Και πάλι, αγαπητοί μου, η σεπτή Κοίμησις της Υπεραγίας Θεοτόκου μας συνεκέντρωσε όλους εδώ, όπως τότε οι Απόστολοι εκ περάτων συνεκεντρώθησαν για την ταφή της. Και αυτή η συγκέντρωσις του λαού του Θεού περί το πρόσωπον της Υπεραγίας Θεοτόκου, είναι ταυτόχρονα και μία δογματική έκφρασις, που θαυμάσια εκφράζει το απολυτίκιον της εορτής: «Ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας, ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε· μετέστης πρὸς τὴν ζωήν, Μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς Ζωῆς, καὶ ταῖς πρεσβείαις ταῖς σαῖς λυτρουμένη ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν».
Εδώ βλέπομε ότι ο ιερός συντάκτης χρησιμοποιεί ένα λογοτεχνικό ζεύγος, που αναφέρεται το ένα εις την Γέννηση που είχε η Θεοτόκος, την Γέννηση του Χριστού και το άλλο εις την Κοίμηση· που, σαν μια τεχνητή αντίθεσις, ενώ δεν είναι αντίθεσις, εκφράζει ποιητικά δύο μεγάλες αλήθειες: η μια αναφέρεται στη Γέννηση του Σωτήρος και η άλλη αναφέρεται εις την Κοίμησιν της Θεοτόκου.
Ας δούμε την πρώτη περίπτωση, που λέγει : «Ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας». Είναι γνωστότατο ότι η Μαρία ήτο Παρθένος όταν εδέχθη το μήνυμα του Ουρανού, ότι θα γεννούσε Υιόν, που ταυτόχρονα ήτο και Υιός του Θεού, ομοούσιος με τον Πατέρα, ο δεύτερος της Τριάδος! Ασύλληπτα πράγματα! Που όλο αυτό το γεγονός, ότι θα γεννούσε τον Υιό του Θεού, και θα εγίνετο υιός ανθρώπου, δηλαδή άνθρωπος, εκφράζεται προφητικά με το όνομα που μας λέγει ο προφήτης Ησαΐας: «Ἐμμανουήλ». Και «Ἐμμανουήλ» σημαίνει «μαζί μας ο Θεός».
Πώς, όμως, μπορούσε να εννοηθεί αυτό το «μαζί μας ο Θεός»; Πάντως από όλους τους Ραβίνους και όλους τους ερμηνευτάς της Παλαιάς Διαθήκης, από κανέναν δεν είχε κατανοηθεί ότι αυτό –«μαζί μας ο Θεός»- θα ήτο οντολογικά. Τι σημαίνει οντολογικά; Όλοι εξελάμβαναν ότι θα έχομε την Χάρη του Θεού, θα έχομε την ευλογία του Θεού. Αλλά να είναι ο Θεός δίπλα μας, με την έννοια την πραγματική, την αισθητή, ήταν ακατανόητο. «Ο Κύριος; Ο Γιαχβέ; Ο Κύριος του Ισραήλ; Ο ένδοξος, ο Παντοκράτωρ, ο Κύριος των δυνάμεων θα ήτο μαζί μας, δίπλα μας;». Αυτό δεν είχε κατανοηθεί. Εντούτοις ο προφητικός λόγος το εννοούσε οντολογικά. Δηλαδή το εννοούσε όπως ακριβώς ήτο. Γι'αυτό και στη Γέννηση του Χριστού λέμε εκείνη την προφητεία ή το αναφέρει και ο Ματθαίος ότι «όπως είναι γραμμένο, το όνομά Του θα είναι Εμμανουήλ -όνομα προφητικό εννοείται, που θα εξέφραζε μία κατάσταση. Ποια;- ότι ο Θεός πραγματικά θα είναι μαζί μας», κατά έναν ρεαλιστικότατο τρόπο.
