Ο θάνατος σου, ο χαλκός μου

Ο χαλκός ζυγίζεται. Η ανθρώπινη ζωή όχι. Κι όμως, κάποιες φορές συμπεριφερόμαστε σαν να μπορούν να μπουν στην ίδια ζυγαριά.

 

Στην Πλάκα πέθαναν έξι άνθρωποι. Η έρευνα δείχνει πως η έκρηξη συνδέεται με μια απόπειρα κλοπής χαλκού από σωλήνα φυσικού αερίου. Οι τρεις συλληφθέντες θα κριθούν από τη Δικαιοσύνη. Η δική μας δουλειά δεν είναι να τους καταδικάσουμε πριν από εκείνη. Είναι να κοιτάξουμε κατάματα τι σημαίνει αυτή η ιστορία.

 

Σημαίνει ότι μια μέρα που έμοιαζε με όλες τις άλλες ήταν η τελευταία για έξι ζωές. Κάποιος είχε ξυπνήσει χωρίς να ξέρει. Κάποιος είχε αποκοιμηθεί με σχέδια για αύριο. Ίσως ένα φως να άναψε, όπως κάνουμε όλοι, χωρίς δεύτερη σκέψη. Αυτή είναι η πιο άγρια πλευρά του θανάτου: για εκείνον που τον συναντά, όλα μοιάζουν ακόμη συνηθισμένα.

 

Κάθε άνθρωπος είναι ένας μικρός κόσμος. Έχει συνήθειες, φόβους, ανθρώπους που περιμένουν τη φωνή του. Έχει λόγια που δεν πρόλαβε να πει και λόγια που θα ήθελε να πάρει πίσω. Όταν πεθαίνει, δεν χάνεται απλώς ένα σώμα. Κλείνει για πάντα μια πόρτα που άνοιγε μόνο από μέσα.

 

Και τι υπάρχει απέναντι; Λίγο μέταλλο. Μερικά χρήματα. Μια σκέψη που, αν όσα ερευνώνται επιβεβαιωθούν, δεν έκανε χώρο για το ενδεχόμενο ότι πίσω από εκείνον τον σωλήνα ζούσαν άλλοι άνθρωποι.

 

Ο ένας μετράει τι θα κερδίσει. Ο άλλος πληρώνει χωρίς να ξέρει ότι γίνεται μια συναλλαγή. Το τίμημα δεν είναι μόνο ο θάνατος. Είναι και όλα τα χρόνια που δεν θα υπάρξουν ποτέ.

 

Το μεγάλο κακό δεν χρειάζεται μίσος. Μπορεί να γεννηθεί από κάτι μικρότερο και πιο καθημερινό: να μην υπολογίζεις τον άλλον. Να πιστεύεις ότι ό,τι δεν βλέπεις δεν σε αφορά. Να φεύγεις και να νομίζεις πως μαζί σου τελειώνει και η πράξη σου.

 

Όμως η διαρροή, σύμφωνα με την έρευνα, έμεινε εκεί για ώρες. Μια πράξη συνεχίστηκε χωρίς εκείνους που φέρονται να την έκαναν. Έτσι λειτουργεί συχνά η ευθύνη: δεν σταματά εκεί που φτάνει το βλέμμα μας.

 

Σχεδόν όλη μας η ζωή στηρίζεται σε μια σιωπηλή συμφωνία. Ο άγνωστος που περνά δίπλα μας δεν θα μας βάλει σε κίνδυνο για να κερδίσει κάτι. Θα σκεφτεί, έστω για ένα δευτερόλεπτο, ότι υπάρχουμε. Χωρίς αυτή τη συμφωνία δεν υπάρχει πόλη. Υπάρχουν μόνο άνθρωποι κλειδωμένοι πίσω από πόρτες.

 

Ένα σχολικό πέρασε από το σημείο δευτερόλεπτα πριν από την έκρηξη. Δώδεκα παιδιά βρέθηκαν τόσο κοντά στον κίνδυνο, χωρίς να έχουν καμία σχέση μαζί του. Η απόσταση ανάμεσα στη ζωή και στον θάνατο μπορεί να είναι λίγα μέτρα, λίγα δευτερόλεπτα.

 

Κανείς όμως δεν θα έπρεπε να χρειάζεται τύχη για να γυρίσει σπίτι.

 

Ο θάνατος σου, ο χαλκός μου. Το πιο τρομακτικό μέρος αυτής της φράσης δεν είναι η λέξη «θάνατος». Είναι η λέξη «μου». Τη στιγμή που το δικό μου κέρδος αξίζει περισσότερο από το δικό σου αύριο, έχει ήδη χαθεί κάτι ανθρώπινο.

Ο χαλκός λιώνει και ξαναφτιάχνεται.

Οι έξι άνθρωποι όχι.

 

πηγή

Η Βρετανία εξέδωσε οδηγό επιβίωσης: Προετοιμάζεται για πόλεμο

Σε κατάσταση αυξημένης ετοιμότητας καλεί τους πολίτες η βρετανική κυβέρνηση, προτρέποντας εκατομμύρια νοικοκυριά να δημιουργήσουν αποθέματα έκτακτης ανάγκης, ώστε να μπορούν να καλύψουν τις βασικές τους ανάγκες για τουλάχιστον τρεις ημέρες σε περίπτωση σοβαρής κρίσης. 

 

Μέσω της νέας εκστρατείας ενημέρωσης με την ονομασία «Be Ready», οι Αρχές ζητούν από τους πολίτες να προετοιμαστούν για ενδεχόμενες διακοπές ηλεκτροδότησης, προβλήματα στις επικοινωνίες και δυσλειτουργίες στις εφοδιαστικές αλυσίδες.

 

Ο υπουργός Άμυνας, Ουές Στρίτινγκ, έθεσε το ερώτημα πώς θα μπορούσαν να ανταποκριθούν οι πολίτες στις επιθέσεις από εχθρικά κράτη, φωτογραφίζοντας την Ρωσία και τους συμμάχους της.

 

Παράλληλα, ανώτατοι στρατιωτικοί αξιωματούχοι, μεταξύ των οποίων ο αρχηγός του βρετανικού στρατού, σερ Ρόλι Γουόκερ, ζητούν να υπάρξει ανοιχτή ενημέρωση των πολιτών για την ανάγκη προετοιμασίας απέναντι σε πιθανά περιστατικά ρωσικής δολιοφθοράς ή ακόμα και σε μια ευρύτερη σύγκρουση.

 

Τι πρέπει να περιλαμβάνει το κιτ έκτακτης ανάγκης

 

Οι οδηγίες της κυβέρνησης περιγράφουν τα βασικά εφόδια που θα πρέπει να υπάρχουν σε κάθε σπίτι, προκειμένου οι ένοικοι να μπορούν να αντιμετωπίσουν τις πρώτες 72 ώρες μιας κρίσης χωρίς άμεση εξωτερική βοήθεια.

 

Στον εξοπλισμό περιλαμβάνονται:

• Ραδιόφωνο με μανιβέλα ή μπαταρίες, για την ενημέρωση των πολιτών εάν διακοπούν οι τηλεπικοινωνίες ή το διαδίκτυο.
• Φορτισμένα power banks, ώστε να παραμένουν λειτουργικά τα κινητά τηλέφωνα.
• Μετρητά σε χαρτονομίσματα και κέρματα, για την περίπτωση που πάψουν να λειτουργούν τα ΑΤΜ και οι ηλεκτρονικές πληρωμές.
• Τρόφιμα μακράς διάρκειας, όπως κονσέρβες κρέατος, ψαριών και λαχανικών, ξηροί καρποί και αποξηραμένα φρούτα, τα οποία δεν απαιτούν ψυγείο ή μαγείρεμα.
• Φάρμακα και ειδικά είδη πρώτης ανάγκης, όπως βρεφικό γάλα και τροφές για κατοικίδια.
• Κουβέρτες, υπνόσακοι και ζεστά ρούχα, για την αντιμετώπιση του κρύου σε περίπτωση παρατεταμένης διακοπής ρεύματος.
• Τρία λίτρα νερό την ημέρα για κάθε άτομο

Ιδιαίτερη έμφαση δίνεται στην αποθήκευση πόσιμου νερού. Η σύσταση προβλέπει περίπου τρία λίτρα ανά άτομο ημερησίως, ενώ θα πρέπει να υπάρχει επιπλέον ποσότητα για το μαγείρεμα και την προσωπική υγιεινή.

 

Η κυβέρνηση προτείνει οι πολίτες να συγκεντρώνουν σταδιακά τα απαραίτητα είδη, ενσωματώνοντάς τα στις συνηθισμένες αγορές τους, ώστε να μην επιβαρυνθούν απότομα οικονομικά. Παράλληλα, καλούνται να ελέγχουν κάθε έξι μήνες τις προμήθειες, να αντικαθιστούν όσα προϊόντα λήγουν και να διατηρούν τον εξοπλισμό σε κατάλληλη κατάσταση.

 

Έκκληση για αλληλεγγύη μεταξύ γειτόνων

 

Το σχέδιο δεν περιορίζεται στην ατομική προετοιμασία. Οι Αρχές ενθαρρύνουν τους πολίτες να επικοινωνήσουν εγκαίρως με τους γείτονές τους, να ανταλλάξουν στοιχεία επικοινωνίας και να συμφωνήσουν πώς θα μπορούσαν να αλληλοβοηθηθούν σε περίπτωση έκτακτης ανάγκης.

 

Το σκεπτικό είναι ότι σε μια μεγάλη έκτακτη ανάγκη οι υπηρεσίες διάσωσης και οι υπόλοιποι μηχανισμοί υποστήριξης ενδέχεται να δεχθούν τεράστια πίεση.

 

Εάν τα νοικοκυριά διαθέτουν τα βασικά εφόδια και μπορούν να αυτοεξυπηρετηθούν για τις πρώτες ημέρες, οι υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης θα έχουν μεγαλύτερη δυνατότητα να επικεντρωθούν σε ανθρώπους που αντιμετωπίζουν άμεσο κίνδυνο.

 

πηγή 

Δελτία Τύπου της ΝΙΚΗΣ για την απόσυρση της ντροπιαστικής κυβερνητικής διάταξης για την κατάργηση μετρητών και την ομιλία Νατσιού στην Βουλή.

