Τελευταίες αναρτήσεις

26 Ιανουαρίου 2020

Ο επικίνδυνος αλγόριθμος που ανακάλυψε η Τουρκία και η φάκα που στήθηκε για την Ελλάδα

Του Σάββα Καλεντερίδη 

Η Τουρκία είναι μια χώρα των μεγάλων δυνατοτήτων, των μεγάλων προβλημάτων και των μεγάλων αντιθέσεων, ακριβώς γιατί αφ’ ενός είναι ένα μεγάλο γεωπολιτικό, πληθυσμιακό και οικονομικό μέγεθος και αφ’ ετέρου γιατί προέρχεται από τη βίαιη -σε μεγάλο βαθμό- σύνθεση εθνικά, πολιτισμικά και θρησκευτικά ετερόκλητων ομάδων. 

Και είναι γεγονός ότι επί δεκαετίες πάλευε ανάμεσα στις μεγάλες δυνατότητες και τα μεγάλα προβλήματα, με μεγαλύτερο μακράν το Κουρδικό.

Τα τελευταία χρόνια, επειδή το Κουρδικό ως απειλή της τεχνητής «ενότητας του τουρκικού έθνους και κράτους» έλαβε επικίνδυνες διαστάσεις, λόγω της πολιτικής των ΗΠΑ, ένεκα της οποίας δημιουργήθηκαν δύο αυτόνομα κουρδικά κράτη, ένα de jure στο Β. Ιράκ και ένα de facto στη ΒΑ Συρία, η Τουρκία ανακάλυψε τον αλγόριθμο που της επιτρέπει να ασκεί την πολιτική του εκκρεμούς μεταξύ ΗΠΑ – Ρωσίας. Μια πολιτική που αφ’ ενός μεν απομείωσε και απομάκρυνε χρονικά την απειλή του Κουρδικού, αφ’ ετέρου δε της επέτρεψε να προσπορίζεται γεωπολιτικά, πολιτικά και οικονομικά οφέλη και ανταλλάγματα από τις σχέσεις της και με τις δύο υπερδυνάμεις.

Ένα από τα οφέλη που επεδίωκε να εξασφαλίσει και σε κάποιο βαθμό το πέτυχε, ήταν σε κάθε ταλάντωση μεταξύ Ουάσιγκτον και Μόσχας, να διευρύνει τη δυνατότητα αλλά και το χώρο που της επιτρέπει να ασκεί όλο και περισσότερο τη δική της ανεξάρτητη πολιτική σε μια σειρά από ζητήματα, όπως 

- το Κουρδικό, 
- η εισβολή της και οι παράνομες δραστηριότητες στην ΑΟΖ της Κυπριακής Δημοκρατίας, 
- η Λιβύη, 
- τα θέματα των θαλασσίων ζωνών με την Ελλάδα, 
- η παράνομη διακίνηση μεταναστών στην Ελλάδα και εκείθεν στην Ευρώπη κλπ. 

Κορυφαία στιγμή αυτής της επιδίωξης της Τουρκίας, ήταν ο εκβιασμός που άσκησε στις ΗΠΑ, απειλώντας ευθέως ότι θα εισβάλει στη Β. Συρία, εκεί που ήταν αναπτυγμένες αμερικανικές δυνάμεις και «γαία πυρί μειχθήτω», εκβιασμός που υποχρέωσε τον Πρόεδρο των ΗΠΑ, Ντόναλτ Τραμπ να ανάψει το πράσινο φως στην εισβολή της Τουρκίας, διατάσσοντας ταυτοχρόνως την αποχώρηση των αμερικανικών δυνάμεων από τη Συρία. 

Η κίνηση αυτή του Τραμπ προκάλεσε ενός είδους σεισμό στις ΗΠΑ, αφού η κινήσεις αυτές ισοδυναμούσαν με προδοσία των συμμάχων τους Κούρδων, οι οποίοι, σε κοινές μάχες με το στρατό των ΗΠΑ, στο πλαίσιο του πολέμου καταπολέμησης της ισλαμιστικής τρομοκρατίας του ISIS, έχασαν στα πεδία των μαχών 11 χιλιάδες νέες και νέους, ενώ ο αριθμός των τραυματιών είναι πολύ μεγαλύτερος.

Το μέγεθος δε της προδοσίας αλλά και της επιτυχίας της Τουρκίας, καταδεικνύεται από το γεγονός ότι η Τουρκία ήταν και παραμένει ο βασικός υποστηρικτής τις ισλαμιστικής τρομοκρατίας του ISIS και της Αλ Κάιντα, όπως πολύ καλά το γνωρίζουν οι ΗΠΑ και η Ρωσία και όπως αποδεικνύεται καθημερινά στη Λιβύη, με την αποστολή τρομοκρατών εκεί από το τουρκικό κράτος.

Πέραν των ειδικών σχέσεων που φέρεται να διατηρεί ο Πρόεδρος των ΗΠΑ με τον Τούρκο ομόλογό του, Ταγίπ Ερντογάν, ο λόγος για τον οποίο φέρεται να υποχώρησαν οι ΗΠΑ απέναντι στους εκβιασμούς της Τουρκίας, είναι η γεωπολιτική της αξία και η σημασία που έχει για τις ΗΠΑ, το ΝΑΤΟ και τη Δύση γενικότερα η Τουρκία. 

Έτσι επικράτησε το δόγμα «να κρατήσουμε την Τουρκία στο άρμα μας, πάση θυσία». 

Γι’ αυτό δεν επιβάλλονται στην Τουρκία αποφασισμένες και νομοθετημένες κυρώσεις για τους S-400, ένα στρατηγικό όπλο που προμηθεύτηκε από τη Ρωσία, ενώ στην περίπτωση της Ελλάδας, όταν σκεφθήκαμε να αγοράσουμε τεθωρακισμένα οχήματα μάχης από τη Ρωσία, που δεν είναι στρατηγικό όπλο, έπεσαν ‘σφαλιάρες’ σε Έλληνες αξιωματούχους που ακούστηκαν μέχρι την Πλατεία Συντάγματος.

Γι’ αυτό δεν επιβάλλονται κυρώσεις για τον TurkishStream, όπως επιβλήθηκαν εξωδίκως στην Ελλάδα για τον SouthStream. 

Για να αντιληφθούμε δε την αξία του αλγορίθμου που ανακάλυψε η Τουρκία, αρκεί να αναλογιστούμε ότι ενώ και οι δυο χώρες ανήκουμε στο ΝΑΤΟ και είμαστε χρήσιμες για τις ΗΠΑ και τη Δύση, η Ελλάδα πλήρωσε βαρύ τίμημα για έναν αγωγό που ούτε καν έγινε, ενώ η Τουρκία στην ουσία επιβραβεύεται από τις ΗΠΑ, για ένα ίδιο αγωγό οποίος μάλιστα κατασκευάστηκε και οσονούπω θα αρχίσει να λειτουργεί.

Θα αναρωτηθεί κανείς για ποιο λόγο τα αναφέρουμε αυτά, από τη στιγμή μάλιστα που έχουμε κάνει και πάλι αναφορά σε προηγούμενα άρθρα μας στα θέματα αυτά.

Στην περιοχή της Αν. Μεσογείου εδώ και περίπου είκοσι χρόνια, είναι σε εξέλιξη διαδικασίες για την εκμετάλλευση των ενεργειακών κοιτασμάτων στις ΑΟΖ του Ισραήλ, του Λιβάνου, της Κύπρου, της Αιγύπτου και της Λιβύης.

Όσο το πρόγραμμα αυτό προχωρεί, τόσο η ανάγκη να καθοριστεί το τι ανήκει σε ποιον γίνεται πιο πιεστική για τις ενδιαφερόμενες χώρες.

Μάλιστα, δεν χωρά καμία αμφιβολία ότι το Σχέδιο Ανάν ήταν μέρος ενός ευρύτερου σχεδίου για τη διευθέτηση αυτών των προβλημάτων. Μόνο που η Τουρκία θα συνέχιζε να έχει τη δυνατότητα παρέμβασης στην ΑΟΖ της Κύπρου, μέσω των προνομίων που της παρέρχονταν με το σχέδιο Ανάν, ενώ δεν θα υπήρχε η Κυπριακή Δημοκρατία. Θα υπήρχε ένα άλλο κράτος, που θα ήταν υπό τον έλεγχο των ξένων δικαστών.

Το μείζον για τον Ελληνισμό είναι το γεγονός ότι επειδή η γεωγραφία έχει τιμωρήσει την Τουρκία, αφού στις θαλάσσιες ζώνες που δικαιούται, με βάση τις πρόνοιες του διεθνούς δικαίου, δεν υπάρχουν κοιτάσματα, αυτή, για να “ισοφαρίσει”, έχει αποφασίσει να λεηλατήσει τα κοιτάσματα που ανήκουν σε άλλους, δηλαδή στον θεωρούμενο απ’ αυτήν«αδύναμο κρίκο» της υπόθεσης, που δεν είναι άλλος από την Κύπρο και την Ελλάδα.

Στη λογική αυτή έκανε τα εξής βήματα: 
  • Στην Κύπρο, εκτός από το βόρειο τμήμα του νησιού που κατέχει από το 1974, έχει εισβάλει ως πειρατής και στην κυπριακή ΑΟΖ και διαπράττει διεθνή εγκλήματα. 
  • Όσον αφορά τις θαλάσσιες ζώνες της Ελλάδας, εκμεταλλευόμενη την ακατανόητη διστακτικότητα της να καθορίσει τα όριά τους έστω μονομερώς, τις λεηλατεί. 
    • Πρώτο βήμα ήταν η ανακήρυξη του δόγματος της Γαλάζιας Πατρίδας, που στην αρχή ούτε που κατάλαβαν οι κυβερνώντες και οι καθ’ ύλην αρμόδιοι στην Αθήνα περί τίνος πρόκειται -έλα μωρέ, ένας χάρτης είναι, μην ακούτε τους «τουρκοφάγους», μας έλεγαν. 
    • Δεύτερο βήμα είναι η υπογραφή της Συμφωνίας οριοθέτησης με τη Λιβύη, που λεηλατεί τις θαλάσσιες ζώνες της Ελλάδας στην Αν. Μεσόγειο και μας αποκόπτει από την Κύπρο. 
    • Τρίτο βήμα θα είναι στο Αιγαίο, όπου, αφού κατοχυρώσει τα «κέρδη» από τη συμφωνία με τη Λιβύη, θα διεκδικήσει αυτά που φαίνονται στη χάρτη της Γαλάζιας Πατρίδας.
Όσον αφορά τα επόμενα βήματα, μετά τη συμφωνία με τη Λιβύη, η Άγκυρα θα επιχειρήσει να κατοχυρώσει τα κέρδη με αποστολή ερευνητικού σκάφους στην περιοχή που οριοθέτησε με τη συμφωνία που έκανε με τον Σαράζ. 

Αυτό, είναι ο προάγγελος μιας ελληνοτουρκικής κρίσης, αφού η Ελλάδα δήλωσε ότι δεν πρόκειται να δεχτεί κάτι τέτοιο και ότι θα παρεμποδίσει το σκάφος με κάθε μέσο.

Αυτό μας οδηγεί με βεβαιότητα σε μια στην ουσία προαναγγελθείσα κρίση, η οποία κάλλιστα θα μπορούσε να θεωρηθεί και ως μια καλοστημένη φάκα για την Ελλάδα.

Όσοι στην κυβέρνηση και το κράτος σχεδιάζουν τα σενάρια μιας τέτοιας κρίσης, να έχουν υπ’ όψιν τους ότι στις τρεις προηγούμενες κρίσεις, του «Βυθίσατε το Χόρα» το 1976, του Σισμίκ, το 1987 και των Ιμίων, το 1996, αποσοβήθηκε το θερμό επεισόδιο με την Τουρκία με παρέμβαση των ΗΠΑ. 

Όμως, και στις τρεις πολιτικές διαπραγματεύσεις που ακολούθησαν των κρίσεων, η Ελλάδα υποχώρησε από τις εθνικές της θέσεις και η Τουρκία προώθησε τις διεκδικήσεις της. 

Να έχουν υπ’ όψιν τους λοιπόν οι ιθύνοντες όλα τα παραπάνω, τον αλγόριθμο που είπαμε παραπάνω και το πάθημα των Κούρδων στη ΒΑ Συρία, που είδαν τους συμμάχους τους από τη μια μέρα στην άλλη να τους αδειάζουν, «γιατί σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να χαθεί η Τουρκία για τις ΗΠΑ και τη Συμμαχία». 

Δημοσιεύεται στην εφημερίδα δημοκρατία και το pontos-news 

πηγή

Ετοιμη η Αίγυπτος να ανέβει στο άρμα του αγωγού East Med.

Πολλά έχουν γραφτεί τους τελευταίους μήνες και τις τελευταίες μέρες για την πολιτική και τεχνο-οικονομική βιωσιμότητα του αγωγού φυσικού αερίου East Med που θα συνδέει Ισραήλ-Κύπρο-Ελλάδα-Ιταλία μεταφέροντας τα κοιτάσματα της Ανατολικής Μεσογείου στη ευρωπαϊκή αγορά. 

Κάποιοι αναλυτές διέγνωσαν μάλιστα και σύγκρουση συμφερόντων με την Αίγυπτο το επόμενο διάστημα. Ωστόσο η αγγλόφωνη αραβική ιστοσελίδα Αl-Monitor σε σημερινό της άρθρο φιλοξενεί απόψεις ειδικών και πρώην Αιγυπτίων αξιωματούχων που ξεκαθαρίζουν πως όχι μόνο δεν επηρεάζεται η Αίγυπτος αλλά αντιθέτως το Κάιρο θα μπορούσε να συμμετέχει και αυτό στον αγωγό East Med στο προσεχές μέλλον.

Σε τηλεφωνική συνομιλία με την Al-Monitor, το μέλος του Παγκόσμιου Συμβουλίου Ενέργειας Maher Aziz αρνήθηκε ότι ο αγωγός φυσικού αερίου EastMed θα έχει οποιεσδήποτε επιπτώσεις στην Αίγυπτο όσον αφορά το εμπόριο και την ανταλλαγή ενέργειας στην περιοχή. 

«Είναι φυσιολογικό ο αγωγός αερίου να εκτείνεται από τα ισραηλινά πεδία στην Κύπρο και από εκεί στην Ευρώπη. Δεν είναι απίθανο να επιτευχθεί συμφωνία κατά την επόμενη συνεδρίαση του Φόρουμ Φυσικού Αερίου της Ανατολικής Μεσογείου (EMGF) για την επέκταση μιας άλλης γραμμής (αγωγού) από την Αίγυπτο που να συνδέεται με τον EastMed», είπε.