Έπρεπε, όμως, αφού αυτός ο προφητικός λόγος το εννοούσε οντολογικά, έπρεπε αυτό το μέγα θαύμα, να σταθεί δίπλα μας, δηλαδή ο Θεός, με ανθρώπινες, εννοείται, πάντοτε διαστάσεις, έπρεπε να συνοδεύεται με κάποια σημεία. Κι έχομε, βέβαια, αρκετά σημεία. Θυμηθείτε όταν γεννήθηκε ο Χριστός, άγγελοι Τον υμνούσαν στον Ουρανό, άγγελοι εμφανίσθηκαν στους ποιμένας κ.ο.κ. Ήρθαν οι μάγοι από Ανατολών να προσκυνήσουν. Όλα αυτά σημάδια! Αλλά ένα μεγάλο σημάδι θα ήταν το εξής: Η Παρθενία εκείνης που Τον εγέννησε! Παρθενία πριν, Παρθενία κατά τον τόκον, Παρθενία μετά τον τόκον. Αυτό θα ήτο ένα μεγάλο σημείο. Γι΄αυτό ο προφήτης Ησαΐας, ενώ μας λέγει για τον Εμμανουήλ, μαζί μας ο Θεός - και μάλιστα κατά έναν φοβερά ρεαλιστικόν τρόπον μάς το λέγει ο Βαρούχ: «Όταν» λέει, «άπλωσε τον ουρανό και τα αστέρια και είπε στο φως ‘’Πήγαινε’’, ‘’Πορεύου» -διαβάζομε στον πρώτο στίχο της «Γενέσεως»: «Καὶ εἶπεν ὁ Θεός· γενηθήτω φῶς· καὶ ἐγένετο φῶς» (μια φοβερά μεγάλη ευπρέπεια, μεγαλοπρέπεια) -τώρα λέει «Μετὰ ταῦτα», λέει ο Βαρούχ, «ήρθε ανάμεσά μας και μας συνανεστράφη». Το καταλαβαίνετε;
Σημάδι, λοιπόν, θα ήταν, ανάμεσα στα άλλα, και η παρθενία της μητέρας Του. Γι'αυτό πάλι ο Ησαΐας λέγει: «Ἰδοὺ – όταν λέει «ἰδού» ο προφήτης ή ο ευαγγελιστής θέλει να τονίσει και να προκαλέσει την προσοχή του αναγνώστου. «Να!». «Ἰδοὺ!» - ἡ Παρθένος ἐν γαστρὶ ἕξει καὶ τέξεται Υἱόν…». «Η Παρθένος θα εγκυμονήσει και θα αποκτήσει υιόν». Μέγα, λοιπόν, σημείον. Η παρθενία της Μητρός του Ιησού. Και το θαυμαστόν ότι η παρθενία, όπως σας είπα προηγουμένως, όχι μόνο προηγήθηκε, αλλά και επεξετάθη και μετά την Γέννηση. Γι'αυτό λέγεται η Θεοτόκος «Παρθένος προ της Γεννήσεως, κατά την Γέννησιν, και μετά την Γέννησιν». Δηλαδή Αειπάρθενος. Αυτό θα πει «αειπάρθενος». Πάντοτε παρθένος. Κι επειδή υπήρξε μητέρα, είναι Παρθενομήτωρ. Γι'αυτό είναι το ίνδαλμα των παρθένων, αλλά και το ίνδαλμα των μητέρων. Μόνο σε Εκείνη υπήρξε αυτός ο μυστηριώδης συνδυασμός. Έτσι, εικονογραφικά, όταν την αγιογραφούμε, τρία αστέρια την κοσμούν. Ένα στο μέτωπο και τα άλλα δύο στους ώμους. Για να δείξομε ακριβώς αυτήν την αλήθειαν. Την αειπαρθενίαν της Θεοτόκου.