Αθήνα, 29/10/2026

 

Δικαίωση της ΝΙΚΗΣ για την απόσυρση της ντροπιαστικής κυβερνητικής διάταξης για την κατάργηση μετρητών 

 

Η απόσυρση των διατάξεων του πολυνομοσχεδίου για την κατάργηση μετρητών στις συναλλαγές μέσω courier, υπολογίζεται ως μία επιπλέον ήττα για την κυβέρνηση που βλέπει να ξεθωριάζει το όραμα της περί επιβολής του πλαστικού χρήματος παντού.

 

Εξέλιξη που δικαιώνει πλήρως τη ΝΙΚΗ και τις κομβικές παρεμβάσεις της – τόσο δια του προέδρου της Δ. Νατσιού όσο και του Εκπροσώπου Τύπου Δ. Θανάσουλα και του βουλευτή Δυτικού Τομέα Α. Βορύλλα- για τις ολέθριες κοινωνικές και οικονομικές συνέπειες της ρύθμισης.

«Η ψηφιακή μετάβαση πρέπει να υπηρετεί τον πολίτη και όχι να τον μετατρέπει σε όμηρο ενός αμείλικτου "Μεγάλου Αδελφού" και των τραπεζικών συμφερόντων. Η σημερινή υπαναχώρηση της κυβέρνησης αποδεικνύει πως όταν η κοινωνία αντιστέκεται με τεκμηριωμένα επιχειρήματα, οι αυταρχικές πολιτικές καταρρέουν», είχε καταγγείλει ο Πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ.

 

Το Δημοκρατικό Πατριωτικό Κίνημα ΝΙΚΗ, είχε επισημαίνει επανειλημμένως ότι μία τέτοια διάταξη θα οδηγούσε στον αποκλεισμό χιλιάδων συμπολιτών μας – ηλικιωμένους, κατοίκους απομακρυσμένων περιοχών και πολίτες με περιορισμένες ψηφιακές δεξιότητες- μετατρέποντας την παραλαβή ενός φθηνού προϊόντος σε ανυπέρβλητο εμπόδιο.

 

Η ΝΙΚΗ είχε προειδοποιήσει ότι η συγκεκριμένη παρέμβαση αποτελεί μέρος μιας ευρύτερης πορείας προς μια κοινωνία όπου κάθε συναλλαγή περνά από ηλεκτρονικά συστήματα και αφήνει ψηφιακό ίχνος «στραγγαλίζοντας» την ελευθερία επιλογής των πολιτών. Ο αγώνας μας για να μην περάσουν οι επιταγές μιας διεθνούς νεοταξίτικης κλίκας μέσω μιας απολύτως χειραγωγούμενης κυβέρνησης συνεχίζεται.

 

Δ. Νατσιός: Οι «βουτυράτοι» της εξουσίας ακυρώνουν παρελάσεις για λίγες ψιχάλες

 

«Γίναμε υπηρέτες των Τούρκων» τόνισε από το βήμα της Βουλής ο πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ Δημήτρης Νατσιός, αναφερόμενος στο ηλεκτρικό καλώδιο διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου ενώ κατακεραύνωσε τις κυβερνητικές ενέργειες για την κυριότητα των ακινήτων της Μονής Σινά και το ιδιοκτησιακό καθεστώς.

 

«Ακούσαμε τον διεθνολόγο Κωνσταντίνο Φίλη να αποκαλύπτει ότι οι Γάλλοι ήδη έχουν ζητήσει εγγράφως άδεια από τους Τούρκους για το καλώδιο. Η πιο συμμαχική μας υποτίθεται χώρα, με εταιρείες οι οποίες μετέχουν στο καλώδιο και βγάζουν χρήματα, μιλούν εις το όνομα της Ελλάδας και παίζουν το παιχνίδι της Τουρκίας. Ποιον κοροϊδεύετε; Από πού και ως πού διαπραγματεύονται τα ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα τρίτες δυνάμεις; Γίνεται δηλαδή γεωπολιτική ιδιωτικής χρήσης η εθνική μας άμυνα; Ο κ. Φίλης, αποκάλυψε ότι για ένα άλλο καλώδιο οπτικών ινών που θα φτάσει στη Μασσαλία και διέρχεται μέσα από τις θάλασσές μας, η ανάδοχος εταιρεία έχει ήδη ζητήσει άδεια από την Τουρκία. Ζήτησε άδεια. Περνάει μέσα από τις θάλασσές μας. Έχουμε γίνει ιπποκόμοι της Άγκυρας και δεν το έχουμε καταλάβει ακόμη», σημείωσε.

 

Ακολούθως εξέφρασε την έντονη ανησυχία του για το ενδεχόμενο τα ελληνικά και ορθόδοξα δικαιώματα 15 αιώνων να θυσιάζονται στον βωμό γεωπολιτικών και οικονομικών ανταλλαγμάτων.

 

Έθεσε μάλιστα και ερωτήματα προς τον Πρωθυπουργό και το Υπουργείο Εξωτερικών:

«Γιατί στη σχετική ανακοίνωση γίνεται λόγος μόνο για αποκλειστική «χρήση και κατοχή» των χώρων λατρείας και όχι για πλήρη κυριότητα;

 

Προβλέπεται στη συμφωνία καθεστώς διττής κυριότητας, βάσει της οποίας η κυριότητα της Μονής και της περιουσίας της περιέρχεται στο Αιγυπτιακό κράτος και στη Σιναϊτική Αδελφότητα απομένει απλώς το δικαίωμα χρήσης για λατρευτικούς σκοπούς;

 

Αληθεύει ότι με τη συμφωνία αναγνωρίζονται ως ιδιοκτησία μόλις 25 κτίρια της Μονής, ενώ για τα υπόλοιπα 46 επιβάλλεται καθεστώς απλής υποκατοχής;

 

Αληθεύει ότι η Μονή υποχρεούται να παραχωρεί σε τρίτους χώρους ανυπολόγιστης πνευματικής και ιστορικής αξίας;

 

Ευσταθούν τα δημοσιεύματα που φέρουν τη Μονή να καθίσταται αντικείμενο διαπραγμάτευσης για τη διευκόλυνση ενεργειακών συμφωνιών ύψους 4 δισ. ευρώ μεταξύ Αθήνας και Καΐρου;

 

Πότε ακριβώς ανέκυψε «θεσμική εκκρεμότητα 15 αιώνων» για ένα μνημείο που προστατεύεται από την εποχή του Αυτοκράτορα Ιουστινιανού και ποια νομιμότητα αμφισβητείται σήμερα;

 

Πότε η αιγυπτιακή πλευρά αμφισβήτησε τον ελληνορθόδοξο χαρακτήρα της Μονής και ποιος θα υπογράψει τη συμφωνία, από τη στιγμή που ο νέος Ηγούμενος, κ. Συμεών, δεν έχει ακόμη αναγνωριστεί επισήμως από το Κάιρο;

 

Πώς διασφαλίζεται η στελέχωση της Μονής στο μέλλον; Ποιος θα αποφασίζει για την ένταξη νέων μοναχών στην Αγία Αικατερίνη;»

 

Οργή εξέφρασε και για την ακύρωση των μαθητικών παρελάσεων σε τουλάχιστον επτά δήμους της Αττικής, αλλά και στο ακριτικό Αγαθονήσι, με πρόσχημα τις καιρικές συνθήκες:

 

«Εσείς, οι «βουτυράτοι» και «λεπτοστόμαχοι» της εξουσίας, ακυρώνετε τις παρελάσεις για λίγες ψιχάλες και μετά εμφανίζεστε ατρόμητοι με περικεφαλαίες να πείσετε ότι είστε έτοιμοι για πόλεμο; Ευτυχώς, τα παιδιά μας έχουν φρόνημα και σε πολλές περιοχές παρήλασαν αυθόρμητα, σπάζοντας τις άνωθεν εντολές και τιμώντας τους εθνικούς αγώνες».

 

Παράλληλα, κατέκρινε τη στάση του Προέδρου της Δημοκρατίας κ. Τασούλα στη Θεσσαλονίκη, ο οποίος φέρεται ότι προσπέρασε χωρίς να χαιρετήσει τους απογόνους των Μακεδονομάχων.

 

Γελοιογραφία: Πολιτικοί κατεβάζουν ὀνόματα ἁγίων καί ἡρώων ἀπό τίς ὁδούς πόλεων!

(πατήστε το σκίτσο για μεγέθυνση)

Πάμε στον πνευματικό με ένα ψαλίδι.

Γράφει ο π. Σπυρίδων Σκουτής 

 

Λέμε την αλήθεια στον πνευματικό μας;
Κι από την άλλη είμαστε έτοιμοι να ακούσουμε την αλήθεια που θα μας πει;
Πώς στεκόμαστε υπαρξιακά στη ζωή στην όντως αλήθεια που είναι ο Χριστός ;
Σοβαρά ερωτήματα...

 

Συνήθως οι άνθρωποι κάνουν υπακοή και λένε: «Να είναι ευλογημένο» μέχρι να τους θίξεις το «εγώ» και να τους πεις ότι φταίνε. Τότε από πατέρας γίνεσαι εχθρός και κακός πατριός.

 

Δυστυχώς από τα δέκα που πάμε να πούμε στον πνευματικό μας τα πέντε είναι παράπονα προς τον Θεό, τα δύο κουτσομπολιά, τα δύο είναι κατηγορίες προς τρίτους. Ίσως κάποιες φορές αναφέρουμε ότι κάπου φταίμε και θέλουμε να αλλάξουμε.

 

Κι εκεί που ο πνευματικός αρχίζει να μας δίνει συμβουλές, εμείς βγάζουμε το ψαλίδι:

– Κάνε λίγο νηστεία παιδάκι μου, όχι μόνο στο φαγητό αλλά και σε άλλα πράγματα:

– Α! Δεν μπορώ πάτερ! Αρχικά δεν μπορώ να ζήσω χωρίς κρέας και χωρίς καθημερινό καπουτσίνο. Δεν έχετε κάτι άλλο να μου βάλετε;

 

– Βάλε λίγο προσευχή στη ζωή σου ιδιαίτερα πρωί και βράδυ. Ένα διάλογο με τον Χριστό, την Παναγία και τους Αγίους

– Εντάξει πάτερ, αλλά μη μου βάλετε πολλά. Εγώ κάνω τον Σταυρό μου το πρωί στα γρήγορα και το βράδυ λέω ένα Πάτερ υμών. Δεν πιάνουν αυτά;

 

- Να εκκλησιάζεσαι παιδάκι μου ιδιαίτερα τις Κυριακές από το πρωί και να προετοιμάζεσαι να κοινωνάς.