Η Αίγυπτος, συνέχισε, έχει ήδη συμφωνήσει με την Κύπρο να κατασκευάσει έναν αγωγό. «Αυτό σημαίνει ότι η Αίγυπτος μπορεί να φτάσει στην Ευρώπη, ειδικά επειδή έχει πλεόνασμα φυσικού αερίου που χρειάζεται η Ευρώπη που διψά για ενέργεια. Είναι φυσιολογικό να παίρνει τις ανάγκες της σε φυσικό αέριο από το Ισραήλ και την Αίγυπτο».

Για το Φόρουμ Φυσικού Αερίου της Ανατολικής Μεσογείου (ΕMGF) o Aziz επεσήμανε πως οι επτά χώρες που συμμετέχουν μοιράζονται ένα όραμα της περιφερειακής ολοκλήρωσης. «Αυτό υποστηρίζει τη συνεργασία μεταξύ τους και όχι τον ανταγωνισμό», είπε.

Στο ίδιο πλαίσιο ο πρώην Αιγύπτιος Υπουργός Πετρελαίου της Αιγύπτου Οσάμα Καμάλ, υποστήριξε σε τηλεφωνική του παρέμβαση στην τηλεοπτική εκπομπή «Κάιρο Τώρα» στις 7 Ιανουαρίου, ότι ο αγωγός EastMed δεν θα επηρεάσει τη συμφωνία μεταξύ Αιγύπτου και Ισραήλ, σύμφωνα με την οποία το Τελ Αβίβ θα εξάγει φυσικό αέριο προς την Αίγυπτο από τα θαλάσσια αποθέματά του.

Yπενθυμίζεται πως στις 15 Ιανουαρίου, η Αίγυπτος ανακοίνωσε ότι άρχισε να εισάγει φυσικό αέριο από το Ισραήλ, το οποίο θα υγροποιείται και θα εξάγεται στην Ευρώπη, στο πλαίσιο μιας συμφωνίας ανάμεσα στις δύο χώρες που αποτιμάται στα 13,3 δισεκ. ευρώ.

Επιπλέον ο Καμάλ εξήγησε πως η Ευρώπη καταναλώνει ετησίως 200 δισ. Κυβικά μέτρα φυσικού αερίου. Το ένα τρίτο αυτής της ποσότητας είναι εξασφαλισμένο από τη Ρωσία και το υπόλοιπο από άλλες χώρες. Ο Κάμαλ επεσήμανε ότι η Κύπρος, η Αίγυπτος, το Ισραήλ και η Ελλάδα δεν θα παράγουν τεράστια ποσότητα αερίου αλλά τέτοια που θα φτάνει έως και 50 δισ. κυβικά μέτρα.

Aπό την πλευρά του ο Ramadan Abul Ela, καθηγητής μηχανικής πετρελαίου και αντιπρόεδρος του Πανεπιστημίου «Pharos» της Αλεξάνδρειας μιλώντας στο Al Monitor, εξέφρασε την εκτίμηση ότι «η συζήτηση για την κατασκευή του East Med είναι μια προσπάθεια να σταλθεί στην Αίγυπτο ένα μήνυμα ότι υπάρχει εναλλακτική λύση για την παροχή αερίου στην Ευρώπη, ώστε να μην τηρεί μελλοντικές συνθήκες στη διέλευση φυσικού αερίου μέσω αυτής εδάφη». Σημείωσε, ωστόσο, «Αν υποθέσουμε ότι ο αγωγός EastMed κατασκευάστηκε, δεν θα επηρέαζε την Αίγυπτο ».

Να υπενθυμίσουμε ότι τις προηγούμενες μέρες το Ιταλικό Υπουργείο Εξωτερικών διέψευσε και δημοσίευμα του τουρκικού κρατικού πρακτορείου ειδήσεων «Anadolu», σύμφωνα με το οποίο «ο Ιταλός υπουργός Εξωτερικών, Λουίτζι Ντι Μάιο «δεν πιστεύει» στον υποθαλάσσιο αγωγό EastMed. Μετά από παρέμβαση το δημοσίευμα απέσυρε την αναληθή ανάρτηση και ανασκεύασε την είδηση αφού ο Ντι Μάιο δήλωσε ότι «το σχέδιο του EastMed θα μπορούσε να καταστεί βιώσιμο σε μεσοπρόθεσμο ή μακροπρόθεσμο στάδιο».

sigmalive
το είδαμε ΕΔΩ

Καμία δικαιολογία για τους Έλληνες

Πριν λίγες μέρες ένας από τους σημαντικότερους αξιωματούχους του τουρκικού υπουργείου Εξωτερικών, o Τσαγατάι Ερτζιγιές, διπλωμάτης και πολιτικός διευθυντής του υπουργείου, ανάρτησε στο Twitter το εξής κείμενο αναφερόμενος στο Καστελόριζο: «Το να πιστεύεις ότι ένα μικρό νησί 10 τετραγωνικών χιλιομέτρων, που βρίσκεται δύο χιλιόμετρα μακριά από την Τουρκία και 570 χιλιόμετρα μακριά από την Ελλάδα, μπορεί να δημιουργήσει θαλάσσια ζώνη 40.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων στην Ανατολική Μεσόγειο, είναι γελοίο». Φυσικά, εύκολα αντιλαμβάνεται κανείς ποια θα ήταν σήμερα η άποψη της Τουρκίας αν π.χ. η Γαύδος ανήκε σ’ αυτή και κατοικείτο από Τούρκους. Θα υπήρχε ποτέ περίπτωση να δεχθεί η Τουρκία πως η δική της Γαύδος δεν έχει καθόλου υφαλοκρηπίδα; Ούτε μία στο εκατομμύριο! Όχι μόνο δεν θα της φαινόταν τότε «γελοίο» το να απαιτεί όσα κυριαρχικά δικαιώματα απέρρεαν από τη θέση του νησιού της, αλλά θα είχε γυρίσει όλο το σύμπαν ανάποδα για να μην χαρίσει ούτε ένα τετραγωνικό μέτρο θάλασσας από όσα θα τις παραχωρούσε η Διεθνής Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας του ΟΗΕ (UNCLOS).

Το «γελοίο» ή όχι του πράγματος όμως σχετικά με το Καστελόριζο έχει και βαθιές ιστορικές ρίζες, πέρα από τις πολιτικές και διπλωματικές. Μετά το τέλος των βαλκανικών πολέμων, η Τουρκία στάθηκε άτυχη από άποψη γεωγραφίας. Από τη μία πλευρά συνέχισε βέβαια να κατέχει τον υψηλής στρατηγικής αξίας άξονα Βόσπορος – Προποντίδα – Δαρδανέλια χάρη στη σταθερή κατοχή του οποίου το Βυζάντιο υπήρξε παγκόσμια υπερδύναμη επί 1.100 χρόνια, αλλά από την άλλη μεριά έχασε σχεδόν όλα τα νησιά του Αιγαίου. Την εποχή εκεί, το 1913, η απώλεια των νησιών του Αιγαίου πιθανώς να μην απασχολούσε ιδιαίτερα τους Τούρκους, αλλά σίγουρα κατάλαβαν τι έπαθαν μερικές δεκαετίες αργότερα.

Η Τουρκία είχε χάσει από το 1911-12 και τα Δωδεκάνησα όταν τα κατέλαβε η Ιταλία – η οποία είχε αποσπάσει από τον τουρκικό έλεγχο την ίδια εποχή και τη Λιβύη. Όταν ο Μουσολίνι επιτέθηκε στην Ελλάδα στις 28 Οκτωβρίου 1940, οι Τούρκοι δεν έπραξαν απολύτως τίποτα για να μας στηρίξουν παρ’ ότι είχαν υπογράψει σύμφωνο αμοιβαίας βοήθειας με τη χώρα μας σε περίπτωση που κάποια από τις δύο υποστεί εξωτερική επίθεση. Οι Τούρκοι δεν τάχθηκαν στο πλευρό της Ελλάδας κατά των Ιταλών για να έχουν αργότερα βάσιμες αξιώσεις επί ιταλικών εδαφών, όπως τα Δωδεκάνησα και το Καστελόριζο. Αντιθέτως, όταν ο Μεταξάς απέρριψε το ιταλικό τελεσίγραφο είχε κατά νου και τη μελλοντική προσάρτηση των Δωδεκανήσων, που θα δίνονταν στην Ελλάδα από τους Συμμάχους ως αντάλλαγμα για τη συμμετοχή της στον πόλεμο. Δύο μέρες μάλιστα μετά την ιταλική εισβολή, είπε στους διευθυντές των αθηναϊκών εφημερίδων πως «θα προσέξατε το τηλεγράφημα του Τσώρτσιλ το οποίο δημοσιεύτηκε σήμερα στις εφημερίδες. Εκείνοι οι οποίοι στο τηλεγράφημα αυτό δεν βλέπουν γραπτή την επιβεβαίωση άγραφης συμφωνίας για τα Δωδεκάνησα, δεν ξέρουν να διαβάζουν μέσα από τις γραμμές».

Η Τουρκία πέρασε όλο τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο ως ο περίφημος «επιτήδειος ουδέτερος», φλερτάροντας διαρκώς με τη ναζιστική Γερμανία. Όταν η γερμανική πολεμική μηχανή κατέβηκε στα Βαλκάνια τον Απρίλιο του 1941 και κεραυνοβόλησε ταυτόχρονα τη Γιουγκοσλαβία και την Ελλάδα, οι Τούρκοι καραδοκώντας σαν αρπακτικά για να εκμεταλλευτούν την πτώση της Ελλάδας, πρότειναν στους Γερμανούς να αναλάβουν τη φρούρηση των ελληνικών νησιών Χίου, Σάμου και Λέσβου καθ’ όλη τη διάρκεια του πολέμου, δήθεν για να αποδεσμευτούν γερμανικά στρατεύματα για να χρησιμοποιηθούν σε άλλα ενεργά μέτωπα. Το γερμανικό υπουργείο Εξωτερικών όμως απέρριψε αυτό το αίτημα και απάντησε ότι είχαν οριστεί γερμανικές μονάδες γι’ αυτόν τον σκοπό. Η τουρκική κυβέρνηση αν και δυσαρεστήθηκε, δεν δημιούργησε θέμα για το μέλλον των ελληνικών νησιών επειδή ήλπιζε να πάρει ένα ακόμη μεγαλύτερο έπαθλο: το Ιράκ και τις πετρελαιοπηγές της Μοσούλης. Βλέπετε, εκείνη την εποχή δεν είχε φανταστεί ακόμα η Τουρκία την αξία που θα είχαν τα κοιτάσματα υδρογονανθράκων του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου και επικέντρωνε την προσοχή της σε εκείνα που ήταν ήδη εκμεταλλεύσιμα. 

Λίγες μέρες πριν οι Γερμανοί επιτεθούν στη Σοβιετική Ένωση υπέγραψαν με την Τουρκία Σύμφωνο Μη Επιθέσεως. Λίγους μήνες αργότερα, τον Οκτώβριο του 1941, κι ενώ κινδύνευε να πέσει στα χέρια των εισβολέων η Μόσχα, οι Γερμανοί και οι Τούρκοι υπέγραψαν εμπορική συμφωνία με βάση την οποία η Τουρκία θα εξήγαγε στη ναζιστική Γερμανία 45.000 τόνους χρωμίτη τη διετία 1941-42 και από 90.000 τόνους το 1943 και το 1944. Για τη μεταφορά του χρωμίτη μάλιστα, οι Γερμανοί διέθεσαν 117 ατμομηχανές και 1.250 βαγόνια τρένου. Χάρη σ’ αυτό το μετάλλευμα από το οποίο έβγαινε το χρώμιο, μία κρισιμότατη πρώτη ύλη, η γερμανική πολεμική βιομηχανία κατάφερε να ανεβάζει διαρκώς την παραγωγή της τα επόμενα χρόνια.

Όταν το 1942 οι Γερμανοί επιχείρησαν να καταλάβουν τις πετρελαιοπηγές του Καυκάσου, οι Τούρκοι και πάλι τους βοήθησαν εμμέσως παρατάσσοντας 28 μεραρχίες στην τουρκοσοβιετική μεθόριο και καθηλώνοντας σημαντικές σοβιετικές δυνάμεις απέναντί τους που δεν μπορούσαν να δράσουν κατά των Γερμανών. Για όσο διάστημα εξελίσσονταν οι επιχειρήσεις στο Ανατολικό Μέτωπο, η Τουρκία καραδοκούσε για να δει προς τα πού θα γείρει η πλάστιγγα ώστε να επωφεληθεί η ίδια. Οι σχέσεις ναζιστικής Γερμανίας – Τουρκίας συνέχιζαν να είναι στενές. Έως το 1943 οι Τούρκοι είχαν ήδη προμηθευτεί από τη Γερμανία 60 άρματα μάχης PzKpfw IV καθώς και καταδιωκτικά αεροσκάφη Fw190 και ενδιαφέρονταν ζωηρά για την απόκτηση βαρέων αρμάτων Τίγρις. 

Το γεγονός ότι ο Χίτλερ ήταν πρόθυμος να πουλήσει στους Τούρκους τα νεότατα Τίγρις, τα οποία αποτελούσαν ακόμη ένα είδος στρατιωτικού μυστικού για τη Βέρμαχτ, φανερώνει το πόσο μεγάλη σημασία απέδιδε στη στάση της Τουρκίας γενικότερα. Τα κινηματογραφικά επίκαιρα της εποχής δείχνουν τους Τούρκους στρατιωτικούς να παρακολουθούν εντυπωσιασμένοι μερικά άρματα Τίγρις να ανεβοκατεβαίνουν σε απότομες τάφρους σε στίβο μάχης στη Ρωσία, λίγο πριν τη μάχη του Κουρσκ τον Ιούνιο του 1943. Στο γεύμα που τους παρέθεσαν οι Γερμανοί στρατηγοί μετά την επίδειξη οι Τούρκοι εξέφρασαν τον θαυμασμό τους για τα γερμανικά όπλα, αλλά, όταν ρωτήθηκαν εάν η χώρα τους θα εγκατέλειπε την ουδετερότη­τά της για να συνταχθεί με τη Γερμανία, απάντησαν δι­πλωματικά πως η Βέρμαχτ ήταν αρκετά ισχυρή για να νικήσει τους Σοβιετικούς μόνη της. Δηλαδή «τρόλαραν» και τους Γερμανούς κανονικότατα.

Τον Αύγουστο του 1944, με την είσοδο του Κόκκινου Στρατού στη Ρουμανία, κόπηκαν οι χερσαίες συγκοινωνίες μεταξύ Γερμανίας και Τουρκίας με αποτέλεσμα να λάβει την απόφαση η Άγκυρα να διακόψει τις διπλωματικές της σχέσεις με τη χιτλερική Γερμανία. Και πάλι όμως οι Τούρκοι έκαναν το κορόιδο, και απέφυγαν να συνταχθούν με την πλευρά των Συμμάχων. Τελικά ο «επιτήδειος ουδέτερος» κήρυξε τον πόλεμο στη Γερμανία στις 23 Φεβρουαρίου 1945, όταν πλέον τα σοβιετικά στρατεύματα είχαν καταλάβει την Πολωνία και την Ουγγαρία και βρίσκονταν στους ποταμούς Όντερ και Νάισε, σε απόσταση λίγων δεκάδων χιλιομέτρων από το Βερολίνο. 