Έτσι είναι Παρθένος η Θεοτόκος τόσο στο σώμα όμως, όσο και εις την ψυχήν. Διότι παρθένους σε κάθε εποχή μπορούμε να βρούμε. Θα μπορούσαμε να πούμε είναι και οἱ / αἱ άγαμοι. Άνδρες; Οἱ άγαμοι. Γυναίκες; Αἱ άγαμοι. Αλλά η παρθενία είναι μία πολύ μεγάλη υπόθεσις. Γνωρίζετε ότι η Εκκλησία μας αναγνωρίζει μόνο τρεις παρθένους; Πολλοί υπήρξαν. Εκ των αγίων. Τρεις αναγνωρίζει. Η Θεοτόκος είναι η πρώτη· ο άγιος Ιωάννης ο Βαπτιστής είναι δεύτερος· και ο άγιος Ιωάννης ο Ευαγγελιστής είναι ο τρίτος.
Θυμόσαστε όταν ο Ιωάννης και η Θεοτόκος ήσαν κάτω από τον Σταυρό, ο μόνος μαθητής, τι είπε ο Κύριος; Είπε στη μητέρα Του :«Ἰδοὺ ὁ υἱός σου». Είπε στον Ιωάννην: «Ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου». «Καὶ ἀπὸ τῆς ὥρας ἐκείνης», μας λέγει το ιερόν Ευαγγέλιον, «από εκείνη την στιγμή», ο Ιωάννης επήρε στο σπίτι του την Θεοτόκον, την Παρθένον. Γιατί είπε εις τον Ιωάννην: «Ἰδοὺ ἡ μήτηρ σου»; Διότι ο παρθένος έπρεπε να διατηρήσει την Παρθένον. Ενεπιστεύθη, δηλαδή, την Παρθένον μητέρα Του ο Κύριος Ιησούς, εις τον Παρθένον μαθητήν. Για να αντιληφθούμε τι θα πει «παρθενία». Διότι η παρθενία δεν περιορίζεται εις το σώμα, αλλά επεκτείνεται και εις την ψυχήν. Και συνεπώς Παρθένος, ως η Θεοτόκος, δεν υπήρξε, εις ύψιστον βαθμόν και εις το σώμα και εις την ψυχήν!
Ιλιγγιά όχι μόνο ανθρώπινος νους, αλλά και αγγελικός νους μπροστά στη λαμπρότητα της παρθενικής αρετής. Και είναι αρετή η παρθενία. Όπως το αναπτύσσει θαυμάσια ο Ιερός Χρυσόστομος. Γιατί; Διότι υπάρχει κόπος. Διότι πρέπει να στραφείς –προσέξτε αυτό το σημείον- εναντίον της φύσεως. Ώστε η παρθενία είναι κατά της φύσεως; Άρα, λοιπόν, είναι παρά φύσιν; Όχι. Η παρθενία είναι πιο πάνω από την φύσιν. Είναι υπερφυσική αρετή. Τότε γιατί πρέπει να στραφεί κατά της φύσεως; Διότι απλούστατα αγαπητοί –προσέξτε- ο γάμος μπήκε μπροστά στο γεγονός της πτώσεως του Αδάμ και του θανάτου που θα εισήγετο. Γι'αυτό μπήκε ο γάμος. Ο γάμος δεν ήτο στο σχέδιο του Θεού. Είναι το δεύτερον θέλημα του Θεού. Το κατά παραχώρησιν θέλημα του Θεού. Το θέλημα του Θεού είναι η παρθενία. Απόδειξις; Ότι όταν θα γίνει η ανάστασις των νεκρών, δεν θα υπάρχει πια στη Βασιλεία του Θεού ο γάμος. Τι θα υπάρχει; Το πρώτον θέλημα του Θεού, το πρότερον θέλημα του Θεού. Ποιο; Η παρθενία.
