ανάληψη Διπλωματικού αγώνα με ασπίδα την Κυπριακή Δημοκρατία, και «όπλο» τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ.

 

Από το Σωματείο Αδούλωτη Κερύνεια.

 

ΥΓ. Η επιστολή θα δημοσιοποιηθεί αν το επιτρέψει η παράνομη φήμωση και λογοκρισία της ελεύθερης υπερκομματικής σκέψης και λόγου. Σημειώνεται επίσης ότι οι πιο πάνω απόψεις μας, αφορούν και προσφέρονται για ανάλογο προβληματισμό και από τα άλλα Κόμματα τα οποία υιοθετούν και υποστηρίζουν τη ξενόφερτη λύση Διζωνικής Δικοινοτικής Ομοσπονδίας.

Δελτία Τύπου της ΝΙΚΗΣ για την ακρίβεια, τις συντάξεις χηρείας και την κλήση Τζαβέλλα - Δεμίρη στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας.

Αθήνα, 18/5/2026  

 

Η οργή για την ακρίβεια είναι των πολιτών, κύριε πρωθυπουργέ
 

Λυγίζουν τα νοικοκυριά, ασφυκτιούν οι πολίτες, σε μαρασμό οι επιχειρήσεις, σε έξαρση η αισχροκέρδεια. Ο πρωθυπουργός της χώρας τολμά να λέει ότι «θλίβεται», ενώ δεν σταματά να βουλιάζει ανερυθρίαστα τον Έλληνα σε εξαθλίωση και φτωχοποίηση.

 

Δεν περιμένουμε άλλο να ακούσουμε τη μόνιμη δικαιολογία της κυβέρνησης για την «εισαγόμενη κρίση ακρίβειας». Τι κάνουν επιτέλους οι κυβερνώντες για το γεγονός ότι πληρώνουμε πολύ πιο ακριβά ρεύμα σε σχέση με άλλες χώρες και για το ότι το κόστος ζωής γίνεται όλο και υψηλότερο σε σχέση με τα εισοδήματα των πολιτών;

 

Ο ελληνικός λαός ζει την «τέλεια καταιγίδα» της ακρίβειας, και οι οικογενειάρχες υφίστανται αφόρητες πιέσεις να ζήσουν τα παιδιά τους και να επιβιώσουν από ημέρα σε ημέρα.

 

Η ΝΙΚΗ καλεί την κυβέρνηση να λάβει επειγόντως έκτακτα μέτρα αντιμετώπισης της οικονομικής κρίσης, να παρέμβει στις τιμές των βασικών ειδών και να διευκολύνει ουσιαστικά χωρίς να κοροϊδεύει τους πολίτες με την τακτική «pass» που χαρίζει συνειδητά μόνον ψίχουλα.

 

Η θλίψη και η οργή για την κατάντια στην οποία μας έχουν σύρει είναι των πολιτών και όχι των πολιτικών.

 

Ας κάνουν οι κυβερνώντες επιτέλους πράξη το χρέος τους να προστατέψουν το εισόδημα των νοικοκυριών.

 

Συντάξεις χηρείας - O Κυριάκος Μητσοτάκης «προσκυνά» τον νόμο Κατρούγκαλου και οδηγεί σε οικονομική ένδεια πάνω από 200.000 δικαιούχους

 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης με μαγικά τρικ έχει βαλθεί να αφανίσει την τρίτη ηλικία, όπως και κάθε υγιές κομμάτι της Ελληνικής κοινωνίας.

 

Νέα κάλπικη… επιτυχία οι συντάξεις χηρείας, τις οποίες φρόντισε να εξαφανίσει σε περισσότερους από 200.000 δικαιούχους.

 

Με την υπ’ αριθμ. 699/2026 απόφασή του το Συμβούλιο της Επικρατείας επανέφερε στο επίκεντρο το ζήτημα της καταβολής διπλής εθνικής σύνταξης, κρίνοντας συνταγματική τη διάταξη του νόμου 4387/2016 που προβλέπει ότι, σε περιπτώσεις σώρευσης συντάξεων - όπως σύνταξη χηρείας και σύνταξη από ίδιο δικαίωμα - καταβάλλεται μία μόνο εθνική σύνταξη.

 

Ο πρωθυπουργός, που με τόση επικοινωνιακή άνεση τάζει, δεσμεύεται και κομπάζει για τα επιτεύγματα της γαλάζιας κλίκας του, φαίνεται πως ξέχασε να καταργήσει το νόμο Κατρούγκαλου των ΣΥΡΙΖΑ / ΑΝΕΛ που στοιχειώνει εδώ και μία τουλάχιστον δεκαετία τους συνταξιούχους.

 

Η ΝΙΚΗ καλεί τον επιλήσμονα κύριο Μητσοτάκη να σταματήσει τις «προφάσεις εν αμαρτίαις» και να αναλάβει δράση για την επιβίωση χιλιάδων απόμαχων που αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της πατρίδας μας.

 

Να αγκαλιάσει με σεβασμό και ευαισθησία τη γενιά των παλαιότερων και να αλλάξει άμεσα το καθεστώς των συντάξεων λόγω θανάτου (συντάξεις χηρείας) ώστε να θεωρείται πιο δίκαιο και λειτουργικό.

 

Η ΝΙΚΗ έχει φέρει επανειλημμένως στο προσκήνιο το θέμα με κοινοβουλευτικές ερωτήσεις και ζητά να μπει ένα φρένο στις περικοπές που επιβάλλονται σήμερα σε πολλούς δικαιούχους.

 

Θεσμική επιτυχία της ΝΙΚΗΣ η κλήση Τζαβέλλα - Δεμίρη στην Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας

 

Στην Ειδική Μόνιμη Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής εισέρχεται εκ νέου η υπόθεση των υποκλοπών, μετά και την κοινοβουλευτική πρωτοβουλία της βουλευτού Β1 Βόρειου Τομέα Αθηνών της ΝΙΚΗΣ, κ. Ασπασίας Κουρουπάκη.

 

Η κ. Κουρουπάκη είχε καταθέσει από τις 12 Μαΐου αίτημα προς τον Πρόεδρο της Επιτροπής, ζητώντας την κλήση σε ακρόαση του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου, Κωνσταντίνου Τζαβέλλα, και του Διοικητή της ΕΥΠ, Θεμιστοκλή Δεμίρη, παρουσία του αρμόδιου Υπουργού.

 

Σύμφωνα με τις νεότερες εξελίξεις, η Επιτροπή θα συνεδριάσει την Τετάρτη, με την ακρόαση του Διοικητή της ΕΥΠ να έχει προγραμματιστεί για τις 09:00 και του Εισαγγελέα του Αρείου Πάγου για τις 13:00.

 

Η εξέλιξη αυτή αποτελεί ουσιαστική θεσμική επιτυχία της ΝΙΚΗΣ, καθώς το αίτημα για θεσμικές απαντήσεις μετατρέπεται σε συγκεκριμένη κοινοβουλευτική διαδικασία.

 

Η ΝΙΚΗ ανέδειξε με επιμονή ότι η υπόθεση των υποκλοπών δεν μπορεί να παραμένει στη σκιά ούτε να αντιμετωπίζεται με σιωπή.