- Α! Βρε πάτερ μου! Μια Κυριακή έχουμε! Δύσκολα σηκώνομαι το πρωί ιδιαίτερα αν βγω το βράδυ. Αλλά εντάξει θα πηγαίνω στις 09:30, αυτό μπορώ να το κάνω.

 

Εν τω μεταξύ αν μιλήσεις για συνεχή Θεία Κοινωνία θα λάβεις για απάντηση τη φοβερή φράση: «Καλά σούπα θα το κάνουμε πάτερ μου;»

 

Παντού ψαλίδι. Κομμάτια τον άρραφο χιτώνα του Χριστού. Μια σχέση θρησκευτική, ψεύτικη, υποκριτική.

 

Οι περισσότερες εξομολογήσεις είναι ο ανωτέρω διάλογος και φυσικά όλο αυτό δεν είναι εξομολόγηση. Είναι ένας θρησκευτικός διάλογος που με μισή καρδιά και με ιδιοτέλεια θέλουμε να σχετιστούμε με τον Θεό με δικούς μας όρους. Αυτό όμως δεν είναι σχέση. Ο άνθρωπος με τέτοια αντιμετώπιση της πνευματικής ζωής δεν οδηγείται πουθενά.

 

Σε μια ανθρώπινη σχέση θα κινήσουμε γη και ουρανό ώστε να συναντήσουμε ο ένας τον άλλο. Για ένα ταξίδι θα κάνουμε προετοιμασία από το βράδυ για την πρωινή πτήση. Για τον Χριστό; Το λιγότερο και αυτό με βαριά καρδιά.

 

Θα Τον θυμηθούμε μόνο όταν θα μας χτυπήσει την πόρτα η αρρώστια και εκεί θα Τον επικαλεστούμε όχι για να μας κάνει καλά και να μετανοήσουμε, αλλά για να συνεχίσουμε τη ζωή μας και να είμαστε οι ίδιοι. Δηλαδή μια ζωή χωρίς Εκείνον, ή με Εκείνον μόνο όταν Τον έχουμε ανάγκη.

 

Πώς πάμε τελικά στην εξομολόγηση;

Με ένα κουτί…

Με την καρδιά μας κομμάτια…

«Ήρθα πάτερ, διέλυσα την καρδιά μου. Φταίω, παίρνω την ευθύνη. Ήρθα να Σου ονοματίσω ένα-ένα τα διαλυμένα, ματωμένα κομμάτια. Ήρθα για να φτιάξουμε την καρδιά μου και πάλι με τη βοήθειά Σου και τη χάρη του Κυρίου. Δεν θέλω ούτε να φτιάξω, ούτε να τακτοποιήσω τη ζωή μου. Θέλω να έχω σχέση με τον Χριστό. Να μην Τον έχω στη ζωή μου. Να γίνει η ζωή μου. Είμαι αδύναμος, είμαι αμαρτωλός, αλλά θα προσπαθήσω να ανοιχτώ σε αυτή την αγάπη. Δεν ήρθα να βάλω εγωισμό, αλλά φιλότιμο, αγάπη και ταπείνωση. Ήρθα να προσπαθήσω να ανοίξω λίγο-λίγο το θέλημά μου στο θέλημα του Κυρίου κι έχει ο Θεός.»

 

Κάπως έτσι ξεκινάει μια αληθινή εξομολόγηση και πού τελικά καταλήγει;

Στη θεραπεία.

Στον Αγιασμό.

Στην αγκαλιά του Χριστού.

 

Πηγή: Ευχή

 

Εικόνα: «Ο Άγιος Πορφύριος εξομολογεί στο Μήλεσι» από το Pinterest

το «σπιτάκι της Μέλιας»

Από το ένθεο 1940 στο άθεο 2026: Το πάλαι ποτέ ισχυρό θρησκευτικό συναίσθημα των Ελλήνων που κατακρημνίσθηκε

Επιμελείται και σχολιάζει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

 

Ι. ΑΠΟ ΤΟ ΕΝΘΕΟ 1940...

 

Το 1980 είχε κυκλοφορήσει ένα βιβλιαράκι του μακαριστού Αρχιμανδρίτου Χαραλάμπους Βασιλόπουλου, προηγουμένου της Ιεράς Μονής Ασωμάτων Πετράκη, με τίτλο «Το θαύμα των Ελλήνων του Σαράντα».

 

Στον επίλογο του βιβλίου καταγράφονται χαρακτηριστικά δείγματα της Πίστης του Λαού, του Στρατού αλλά και των ηγετικών φυσιογνωμιών της εποχής εκείνης:

 

«Ο Θεός και η Υπέρμαχος Θεοτόκος δώσανε την νίκη στην Ελλάδα [κατά του Μουσολίνι]. Και την δώσανε, διότι η πίστις των Ελλήνων στον Θεό ήταν γνήσια και ιερή. Διότι ο αγώνας ήταν δίκαιος. Διότι πολεμήσανε για ιερά και όσια. Και ακόμη, διότι όλος ο Ελληνισμός ζήτησε την προστασία του Θεού και της Παναγίας».

 

Ειδικά σε ό,τι αφορά το θρησκευτικό συναίσθημα των ηγητόρων, ο συγγραφέας αναφέρεται, μεταξύ άλλων, στα λόγια του Βασιλέως Γεωργίου Β΄, του πρωθυπουργού Ιωάννη Μεταξά, του Αρχιεπισκόπου Χρύσανθου, του Αρχιστράτηγου Αλέξανδρου Παπάγου:

 

Α. ΓΕΩΡΓΙΟΣ Β΄

 

Ο Βασιλεύς εις το διάγγελμά του έλεγεν:

«Η Θεία Πρόνοια ως εκλεκτόν της λαόν μας εκάλεσε να αποδείξωμεν αν είμεθα άξιοι της μεγάλης προγονικής κληρονομίας και ικανοί διά τα μεγάλα έργα του μέλλοντος. […] Με την βοήθειαν του Θεού, με την ευχήν της Παναγίας, με την δύναμιν και την θέλησιν του Έθνους, η Ελλάς, η αιωνία Ελλάς θα ζήση και θα θριαμβεύση, ανταξία των μεγάλων μας προγόνων, ανταξία των ηρώων και των μαρτύρων μας.

 

Β. ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΞΑΣ

 

Ο Πρωθυπουργός Μεταξάς εις το διάγγελμά του και αυτός έλεγε:

«Να ευχαριστήσωμεν τον Ύψιστον με όλη μας την ψυχή, γιατί μας εδιάλεξεν υπερασπιστάς των πολυτιμοτέρων αγαθών, που έχει η ανθρωπότης και μας ύψωσεν από την ταπεινότητά μας εις σκεύος εκλογής.

Πιστεύω […] βαθύτατα εις τον Θεόν. Προσεύχομαι εις τας δυσκόλους στιγμάς με κατάνυξιν. Και ήμουν και εκείνην την νύκτα της 28ης Οκτωβρίου βέβαιος ότι ο Θεός και η Παναγία δεν ημπορούσαν παρά να βοηθήσουν έναν αγώνα τόσον τίμιον, τόσον δίκαιον όσον ο ιδικός μας».

 

Ο Ιωάννης Μεταξάς έλεγε προς ξένον ανταποκριτήν:

«Ο θάνατος δι’ ημάς τους Ορθοδόξους Έλληνας είναι απλούν επεισόδιον».

 

Γ. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ

 

Ο Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος:

«Το σχήμα, ένεκα του επιβληθέντος εις την χώραν ημών πολέμου μιμείται χειμερινήν και ζοφώδη ημέραν, καλεί δε ημάς πάντας, ίνα υψώσωμεν υπεράνω του πέριξ ημών μαινομένου χειμώνος και ανδροφόνου κλύδωνος και σταθώμεν επάνω εις την πέτραν της πίστεως, ατενίζοντες προς τον Χριστόν, μόνον δυνάμενον να επιτιμήση τοις ανέμοις και τη θαλάσση και να σκορπίση τα ζοφερά νέφη και να αποδώση εις ημάς και τον κόσμον την ειρήνην και το φως».

 

Δ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΓΟΣ

 

Ο Αρχιστράτηγος Αλέξανδρος Παπάγος εις ημερησίαν διαταγήν του προς τους μαχομένους είπε: «Ο Χριστός και η Παναγία θα είναι μαζί σας».

 

Ε. ΛΑΟΣ

 

Ο Λαός όλος κατέφυγεν εις τους Ναούς, έκαμνε λειτουργίας και παρακλήσεις εις τον Θεόν και την Παναγίαν διά τους μαχομένους. Εικόνες, Ευαγγέλια, Σταυρούς έβαζαν εις τας τσέπας των στρατιωτών.

 

ΣΤ. ΣΤΡΑΤΟΣ

 

Το Επιτελείον του Στρατού εις το πρώτον ανακοινωθέν της 28ης έγραφε λακωνικότατα: «Με την βοήθειαν του Θεού ο στρατός μας υπεράσπιζε το πάτριον έδαφος».

 

Έγραφεν αξιωματικός των πρόσω: «Εάν είσθε εδώ, θα εθαυμάζετε τον ενθουσιασμόν των ανδρών τον αυτόματον, τον ηρωισμόν των, την αντοχήν των, την προθυμίαν των εις θυσίας και ταλαιπωρίας. Ουδεμία αντιλογία. Όλοι εργάζονται να φέρουν εις πέρας κοινόν σκοπόν ιερόν, τον οποίον αισθάνονται και οι πλέον αγράμματοι. Όλοι εμπνέονται από την συναίσθησιν ότι έχουν επωμισθή την ευθύνην να προστατεύσουν την Ορθοδοξίαν. Είθε ο Κύριος να μας στεφανώση με τον στέφανον της Νίκης».

 

Έτερος πολεμιστής έγραφε: «Η πίστις του στρατού μας αυξάνει. Η αιτία είναι τα θαύματα, τα οποία γίνονται μπροστά μας. Τι να πη κανείς, ποιο να προωτοδιηγηθής και ποιο ν’ αφήσης».

