Δεν υπάρχει κρίση Κλιματικής Αλλαγής· Υπάρχει κρίση διεφθαρμένων Πολιτικών και Θεσμών

Τα εμπειρικά στοιχεία —από τις καλλιέργειες της Βραζιλίας μέχρι τους πάγους της Ανταρκτικής— δείχνουν ότι η φύση δεν ακολουθεί το πολιτικό σενάριο. Γιατί, λοιπόν, οι ηγέτες επιμένουν σε μια οικονομική

 

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Rhoda Wilson | 17 Μαΐου 2025

 

Οι ρεκόρ συγκομιδές και οι αυξανόμενοι παγετώνες αποτελούν εμπειρικά στοιχεία που αμφισβητούν την ορθοδοξία των κλιματικών κινδυνολόγων. Η παραβίαση αυτών των στοιχείων δεν είναι μόνο αντιεπιστημονική, αλλά και ανήθικη. Η κρίση δεν βρίσκεται στην ατμόσφαιρά μας· βρίσκεται στους διεφθαρμένους θεσμούς και πολιτικούς, γράφει ο Vijay Jayaraj.

 

Οι Σοδειές της Βραζιλίας και ο Πάγος της Ανταρκτικής Αποκαλύπτουν τη Διαφθορά στο Θέμα του Κλίματος

 

Από τον Vijay Jayaraj, όπως δημοσιεύθηκε από την CO2 Coalition στις 9 Μαΐου 2025

 

Αφθονούν οι παράξενες ιστορίες για την Ανταρκτική – συμπεριλαμβανομένης της παρουσίας UFO, ενός χαμένου πολιτισμού και ενός περάσματος προς το εσωτερικό της Γης. Όλες γενικά απορρίπτονται ως παράλογες. Ωστόσο, ορισμένες ευρέως αποδεκτές ισχυρισμοί σχετικά με την κλιματική αλλαγή και τους παγετώνες στο νοτιότερο άκρο του πλανήτη είναι εξίσου παρατραβηγμένοι.

 

Καθημερινά λέγεται στον κόσμο ότι τα αυξανόμενα επίπεδα CO2 λιώνουν τους πολικούς πάγους, μειώνουν τις σοδειές και ωθούν την ανθρωπότητα προς την εξαφάνιση. «Εφαρμόστε ριζική απο-ανθρακοποίηση ή θα πεθάνουμε όλοι!» είναι η κραυγή των φωτισμένων κυρίαρχών μας, σαν να μας γλίτωνε από την προφητευόμενη αποκάλυψή τους η αντικατάσταση των λαμπτήρων πυρακτώσεως με LED και η απαγόρευση των αυτοκινήτων βενζίνης. Απαιτούν άμεσο οικονομικό χαρακίρι για να αποφευχθούν οι καιρικές προβλέψεις που βασίζονται σε ψευδοεπιστήμη και καθαρή εξαπάτηση.

 

Τα δεδομένα του πραγματικού κόσμου – από τις ρεκόρ συγκομιδές της Βραζιλίας έως την ανάκαμψη των πάγων της Ανταρκτικής – αποκαλύπτουν την κλιματική σταυροφορία ως την αβάσιμη υστερία που είναι.

 

Ο Αγροτικός Θρίαμβος της Βραζιλίας

 

Το Βραζιλιάνικο Ινστιτούτο Γεωγραφίας και Στατιστικής προβλέπει ότι η παραγωγή δημητριακών, οσπρίων και ελαιούχων σπόρων θα ξεπεράσει τα 325 εκατομμύρια μετρικούς τόνους φέτος, σημειώνοντας αύξηση 11% σε σχέση με το 2024.

 

Η παραγωγή σόγιας, μιας άλλης βασικής καλλιέργειας για την παγκόσμια επισιτιστική ασφάλεια, αναμένεται να φτάσει τα 161 εκατομμύρια μετρικούς τόνους στη Βραζιλία, σημειώνοντας άνοδο 6% σε σχέση με το προηγούμενο έτος, σύμφωνα με την Υπηρεσία Εξωτερικών Γεωργικών Υποθέσεων του Υπουργείου Γεωργίας των ΗΠΑ. Η Εθνική Εταιρεία Εφοδιασμού της Βραζιλίας προβλέπει ότι η συνολική παραγωγή σιτηρών θα ξεπεράσει τα 322 εκατομμύρια μετρικούς τόνους, σημειώνοντας αύξηση άνω του 8% σε σχέση με την προηγούμενη συγκομιδή, με το ρύζι να προηγείται με αύξηση σχεδόν 10% στην καλλιεργούμενη έκταση.

 

Τι σημαίνει αυτό για εσάς; Αυτοί οι αριθμοί αποτελούν απόδειξη ενός ακμάζοντος γεωργικού τομέα που τροφοδοτεί εκατομμύρια ανθρώπους σε όλο τον κόσμο. Η επιτυχία της Βραζιλίας αμφισβητεί τις δυσοίωνες προειδοποιήσεις της Διακυβερνητικής Επιτροπής για την Κλιματική Αλλαγή (IPCC) του ΟΗΕ σχετικά με την αύξηση του CO2 και των θερμοκρασιών που διαταράσσουν τη γεωργία.

 

Το θερμότερο κλίμα και τα υψηλότερα επίπεδα CO2 ενισχύουν την ανάπτυξη των φυτών, καθώς η ζέστη παρατείνει τις καλλιεργητικές περιόδους και το CO2 λειτουργεί ως φυσικό λίπασμα, γεγονότα που είναι εμφανή σε όλο τον κόσμο.

 

Η Ανάκαμψη του Πάγου στην Ανταρκτική

 

Πολύ νότια της Βραζιλίας, στο παγωμένο τοπίο της Ανταρκτικής, ένας άλλος μύθος για το κλίμα καταρρίπτεται. Η Ανταρκτική, που αποτελεί το πρότυπο των προβλέψεων για κλιματικές καταστροφές, αυξάνει το απόθεμα πάγου της για πρώτη φορά εδώ και δεκαετίες. Πρόσφατα στοιχεία αποκαλύπτουν ότι ο παγετώνας της Ανταρκτικής μεγαλώνει. Μεταξύ του 2021 και του 2023, ο πάγος της Ανταρκτικής αύξησε τη μάζα του με ρυθμό περίπου 108 γιγατόνων ετησίως, λόγω της ασυνήθιστης συσσώρευσης βροχοπτώσεων.

 

Αυτό σηματοδοτεί την πρώτη σταθερή αύξηση του πάγου εδώ και δεκαετίες και θα έπρεπε να αποτελεί πρωτοσέλιδο στις ειδήσεις. Η τήξη του πολικού πάγου χρησιμοποιείται εδώ και καιρό για να δικαιολογήσει επείγουσες πολιτικές παρεμβάσεις – από υποχρεώσεις για μηδενικό ισοζύγιο εκπομπών έως περιορισμούς στο πετρέλαιο και το φυσικό αέριο και φόρους στη γεωργία. Μας είπαν ότι η αύξηση του CO₂ σήμαινε αναπόφευκτη απώλεια πάγου και καταστροφική άνοδο της στάθμης της θάλασσας. Όμως, όταν ο πάγος αυξάνεται αντί να συρρικνώνεται, το κατεστημένο του κλίματος δεν αντιδρά σχεδόν καθόλου.

 

Γιατί οι άνθρωποι στους οποίους έχει ανατεθεί η παγκόσμια κλιματική πολιτική αγνοούν ή απορρίπτουν δεδομένα όπως αυτά; Και το πιο σημαντικό, γιατί οι υπεύθυνοι χάραξης πολιτικής επιμένουν σε οικονομικά καταστροφικές κλιματικές ατζέντες, όταν ο φυσικός κόσμος έρχεται σε αντίθεση με τα μοντέλα τους;

 

Ορισμένοι ανεξάρτητοι ερευνητές, αγρότες και αναλυτές ενέργειας έχουν σηκώσει κόκκινες σημαίες για τις λανθασμένες υποθέσεις που υποκρύπτονται στην κλιματική αφήγηση. Ωστόσο, συχνά φιμώνονται ή χαρακτηρίζονται «αρνητές» – ένας όρος που έχει σχεδιαστεί για να κλείνει τη συζήτηση αντί να την προτρέπει.

 

Οι ρεκόρ συγκομιδές και οι αυξανόμενοι παγετώνες αποτελούν εμπειρικά στοιχεία που αμφισβητούν την κλιματική ορθοδοξία. Η αγνόηση αυτών των πληροφοριών δεν είναι μόνο αντιεπιστημονική, αλλά και ανήθικη. Η IPCC, ο υποτιθέμενος «χρυσός κανόνας» της κλιματολογίας, έχει οικοδομήσει ολόκληρα πλαίσια πολιτικής με βάση την υπόθεση της μη αναστρέψιμης απώλειας των πολικών πάγων και της αναπόφευκτης κλιματικής κατάρρευσης λόγω της χρήσης ορυκτών καυσίμων. Αυτά τα πλαίσια έχουν υιοθετηθεί πλήρως από πολιτικούς όπως ο Καναδός Mark Carney, ο Άγγλος Keir Starmer, ο Αυστραλός Anthony Albanese, ο Καλιφορνέζος Gavin Newsom και άλλοι.