 

Για τη ΝΙΚΗ, η καθαρότητα στη λειτουργία των θεσμών, ο έλεγχος της εξουσίας και η αποκατάσταση της εμπιστοσύνης των πολιτών αποτελούν δημοκρατική υποχρέωση.

 

Το Κίνημά μας θα συνεχίσει να αξιοποιεί κάθε θεσμικό μέσο προς αυτή την κατεύθυνση.

Ο εσωτερικός εχθρός της δυτικής κοινωνίας

Γράφει ο Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης, Δικηγόρος Αθηνών

Οι Νεοταξίτες Ολιγάρχες, διψώντας για περισσότερη οικονομική δύναμη και βιοεξουσία, προκαλούν εκ του παρασκηνίου τις αλλεπάλληλες παγκόσμιες κρίσεις με διττή στόχευση: την διάχυση του φόβου στην ανθρώπινη κοινωνία –που την καθιστά ευκολότερα χειραγωγήσιμη– και την ψυχολογική προετοιμασία της διεθνούς κοινής γνώμης για να υποδεχθεί ευνοϊκά και χωρίς σοβαρές αντιδράσεις την εγκαθίδρυση μιας οικουμενικής κυβέρνησης τεχνοκρατών και επιστημόνων, η οποία θα εμφανιστεί ως σωτήρια λύση στην αποδεδειγμένη διαφθορά, ανεπάρκεια και ανικανότητα του πολιτικού προσωπικού κάθε κράτους.

Συνεπώς, η συγκρότηση ενός «Παγκοσμίου Συμβουλίου των Σοφών και Πεφωτισμένων» θα παρουσιαστεί ως αναγκαία προϋπόθεση για την επιτυχή διαχείριση και αντιμετώπιση των πολυσύνθετων προβλημάτων της ανθρωπότητας, ενώ στην πραγματικότητα θα υπηρετεί τον ανομολόγητο σκοπό της υπερεθνικής αντίχριστης ελίτ, που δεν είναι άλλος, από τον οικονομικό και κοινωνικό έλεγχο των κρατών και την ψηφιακή επιτήρηση των πολιτών.

 

Σήμερα, βρισκόμαστε στην χρονική φάση της εύρεσης του καταλληλότερου και πειστικότερου αφηγήματος –επικεντρωμένου στις αναδυόμενες απειλές κατά της παγκόσμιας ενεργειακής, επισιτιστικής και υγειονομικής ασφάλειας– που θα τρομοκρατήσει εκ νέου τους πολίτες όλου του κόσμου, προκειμένου υπό το κράτος του φόβου και της αδιάκοπης μιντιακής προπαγάνδας να συναινέσουν έντρομοι και αλαφιασμένοι στην εκχώρηση και των τελευταίων ψηγμάτων της ελευθερίας τους.

 

ΠΑΝΟΠΤΙΚΟ ΜΟΝΤΕΛΟ

 

Η σύγχρονη και υποκριτικά αυτοαποκαλούμενη φιλελεύθερη αντιπροσωπευτική δημοκρατία προβάλλει στην δυτική κοινωνία τον κινεζικό μπαμπούλα του ολοκληρωτικού κοινωνικού ελέγχου, ενώ την ίδια στιγμή την νανουρίζει με γλυκόλογα και ευφάνταστα παραμύθια που δεν έχουν δράκο, αλλά έχουν βαρύγδουπες διακηρύξεις κενού περιεχομένου περί «δημοκρατικού κεκτημένου» και σεβασμού των δυτικών κυβερνήσεων στα θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα.

 

Βέβαια, η προστασία της ιδιωτικής ζωής και η ασφάλεια των προσωπικών δεδομένων δοκιμάζονται σκληρά από την λειτουργία ενός εκτεταμένου δικτύου ψηφιακών καμερών αναγνώρισης προσώπου που μοιραία οδηγεί στην καταναγκαστική ταυτοποίηση του πολίτη στον δημόσιο χώρο, μολονότι ο ίδιος επιθυμεί να διατηρεί την ανωνυμία του, μακριά από το επίμονο και αδιάκριτο βλέμμα του Ψηφιακού Μεγάλου Αδελφού.

 

Ορισμένοι πολίτες της Δύσης έχουν αρχίσει ήδη να συνειδητοποιούν τον κίνδυνο συρρίκνωσης της ατομικής τους ελευθερίας και αυτονομίας, αλλά η πολιτική τάξη επιχειρεί να τους παραπλανήσει, ρίχνοντάς τους «στάχτη στα μάτια» και λέγοντας: «Μην ανησυχείτε άδικα, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν μεταβάλλεται σε Κίνα»!

 

Όμως, η καθηλωτική δύναμη της τηλεοπτικής χειραγώγησης σε συνδυασμό με την μαζική απo-πολιτικοποίηση έχουν προκαλέσει την αδρανοποίηση των πολιτικών, κοινωνικών και διανοητικών αντανακλαστικών των ανθρώπων, οι οποίοι βρίσκονται εγκλωβισμένοι στον μικρόκοσμο μιας άχαρης και επαναλαμβανόμενης ρηχής καθημερινότητας, αδυνατώντας να διαγνώσουν την σκιασμένη αλήθεια, ότι δηλ. οι σημερινές κυβερνήσεις, συνεπικουρούμενες από τους αλγόριθμους τεχνητής νοημοσύνης, συνιστούν μια καμουφλαρισμένη, τρομακτική απειλή για την ιδιωτική ζωή του δυτικού πολίτη.

 

Υποστηρίζουμε εμφατικά ότι οι δυτικές κυβερνήσεις μόνο στα λόγια και μπροστά στις κάμερες τιμούν και σέβονται τις ατομικές ελευθερίες των πολιτών, ενώ στο σκοτεινό παρασκήνιο πρωτοστατούν, αντιγράφοντας πιστά και «στα μουλωχτά» τις απάνθρωπες πολιτικές βιομετρικής ταυτοποίησης, κοινωνικής βαθμολόγησης και ψηφιακής επιτήρησης της Κίνας.

 

Επομένως, έχουμε κάθε δικαίωμα να διατυπώσουμε την τεκμηριωμένη άποψη ότι οι κυβερνήσεις της Δύσης έχουν μεταλλαχθεί στον ύπουλο, εσωτερικό εχθρό της δυτικής κοινωνίας, καθώς αποξηλώνουν αργά και σταθερά, αλλά κυρίως αθόρυβα και μεθοδικά το πλέγμα προστασίας των θεμελιωδών ανθρωπίνων δικαιωμάτων, εγκαταλείποντας τους πολίτες στο έλεος κάθε κρατικής παρανομίας και αυθαιρεσίας.

 

Ειδικά, οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις επιδιώκουν στο όνομα της εξάλειψης κάθε πιθανού τροχαίου ατυχήματος και επίδειξης μηδενικής ανοχής σε κάθε ύποπτο κρούσμα παραβατικής συμπεριφοράς να ελέγξουν το δημόσιο χώρο, επιβάλλοντας το πανοπτικό μοντέλο της μαζικής και ανεξέλεγκτης παρακολούθησης των πολιτών, που θα μεταβάλει την κοινωνία σε μια ιδιότυπη ψηφιακή φυλακή, όπου οι πάντες θα επιτηρούνται σε κάθε τους βήμα, ενώ μια χαραμάδα προσωπικής ελευθερίας ενδεχομένως να βρίσκεται στην πραγματική φυλακή της ψηφιακά αλυσοδεμένης κοινωνίας.