 

ΙΙ. … ΣΤΟ ΑΘΕΟ 2026 

 

Αν, όμως, η Ελλάδα δεχόταν επίθεση από άλλη χώρα σήμερα, είναι βέβαιον ότι όποιος πολιτικός θα τολμούσε να επικαλεσθεί Θεό, Χριστό, Αγία Τριάδα, Παναγία, Ταξιάρχες και Αγίους, για να ζητήσει την βοήθειά τους και έτσι να εμψυχώσει τις Ένοπλες Δυνάμεις μας, θα χλευαζόταν ως θρησκόληπτος ή ακόμη και ως ακροδεξιός, αφού στον χώρο της Ακροδεξιάς κατατάσσεται από την συμπαγή πλειοψηφία των δήθεν μοντέρνων και προοδευτικών όποιος τολμά να μιλά για πατρίδα και θρησκεία (φυσικά και για παραδοσιακή οικογένεια)!

 

Ενώ το 1940 ήταν απολύτως αναμενόμενο και αναγκαίο για έναν πολιτικό ηγέτη να εκφράσει δημοσίως το θρησκευτικό του συναίσθημα, σε ένα αντίστοιχο πολεμικό πλαίσιο της σύγχρονης εποχής τέτοια έκφραση θα θεωρείτο, κατά πάσαν πιθανότητα, επικοινωνιακό ατόπημα, αν όχι επονείδιστη έμπνευση.

 

Δυστυχώς, το ραδιούργο καθεστώς της υπερεθνικής ελίτ που προετοιμάζει πυρετωδώς την επίσημη εμφάνιση του Παγκόσμιου Κυβερνήτη κατάφερε ολίγον κατ’ ολίγον να αποχριστιανοποιήσει πρωτίστως το ελληνικό κέντρο της Ορθοδοξίας και να κάνει τους θρησκευόμενους πολιτικούς και πολίτες (όσοι έχουν απομείνει) να ντρέπονται να μιλήσουν ανοιχτά υπέρ του Χριστού και της Παναγίας.

 

Είναι δε φρικτό ότι, αν γινόταν σήμερα πόλεμος κατά της Ελλάδος, το θρησκευτικό συναίσθημα θα έλειπε ακόμη κι από τους εκπροσώπους της επίσημης Εκκλησίας, οι οποίοι θα προτιμούσαν, στο όνομα της συμπερίληψης (sic), να κάνουν έκκληση σε θρησκευτικά ουδέτερες αξίες, εκφωνώντας αγαπουλίστικα κηρύγματα γενικής και αφηρημένης φύσεως.

 

Δεν είναι τυχαίο ότι το «χριστιανικό πουλόβερ» έχει προ πολλού ξηλωθεί από το ελληνικό Σύνταγμα. Κλασική περίπτωση αποτελεί η αποψιλωμένη διατύπωση του άρθρου 16 παρ. 2, όπου αναγράφεται ότι:

«H παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Kράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Eλλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες».

 

Οι μη ειδικοί στο Συνταγματικό Δίκαιο και, φυσικά, ο μέσος πολίτης μάλλον αγνοεί ότι παλαιότερα η «ανάπτυξη της θρησκευτικής συνείδησης» συνοδευόταν από την φράση «κατά τα πρότυπα του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού», η οποία, όμως, διεγράφη.

 

Κι αν οι πολεμιστές του 1940 πίστευαν στα θαύματα, τα οποία βίωναν κιόλας, το σημερινό κατάντημα της Ελλάδος αντικατοπτρίζεται στην αμφισβήτηση των θαυμάτων εκ μέρους της ίδιας της επίσημης Εκκλησίας!

 

Ντροπιαστικό παράδειγμα αποτελεί η εγκύκλιος που είχε εκδώσει η Σύνοδος στις 20 Ιουνίου 2022, με την οποία καλούνταν οι πιστοί να μην παρασύρονται από όσους «εμφανίζουν ιερά αντικείμενα που δακρύζουν, αιμορροούν και παρουσιάζουν διάφορα άλλα έκτακτα και θαυμαστά φαινόμενα», ενώ αποσιωπώνταν όλες εκείνες οι περιπτώσεις επαληθεύσιμων διά γυμνού οφθαλμού θαυμάτων που, ιδίως στην εποχή του κορωνοϊού, συνετελέσθησαν, και εξακολουθούν να συντελούνται, εντός ιερών ναών.

 

Αμέτρητοι πιστοί, του γράφοντος συμπεριλαμβανομένου, αξιώθηκαν να δουν με τα ίδια τους τα μάτια να αιμορροεί ευωδιάζων ο Εσταυρωμένος και ο Επιτάφιός του σε ιερό ναό των Αθηνών, αλλά και να δακρυρροεί η εικόνα της Παναγίας της Παρηγορήτριας στον Άγιο Δημήτριο του Βύρωνα Αττικής1.

 

Το σημερινό 100ό κείμενο-ρετρό, το οποίο έτυχε να συμπέσει με την επέτειο του ΟΧΙ του Σαράντα, αξίζει να κλείσει με την ακόλουθη συγκινητική σκηνή από το βιβλιαράκι του μακαριστού Αρχιμανδρίτου Χαρ. Βασιλόπουλου (σελ. 60):

«Από άλλη μονάδα είχε συλληφθή Ιταλός αξιωματικός αιχμάλωτος. Οι φαντάροι που τον συνέλαβαν του αφήρεσαν τον οπλισμό, τα κυάλια και τα λοιπά, ως προβλέπεται διά τους αιχμαλώτους.

Όλα τα έδιδε ευχαρίστως. Και τις φωτογραφίες των παιδιών του και της γυναίκας του.

Μια μικρή εικονίτσα του Αγίου Γεωργίου δεν ήθελε να την δώση με κανέναν τρόπο.

Τελικά του την πήρανε. Τότε ζήτησε να δη τον Διοικητή. Μόλις τον συνάντησε, τον παρεκάλεσε να του δώσουν την εικόνα του Αγίου Γεωργίου πίσω.

– Αυτή είναι δική μας, ορθόδοξη, τι την θέλεις εσύ ο παπικός;, του είπεν ο Διοικητής.

– Εγώ, απαντά ο Ιταλός λοχαγός, ωδηγούσα τον λόχο μου. Στην μάχη όμως επάνω δεν μπορούσα να σπάσω τις γραμμές των Ελλήνων. Γιατί μπροστά τους κι επάνω στον αέρα έβλεπα να τρέχη σ’ όλη την γραμμή του μετώπου ένα καβαλάρης με άσπρο άλογο, ο οποίος μας εμπόδιζε να προχωρήσουμε.

 

Στην οπισθοχώρησί μας, όμως, βρήκα στον δρόμο ένα ερημοκκλήσι. Εμπήκα μέσα να προσευχηθώ και βλέπω αυτό το εικονισματάκι. Ήταν ακριβώς ο Άγιος με το άσπρο άλογο που δεν μας άφηνε να προχωρήσουμε. Την επήρα και θα σας παρακαλέσω να μου την αφήσετε.

Του την άφησαν».

 

Παραπομπή 

 

1 Δυστυχώς, λόγω αυτής της μαρτυρίας μου υπήρξε άτομο το οποίο με χαρακτήρισε αφελή θαυματολάγνο που, ως πνευματικό νήπιο, καταπίνει αμάσητο τον «ορθόδοξο» σανό που του προσφέρουν αγύρτες ρασοφόροι! Βλ. εδώ: https://www.seferou-maria.gr/

Ως ηχηρό ράπισμα σε αυτό το κατάπτυστο δημοσίευμα μπορεί να χρησιμεύσει η ακόλουθη ανάρτηση:

Θρησκευτικά και τεχνοεπιστημονικά θαύματα στους εσχάτους καιρούς: Μία (ακόμη) ανάποδη σχέση

Konstantinos Vathiotis

15 Απριλίου 2023

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Read full story

 

πηγή 

Το ΟΧΙ δεν ήταν επέτειος. Ήταν στάση ζωής και σήμερα μας ζητά λογαριασμό…

Του Παναγιώτη Αποστόλου

Πολιτικός ανάλυτης – αρθρογράφος

egerssi.gr

https://lnk.bio/Egerssi

 

Στις 3 τα ξημερώματα της Δευτέρας 28ης Οκτωβρίου 1940, στο σπίτι του στην Κηφισιά, ο Ιωάννης Μεταξάς δέχθηκε τον Ιταλό πρεσβευτή Εμμανουέλε Γκράτσι. Ο Μουσολίνι ζητούσε να περάσουν ελεύθερα τα στρατεύματά του και να καταλάβουν «στρατηγικές θέσεις» της χώρας. Η διορία ήταν τρεις ώρες. Η απάντηση δεν χρειάστηκε ούτε τρία λεπτά: «Donc, Monsieur, c’est la guerre» – «Λοιπόν, κύριε, έχουμε πόλεμο».

 

Οι Ιταλοί δεν περίμεναν καν να λήξει η προθεσμία. Από τα πρώτα πρωινά λεπτά ξεκίνησε η εισβολή σε Πίνδο και Ήπειρο. Η πρώτη ελληνική απώλεια ήταν ένας 27χρονος πεζικάριος από τα Τρίκαλα, ο Βασίλειος Τσιαβαλιάρης, σε ένα φυλάκιο της μεθορίου. Απέναντί μας 135.000 άνδρες του Βισκόντι Πράσκα. Μαζί μας 35.000. Στη Ρώμη οι επιτελάρχες είχαν διαβεβαιώσει τον Ντούτσε ότι το μόνο εμπόδιο θα ήταν οι λασπωμένοι δρόμοι.

 

Και τότε έγινε αυτό που κανένας δεν είχε υπολογίσει. Στις 6 το πρωί οι σειρήνες ξύπνησαν την Αθήνα και ο κόσμος ξεχύθηκε στους δρόμους με τη γαλανόλευκη στα χέρια. Οι στρατεύσιμοι ετοιμάζονταν για το μέτωπο με το χαμόγελο στα χείλη. Κανείς δεν τους το είχε διατάξει. Ήταν συναίσθημα. Ήταν ένα έθνος που αναγνώριζε τον εαυτό του.

 

Ένα έθνος μπορεί να έχει λιγότερα όπλα. Δεν μπορεί να έχει λιγότερη αξιοπρέπεια.