 

Τι συμβαίνει, λοιπόν, όταν η φύση αρνείται να ακολουθήσει τα πολιτικά τους σενάρια; Τίποτα. Το τρένο της πολιτικής συνεχίζει να κινείται, τροφοδοτούμενο από την αδράνεια, την θεσμική υπερηφάνεια και την προσωπική υπεροψία. Η κρίση δεν βρίσκεται στην ατμόσφαιρά μας. Βρίσκεται σε θεσμούς που έχουν διαφθαρεί από την ομαδική σκέψη, την αναζήτηση κέρδους και τη δίψα για εξουσία.

 

Μέχρι να αποκατασταθεί κάποιο βαθμό ακεραιότητας στην επιστημονική και πολιτική ηγεσία, η πραγματική καταστροφή είναι η κατάρρευση της εμπιστοσύνης σε όσους έχουν οριστεί να προστατεύουν την ελευθερία, να προωθούν την οικονομική ανάπτυξη και να επιτρέπουν τη συνεχή πρόοδο του ανθρώπινου πολιτισμού.

 

Αυτό το σχόλιο δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο BizPac Review στις 9 Μαΐου 2025.

 

Σχετικά με τον συγγραφέα

 

Ο Vijay Jayaraj είναι Επιστημονικός και Ερευνητικός Συνεργάτης στο CO₂ Coalition, στο Άρλινγκτον της Βιρτζίνια. Κατέχει μεταπτυχιακό τίτλο στις περιβαλλοντικές επιστήμες από το Πανεπιστήμιο της Ανατολικής Αγγλίας και μεταπτυχιακό τίτλο στη διαχείριση ενέργειας από το Πανεπιστήμιο Robert Gordon, και τα δύο στο Ηνωμένο Βασίλειο, καθώς και πτυχίο μηχανικής από το Πανεπιστήμιο Anna της Ινδίας.

 

Δικτυογραφία:

There is no climate change crisis; there’s a crisis of corrupted politicians and institutions - The Expose

https://expose-news.com/2025/05/17/there-is-no-climate-change-crisis/

Δελτία Τύπου της ΝΙΚΗΣ για την τουρκική προκλητικότητα στην Κύπρο, την σύλληψη των δύο Ελλήνων στην Πόλη και τις επιθέσεις Μητσοτάκη και Γεωργιάδη κατά της Ευρωπ. Εισαγγέλιας

Αθήνα, 16/4/2026  

 

Άμεση απάντηση στην τουρκική προκλητικότητα στην Κύπρο – Η Αθήνα οφείλει να στηρίξει έμπρακτα τον Κυπριακό Ελληνισμό

 

Η νέα κλιμάκωση της τουρκικής επιθετικότητας στη Νεκρή Ζώνη, με επίκεντρο την περιοχή του Περγάμου, αποτελεί την πλέον ξεκάθαρη απόδειξη ότι η Άγκυρα και το κατοχικό καθεστώς επιχειρούν να επιβάλουν με τη βία τη διχοτομική τους ατζέντα.

 

Η εισβολή κατοχικών δυνάμεων στη νεκρή ζώνη και η παρεμπόδιση των κρατικών λειτουργών της Κτηνιατρικής Υπηρεσίας της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν είναι μεμονωμένα περιστατικά. 

 

Αποτελούν από την μία συνέχεια παλαιότερων επεισοδίων στην περιοχή με σκοπό να αλλάξουν το ισχύον status quo και να δημιουργήσουν τετελεσμένα και από την άλλη συντονισμένη απάντηση της Τουρκίας στις δίκαιες και αυτονόητες δηλώσεις του Προέδρου Χριστοδουλίδη, ο οποίος ορθώς έθεσε ως προϋπόθεση για οποιαδήποτε ανάμειξη των Τουρκοκυπρίων στη συζήτηση και στη διαπραγμάτευση για την αποχώρηση των Βρετανικών Βάσεων από την Μεγαλόνησο, την επιστροφή τους στη συνταγματική νομιμότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας.

 

Την ίδια στιγμή, οι άθλιες και βάρβαρες δηλώσεις του πρώην υπουργού Άμυνας της Τουρκίας και νυν προέδρου της Επιτροπής Άμυνας της τουρκικής Εθνοσυνέλευσης, Χουλουσί Ακάρ, ο οποίος έφτασε στο σημείο να απειλεί τον Ελληνισμό με το «τελευταίο μας Πάσχα», ξεπερνούν κάθε όριο διπλωματικής αβρότητας και αγγίζουν τα όρια του ψυχολογικού πολέμου και της ευθείας απειλής κατά της εθνικής μας ασφάλειας.

 

Η ΝΙΚΗ καλεί την ελληνική κυβέρνηση να παρέμβει άμεσα και δυναμικά σε διεθνές επίπεδο. Να ενημερωθούν επίσημα ο ΟΗΕ, η ΕΕ και το ΝΑΤΟ για την προσπάθεια ελέγχου και κατάληψης εδαφών και δημιουργίας τετελεσμένων εντός της Νεκρής Ζώνης από την τουρκοκυπριακή πλευρά και για τις απειλές γενοκτονικού χαρακτήρα από Τούρκους αξιωματούχους. 

 

Η Ελλάδα πρέπει να καταστήσει σαφές ότι οποιαδήποτε βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων περνά απαρέγκλιτα μέσα από τον σεβασμό της κυριαρχίας της Κυπριακής Δημοκρατίας.

 

Η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να στηρίξει τη Λευκωσία. Οφείλει να είναι σε συνεχή επικοινωνία με την κυπριακή κυβέρνηση, να διαμηνύσει προς πάσα κατεύθυνση ότι η Κύπρος δεν είναι μόνη και ότι το δόγμα του Ενιαίου Αμυντικού Χώρου θα επανεργοποιηθεί.

 

Να απαιτήσει την άμεση απομάκρυνση των κατοχικών δυνάμεων. Καμία ανοχή σε νέα τετελεσμένα. 

 

Η Νεκρή Ζώνη δεν είναι «γκρίζα περιοχή», είναι έδαφος της Κυπριακής Δημοκρατίας υπό την προσωρινή επιτήρηση του ΟΗΕ. Ο Ελληνισμός δεν εκφοβίζεται. Η απάντησή μας πρέπει να είναι εθνική ενότητα, διπλωματική εγρήγορση και αταλάντευτη προσήλωση στο Διεθνές Δίκαιο.

 

Προκλητική σύλληψη και φυλάκιση Ελλήνων στην Κωνσταντινούπολη 

 

Το Δημοκρατικό Πατριωτικό Λαϊκό Κίνημα ΝΙΚΗ εκφράζει την έντονη ανησυχία του για τη σύλληψη και την προφυλάκιση δύο Ελλήνων τουριστών από τις τουρκικές αρχές στην Κωνσταντινούπολη και καταγγέλλει τις απαράδεκτες πρακτικές της κυβέρνησης Ερντογάν. 

 

Το «έγκλημά» τους; Ότι άνοιξαν ελληνική σημαία με τον βυζαντινό Δικέφαλο Αετό μέσα στον φυσικό του χώρο, την Αγία Σοφία, το διαχρονικό σύμβολο της Ρωμιοσύνης.

 

Η κίνηση της κυβέρνησης Ερντογάν να προφυλακίσει δύο νέους ανθρώπους με την έωλη κατηγορία της «υποκίνησης μίσους», αποτελεί ακόμη μια απόδειξη του αυταρχισμού και της συνεχιζόμενης πρόκλησης απέναντι στο χριστιανικό κόσμο. 

 

Η μετατροπή ενός παγκόσμιου μνημείου της Ορθοδοξίας σε τζαμί ήταν η ύβρις· η σύλληψη Ελλήνων επειδή θυμήθηκαν την ιστορία τους είναι ο απόλυτος εξευτελισμός κάθε έννοιας διεθνούς δικαίου και θρησκευτικής ελευθερίας.

 

Η ΝΙΚΗ απαιτεί την άμεση παρέμβαση του Υπουργείου Εξωτερικών και την παροχή κάθε νομικής υποστήριξης προς τους δύο Έλληνες κρατουμένους. 

 

Η ελληνική κυβέρνηση οφείλει να ζητήσει την άμεση απελευθέρωση και επιστροφή των δύο Ελλήνων στην πατρίδα μας. Κανένας Έλληνας δεν πρέπει να νιώθει απροστάτευτος όταν τιμά την πίστη και την εθνική του ταυτότητα. 

 

Η σιωπή είναι συνενοχή. Είναι αποδοχή των προκλητικών τουρκικών ενεργειών.

 

Η Αγία Σοφία δεν είναι «μουσείο» ούτε «τζαμί» των κατακτητών της Πόλης. Είναι η Μεγάλη Εκκλησία του Γένους. Η σημαία με τον Δικέφαλο Αετό δεν αποτελεί πρόκληση. Ούτε είναι πρόκληση η αναφορά σε όσους προτίμησαν να μαρτυρήσουν, να θυσιάσουν την ζωή τους παρά να προδώσουν την πίστη τους. Είναι η κραυγή της ιστορικής μνήμης που αρνείται να σβήσει.

 

Απαράδεκτες και εξωθεσμικές οι επιθέσεις Μητσοτάκη και Γεωργιάδη κατά της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας

 

Οι συνεχείς επιθέσεις των κυβερνητικών στελεχών προς την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, με τις οποίες, κατά συρροή και συντονισμένα, επιχειρούν να αποδημήσουν την εγκυρότητα πορισμάτων και δικογραφιών, μόνο επιβεβαίωση της ενοχής της «κυβέρνησης Κορλεόνε» υποδηλώνουν.