Είναι, λοιπόν, η παρθενία αρετή, που πρέπει να παλέψει κατά του σχήματος –σχήματος- του παρόντος αιώνος, που λέγεται «γάμος». Γι'αυτό και ονομάζεται, ως αρετή πια η παρθενία, ονομάζεται η Θεοτόκος «τεῖχος τῶν παρθένων». «Τεῖχος» θα πει προστασία. Είναι το τείχος που προστατεύει την αρετή της παρθενίας όσοι θα ήθελαν να την ζήσουν. Και μάλιστα στο βιβλίο της «Ἀποκαλύψεως» λέγει το εξής: «Εκείνοι που ακολουθούν το Ἀρνίον –το Ἀρνίον είναι ο Ιησούς Χριστός- και που λέγει ότι είναι 144.000 -σχηματικός αριθμός, 12 × 12- «αυτοί», λέγει, «ακολουθούν το Αρνίον ὅπου ἂν ὑπάγῃ». Και λέγει: «Παρθένοι γάρ εἰσιν». «Διότι είναι παρθένοι». Και για να μην νομισθεί με μίαν ευρείαν έννοιαν η παρθενία, συμπληρώνει: «οἳ (:οι οποίοι) μετὰ γυναικῶν οὐκ ἐμολύνθησαν». Βλέπετε το μέγεθος της αρετής της παρθενίας; Γι'αυτό και εδώ τώρα ο ιερός συντάκτης του απολυτικίου της Θεοτόκου, την εγκωμιάζει και λέγει: «ἐν τῇ Γεννήσει τὴν παρθενίαν ἐφύλαξας».
Κι ερχόμεθα εις τον δεύτερον στίχον του απολυτικίου: «ἐν τῇ Κοιμήσει τὸν κόσμον οὐ κατέλιπες, Θεοτόκε». «Όταν», δηλαδή, «απέθανες, εκοιμήθης, και έφυγες από τον παρόντα κόσμο, δεν άφησες, Θεοτόκε, τον κόσμον άμοιρον της παρουσίας σου». Διότι την τρίτη ημέρα η Θεοτόκος, κατά τα πρότυπα του Υιού της, ανεστήθη και ανελήφθη σωματικώς εις τον ουρανόν. Γι'αυτό γιορτάζομε την Κοίμησιν και την Μετάστασιν της Υπεραγίας Θεοτόκου, προ της κοινής αναστάσεως των νεκρών. Γιατί όλοι θα αναστηθούμε. Και όλοι θα αναληφθούμε εις τον ουρανόν. Όλοι. Εννοείται αυτοί που θα εισαχθούν εις την ζωήν. Οι αμαρτωλοί μόνο θα αναστηθούν, αλλά δεν θα αναληφθούν «εἰς ὑπάντησιν», όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος στους Θεσσαλονικείς, «τοῦ Κυρίου», «σε συνάντησιν με τον Κύριον».
Έτσι η Θεοτόκος ανεστήθη, ανελήφθη και πού είναι; Εις την Βασιλείαν του Θεού. Στην Βασιλεία του Θεού δεν είναι κανείς. Ούτε ο άγιος Ιωάννης ο Πρόδρομος, ούτε οι Απόστολοι. Αυτοί είναι στον Παράδεισον κι αναμένουν την ανάστασιν των νεκρών. Μόνη η Θεοτόκος, ακολουθούσα τον Υιόν της, που είναι μετά του σώματός Του εις την Βασιλείαν την δική Του. Γι'αυτό προφητικά έχομε την πληροφορία: «Παρέστη ἡ βασίλισσα ἐκ δεξιῶν σου», λέει ο 44ος Ψαλμός, «ἐν ἱματισμῷ διαχρύσῳ περιβεβλημένη, πεποικιλμένη». «Στάθηκε η βασίλισσα στα δεξιά Σου». Ποια είναι η «βασίλισσα»; Είναι η Θεοτόκος. Ποια «δεξιά Σου»; «Σου, του Ενανθρωπήσαντος Υιού του Θεού».
Και τι κάνει εκεί η Θεοτόκος; Μεσιτεύει εις το διηνεκές υπέρ του λαού της, υπέρ της νεολαίας της. Συναντούμε αυτό στην Υμνολογία: «Ἡ νεολαία σου, Θεοτόκε». Δεν πρόκειται περί της νεολαίας, των νέων παιδιών, αλλά πρόκειται περί του νέου λαού. Και ποιος είναι ο «νέος λαός»; Ο ευαγγελικός λαός· είναι οι Χριστιανοί. Γι'αυτό εγκωμιάζει εδώ ο ιερός συντάκτης ότι απελθούσα η Θεοτόκος εις τον ουρανόν «οὐ κατέλιπε τόν κόσμον», «δεν τον άφησε τον κόσμον».
