Γράφει ο Πύρινος Λόγιος
Στις 4 Οκτωβρίου ο Αλί Φανταβί, σύμβουλος της ηγεσίας των Φρουρών της Επαναστάσεως, είπε ότι ...οι Αμερικανοί τράπηκαν σε φυγή πέραν των χιλίων χιλιομέτρων (σιγά ρε ρασοφόρε, θα σου σκιστεί το τουρμπάνι), ότι για πρώτη φορά... δεν υπάρχει(!) αμερικανικό σκάφος στον Περσικό, στα Στενά του Ορμούζ, στη Θάλασσα του Ομάν ούτε στο βόρειο Ινδικό, και ότι τα Στενά βρίσκονται επί μήνες υπό ιρανικό έλεγχο.
Την ίδια εβδομάδα, η αμερικανική Κεντρική Διοίκηση μετρούσε άλλα πράγματα: Αποκλεισμό των ιρανικών λιμένων που κρατά από τον Ιούλιο, περίπου 122 έως 125 εμπορικά πλοία ανακατευθυνόμενα, και ένα δισεκατομμύριο βαρέλια που πέρασαν, κατά τον ναύαρχο Μπραντ Κούπερ, με αμερικανική διευκόλυνση, ενώ οι ιρανικές εξαγωγές διά του κλοιού έμεναν στο μηδέν. Κανείς από τους δύο δεν λέει όλη τη ...θαλάσσια αλήθεια. Αλλά όμως μαζί, σαν σε χορωδία, μιλάνε για πόλεμο!
Ο Πόλεμος της...μάνικας
Τη περασμένη βδομάδα, ο κόσμος είχε παγώσει, μιας και οι Αμερικάνοι στο Καμπ Ντέιβιντ μιλούσαν για... πυρηνικά μεσαίας εκτροπής (τακτικά) για να τελειώνουν μια και καλή με τους μουλάδες, πράγμα που θα άναβε αμέσως τον Γ' ΠΠ, μιας και Ρωσία και Κίνα θα ήταν αυτές που θα θιγόταν πραγματικά τα συμφέροντα τους.
Ο πόλεμος αυτός δεν πρέπει να περιμένει να ονομαστεί ...τρίτος παγκόσμιος.
Άνοιξε στις 28 Φεβρουαρίου 2026, πέρασε από ανακωχές που δεν κράτησαν, από το Μνημόνιο της Ισλαμαμπάντ του Ιουνίου που έσπασε μέσα σε ημέρες, από τον αποκλεισμό της 13ης Απριλίου που ανεστάλη και επανήλθε, από νύχτες βομβαρδισμών που δεν σταμάτησαν ποτέ εντελώς.
Ό,τι κρίνεται τώρα, δεν είναι αν θα αρχίσει κάτι καινούργιο. Είναι αν ο ήδη ανοιχτός πόλεμος, μετά τις ισραηλινές εκλογές της 27ης Οκτωβρίου και τις αμερικανικές ενδιάμεσες της 3ης Νοεμβρίου, θα περάσει σε βαρύτερη δόση.
Η φυγή που περιγράφει ο φανατικός μουλάς Φανταβί ούτε στέκει ως γεγονός, αλλά ούτε και πρόκειται να συμβεί απ τους Αμερικάνους. Πομφόλυγες είναι οι κραυγές του, για εσωτερική κατανάλωση μόνο.
Αν τα αμερικανικά πολεμικά έχουν απομακρυνθεί από τον στενό δίαυλο, αυτό το λες και τακτική απέναντι σε παράκτιους πυραύλους και νάρκες, όχι ότι ...κλάσανε μαλλί οι γιάνκηδες. Ο στόλος που τηρεί τον κλοιό στέκει πιο έξω, και από εκεί κόβει το ιρανικό πετρέλαιο. Περί αυτού πρόκειται κύριοι ...τρομολάγνοι!
Για τους Αμερικάνους, ξέρετε πολύ καλά ποιές είναι οι απόψεις μου. Ρεμάλια, βάρβαροι, καθάρματα και ληστές. Αλλά το να βαφτίζει κανείς άσπρη τη μαυρίλα...ε, όχι, αυτό παραπάει πολύ. Κι ακόμη χειρότερα, όταν τα μουλάδια πάνω στη φανατίκλα τους, λένε και μακακίες ανιστόρητες, ισχυριζόμενοι πως οι Αμερικανοί... βρίσκονται στον Περσικό από το ...1853 (χαχα), μάλλον τα 'χουν τελείως χαμένα και δε ξέρουν πώς να κρατήσουν τον κόσμο τους φανατισμένο. Οι Εγγλέζοι ήταν βέβαια, όχι οι Αμερικάνοι! Οι Εγγλέζοι, αυτά τα πρώτα και καθαρόαιμα κτήνη που λυμαίνονταν την περιοχή. Οι Γιάνκηδες τοτε, δεν ήξεραν ούτε προς τα πού έπεφτε η Περσία, όχι και να ...βρισκόταν εκεί στα μέσα του 19ου αιώνα!