 

Ο πανοπτικός μηχανισμός κοινωνικού ελέγχου –μέσω ενός πυκνού δικτύου ψηφιακών καμερών, στις οποίες έχει ενσωματωθεί λογισμικό τεχνητής νοημοσύνης, προσαρμοσμένο στην εξ αποστάσεως ταυτοποίηση του πολίτη επί τη βάσει της αναγνώρισης των μοναδικών βιομετρικών του χαρακτηριστικών– δύναται να κατασκοπεύει αδιαλείπτως κάθε πρόσωπο, έκφραση ή κίνηση των ανθρώπων, καταλύοντας έτσι κάθε έννοια ιδιωτικότητας και ανωνυμίας στον δημόσιο χώρο.

 

ΕΛΕΓΧΟΜΕΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

 

Οι κυβερνήσεις του αυταρχικού νεοφιλελευθερισμού (όπως είναι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας) επιλέγουν να θυσιάσουν αψήφιστα και «εν ριπή οφθαλμού» το απαραβίαστο της ιδιωτικής ζωής στον βωμό της ασφάλειας, της τάξης και της δήθεν καταπολέμησης της τρομοκρατίας, υιοθετώντας κατασταλτικές μεθόδους και πρακτικές και επιχειρώντας να ελέγξουν το πεδίο του δημόσιου λόγου με την απαξίωση κάθε αντίθετης φωνής κοινωνικής διαμαρτυρίας.

 

Η εφαρμογή πολιτικών για την επίτευξη μηδενικής παραβατικότητας παρουσιάζεται παραπλανητικά προς όφελος του κοινωνικού συνόλου, ενώ στην πραγματικότητα επιδιώκεται μέσω της προληπτικής αστυνόμευσης και της εδραίωσης μηχανισμών ψηφιακής επιτήρησης, η διαμόρφωση μιας συμμορφούμενης, ελεγχόμενης και πειθαρχημένης κοινωνίας.

 

Στην δυστοπική κοινωνία του όχι μακρινού μέλλοντος, μπορεί μεν να έχει εξαλειφθεί η εγκληματικότητα, αλλά την ίδια στιγμή θα αναζητείται με το μικροσκόπιο η ελευθερία της σκέψης και της έκφρασης. Ως εκ περισσού, σημειώνουμε ότι η αίσθηση της διαρκούς παρακολούθησης, που θα διακατέχει τους πολίτες, θα τους καταστήσει ψυχικά ευάλωτους, καταθλιπτικούς και απόλυτα υπάκουους σε κάθε εντολή της αυταρχικής εξουσίας.

 

Ηδη στο Ηνωμένο Βασίλειο, οι Βρετανοί πολίτες βρίσκονται υπό καθεστώς μιας ανελέητης και αδιάκοπης ψηφιακής επιτήρησης καθώς εφαρμόζεται μαζικά στον γενικό πληθυσμό η μέθοδος της «ζωντανής αναγνώρισης προσώπου» (live facial recognition)1 από ψηφιακές κάμερες με ενσωματωμένο λογισμικό τεχνητής νοημοσύνης.

 

Με άλλα λόγια, οι πολίτες, κινούμενοι στον δημόσιο χώρο, υποβάλλονται από την βρετανική αστυνομία σε ένα διαρκές και επαναλαμβανόμενο σκανάρισμα προσώπου, γεγονός, που έχει ως αποτέλεσμα, την καταχώριση των μοναδικών προσωπικών τους χαρακτηριστικών σε μια εθνική πλατφόρμα ανάλυσης, αποθήκευσης και επεξεργασίας των βιομετρικών τους δεδομένων.

 

Αυτό πρακτικά σημαίνει ότι εκατομμύρια πολίτες που δραστηριοποιούνται στον δημόσιο χώρο, αντιμετωπίζονται από το κράτος ως ύποπτοι και εν δυνάμει εγκληματίες, καθώς υπόκεινται σε εικοσιτετράωρη παρακολούθηση, ενώ την ίδια στιγμή η δυτική δημοκρατία μετασχηματίζεται αθόρυβα και προκλητικά σε ψηφιακό παντεπόπτη οφθαλμό, η οποία δεν έχει τίποτε να ζηλέψει από τον κτηνώδη ολοκληρωτισμό του Οργουελικού Κράτους.

 

Η τεχνολογία αναγνώρισης προσώπου συνιστά μια αδιανόητη απειλή για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αφού θέτει υπό ευρεία αμφισβήτηση το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα της δημόσιας υπαίθριας συνάθροισης, ενώ καταργεί κάθε έννοια ανωνυμίας του πολίτη, η οποία όμως είναι στενά συνυφασμένη με την δημόσια σφαίρα.

 

Οι κυβερνήσεις των ευρωπαϊκών κρατών εκμεταλλεύονται τις εκπληκτικές δυνατότητες της ψηφιακής τεχνολογίας, αλλά και την αδιαφορία και την παθητικότητα των πολιτών, διαμορφώνοντας το θεσμικό πλαίσιο για την νομιμοποίηση της προληπτικής αστυνόμευσης και του μαζικού κοινωνικού ελέγχου.

 

Υπό το πρίσμα αυτό, επιβεβαιώνεται η ρήση του Νεοταξίτη Ολιγάρχη Λάρι Έλισον, ιδρυτού της αμερικανικής εταιρείας λογισμικού Oracle και ενός από τους πλουσιότερους ανθρώπους του κόσμου, ο οποίος είχε δηλώσει ότι οι πολίτες θα αναγκαστούν να βελτιώσουν την συμπεριφορά τους, αν γνωρίζουν ότι τελούν υπό καθεστώς επιτήρησης.

 

Επομένως, οι δυτικές κυβερνήσεις, αξιοποιώντας τις μεθόδους βιομετρικής ταυτοποίησης, μέσω των ψηφιακά εξελιγμένων καμερών και αλγορίθμων τεχνητής νοημοσύνης, παραβιάζουν συνειδητά τα θεμελιώδη δικαιώματα και τις ελευθερίες των πολιτών τους, καθώς η διατήρηση της ανωνυμίας αποτελεί χαρακτηριστικό γνώρισμα του δημόσιου χώρου, που συνδέεται άρρηκτα με την ελευθερία του αυτοκαθορισμού και την προστασία της ιδιωτικής ζωής.

 

Αξίζει να σημειώσουμε ότι η μαζική και ανεξέλεγκτη χρήση των νέων τεχνολογιών –για τις οποίες καυχάται η υπερφίαλη δυτική ελίτ– θα οδηγήσει σε επικίνδυνες μορφές βιομετρικού αποκλεισμού, κοινωνικών διακρίσεων, αλλά και χακαρίσματος των προσωπικών δεδομένων και εν γένει αποδυνάμωσης των ατομικών δικαιωμάτων των πολιτών.

 

Ο Παναγιώτης Μαντζούφας, Επ. Καθηγητής Νομικής στο Α.Π.Θ στο εξαιρετικό του άρθρο «Βιοπολιτική και Βιομετρία»2 προχωρεί στις ακόλουθες, πολύ εύστοχες επισημάνσεις που αποτελούν ένα πολύ ηχηρό καμπανάκι αφύπνισης αναφορικά με την εμμονή των κυβερνήσεων να ασκούν βιοπολιτική, επιχειρώντας να εγγράψουν στο σώμα των πολιτών ένα ανεξάλειπτο σημάδι ταυτοποίησης.