 

Ο άνθρωπος που δεν παρέδωσε την πατρίδα αμαχητί…

 

Για τον Μεταξά θα γράφονται πάντα δύο ιστορίες. Η πρώτη είναι εκείνη του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου, που κρίνεται όπως κρίνεται κάθε αυταρχικό πολίτευμα. Δεν χρειάζεται να εξωραΐσουμε ένα πολίτευμα για να τιμήσουμε μια απόφαση. Η δεύτερη είναι η νύχτα της Κηφισιάς. Και σε αυτήν η ιστορία είναι καθαρή: Τη στιγμή που κρινόταν αν η Ελλάδα θα γίνει πέρασμα ή εμπόδιο, η ηγεσία της διάλεξε να γίνει εμπόδιο.

 

Ήξερε ότι η χώρα ήταν σχεδόν ανοχύρωτη προς την Αλβανία, καθώς το βάρος της άμυνας είχε δοθεί στα σύνορα με τη Βουλγαρία. Ήξερε ότι ο αντίπαλος ήταν τετραπλάσιος. Λίγες μέρες νωρίτερα είχε αρνηθεί να καθίσει στο τραπέζι του ίδιου πρεσβευτή, σημειώνοντας στο ημερολόγιό του ότι δεν θα δεχόταν φιλί από Ιούδα. Και παρ’ όλα αυτά δεν παρέδωσε ούτε σπιθαμή αμαχητί. Αμέσως μετά ζήτησε τη βοήθεια των Βρετανών, γιατί ο ρεαλισμός δεν ήταν για εκείνον συνώνυμο της υποταγής.

 

Ο κόσμος το κατάλαβε. Ο Βασιλιάς Γεώργιος ΣΤ΄ τηλεγράφησε ότι η υπόθεση της Ελλάδας είναι και δική τους υπόθεση. Ο Τσόρτσιλ υποσχέθηκε κάθε δυνατή βοήθεια. Ακόμη και ο τουρκικός Τύπος της εποχής έσπευσε να υποκλιθεί στη γενναιότητα των Ελλήνων. Όταν μια ηγεσία και ένας λαός λένε ΟΧΙ μαζί, ο κόσμος σταματά και χειροκροτεί, γιατί καταλαβαίνει ότι βλέπει κάτι σπάνιο.

 

Και σήμερα; Ποιο ΟΧΙ ακούμε;…

 

Κάθε 28η Οκτωβρίου οφείλουμε να απαντήσουμε με ειλικρίνεια σε ένα ερώτημα: Αν σήμερα χτυπούσε η πόρτα, ποιο ΟΧΙ θα ακούγαμε; Ας σταθούμε στα επτά χρόνια διακυβέρνησης Μητσοτάκη και ας κοιτάξουμε όχι τις δηλώσεις, αλλά τα τετελεσμένα.

 

Τον Δεκέμβριο του 2023 η Διακήρυξη των Αθηνών μας υποσχέθηκε ηρεμία. Οι δύο πλευρές συμφωνούσαν ότι διαφωνούν: Η Άγκυρα δεν είχε εγκαταλείψει τις γκρίζες ζώνες, το casus belli, το τουρκολιβυκό μνημόνιο, ούτε το δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας, ενώ η Αθήνα απαντούσε ότι ο διάλογος για την υφαλοκρηπίδα θα γίνει «όταν ωριμάσουν οι συνθήκες». Έξι χρόνια μετά την κρίση του Καστελλόριζου, η διαφορά για τη θαλάσσια οριοθέτηση, παραμένει ανοιχτή και η Τουρκία εξακολουθεί να εντάσσει τις κινήσεις της στην ίδια στρατηγική.

 

Ας θυμηθούμε πώς μοιάζει μια πραγματική κρίση. Τον Οκτώβριο του 2020 το τουρκικό ερευνητικό «Ορούτς Ρέις» βρέθηκε περίπου 35 ναυτικά μίλια νότια του Καστελλόριζου, συνοδευόμενο από πολεμικά πλοία, ενώ στις 12 Αυγούστου είχε προηγηθεί η επαφή της ελληνικής φρεγάτας «Λήμνος» με την τουρκική «Κεμάλ Ρέις». Η ένταση έφτασε στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και στο ΝΑΤΟ. Η Γερμανία ανέλαβε διαμεσολαβητικές πρωτοβουλίες. Το πλοίο δεν είναι σήμερα το ζήτημα. Το ζήτημα είναι η πολιτική που το έφερε εκεί και η οποία δεν έχει εξαφανιστεί.

 

Και ήρθε η σύμβαση με Chevron και HELLENiQ Energy για έρευνες νότια της Κρήτης και της Πελοποννήσου, που κυρώθηκε από τη Βουλή τον Μάρτιο του 2026 παρά τις αντιδράσεις της αντιπολίτευσης. Ο Αντώνης Σαμαράς προειδοποίησε στη Βουλή ότι η παράγραφος 3 του άρθρου 30 εισάγει μια διατύπωση που δεν υπήρχε σε προηγούμενες συμβάσεις, όπως εκείνη του 2019 με την Total. Με την αναφορά σε «γειτονικά κράτη» στην πράξη ανοίγει δρόμος για δυνητική απομείωση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων και ως προς το τουρκολιβυκό μνημόνιο, το χαρακτήρισε παράνομο.

 

Ο ίδιος δεν αρνήθηκε ό,τι θετικό έγινε: Την αποστολή φρεγατών και αεροσκαφών στην Κύπρο, τους Patriot στην Κάρπαθο, τη συμφωνία με τη Βουλγαρία. Επισήμανε όμως ότι δεν υπήρξε αντίδραση στην Κάσο, ότι η τουρκική Navtex εξακολουθεί να ισχύει και ότι οι κινήσεις αυτές δεν πρέπει να μείνουν επιδείξεις εντυπωσιασμού, αλλά να γίνουν σταθερή πολιτική αποτροπής. Η Πολιτική, είπε, θέλει διορατικότητα και όχι εφησυχασμό.

 

Θα μας πουν ότι ανησυχούμε χωρίς λόγο. Ότι η συμφωνία θωρακίζει το Δημόσιο. Ότι τα κυριαρχικά δεν διαπραγματεύονται. Ας είναι. Η ιστορία όμως δεν κρίνει προθέσεις, κρίνει τετελεσμένα. Και ο πολίτης που ρωτά, αντί για απάντηση ακούει ότι είναι «πατριώτης του καναπέ» (φράση του Πρωθυπουργού για όσους εκφράζουν εθνικές ανησυχίες, που ο Σαμαράς ρώτησε αν αφορά ακόμη και δύο πρώην πρωθυπουργούς).

 

Το 1940 η εξουσία είπε ΟΧΙ στο τελεσίγραφο. Σήμερα απαντά στον πολίτη που ρωτά: «κάτσε στον καναπέ σου».

 

Τρία ερωτήματα που περιμένουν απάντηση…

1. Τι ακριβώς σημαίνει η διατύπωση για τα γειτονικά κράτη στο άρθρο 30; Ο πολίτης δικαιούται μια απάντηση σε απλά ελληνικά, γραπτή και δημόσια, όχι μια γενική διαβεβαίωση.
2. Τι έχει κερδίσει η Ελλάδα από την «ηρεμία», όταν η Άγκυρα εξακολουθεί να εντάσσει τις κινήσεις της στη στρατηγική της “Γαλάζιας Πατρίδας” και οι διαφορές παραμένουν ανοιχτές;
3. Με ποιο δικαίωμα όσοι ρωτούν χαρακτηρίζονται πατριώτες του καναπέ; Η ανησυχία για τα εθνικά θέματα δεν είναι επάγγελμα. Είναι καθήκον.

Ο λαός του 1940: πατρίδα, πίστη, οικογένεια…

 

Το ΟΧΙ όμως δεν ανήκει μόνο στον Μεταξά. Ανήκει και στον λαό. Και τον Οκτώβριο του 1940 ακολούθησε ολόκληρη η χώρα: Ο αγρότης που άφησε το χωράφι, ο εργάτης που άφησε το εργοστάσιο, η γυναίκα της Πίνδου που κουβάλησε πολεμοφόδια στην πλάτη σε βουνά με χιόνι, η μάνα που έστειλε το παιδί της στο μέτωπο με έναν Σταυρό και μια ευχή.

 

Ήταν ένας λαός για τον οποίο η Πατρίδα, η Πίστη και η Οικογένεια δεν ήταν φράσεις σε επετειακούς λόγους, αλλά ο τρόπος που ζούσε. Δεν ρωτούσε «τι δικαιούμαι». Ρωτούσε «τι οφείλω»: Στον διπλανό, στο χωριό, στη γη που τον γέννησε. Αυτό το ήθος κέρδισε το Έπος. Όχι τα όπλα, που ήταν λίγα. Το ήθος. Οι Ιταλοί είχαν υπολογίσει τη λάσπη των δρόμων. Δεν είχαν υπολογίσει ανθρώπους που ήξεραν γιατί πολεμούν. Για τα Ιερά και τα Όσιά τους!

 

Ας φανταστούμε έναν από εκείνους τους 35.000 να περπατά σήμερα σε μια πλατεία της Αθήνας. Θα έβλεπε ελεύθερους ανθρώπους, γεμάτα καφέ, σημαίες μόνο στις γιορτές και ανησυχίες μόνο στο διαδίκτυο. Θα αναρωτιόταν πώς η ελευθερία που πλήρωσαν οι δικοί του με αίμα κατέληξε να θεωρείται δεδομένη. Και ίσως να μην έβρισκε απάντηση.

 

Ο λαός του καναπέ…

 

Και φτάνουμε στο πιο άβολο σημείο. Στο πρόσφατο άρθρο μας «Οι ψευτοδικαιωματιστές της κοινωνίας» θέσαμε το ερώτημα, αν ο λαός νομιμοποιεί τις κυβερνήσεις που καταγγέλλει. Σήμερα, μπροστά στον καθρέφτη της 28ης Οκτωβρίου, το ερώτημα γίνεται βαρύτερο. Ο Έλληνας του 1940 άφησε το χωράφι και πήγε στην Πίνδο. Ο Έλληνας του 2026 ακούει να τον αποκαλούν «πατριώτη του καναπέ» και απαντά με ένα σχόλιο στα social.