Οι Τούρκοι επεδίωξαν να καθίσουν στο τραπέζι των νικητών και να λάβουν ανταλλάγματα για τη … συμμετοχή τους στον πόλεμο κατά του Άξονα, ενώ στην πραγματικότητα η στάση τους ήταν μια σκέτη κοροϊδία σε βάρος των Συμμάχων. Καθ’ όλη τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου δεν έχασαν ούτε έναν στρατιώτη και δεν υπέστησαν απολύτως καμία ζημιά, ενώ αντιθέτως η Ελλάδα πλήρωσε βαρύτατο φόρο αίματος με 600.000 νεκρούς και αναρίθμητες ζημιές σε περιουσίες και υποδομές. Η Ελλάδα έλαβε τελικά ως αντάλλαγμα για τις θυσίες της τα Δωδεκάνησα και το νησιωτικό σύμπλεγμα του Καστελόριζου, ενώ η Τουρκία τίποτα – όπως της άξιζε.

Επομένως το να παραπονιέται σήμερα η Τουρκία για την υπερβολικά μεγάλη ΑΟΖ του Καστελόριζου αποτελεί απύθμενο θράσος. Το Καστελόριζο και ολόκληρα τα Δωδεκάνησα δεν τα χάρισε κανείς στην Ελλάδα αλλά κερδήθηκαν με ποταμούς αίματος στα πεδία των μαχών όταν άλλοι παρατηρούσαν αμέτοχοι εκ του μακρόθεν. Το ότι τα νησιά αυτά στερούν ένα μεγάλο μέρος υφαλοκρηπίδας από την Τουρκία είναι απλώς «κακοτυχία» για τους γείτονες. Έπαιξαν το παιγνίδι της ουδετερότητας στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και έχασαν.

Είναι πολύ αργά τώρα να διεκδικούν μέρος των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων σε μια περιοχή που αποτελεί την ανταμοιβή της Ελλάδας για μία από τις πιο έξοχες στιγμές της Ιστορίας της. Πριν λίγο καιρό ο Τραμπ, απαντώντας στις επικρίσεις πολιτικών του αντιπάλων και δημοσιογράφων για το ότι εγκατέλειψε τους Κούρδους στις ορέξεις των Τούρκων, δικαιολογήθηκε λέγοντας πως «οι Κούρδοι δεν ήταν μαζί μας στην απόβαση της Νορμανδίας». Επομένως απέναντι σε μία ενδεχόμενη στρατιωτική σύγκρουση Ελλάδας-Τουρκίας οι Αμερικανοί πώς θα εγκαταλείψουν έναν παλιό και πιστό σύμμαχό τους για να συνταχθούν με μία ελεεινή χώρα καιροσκόπων η οποία συνεργάστηκε κρυφά με τον Χίτλερ;

Όλοι οι Έλληνες θα πρέπει να έχουμε πάντα κατά νου πως οι θαλάσσιες εκτάσεις που διεκδικεί η Τουρκία αποτελούν ουσιαστικά προέκταση των εδαφών που κερδίσαμε με αμέτρητες θυσίες το 1940-44. Αν θέλουμε να λεγόμαστε άξιοι απόγονοι εκείνων που πολέμησαν στη Βόρεια Ήπειρο, στη Γραμμή Μεταξά, στην Κρήτη, στο Ελ Αλαμέιν και στο Ρίμινι δεν μπορούμε ούτε να διανοούμαστε ότι θα χαρίσουμε κυριαρχικά μας δικαιώματα στα Δωδεκάνησα ή οπουδήποτε αλλού στους απογόνους εκείνων που απλώς χάζευαν αδιάφοροι το δράμα της Ελλάδας και αργότερα έγιναν τα στενότερα φιλαράκια των Ναζί.

Το οφείλουμε στους παππούδες μας να υπερασπιστούμε μέχρις εσχάτων όσα εκείνοι κέρδισαν με το αίμα τους. Ο «επιτήδειος ουδέτερος» ας πρόσεχε και ας είχε το θάρρος και την εντιμότητα να ανταποκριθεί στο προσκλητήριο της Ιστορίας. Αφού επέλεξε να λουφάρει όταν μαινόταν η θύελλα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, δεν έχει τώρα κανένα ηθικό και νομικό δικαίωμα να απαιτεί οτιδήποτε από την Ελλάδα η οποία βρέθηκε στην πρώτη γραμμή του συμμαχικού αγώνα. Διαφορετικά, αν με οποιαδήποτε πρόφαση δεχθεί η Ελλάδα να εκχωρήσει στους Τούρκους κυριαρχικά της δικαιώματα που αναγνωρίζονται με βάση το διεθνές δίκαιο (όπως η υφαλοκρηπίδα και η ΑΟΖ), καλύτερα να καταργήσουμε τελείως την εθνική επέτειο της 28ης Οκτωβρίου και να πάψουμε να υποκρινόμαστε τους πατριώτες διότι θα έχουμε καταντήσει διεθνώς ρεντίκολα και δεν θα είμαστε άξιοι ούτε καν να πιάσουμε στο στόμα μας εκείνη τη γενιά των ηρώων.

Και σε όσους δειλούς και ριψάσπιδες παριστάνουν τάχα τους ρεαλιστές και ψάχνουν να βρουν κάθε τρόπο και αφορμή για να αποφύγουν να υπερασπιστούν τα εθνικά δίκαια, νομίζω ότι το μόνο που τους πρέπει είναι να συγκρίνουμε τη δική τους ψοφοδεή στάση με τα λόγια του Ιωάννη Μεταξά όταν κλήθηκε ως επικεφαλής της μικρής και φτωχής Ελλάδας να αντιμετωπίσει δύο από τις υπερδυνάμεις της εποχής του: «Η Ελλάδα δεν πολεμά για τη νίκη. Πολεμά για τη Δόξα. Και για την τιμή της. Έχει υποχρέωση προς τον εαυτό της να μείνει άξια της Ιστορίας της». Αν ο Μεταξάς είχε τα κότσια να πει κάτι τέτοιο όταν έβλεπε πως η αντίσταση της Ελλάδας δεν είχε καμία ελπίδα και πως η υπεροχή του εχθρού ήταν συντριπτική, εμείς σήμερα τι δικαιολογία άραγε έχουμε για να υποχωρούμε ταπεινωτικά μπροστά σε μια Τουρκία που ούτε καν πλησιάζει σε ανάλογη ισχύ τη φασιστική Ιταλία ή τη ναζιστική Γερμανία εκείνης της εποχής;

Stirlitz 

πηγή

Οδύσσεια: Οι Σειρήνες και Άλλα Σύμβολα

Γράφει ο Βασίλης Αντωνάς  

Η Οδύσσεια αποτελεί αδιαμφισβήτητα, ένα από τα σημαντικότερα έργα όλων των εποχών και λίγοι είναι αυτοί, που μελετώντας την, δεν θα εντοπίσουν παραλληλισμούς με την δική τους πορεία και τις προκλήσεις της ζωής τους. Αυτή είναι άλλωστε και η μαγεία της ραψωδίας, οι οποία βρίθει συμβολισμών, και παρασύρει τον ανήμπορο αναγνώστη στο να αναλογιστεί αλλά και να εντοπίσει πως οι περιπέτειες του πολυμήχανου, βασιλιά της Ιθάκης αντικατοπτρίζουν το δικό του, προσωπικό ταξίδι. 

Ο Οδυσσέας, είναι τόσο ήρωας όσο και αντί-ήρωας και αυτό τον καθιστά αρχετυπικά ολοκληρωμένο, δεδομένου του ότι φιλοξενεί τόσο την φωτεινή όσο και την «σκιώδη» (shadow) διάσταση της ανθρώπινης ύπαρξης. Σε αντίθεση λοιπόν με άλλους μυθικούς, ιστορικούς και λογοτεχνικούς χαρακτήρες, δεν παρουσιάζεται ως κατοικοεδρεύων σε μία και μοναδική πλευρά, όπως για παράδειγμα το απόλυτο καλό, το απόλυτο κακό, το απόλυτο σοφό, το παντοδύναμο, το απόλυτο ηθικό, το απόλυτο λάθος και ούτω καθεξής. Ο Οδυσσέας εκτός από πορθητής της Τροίας και λυτρωτής (ηρωική περσόνα) είναι δέσμιος του πάθους του, της αδυναμίας του, της ανθρώπινης «ασκήμιας» του (όπως αυτό αντικατοπτρίζεται στο «Ανθρώπινο, πολύ Ανθρώπινο» του Νίτσε αλλά και στον «Φάουστ» του Γκαίτε). 

Ως εκ τούτου, έχουμε να κάνουμε με έναν χαρακτήρα ολοκληρωμένο (εξατομικευμένο (individuated) σχεδόν) και όχι «ακρωτηριασμένο» ή μονοπολικό. Η ολοκλήρωσή του αυτή, ανοίγει πόρτες, πόρους και οπές και μας επιτρέπει να εισχωρήσουμε στον ψυχισμό του περιπλανώμενου βασιλιά με ευκολία, χωρίς ενδοιασμό, ντροπή, ψευδαισθήσεις ή υπεράνθρωπες απαιτήσεις από τον εαυτό μας και τον ίδιο· και ανεπιφύλακτα, αυθόρμητα, ανακουφιστικά, να ενδώσουμε και να αφεθούμε στην ταύτιση· και με αυτό τον τρόπο μας δίνεται η άδεια και το έναυσμα, για να μεταβολίσουμε, μέσα από το ταξίδι του, τις δικές μας, μοναδικές πληγές και περιπλανήσεις. 

Μεγάλοι διανοητές και λογοτέχνες με έφεση προς το ολοκληρωμένο, το εξατομικευμένο και το ανθρώπινο και με κύρια θεματική την οδυνηρή πάλη (ενδοψυχική αλλά και καθημερινή) και αναμέτρηση με την ανθρώπινη υπόστασή, πραγματεύτηκαν, σφετερίστηκαν σχεδόν, την Οδύσσεια σε μια απόπειρα να ερμηνεύσουν και ίσως και να γλυκάνουν την υπαρξιακή αγωνία· αλλά και τις ενοχές που συνοδεύουν την αποτυχία του να ολοκληρώσουμε τις διαπραγματεύσεις με την σκιά μας με τρόπο κατευναστικό, πριν πεθάνουμε. Οι δουλειές που δεν τελειώνουν (unfinished business), τα θέματα που δεν κλείνουν, τα ανοιχτά μέτωπα είναι ότι πιο βασανιστικό για την ψυχή του ανθρώπου· και η Οδύσσεια δεν τελειώνει ποτέ. Ποιος από εσάς, άλλωστε πίστεψε ποτέ πως μετά τη δολοφονία των μνηστήρων, οι περιπέτειες του Οδυσσέα έφτασαν στο τέλος τους; Ο Καζαντζάκης σίγουρα όχι. 

Ο Καζαντζάκης έγραψε την δικιά του «Οδύσσεια», κοιτώντας, πλάθοντας το μέλλον του Οδυσσέα, από τη στιγμή που ξανακέρδισε το βασίλειό του. Σε αυτό το ποίημα ο Οδυσσέας παρουσιάζεται ακόμα λιγότερο ηρωικός και ανιδιοτελής («δίβουλος, μουλωχτός και καρδιοπλάνος»). Σε αντίθεση με την κοινή άποψη, στο ποίημά του ο Καζαντζάκης δεν αντιστρέφει το πρότυπο του ήρωα· απλά τοποθετεί έναν μεγεθυντικό, αποκαλυπτικό φακό, πάνω από χαρακτηριστικά τα οποία μας είναι ήδη γνωστά από το έπος του Ομήρου. 

Ο James Joyce, μεταφέρει τον «Οδυσσέα» από τα ηρωικά πεδία της μάχης και τις αναμετρήσεις με τα τέρατα των θαλασσών στο πρόσωπου ενός απλού Ιρλανδού στις αρχές του 20ου αιώνα και τα γεγονότα της ζωής του κατά τη διάρκεια μίας και μόνο ημέρας. Η μεταφορά, πολύ εύστοχα υπογραμμίζει πως Οδυσσέας είναι ο καθένας, οι Οδύσσειες μπορούν να κρατήσουνε από δέκα χρόνια μέχρι μερικές ώρες και οι χαρακτήρες και οι συνθήκες, γεωγραφικές, χρονικές και άλλες, παίζουν πολύ μικρό ρόλο, μια και όλα είναι μεταφορικά και μεταφερόμενα. 

Ο Καβάφης, στη Ιθάκη, ενδεχομένως το πιο γνωστό του ποίημα, καταπιάνεται και αυτός με την υπαρξιακή ματαιότητα και το ανεκπλήρωτο αλλά και με τον συμβολισμό του έπους: 

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα,
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν. 


Ο Καρλ Γιουνγκ, αυτός ο δεξιοτέχνης της αποκωδικοποίησης, αναφέρεται στην Κίρκη, την μάγισσα που μεταμόρφωνε τους άντρες σε γουρούνια, για να υπογραμμίσει το πόσο επιρρεπής, ευμετάβλητη και αδύναμη είναι η αντρική υπόσταση (animus-νους) απέναντι στην γυναικεία (anima-ψυχή), η οποία υποβοηθά την αποκάλυψη της σκοτεινής, «γουρουνίσιας», πλευράς του άντρα (chauvinist pig/σοβινιστικό γουρούνι). (Man and his Symbols) 

Ταυτόχρονα, μελετώντας τα συγγράμματα του Γιουνγκ αλλά και άλλων διανοητών, με σχετική ευκολία μπορεί κάποιος να συμπεράνει, πως το συλλογικό και το ατομικό είναι ένα και το αυτό. Με άλλα λόγια, στην περίπτωση του Οδυσσέα (αλλά και των υπολοίπων από εμάς) οι χαρακτήρες της ιστορίας δεν είναι αποκλειστικά ξεχωριστές, εξωτερικές οντότητες, αλλά αναπόσπαστα κομμάτια του ίδιου του εαυτού και της ίδιας της ψυχής, τα οποία βολικά σχεδόν βρίσκονται εκεί έξω για να μην χρειαστεί να τα αντιμετωπίσουμε εντός τον τειχών του εαυτού μας. 

Σε συνέχεια λοιπόν της τοποθέτησης του Joyce, όχι μόνο μπορεί να διεξαχθεί Οδύσσεια οπουδήποτε και εντός οποιουδήποτε χρονικού πλαισίου, αλλά δεν χρειάζεται καν περισσότερος από ένας χαρακτήρας για να διεξαχθεί το ταξίδι. Οι Οδύσσειες μπορούν λοιπόν να διαδραματιστούν από τον καθένα και με οποιαδήποτε διάρκεια και περιεχόμενο. Οι πρωταγωνιστές μπορούν να πάρουν οποιαδήποτε μορφή και να προβληθούν πάνω στον καμβά ενός ανθρώπου ή μίας κατάστασης εκεί έξω ή να αποτελέσουν κομμάτι του εαυτού μας και των εσωτερικών, ενδοψυχικών, διλημμάτων και διενέξεών μας. 