 

Πριν αλέκτορα φωνήσαι, ο ίδιος ο πρωθυπουργός, και από το βήμα της Βουλής, ήρθε να επιβεβαιώσει ότι ο λαλίστατος υπουργός Υγείας Άδωνις Γεωργιάδης λειτουργεί ως «μπροστινός» του στις αήθεις επιθέσεις κατά του ευρωπαϊκού θεσμού της Δικαιοσύνης. «Διαρροές σε θέματα που επηρεάζουν πολιτική και δημοκρατία απαγορεύονται» είπε ο Γεωργιάδης, «επιλεκτικές διαρροές σε ΜΜΕ και ελέγχους σε δόσεις» χρέωσε στην Ευρωπαϊκή Εισαγγελία ο Μητσοτάκης. 

 

Οι δήθεν ευρωπαϊστές, στην προσπάθεια τους να κρύψουν ευθύνες, να καλύψουν παρανομίες, να γλιτώσουν εαυτούς και αλλήλους από τη μέγγενη της Δικαιοσύνης, απαξιώνουν ευρωπαϊκούς θεσμούς, αμφισβητώντας καταστατικούς ενωσιακούς κανονισμούς και την ανεξαρτησία τους.

 

Την ίδια ώρα, πληροφορίες θέλουν Αρεοπαγίτες να παραιτούνται, για να μην παραβούν αξίες και αρχές του λειτουργήματός τους, όπως τους υποδεικνύουν «αόρατοι εντολείς» από τα άδυτα του Μαξίμου.

 

Αν όμως έχασαν οι κυβερνώντες κάθε αιδώ, δεν έχασε ευτυχώς, ο κάθε έντιμος Έλληνας δικαστής την ηθική και τη συνείδηση του.

 

Η ΝΙΚΗ εμπιστεύεται τους Έλληνες Δικαστές, όχι όμως τη διάτρητη -επί ημερών Μητσοτάκη- ελληνική Δικαιοσύνη, και στηρίζει την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία στις προσπάθειες της να χυθεί άπλετο φως στις καθ' ημάς σκοτεινές και «θαμμένες» υποθέσεις. 

 

Όταν οι εκπαιδευτικοί ελέγχονται ξανά και ξανά, αλλά οι Λαζαρίδηδες όχι
 

Σε λίγες ημέρες, χιλιάδες εκπαιδευτικοί που προσδοκούν μια θέση των 800 ευρώ, θα κληθούν ξανά να αναρτήσουν πτυχία, μεταπτυχιακά, ξένες γλώσσες και κάθε είδους πιστοποίηση που έχουν αποκτήσει με κόπο και προσωπικές θυσίες. Και, ακόμη κι αν διοριστούν, θα κληθούν να τα υποβάλουν εκ νέου. Ως αναπληρωτές, παραμένουν διαρκώς υπό αμφισβήτηση, καθώς οι Διευθύνσεις Εκπαίδευσης διατηρούν το δικαίωμα να τους επανελέγχουν.

 

Ολα αυτά, για να υπηρετήσουν οπουδήποτε τοποθετηθούν, για λίγους μόνο μήνες, με απολαβές που δεν ανταποκρίνονται ούτε στα προσόντα ούτε στην ευθύνη του λειτουργήματός τους.

 

Σκεφτείτε το αίσθημα αδικίας που νιώθουν όλοι αυτοί οι εκπαιδευτικοί. Αδειασμένοι, απαξιωμένοι και μόνοι. Καλούνται να ανταποκριθούν σε αυστηρότατες διαδικασίες και πολλαπλούς ελέγχους, την ίδια ώρα που η κυβέρνηση διορίζει σε θέσεις που απαιτούν πτυχίο πανεπιστημίου ανθρώπους που ψεύδονται χωρίς ίχνος αιδούς.

 

Ανθρώπους που κάνουν καριέρα ως επιστημονικό προσωπικό στο τόσο σημαντικό Υπουργείο Παιδείας, όπως ο κύριος Λαζαρίδης που προκλητικά δηλώνει πως δεν θα απολογηθεί και που, εν τέλει, αναβαθμίζεται από την κυβέρνηση για τους «κόπους» και την «αξία» του.

 

Την ίδια ώρα αναπληρωτές εκπαιδευτικοί με πολλαπλάσια προσόντα από τον κύριο Λαζαρίδη δεν έχουν δικαίωμα ασθενείας χωρίς ποινή. Κι ας καλύπτουν σοβαρές ανάγκες του κράτους κι ας καταθέτουν πραγματικά πτυχία αποκτημένα με κόπο και ιδρώτα.

 

Κυρία Ζαχαράκη ποια λόγια θα βρείτε για να αναγγείλετε το άνοιγμα του ΟΠΣΥΔ για κατάθεση των πτυχίων, όταν η αξιοκρατία εφαρμόζεται μόνο σε όσους δεν είναι «ημέτεροι»;

Απαγόρευση social media: Λογοκρισία και μαζικό φακέλωμα – Η κυβέρνηση γίνεται ψηφιακός «χωροφύλακας» με επαλήθευση ηλικίας για όλους

Η απαγόρευση των social media στα παιδιά κάτω των 15 είναι μόνο η βιτρίνα - Ξεκάθαρος στόχος η καθολική ψηφιακή επιτήρηση όλων των πολιτών
 

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης

 

Από την πρώτη στιγμή προειδοποιούσαμε γι’ αυτό και δυστυχώς επαληθευθήκαμε: H απαγόρευση πρόσβασης στα social media για παιδιά κάτω των 15 ετών λειτουργεί ως εύσχημη βιτρίνα για την ψηφιακή παγίδευση όλων των πολιτών και την απόλυτη φίμωση του ελεύθερου λόγου.

 

Από το περασμένο Δεκέμβριο του 2025 αναφέραμε από αυτή εδώ τη στήλη ότι ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης βρισκόταν σε επαφές με την αυστραλιανή κυβέρνηση που πρώτη εφάρμοσε το μοντέλο καθολικής απαγόρευσης των ΜΚΔ σε παιδιά κάτω των 16 ετών, με τον ύπουλο σκοπό να επικρατήσει τελικά η ψηφιακή ταυτότητα ως μοναδικό μέσο επαλήθευσης ηλικίας για όλους. 

 

Ο αποκλεισμός των παιδιών από τα ΜΚΔ παρουσιάστηκε από τα ελληνικά μέσα σαν το… απαύγασμα της κοινωνικής πρόνοιας, την ίδια ώρα που νέα παιδιά (όπως πρόσφατα η 19χρονη Μυρτώ στο Αργοστόλι) πεθαίνουν από χρήση ναρκωτικών και αλκοόλ ή επιδεικνύουν απίστευτα ξεσπάσματα βίας και μηδενισμού. 

 

Την ίδια ώρα που η Ελλάδα βρίσκεται στην τέταρτη χειρότερη θέση στην ΕΕ σε παιδική φτώχεια (γύρω στο 28% σε παιδιά 0-17 ετών ή αλλιώς 1 στα 3 παιδιά ζουν σε συνθήκες κοινωνικού αποκλεισμού), η κυβέρνηση ασχολείται με το πώς να περιθωριοποιήσει τον ρόλο των γονιών και να γίνει ψηφιακός χωροφύλακας σε κάθε συσκευή που συνδέεται στο διαδίκτυο.

 

Με τη λογική «πονάει κεφάλι – κόβει κεφάλι» η κυβέρνηση ετοιμάζεται να αποκλείσει από τη μια μέρα στην άλλη εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά που στην συντριπτική τους πλειοψηφία δεν έχουν γνωρίσει άλλο τρόπο επικοινωνίας από τα social media. Αυτή η εντελώς αντιπαιδαγωγική και μονόπλευρη αντιμετώπιση, απειλεί να βυθίσει τα – ψυχικά ανοχύρωτα – παιδιά στην κατάθλιψη, την απομόνωση και τη δίοδο της βίας. 

 

Τα συστημικά ΜΜΕ «ξεφούρνισαν» τον πραγματικό λόγο που η κυβέρνηση… κόπτεται «για το καλό» των παιδιών: «πανευρωπαϊκό πλαίσιο επαλήθευσης ηλικίας με ομοιόμορφη εφαρμογή σε όλα τα κράτη – μέλη» και «υποχρέωση επαναληπτικής επαλήθευσης ηλικίας (για όλους) ανά εξάμηνο», με τη συνεργασία των πλατφορμών κοινωνικής δικτύωσης. 

 

Προσέξτε τη δόλια χρήση του συγκεκριμένου νόμου που αποκαλύπτεται από την υποχρέωση για καθολική επανεπαλήθευση ηλικίας όλων των λογαριασμών, ακόμη και εκείνων που έχουν ήδη περάσει από διαδικασία ταυτοποίησης, λες και ο ενήλικος υπάρχει περίπτωση να ξαναγίνει… ανήλικος! 

 

Αυτή ήταν εξαρχής η επιδίωξη. Η διαμόρφωση μιας φακελωμένης κοινωνίας όπου ο καθένας θα υποχρεούται να αποδεικνύει συνεχώς με ηλεκτρονική ταυτότητα ότι δεν είναι ένοχος ανηλικότητας, ένοχος κλιματικής επιβάρυνσης, ένοχος υγειονομικής απείθειας, ένοχος «fake news», ένοχος «ρητορικής μίσους» και πάει λέγοντας. Ένα ανεστραμμένο συνταγματικό δόγμα όπου ο πολίτης παύει να είναι αθώος μέχρι αποδείξεως του εναντίου, αλλά είναι a priori ένοχος εάν δεν επαληθεύει συνεχώς την ψηφιακή υποταγή του.