 

Ο καναπές έγινε πολιτική στάση. Το «όλοι ίδιοι είναι» έγινε ιδεολογία. Η Οικογένεια ασφυκτιά κάτω από την ακρίβεια, η Πίστη υποβαθμίστηκε σε κάτι απαρχαιωμένο, η Πατρίδα σε φράση της παρέλασης. Ένας κόσμος αλλοτριωμένος, που έμαθε να βλέπει τα πάντα ως είδηση και τίποτα ως ευθύνη. Και δεν αντιδρά. Ό,τι και αν του κάνουν. Τα Τέμπη έδειξαν ότι αυτός ο λαός μπορεί να ξυπνήσει όταν ο πόνος γίνει κοινός. Το ερώτημα είναι γιατί χρειάστηκε τόσος πόνος, και γιατί δεν έγινε σταθερή συμμετοχή.

 

Οι λαοί της Ευρώπης δεν κοιμούνται…

 

Κοιτάξτε γύρω μας. Στην Ισπανία δεκάδες χιλιάδες βγήκαν στους δρόμους για τη στεγαστική κρίση, περίπου 70.000 στη Μαδρίτη σύμφωνα με την ίδια την κυβέρνηση, ενώ η Ένωση Ενοικιαστών προανήγγειλε γενική απεργία και ο Σάντσεθ προβαίνει σε πρόωρες εκλογές. Στη Γαλλία μαθητές και φοιτητές στήνουν οδοφράγματα και αποκλείουν σχολεία, διαμαρτυρόμενοι για περικοπές στην παιδεία και για το κόστος ζωής. Στη Γερμανία ο κόσμος μίλησε με την κάλπη: Η AfD έφτασε το 43,8% στη Σαξονία-Άνχαλτ, την ώρα που το CDU του καγκελάριου Μερτς έπεσε στο 17,2%, όπως καταγράψαμε στο σχετικό μας άρθρο.

 

Όπως κι αν κρίνει κανείς τις επιλογές τους, δεν είμαστε εδώ για να τις χειροκροτήσουμε, το κοινό στοιχείο είναι ένα: Ένας λαός που νιώθει ότι τον αγνοούν, αντιδρά. Στον δρόμο ή στην κάλπη, αλλά αντιδρά. Εμείς, που κληρονομήσαμε το πιο λαμπρό ΟΧΙ της σύγχρονης ιστορίας, έχουμε μάθει να σηκώνουμε τους ώμους.

 

Το ΟΧΙ δεν είναι μνήμη. Είναι υποχρέωση…

 

Η 28η Οκτωβρίου δεν είναι ημέρα νοσταλγίας. Δεν τιμάται με στεφάνια και παρελάσεις, αν την επομένη ανεχόμαστε για όσα, οι νεκροί της Πίνδου πολέμησαν. Η Πατρίδα σπάνια χάνεται σε μία νύχτα, με ένα τελεσίγραφο στην Κηφισιά. Χάνεται αργά, με υπογραφές, με διατυπώσεις που ελάχιστοι διαβάζουν, με «ευθυγραμμίσεις» και «ρεαλισμούς», και με πολίτες που έχουν πάψει να ρωτούν.

 

Το ΟΧΙ του 1940 δεν το είπε μόνο ένας άνθρωπος. Το είπε ένας λαός. Και μόνο ένας λαός μπορεί να το ξαναπεί.

 

Στις 28 Οκτωβρίου θα ακούσουμε ξανά εμβατήρια και πανηγυρικούς. Η πραγματική δοκιμασία όμως έρχεται στις 29. Όταν κάποιος μας ζητήσει, με το γάντι ή με τελεσίγραφο, να υποχωρήσουμε σε κάτι που μας ανήκει. Τότε θα φανεί αν το ΟΧΙ είναι ακόμη δικό μας, ή αν το αφήσαμε κι αυτό στον καναπέ.

Οψόμεθα!!

Το νυφικό της Καλίτσας – Μία απίστευτη ιστορία από το Έπος του ’40

Γράφει ο ΜΠΕΤΣΗΣ ΟΡΦΕΑΣ  

 

Είναι συγκλονιστικές οι ιστορίες που ακολουθούν τη νικηφόρο προέλαση του Ελληνικού Στρατού έναντι των κατοχικών ιταλικών δυνάμεων στα μέρη της Βορείου Ηπείρου και αποκαλύπτουν το πλέγμα των ανθρωπίνων σχέσεων που εξυφάνθηκαν μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Και που κυρίως μένουν ανεξίτηλες, μετά από τόσες δεκαετίες… 

 

Πόσο μάλλον, όταν ακόμη διατηρούνται ζωντανά τα συγκλονιστικά εκείνα γεγονότα από την μνήμη των απογόνων, όσων έζησαν. Αποτελούν, μάλιστα, ισχυρό έρεισμα για το σήμερα και το αύριο, μέσα από την αφήγηση των δοκιμαζόμενων αυτών ανθρώπων της υπαίθρου. Η μοίρα έφερε τα πράγματα έτσι ώστε εγγονός της Καλίτσας –από το Μπρέζανι, κατέναντι της Κλεισούρας και στις κλητές του Δέμπλιανι– να εργάζεται εδώ και μερικά χρόνια στην Ομάδα Εμπειρογνωμόνων, που εφαρμόζοντας την σχετική διακυβερνητική Συμφωνία, εντοπίζει και περισυλλέγει τα οστά των Ελλήνων πεσόντων στις γραμμές του Μετώπου. Το μικρό σήμερα αυτό χωριό, τότε θα το λέγαμε κωμόπολη, βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από το Στρατιωτικό Κοιμητήριο, στα Στενά της Κλεισούρας.

 

Στο χωριό αυτό είχε από αρχές Δεκεμβρίου του 1940 εγκατασταθεί η Διοίκηση του μεσαίου τομέα του Βορειοηπειρωτικού Μετώπου. Επιτελικοί ανώτεροι αξιωματικοί, χαμηλότερου βαθμού διοικητές μονάδων, άνδρες του πυροβολικού, των διαβιβάσεων κ.α. επί αρκετές εβδομάδες φιλοξενούνταν στα σπίτια των Μπρεζανιτών. Οι μάχες στην αριστερή πλευρά του Αώου είχαν εξελιχτεί πολύ πιο γρήγορα απ’ ότι στα δεξιά της. Και το Όρος Τρεμπεσίνα, μαζί με τον όγκο του Σεντέλι, αποτελούσαν ουσιαστικά φυσικά οχυρά για τις ιταλικές δυνάμεις – εξ’ ου και χρειάστηκε μεγάλο χρονικό διάστημα για την απώθησή τους.

 

Σε ένα εκ των σπιτιών του Μπρέζανι φιλοξενούνταν ένας Συνταγματάρχης υπεύθυνος για τις πολεμικές ενέργειες. Στο σπίτι των Γκιόκα ετοιμάζονταν για γάμο, την Άνοιξη μετά το Πάσχα. Θα έπαιρναν νύφη από τους Ντέντε (Δέδε) στο ίδιο χωριό: Την Καλίτσα, χαϊδευτικό της Καλλιάνθης. Όλα αυτά τα άκουγε ο αξιωματικός και οι βοηθοί του…

 

Και όταν τον Γενάρη δημιουργήθηκαν οι συνθήκες να διαβούν τον Αώο και να συνεχίσουν τις μάχες βορειότερα, αποχαιρέτισαν τους οικοδεσπότες και το χωριό ολόκληρο, οι κάτοικοι του οποίου ήταν Χριστιανοί Ορθόδοξοι, δίγλωσσοι και με έντονο ελληνικό εθνικό φρόνημα, όπως μαρτυρούν τα ιστορικά στοιχεία. Οι Έλληνες αξιωματικοί, λοιπόν, τους έκαναν μια σπουδαία έκπληξη. Αφού τους επισήμαναν ότι είναι άγνωστο αν θα επιβιώσουν, τους άφησαν ως ενθύμιο ένα ολοκαίνουργο νυφικό για το γάμο της Καλίτσας! Αλήθεια που βρέθηκε ένα νυφικό στην κόλαση του πολεμικού μετώπου;

 

Το Ημερολόγιο του Στέφανου Δούκα

 

Η προαναφερόμενη συγκινητική ανθρώπινη ιστορία, που μόνο στον Ελληνισμό μπορείς να βρεις, είναι άξια για σενάριο επιπέδου Αγγελόπουλου. Η ιστορία αυτή δεν είναι αποκύημα φαντασίας και μυθοπλασίας βοσκών της υπαίθρου. Προ έτους και από τις εκδόσεις “Επίκεντρο” (Θεσσαλονίκη) σε επιμέλεια του Ιωαν. Στεφανίδη, κυκλοφόρησε το Ημερολόγιο του Στέφανου Δούκα, τότε Λοχαγού Πυροβολικού.

 

Πρόκειται για ακόμη ένα παιχνίδι της τύχης και των σπάνιων συμπτώσεων που γεμίζουν τις σελίδες της ιστορίας. Ο Δούκας βρέθηκε ως διοικητής Πυροβολαρχίας ακριβώς στον τομέα που προαναφέραμε. Μέσα από ένα συγκλονιστικό ημερολόγιο που κρατούσε με ευλάβεια –ανεπηρέαστος από την οδύνη των πολεμικών επιχειρήσεων– φέρνει στο φως διάφορα γεγονότα, πέραν των επίσημων καταγραφών των Επιτελών.

 

Η αφήγησή του συγκλονίζει και δείχνει ότι η ιστορία παίζει τα δικά της παιχνίδια. Ο Δούκας καλούνταν να πολεμήσει για την ελευθερία από τον ιταλικό φασισμό στην πατρίδα των προγόνων του, την Πρεμετή. Ο παππούς του είχε φύγει σχετικά πρόσφατα από την Πρεμετή, για να εγκατασταθεί στην Λαμία και ο πατέρας του, επίσης στρατιωτικός, μετείχε στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897.

 

Η θητεία του Στέφανου Δούκα ολοκληρώνεται μεταπολεμικά με το βαθμό του Στρατηγού, απόδειξη της ακεραιότητας του ανδρός που την διαφύλαξε μέσα στις γνωστές συνθήκες των σκληρών δοκιμασιών. Όχι μόνο στο ένδοξο Έπος κατά των Ιταλών, όσο κυρίως στα όσα τραγικά ακολούθησαν. Το Ημερολόγιο αξίζει να διαβαστεί για όσους θέλουν πραγματικά να γνωρίσουν πως πολέμησαν οι Έλληνες και κατανίκησαν τους επίδοξους κατακτητές Ιταλούς με μοναδικό όπλο το φιλότιμο και το πείσμα.