Ας κάνουμε όμως μια σύντομη αναδρομή στις περιπέτειες του Οδυσσέα, που αποτελούν ουσιαστικά το μεσαίο μέρος της ιστορίας (στο πρώτο παρακολουθούμε τον Τηλέμαχο να ψάχνει τον πατέρα του και στο τρίτο την σφαγή των μνηστήρων). 

Φεύγοντας από την Τροία ο Οδυσσέας σταμάτησε στη χώρα των Κικόνων, για να κλέψει και να λεηλατήσει. Οι Κίκονες, οι οποίοι ήταν σύμμαχοι με τους Τρώες, δικαιολογημένα επιτέθηκαν στους άντρες του, σκοτώνοντάς τους και παίρνοντάς τους τα εφόδια. Στη χώρα των Λωτοφάγων, ο Οδυσσέας αποφάσισε πως έπρεπε να δοκιμάσουν τους λωτούς, το φρούτο που σε κάνει να ξεχνάς και έτσι κατέληξε να προσπαθεί να συμμαζέψει τους «αμνησιακούς» άντρες του για να συνεχίσουν τη διαδρομή τους. Και ενώ ο Κύκλωπας Πολύφημος (γιός του Ποσειδώνα) απολάμβανε την ησυχία του και την απομόνωσή του (μία έκφανση η οποία θα μπορούσε να ερμηνευτεί και ως ρατσιστική/εθνικιστική), ο Οδυσσέας και οι άντρες του εισέβαλαν απρόσκλητοι στη σπηλιά του και όταν αυτός τους ζήτησε το λόγο, τον τύφλωσαν. Δικαιολογημένα ο Ποσειδώνας εξοργίστηκε και το ταξίδι των λίγων εβδομάδων, έμελλε να κρατήσει 10 χρόνια. 

Σε αυτό το σημείο, με ενδιαφέρον παρατηρούμε πως ακόμα και πριν από την κατάρα του Ποσειδώνα, ο Οδυσσέας είχε καταφέρει να μπλέξει, εκούσια τρεις φορές. Αυτό είναι ένα εξαιρετικό μάθημα για όσους πιστεύουν πως για όλα ευθύνεται η κακή τους τύχη. Μάλιστα στη συνέχεια ο Οδυσσέας στάθηκε πολύ τυχερός, αφού ο Αίολος του έδωσε όλους τους ανέμους σε ένα σακί, κρατώντας έξω μόνο τον Δυτικό, ο οποίος και θα τον μετέφερε με ασφάλεια στην Ιθάκη. Οι άντρες του, οι οποίοι προφανώς και αποτελούν προέκταση του ιδίου, με απληστία τους απελευθερώνουν, πιστεύοντας πως το σακί περιέχει χρυσό. Λίγο μετά, οι ανθρωποφάγοι γίγαντες Λαιστρυγόνες, βύθισαν τα δέκα από τα έντεκα καράβια του Οδυσσέα, αφού αυτά ελλιμενίστηκαν στο νησί τους, προφανώς χωρίς να πάρουν καμία άδεια από το τοπικό λιμεναρχείο. Η παρέα αυτή σίγουρα δεν διάβασε ποτέ τις οδηγίες προς ναυτιλλόμενους.

Με την Κίρκη, την οποία ο Οδυσσέας επισκέφτηκε, τα πράγματα πήγαν λίγο πιο καλά. Αφού μετέτρεψε τους άντρες του σε γουρούνια, δέχτηκε, υπό την απειλή του ξίφους, να τους επαναφέρει στην ανθρώπινη μορφή τους αν ο Οδυσσέας έμενε μαζί της και της έδινε την «αγάπη του». Ο συμβολισμός περί εκπόρνευσης, εκατέρωθεν, με την απουσία πραγματικής αγάπης να αποτελεί κεντρικό σημείο του συμβάντος, είναι αρκετά σαφής. Σαφής είναι και ο συμβολισμός του (νεκρού πλέον) Τειρεσία, τον οποίο ο Οδυσσέας συναντά στον Άδη για να λάβει βοήθεια. Ο γέρος μάντης αποτελεί πατρική φιγούρα αλλά και αντιπροσωπεύει τη σοφία και τις απαντήσεις που ο καθένας μπορεί να κρύβει βαθειά μέσα του.

*Οι Σειρήνες αποτελούν για εμένα το πιο ξεχωριστό και μυστηριώδες κομμάτι του ταξιδιού και διαφέρουν σε αρκετά σημεία από όλους τους άλλους σταθμούς. Πρώτον και κύριο, δεν αποτέλεσαν σταθμό. Το πλοίο του Οδυσσέα, συνεχίζει κανονικά την πορεία του και ενώ οι ναύτες έχουν βουλώσει τα αυτιά τους με κερί για να μην παρασυρθούν από το μαγικό τους τραγούδι, ο Οδυσσέας δεμένος στο κατάρτι τους εκλιπαρεί να τον απελευθερώσουν. Το γεγονός πως η πορεία συνεχίζεται κανονικά σε συνδυασμό με το ότι ο Οδυσσέας έχει λάβει προληπτικά μέτρα τόσο για τους ναύτες του όσο και για τον εαυτό του, αποτελεί καινοτομία για τον τολμηρό και περίεργο ναυτικό. Το δεύτερο πράγμα που αποτελεί καινοτομία, είναι το πώς η συνάντηση δεν καταλήγει σε οποιασδήποτε μορφής ουσιαστική επαφή η οποία να μπορεί να επιφέρει οποιασδήποτε μορφής συνέπειες. 

Ποιες είναι όμως οι Σειρήνες; Κάποιοι λένε πως ήταν οκτώ και κάποιοι πως ήταν μόνο δύο, μία υπέροχη στην όψη και μία ακαταμάχητη στον λόγο. Βάσει της θεωρίας μας, αυτό δεν έχει καμία σημασία και θα μπορούσαν να είναι από δεκάδες χιλιάδες ξεχωριστές οντότητες, μέχρι μία και μοναδική γυναίκα· ή και απλά ένα κομμάτι από την ψυχή του Οδυσσέα, όπως για παράδειγμα οι «δέκα άντρες» του πλοίου, που με βουλωμένα αυτιά, έδεσαν τον Οδυσσέα και απλά συνέχισαν την πορεία τους. Σε ένα πιο βαθύ ψυχαναλυτικό πλαίσιο, οι δέκα άντρες αποτελούν το «υπερεγώ» (superego), τον εσωτερικό προστατευτικό μηχανισμό ο οποίος υπαγορεύει τα σωστά και τα «πρέπει» και οι σειρήνες το «εκείνο» (id), δηλαδή τα πάθη, τις επιθυμίες και τα σκοτεινά, παρορμητικά μας ένστικτα. 

Εν ολίγοις και υπό ένα πιο Γιουνγκιανό πρίσμα, η πολωτική διαίρεση αυτή του αρχέτυπου, συμβολίζει την αδυναμία του ανθρώπου να ενσωματώσει και να φιλοξενήσει ταυτόχρονα το άσπρο και το μαύρο. Και σε αυτό το σημείο και ο ίδιος ο Οδυσσέας λυγίζει και αποφασίζει να μην ρισκάρει, στηριζόμενος αποκλειστικά στην πειθαρχία των αντρών του, σε ένα τέχνασμα αυτοματισμού και στα εθελοντικά δεσμά του, αρνούμενος να βιώσει από κοντά οποιεσδήποτε συνέπειες θα επέφερε η επαφή του με τις σειρήνες. Η απόφαση του να ακούσει το τραγούδι τους, μόνο εν μέρει του δίνει πρόσβαση σε αυτά τα πλάσματα και επί της ουσίας αποδεικνύει πως ο θάνατος και ο έρωτας τον οποίον οι σειρήνες συμβολίζουν (μαζί με την θάλασσα (σύμβολο της ψυχής και της θηλυκής οντότητας/anima)), είναι πιο δυνατοί αντίπαλοι ακόμα και από τον ίδιο τον Οδυσσέα. 

Ασαφές παραμένει το αν οι Σειρήνες κατασπάραζαν τους ναυτικούς, τους οδηγούσαν στα βράχια ή αν αυτοί απλά ξεχνούσαν τον προορισμό τους και έμεναν εκεί για πάντα. Ο Οδυσσέας και ο κάθε Οδυσσέας δε θα το μάθει ποτέ αυτό και αυτό είναι η τρίτη ουσιαστική διαφορά που οι Σειρήνες έχουν από όλους τους άλλους χαρακτήρες της Οδύσσειας. Σε συνδυασμό δε με το πόσο λίγο χώρο καταλαμβάνουν στη ιστορία και το πόσο γρήγορο, ασυνείδητο,κυριολεκτικά, είναι το πέρασμα από αυτές, τότε, πιστεύω, είναι ασφαλές να υποθέσουμε πως επί της ουσίας αποτελούν την σκιά της σκιάς, το πιο σκοτεινό, τρομακτικό, απρόσιτο σημείο της ψυχής το οποίο είμαστε καταδικασμένοι να μην μπορούμε να φτάσουμε και να αγγίξουμε ποτέ. 

Συγχρονιστικά, ακολουθούν η Σκύλλα και η Χάρυβδη. Το πέρασμα, όπως και πολλά διλήματα και επιλογές στη ζωή , δεν μπορεί να αποφευχθεί, πρέπει, μοιραία, να υπάρξει θυσία. Επιλέγεται να θυσιαστούν έξι άντρες, φαγωμένοι από τα έξι κεφάλια της Σκύλλας, παρά να βυθίσει ολόκληρο το πλοίο η Χάρυβδη. Υπογραμμίζεται σε αυτό το σημείο πως δεν μπορείς να ξεφεύγεις πάντα, απλά αγοράζεις χρόνο μέχρι να κάνεις την πληρωμή σου. Μπορεί να γλυτώσει από τις Σειρήνες, τα περάσματα όμως που ακολουθούν θα έχουν υποχρεωτικό τίμημα. 

Οι λιγοστοί εναπομείναντες άντρες, χάνονται στο νησί του Ήλιου, αφού έσφαξαν και έφαγαν τα βόδια του, στο πλαίσιο της γνωστής πλέον ανυπακοής τους προς τη φύση. Μόνος του, ο Οδυσσέας, προσαράζει στο νησί της Καλυψούς, όπου και μένει για εφτά χρόνια, ενώ αυτή του υπόσχεται αθανασία. Κάτι σαν τον «Τελευταίο Πειρασμό». Στους Φαίακες, ο Οδυσσέας διηγείται την ιστορία του, αποφεύγει να μπλέξει με την κόρη του Βασιλιά, Ναυσικά (η οποία μοιάζει ούτως ή άλλως ως ιδιαίτερα γήινη και κοινή μετά από την Κίρκη και την Καλυψώ) και οδεύει προς το μακελειό με τους μνηστήρες στην Ιθάκη και ενδεχομένως την Οδύσσεια που θα επακολουθήσει την επανένωση του με την Πηνελόπη· και την οποία ο ποιητής, σοφά επιλέγει να μην μοιραστεί μαζί μας, ελπίζοντας πως ο αναγνώστης έχει πιάσει, επιτέλους, το νόημα.  

Βασίλης Αντωνάς
*Πίνακας Herbert James Draper, Ulysses and the Sirens, 1909

ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑ

Γράφει ο Αντώνης Αντωνάς

Το πιο κάτω κείμενο δεν το συνέγραψα σαν άρθρο, αλλά σαν μια έκφραση αγανάκτησης και αποτροπιασμού, για τις ημέρες και πράξεις ανέκαθεν των άσπονδων φίλων συμμάχων, κατά του Ελληνισμού. Ως εκ τούτου απολογούμαι στους αναγνώστες (όχι βέβαια σε αυτούς που απευθύνεται το κείμενο) για τυχόν υπερβάσεις οι οποίες αυθόρμητα από πηγή καρδιάς και ψυχής πηγάζουν…

Και μπορεί ο Ελληνικός λαός να είναι υπομονετικός και ανεκτικός, αλλά μην αμφιβάλλετε άσπονδοι φίλοι, ότι σύντομα η οργή του θα ξεχειλίσει, για τις προδοτικές σας μέρες και πράξεις κατά του Ελληνισμού…. Ο κόμπος έσπασε και το χτένι και την χτένα …εκ μέρους σας ….. Φτάνει πια…!!!!! Ντροπή !!!! (Τυχαία φώτο)

ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΔΟΛΙΟΥΣ ΑΣΠΟΝΔΟΥΣ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ… και CIA

(Kαμουφλαρισμένους ΟΗΕ, ΕΟΚ, ΝΑΤΟ και μεγάλες δυνάμεις….)

Μια ειδική σε απλή γλώσσα αναφορά χωρίς πολλά λόγια, επ΄ ευκαιρία της φιλικής εθιμοτυπικής επίσκεψης, συμπαράστασης Μέρκελ στον φίλτατο της Ερντογάν, η οποία πήγε στην Τουρκία μετά την σύσκεψη περί Λιβύης, για να εισπράξει τα αργύρια και εύσημα της προδοσίας κατά της Ελλάδας… το απολωλός πρόβατο που δεν προσεκλήθη εις την σύσκεψη (Προσεκλήθη βέβαια ο ηγέτης του …Κογκό…) Αθέμιτη πράξη, με ύποπτο έμμεσο υπόγειο αυτονόητο συμπέρασμα ότι …αποδέχονται νοερά οι δόλιοι την πασιφανή παραβίαση της συμφωνίας Τουρκίας Λιβύης, περί ΑΟΖ, παρ΄ όλον ότι η Τουρκία απέχει άνω των 600 νμ από Λιβύη και ενδιάμεσα παρεμβάλλονται νησιά ελληνικής επικυριαρχίας με νόμιμη ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα… γειτονικά της Λιβύης …. Ουδεμία μνεία για τις αήθεις προκλήσεις της Τουρκίας εις βάρος της Ελλάδας και της Κύπρου….. Ουδέν μεμπτόν για την Τουρκία…. Που παραβιάζει το εμπάργκο όπλων και χιλιάδες παράνομους μισθοφόρους στέλλει στην Λιβύη… (Και αποζημιώνεται με τόνους χρυσού από τον πραιτωριανό της Σάραζ τον απόγονο Μωαμεθανών….) Ας πράτταμε και εμείς τα ίδια για να συμμετέχουμε ενεργά και να μας υπολογίζουν…. Αλλά…. ΝΟΤΑΜ είχαμε «ας προσέχει η Ελλάδα να μην προκαλεί την Τουρκία διότι θα προκαλέσει ρήγμα στο ΝΑΤΟ…» Σαν δεν ντρέπονται πλέον…;

Στη Κύπρο έχουμε μια παροιμία… (Όποιος εν αντρέπεται ο κόσμος ενι δικός του.) Παράφραση: Ποιός από τους ποδκιάντραπους ομοίους τους έχασε την αντροπή για να την βρούν ετούτοι….;;;;;
Ο κόσμος δεν έχει ντροπή, έχει συμφέρον. 
Τουρκική παροιμία 

Ανθρώποις πάσι ταυτό αγαθόν και αληθές. Ηδύ δε άλλω άλλο.
Για όλους τους ανθρώπους, το καλό και το αληθινό είναι το ίδιο. Αυτό που προκαλεί ευχαρίστηση όμως είναι διαφορετικό στον καθέναν. 
Δημόκριτος, 470-370 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος 

Απλά γαρ εστι της αληθείας έπη.
Τα λόγια της αλήθειας είναι απλά. 
Αισχύλος, 525-456 π.Χ., Αρχαίος τραγικός ποιητής (Όπλων Κρίσις)

ΑΚΛΟΝΗΤΗ Η ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΗ Η ΦΙΛΙΑ ΚΑΙ ΣΥΜΜΑΧΙΑ ΤΗΣ ΓΕΡΜΑΤΟΥΡΚΙΚΗΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ ΚΑΙ ΦΙΛΙΑΣ….. ΚΑΙ ΕΠΙ ΟΘΩΜΑΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ ΚΑΙ ΕΠΙ *Α’ ΠΠ ΚΑΙ Β’ ΠΠ ΟΤΑΝ ΔΟΞΑΖΑΝ ΤΟΝ …. ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΑ …ΧΙΤΛΕΡ……
* Α ΄ΠΠ Γερμανία, Αυστροουγγαρία, Οθωμανική Αυτοκρατορία και Βουλγαρία.