 

Για άλλη μια φορά είμαστε «ο καλός μαθητής» της Νέας Τάξης 

 

Για άλλη μια φορά η κυβέρνηση Μητσοτάκη πρωταγωνιστεί πανευρωπαϊκά στα δυστοπικά μέτρα (όπως με τις υποχρεωτικότητες της πανδημίας και τον γάμο με τις υιοθεσίες από άτομα ίδιου φύλου), εμφανιζόμενη ως ο καλύτερος «μαθητής» της νεοταξικής δικτατορίας που χτίζεται νόμο με το νόμο. 

 

Αφού για μία εικοσιπενταετία οι κυβερνήσεις άφησαν τις μάζες να εθιστούν αχόρταγα στα social media, τώρα φτάνει η ώρα που θα δρέψουν τους καρπούς αυτού του εθισμού κατασκευάζοντας ένα πανίσχυρο εκβιαστικό δίλημμα: ή υποδουλώνεσαι στο σύστημα ψηφιακής σκλαβιάς για να διατηρήσεις κάποια ψίχουλα κοινωνικοποίησης ή «εξαφανίζεσαι» από το σύστημα, διαγράφεται η άποψη σου από το διαδίκτυο, ζεις σαν κοινωνικός παρίας σε καθεστώς απομόνωσης. 

 

Στην Ελλάδα έχουμε περί τα 7,3 εκατομμύρια χρήστες Facebook που – αν δεν αλλάξει κάτι στην ευρωπαϊκή πολιτική – θα περάσουν από αυτήν την «κόψη» της απόφασης, συνεκτιμώντας και όλα τα άλλα πελώρια εκβιαστικά διλήμματα που ορθώνονται από την ηλεκτρονική ταυτότητα που θα χρησιμοποιείται ως κάρτα του πολίτη. 

 

Το Kids Wallet φιλοδοξεί να λειτουργήσει ως προθάλαμος του μαζικού φακελώματος και του αποκλεισμού από το διαδίκτυο, αναλαμβάνοντας ρόλο εθνικού συστήματος επαλήθευσης ηλικίας μέχρι να… συντονιστεί η Ευρώπη στην ψηφιακή δικτατορία. 

 

Επαλήθευση… αθωότητας για τα πάντα 

 

Με τη μέθοδο της σαλαμοποίησης και λογικοφανή επιχειρήματα, η ελευθερία και η ιδιωτικότητα κατατεμαχίζονται. Η επαλήθευση ηλικίας απ’ όλους μπορεί να γίνεται και με άλλα μέσα (εκτός της ηλεκτρονικής ταυτότητας) το πρώτο διάστημα, αλλά η κατάληξη είναι προδιαγεγραμμένη και γνωστή. 

 

Τα social media είναι μόνο η αρχή, το πρώτο «δόλωμα» για την ψηφιακή φάκα. Ακολουθούν κι άλλοι εργαλειοποιημένοι εθισμοί, πάθη και συνήθειες όπως η κατανάλωση αλκοόλ και η χρήση καπνικών προϊόντων, το gaming, ο διαδικτυακός τζόγος, τα πορνογραφικά site, αλλά και βασικές ανάγκες όπως η οδήγηση και οι διαδικτυακές αγορές. Αντιλαμβάνεται ο καθένας ότι μιλάμε για ένα πολυδιάστατο «δόκανο» που έρχεται να παγιδεύσει όλες τις πτυχές της σύγχρονης ζωής και να μετατρέψει σε άθλο την επιβίωση των «ανυπότακτων». 

 

Παράλληλα, με το σύστημα επαλήθευσης ηλικίας οι κυβερνήσεις σαν την ελληνική δείχνουν πρόθυμες να παραδώσουν τεράστιους όγκους προσωπικών μας δεδομένων στις πλατφόρμες των social media, αντιμετωπίζοντας τις ως διακυβερνητικούς φορείς που θα νομιμοποιούνται να ελέγχουν τη «νομιμοφροσύνη» μας. Οι Έλληνες ψηφίζουν κυβέρνηση, για να τους πιστοποιεί τελικά το… Facebook και να κρίνει αν θα τους επιτρέπεται να ασκήσουν το δικαίωμα της ελευθερίας έκφρασης. 

 

Αυτή είναι η δυστοπία που η Ελλάδα τρέχει από τους πρώτους για να επιβάλλει, με τον περισσότερο κόσμο να μην έχει αντιληφθεί ακόμα ότι οδεύουμε στη μεγαλύτερη φίμωση και εκβιασμό δικαιωμάτων που έχει επιτευχθεί ποτέ…

 

πηγή 

Πόσο ηθικό είναι το νέο "μάθημα" της.... Ηθικής;

Εξελίξεις στο δικαίωμα επιλογής της γνώσης. Τα παιδιά θα διδάσκονται με την "μέθοδο" του... a'la'carte. 

 

Η εισαγωγή ενός νέου μαθήματος Ηθικής στο Ελληνικό σχολείο, έχει ανοίξει τα τελευταία χρόνια έναν ευρύ και συχνά έντονο δημόσιο διάλογο. Το ζήτημα δεν είναι απλώς παιδαγωγικό, αγγίζει βαθύτερα κοινωνικά, πολιτισμικά και θρησκευτικά θεμέλια της Ελληνικής κοινωνίας. Από τις πρώτες σχετικές συζητήσεις που ξεκίνησαν πιο συστηματικά μετά το 2016, έως τις πρόσφατες παρεμβάσεις το 2023 και το 2024, το θέμα επανέρχεται σταθερά στην επικαιρότητα, προκαλώντας αντιδράσεις, προβληματισμούς αλλά και υποστήριξη από διαφορετικές πλευρές. 

 

Εισήχθη λοιπόν με πρωτοβουλία ποιού/ποιών και βάσει ποιών αναγκών; 

 

Γεννάται λοιπόν, μια σειρά ερωτημάτων, όπως: Με ποιά κριτήρια κάποιο παιδί θα πάρει απαλλαγή απο το μάθημα των Θρησκευτικών?

 

Πριονίζεται η λέξη "Παιδείας" στον τίτλο "Παιδείας και Θρησκευμάτων" ;

Αν γίνει το μάθημα, ποιος θα το διδάσκει; Ο θεολόγος; Τότε θα έχουμε μεταλλαγμένα Θρησκευτικά.

 

Για να καταλάβουμε, το μάθημα αυτό θα ακολουθεί αυστηρά τα πρότυπα που διαμόρφωσε ο Αριστοτέλης; Το μάθημα της Ηθικής (ή αλλιώς Ηθική Φιλοσοφία) το πρωτοδιαμόρφωσε ως συστηματική φιλοσοφική μελέτη ο Αριστοτέλης.

 

Τι είναι η Ηθική; Ποιός την διδάχθηκε με την σχολική νοοτροπία για να μπορέσει να την διδάξει με τον ίδιο τρόπο; 

 

Δηλαδή, αν κάποιος δεν δέχεται ενα θεώρημα της Γεωμετρίας π.χ, μπορεί να αιτηθεί απαλλαγή, για να μην ...πιέζεται στο μάθημα; 

 

Η δημιουργία ή αλλαγή μαθημάτων στην Ελλάδα γίνεται από το Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων με επιστημονική εισήγηση από το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής και τελική έγκριση από την πολιτική ηγεσία (Υπουργό).

 

Πότε και πώς ξεκίνησε η συζήτηση...

Η συζήτηση για τον εκσυγχρονισμό της εκπαίδευσης στην Ελλάδα δεν είναι νέα. Ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 2000 είχαν διατυπωθεί προτάσεις για πιο «ουδέτερα» ή πολυπολιτισμικά προγράμματα σπουδών. Ωστόσο, το 2016 αποτέλεσε ένα σημείο καμπής, όταν επιχειρήθηκαν σημαντικές αλλαγές στο μάθημα των Θρησκευτικών. Οι αλλαγές αυτές στόχευαν στη μετατροπή του μαθήματος από ομολογιακό σε περισσότερο θρησκειολογικό. 

 

Από τότε μέχρι σήμερα, το θέμα παραμένει ανοιχτό. Το 2019 και το 2020 υπήρξαν αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας που έθεσαν σαφή όρια σχετικά με τον χαρακτήρα του μαθήματος των Θρησκευτικών, επιβεβαιώνοντας ότι πρέπει να διατηρεί τον ορθόδοξο προσανατολισμό του, σύμφωνα με το Σύνταγμα. Παρ’ όλα αυτά, οι συζητήσεις για την εισαγωγή ενός ξεχωριστού μαθήματος Ηθικής, είτε ως εναλλακτική είτε ως συμπληρωματική επιλογή, συνεχίστηκαν. 

 

Το 2023 και το 2024, το θέμα επανήλθε δυναμικά στο προσκήνιο, με προτάσεις που αφορούν την ενίσχυση της ηθικής αγωγής στα σχολεία, μέσα από νέα προγράμματα σπουδών που εστιάζουν σε αξίες όπως ο σεβασμός, η διαφορετικότητα και τα ανθρώπινα δικαιώματα.