 

Ο συγγραφέας σημειώνει βαθυστόχαστα:

 

«Η βιομετρία είναι μια από τις πλέον διαδεδομένες μεθόδους της σύγχρονης βιοπολιτικής, δηλαδή της πολιτικοποίησης της ζωής στο στενά βιολογικό της επίπεδο, εκεί όπου το σώμα και η “γυμνή ζωή” αποτελούν το αντικείμενο των μηχανισμών εξουσίας. Αφού η εξουσία έχει την ικανότητα να εγγράφεται στο ίδιο το σώμα, η βιομετρία δεν είναι παρά μια από τις μεθόδους για ολοκληρωτική κυριαρχία που να περιλαμβάνει τη γυμνή ζωή. Σήμερα είναι εμφανές ότι οι εξελίξεις στην βιοτεχνολογία, η αρχειοθέτηση πληροφοριών για την υγεία, τη διατροφή, τις προσωπικές συνήθειες, τις ερωτικές, πολιτικές, πολιτισμικές ή άλλες επιλογές, τα βιομετρικά δεδομένα των πολιτών, συγκροτούν ένα πλήρες προσωπικό προφίλ πληροφοριών, συνήθως εν αγνοία του φορέα, που δημιουργεί σημαντικούς κινδύνους τόσο για την ιδιωτική ζωή όσο και για την λειτουργία του δημοκρατικού πολιτεύματος. Είναι σαφές ότι μια διαφοροποιημένη ποιοτικά λειτουργία των πληροφοριών υπονομεύει ένα βασικό κανόνα της δημοκρατίας, που είναι η ελεύθερη έκφραση της βούλησης των πολιτών και η επικοινωνία, και τούτο διότι η μετατροπή του πολίτη σε πληροφοριακό αντικείμενο, υπονομεύει τη συμμετοχή του σε όλο το φάσμα των δημοκρατικών θεσμών, ιδίως όταν γνωρίζει ότι η πολιτική και κοινωνική του δραστηριότητα καταγράφεται. Μοιραία η συμπεριφορά μας αλλάζει όταν ζούμε επιτηρούμενοι. Η ανεξέλεγκτη συλλογή πληροφοριών καταλήγει σε χειραγώγηση, καθώς δίχως την προστασία των ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων δεν υπάρχει δημοκρατική κοινωνία».

 

Έτσι, δημιουργούνται οι κατάλληλες προϋποθέσεις για την σταδιακή εισαγωγή της δυτικής κοινωνίας σε συνθήκες ενός αδυσώπητου και ανελέητου ψηφιακού ολοκληρωτισμού, η επικράτηση του οποίου θα συνιστά την αδιάσειστη απόδειξη του τέλους της ανθρώπινης ελευθερίας, αλλά και σαφές προειδοποιητικό σημάδι για την επικείμενη εμφάνιση του «υιού της απωλείας».

 

υνεπώς, μπορούμε να συμπεράνουμε ότι τα τελευταία εβδομήντα πέντε χρόνια διαμορφώνεται αθόρυβα, μεθοδικά και συστηματικά η Νέα (σατανική) Τάξη Πραγμάτων, σκοπός της οποίας είναι η δημιουργία μιας υπνωτισμένης και ομογενοποιημένης κοινωνίας, όπου οι άνθρωποι θα έχουν εκπαιδευτεί κατάλληλα να μην αντιστέκονται, αλλά να συμμορφώνονται, να σκέπτονται και να συμπεριφέρονται πανομοιότυπα. Ως εκ τούτου, δεν θα αποτελεί έκπληξη η βαθμιαία μετάλλαξη της ανθρώπινης κοινωνίας, από μία ανοικτή κοινωνία ελεύθερα σκεπτόμενων πολιτών σε ένα ρευστοποιημένο σύνολο άβουλων, τρομαγμένων και αριθμοποιημένων ατόμων.

 

ΚΑΤΑΔΙΔΕΤΕ ΑΛΛΗΛΟΥΣ

 

Οι Ευρωπαίοι θιασώτες της Μεγάλης Επανεκκίνησης ενδέχεται να σχεδιάζουν (όπως ήδη κάνουν οι Κινέζοι ομοϊδεάτες τους) την επιβολή ενός αυστηρού συστήματος κοινωνικής βαθμολόγησης, που θα επιβραβεύει με κοινωνικά προνόμια και παροχές τους υπάκουους και πειθαρχημένους πολίτες, ενώ θα «σωφρονίζει» τους ατίθασους και αντιδραστικούς, διαχωρίζοντάς τους σε «καλούς» και «κακούς», σε φρόνιμους και «άτακτους».

 

Αν τυχόν υλοποιηθεί στην Ευρώπη το σύστημα της προσωπικής αξιολόγησης των πολιτών θα οδηγήσει σε διαλυτικά φαινόμενα κοινωνικής μισανθρωπίας, αφού κάθε άνθρωπος θα έχει σοβαρό κοινωνικοοικονομικό κίνητρο να καταφεύγει στην νόμιμη, ανταποδοτική και προσοδοφόρα ψηφιακή ρουφιανιά, καταδίδοντας τον συνάνθρωπό του για «αντικοινωνική συμπεριφορά», μέσω των έξυπνων εφαρμογών του κινητού τηλεφώνου, προκειμένου να προσπορίσει στον εαυτό του σημαντικά οφέλη, πόντους προνόμια και δημόσια αναγνώριση. Από την θυσιαστική εντολή του Χριστιανισμού «Αγαπάτε αλλήλους» θα καταλήξουμε στην ανάποδη, νεοταξίτικη εντολή της απάνθρωπης ελίτ «Καταδίδετε αλλήλους»!

 

Η βιομετρική τεχνολογία πληρωμών, η διασύνδεση του ψηφιακού πορτοφολιού με το βάναυσο σύστημα κοινωνικής βαθμολόγησης, η μαζική απώλεια θέσεων εργασίας εξαιτίας της επικράτησης των υπολογιστικών μηχανών και συστημάτων τεχνητής νοημοσύνης αποτελούν νοσηρά σχέδια νεοταξίτικων πονηρών εγκεφάλων που επιδιώκουν, μέσω της κοινωνικής αποσάθρωσης και της ψυχοσωματικής διάλυσης του ανθρώπου, τον πλήρη και απόλυτο έλεγχο της ανθρωπότητας.

 

Την ίδια στιγμή, οι σατανοκίνητοι νεοταξίτες θα τρίβουν τα χέρια τους με έκδηλη χαρά και ικανοποίηση που κατόρθωσαν μετά από αιώνες αδιάλειπτης προπαγάνδας και επιμελούς χειραγώγησης να μετατρέψουν επιτέλους την ανθρωπότητα σε ένα άβουλο κοπάδι φοβισμένων, υποταγμένων και κατευθυνόμενων ανθρώπων, πετυχαίνοντας πάντοτε να κρύβουν καλά πίσω από το «καρφιτσωμένο χαμόγελο» της υποκριτικής ευγένειας, την μοχθηρή κακία και το απύθμενο μίσος τους για την κορωνίδα της ένθεης δημιουργίας, τον Άνθρωπο.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε σε συμπτυγμένη μορφή στις 8-2-2026 στο φύλλο της «ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ», σελ. 58.