ΕΝΔΕΙΚΤΙΚΟ. ΜΙΑ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΕΚΑΔΕΣ ΠΡΟΔΟΣΙΕΣ ΤΩΝ ΤΟΥΡΚΩΝ ΕΝΑΝΤΙ ΤΩΝ ΣΥΜΜΑΧΩΝ.... ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ (ΟΠΩΣ ΕΠΙ ΟΘΩΜΑΝΙΚΗΣ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑΣ, Α ΠΠ, ΒΑΛΚΑΝΙΚΟΥΣ ΠΟΛΕΜΟΥΣ κ.ά.) ΜΕ ΤΟΥΣ ΝΑΖΙ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΡΧΗ ΕΝΑΡΞΗΣ ΤΟΥ ΒΠΠ. ΟΤΑΝ Η ΠΛΑΣΤΙΓΓΑ ΕΓΕΡΝΕ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΣΥΜΜΑΧΩΝ ΠΡΟΣ ΤΟ ΤΕΛΟΣ.... ΑΦΟΥ Η ΤΟΥΡΚΙΑ ΠΡΟΚΑΛΕΣΕ ΜΕΓΑΛΗ ΑΝΕΠΑΝΟΡΘΩΤΗ ΖΗΜΙΑ ΣΤΟΥΣ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ.... Η ΜΠΑΜΠΕΣΙΑ ΤΟΥΣ, ΤΟΥΣ ΟΔΗΓΗΣΕ ΝΑ ΑΠΟΚΗΡΥΞΟΥΝ ΤΟΥΣ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΕΡΜΑΝΟΥΣ….

Και μια απόδοση περί συμμαχιών Τουρκίας – Γερμανίας στην Αγγλική….

ALLIES, JUST REMEMBER FIRST WORLD WAR...KALLIPOLI, SEPT. 1915, SLAUGHTER BY BARBARIC TURKS AND GERMAN NAZIS (DEAD 140-150000, INJURED 60-70000 - ENGLISH-FRENCH) etc.WW2, TURKEY HELPED GERMANY A LOT....DARDANELIA, AIRPORTS, PORTS CLOSED FOR ALLIES. AND OPEN FOR GERMANS etc. GREECE AND CYPRUS LOYAL ALLIES AT YOUR SIDE...FOR TODAY, YOU HAVE ALSO BEEN EXPECTING THAT TURKEY WILL BECOME ALLY TO RUSSIA ..(;)

DO YOU FEEL GUILTY? FOTO JULY 1941 IN BERLIN (you can see also Hitler s foto). TURKISH NEWSPAPERS, ANATOLI, SON POSTAN AND ALL OTHERS. IN WW 2, MAY 7th AND 22nd APRIL 1944 ...WE REMAIN FRIENDS OF GERMANY!

Πιο κάτω….

ΚΑΜΑΡΩΣΤΕ ΜΕΡΚΕΛ ΚΑΙ ΕΡΝΤΟΓΑΝ, ΠΟΥ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΔΙΑΤΗΡΟΥΝ ΤΟΥΣ ΑΚΛΟΝΗΤΟΥΣ ΠΑΡΑΔΟΣΙΑΚΟΥΣ ΔΕΣΜΟΥΣ ΦΙΛΙΑΣ ΚΑΙ ΥΠΟΓΕΙΑΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ…… ΠΑΡΑΒΙΑΖΟΝΤΑΣ ΚΑΘΕ ΕΝΝΟΙΑ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ ….ΚΑΙ ΣΥΝΕΧΙΖΟΥΝ ΝΑ ΠΑΡΑΧΑΙΔΕΥΟΥΝ ΤΗΝ ΔΟΛΙΑ ΑΠΙΣΤΗ ΑΝΕΚΑΘΕΝ ΣΥΜΜΑΧΟ ΤΟΥΣ ΤΟΥΡΚΙΑ….. ΟΥΑΙ ΥΜΙΝ ΓΡΑΜΜΑΤΕΙΣ ΚΑΙ ΦΑΡΙΣΑΙΟΙ ΥΠΟΚΡΙΤΕΣ….. ΞΕΠΕΡΑΣΑΤΕ ΚΑΘΕ ΟΡΙΟ ΥΠΟΥΛΙΑΣ ΚΑΙ ΠΡΟΔΟΣΙΑΣ ΕΙΣ ΒΑΡΟΣ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ, ΠΟΥ ΠΙΣΤΑ ΣΑΣ ΥΠΗΡΕΤΗΣΑΝ ΑΝΕΚΑΘΕΝ ΣΑΝ ΠΙΣΤΟΙ ΣΥΜΜΑΧΟΙ…. ΣΕ ΑΝΤΙΘΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ ΠΟΥ ΠΑΝΤΑ ΣΑΣ ΠΡΟΔΙΔΕ…… (Ακόμη και τους συμμάχους της ΝΑΖΙ, όταν η πλάστιγγα έγερνε προς τους συμμάχους …. στο τέλος… τέλος του πολέμου τους αποκήρυξαν και πρόδωσαν….)





ΧΩΡΙΣ ΥΠΟΤΙΤΛΟΥΣ …. ΑΥΤΟΝΟΗΤΑ ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ…

ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΔΟΛΙΟΥΣ ΑΣΠΟΝΔΟΥΣ ΣΥΜΜΑΧΟΥΣ ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ….

ΕΠΙΣΤΗΘΙΟΙ ΦΙΛΟΙ….

ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΔΟΛΙΟΥΣ ΑΣΠΟΝΔΟΥΣ ΟΜΟΘΡΗΣΚΟΥΣ ΦΙΛΟΥΣ ΡΩΣΣΟΥΣ...




ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΡΩΣΣΟΥΣ – ΑΜΕΡΙΚΑΝΟΥΣ – ΤΟΥΡΚΟΥΣ ….. ΕΝΩΝΕΙ Η ΕΠΙΣΤΗΘΙΑ ΦΙΛΙΑ ΠΟΥ ΕΧΟΥΝ ΜΕ ΕΡΝΤΟΓΑΝ…..

Κίβδηλοι και αγαθοφανέες οι λόγω μεν άπαντα, έργω δε ουδέν έρδοντες.
Κάλπικοι και υποκριτές είναι όσοι με τα λόγια κάνουν τα πάντα, ενώ στην πράξη δεν κάνουν τίποτα. 
Δημόκριτος, 470-370 π.Χ., Αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος 


ΚΑΙ ΤΕΛΟΣ ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ … ΑΓΓΛΟΥΣ….. 

ΠΡΟΣΩΠΟΠΟΙΗΣΗ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ … ΣΕ ΠΑΛΛΑΚΙΔΑ….

ΤΟΥΡΚΑΛΑ ΑΡΤΙΣΤΑ ΑΠΟΠΛΑΝΕΙ ΤΟΥΣ ΔΟΛΙΟΥΣ ΑΓΓΛΟΥΣ «ΕΙΡΗΝΕΥΤΕΣ» ΣΤΗ ΚΥΠΡΟ ….. ΑΥΤΑ ΣΥΝΕΒΑΙΝΑΝ ΟΤΑΝ ΟΙ ΒΑΡΒΑΡΟΙ ΕΞΤΡΕΜΙΣΤΕΣ ΤΟΥΡΚΟΙ ΚΑΤΕΣΦΑΖΑΝ ΓΥΝΑΙΚΟΠΑΙΔΑ…. ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΓΛΟΙ ΔΕΝ ΕΒΛΕΠΑΝ, ΔΕΝ ΑΚΟΥΓΑΝ, ΔΕΝ ΜΙΛΟΥΣΑΝ ΑΛΛΑ ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΑΝ …ΧΟΡΟΥΣ ΤΗΣ ΚΟΙΛΙΑΣ….. ΚΑΙ ΗΤΑΝ ΥΠΕΡ ΤΩΝ ΘΥΤΩΝ ΚΑΙ ΟΧΙ ΤΩΝ ΘΥΜΑΤΩΝ….

ΚΑΜΑΡΩΣΤΕ ΤΟ ΥΦΟΣ ΚΑΙ ΗΘΟΣ ΤΩΝ ΜΕΘΥΣΜΕΝΩΝ ΑΓΓΛΩΝ…..
 

ΚΑΙ ΟΣΟΝ ΑΦΟΡΑ ΕΡΝΤΟΓΑΝ ….. ΖΕΙ ΚΑΙ ΒΑΣΙΛΕΥΕΙ ΚΑΙ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ ΚΥΡΙΕΥΕΙ….. ΚΑΙ ΟΙ ΚΑΗΜΕΝΟΙ ΚΑΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΚΑΙ ΑΦΕΛΕΙΣ OI ΠΑΝΤΑ ΕΥΚΟΛΟΠΙΣΤΟΙ ΚΑΙ ΠΑΝΤΑ ΠΡΟΔΟΜΕΝΟΙ… ΑΠΟΛΑΜΒΑΝΟΥΝ ΤΟΝ ΥΠΝΟ ΤΟΥ ΔΙΚΑΙΟΥ…

ΑΦΥΠΝΙΣΘΕΙΤΕ ΕΛΛΗΝΕΣ…. ΔΙΟΤΙ ΑΠΕΧΟΥΜΕ ΚΑΤΑ ΠΑΡΑΣΑΓΓΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΥΠΟΥΛΗ ΜΠΑΜΠΕΣΙΚΗ ΔΙΠΛΩΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΤΟΥΡΚΙΑΣ….. ΛΥΠΑΜΑΙ …. ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΤΑΓΟΥΣ ΜΑΣ ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΜΑΛΛΟΝ ΑΚΟΜΗ ΔΕΝ ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΑΦΟΜΟΙΩΣΕΙ……

Αυτοί που δεν ξέρουν ιστορία είναι καταδικασμένοι να την επαναλάβουν. 
Έντμουντ Μπερκ, 1729-1797, Βρετανός πολιτικός και φιλόσοφος 

Σημ. Παραπέμπω και πάλι για να εμπεδωθεί και δοθεί απάντηση …γιατί δεν θέλουν τον Ελληνισμό να σηκώσει κεφάλι οι δόλιοι σύμμαχοι μας, σε άρθρο με τίτλο ΜΙΛΟΥΝ ΟΙ ΔΟΛΙΟΙ ΟΛΕΤΗΡΕΣ ΟΙ ΕΥΕΡΓΕΤΗΘΕΝΤΕΣ ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟ 

ΜΙΛΟΥΝ ΚΑΙ ΠΡΑΤΤΟΥΝ…

ΑΝΤΩΝΙΟΣ ΑΝΤΩΝΑΣ – www.ledrastory.com 
 cyprushellenica.blogpot.com.

π. Γεώργιος Μεταλληνός: Ένας οικουμενικός διδάσκαλος και αγωνιστής της Ορθοδοξίας.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
 

Εν Πειραιεί τη 20η Ιανουαρίου 2020

Ένας ακόμη μεγάλος πνευματικός άνδρας πατερικών διαστάσεων, παγκόσμιας εμβέλειας και αναγνώρισης, έκλεισε το κεφάλαιο της επί γης ζωής του και αναχώρησε για την ουράνια πατρίδα. Ύστερα από μια πολύμηνη ταλαιπωρία, λόγω της κλονισμένης υγείας του, κοιμήθηκε ειρηνικά, γεμίζοντας με θλίψη εκατομμύρια Ορθοδόξων πιστών και απίστων, φίλων και εχθρών του, σε όλο τον κόσμο. Ο λόγος για τον αείμνηστο π. Γεώργιο Μεταλληνό, τον αληθινό πνευματικό πατέρα, τον ακαταίσχυντο υπηρέτη του ιερού θυσιαστηρίου, τον σεβαστό και σοφό πανεπιστημιακό δάσκαλο, τον νηφάλιο και ευγενή συζητητή, τον ταπεινό και αθόρυβο αγωνιστή, τον κοινωνικό εργάτη, τον ακραιφνή Ορθόδοξο θεολόγο, τον νοσταλγό της Ρωμιοσύνης, τον αμετακίνητο και θαρραλέο ομολογητή της Ορθοδοξίας και πολέμιο του Οικουμενισμού, τον πολυγραφότατο και ακούραστο ομιλητή. 

Ο μακαριστός π. Γεώργιος υπήρξε μια σπάνια χαρισματική προσωπικότητα. Συγκέντρωσε στο πρόσωπό του σπάνια φυσικά και επίκτητα προσόντα και χαρίσματα και τα διέθεσε όλα για τη δόξα της Εκκλησίας και τη διακονία του πιστού λαού του Θεού. Γεννήθηκε στην Κέρκυρα το 1940 όπου και ολοκλήρωσε τη φοίτηση του στις εγκύκλιες σπουδές, (1958). Από το 1964 έως το 1967 σπούδασε κλασική φιλολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών, από όπου έλαβε τα πτυχία θεολογίας και Φιλολογίας. Μετά την εκπλήρωση της στρατιωτικής του θητείας, διορίστηκε επιστημονικός βοηθός στην έδρα της Πατρολογίας. Το 1969 μετέβη για μεταπτυχιακές σπουδές στην τότε Δυτική Γερμανία, στα πανεπιστήμια Βόννης και Κολωνίας, όπου και διέμεινε μέχρι το 1975. 