 

Χαρακτηριστικές οι επιδόσεις του Πυροβολικού στην περιοχή του κεντρικού τομέα του Μετώπου, όπου και αναφέρεται το Ημερολόγιο. Ο Δούκας αφηγείται πως οι συμπατριώτες του στην Πρεμετή, καθώς του έδειχναν τα σπιτικά των προγόνων του (ευεργέτης των Ελληνικών Εκπαιδευτηρίων αναφέρεται ο Σταθάκης Δούκας), τον πείραζαν ως δήθεν Άγγλο πυροβολητή που είχε προκαλέσει τον τρόμο στους Ιταλούς… Στις πραγματικά συγκινητικές σημειώσεις του, βρίσκει κανείς πολλές αλήθειες. Και μεταξύ αυτών επιβεβαιώνεται η αδελφική όσμωση στο Μπρέζανι επί του Αώου.

 

Και γίνεται απολύτως πιστευτή η ιστορία του νυφικού της Καλίτσας, καθότι ο αείμνηστος Στρατηγός Στέφανος Δούκας φιλοξενούνταν στην οικία του σπουδαίου επαγγελματία ράφτη (με κατάστημα και στην Πρεμετή) Γεωργίου Πρέλη, ενώ αναφέρει κι έτερον ράφτη τον Κυριάκο Κυρίτση, όπου έμεναν Έλληνες αξιωματικοί. Κάποιος εκ των δύο πρέπει είναι ο “στιλίστας” του νυφικού… του πολέμου.

 

Η καταγεγραμμένη δράση του σπουδαίου Έλληνα ποιητή και λογοτέχνη Νικηφόρου Βρεττάκου μας έφερε στο φως και κάτι που οι πολέμιοι της Ορθοδόξου Εκκλησίας στην Αλβανία αρνούνται μετ’ επιτάσεως, την ύπαρξη του Ιερού Ναού των Εισοδίων της Παναγίας στο κέντρο της πόλης…

 

Οι δυο ιερείς του Ημερολογίου

 

Απ’ το Ημερολόγιο του Στέφανου Δούκα προκύπτουν επίσης δύο σημαντικές ιστορικές μαρτυρίες. Δεν αναφέρει τους ιερείς ονομαστικά, αλλά για όσους έχουν σχετική γνώση κι ενδιαφέρον είναι ξεκάθαρο για ποιους πρόκειται και ποια η τύχη τους υπό το ολοκληρωτικό καθεστώς Χότζα. Στην ονομαστική του εορτή ο τότε λοχαγός του Πυροβολικού Στέφανος Δούκας (27 Δεκεμβρίου) βρέθηκε στην Πρεμετή και πήγε στην Εκκλησία υπό έκτακτες συνθήκες, καθώς είχε σημάνει συναγερμός για βομβαρδισμούς από την Ιταλική Αεροπορία.

 

Κάποιος Ιερέας τον ασπάστηκε και τον οδήγησε να επισκεφθεί το σπίτι όπου γεννήθηκε ο παππούς του. Μάλλον πρόκειται για τον Ιερέα Αλέξανδρο Λίπε, από το Καλούδι πλησίον της Μολυβδοσκέπαστης, ο οποίος εκτελέστηκε νωρίς το 1946 από δυνάμεις της υπό ίδρυση Σιγκουρίμι. Ο τάφος του μένει ακόμα άγνωστος. Το ίδιο συνέβη και με τον ιερέα που τον ασπάστηκε με θέρμη, απ’ τις πρώτες κιόλας ημέρες της επέλασης στο έδαφος της επικράτειας της σημερινής Αλβανίας στη Ζέππα.

 

Ο Δούκας στο Ημερολόγιο του περιγράφει γλαφυρά τη χαρά, την ίδια αυτή ελληνική αύρα των κατοίκων και τον ενθουσιασμό για την έλευση του Ελληνικού Στρατού. Μάλλον αναφέρεται στον εφημέριο ιερέα της Ζέππας. Πρόκειται για τον μακαριστό Μηνά Οικονόμου, που είχε επίσης τραγικό τέλος. Ο δε τόπος εκτέλεσης και ταφής του, επίσης παραμένει άγνωστος…

 

πηγή

28η Οκτωβρίου: Μόνο όταν η Παναγία σκέπει, η Ελλάδα μεγαλουργεί

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης  

 

Πάει καιρός πολύς που το αήττητο μαφόριο της Θεοτόκου, η Αγία Σκέπη, κηρύχθηκε ανεπιθύμητη στα κοσμικά σαλόνια μας. Ο ξιπασμένος, απνευμάτιστος Γραικός, είπε πώς ο δροσερός ίσκιος της Υπερμάχου, του κρύβει τον ήλιο της «προόδου». Πώς η χώρα πρέπει να τραβήξει μπροστά, προς τους ατσάλινους ορίζοντες της Εσπερίας, αδέσμευτη από τη μάνα του Έθνους μας, ελεύθερη για να επιλέξει τη σκλαβιά της.

 

Και πράγματι αυτό βλέπουμε στους καιρούς μας. Μια χώρα τόσο χειραφετημένη που λησμόνησε πώς μοιάζει το χέρι που θα τη σώσει απ’ τον πνιγμό της. Κι όμως εκείνο το μικρό εικονισματάκι της Παναγίας που φώλιαζε στο στέρνο των στρατιωτών και ταξίδευε από τα τραίνα του Σταθμού Λαρίσης ως την Ήπειρο και τη χιονισμένη Πίνδο, ξέρει να διηγηθεί πολύ λαμπρότερες δόξες από μυριάδες πολιτικάντικα κοκορίσματα.

 

Εκείνο το ταπεινό εικονισματάκι εξασφάλιζε ηθικό και ψυχή βαθιά, κοινή θωριά προς τον ουρανό, απάντηση σε όλες τις λιγοψυχιές, παρηγοριά σε κάθε ρίγος πόνου, χαμόγελα μπροστά στον μπαρουτοκαπνισμένο Χάρο, λεβεντιά ισάξια με την αθάνατη γενιά του 21. Μια κλεφτή ματιά στην Αειπάρθενο έφτανε για να στηλώσουν το θάρρος τους μπροστά σε τάγματα και συντάγματα. Ένα ανέμισμα του θεομητορικού μανδύα πάνω από τα πεδία της μάχης, φυσούσε ούριο άνεμο στα φρονήματα, θέριευε τα κύματα της ένδοξης μας ιστορίας, ανέτρεπε όλες τις λογικές πιθανότητες.

 

Σήμερα καμαρώνουμε για δανεικούς θόλους και ασπίδες του Αχιλλέα, δίχως να λογαριάζουμε πόσο έκθετη είναι η φτέρνα μας. Δίχως να λογιζόμαστε την αδυναμία από την κορυφή ως τα νύχια μας, όσο χάνουμε το στρατηγικό πλεονέκτημα της αναστάσιμης ελπίδας. Όσο ξεριζωνόμαστε από τα ριζά μας και απαρνούμαστε τη μεταλαβιά αθανασίας που έθρεφε κάθε θαύμα του Γένους. Και όσο η ζωή μας φυλακίζεται ανάμεσα σε μια κούνια και έναν τάφο, ανάμεσα στο περιττό και το μάταιο, ανάμεσα στο διαγραμμένο χθες και το μηδενισμένο αύριο.

 

Κάποτε γιορτάζαμε την αρχή αμυντικών πολέμων και σήμερα πανηγυρίζουμε σε δηλώσεις την εξευτελιστική – και άνευ όρων - αποφυγή τους. Η Σκέπη της Παναγίας ευαγγελίζεται το «Ειρήνη ὑμῖν», κι όμως εμπνέει το αήττητο ακόμα και σε πολέμους. Το παραπέτασμα της λήθης, υπόσχεται παντοδυναμία κι όμως μας ντροπιάζει ακόμα και σε καιρούς ειρήνης.

 

Οι ήρωες του έπους του ’40 δεν κορόιδευαν τον θάνατο – τον προσπερνούσαν κοιτάζοντας κατάματα την ανάσταση. Σηκώνοντας το βάρος ενός ασύλληπτου «ΟΧΙ», με το ειπωμένο «ΝΑΙ» της Παναγίας στη γέννηση της ελπίδας του κόσμου. Μπροστά σε αυτό το «ΝΑΙ» βρίσκουν νόημα όλα τα παράλογα και τα ανείπωτα. Ελπίδα και ευχή μας, να το θυμηθούμε ξανά. Χρόνια πολλά Ελλάδα!

 

πηγή 

Η κυπριακή κουλτούρα ύβρεων απέναντι στην αναγκαιότητα ενός ήρεμου διαλόγου

Γράφει ο Σάββας Ιακωβίδης  

 

Τελικά, ο λεγόμενος «κομματικός πατριωτισμός» στην Κύπρο, με ό,τι αυτό μπορεί να εξυπονοεί, είναι αήττητος και ασυγκράτητος στην παράνοια και στη μαστιγωτική εξύβριση του άλλου. Τις συνέπειες αυτής της ανίατης παθογένειας ασύλληπτων ύβρεων και λάσπης, υπέστην προσωπικά. Τα γεγονότα: Πριν από λίγες ημέρες έκανα στο φατσοβιβλίο την εξής ανάρτηση: «Κόκκινα δολάρια, όπλα, εκπαίδευση στελεχών από την KGB, παρακολουθήσεις, ΑΚΕΛικοί φοιτητές-βαποράκια: Το ΑΚΕΛ οφείλει εξηγήσεις στα μέλη και στους πολίτες. Γιατί σιωπά;».