 

Παραπομπές 

1 https://www.iefimerida.gr/tehnologia/prosopo-mas-einai-neo-diabatirio

2 https://www.constitutionalism.gr/1828-biopolitiki-kai-biometria/

 

πηγή 

«Γαλάζια Πατρίδα»: Το σχέδιο της Άγκυρας που φέρνει νέα ένταση στην Ανατολική Μεσόγειο

Οι ελληνοτουρκικές σχέσεις κινδυνεύουν να εισέλθουν σε μια νέα, ιδιαίτερα ευαίσθητη φάση, καθώς επανέρχονται στο προσκήνιο οι πληροφορίες περί προώθησης νομοθετικής πρωτοβουλίας από τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν για την επίσημη κατοχύρωση του δόγματος της «Γαλάζιας Πατρίδας». Σύμφωνα με όσα μεταδίδει η Israel Hayom, η Άγκυρα φέρεται να επιδιώκει τη θεσμική αποτύπωση ενός πλαισίου που θα ορίζει μονομερώς τις θαλάσσιες ζώνες της Τουρκίας, ενσωματώνοντας παράλληλα πάγιες τουρκικές θέσεις περί «γκρίζων ζωνών» στο Αιγαίο και αμφισβητήσεων που η Αθήνα θεωρεί ανυπόστατες και αντίθετες προς το διεθνές δίκαιο.

 

Από το δόγμα στο νομοθετικό πλαίσιο

 

Στον πυρήνα του σχεδίου βρίσκεται η προσπάθεια της Τουρκίας να ενισχύσει τις μακροχρόνιες διεκδικήσεις της σε Αιγαίο και Ανατολική Μεσόγειο, αξιοποιώντας ερμηνείες για την υφαλοκρηπίδα που κινούνται πέρα από τις βασικές προβλέψεις της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας. Παράλληλα, το υπό διαμόρφωση πλαίσιο φέρεται να συνδέεται και με το τουρκολιβυκό μνημόνιο του 2019, το οποίο η Ελλάδα, η Ευρωπαϊκή Ένωση και άλλες χώρες της περιοχής έχουν χαρακτηρίσει αβάσιμο και παράνομο. Η ουσία της τουρκικής κίνησης, όπως παρουσιάζεται, είναι η μετατροπή μιας αναθεωρητικής γεωπολιτικής αντίληψης σε εσωτερικό νόμο και επίσημο κρατικό δόγμα.

 

Οι επιπτώσεις για Ελλάδα και Κύπρο

 

Η πιθανή υιοθέτηση ενός τέτοιου νόμου θα μπορούσε να προκαλέσει σοβαρή κλιμάκωση στις σχέσεις της Τουρκίας όχι μόνο με την Ελλάδα, αλλά και με την Κύπρο, καθώς θα επηρέαζε άμεσα το πλαίσιο των θαλάσσιων διεκδικήσεων στην περιοχή. Η Αθήνα έχει επανειλημμένα καταγγείλει, εδώ και δεκαετίες, ότι η Άγκυρα προβάλλει αξιώσεις χωρίς νομική βάση, επιχειρώντας να ανατρέψει παγιωμένες ισορροπίες και να δημιουργήσει τετελεσμένα. Ιδιαίτερα ανησυχητική θεωρείται η πρόβλεψη ότι δεκάδες ελληνικά νησιά, με εκατοντάδες χιλιάδες κατοίκους, θα εμφανίζονταν περικυκλωμένα από θαλάσσιες ζώνες που η Τουρκία θα διεκδικούσε ως δικές της.

 

Περιφερειακές διαστάσεις και Ισραήλ

 

Οι επιπτώσεις, ωστόσο, δεν θα περιορίζονταν στις ελληνοτουρκικές διαφορές. Το προτεινόμενο πλαίσιο θα μπορούσε, σύμφωνα με την ισραηλινή προσέγγιση, να οδηγήσει και στη δημιουργία θαλάσσιου ορίου ανάμεσα στα τουρκικά χωρικά ύδατα και την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη του Ισραήλ. Μια τέτοια εξέλιξη θα περιέπλεκε ακόμη περισσότερο το ήδη σύνθετο ενεργειακό και γεωπολιτικό περιβάλλον της Ανατολικής Μεσογείου, όπου εμπλέκονται ζητήματα ΑΟΖ, αγωγών, θαλάσσιων ερευνών, περιφερειακών συμμαχιών και στρατηγικών ισορροπιών. Η «Γαλάζια Πατρίδα» δεν αντιμετωπίζεται, επομένως, μόνο ως ελληνοτουρκικό ζήτημα, αλλά ως παράγοντας ευρύτερης περιφερειακής αστάθειας.

 

Η νομική απάντηση της Αθήνας

 

Η απάντηση της ελληνικής πλευράς υπήρξε σαφής. Κυβερνητικοί και διπλωματικοί κύκλοι τονίζουν ότι καμία μονομερής δήλωση, χαρτογράφηση ή νομοθετική ρύθμιση δεν μπορεί να παραγάγει έννομα αποτελέσματα σε βάρος τρίτων κρατών. Ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Γεραπετρίτης υπογράμμισε ότι κάθε απόπειρα επιβολής θαλάσσιων συνόρων έξω από τα διεθνώς αναγνωρισμένα νομικά πλαίσια είναι «καταδικασμένη να αποτύχει». Η Αθήνα επιμένει ότι το Δίκαιο της Θάλασσας αποτελεί δεσμευτικό εθιμικό διεθνές δίκαιο, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι η Τουρκία δεν έχει κυρώσει τη σχετική Σύμβαση του ΟΗΕ.

 

Τα δικαιώματα των νησιών

 

Σταθερή θέση της Ελλάδας είναι ότι τα νησιά διαθέτουν πλήρη κυριαρχικά και θαλάσσια δικαιώματα, συμπεριλαμβανομένων δικαιωμάτων σε υφαλοκρηπίδα και Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη. Η ελληνική επιχειρηματολογία βασίζεται στο ότι η κυριαρχία επί των νησιών του Αιγαίου καθορίζεται ρητά από διεθνείς συνθήκες και δεν μπορεί να τίθεται υπό αμφισβήτηση μέσω θεωριών περί «γκρίζων ζωνών». Για την Αθήνα, οι τουρκικές αναφορές σε ασαφές καθεστώς κυριαρχίας δεν αποτελούν νομικό επιχείρημα, αλλά εργαλείο πίεσης και σταδιακής διεύρυνσης των διεκδικήσεων.

 

Η ευρύτερη τουρκική στρατηγική

 

Τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης συνδέουν τη σχεδιαζόμενη νομοθεσία με μια ευρύτερη αναζωπύρωση της τουρκικής αναθεωρητικής στρατηγικής. Στο ίδιο πλαίσιο εντάσσονται πρόσφατες εντάσεις που σχετίζονται με θαλάσσιες δραστηριότητες μεταξύ Αστυπάλαιας και Κω, αλλά και η αντιπαράθεση γύρω από την υποβολή ζωνών θαλάσσιου χωροταξικού σχεδιασμού στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Τα περιστατικά αυτά ερμηνεύονται στην Αθήνα ως κρίκοι της ίδιας αλυσίδας: μιας προσπάθειας της Τουρκίας να αμφισβητήσει στην πράξη τα δικαιώματα των ελληνικών νησιών και να παρουσιάσει ως «διαφιλονικούμενες» περιοχές που η Ελλάδα θεωρεί απολύτως κατοχυρωμένες.