Ενδιάμεσα πραγματοποίησε σπουδές και αρχειακές έρευνες στην Αγγλία. Το 1971 εισήλθε στις τάξεις του κλήρου στη Γερμανία και έγινε διδάκτωρ της Θεολογίας, (Αθήνα) και της Φιλοσοφίας – Ιστορίας, (Κολωνία). Το 1984 εξελέγη καθηγητής στη Θεολογική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών, διδάσκοντας «Ιστορία του Πνευματικού Βίου κατά την μεταβυζαντινή περίοδο», «Ιστορία και Θεολογία της Λατρείας» και «Βυζαντινή Ιστορία». Διετέλεσε Κοσμήτορας της Θεολογικής Σχολής από το 2004 έως το 2007, οπότε και αφυπηρέτησε, όντας πλέον Ομότιμος Καθηγητής της Σχολής. Την ποιμαντική του δραστηριότητα ανέπτυσσε στον πανεπιστημιακό Ναό του Αγίου Αντίπα στο χώρο της Οδοντιατρικής Σχολής. 

Το 2015 βραβεύτηκε με το Μακεδονικό Βραβείο για το συνολικό του έργο. Έγραψε πάνω από 60 βιβλία, κυρίως ιστορικού και θεολογικού περιεχομένου, πολλά από τα οποία έχουν μεταφραστεί σε ξένες γλώσσες. Μνημονεύουμε μερικά εξ’ αυτών, τα οποία έχουν μια ξεχωριστή θέση: α) Για την Ευρώπη μας με αγάπη, (Εκδόσεις Ακρίτας, 2003). β) Δοκίμια ορθόδοξης μαρτυρίας, (Εκδόσεις Άθως, 2002). γ) Πηγές εκκλησιαστικής ιστορίας, (Εκδόσεις Aρμός, 2001). δ) Εκκλησία και πολιτεία στην Ορθόδοξη παράδοση, (Εκδόσεις Aρμός, 2000). ε) Πολιτική και Θεολογία, (Εκδόσεις Tέρτιος, 2000). στ) Ελληνισμός και Ορθοδοξία, (Εκδόσεις Παρουσία, 1999). ζ) Η θεολογική μαρτυρία της εκκλησιαστικής λατρείας, (Εκδόσεις Aρμός, 1996). η) Παράδοση και αλλοτρίωση, (Εκδόσεις Δόμος, 1961). θ) Μαρτυρίες για θέματα πνευματικά και κοινωνικά, (Εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη, 2010). ι) Αγωνιστικά…, (Εκδόσεις Ορθόδοξος Κυψέλη, 2012). κ.α.

Για την Ιερά Μητρόπολή Πειραιώς και ιδιαιτέρως για το Γραφείο Αιρέσεων της Μητροπόλεώς μας υπήρξε πολύτιμος συνεργάτης, καθοδηγός, σύμβουλος και συναγωνιστής. Εμείς, ως Γραφείο επί των Αιρέσεων, είχαμε την ιδιαίτερη ευλογία και τιμή να τον γνωρίσουμε από κοντά σε προσωπικό επίπεδο επί σειρά ετών και να αντλήσουμε πολλά από την πολύτιμη σοφία και εμπειρία του. Γι’ αυτό και τον θεωρούσαμε ως διδάσκαλο, καθοδηγητή και πολύτιμο σύμβουλό μας σε κρίσιμες αποφάσεις και ενέργειές μας, αλλά και σε σοβαρά θεολογικά κείμενά μας κατά των πλανών και των αιρέσεων.

Είχαμε την τιμή και την ευλογία να είμαστε συνεργάτες και συναγωνιστές του στην αγωνιστική «Σύναξη Κληρικών και Μοναχών» για πολλά χρόνια, (από το 2000 και εντεύθεν) και στη συνέχεια στην επίσης αγωνιστική «Σύναξη για την Ορθοδοξία», η οποία συστήθηκε με δική του σύλληψη και προτροπή, για να αντιμετωπιστούν οι μεγάλες σύγχρονες προκλήσεις για την Εκκλησία και το έθνος μας και να χαραχτεί αντιοικουμενιστική γραμμή αγώνος, ενάντια στην πνευματική πανώλη του Οικουμενισμού, η οποία μάχεται την μοναδικότητα της Ορθοδοξίας μας. 

Δεν θα ξεχάσουμε ποτέ τις υπέροχες στιγμές που ζήσαμε μαζί του στα πολλά ταξίδια μας στην Ιερά Μονή Αγίας Τριάδος Άνω Γατζέας Βόλου, όπου γινόταν οι συνεδριάσεις των μελών της «Συνάξεως Κληρικών και Μοναχών», στις οποίες η γνώμη του και οι κρίσεις του επί φλεγόντων εκκλησιαστικών ζητημάτων και γεγονότων είχαν ιδιαίτερη βαρύτητα.

Στα πολύωρα ταξίδια μας από την Αθήνα μέχρι το Μοναστήρι της Αγίας Τριάδος και αντίστροφα είχαμε την ευκαιρία να μαθητεύσουμε και να συζητήσουμε μαζί του, γύρω από την βαθύτερη σημασία των εκκλησιαστικών γεγονότων και να εκτιμήσουμε την γνώση, την εμπειρία, αλλά και το ταπεινό του φρόνημα. Ενδεικτικά μνημονεύουμε κάποια φράση του σε μια από τις εν λόγω συζητήσεις μας, που δείχνουν ακριβώς το ταπεινό του φρόνημα: «Όλα μαζί τα πτυχία, οι διδακτορικές μου διατριβές, οι επιστημονικές μου έρευνες, οι μελέτες μου και συγγραφές μου δεν αξίζουν τίποτε, αν συγκριθούν με μια ακτίνα Χάριτος». Με πολλή καύχηση μας ομιλούσε για τον αείμνηστο καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ π. Ιωάννη Ρωμανίδη, τον οποίο γνώρισε για πρώτη φορά από το κείμενά του, όταν ακόμη σπούδαζε στην Κολωνία της Δυτικής Γερμανίας. 

Πολλές φορές μας τόνιζε την ιδιαίτερη αξία που είχε γι’ αυτόν η Δογματική του αείμνηστου καθηγητή. Μας έλεγε χαρακτηριστικά: «Όταν διάβασα την Δογματική του π. Ιωάννη Ρωμανίδη, πέταξα αμέσως όλες τις άλλες Δογματικές, που είχα διαβάσει μέχρι τότε». Και μας εξηγούσε στη συνέχεια, γιατί η Δογματική του π. Ιωάννη είναι μια γνήσια Ορθόδοξη Δογματική, ασυγκρίτως ανώτερη από κάθε άλλη. Όταν τον ρωτούσαμε γύρω από τις πολιτικές παραμέτρους των εκκλησιαστικών πραγμάτων, μας τόνιζε, και μάλιστα με έμφαση, τον καθοριστικό ρόλο των πολιτικών στη διαμόρφωση των εκκλησιαστικών εξελίξεων με συγκεκριμένα παραδείγματα από την πολυχρόνια πείρα του. 

Με πολλή θλίψη συνεχώς επεσήμαινε την μεγίστη επιρροή που ασκούσε η υπερατλαντική δύναμη στις αποφάσεις και στις ενέργειες των ελλήνων πολιτικών, έτσι ώστε να χαρακτηρίζει την Ελλάδα, από της εθνικής παλιγγενεσίας και εντεύθεν, ως «προτεκτοράτο των αμερικανών». Όταν τον ρωτούσαμε γύρω από την πάλη μεταξύ των δύο πρώτων μεγάλων κομμάτων, (ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, ή ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ), μας απαντούσε ότι και τα δύο αποτελούν «τις δύο όψεις του αυτού νομίσματος». Και τα δύο υπηρετούν τους ίδιους στόχους της Νέας Εποχής και της Νέας Τάξεως Πραγμάτων. 

Όταν στρέφαμε τη συζήτηση γύρω από την παναίρεση του Οικουμενισμού και τον ρωτούσαμε, εάν βλέπει να υπάρχει ελπίδα συνοδικής καταδίκης του, με πολλή πάλι θλίψη μας έλεγε: «Ρε παιδιά, εκείνο που πρέπει να καταλάβουμε κατ’ αρχήν είναι, ότι δεν λειτουργεί το Συνοδικό Σύστημα». Και φυσικά ως «λειτουργία του Συνοδικού Συστήματος», δεν εννοούσε την εκλογή αρχιερέων, ή την ρύθμιση δευτερευούσης φύσεως εκκλησιαστικών ζητημάτων, αλλά την αδράνεια του Σνοδικού Συστήματος γύρω από τα κυριότερα και σπουδαιότερα ζητήματα, όπως είναι τα ζητήματα πίστεως και αιρέσεων, έτσι ακριβώς όπως λειτουργούσε κατά την εποχή της ένδοξης Ρωμανίας. Επίσης αναφερόμενος στον Οικουμενισμό τόνιζε: «Δεν μπορούμε να αντιστρέψουμε την ροή των εκκλησιαστικών πραγμάτων», εννοώντας προφανώς ότι δεν μπορούμε να αναχαιτίσουμε την λαίλαπα του Οικουμενισμού, που στο πέρασμά της σαρώνει τα πάντα. Ωστόσο δεν παρέλειπε πάντα να προσθέτει ότι εμείς θα κάνουμε ό,τι εξαρτάται από μας και τα υπόλοιπα θα τα αφήσουμε στην πρόνοια του Θεού.

Δεν θα ξεχάσουμε επίσης τις συνεδριάσεις των μελών της Συντονιστικής Επιτροπής της «Συνάξεως για την Ορθοδοξία», στο ευλογημένο σπίτι του, στις οποίες σαν αληθινός πνευματικός στρατηγός και χάρις στην πλούσια εμπειρία και γνώση που διέθετε, χάραζε την γραμμή πλεύσεως και τη στάση που θα έπρεπε να τηρήσει η «Σύναξη» σε κάθε σπουδαίο εκκλησιαστικό ζήτημα. Δεν θα ξεχάσουμε την άοκνη και πολύτιμη συμβολή του σε Ημερίδες και Συνέδρια της «Συνάξεως Κληρικών και Μοναχών», αλλά και της Ιεράς Μητροπόλεώς μας, είτε ως εισηγητού, είτε ως συνδιοργανωτού, είτε ως συντονιστού των Ημερίδων και Συνεδρίων. Θα τον θυμούμαστε για πάντα με ευγνωμοσύνη.

Ο μακαριστός π. Γεώργιος βίωνε με ακρίβεια την Ορθοδοξία και διακήρυττε με όλη τη δύναμη της ψυχής του, ότι αυτή και μόνον αποτελεί την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού. Πίστευε και διακήρυττε ότι η Εκκλησία είναι το Σώμα του Χριστού, «το πλήρωμα του τα πάντα εν πάσι πληρουμένου», (Εφ.1,23). Ως εκ τούτου δεν έχει ανάγκη ο άνθρωπος να καταφύγει στον «κόσμο» και το χειρότερο στον «άρχοντα του κόσμου τούτου» (Ιωάν.16,11), στα επίγεια όργανά του, για να βρει κάτι που νομίζει ότι λείπει από το Χριστό και την Εκκλησία. Δεν έβλεπε έξω από την Ορθόδοξη Καθολική Εκκλησία άλλες «Εκκλησίες», όπως διδάσκει ο σύγχρονος Οικουμενισμός και όπως συνοδικά θεσμοθετήθηκε στη «Σύνοδο» της Κρήτης. Ό,τι αυτοονομάζεται ως «Εκκλησία» εκτός της Εκκλησίας, είναι σχίσμα και αίρεση και γι’ αυτό υπήρξε σφοδρός πολέμιος των αιρέσεων. Ένα μεγάλο μέρος του συγγραφικού του έργου κατέχει η ομολογία του στην μοναδικότητα της Ορθοδοξίας και στην στηλίτευση των αιρέσεων.

Ως μεγάλος ιστορικός, (αυτή ήταν η ειδίκευσή του και το επιστημονικό του αντικείμενο ως καθηγητού Πανεπιστημίου), είχε εμβριθή γνώση των αιρέσεων και ιδιαίτερα του Παπισμού και του Προτεσταντισμού. Μάλιστα αυτή η γνώση του συμπληρώθηκε και από την πολυχρόνια παραμονή του στην Ευρώπη, όπου έζησε εκ του σύνεγγυς τα δύο αυτά αιρετικά ρεύματα του παραφθαρμένου Δυτικού Χριστιανισμού. Δίδασκε ότι ο Παπισμός και η πολυδιάσπασή του, ο Προτεσταντισμός, δεν είναι τίποτε άλλο από την διαιώνιση του βαρβαρικού Φραγκισμού, ο οποίος κατέλαβε την Δυτική Εκκλησία και την έκαμε υποχείριο των κοσμικών του στόχων. Τόνιζε συνεχώς τις ουσιώδεις διαφορές μεταξύ της Σχολαστικής Θεολογίας της Δύσεως σε σχέση με την Εμπειρική Θεολογία της Ορθόδοξης Ανατολής, η οποία θέτει ως βασικό κριτήριο αξιολογήσεως κάθε εκκλησιαστικής διδασκαλίας το τρίπτυχο: Κάθαρσις- φωτισμός- θέωσις. Γι’ αυτό και θεωρούσε τον Παπισμό ως την χειρότερη αίρεση στην ιστορία της Εκκλησίας και την μήτρα των συγχρόνων πλανών, αλλά και την αιτία της κακοδαιμονίας του σύγχρονου κόσμου.

Στην περί Ρωμιοσύνης διδασκαλία του θεωρούσε, πως η μόνη δυνατή και επωφελής ενότητα της πολιτείας και της κοινωνίας βρίσκεται μέσα στον εκκλησιαστικό χώρο. Στο βιβλίο του «Παρεμβάσεις- Ιστορικές και θεολογικές», (Αθήνα 1998, σελ.27-37), γράφει μεταξύ άλλων τα εξής: «Όσο και αν κατά τον κριτικότατο αείμνηστο διδάσκαλό μου καθηγητή Νικόλαο Τωμαδάκη, ο όρος ‘Ρωμιοσύνη’ είναι ‘νεόπλασμα’, εν τούτοις εκφράζει κατά τον αυθεντικότερο και ιστορικά δικαιωμένο τρόπο το φρόνημα των Ορθοδόξων πολιτών της Νέας Ρώμης- Κωνσταντινουπόλεως, αλλά και όλους τους λαούς της γης ή μεμονομένα άτομα που έζησαν και ζουν ιστορικά με το φρόνημ αυτό. Ο όρος έχει άμεση σχέση με τα ιστορικά ονόματά μας, Ρωμανία και Ρωμαίος, (Ρωμιός), που συνδέονται αδιαίρετα με το ιστορικό μέγεθος που εγκαθιδρύθηκε στην ιστορία στις 11 Μαΐου του 330 μ.Χ. με τα εγκαίνια της νέας πρωτεύουσας της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας και όλης της Ευρώπης, της Κωνσταντινουπόλεως- Νέας Ρώμης». 