Τα Στενά μια φορά, μέχρι και σήμερα το πρωί, ήταν όντως περιορισμένα. Η ορατή εμπορική κίνηση έμενε κοντά στο ένα δέκατο της προπολεμικής. Ταυτοχρόνως, στοιχεία της Kέπλερ για τα τέλη Σεπτεμβρίου, έφερναν το πετρέλαιο και τα προϊόντα που διέρχονται κοντά στα 13 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα, σχεδόν ογδόντα τοις εκατό των περίπου 17 εκατομμυρίων προ του πολέμου. Άρα, τι μας λένε οι τρομολάγνοι πάσης φύσεως μπας και βάλουν στο χέρι κανένα κλίκ για τα site τους; Μπούρδες κοκκινιστές γαρνιρισμένες και με ολίγη τρομολαγνεία.
Ουσιαστικά, η μία μέτρηση κοιτά πλοία που φαίνονται, η άλλη βαρέλια που περνούν. Περνά κυρίως το πετρέλαιο των άλλων χωρών του Κόλπου, υπό αμερικανικό συντονισμό, από τη νότια και δυσκολότερη ρότα κοντά στο Ομάν. Μόνο το περσικό πετρέλαιο δε μπορεί να περάσει. Αυτή είναι η μπαγαποντιά των μουλάδων που ονειρεύονται ισοπεδώσεις και τεράστιες νίκες.
Όταν η Τεχεράνη ονομάζει αμελητέα αυτή τη ροή, δεν περιγράφει τίποτε περισσότερο παρά τη δική της απώλεια. Μόνο οι απειλές της έμειναν, για... ισοπέδωση των Γιάνκηδων. Τη στρόφιγγα δεν την κρατά πια μόνη της. Γι’ αυτό η διαπραγμάτευση δεν έχει κλείσει και γι’ αυτό δεν μπορεί εύκολα να κλείσει.
Ο Αμπάς Αραγτσί, το άλλο... μεγάλο φρούτο των σαρικοφόρων, κατέθεσε στη Νέα Υόρκη, προς τους απεσταλμένους Στηβ Ουίτκοφ και Τζάρεντ Κούσνερ, επταήμερο σχέδιο που μιλάει για άρση του αποκλεισμού, αποδέσμευση δεσμευμένων πόρων, άρση των περιορισμών στο ιρανικό πετρέλαιο, περιφερειακή κατάπαυση, άνοιγμα των Στενών την εβδόμη ημέρα.
Ο Τραμπ το απέρριψε στις 26 Σεπτεμβρίου. Η απάντηση έφθασε κατόπιν μέσω του Κατάρ και η συζήτηση κόλλησε εκεί που κολλούσε από τον Ιούνιο, δηλαδή ποιος κινείται πρώτος και ποιος ορίζει τον δίαυλο.
Ο Μοχαμάντ Μπαγκέρ Γκαλιμπάφ λέει ότι τα Στενά δεν ανοίγουν πριν εκπληρωθούν οι επτά ιρανικοί όροι.
Μάϊστα.
Ο Ιμπραχίμ Ρεζαεΐ το λέει χωρίς περιτύλιγμα και φιόγκο: Ή οι διπλωμάτες, ή οι πύραυλοι. Απέναντι, οι αμερικανικοί όροι ζητούν το αντίστροφο, μεταφορά εμπλουτισμένου ουρανίου, μία μόνο ενεργή εγκατάσταση, καμία πολεμική αποζημίωση, κανένα άνοιγμα δεσμευμένων πόρων.
Μ' άλλα λόγια, δύο κατάλογοι που αλληλοαναιρούνται δεν γεφυρώνονται όχι με διαμεσολαβητή με γκάτς, αλλά ούτε και με αερογέφυρα με βαθύ στεγανό. Γεφυρώνονται μόνο αν κάποιος υποχωρήσει σε ό,τι έχει ονομάσει κόκκινη γραμμή.
Ο Τραμπ απ την άλλη μεριά, τα είπε χύμα, αλλά και με μπόλικο φούσκο. Στη συνέντευξη του Time, την 1η Οκτωβρίου, ερωτήθηκε αν μπορεί να εντείνει τους βομβαρδισμούς μετά τις ενδιάμεσες.