Αλλά και κάτι ακόμη: Θαυματουργεί διαρκώς εις τον πιστόν λαόν της. Ποιος αγνοεί τα θαύματα της Θεοτόκου; Σε ποια βιβλία θα μπορούσαν να καταγραφούν; Όπως λέγει –τι καταπληκτικό- ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, «αν έπρεπε να καταγραφούν τα θαύματα του Χριστού σε βιβλίο, νομίζω», λέγει ο ευαγγελιστής, «δεν θα χωρούσαν όλες οι βιβλιοθήκες του κόσμου, τα γραφόμενα βιβλία!». Έτσι θα μπορούσαμε να πούμε και για την Θεοτόκον, δεν θα χωρούσαν οι βιβλιοθήκες του κόσμου τα γραφόμενα βιβλία των θαυμάτων της. Ο Θεός είπε: «Τούς δοξάζοντάς με δοξάσω». «Εκείνοι οι οποίοι με δοξάζουν, θα τους δοξάσω». Είναι στο «Α΄ Βασιλειῶν», στο 2ο κεφάλαιο. Εις την ανθρώπινην ιστορίαν, κανείς δεν εδόξασε τον Θεόν και δεν ευηρέστησεν εις Αυτόν, όσο η Θεοτόκος. Κι αν ο Θεός δοξάζει τους αγίους Του με θαύματα που επιτελεί στ΄ όνομά τους, πολύ περισσότερο ο Θεός θαυματουργεί στο όνομα της Υπεραγίας Θεοτόκου.
«Μετέστης πρὸς τὴν ζωήν – λέγει ο ιερός συντάκτης του απολυτικίου- Μήτηρ ὑπάρχουσα τῆς Ζωῆς». «Έφυγες για την ζωή, εσύ που είσαι η μάνα της ζωής». Αυτό το «μετέστης», πώς μπορούμε να το εννοήσομε; Σας το είπα. Ως μετάστασις του σώματος. Λέγει ένα τροπάριο της ημέρας: «Ἀπαίρει τοῦ Βασιλέως τὸ παλάτιον». «Ἀπαίρομαι» θα πει «σηκώνομαι, ανεβαίνω». «Ἀπαίρει», λέει, «τοῦ Βασιλέως τὸ παλάτιον». Ποιανού «Βασιλέως»; Του Χριστού. Ποιο είναι το παλάτι του βασιλιά Χριστού; Η Θεοτόκος. Το παλάτι! «Ἀπαίρει». «Σηκώνεται και πάει προς τα επάνω». «Ὑψοῦται ἡ Κιβωτὸς τοῦ ἁγιάσματος». Άλλη παρομοίωσις εδώ. Γιατί όλα αυτά αποτελούν προχαράγματα και τύπους της Υπεραγίας Θεοτόκου. Εδώ είναι η Κιβωτός της Διαθήκης, που είναι η Κιβωτός του αγιάσματος -δεν εξηγώ πιο πολλά γιατί πέρασε η ώρα- η οποία τι; «Ὑψοῦται». Εκείνη η Κιβωτός, που ήταν από ξύλο ακακίας με επένδυση χρυσού; Τύπος της Θεοτόκου είναι. Εκείνη χάθηκε. Ύστερα από τις ιστορικές περιπέτειες, χάθηκε. Αλλά η αληθινή Κιβωτός του αγιάσματος του Θεού, η Θεοτόκος, διεσώθη. Είναι στον Ουρανό.