Σύμφωνα με τον π. Γεώργιο, μια βασική και ουσιώδης διαφορά μεταξύ της Ρωμιοσύνης και της αντίθετης μ’ αυτήν Φραγκοσύνης είναι, ότι στη Ρωμιοσύνη κέντρο πάντων είναι ο Θεάνθρωπος ενώ στη Φραγκοσύνη ο άνθρωπος. Μια άλλη ουσιώδης διαφορά είναι ότι στη Φραγκοσύνη κυριαρχεί η νοησιαρχία, (Σχολαστικισμός), ενώ στη Ρωμιοσυνη η βιωματική εμπειρία της άκτιστης θείας Χάριτος. Οι Ρωμιοί ομιλούν «με» τον Θεό και «με» τους άγιους, ενώ οι Φράγκοι ομιλούν «για» τον Θεό και «για» τους αγίους. Μόνον οι Ρωμιοί μπορούν να καταλάβουν τη γιγαντιαία διαφορά της βιωματικής έννοιας μεταξύ του ομιλείν «με» και του ομιλείν «για» τον Θεό και τους αγίους. 

Πίστευε ακόμη πως όλες οι λειτουργίες του ανθρωπίνου βίου, πνευματικές, μορφωτικές, κοινωνικές, πολιτικές, πρέπει να είναι, όχι απλά εμποτισμένες από την αλήθεια της χριστιανικής διδασκαλίας, αλλά να είναι εντεταγμένες στην εκκλησιαστική ζωή. Έλεγε χαρακτηριστικά πως στην ρωμαίικη, δηλαδή, την ελληνορθόδοξη Παράδοση, ο ναός, το σχολείο και το κοινοτικό γραφείο αποτελούν τα συστατικά της και δεν χωρίζονται μεταξύ τους. Γι’ αυτό και ανάλωσε τη ζωή του σε αγώνες που είχαν στόχο τον ελληνορθόδοξο τρόπο ζωής και πολιτείας. Από τα φοιτητικά του χρόνια πρωτοστάτησε στους περίφημους φοιτητικούς αγώνες στη δεκαετία του 1965. Αλλά και αργότερα συνέχισε τους αγώνες του για την πνευματική, την μορφωτική και κοινωνική ενότητα. Έδινε πάντοτε το παρόν σε προσπάθειες που είχαν αυτόν τον στόχο.

Ο μακαριστός π. Γεώργιος σέβονταν απεριόριστα τους αγίους Πατέρες της Εκκλησίας, τους οποίους θεωρούσε ως τους διδασκάλους της Εκκλησίας, ως τα στόματα του Αγίου Πνεύματος. Είχε μια απέραντη γνώση των Πατέρων, γι’ αυτό και σε κάθε ομιλία του, ή κείμενό του φρόντιζε να έχει πατερική κατοχύρωση. Είχε ακόμη και το χάρισμα του λόγου. Το μειλίχιο ύφος του, η ευγένειά του, η πραότητά του αφόπλιζε και τον πιο κακόπιστο συζητητή του. Συχνά σε δημόσιες συζητήσεις από τηλεοράσεως και ραδιοφώνου, επέβαλε ήρεμο και πολιτισμένο κλίμα. Τις ύβρεις, τις επιθέσεις και την συχνά απαξιωτική στάση των αντιπάλων του μετέβαλε σε φιλική συζήτηση, περνώντας το μήνυμα, σε όσους τον έβλεπαν και τον άκουγαν, ότι η αλήθεια δεν επιβάλλεται μέσα από εχθρικές αντιπαραθέσεις. Γι’ αυτό και έχαιρε εκτιμήσεως ακόμη και από σφοδρούς ιδεολογικούς του αντιπάλους. Κατόρθωσε δε να μεταστρέψει πολλούς φανατικούς και ορκισμένους χριστιανομάχους στην Εκκλησία, ή τουλάχιστον τους έκαμε να πάψουν να μάχονται την Εκκλησία, όπως ο γνωστός Β. Ραφαηλίδης.

Όμως η ζωή του δεν υπήρξε χωρίς πίκρες και διώξεις. Επειδή δεν υπήρξε ποτέ συμβιβασμένος με το πολυποίκιλο εκκλησιαστικό κατεστημένο, υπέστη διώξεις και ταπεινώσεις. Εδώ αναφέρουμε τον παραγκωνισμό του από όλα τα εκκλησιαστικά τιμητικά αξιώματα μετά το έτος 2001, επειδή είχε εναντιωθεί και είχε αγωνιστεί σθεναρά κατά της επίσκεψης του τότε «Πάπα» στην Αθήνα. Δυστυχώς ο εμφανής και επιδεικτικός παραγκωνισμός του συνεχίστηκε μέχρι και την κοίμησή του. Ο ίδιος, έχοντας ταπεινό φρόνημα, ουδέποτε ένοιωσε ταπεινωμένος από τέτοιες συμπεριφορές, αλλά και ούτε συμβιβαστικός προδίδοντας το ομολογητικό του φρόνημα.

Κλείνοντας το σύντομο αυτό «μνημόσυνό» μας για τον αείμνηστο και πολυσέβαστο διδάσκαλό μας, π. Γεώργιο, θα θέλαμε να εκφράσουμε την κατ’ άνθρωπο οδύνη μας, διότι με την αναχώρηση του από την πρόσκαιρη αυτή ζωή άφησε ένα δυσαναπλήρωτο κενό στην Εκκλησία, στη Θεολογία και στον αγωνιζόμενο κατά της παναιρέσεως του Οικουμενισμού πιστό λαό του Θεού. Παρακαλούμε τον Κύριο να κατατάξει την αγιασμένη ψυχή του «ένθα οι άγιοι αναπαύονται». Ζητούμε από εκείνον, να πρεσβεύει στο Θεό για όλους εμάς, που τον γνωρίσαμε προσωπικά, αλλά και για όλο το πλήρωμα της Εκκλησίας. Τέλος προσευχόμαστε να αναδείξει ο Κύριος έναν νέο «π. Γεώργιο Μεταλληνό», στους σύγχρονους δύστηνους εσχατολογικούς και αποκαλυπτικούς καιρούς μας, ως στήριγμα και οδηγό μας στην επίγεια ζωή μας και αρωγό στον μικρό μας ομολογητικό αγώνα!

Ας είναι αιωνία η μνήμη του!

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και των Παραθρησκειών 

ΑΒΕΡΩΦ

Κινέζοι επιστήμονες: Ο κοροναϊός ίσως μεταπήδησε από δηλητηριώδη φίδια ή νυχτερίδες στον άνθρωπο

Κινεζική κόμπρα και κινεζικό krait / Φωτογραφίες αρχείου: Wikipedia
Από δύο είδη φιδιών, την κινεζική κόμπρα και το επίσης δηλητηριώδες Bungarus multicinctus γνωστό και ως κινεζικό krait, που πωλούνται στην υπαίθρια αγορά του Βουχάν της Κίνας ίσως μεταπήδησε στον άνθρωπο ο φονικός κοροναϊός, πιστεύουν Κινέζοι επιστήμονες.

Με τον αριθμό των θανάτων και των κρουσμάτων να αυξάνεται αλματωδώς τις τελευταίες μέρες ο προσδιορισμός της πηγής του κοροναϊού και της εξελικτικής του ιστορίας είναι το κλειδί για να περιοριστεί η εξάπλωσή του. Εάν επιβεβαιωθεί ο ισχυρισμός αυτός για τα φίδια – άλλοι ερευνητές στην Κίνα αμφιβάλλουν – θα αλλάξει ο τρόπος κατανόησης από τη διεθνή επιστημονική κοινότητα του μηχανισμού μετάδοσης και μετάλλαξης παθογόνων τύπου SARS καθώς θα είναι η πρώτη φορά που ένα ερπετό θα αποδειχθεί πηγή του ιού. 

Στη μελέτη, που δημοσιεύθηκε χθες στην επιθεώρηση Journal of Medical Virology, ομάδα ερευνητών αναδόμησε τη φυσική δομή του κορωναϊού χρησιμοποιώντας δημοσιευθέντα στοιχεία. Ανακάλυψαν ότι διέθετε μια μυστηριώδη πρωτεΐνη σχήματος ακίδας, που χρησιμοποιεί συνήθως ένας ιός για να αναγνωρίσει και να αγκιστρωθεί στη μεμβράνη ενός κυττάρου, αλλά αυτή η διάταξη στο νέο ιό δεν έχει εντοπιστεί ποτέ στο παρελθόν.

Παλαιότερες μελέτες είχαν ανακαλύψει ότι οι ιοί του Βουχάν και του SARS είχαν έναν κοινό πρόγονο, τα ίχνη του οποίου εντοπίστηκαν σ’ έναν β-κοροναϊό, που είχε βρεθεί σε νυχτερίδες. Ωστόσο ο ιός εκείνος δεν μπορούσε να μεταδοθεί σε ανθρώπους χωρίς κάποιον ενδιάμεσο φορέα. Η άγνωστη πρωτείνη περιείχε ένα σημαντικό στοιχείο, επειδή μπορεί να συνιστά το αποτέλεσμα ενός γενετικού ανασυνδυασμού που έλαβε χώρα μεταξύ διαφορετικών ειδών, λέει η ομάδα των ερευνητών. Οι τελευταίοι συνέκριναν τη μοναδική γενετική κωδικοποίηση του ιού με εκείνες διαφόρων ζώων και ανακάλυψαν ότι η κοντινότερη ταύτιση ήταν με δύο είδη φιδιών, την κινεζική κόμπρα και το κινεζικό κράιτ, που απαντώνται στην Κίνα από την κεντρική επαρχία Χουμπέι μέχρι το Χονγκ Κονγκ. «Τα ευρήματά τους δείχνουν ότι τα φίδια είναι η πιθανότερη πηγή προέλευσης», ανέφεραν στη μελέτη τους.

Ερωτηματικά για τη θεωρία με τα φίδια

Στην Κίνα είναι συνήθης η κατανάλωση φιδιών και άλλων άγριων ζώων, όπως έδειξε προ διετίας μελέτη του Ινστιτούτου Ζωολογίας υπό την αιγίδα της Κινεζικής Ακαδημίας Επιστημών, όπου ποσοστό άνω του 60% των ερωτηθέντων στη νοτιοδυτική Κίνα είπαν ότι είχαν φάει κρέας άγριου ζώου τουλάχιστον μία φορά τα προηγούμενα δύο χρόνια. 

Ωστόσο, η τελευταία μελέτη έχει πυροδοτήσει έντονες συζητήσεις στην Κίνα με πολλούς επιστήμονες να αμφισβητούν την πιθανότητα να μεταπήδησε από φίδια ο κοροναϊός στον άνθρωπο, αφού στο παρελθόν όλοι οι γνωστοί φορείς παρόμοιων ιών ήταν θηλαστικά, ανάμεσά τους καμήλες και μοσχογαλές.

Tιμοκατάλογος κρεάτων αγρίων ζώων που πωλούνταν στην υπαίθρια αγορά της Βουχάν στην Κίνα / Φωτογραφία:
Τα φίδια κυνηγούν συχνά νυχτερίδες και οι πληροφορίες ότι τα δύο αυτά είδη φιδιών πωλούνταν στην υπαίθρια ιχθυαγορά του Βουχάν αυξάνουν τις πιθανότητες να μεταπήδησε ο κοροναϊός 2019 -nCov από το είδος - φορέα (δηλαδή τις νυχτερίδες) – σε φίδια και από εκεί σε ανθρώπους στην αρχή του ξεσπάσματος αυτής της επιδημίας, μεταδίδει το CNN, σημειώνοντας, ωστόσο, ότι παραμένει μυστήριο πώς ο ιός μπόρεσε να προσαρμοστεί τόσο σε ψυχρόαιμους όσο και σε θερμόαιμους φορείς.  

πηγή

ΣΧΟΛΙΟ

Τι κουλτούρα κι αυτή των Κινέζων να τρώνε τα πάντα....

Σταυρός και ντουφέκι. Αυτά τα δύο είναι η Ελλάδα

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός

Τον Οκτώβριο του 1964, ο Ηλίας Βενέζης, ο σπουδαίος λογοτέχνης μας και ακαδημαϊκός, εκφώνησε λόγο στην Ακαδημία Αθηνών με τίτλο «το πάθος των Φιλικών». 
Στον επίλογο της ομιλίας του αναφέρθηκε στον θάνατο ή, καλύτερα, στην «οσιακή κοίμηση» του Αλέξανδρου Υψηλάντη, του αθάνατου αρχηγού της Φιλικής Εταιρείας. 

Διαβάζω: 
«Όταν οι Αυστριακοί αποφυλάκισαν τον πρίγκηπα ήταν πια αργά. Λίγες μέρες μετά την αποφυλάκισή του ο Αλέξανδρος Υψηλάντης πέθανε στην Βιέννη, στις 9 Ιανουαρίου του 1828. Ετοιμοθάνατο τον βρήκε ο συμπολεμιστής του του Ιερού Λόχου, ο Λασάνης. Του έφερε την εφημερίδα του τόπου, τον “Αυστριακόν Παρατηρητήν”. 

- Τι νέα γράφουν; ρώτησε αργά τον Λασάνη ο πρίγκηψ. 
- Ο Καποδίστριας έφθασε στην Μάλτα. Μια φρεγάδα αγγλική τον περιμένει να τον μεταφέρει στην Ελλάδα, του αποκρίθηκε. 
- Ας έχει δόξαν ο Θεός, μουρμούρισε ο Αλέξανδρος Υψηλάντης. 

Άρχισε να ψελλίζει το Πάτερ Υμών. Αλλά πριν τελειώσει την προσευχή του, είχε ξεψυχήσει». (Ακαδημία Αθηνών, Πανηγυρικοί Λόγοι Ακαδημαϊκών για την 28η Οκτ. 1940, σελ. 399). 

Τι διαβάζουμε εδώ; Το οσιακό τέλος ενός πραγματικού Έλληνα, ενός αληθινού Ορθοδόξου Χριστιανού. Το διαβάζεις και μουρμουρίζεις «την ευχή σου να έχουμε, αρχηγέ», όπως αυθόρμητα λέμε όταν αναχωρούν, για την αιωνιότητα περιώνυμοι για την αρετή και την αγιότητά τους Γέροντες, όπως πρόσφατα ο οσιακής μνήμης Γέροντας Εφραίμ ο Φιλοθεϊτης.