 

Τι είναι το μάθημα της Ηθικής;

 

Το προτεινόμενο μάθημα της Ηθικής φιλοδοξεί να εισαγάγει τους μαθητές σε βασικές έννοιες φιλοσοφίας και κοινωνικής συμπεριφοράς. Περιλαμβάνει θεματικές όπως: 

• Η έννοια του καλού και του κακού
• Η ευθύνη του ατόμου απέναντι στην κοινωνία
• Τα ανθρώπινα δικαιώματα
• Η αποδοχή της διαφορετικότητας
• Η ηθική διάσταση της τεχνολογίας

Οι υποστηρικτές του μαθήματος θεωρούν ότι ανταποκρίνεται στις ανάγκες μιας σύγχρονης, πολυπολιτισμικής κοινωνίας. Υποστηρίζουν ότι οι μαθητές χρειάζονται εργαλεία για να αναπτύξουν κριτική σκέψη και ηθική κρίση, ανεξάρτητα από θρησκευτικές πεποιθήσεις. 

 

Οι αντιδράσεις και οι ανησυχίες

 

Από την άλλη πλευρά, σημαντικό μέρος της κοινωνίας εκφράζει έντονες επιφυλάξεις. Η βασική ανησυχία είναι ότι το μάθημα της Ηθικής μπορεί να λειτουργήσει ως υποκατάστατο των Θρησκευτικών, οδηγώντας σταδιακά στην αποδυνάμωσή τους. 

 

Εκπρόσωποι της Εκκλησίας, θεολόγοι αλλά και γονείς υποστηρίζουν ότι η ηθική δεν μπορεί να αποκοπεί από τις πνευματικές και θρησκευτικές της ρίζες. Επισημαίνουν ότι η Ορθόδοξη παράδοση έχει διαμορφώσει σε μεγάλο βαθμό τις αξίες της ελληνικής κοινωνίας και ότι η απομάκρυνση από αυτήν μπορεί να δημιουργήσει ένα «κενό ταυτότητας». 

 

Επιπλέον, εκφράζεται ο φόβος ότι ένα μάθημα Ηθικής, χωρίς σαφή αξιακό άξονα, ενδέχεται να καταλήξει σε έναν σχετικισμό, όπου όλα θεωρούνται ισότιμα και δεν υπάρχουν σαφή κριτήρια για το σωστό και το λάθος.

 

Παιδαγωγικές προσεγγίσεις και συγκρίσεις

 

Σε ευρωπαϊκό επίπεδο, υπάρχουν διαφορετικά μοντέλα. Σε χώρες όπως η Γερμανία, η Ηθική διδάσκεται ως εναλλακτική επιλογή για μαθητές που δεν παρακολουθούν Θρησκευτικά. Στη Γαλλία, όπου επικρατεί αυστηρός κοσμικός χαρακτήρας στην εκπαίδευση, η ηθική αγωγή ενσωματώνεται σε ευρύτερα μαθήματα πολιτειακής εκπαίδευσης. 

 

Η ελληνική περίπτωση, ωστόσο, είναι ιδιαίτερη. Το Σύνταγμα αναγνωρίζει ρητά τον ρόλο της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ενώ η ιστορική και πολιτισμική ταυτότητα της χώρας είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη θρησκεία. 

 

Αυτό δημιουργεί μια λεπτή ισορροπία: από τη μία πλευρά, η ανάγκη εκσυγχρονισμού της εκπαίδευσης και από την άλλη, η διατήρηση της παράδοσης. 

 

Το θέμα δεν αφορά μόνο τα σχολεία. Αγγίζει ευρύτερα την κατεύθυνση που θέλει να πάρει η ελληνική κοινωνία. Σε μια εποχή παγκοσμιοποίησης, όπου οι αξίες μεταβάλλονται ταχύτατα, πολλοί θεωρούν ότι η εκπαίδευση πρέπει να λειτουργεί ως σταθερός άξονας. 

 

Η οικογένεια, η Εκκλησία και το σχολείο αποτελούσαν παραδοσιακά τους βασικούς πυλώνες διαμόρφωσης της ηθικής συνείδησης. Η πιθανή αντικατάσταση των Θρησκευτικών από ένα πιο «ουδέτερο» μάθημα θεωρείται από ορισμένους ως αποδυνάμωση αυτού του τριπτύχου. 

 

Από την άλλη πλευρά, υπάρχουν φωνές που υποστηρίζουν ότι η κοινωνία έχει ήδη αλλάξει και ότι το σχολείο οφείλει να αντανακλά αυτήν την αλλαγή, προσφέροντας πιο συμπεριληπτική εκπαίδευση. 

 

Το θέμα όμως, δεν είναι τωρινό. Έχει υποστηριχθεί από όλους τους Υπουργούς.

 

Στην καρδιά της συζήτησης βρίσκεται ένα θεμελιώδες ερώτημα: ποια είναι η ταυτότητα της ελληνικής παιδείας; 

 

Είναι μια παιδεία που στηρίζεται σε διαχρονικές αξίες, άρρηκτα συνδεδεμένες με τη θρησκευτική παράδοση; Ή είναι μια παιδεία που εξελίσσεται, προσαρμοζόμενη στις σύγχρονες κοινωνικές συνθήκες; 

 

Η απάντηση δεν είναι εύκολη. Ωστόσο, είναι σαφές ότι οποιαδήποτε αλλαγή στο εκπαιδευτικό σύστημα δεν μπορεί να αγνοεί τις ρίζες της κοινωνίας. 

 

Καθώς η συζήτηση συνεχίζεται, ένα είναι βέβαιο, το θέμα του μαθήματος της Ηθικής δεν είναι απλώς ένα τεχνικό ζήτημα εκπαιδευτικής πολιτικής. Είναι μια βαθιά αξιακή επιλογή. 

 

Η εισαγωγή της Ηθικής ως μαθήματος μπορεί να προσφέρει σημαντικά εργαλεία στους μαθητές. Μπορεί να ενισχύσει την κριτική σκέψη, να προωθήσει τον διάλογο και να βοηθήσει τους νέους να κατανοήσουν τον κόσμο γύρω τους. 

 

Ωστόσο, τίθεται ένα κρίσιμο όριο. Η Ηθική, όσο σημαντική κι αν είναι, δύσκολα μπορεί να υποκαταστήσει τον ρόλο των Θρησκευτικών. Διότι τα Θρησκευτικά δεν είναι απλώς ένα μάθημα γνώσεων· είναι φορέας παράδοσης, πολιτισμού και πνευματικότητας. 

 

Σε μια κοινωνία όπως η Ελληνική, όπου η θρησκεία αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της ιστορικής συνέχειας, η πλήρης αντικατάσταση των Θρησκευτικών θα σήμαινε κάτι πολύ περισσότερο από μια εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. Θα σήμαινε μια βαθιά τομή στην ίδια την ταυτότητα. 

 

Πιέσεις από... "έξω", εδώ και χρόνια... 

 

Ίσως, τελικά, η λύση να μην βρίσκεται στην αντικατάσταση, αλλά στη σύνθεση. Σε ένα εκπαιδευτικό μοντέλο που θα συνδυάζει τη γνώση της παράδοσης με την καλλιέργεια της ηθικής σκέψης. 

 

Γιατί, όσο κι αν εξελίσσονται οι κοινωνίες και αλλάζουν τα εκπαιδευτικά συστήματα, παραμένει ένα βασικό ερώτημα, από πού αντλούνται οι αξίες που καθοδηγούν τον άνθρωπο; 

 

Και σε αυτό το ερώτημα, για πολλούς, η απάντηση εξακολουθεί να βρίσκεται στη θρησκευτική παράδοση. Γι’ αυτό και, παρά τις όποιες αλλαγές ή προσθήκες στο πρόγραμμα σπουδών, παραμένει ισχυρή η πεποίθηση ότι τίποτα δεν μπορεί να αντικαταστήσει ουσιαστικά το μάθημα των Θρησκευτικών. 

 

Άραγε, θα προστεθεί η λέξη Ηθική, στον τίτλο "Υπουργείο Παιδείας Θρησκευμάτων και Αθλητισμού";

 

πηγή

 

ΣΧΟΛΙΟ

 

Ηπιος ο αρθρογράφος....

Για να τα πω εγώ πιο σταράτα...

 

Σχεδόν όλοι οι Υπουργοί Παιδείας όλων των κυβερνήσεων εδώ και χρόνια, έχουν περάσει από την Λέσχη Μπίλντεμπεργκ....

 

Επίσης ενώ σε όλα τα θέματα (εθνικά, κοινωνικά, πολιτικά, οικονομικά κλπ) οι διάφορες κυβερνήσεις προσπαθούν να έχουν διαφορετική πολιτική, στα θέματα της Παιδείας δηλαδή των αυριανών πολιτών, όλοι ομονοούν..... και έχουν την ίδια ακριβώς νεοταξική πολιτική με προώθηση όλων των εντολών για διαφορετικότητες, πολυπολιτισμό, αθεία, αντιχριστιανισμό και ανθελληνισμό...

Γι αυτό στοχεύουν στην πλύση εγκεφάλου των παιδιών μας....

Και εν πολλοίς το έχουν καταφέρει.... 