Απάντησε... «πιθανόν».
Είπε ότι επί έξι μήνες αναπληρώνουν τα αποθέματα σε επίπεδα που δεν έχουν ξαναγίνει, και δεν απέκλεισε διατύπωση περί αφανισμού της Ισλαμικής Δημοκρατίας.
Ουσιαστικά υπονόησε πυρηνική επίθεση, επειδή δε μπορούσε να το πεί ευθέως.
Νωρίτερα όμως είχε πει ότι δεν χτυπά πλήρως εξ' αιτίας της κάλπης της 3ης Νοεμβρίου. Η αναβολή όμως δεν είναι μόνο εκλογική. Προς την περιοχή κινείται τρίτη ομάδα αεροπλανοφόρου, με το αεροπλανοφόρο «Θίοντορ Ρούζβελτ» και αποβατικό συγκρότημα με πεζοναύτες, με άφιξη προς τα τέλη Οκτωβρίου ή τον Νοέμβριο. Όποιος ετοιμάζει βαρύτερο γύρο, μαζεύει πρώτα πλοία. Η φράση και ο πλους λένε το ίδιο πράγμα.
Στο Ισραήλ ο Μπένιαμιν Νετανιάχου, στις 29 Σεπτεμβρίου, μίλησε για ενδείξεις ότι οι εχθροί του μπορεί να χτυπήσουν πριν από τις εκλογές της 27ης Οκτωβρίου, και θύμισε το μακρύ χέρι. Ο Γιαΐρ Λαπίντ ζήτησε επείγουσα ενημέρωση. Το κίνητρο μιας αιφνίδιας κινήσεως, αν οι δημοσκοπήσεις στενέψουν, δεν χρειάζεται ερμηνεία. Χρειάζεται όριο. Μια προεκλογική επιχείρηση που ανεβάζει το πετρέλαιο στην Αμερική στρέφεται εναντίον του κόμματος που ο Τραμπ θέλει να κρατήσει στη Βουλή. Γι’ αυτό η μεγάλη, συντονισμένη επίθεση πριν από τις δύο κάλπες μένει το λιγότερο πιθανό ενδεχόμενο. Δεν μένει απίθανο και το άλλο, δηλαδή ένα πλοίο, μία βάση, ένα τάνκερ που δεν σταματά στην ανταλλαγή κλπ. Τέτοια επεισόδια ήδη γράφονται. Μεταξύ 28 Σεπτεμβρίου και 2 Οκτωβρίου αναφέρθηκαν πλήγματα σε δεξαμενόπλοια, χωρίς πάντοτε βεβαιωμένο αυτουργό.
Ο λογαριασμός όμως έχει ήδη φθάσει αλλού. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο καταγράφει, έως τα μέσα Σεπτεμβρίου, 1.216 μέτρα πολιτικής σε 175 οικονομίες: Δημοσιονομικά, νομισματικά, πλαφόν σε καύσιμα, επιδοτήσεις σε νοικοκυριά και παραγωγούς. Μ' άλλα λόγια, δεν μετρά νικητή όχι γιατί δε το ενδιαφέρει, αλλά διότι τούτη τη φάση είναι δευτερεύον.
Αντιθέτως, μετρά τον κραδασμό ενός πορθμού απ’ όπου περνούσε περίπου το ένα πέμπτο του παγκόσμιου πετρελαίου.
Η είδηση για Βρετανούς που φέρονται να στρατολογήθηκαν από τους Φρουρούς, με μία ανώνυμη πηγή και ρητή αδυναμία επιβεβαιώσεως, δεν σηκώνει βάρος. Η απομάκρυνση βομβαρδιστικών από το Φέρφορντ μπορεί να είναι ασφάλεια βάσης αλλά δεν είναι δίκτυο. Σε πόλεμο που ήδη δίνει αριθμούς, η ανώνυμη πληροφορία περισσεύει.
Έως τις 3 Νοεμβρίου, τη μέρα των βουλευτικών εκλογών, το πιθανότερο είναι πίεση, διαπραγμάτευση που δεν κλείνει, και χτυπήματα που δεν γενικεύονται. Μετά, αν οι επτά όροι και οι πέντε μείνουν ασυμβίβαστοι, ο βαρύτερος γύρος έχει ημερολόγιο, πλοία καθ’ οδόν και πρόεδρο που το είπε πιθανό. Κοντολογής, δεν χρειάζεται καινούργιο όνομα. Είναι ο ίδιος πόλεμος, σε ακριβότερη δόση, πάνω σε μια θάλασσα που και οι δύο ονομάζουν δική τους και κανείς δεν κρατά μόνος του.