 

Η ανάρτηση έγινε με αφορμή σειρά αποκαλυπτικών ρεπορτάζ του εκλεκτού συναδέλφου Μάριου Πούλλαδου στο sigmalive, για τη διασύνδεση του αριστερού ΑΚΕΛ με την τότε Σοβιετική Ένωση. Διοχετεύτηκαν εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια, στελέχη του εκπαιδεύτηκαν από την πανίσχυρη KGB στη συλλογή πληροφοριών, σε παρακολουθήσεις και γενικά σε ό,τι πράττει μια μυστική υπηρεσία πληροφοριών. Κύπριοι φοιτητές, μέλη του ΑΚΕΛ, στέλνονταν για σπουδές στη Σοβιετική Ένωση και χρησιμοποιούνταν ως βαποράκια για να συλλέγουν ρούβλια και δολάρια που διοχετεύονταν πάλι στο κόμμα.

 

Το πιο αποκαλυπτικό ήταν η αποστολή στο ΑΚΕΛ 100 πιστολιών ρωσικής κατασκευής και 25.000 σφαιρών δήθεν για την προστασία της ηγεσίας του, με την έγκριση, όπως φαίνεται, του τότε Προέδρου Μακαρίου. Ποιο ήταν το… αμάρτημά μου; Είπα ότι το ΑΚΕΛ, ως κόμμα που θητεύει στη διαφάνεια και στη λογοδοσία και σκίζεται για τις δημοκρατικές διαδικασίες, όφειλε να δώσει εξηγήσεις στα μέλη του και στους πολίτες. Τι ακολούθησε την πιο πάνω ανάρτηση, δεν μπορεί να περιγραφεί.

 

Εκατοντάδες μέλη και στελέχη του ΑΚΕΛ, εμφανώς κατ’ εντολήν του, επέπεσαν εναντίον μου με πρωτοφανείς, απίστευτες σε αισχρότητες, ύβρεις, σε αήθεις προπηλακισμούς, σε ρατσιστικές και ηλικιακές απαξιώσεις, με τόνους λάσπης και στιγματισμούς. Ο χώρος και ο Νόμος δεν επιτρέπουν να αναφέρω έστω και κάποιες από τις ύβρεις και τις ελεεινές συμπεριφορές χαμαιτυπείου αυτών των διατεταγμένων ΑΚΕΛικών υβριστών μου. Παρέθεσα τα αποκαλυπτικά ρεπορτάζ για την εξάρτηση και ποδηγέτηση του ΑΚΕΛ από τη Σοβιετική Ένωση και την KGB, με τη φρούδα προσδοκία ότι ο οχετός και ο βόθρος εναντίον μου θα κατασίγαζαν.

 

Λάθος! Οι υβριστές ενέτειναν την πολεμική τους. Δεν απάντησα στην ουσία των αποκαλύψεων. Ο λόγος είναι απλός: Οι ύβρεις τους, πρώτον, αποκάλυψαν το ανύπαρκτο επίπεδο πολιτικού πολιτισμού, που πολύ συχνά το ΑΚΕΛ επικαλείται επιδεικτικά. Δεύτερον, οι ύβρεις μελών και στελεχών του πιστοποιούν και το επίπεδο του κόμματος. Επιβεβαιώνουν, ταυτόχρονα, την πολιτική απάτη που διαπράττει το κόμμα αυτό σε βάρος όλου του λαού, όταν αναφέρεται σε ελευθερία γνώμης, έκφρασης και δημοκρατικής λειτουργίας.

 

Όμως, οι υβριστές μου δεν φαίνεται να κατανοούν μιαν οδυνηρή, για τους ίδιους και το κόμμα τους, πραγματικότητα: Οι ύβρεις και η λάσπη τους είναι ίδιον ανθρώπων χωρίς επιχειρήματα. Επιστρέφονται και εκσφενδονίζονται εναντίον τους επειδή τεκμηριώνουν τι είδους φασιστικό και σταλινικό κόμμα είναι, τελικά, το ΑΚΕΛ και ποιο είναι το ποιόν των μελών του. Αυτή η αθλιότητα, όμως, είχε μια θετική εξέλιξη. Οι αποκαλύψεις για τις διασυνδέσεις με τη Σοβ. Ένωση επιβεβαιώθηκαν από αξιωματούχο του ΑΚΕΛ!

 

Σε έντονη αντιπαράθεση με βουλευτή του ΕΛΑΜ, η Μαρίνα Σάββα, μέλος της ΚΕ του κόμματος, υποστήριξε ότι είναι γνωστές οι «ιστορικές σχέσεις του ΑΚΕΛ με τη Σοβιετική Ένωση». Πρόσθεσε ότι το θέμα των πιστολιών πρέπει να ενταχθεί «στις συνθήκες της περιόδου και την ανάγκη υπεράσπισης της Κυπριακής Δημοκρατίας απέναντι σε απειλές από παρακρατικές δυνάμεις». Καμία εξήγηση για τις εκατοντάδες χιλιάδες κόκκινα δολάρια σοβιετικής χρηματοδότησης στο ΑΚΕΛ.

 

Αν ζούσαμε σε πραγματικά σοβαρή χώρα, όπου οι δημοκρατικοί θεσμοί λειτουργούν, ήδη θα είχε εγγραφεί θέμα στη Βουλή, ο Γενικός Εισαγγελέας, η Αστυνομία και άλλες υπηρεσίες θα έπρεπε να είχαν εμπλακεί για να αναζητήσουν πιθανές ποινικές ή άλλες κολάσιμες ευθύνες. Δεν κουνήθηκε φύλλο! Πέρα από διάχυτη ΑΚΕΛοφοβία ή ΑΚΕΛολαγνεία, η Κύπρος ήδη βρίσκεται σε προεκλογική περίοδο για τις Προεδρικές του 2028 και όλοι μετρούν τα κουκκιά τους.

 

Η αθλιότητα, όμως, είχε και συνέχεια, για να καταδειχθεί ότι και στην Κύπρο έχει αναπτυχθεί μια ανεκδιήγητη κουλτούρα ύβρεων, λάσπης, χαρακτηρισμών και μυκτηρισμών, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες. Λίγες μέρες αργότερα και με αφορμή το πρωτοφανές μπάχαλο στον Δημοκρατικό Συναγερμό, με υποψηφιότητες που διανθίστηκαν με μαχαιρώματα, συνωμοσίες, κατινιές, κατηγορίες και υπονομεύσεις, έκανα την εξής ανάρτηση: «Η Αννίτα (πρόεδρος) ολοφύρεται για την αξιοπρέπεια ενός ΔΗΣΥ με κηδεμόνες, αλουπούς, τσάκρες, προδότες, σκελετούς, μεσσίες, κατινιές και ραδιουργίες! Αυτή είναι υψηλή κυπριακή πολιτική!».

 

Τη φορά αυτή εξεμάνησαν εναντίον μου μέλη του Δημοκρατικού Συναγερμού. Ευτυχώς δεν ανέμελψαν αχαρακτήριστες ύβρεις, όπως οι ΑΚΕΛικοί, αλλά επιδόθηκαν σε χλεύη, ειρωνείες και απρεπείς χαρακτηρισμούς. Η ανάρτησή μου δεν έκανε τίποτε άλλο παρά να επαναλάβει όσα ακριβώς είπαν ο τέως και η νυν Πρόεδρος του ΔΗΣΥ, στελέχη και αξιωματούχοι του και υποψήφιοι για την Προεδρία της Δημοκρατίας.

 

Οι ΑΚΕΛικοί και οι Συναγερμικοί - όπως και μέλη άλλων κομμάτων - δεν αντέχουν το παραμικρό εναντίον του κόμματός τους. Πέραν του γελοίου «κομματικού πατριωτισμού», όλοι έχουν πάρει διαζύγιο από τα γεγονότα: Αντί να τα αναλύσουν, βρίζουν και επιτίθενται σε όποιον τα επισημαίνει. Δεν αντέχουν την κριτική, που θεωρούν προσβολή και υπονόμευση της αυθεντίας και του παπικού αλάθητου της ηγεσίας τους. Δεν αντιλαμβάνονται ότι τα κόμματα, κατά τον Βέμπερ, είναι συμμορίες συμφερόντων που, όχι πάντα με νόμιμο τρόπο, επιδιώκουν να τα καρπωθούν.

 

Οι κομματικοί υβριστές είναι άνθρωποι συχνά της διπλανής πόρτας. Στο όνομα του κόμματος (και της ομάδας, φυσικά) είναι έτοιμοι να επιτεθούν με χυδαιότητα και αχρειότητα εναντίον όποιου έχει αντίθετη άποψη και γνώμη. Δεν ξέρουν τι σημαίνει διάλογος. Δεν συζητούν. Δεν ανέχονται ακόμα και αναφορά σε πράξεις και ενέργειες του κόμματος που δεν συνάδουν είτε με την πολιτική δεοντολογία είτε με αποδεκτή κοινωνική πρακτική.

 

Αυτήν την απαράδεκτη πολιτική κατάσταση πραγμάτων συνόψισε κάποτε με μία φράση ο πρώην ΓΓ του ΑΚΕΛ, μ. Δ. Χριστόφιας: «Το κόμμαν τζιαι τα μμάθκια σας» («το κόμμα και τα μάτια σας»). Ισχύει απαράγραπτα για το ΑΚΕΛ και αυτονόητα για όλα τα άλλα, ανάλογα με το διανοητικό επίπεδο και την πολιτική κουλτούρα των μελών τους. Το κόμμα είναι το μέσο, ο τρόπος και η έκφραση των «πιστεύω» και το διακύβευμα της κομματικής παθολογίας τους.

 

Βρίζοντας και λασπώνοντας τον άλλο, λοιδορώντας και προσβάλλοντάς τον, απαξιώνοντας και εξουθενώνοντάς τον ως οντότητα, αυτοί οι εντεταλμένοι κομματικοί υβριστές επιδίδουν διαπιστευτήρια πίστεως, προσήλωσης, υπακοής και αγάπης προς το κόμμα και την ηγεσία του. Τεκμηριώνουν, όμως, την πραγματική πολιτική του τεχνοτροπία και αναδεικνύουν την αθλιότητα της κομματικής συμπεριφορά τους.

 

Αυτοί οι διατεταγμένοι δολοφόνοι συνειδήσεων, οι εμπρηστές του ήρεμου διαλόγου και οι κομματικοί ανθρωποφάγοι, που διακινούνται στο έρεβος μιας φασιστικής αντίληψης περί πολιτικής ορθότητας και λειτουργίας της ελευθερίας έκφρασης, διεκδικούν να κυβερνήσουν ξανά τις μοίρες των πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αυτός είναι ο νέος εφιάλτης που την απειλεί.

 

πηγή