Γιατί διαφωνούμε για το ποιος νικάει και ποιος χάνει στον πόλεμο στο Ιράν

Γράφει ο ΓΡΙΒΑΣ ΚΩΣΤΑΣ  

 

Οι εξελίξεις στον Πόλεμο στο Ιράν έχουν δημιουργήσει μια έντονη πόλωση και σύγχυση για τα τεκταινόμενα στη διεθνή κοινή γνώμη, όπως και στην Ελληνική, αλλά και στους επαγγελματίες αναλυτές και τους λήπτες στρατηγικών αποφάσεων. Όχι μόνον υπάρχει έντονη αντιγνωμία αναφορικά με τους “καλούς” και τους “κακούς” της σύγκρουσης, αλλά παρουσιάζεται και μεγάλη σύγχυση αναφορικά με το ποιος νικάει μέχρι στιγμής και πολύ περισσότερο για το ποιος θα νικήσει στο μέλλον. 

 

Φορτισμένες απόψεις περί συντριπτικής νίκης της μίας ή της άλλης πλευράς, των ΗΠΑ ή του Ιράν, εκφράζονται διαρκώς στον δημόσιο διάλογο. Και, προσέξτε, αναφερόμαστε για την νίκη ή την ήττα μέχρι στιγμής, όχι για το τι μέλλει γενέσθαι. Για να προσεγγίσουμε αυτό το ιδιόρρυθμο φαινόμενο θα προσπαθήσουμε σήμερα να χρησιμοποιήσουμε ως εργαλεία ερμηνείας κάποιες αντιλήψεις της Θεωρίας της Επιστήμης (ή Φιλοσοφίας της Επιστήμης), που μας δείχνουν ότι ένα πράγμα είναι “η Πραγματικότητα” και κάτι άλλο, εντελώς διαφορετικό, “οι ερμηνείες της Πραγματικότητας”. 

 

Ο πόλεμος στο Ιράν, λοιπόν, δεν είναι μόνο μια σύγκρουση κρατών, αλλά και μια σύγκρουση ερμηνειών, μοντέλων σκέψης και τρόπων κατανόησης της πραγματικότητας. Σε μεγάλο βαθμό, οι εμπλεκόμενοι, αλλά και οι αναλυτές, δεν ζουν στο ίδιο γνωσιακό σύμπαν. Για να κατανοήσουμε αυτήν την ιδιόρρυθμη κατάσταση μπορούμε να στραφούμε στη Φιλοσοφία της Επιστήμης και της Γλώσσας. Οι Popper, Kuhn, Lakatos, Feyerabend, Heidegger και Wittgenstein μας προσφέρουν εργαλεία, που φωτίζουν όχι μόνο τι γνωρίζουμε, αλλά και γιατί αδυνατούμε να συμφωνήσουμε σε αυτό. 

 

Ο Karl Popper, για παράδειγμα, πατέρας της σύγχρονης Θεωρίας της Επιστήμης, υποστήριξε ότι μια θεωρία είναι επιστημονική μόνο αν μπορεί να διαψευστεί. Στη γεωπολιτική, όμως, συχνά συμβαίνει το αντίθετο. Για τον πόλεμο στο Ιράν συνυπάρχουν πολλαπλές αφηγήσεις, αντιφατικές μεταξύ τους. Μία εξ αυτών είναι ότι οι ΗΠΑ ελέγχουν πλήρως την κατάσταση, μία άλλη ότι το Ιράν ενισχύεται μέσω της αντοχής του, ότι το Ισραήλ κυριαρχεί επιχειρησιακά, ότι το Ιράν ενισχύεται επιχειρησιακά κοκ. Το αξιοσημείωτο είναι ότι όλες αυτές οι αφηγήσεις μπορούν να ενσωματώσουν τα ίδια γεγονότα και να τα προβάλουν με διαφορετικό τρόπο, ενώ ακόμη και τα αντίθετα μπορεί να θεωρηθούν ενδείξεις ισχύος ή αδυναμίας.

 

Για παράδειγμα, η κλιμάκωση της σύγκρουσης μπορεί να θεωρηθεί ένδειξη ισχύος ή αδυναμίας. Η αποκλιμάκωση αντιστοίχως μπορεί να ερμηνευθεί ως επιτυχία ή ως υποχώρηση. Έτσι, οι αναλύσεις δεν διαψεύδονται ποτέ. Λειτουργούν ως κλειστά συστήματα πεποιθήσεων. Το πρόβλημα, συνεπώς, δεν είναι μόνο ότι διαφωνούμε, αλλά ότι δεν διαθέτουμε κοινά κριτήρια για να διαπιστώσουμε πότε μια ερμηνεία αποτυγχάνει. 

 

Ιράν: Ασύμμετρα παραδείγματα σκέψης 

 

Η έννοια “των παραδειγμάτων” (paradigms) του Thomas Kuhn μας επιτρέπει να δούμε βαθύτερα το πρόβλημα. Συγκεκριμένα, οι διαφορετικοί δρώντες δεν ερμηνεύουν απλώς διαφορετικά τα ίδια γεγονότα, αλλά αντιλαμβάνονται τον κόσμο μέσα από διαφορετικά γνωστικά πλαίσια. Για τις Ηνωμένες Πολιτείες, η σύγκρουση μπορεί να αφορά την αποτροπή και τη διατήρηση μιας προϋπάρχουσας διεθνούς τάξης ελεγχόμενης από αυτές. Για το Ιράν, είναι ζήτημα επιβίωσης, κυριαρχίας και αξιοπρέπειας. Για το Ισραήλ εμφανίζεται να είναι μια υπαρξιακή μάχη σε ένα διαρκώς απειλητικό περιβάλλον. 

 

Για άλλους δρώντες, όπως η Κίνα, εντάσσεται σε μια ευρύτερη αναδιάταξη του διεθνούς συστήματος. Αυτά τα παραδείγματα δεν είναι εύκολα συγκρίσιμα. Ορίζουν διαφορετικά τι είναι “επιτυχία”, “ήττα”, “σταθερότητα” ή “κλιμάκωση”. Έτσι, αυτό που από τη μία πλευρά φαίνεται παράλογο, από την άλλη μπορεί να είναι απολύτως συνεκτικό. Η σύγκρουση είναι, επομένως, όχι μόνο υλική αλλά και γνωστική. 

 

Ο Imre Lakatos προσφέρει ένα ακόμη χρήσιμο εργαλείο: τα “ερευνητικά προγράμματα”. Κάθε δρων φαίνεται να λειτουργεί με έναν σκληρό πυρήνα βασικών παραδοχών, ο οποίος προστατεύεται από ένα σύνολο ευέλικτων προσαρμογών. Για παράδειγμα, οι ΗΠΑ μπορεί να βασίζονται στην υπόθεση ότι η ισχύς, από μόνη της, μπορεί να διαμορφώσει το περιβάλλον, την πορεία των εξελίξεων και να επιτύχει μια καθαρή “τελική” νίκη.

 

Το Ιράν, αντιθέτως, επενδύει σε μια λογική αντοχής και μετατροπής της πίεσης σε πλεονέκτημα. Το Ισραήλ σε μια στρατηγική διαρκούς υποβάθμισης των απειλών, χωρίς αναγκαστικά μια τελική νίκη. Όταν οι εξελίξεις δεν επιβεβαιώνουν τις προσδοκίες, δεν εγκαταλείπεται ο πυρήνας. Προσαρμόζονται τα μέσα. Έτσι, οι στρατηγικές γίνονται ανθεκτικές ακόμη και απέναντι στην αποτυχία.

 

Η ανάγκη πολλαπλών προσεγγίσεων 

 

Ο Paul Feyerabend μας υπενθυμίζει ότι καμία μεθοδολογία δεν επαρκεί από μόνη της. Ο πόλεμος στο Ιράν δεν μπορεί να εξηγηθεί αποκλειστικά με όρους ρεαλισμού, ούτε μόνο μέσω ψυχολογίας, ιδεολογίας ή οικονομίας. Πρόκειται για ένα πολυεπίπεδο φαινόμενο, όπου συνυπάρχουν στρατιωτικές επιχειρήσεις, πολιτικές αποφάσεις, κοινωνικές δυναμικές, ιστορικές μνήμες και πολιτισμικά αφηγήματα. 

 

Η κατανόηση, συνακόλουθα, απαιτεί συνδυασμό προσεγγίσεων. Κάθε μονοδιάστατη ανάλυση οδηγεί αναπόφευκτα σε παραμόρφωση. Σε βαθύτερο επίπεδο, ο πόλεμος αποκαλύπτει έναν συγκεκριμένο τρόπο θέασης της πραγματικότητας. Ο Martin Heidegger περιγράφει τη νεωτερικότητα ως εποχή όπου ο κόσμος αντιμετωπίζεται ως κάτι διαθέσιμο προς έλεγχο. Η στρατηγική σκέψη συχνά προϋποθέτει ότι η πραγματικότητα μπορεί να διαμορφωθεί μέσω της ισχύος. Ο κόσμος γίνεται ένα σύστημα προς διαχείριση. 

 

Αυτό συνδέεται άμεσα με αυτό που θα μπορούσαμε να ονομάσουμε “οντολογία της ισχύος”, όπως την έχει εκφράσει ο π. Νικόλαος Λουδοβίκος, δηλαδή την πεποίθηση ότι η βούληση, ενισχυμένη από ισχύ, μπορεί να επιβληθεί στην πραγματικότητα και να κατευθύνει την Ιστορία. Ωστόσο, η πολυπλοκότητα του σύγχρονου κόσμου αντιστέκεται σε αυτήν τη λογική. Οι συνέπειες των δράσεων είναι συχνά απρόβλεπτες, οι αλληλεπιδράσεις μη γραμμικές και ο έλεγχος περιορισμένος. Η ισχύς παραμένει αναγκαία, αλλά δεν επαρκεί για να ελέγξει το σύστημα. 