 

Η έννοια της «Τουρκογραφίας»

 

Σε διπλωματικούς και αναλυτικούς κύκλους, η τουρκική αυτή λογική έχει συσχετιστεί με τον απαξιωτικό όρο «Τουρκογραφία». Με τον όρο αυτό περιγράφεται η προσπάθεια, όπως εκτιμάται από ελληνικής πλευράς, να κατασκευαστεί και να θεσμοθετηθεί μια συνεκτική αναθεωρητική αφήγηση, στην οποία η ναυτική στρατηγική, οι ενεργειακές αξιώσεις και η ιστορική ταυτότητα συγχωνεύονται σε ενιαίο δόγμα. Το κρίσιμο στοιχείο δεν είναι μόνο η διατύπωση διεκδικήσεων, αλλά η προσπάθεια να αποκτήσουν αυτές μόνιμο θεσμικό χαρακτήρα μέσα από την τουρκική έννομη τάξη.

 

Εσωτερική πολιτική χρήση και διεθνής διάσταση

 

Παράλληλα, η δημόσια συζήτηση αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα επειδή η θεσμοθέτηση ενός τέτοιου δόγματος θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί από την τουρκική ηγεσία ως εσωτερικό πολιτικό εργαλείο, παρουσιάζοντας τις θαλάσσιες διεκδικήσεις ως στοιχείο εθνικής στρατηγικής και όχι ως αντικείμενο διαπραγμάτευσης. Αυτό, σύμφωνα με την ελληνική ανάγνωση, θα περιόριζε τα περιθώρια αποκλιμάκωσης, καθώς θα μετέτρεπε ευέλικτες πολιτικές θέσεις σε επίσημες δεσμεύσεις του κράτους. Η ανησυχία της Αθήνας αφορά ακριβώς αυτό το σημείο: ότι μια νομοθετική κατοχύρωση μπορεί να λειτουργήσει ως βάση για μελλοντικές κινήσεις σε διπλωματικό, στρατιωτικό ή ερευνητικό επίπεδο, με στόχο την εμπέδωση τετελεσμένων στην πράξη. Παράλληλα, η ελληνική πλευρά επιδιώκει να διατηρήσει το ζήτημα εντός των διεθνών θεσμών, θεωρώντας ότι μόνο εκεί μπορεί να αναδειχθεί η διαφορά ανάμεσα σε νόμιμες θαλάσσιες οριοθετήσεις και μονομερείς αξιώσεις. Το διακύβευμα, επομένως, δεν αφορά μόνο τους χάρτες, αλλά και τον τρόπο με τον οποίο ορίζεται η νομιμότητα στην περιοχή.

 

Το μήνυμα της Ελλάδας

 

Υπό αυτό το πρίσμα, η πιθανή νομοθέτηση της «Γαλάζιας Πατρίδας» θα αποτελούσε περισσότερο από μια συμβολική πολιτική κίνηση. Θα σηματοδοτούσε την επιδίωξη της Άγκυρας να προσδώσει επίσημη μορφή σε διεκδικήσεις που η Ελλάδα και οι εταίροι της θεωρούν παράνομες, ανοίγοντας ένα νέο κεφάλαιο αντιπαράθεσης στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο. Για την Αθήνα, το μήνυμα παραμένει ότι τα κυριαρχικά δικαιώματα των ελληνικών νησιών δεν τίθενται υπό διαπραγμάτευση και ότι κάθε μονομερής αναθεωρητική πρωτοβουλία θα αντιμετωπιστεί στο πεδίο του διεθνούς δικαίου.

 

πηγή 

Η νομοθέτηση της “Γαλάζιας Πατρίδας” και η συντριβή του ελληνικού κατευνασμού

Γράφει ο ΠΑΠΑΣΙΜΟΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ  

 

Η προαναγγελθείσα κατάθεση νόμου στην τουρκική βουλή για την «νομιμοποίηση» του πειρατικού τουρκικού δόγματος της “Γαλάζιας πατρίδας” αποτελεί μία νέα υπολογισμένη κίνηση της Άγκυρας, με στόχο την υφαρπαγή τεράστιων θαλάσσιων ζωνών στο Αιγαίο, που βάσει των ισχυόντων κανόνων του δικαίου της θάλασσας ανήκουν στην Ελλάδα και την Κύπρο. Αποτελεί τη συνέχεια του casus belli του 1995 και του παράνομου, με “βιασμού” της γεωγραφίας, Τουρκολιβυκού μνημονίου του 2019.  

 

Πρόκειται για ένα ποιοτικό άλμα στις επί χρόνια διατυπώσεις και ενέργειες της αναθεωρητικής πολιτικής της Τουρκίας έναντι της χώρας μας στο Αιγαίο, με στόχο μάλιστα να εμφανίζεται αυτή, όχι ως αναθεωρητική και επιτιθέμενη δύναμη, αλλά ως δήθεν αμυνόμενη!!! με επίκληση των κανόνων του διεθνούς δικαίου, τους οποίους τσαλαπατά αδίστακτα, προκειμένου να υλοποιήσει τον μακροπρόθεσμο, στρατηγικό της στόχο που είναι η «φινλανδοποίηση» της Ελλάδας.

 

Με τον νέο αυτό νόμο, που καθημερινά πλέον προβάλλεται με μαζικό τρόπο στον τουρκικό τύπο, τηλεόραση και κοινωνικά δίκτυα, επιχειρείται να εμπεδωθεί στην τουρκική κοινωνία, ότι αυτό το πειρατικό και επικίνδυνο ρεσάλτο της Άγκυρας αποτελεί δήθεν την εφαρμογή του Διεθνούς Δικαίου για τα «δίκαια» της Τουρκίας! Πυρήνας αυτού του αναθεωρητικού δόγματος είναι η πλήρης παραβίαση των θεσπισμένων αρχών και του εθιμικού δικαίου, που συγκροτούν την ισχύουσα παγκόσμια αποδοχή για το δίκαιο της θάλασσας και για τον καθορισμό της ΑΟΖ.

 

Είναι γνωστό, ότι σύμφωνα με τα ισχύοντα και τη νομολογία του Διεθνούς Δικαστηρίου κάθε νησί, που έχει οικονομική δραστηριότητα, έχει πλήρη θαλάσσια δικαιώματα (ΑΟΖ). Αυτό που ισχύει παγκοσμίως παραβιάζεται με πρόδηλο τρόπο από την Άγκυρα, η οποία προβάλλει την «αλλά Τούρκα» εκδοχή, ότι τα νησιά του Αιγαίου δεν έχουν ΑΟΖ, αλλά μόνο χωρικά ύδατα έξι μιλίων και ότι δήθεν αυτά επικάθονται στην υφαλοκρηπίδα της Ανατολίας!