Το ...80% που δεν ...φθηναίνει το ρημαδιασμένο λίτρο! Μας δουλεύουν ή κατι άλλο συμβαίνει;
Αν η ακρίβεια ακολουθούσε το βαρέλι, η αντλία θα είχε ήδη υποχωρήσει. Δεν υποχώρησε όμως.
Στις 26 Σεπτεμβρίου η ροή αργού διά του Ορμούζ έφθασε, κατά την Kpler, τα 14,2 εκατομμύρια βαρέλια την ημέρα, κοντά στο ογδόντα τοις εκατό της προπολεμικής περιόδου. Άλλες μετρήσεις, φέρνουν τις εξαγωγές του Κόλπου εκτός Ιράν, σχεδόν εκεί που ήταν πριν από τις 28 Φεβρουαρίου.
Από χτές όμως το Μπρεντ στεκόταν κοντά στα 102 δολάρια το βαρέλι, περίπου 40% πάνω από τα 72 το βαρέλι του περασμένου Φεβρουαρίου.
Το ντίζελ στην Αμερική είχε ήδη γράψει ιστορικό υψηλό, πάνω από τα 6 δολάρια το γαλόνι, άνοδο κοντά στο 60% από την έναρξη του πολέμου. Στην δε Ευρώπη, ο μέσος όρος του ντίζελ πλησίαζε τα 2,26 ευρώ το λίτρο στα μέσα Σεπτεμβρίου, υψηλότερα και από τον Ιούνιο του 2022. Το αργό γύρισε στα μετρα του. Το καύσιμο όμως που κινεί το φορτηγό, το τρακτέρ και το πλοίο, όχι.
Εδώ κρύβεται το πρώτο ψέμα της official αφηγήσεως. Δεν κόπηκε το 80% του πετρελαίου. Κόπηκε ο φθηνός τρόπος να περνά τα Στενά.
Το βαρέλι δεν τιμολογείται στον μέσο όρο της ροής, τιμολογείται στο τελευταίο βαρέλι που φοβάται η αγορά ότι δεν θα περάσει αύριο.
Όσο οι μουλάδες χτυπούν δεξαμενόπλοια και η Ουάσιγκτον απαντά με δεξαμενόπλοια, το ασφάλιστρο πολέμου δεν κοιτά πόσα πλοία πέρασαν χθες. Κοιτά αν το επόμενο θα περάσει ή θα καεί.
Πριν από τον πόλεμο το ασφάλιστρο ήταν σχεδόν μηδενικό. Κάτι 2 με 2,5% σύμφωνα με το Λόιντς. Μέσα στην κρίση όμως έφθασε έως το 10% της αξίας του φορτίου. Ο ναύλος ενός μεγάλου δεξαμενοπλοίου από τον Κόλπο προς την Ασία ξεπέρασε το 1,2 εκατομμύριο δολάρια την ημέρα, από περίπου 30.000 τον Ιανουάριο. Το μεταφορικό κόστος, που ήταν κάποτε κοντά στο 3% της παραδοθείσας τιμής, πλησίασε το 27%. Το πετρέλαιο περνά μεν, αλλά περνά με διπλή μεταφόρτωση, με πλοία που σβήνουν τον πομπό, με πολεμική συνοδεία, με ασφάλιστρο που πληρώνει ο τελικός πελάτης. Η ροή ανακάμπτει μεν, αλλά η εφοδιαστική αλυσίδα δεν γύρισε.
Οι σατανικές εντολές των Λεσχών προς τις μαριονέτες τους
Το δεύτερο ψέμα είναι ότι φταίει μόνο το αργό. Οι καταναλωτές πλήρωναν, επί μήνες, το ισοδύναμο άνω των 100 δολαρίων το βαρέλι ήδη μέσα στη βενζίνη και στο ντίζελ, ακόμη και όταν το Μπρεντ στεκόταν χαμηλότερα.
Οι αναλυτές της Goldman Sachs το έγραψαν καθαρά: Οι τιμές των διυλισμένων προϊόντων ανέβηκαν περισσότερο από το αργό.
Γιατί; Μα διότι διυλιστήρια στον Κόλπο χτυπήθηκαν από τους Ιρανούς και θέλει χρόνο η αποπεράτωση των ζημιών. Ρωσικά επίσης διυλιστήρια χτυπήθηκαν από την Ουκρανία, και η Μόσχα έκλεισε εξαγωγές καυσίμων.