 

Η γλώσσα ως πεδίο σύγκρουσης 

 

Ο Ludwig Wittgenstein θέτει προς μελέτη μια ακόμη κρίσιμη διάσταση. Τη γλώσσα και την υποκειμενικότητά της. Όροι όπως “νίκη”, “εκεχειρία”, “αποτροπή” ή “κλιμάκωση” δεν έχουν ενιαίο νόημα. Η ίδια “εκεχειρία”, για παράδειγμα, μπορεί να θεωρηθεί επιτυχία, αποτυχία ή απλώς προσωρινή παύση από τους επιμέρους δρώντες. Η δε “νίκη” μπορεί να σημαίνει επικράτηση, επιβίωση ή απλώς αποφυγή της κατάρρευσης. 

 

Οι δρώντες, λοιπόν, δεν χρησιμοποιούν απλώς διαφορετικές λέξεις. Ζουν μέσα σε διαφορετικά “γλωσσικά παιχνίδια”. Και μέσα από αυτά τα παιχνίδια συγκροτούν διαφορετικές πραγματικότητες. Συνθέτοντας όλα τα παραπάνω, προκύπτει το βαθύτερο συμπέρασμα πως ο πόλεμος στο Ιράν αποκαλύπτει μια κρίση στη σχέση μεταξύ γνώσης, ισχύος και πραγματικότητας. Η νεωτερική στρατηγική σκέψη βασίζεται στην υπόθεση ότι ο κόσμος μπορεί να γίνει κατανοητός και ελεγχόμενος. Όμως, η πολυπλοκότητα των σύγχρονων συγκρούσεων διαβρώνει αυτή την υπόθεση. Και αυτό το βλέπουμε σήμερα στο Ιράν.

 

Η αβεβαιότητα, οι μη αναμενόμενες συνέπειες και η ασυμμετρία αντιλήψεων καθιστούν τον έλεγχο εξαιρετικά επισφαλή. Υπό το φως αυτής της λογικής, αυτό που συχνά εκφράζεται ως “στρατηγική αβεβαιότητα” στις στρατηγικές σπουδές ίσως δεν είναι παρά η έκφραση μιας βαθύτερης αδυναμίας του Δυτικού Πολιτισμού. Της αδυναμίας πλήρους κατανόησης και διαχείρισης ενός κόσμου που δεν υπακούει σε γραμμικές λογικές, όπως θεωρεί αξιωματικά η Δύση ότι συμβαίνει, με βάση τις κοσμοαντιλήψεις που δημιούργησαν γνώσεις προερχόμενες από τον πολιτισμικό πυρήνα του Δυτικού Πολιτισμού. 

 

Και εδώ τίθεται ένα κρίσιμο ερώτημα. Πριν αρχίσουμε να συζητάμε ποιος νικάει σε αυτόν τον πόλεμο και πολύ περισσότερο ποιος θα νικήσει σε αυτόν τον πόλεμο και σε τι ιστορικό βάθος, θα πρέπει πριν καταρχήν να αναρωτηθούμε ποιος τελικά κατανοεί τον πόλεμο; Η απάντηση είναι, πιθανώς, κανείς πλήρως. Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι όλες οι ερμηνείες είναι ισοδύναμες στην ατέλειά τους, ούτε ότι η ανάλυση είναι μάταιη. Σημαίνει, όμως, ότι κάθε κατανόηση είναι μερική, εξαρτημένη από το πλαίσιο μέσα στο οποίο διαμορφώνεται. 

 

Εν κατακλείδι λοιπόν, ο πόλεμος στο Ιράν μας υπενθυμίζει ότι ο πόλεμος δεν είναι μόνο πεδίο ισχύος, αλλά και πεδίο γνώσης και κυρίως, πεδίο των ορίων της γνώσης. Σε έναν κόσμο όπου ο έλεγχος γίνεται όλο και πιο αβέβαιος, ο μεγαλύτερος κίνδυνος ίσως δεν είναι το να κάνουμε λάθος, αλλά να εγκλωβιστούμε στην ψευδαίσθηση ότι κατανοούμε περισσότερο από όσο πραγματικά κατανοούμε. 

 

Υ.Γ.: Η μελέτη της Θεωρίας της Επιστήμης και των εφαρμογών της στις διεθνείς σχέσεις ξεκίνησε στην Ελλάδα από το πρωτοποριακό βιβλίο του Καθηγητή Ι. Θ. Μάζη “Μεταθεωρητική Κριτική Διεθνών Σχέσεων και Γεωπολιτικής”, που εκδόθηκε το 2013 από τις Εκδόσεις Παπαζήση. 

 

πηγή 

Μιχάλης Χαραλαμπίδης: «Η πολιτική ή είναι ιερή ή δεν είναι πολιτική»

Γράφει ο Θεοφάνης Μαλκίδης

Από την ομιλία του Θεοφάνη Μαλκίδη στην εκδήλωση για τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη. Ένωση Ποντίων Σουρμένων, 15 Απριλίου 2026. 

Λόγος Ελληνικός 

«Πάντοτε πίστευα και η ιστορία μου έδινε  δίκαιο, ότι η Ελλάδα μπορεί να γίνει κέντρο μορφωτικό του κόσμου, όχι μόνο για το χθες αλλά για το αύριο», είχε αναφέρει ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, μιλώντας πριν μερικά χρόνια στον ίδιο χώρο που βρισκόμαστε και εμείς απόψε, τιμώντας τη μνήμη και το έργο του, εδώ στην ιστορική  Ένωση Ποντίων Σουρμένων.  

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης (Αλεξανδρούπολη 1951- Αθήνα 2024), έγραψε και ανέδειξε, θεμελίωσε και υπερασπίστηκε με συνέπεια την ανάγκη για την ανάδειξη της Γενοκτονίας, την κρίση του κεμαλισμού και το τουρκικό πρόβλημα, την απελευθέρωση των λαών της Μιράς Ασίας, την  ενδογενή πολιτική και ανάπτυξη, την ιστορική και πολιτισμική αυτογνωσία, την  κοινωνική δικαιοσύνη.  Η βαθιά γνώση της Ελληνικότητας, της ιστορίας, η σύνθεση πολιτικής, φιλοσοφίας και κοινωνιολογίας, τον οδήγησε στη δημιουργία μίας ολοκληρωμένης (πολιτικής) πρότασης για τον Ελληνισμό.

Παρότι πολλοί προσπάθησαν να τον απομονώσουν και να τον εξαφανίσουν από την επίσημη πολιτική σκηνή,  αποτέλεσε και (θα) αποτελεί σημείο αναφοράς για όσους αναζήτησαν και (θα) συνεχίζουν να αναζητούν μία διαφορετική οδό  για τον Ελληνισμό, με βάση την πολιτική, το ελληνικό ιστορικό και πολιτισμικό βάθος, τη συλλογική μνήμη, την αυτόχθονη σκέψη και την ανάγκη και αίτημα για ουσιαστική αναγέννηση του Ελληνισμού.

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης υπήρξε μια πολυσχιδής προσωπικότητα η οποία άφησε ανεξίτηλο το στίγμα της στην πνευματική, πολιτική και κοινωνική ζωή του Ελληνισμού και  κατά γενική ομολογία ήταν ένας σημαντικός διανοούμενος, συγγραφέας, πολιτικός.

Η σκέψη του χαρακτηρίστηκε από μια βαθιά πατριωτική συνείδηση, συνδυασμένη με μια κριτική ματιά στις παθογένειες της ελληνικής πολιτικής, οικονομίας και κοινωνίας. Υπήρξε ένθερμος υποστηρικτής της αποκέντρωσης καθώς και της περιφερειακής και ισόρροπης ανάπτυξης, αναδεικνύοντας το προβληματικό, χρεοβόρο, παρασιτικό κράτος των Αθηνών, πιστεύοντας  στη δυναμική και την αναγέννηση της ελληνικής περιφέρειας. Το συγγραφικό του έργο, πλούσιο και πολυδιάστατο, περιλαμβάνει βιβλία, μελέτες, άρθρα, δοκίμια και δημοσιεύσεις στο γραπτό και ηλεκτρονικό τύπο, συνεντεύξεις σε ραδιοφωνικούς  και τηλεοπτικούς σταθμούς (όπου αυτό ήταν  επιτρεπτό…) με αντικείμενο  τα εθνικά θέματα,  τη Γενοκτονία,   τη Μακεδονία, τον Πόντο και τη Μικρά Ασία,  τον Ελληνισμό της Μεγάλης Ελλάδας,   τις πόλεις και την ανάπτυξη,   τον τουρισμό,  τον αγροτικό και διατροφικό τομέα, για την πολιτική και τα κόμματα.

Μαζί με  την πνευματική του παραγωγή, ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης είχε ενεργό πολιτική δράση. Υπήρξε ιδρυτικό στέλεχος του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος μέλος της ομάδας που συνέγραψε την ιδρυτική του διακήρυξη, εκλεγμένο για δεκαετίες στα κομματικά όργανα και  αγωνίστηκε για τις ιδέες του και την προώθηση της Ελληνικότητας με συνέπεια και ανιδιοτέλεια, έχοντας πάντα ως γνώμονα το συλλογικό συμφέρον. Αποχώρησε από το δημιούργημά του, έχοντας γνώση ότι το κράτος, το κόμμα, δεν είναι όχημα για καριέρα, πλουτισμό. 