 

Με βάση αυτό τον παραλογισμό διεκδικεί το μισό Αιγαίο, μέσω της επιθετικής ρητορικής, των στρατιωτικών πιέσεων και τώρα με τη θεσμοθέτηση αυτού με εσωτερικό νόμο. Η εξέλιξη αυτή ανεξαρτήτως, ότι δεν παράγει έννομα αποτελέσματα στο Διεθνές Δίκαιο και δεν μπορεί να γίνει δεκτό από οποιοδήποτε Διεθνές Δικαστήριο, συνιστά θρυαλλίδα για περαιτέρω κλιμάκωση της έντασης στις Ελληνοτουρκικές σχέσεις, κατά την περίπτωση που η Ελλάδα πράξει τα αυτονόητα για την διασφάλιση των κυριαρχικών την δικαιωμάτων, που απορρέουν από το Διεθνές Δίκαιο.

 

Και αυτό γιατί με την ψήφιση αυτού του νόμου εξαφανίζεται η οποιαδήποτε θεωρητική «ευελιξία» της Άγκυρας για κάποιο έντιμο συμβιβασμό, αφού τόσο το σημερινό καθεστώς Ερντογάν, όσο και η οποιαδήποτε μελλοντική τουρκική κυβέρνηση θα προβάλει ως αφετηριακή βάση των τουρκικών παράνομων διεκδικήσεων, αυτά που θα προβλεφθούν σε αυτό τον νόμο.

 

Τουρκία: Το παρελθόν της προκλητικότητας

 

Την ίδια άλλωστε πολιτική έχει εφαρμόσει η Άγκυρα μέσω της «σαλαμοποίησης» μέχρι σήμερα (casus belli, γκρίζες ζώνες, παράνομες NAXTEX, παράνομες έρευνες κλπ.). Το σύνολο αυτών των διεκδικήσεων σε βάρος του Ελληνισμού στην περιοχή είναι προφανές, ότι θα αποτυπωθούν μέσω της νέας εθνικής νομοθεσίας τους για την κατοχύρωση της «γαλάζιας πατρίδας», η οποία ξεκίνησε ως «ναυτική στρατηγική» και κατέληξε να αποτελεί τον πυρήνα της εθνικιστικής, αναθεωρητικής κοσμοθεωρίας του τουρκικού πολιτικού και στρατιωτικού κατεστημένου.

 

Αυτή η οδυνηρή κατάληξη πλέον στα ελληνοτουρκικά δεν έπεσε από τον ουρανό, αλλά είναι το αποτέλεσμα των χρόνιων παθογενειών της ελληνικής στάσης απέναντι στις τουρκικές παράνομες επιδιώξεις, με την κυριαρχία του φοβικού συνδρόμου και της κατευναστικής πολιτικής, που είχε ως αποτέλεσμα τη συνεχή έμμεση νομιμοποίηση των τουρκικών παράνομων απαιτήσεων.

 

Οι ψευδαισθήσεις και τα μυθεύματα που κυριάρχησαν στην ελληνική πολιτική σκηνή σταδιακά, ιδιαίτερα την περίοδο της Ύστερης Μεταπολίτευσης ως σήμερα και αφορούσαν, ότι είτε ότι θα λυθούν τα προβλήματα με βάση τη μοναδική διαφορά που αναγνωρίζει η Ελλάδα (ρύθμιση της υφαλοκρηπίδας και ΑΟΖ βάσει του Διεθνούς Δικαίου), είτε μέσω της ένταξης της Τουρκίας στην ΕΕ ως μέσο εξημέρωσης του «θηρίου», είτε μέσω βοήθειας και λύσεως από τρίτους, έχουν πλήρως συντριβεί μπροστά στον κυνισμό του «γκρίζου λύκου».

 

Μπροστά στην πραγματικότητα της δομικής τουρκικής απειλής, όπου η Τουρκία εν μέσω των υποτιθέμενων «ήρεμων νερών» έχει παγιώσει την συνολική επιθετική, αναθεωρητική της πολιτική, έναντι των νομίμων δικαιωμάτων του Ελληνισμού στο Αιγαίο και Μεσόγειο (με το ιδεολόγημα της γαλάζιας πατρίδας διεκδικεί το μισό Αιγαίο, ενώ με το παράνομο τουρκολυβικό μνημόνιο τεράστιες θαλάσσιες εκτάσεις από της εν δυνάμει ΑΟΖ της Ελλάδας και της Κύπρου στην Ανατολική Μεσόγειο), ο πρωθυπουργός και η κυβέρνηση της ΝΔ αποδεικνύονται τραγικά κατώτεροι των περιστάσεων και στο θέμα της εξωτερικής πολιτικής, που υποτίθεται σύμφωνα με το αφήγημα του ελεγχόμενου εν πολλοίς ελληνικού τύπου είναι επιτυχημένη!

 

Το πολυδιαφημισθέν κέρδος της χώρας μας βάσει του κυβερνητικού αφηγήματος, του περιορισμού δηλαδή των τουρκικών αεροπορικών παραβιάσεων στο Αιγαίο, είναι τελικά πολύ μικρό για να αντισταθμιστεί με τα σοβαρά πολύπλευρα κέρδη της Τουρκίας, η οποία πέτυχε να απεγκλωβιστεί από τον τότε επικείμενο πλήρη αμερικανικό αποκλεισμό της, καθώς και τη σοβαρή ρήξη των σχέσεών της με τη φοβική ΕΕ, η οποία είχε οδηγηθεί στην ανάγκη να της επιβάλει οικονομικές κυρώσεις για τον τότε επιθετικό, υβριδικό πόλεμο κατά της Ελλάδος κατά την περίοδο 2020-2022.

 

Τα ήρεμα (;) νερά στο Αιγαίο

 

Σε όλη αυτή την περίοδο της υποτιθέμενης Ελληνοτουρκικής «συνεργασίας» 2023-2025, η Τουρκία δεν έπαψε να διατυπώνει με τον πιο καθαρό τρόπο και προς όλα τα διεθνή φόρα, όλο το εύρος των παράνομων αξιώσεών της, που συνιστούν βίαιη παραβίαση των διεθνών κανόνων του δικαίου της θάλασσας. Παράλληλα έχει γίνει απόλυτη στο Κυπριακό, διαλαλώντας, ότι η μόνη λύση είναι αυτή των δύο κρατών στη Μεγαλόνησο.

 

Επιπροσθέτως, συστηματικά και κάθε μέρα επεκτείνει τον εξοπλισμό της, ως επιθετική χώρα, έχοντας αναβαθμίσει την αμυντική της βιομηχανία σε υψηλά επίπεδα με πρωταγωνιστή τα μη επανδρωμένα drones και όχι μόνο, καθώς και την δημιουργία σοβαρού προγράμματος κατασκευής βαλλιστικών πυραύλων, αλλά και την μελλοντική ένταξή της στις πυρηνικές δυνάμεις, δείχνοντας με τον τρόπο αυτό τα πραγματικά επιθετικά της σχέδια έναντι της χώρας μας. Μέσω, δε, των συνεχών NAVTEX (πριν λίγους μήνες ανακοίνωσε, ότι εξέδωσε τέτοιες αορίστου χρόνου) και των συνεχών ανακοινώσεων του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας αυτής, επιχειρείται στο πεδίο να «γκριζάρει» το μισό Αιγαίο, ως φυσικό επακόλουθο των μέχρι τώρα υπολογισμένων τακτικών της.