Δοξάζει τον Θεό, όταν ακούει πως ο Καποδίστριας, άλλος φιλόθεος και φιλόπατρις Έλληνας, κατέρχεται να την κυβερνήσει. Συγκινείται. Η εύθραυστη καρδιά του – 7 χρόνια σάπιζε στην φυλακή, στην υγρή και φρικτή ειρκτή του κάστρου Μούνκατς της Αυστροουγγαρίας – δεν αντέχει. Αισθάνεται το τέλος. Δεν κλαίει, δεν οδύρεται, δεν καταριέται. Όχι. Είναι αητός υψιπέτης, η γενιά του Εικοσιένα. «Για του Χριστού την πίστη την αγία και της Πατρίδος την ελευθερία». Αγιασμένη Επανάσταση, αγιασμένοι και οι πολεμιστές της. Έκλεισε τα μάτια του, ψιθυρίζοντας το «Πάτερ ημών». Δοξολογώντας τον Θεό για τις ευεργεσίες του στην αιματοκυλισμένη Πατρίδα, παρακαλώντας το έλεός Του για την βασανισμένη ψυχή του. Οι σπουδαίοι, οι γενναίοι, οι υψηλόφρονες, δείχνουν την λεβεντιά τους ενώπιον του θανάτου, όταν τον αντικρίζουν. Τότε αποκαλύπτεται η μεγαλοσύνη τους, η παλληκαριά, η εμπιστοσύνη στον δικαιοκρίτη Σωτήρα του κόσμου. (Υπάρχουν και σήμερα κάποιοι «μεγαλομάρτυρες» με ανίατες, βαριές και επώδυνες ασθένειες που “φεύγουν” αλύγιστοι, όρθιοι, αγογγύστως. «Ο υπομείνας χρόνιον ασθένειαν αγογγύστως ως μάρτυς παραλειφθήσεται» λέει ο άγιος Διάδοχος Φωτικής). 

Αυτήν την αγέρωχη και ηρωική στάση μπροστά στον θάνατο, διαβάζουμε στους βίους πολλών αγωνιστών του Γένους. 

Στο βιβλίο «Τελευταίες ώρες, τελευταία λόγια των αγωνιστών του ΄21», του Κ. Παπαδημητρίου, διαβάζουμε για κάποιους επιφανείς της Ιστορίας μας. Ο Ρήγας Φερραίος, πριν εκπνεύσει, από τις σφαίρες των Τούρκων, είπε τα εξής: «Έτσι πεθαίνουν τα παλληκάρια. Αρκετό σπόρο έσπειρα και θα έρθει η ώρα που άλλοι θα θερίσουν». (Το διηγήθηκε Τούρκος στο Βελιγράδι, που υπήρξε δήμιος του Ρήγα, στον γλύπτη Ιω. Κόσσο που έφτιαξε τον ανδριάντα του ήρωα που κοσμεί τον προαύλιο χώρο του Πανεπιστημίου Αθηνών). 

Οι τρομεροί Κατσαντωναίοι, που μαρτύρησαν στα χέρια του κτηνώδους Αλή πασά, πέθαναν, έχοντας το όνομα του αγίου Κοσμά του Αιτωλού στα χείλη τους. (Ήταν πνευματικοπαίδια του). 

Ο Εμμανουήλ Ξάνθος, που τον ποδοπάτησαν στην Βουλή, το 1852, και τραυματίστηκε, πέθανε στο νοσοκομείο «δεόμενος του Υψίστου να δικάσει ευμενώς τα παραπτώματα αυτού». 

Ο Παπαφλέσσας, στο Μανιάκι, θα πει σε όσους δειλόψυχους τον προτρέπουν να κρυφτεί στα βουνά: 
- «Καθίστε εδώ να πεθάνουμε σαν αρχαίοι Έλληνες». 
Και πέθανε, ο νέος Λεωνίδας, με σπασμένο το γιαταγάνι του…. 
Ο Καραϊσκάκης, ο φόβος και τρόμος της Τουρκιάς, «έσβησε», παρακαλώντας τους αγωνιστές «να γλιτώσουν την Αθήνα», δηλαδή την Πατρίδα. 

Ο Δημ. Μακρής, ο αρματολός του Ζυγού, ο ήρωας της Εξόδου του Μεσολογγίου, έβαλε την γερόντισσα γυναίκα του, λίγο πριν «κοιμηθεί», να του τραγουδήσει το αναστάσιμο, κλέφτικο μοιρολόι: 
«Να ‘μουν πουλί να πέταγα, να πήγαινα τ’ αψήλου, 
ν’ αγνάντευα τη Ρούμελη, το έρμο Μεσολόγγι 
πώς πολεμά με την Τουρκιά με τέσσερις πασάδες. 
Πέφτουν κανόνια στη στεριά και μπόμπες του πελάγου 
πέφτουν τα λιανοντούφεκα σαν άμμος, σα χαλάζι. 
Και ο Μακρής τους φώναζε και ο Μακρής φωνάζει: 
Παιδιά βαστάτε τ’ άρματα και τα βαριά ντουφέκια….». 

Το άκουσε και βασίλεψαν τα μάτια του. Αυτός που όταν ο Όθων τον ζήτησε για υπασπιστή του, του απάντησε: «Δεν έμαθα εγώ να τσακάω τ’ μέση μ’». 

Ο Κανάρης, ο μπουρλοτιέρης των Αγαρηνών, γέροντας πια, εκοιμήθη λέγοντας σε μια τελευταία συνομιλία, με ξένο ιστορικό, που τον ρώτησε, που οφείλονται τα κατορθώματα του ‘21. Απάντησε ο ήρωας απεικονίζοντας την γενιά μας, του «φάγωμεν, πίωμεν». «Τότε μεγαλουργούσαν οι καρδιές, τώρα μεγαλουργούν τα χρήματα». Κατεβάζω από το Εικονοστάσι του Γένους και άλλους. Ο Παύλος Μελάς, ο αητός της Μακεδονίας μας, ψυχορραγούσε λέγοντας: «Τον σταυρό να τον δώσεις στην γυναίκα μου και το τουφέκι του Μίκη και να τους πεις ότι το καθήκον μου έκαμα». 
 
Σταυρός και ντουφέκι. Αυτά τα δύο είναι η Ελλάδα. Πίστη στον Χριστό και την Θεομάνα μας και .. ντουφέκια στους αντίχριστους Κιουταχήδες, τους Ερντογάνηδες που απειλούν, όπως έκαναν οι πρόγονοί του, με αιματοχυσίες και δηώσεις. (Και ο Δράμαλης απειλούσε ώσπου γνώρισε το κολοκοτρωναίικο ντουφέκι). 

Και σπεύδω στους ήρωες της Κύπρου, τα λιοντάρια της ΕΟΚΑ, τους αθλητές της αγχόνης. Αποσπώ από το “Συναξάρι” τους, το πολυτίμητο βιβλίο του Σπύρου Παπαγεωργίου «Διά χειρός ηρώων», μιαν επιστολή του Ιακώβου Πατάτσου. (Τον κρέμασαν οι τρισάθλιοι Άγγλοι, όταν ήταν βασίλισσα η εσχατόγρια Ελισσάβετ). 

Διαβάζω και «προσκυνώ» τα πάθη του λαού μας. Γράμμα στην μάνα του, στις 8 Αυγούστου του 1956: 
«Χαίρε. Ευρίσκομαι μεταξύ των αγγέλων. Τώρα απολαμβάνω τους κόπους μου. Το πνεύμα μου φτερουγίζει γύρω από τον θρόνο του Κυρίου. Θέλω να χαρείς, όπως κι εγώ. Αν κλαις, θα λυπούμαι. Το όνομά σου θα γραφεί στην ιστορία, γιατί εδέχθης να θυσιασθεί το παιδί σου για την Πατρίδα. Είναι καιρός τώρα να καμαρώσεις το παιδί σου. Ευρίσκεται εκεί ψηλά όπου ψάλλουν οι αγγέλοι. Χαίρε αγαπημένη μου μητέρα. Μη κλαίς για να ακούσεις την αγγελική φωνή μου που ψάλλει: Άγιος, Άγιος, Άγιος Κύριος Σαβαώθ. Ψάλλε και συ μαζί μου. Ψάλλε, προσεύχου, δόξαζε τον Θεόν σ’ όλη σου την ζωήν». Αυτό δεν είναι επιστολή, είναι δοξαστικό αθλητού του Έθνους μας. Ο Γρηγόρης Αυξεντίου, ο ελεύθερος πολιορκημένος του Μαχαιρά, βροντοφώναζε «μολών λαβέ». 

Τούτος ο λαός, στις μεγάλες του ώρες, είχε παλληκαρίσια ψυχή. Και σήμερα κάτω από τα μπάζα που μας έριξαν ο καντιποτένιοι, ίσως σιγοκαίει η φλόγα, το πύρωμα της καρδιάς…
 

Δημήτρης Νατσιός 
δάσκαλος-Κιλκίς
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Λίγες οδηγίες πριν επισκεφθείτε το ιστολόγιό μας (Για νέους επισκέπτες)

1. Στην στήλη αριστερά βλέπετε τις αναρτήσεις του ιστολογίου μας τις οποίες μπορείτε ελεύθερα να σχολιάσετε επωνύμως, ανωνύμως ή με ψευδώνυμο, πατώντας απλά την λέξη κάτω από την ανάρτηση που γραφει "σχόλια" ή "δημοσίευση σχολίου" (σας προτείνω να διαβάσετε με προσοχή τις οδηγίες που θα βρείτε πάνω από την φόρμα που θα ανοίξει ώστε να γραψετε το σχόλιό σας). Επίσης μπορείτε να στείλετε σε φίλους σας την συγκεκριμένη ανάρτηση που θέλετε απλά πατώντας τον φάκελλο που βλέπετε στο κάτω μέρος της ανάρτησης. Θα ανοίξει μια φόρμα στην οποία μπορείτε να γράψετε το email του φίλου σας, ενώ αν έχετε προφίλ στο Facebook ή στο Twitter μπορείτε με τα εικονίδια που θα βρείτε στο τέλος της ανάρτησης να την μοιραστείτε με τους φίλους σας.

2. Στην δεξιά στήλη του ιστολογίου μας μπορείτε να βρείτε το πλαίσιο στο οποίο βάζοντας το email σας και πατώντας την λέξη Submit θα ενημερώνεστε αυτόματα για τις τελευταίες αναρτήσεις του ιστολογίου μας.

3. Επίσης μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τις δυνατότητες του Google Friend Connect (θα βρείτε δεξιά το ανάλογο gadget) να γίνετε φίλος του ιστολογίου μας και να λαμβάνετε με την εγγραφή σας στο αμέσως παρακάτω gadget πατώντας την λέξη "Εγγραφή" ενημερώσεις του ιστολογίου μας.

4. Αν έχετε λογαριασμό στο Twitter σας δινεται η δυνατότητα να μας κάνετε follow και να παρακολουθείτε το ιστολόγιό μας από εκεί. Θα βρείτε το σχετικό εικονίδιο του Twitter κάτω από τα πλαίσια του Google Friend Connect, στην δεξιά στήλη του ιστολογίου μας.

5. Μπορείτε να ενημερωθείτε από την δεξιά στήλη του ιστολογίου μας με τα διάφορα gadgets για τον καιρό, να δείτε ανακοινώσεις, στατιστικά, ειδήσεις και λόγια ή κείμενα που δείχνουν τις αρχές και τα πιστεύω του ιστολογίου μας. Επίσης μπορείτε να κάνετε αναζήτηση βάζοντας μια λέξη στο πλαίσιο της Αναζήτησης (κάτω από τους αναγνώστες μας). Πατώντας την λέξη Αναζήτηση θα εμφανιστούν σχετικές αναρτήσεις μας πάνω από τον χώρο των αναρτήσεων. Παράλληλα μπορείτε να δείτε τις αναρτήσεις του τρέχοντος μήνα αλλά και να επιλέξετε κάποια συγκεκριμένη κατηγορία αναρτήσεων από την σχετική στήλη δεξιά.

6. Μπορείτε ακόμα να αφήσετε το μήνυμά σας στο μικρό τσατάκι του blog μας στην δεξιά στήλη γράφοντας απλά το όνομά σας ή κάποιο ψευδώνυμο στην θέση "όνομα" (name) και το μήνυμά σας στην θέση "Μήνυμα" (Message).

7. Επίσης μπορείτε να μας στείλετε ηλεκτρονικό μήνυμα στην διεύθυνσή μας koukthanos@gmail.com με όποιο περιεχόμενο επιθυμείτε. Αν είναι σε προσωπικό επίπεδο θα λάβετε πολύ σύντομα απάντησή μας.

8. Στην μπάρα που περνάει κυλιόμενη πάνω από τον χώρο των αναρτήσεων μπορείτε να δείτε σε τίτλους τις 25 τελευταίες αναρτήσεις μας. Οι τίτλοι είναι σύνδεσμοι (λινκ) και πατώντας τους θα ανοίξει σε ένα ξεχωριστό παράθυρο η συγκεκριμένη ανάρτηση.

9. Τέλος μπορείτε να βρείτε στην δεξιά στήλη του ιστολογίου μας τα φιλικά μας ιστολόγια, τα ιστολόγια που παρακολουθούμε αλλά και πολλούς ενδιαφέροντες συνδέσμους.

Να σας υπενθυμίσουμε ότι παρακάτω μπορείτε να βρείτε χρήσιμες οδηγίες για την κατασκευή των αναρτήσεών μας αλλά και στην κάτω μπάρα του ιστολογίου μας ότι έχει σχέση με δημοσιεύσεις και πνευματικά δικαιώματα.

ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΚΑΛΗ ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ

Χρήσιμες οδηγίες για τις αναρτήσεις μας.

1. Στις αναρτήσεις μας μπαίνει ΠΑΝΤΑ η πηγή σε οποιαδήποτε ανάρτηση ή μερος αναρτησης που προέρχεται απο άλλο ιστολόγιο. Αν δεν προέρχεται από κάποιο άλλο ιστολόγιο και προέρχεται από φίλο αναγνώστη ή επώνυμο ή άνωνυμο συγγραφέα, υπάρχει ΠΑΝΤΑ σε εμφανες σημείο το ονομά του ή αναφέρεται ότι προέρχεται από ανώνυμο αναγνώστη μας.

2. Για όλες τις υπόλοιπες αναρτήσεις που δεν έχουν υπογραφή ΙΣΧΥΕΙ η αυτόματη υπογραφή της ανάρτησης. Ετσι όταν δεν βλέπετε καμιά πηγή ή αναφορά σε ανωνυμο ή επώνυμο συντάκτη να θεωρείτε ΩΣ ΑΥΣΤΗΡΟ ΚΑΝΟΝΑ ότι ισχύει η αυτόματη υπογραφή του αναρτήσαντα.

3. Οταν βλέπετε ανάρτηση με πηγή ή και επώνυμο ή ανώνυμο συντάκτη αλλά στη συνέχεια υπάρχει και ΣΧΟΛΙΟ, τότε αυτό είναι ΚΑΙ ΠΑΛΙ του αναρτήσαντα δηλαδή είναι σχόλιο που προέρχεται από το ιστολόγιό μας.

Σημείωση: Αλλες πληροφορίες για δημοσιεύσεις και πνευματικά δικαιώματα μπορείτε να βρείτε στην κάτω μπάρα του ιστολογίου μας.