Η ιδιαίτερη γραφή του, η συνεχή του δράση, η πλούσια πολιτική του προσφορά, ο   ασκητικός του βίος- είχε μηδενικό πόθεν έσχες- συγκροτούν, μεταξύ των άλλων,  τα στοιχεία της μοναδικής του προσωπικότητας: ευγένεια και   ήθος, αυστηρότητα και  δικαιοσύνη,  μεγαλοψυχία και  φιλία, ιδέες και επιμονή,   εντιμότητα και  ανιδιοτέλεια, αξιοπρέπεια  και  θάρρος, ανδρεία, αγάπη και  Ελληνικότητα. Καθοριστική είναι η (προφητική όπως ονομάστηκε) ομιλία του στο 4ο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ το 1996, ομιλία στην οποία αναφέρθηκε, προέβλεψε- αρκετοί έγραψαν ότι προφήτεψε- την οικονομική κρίση στην Ελλάδα: «Στο τέλος του κύκλου το 2004 ή το 2010 η Ελλάδα, αυτό που ονομάζω Τουρκομπαρόκ», θα γίνει «Βιλαέτι ή Γερμανικό Λάντερ». Ανέφερε ότι η Ελλάδα θα πρέπει να θέσει  στην ακριβή της διάσταση το Τουρκικό πρόβλημα, ονοματίζοντας τη μήτρα της ανωμαλίας στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου και της Μικράς Ασίας: «Δεν υπάρχει Κυπριακό πρόβλημα, δεν υπάρχει πρόβλημα Αιγαίου, δεν υπάρχει πρόβλημα Θράκης υπάρχει ένα πρόβλημα: Το τουρκικό πρόβλημα.Και αυτό πρέπει να λυθεί με βάση τις αρχές, τις αξίες, και τα ιδανικά που αποτέλεσαν τα θεμέλια των ευρωπαϊκών δημοκρατιών.

Η 19η Μαΐου 

Μία εκ των κορυφαίων δραστηριοτήτων του,  αφορά την ανάδειξη της Γενοκτονίας του Ελληνισμού, του μαζικού εγκλήματος εναντίον των Ελληνίδων και των Ελλήνων από την Τουρκία. Το 1985 μαζί με άλλους συναθλητές του, όπως του άρεσε να λέει, ιδρύει το Κέντρο Ποντιακών Μελετών και το 1986 δημοσιεύει το κείμενο του «Πόντιοι. Δικαίωμα στη Μνήμη», το οποίος όπως αναφέρει « άλλαξε την ποντιακή ιστορία. Δύο χρόνια μετά τον Αύγουστο του 1988 στο Δεύτερο Παγκόσμιο Ποντιακό Συνέδριο  πρότεινα την 19η Μαΐου ως ημέρα μνήμης της Γενοκτονίας των Ποντίων».

Το 1988 στο Β΄ Παγκόσμιο Ποντιακό Συνέδριο, εκτός από την αναγνώριση της  Γενοκτονίας, αίτημα για το οποίο  «κάθε λαός έχει δικαίωμα να απαιτεί με επιμονή την επίσημη αναγνώριση των αδικημάτων που διαπράχθηκαν εναντίον του». Την  24η  Φεβρουαρίου 1994 η Βουλή των Ελλήνων υλοποιεί την πρότασή και καθιερώνει  τη 19η Μαΐου ως «Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας των Ελλήνων του Πόντου».

Συνεχίζει τις πρωτοβουλίες του, θέτει στη συνέχεια το Ποντιακό στον ΟΗΕ, αλλά και στον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη. Μάλιστα αρκετές από τις παρεμβάσεις του είχαν σαν αποτέλεσμα την αναγνώριση της Γενοκτονίας από κοινοβούλια, καθώς και από φορείς σε όλον τον πλανήτη (Σουηδία, Αρμενία, ΗΠΑ, Καναδάς, Ιταλία, κ.ά). Η Τουρκία τον θεωρεί τον υπ΄ αριθμόν ένα εχθρό της, τον επικηρύσσει και όλο και πιο συχνά σενάρια δολοφονίας του έρχονται στην επιφάνεια. 

Η καθοριστική συμβολή

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης  πρότεινε με το προσωπικό του παράδειγμα,  ένα διαφορετικό πολιτικό και αναπτυξιακό πρότυπο στην Ελλάδα, στηριγμένο στην αυτόχθονη σκέψη, στην τοπική παραγωγή, την παράδοση και τον πολιτισμό.

Διατύπωσε έντονη κριτική στις ελίτ και τα (μη) κόμματα όπως τα αποκαλούσε της μεταπολίτευσης, στην εξάρτηση της χώρας και υποστήριξε την ανάγκη για μια εθνική στρατηγική ανεξαρτησίας και αυτονομίας.

Προώθησε το ζήτημα της Γενοκτονίας, ανάδειξε το Τουρκικό πρόβλημα, επαναδιατύπωσε το νέο Ανατολικό Ζήτημα, τονίζοντας τη σημασία της ιστορικής μνήμης και της αποκατάστασης της αλήθειας.

Αντιπροσωπεύοντας  μια κριτική, αυτόνομη και πατριωτική φωνή στην ελληνική πολιτική και διανόηση, φωνή η οποία αν  και συχνά αγνοήθηκε, συκοφαντήθηκε, λοιδορήθηκε, απομονώθηκε ή περιθωριοποιήθηκε, η σκέψη του και η δράση του όχι απλώς δικαιώθηκε αλλά είναι προκλητικά επίκαιρη, ιδίως σε περιόδους κρίσης και αναζήτησης νέων μοντέλων ανάπτυξης και εθνικής αυτογνωσίας.

Ο λόγος, η πράξη, το έργο του Μιχάλης Χαραλαμπίδης άφησε  μια μεγάλη κληρονομιά στην ελληνική πνευματική και πολιτική σκηνή, αναδεικνύοντάς τον ως μια προσωπικότητα με βαθιά επίδραση και διαρκή αξία. 

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης στην Ένωση Ποντίων Σουρμένων 

Μέχρι το θάνατό του, ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης η εμβληματική φυσιογνωμία του Ποντιακού Ελληνισμού και της πολιτικής σκέψης στην Ελλάδα, διατηρούσε μια βαθιά σχέση με την Ένωση Ποντίων Σουρμένων, με ένα ζωντανό χώρο  μνήμης  του Ελληνισμού.

Η σχέση αυτή δεν ήταν τυπική, αλλά βασιζόταν σε κοινούς αγώνες για την ανάδειξη του ποντιακού ζητήματος και την προστασία της ιστορικής μνήμης.

Για τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη η Ένωση αποτελούσε μια σταθερή βάση συνεργασίας και ως ένας ιστορικός προσφυγικός οικισμός, συμβόλιζαν για εκείνον τη ζωντανή συνέχεια του Ποντιακού πολιτισμού στον ελλαδικό χώρο. Με την Ένωση υπήρξαν  συναθλητές, σε πλήθος πρωτοβουλιών που αφορούσαν τη διεθνοποίηση της Γενοκτονίας και η Ένωση ήταν από τους θερμότερους υποστηρικτές της πρότασής του, η οποία οδήγησε το 1994 στην αναγνώριση, από τη Βουλή των Ελλήνων,  της 19ης Μαΐου ως Ημέρας Μνήμης.

Μετά τον θάνατό του, η σχέση αυτή σφραγίστηκε με έναν ιδιαίτερα συγκινητικό τρόπο. Αρχικώς,  οι εκδηλώσεις της Ένωσης τον Απρίλιο του 2025 ήταν αφιερωμένες στη μνήμη του,  εκδηλώσεις οι οποίες ξεκίνησαν με την ημερίδα  με τίτλο «Το Νέο Ανατολικό Ζήτημα. Από το Δικαίωμα στη Μνήμη, στην 19η Μαΐου ως Διεθνή Ημέρα Θυμάτων του Κεμαλισμού». Στην ημερίδα μίλησαν συναθλητές του από τους λαούς για τους οποίους αγωνίστηκε ανιδιοτελώς σε όλη του τη ζωή: Έλληνες, Αρμένιοι, Ασσύριοι, Κούρδοι, Άραβες. 

Ωστόσο η πράξη που έδωσε μία άλλη διάσταση στη μακροχρόνια αυτή σχέση ήταν τον Οκτώβριο του 2025, όταν  η οικογένεια του Μιχάλη Χαραλαμπίδη δώρισε στην  Ένωση Ποντίων Σουρμένων ένα σημαντικό μέρος της βιβλιοθήκης  του καθώς και προσωπικά του είδη.

Η δωρεά περιλαμβάνει βιβλία που αντικατοπτρίζουν το πνευματικό και πολιτικό του έργο, καθώς και προσωπικά είδη, χειρόγραφα και κειμήλια που συνδέονται άμεσα με τη ζωή και τον αγώνα του. Τα βιβλία και τα προσωπικά του αντικείμενα βρίσκονται στη νέα πτέρυγα στο Ιστορικό και Λαογραφικό Ποντιακό Μουσείο, καθιστώντας τα επισκέψιμα στο κοινό. Η συμβολή του Μιχάλη Χαραλαμπίδη στην πατρίδα είναι πλέον κτήμα όλων των Ελληνίδων και των Ελλήνων.