 

Τελικά χωρίς καμία αμφιβολία αποδείχθηκε, ότι η σαθρή διακήρυξη των Αθηνών εφαρμόσθηκε μονομερώς μόνο από την Ελλάδα!!! η οποία απείχε από τα βήματα που έπρεπε ήδη να έχει κάνει. Συγκεκριμένα μετά τον καθορισμό της μερικής ΑΟΖ με την Αίγυπτο και παρά τις τότε δηλώσεις Δένδια, υπαναχώρησε από την πρόθεσή της να επεκτείνει τα χωρικά ύδατα στα 12 μίλια τουλάχιστον νοτίως της Κρήτης, καθώς και να πραγματοποιήσει όλες τις τεχνικές, προπαρασκευαστικές ενέργειες, έτσι ώστε να είναι σε θέση να υλοποιήσει αυτό το αναφαίρετο, μονομερές δικαίωμά της και στις υπόλοιπες περιοχές του Αιγαίου και της ανατολικής Μεσογείου, καθορίζοντας παράλληλα ΑΟΖ και με την Κυπριακή Δημοκρατίας.

 

Η οδυνηρή πραγματικότητα ανεξαρτήτως των φληναφημάτων της κατευναστικής πολιτικής και αντίληψης του ελληνικού πολιτικού κατεστημένου, περί συμβιβασμού και λύσης της μοναδικής διαφοράς που είναι ο καθορισμός της ΑΟΖ, είναι ότι συστηματικά το στρατο-ισλαμιστικό καθεστώς της Άγκυρας πρώτα υπό τον μανδύα του δυτικού κεμαλισμού και εν συνεχεία υπό τον μανδύα του αντιδυτικού ισλαμο-οθωμανισμού, χωρίς όμως καμία ρωγμή μεταξύ τους ως προς τις επεκτατικές επιδιώξεις του, φιλοτέχνησε τις ανύπαρκτες νομικές με βάση τις υπογραφείσες συνθήκες και το διεθνές δίκαιο παράνομες διεκδικήσεις του, που έχουν ως στόχο την κατάληψη του μισού Αιγαίου, χωρίς μέχρι τώρα τη στιβαρή και οργανωμένη ελληνική αντίδραση.

 

Τα κυβερνητικά λάθη

 

Χωρίς αμφιβολία η αποτυχία των κυβερνητικών επιλογών της ΝΔ στην εξωτερική πολιτική και ειδικότερα αυτή των ήρεμων νερών από το 2023 ως σήμερα, απαιτεί την άμεση αλλαγή της πολιτικής της Ελλάδος στα Ελληνοτουρκικά, αλλά και του επανακαθορισμού της θέσης της στον υπό διαμόρφωση πολυπολικό κόσμο. Αυτό προϋποθέτει την πολύπλευρη προσέγγιση και αξιοποίηση των αντιθέσεων μεταξύ των πόλων και της μη λειτουργίας μας ως πειθήνιου εταίρου, κάτι που μετατρέπεται στις σημερινές συνθήκες στον «χρήσιμο ηλίθιο» της ιστορίας.

 

Οι ψευδαισθήσεις, τα κακοχωνεμένα ιδεολογήματα και οι εικονικές πλάνες των κατευναστικών ελληνικών ελίτ έχουν πλέον συντριβεί μπροστά στον εξελισσόμενο δημόσια τουρκικό επεκτατισμό. Η εξωτερική πολιτική και η θέση της χώρας στον διεθνή χώρο από την οποία συναρτάται και η πορεία του Ελληνισμού στον νέο υπό διαμόρφωση πολυπολικό κόσμο δεν αποτελεί ιδιωτική υπόθεση του οποιοδήποτε πρωθυπουργού ή μίας κυβέρνησης. Αποτελεί εθνική υπόθεση.

 

Έτσι όταν πιστοποιείται η παταγώδης αποτυχία των πολιτικών αυτών απαιτείται άμεσα η αλλαγή τους, καθώς και τη χάραξη μίας εθνικής στρατηγικής που θα λαμβάνει υπόψιν την δομική τουρκική απειλή, αλλά και τη θέση της Ελλάδας στον διεθνή περίγυρο στις έντονες ρευστές, σημερινές, γεωπολιτικές συνθήκες. Υφίσταται δηλαδή η ανάγκη μίας οραματικής εθνικής στρατηγικής της Ελλάδας σε πολιτικό, διπλωματικό και στρατιωτικό επίπεδο, που δυστυχώς παραμένει μετέωρη, λόγω της ανεπάρκειας της σημερινής πολιτικής ηγεσίας της.

 

Θα πρέπει άμεσα να διατυπωθεί παντού στον ΟΗΕ και κυρίως στην ΕΕ, αλλά και στις ΗΠΑ με τον πιο επίσημα τρόπο, ότι το Αιγαίο αποτελεί ζήτημα υπαρξιακό για την Ελλάδα, θέμα δηλαδή άμεσης εθνικής επιβίωσης. Αυτή η κάθετη και καθαρή θέση της χώρας, ως κόκκινη γραμμή, είναι η μόνη δυνατή αποτρεπτική ενέργεια, που θα αναγκάσει την Άγκυρα να αλλάξει στρατηγική έναντι της Ελλάδας, συνειδητοποιώντας, ότι έχει περισσότερα να χάσει, παρά να κερδίσει, εάν οδηγήσει τα πράγματα στο μη παρέκει, ήτοι σε μία πολεμική αναμέτρηση για την οποία η χώρα μας θα πρέπει με κάθε δυνατόν τρόπο να περάσει ως μήνυμα, ότι είναι έτοιμη και υποχρεωμένη να εμπλακεί εάν χρειαστεί. Αυτό το μήνυμα σε συνδυασμό με την απαραίτητη στρατιωτική ισχυροποίηση και παράλληλη ανάπτυξη διμερών συμφωνιών με χώρες που έχουν κοινά συμφέροντα με εμάς, αποτελούν την μοναδική αποτρεπτική πολιτική έναντι της Άγκυρας πριν να είναι πολύ αργά.

 

Ειδικότερα, εν σχέσει με την προαναγγελία της νομοθέτησης της «γαλάζιας πατρίδας», η Ελλάδα οφείλει να προχωρήσει άμεσα σε ισχυρές συμβολικές κινήσεις, όπως την επέκταση των χωρικών υδάτων στα δώδεκα μίλια νοτίως της Κρήτης και τις άμεσες διαδικασίες για το κλείσιμο των κόλπων, που αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την επέκταση των χωρικών υδάτων σε δώδεκα μίλια στο Αιγαίο, λαμβάνοντας υπόψιν τους κανόνες της διεθνούς ναυσιπλοΐας (θέτοντας το θέμα αυτό σε διαβούλευση μέσω της ΕΕ). Μόνο έτσι μπορεί να εξισορροπηθεί ο τεράστιος κίνδυνος, για τον Ελληνισμό από την δηλητηριώδη κίνηση του «γκρίζου λύκου» για τη νομιμοποίηση του ακραίου αναθεωρητικού δόγματος της γαλάζιας πατρίδας σε εσωτερικό τουρκικό νόμο.

 

πηγή