Και τι τώρα; «Ὑψοῦται». «Υψώνεται». «Πύλαι, ἐπάρθητε, ὅπως τοῦ Θεοῦ ἡ Πύλη». «Σηκωθείτε, πύλες, όπως του Θεού η πύλη». Ποια είναι η «πύλη του Θεού»; Η Παναγία. Ακούσαμε την προφητεία, χθες στον Εσπερινό. «Καὶ αὕτη», λέει, «ήταν κλεισμένη και θα μείνει κλεισμένη και από εκεί θα περάσει ο Κύριος της δόξης». «Ήταν κλεισμένη και θα μείνει κλεισμένη»: Ιδού η παρθενία. «Ἐν πολλῇ εἰσέλθῃ χαρᾷ, τῷ κόσμῳ ἀπαύστως αἰτουμένη τὸ μέγα ἔλεος». «Και θα μπει εις την χαράν· που είναι η Βασιλεία του Θεού. Και έτσι άπαυστα, χωρίς σταματημό, θα ζητάει από τον Χριστόν το μέγα έλεος, υπέρ του λαού της, των Χριστιανών». Είναι το δεύτερον τροπάριο του Μικρού Εσπερινού. Και ανέρχεται προς την ζωήν, δηλαδή στην αιώνιον Βασιλείαν του Θεού, η μητέρα της Ζωής. Και είναι η δεύτερη, μετά τον Υιό της, που ανέρχεται εις την Βασιλεία του Θεού, επαναλαμβάνω, μετά του σώματός της! Ενώ, επαναλαμβάνω, οι ψυχές των δικαίων είναι εις τον Παράδεισον και αναμένουν την ανάστασιν των νεκρών.
Και ποιος ανήλθε εις την ζωήν της Βασιλείας του Θεού; Η μητέρα της Ζωής. Η Ζωή είναι ο Χριστός. Είπε ο Χριστός: «Εγώ είμαι η Αλήθεια, η Οδός και η Ζωή». Ώστε, λοιπόν, εκείνη που γέννησε την Ζωήν, λέγεται: «η μητέρα της Ζωής». Κι αφού εκοιμήθη η Θεοτόκος, τώρα ανέρχεται εις τον χώρον του ουρανού, όπου ευρίσκεται ο Υιός της, ο Χριστός, η Ζωή.
«Καὶ ταῖς πρεσβείαις ταῖς σαῖς λυτρουμένη ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν», περατώνει το απολυτίκιον ο ιερός συντάκτης. «Και με τις δικές σου τις πρεσβείες, έρχεσαι να μας λυτρώσεις από τον αιώνιον θάνατον». Πώς μπορούμε να εννοήσουμε, αγαπητοί, αυτές τις πρεσβείες της Θεοτόκου; Όπως των αγίων; Και οι άγιοι πρεσβεύουν. Και μάλιστα στην «Ἀποκάλυψη» εμφανίζεται ένα θυμιατό με θυμίαμα, που ανεβαίνει προς τον θρόνον του Θεού. Και εξηγεί εκεί ο ευαγγελιστής Ιωάννης, είναι οι προσευχές των αγίων. Και είναι πρεσβευτικές προσευχές.
Πώς πρέπει, λοιπόν, να εννοήσουμε εδώ τις πρεσβείες της Παναγίας; Είναι γνωστό ότι ο Ιησούς Χριστός με την ανθρωπίνη Του φύση –προσέξτε- πρεσβεύει προς τον Πατέρα υπέρ των ανθρώπων. Πρεσβεύει. Με την ανθρωπίνη Του φύση. Δηλαδή τι θα πει «πρεσβεύει»; Εμφανίζει την ανθρωπίνη φύση· εμείς είμαστε από πίσω. Εμφανίζει στον Θεό Πατέρα την ανθρωπίνη φύση, και ο Πατήρ, βλέποντας την ανθρωπίνη φύση του Υιού, που Τον αγαπά, χαρίζεται και σε εκείνους που είναι πίσω από τον Υιόν· τους ανθρώπους. Το αντιληφθήκατε τι θα πει εδώ «πρεσβεία του Ιησού Χριστού»; Αυτή η πρεσβεία είναι οντολογική. Είναι αὐτή αὕτη η ανθρωπίνη φύσις που πρεσβεύει υπέρ των ανθρώπων. Δεν είναι γιατί λέγει λόγια ο Χριστός: «Πατέρα μου, θυμήσου τον λαόν Σου». Όχι. Αὐτή αὕτη η φύσις η ανθρωπίνη είναι πρεσβευτική ενώπιον του Θεού Πατρός. Δηλαδή οντολογική.
Αλλά το Σώμα του Χριστού είναι το σώμα της Παναγίας. Από πού πήρε σώμα ο Χριστός; Και έγινε άνθρωπος; Από την Παναγία. Συνεπώς η πρεσβεία της Θεοτόκου, εκτός των δεήσεών της προς τον Υιόν της, είναι, κατά κάποιον τρόπο και οντολογική. Ένα τροπάριό της αναφέρεται ότι μας λυτρώνει. Με τις πρεσβείες της. Αλλά γνωρίζομε ότι Λυτρωτής είναι μόνο ο Χριστός. Επειδή Αυτός μάς ελύτρωσε με τα παθήματά Του και τον Σταυρό Του. Αλλά η Παναγία μάς λυτρώνει και με το σώμα της, που είναι το σώμα του Χριστού.
Κι ακόμα· η Παναγία διήλθε την ζωή της με παθήματα. Και έγινε κοινωνός του Σταυρού του Υιού της, κατά την προφητείαν του Συμεών του Θεοδόχου, ότι θα περνούσε από την ψυχή της «δίστομη ρομφαία», από τα πάθη του Υιού της. Γι'αυτό στην Ορθόδοξο παράδοση λέμε: «Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου εἰς σὲ ἀνατίθημι, Μῆτερ τοῦ Θεοῦ, φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου». «Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου». Είδατε; Οι Προτεστάντες λένε: «Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου; Στον Χριστό, όχι στην Παναγία». Σας εξήγησα όμως. Κι ακόμη στη μονολόγιστη ευχή λέμε: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ἐλέησόν με», συμπληρώνομε «Ὑπεραγία Θεοτόκε, σῶσον ἡμᾶς». Είδατε; «Σῶσον ἡμᾶς» Δεν λέμε: «πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν». Αλλά: «σῶσον ἡμᾶς». Και ζητούμε να μας απαλλάξει από τον αιώνιον θάνατον· λέμε στο απολυτίκιό της «ἐκ θανάτου τὰς ψυχὰς ἡμῶν».
Αγαπητοί, πανηγύρι έχει σήμερα η Εκκλησία! Γιατί ο πρώτος άνθρωπος ήδη ανεστήθη και ανελήφθη εις την Βασιλεία του Θεού. Γι'αυτό η Θεοτόκος είναι το εχέγγυον και της δικής μας αναστάσεως. Και το χαρακτηριστικόν ότι, ενώ πρώτος επλάσθη ο Αδάμ και κατόπιν η Εύα, τώρα πρώτη η γυναίκα εισέρχεται εις την Βασιλείαν του Θεού, η νέα Εύα, η Θεοτόκος. Και γι’ αυτήν την προτεραιότητα, τα συμπεράσματα τα θεολογικά, είναι πάμπολλα. Χρόνο να έχει κανείς να λέγει, να λέγει ακαταπαύστως. Πάντως για όλους μας μένει η πίστις και ο αγιασμός. Όπως και εις εκείνην υπήρξε η πίστις και ο αγιασμός. Γι'αυτό ετιμήθη όσο κανένα κτίσμα στην ορατή και αόρατη δημιουργία. Γι'αυτό και η πανστρατιά των αγίων αγγέλων την τιμούν. Κι εμείς εδώ εις την γην. Όσο ζούμε, την τιμούμε, επειδή εστάθη η μητέρα του Χριστού μας, η κυρίως Θεοτόκος, η Παναγία μας, η μητέρα όλων των πιστών.
.jpg)