Κι απ' την άλλη μεριά, η Κίνα περιόρισε τις δικές της εξαγωγές.
Το έλλειμμα δεν είναι πια 4 μύρια βαρέλια την ημέρα, όπως στον Μάιο. Έχει πέσει κοντά στο 1,6. Αρκετό για να εξηγήσει ένα μέρος της ανόδου, αλλά όχι αρκετό για να εξηγήσει αντλία ιστορικού υψηλού, την ώρα που το αργό του Κόλπου ξαναβγαίνει. Το προϊόν, όχι το κοίτασμα, κρατά την τιμή.
Και από εδώ, παμε το πολιτικό όφελος. Μια Δύση που δεν καταρρέει (ακόμα) αλλά δεν αντέχει άλλο λογαριασμό πριν από οποιαδήποτε κάλπη, είτε αμερικάνικη είτε ευρωπαϊκή, έχει απόλυτη ανάγκη από έναν ...φταίχτη με όνομα.
Το Ιράν είναι βολικό.
Κλείνει, λέει, τα στενά. Δεν τα έχει κλείσει όμως. Απλά είναι το πιο βολικό στο ψαχτήρι του «ποιός φταίει».
Η «Oμάδα των 7 αδελφών» του πετρελαίου, συμφώνησε να ελευθερώσει 100 εκατομμύρια βαρέλια αποθεμάτων, με το ντίζελ μπροστά, σε τέσσερις μήνες. Αυτό δεν είναι κίνηση οικονομίας που αναπνέει χωρίς σωλήνα. Είναι κίνηση κυβερνήσεων που φοβούνται την αντλία περισσότερο από το μέτωπο.
Ο Τραμπ έχει ήδη πει ότι δεν χτυπά πλήρως εξ'αιτίας της 3ης Νοεμβρίου, όχι γιατί δε πιστεύει στη νίκη, αλλά γιατί η ήττα απέχει μισό πόντο μακρυά.
Η ίδια η κάλπη εξηγεί και τη βιασύνη να ονομαστεί το λίτρο... ιρανικό!
Αν η ακρίβεια είναι πόλεμος, φταίει η Τεχεράνη. Αν είναι φόρος, ναύλος, ασφάλιστρο και περιθώριο διυλιστηρίου, φταίει και όποιος επέλεξε να κρατά τον πόλεμο ανοιχτό επτά μήνες.
Δεν χρειάζεται θεωρία καταρρεύσεως για να φανεί το κέρδος. Χρειάζεται αριθμητική.
Ένα σύστημα που πλήρωνε 30.000 δολάρια την ημέρα για να κουβαλήσει αργό και πληρώνει τώρα 1,2 εκατομμύρια ντόλαρς, δεν βρίσκεται σε λιμό πετρελαίου, το αντίθετο. Βρίσκεται σε μεταφορά πλούτου, από τον οδηγό και τον αγρότη προς τον ασφαλιστή, τον εφοπλιστή και το κράτος που εισπράττει ειδικό φόρο πάνω σε φουσκωμένη βάση.
Στην ρημαγμένη από τους σατανιστές νεοταξίτες Ευρώπη, μεγάλο μέρος του κόστους του κάθε λίτρου, ήταν πάντοτε φόρος. Πάνω σε φόρο που δεν υποχωρεί, κάθισε τώρα και το ασφάλιστρο του πολέμου. Το αποτέλεσμα πουλιέται ως αναπόφευκτη συνέπεια του Ορμούζ αλλά απέχει πολύ στο να είναι αυτός ο λόγος. Ο λόγος είναι ότι φοβάται μια ξαφνική και ανεξέλεγκτη κατάρρευση, που θα φέρει οικονομικό Αρμαγεδδώνα.
Μ' άλλα λόγια, η επιλογή να μένει ανοιχτή μια απειλή που τιμολογεί ολόκληρο το βαρέλι, την ώρα που περνά το 80% του πετρελαίου, κρύβει άλλα μέσα της που δεν είναι καθόλου ευχάριστα για τους λαούς, αλλά απολύτως ευχάριστα για τους Νεοταξίτες, όσο κι αν αυτό είναι παράδοξο.
Οι σατανόπληκτοι του WEF και της Λέσχης Μπίλντερμπεργκ, θέλουν...χάος προκειμένου να περάσουν όλα αυτά που έχουν σχεδιάσει μέχρι το έτος 2030. Κι αυτό περιλαμβάνει έκδοση ψηφιακού νομίσματος μετά από ένα ελεγχόμενο κράχ και έναν τρομακτικά καταστροφικό πόλεμο... μερικών μηνών. Και το Ιράν, ειναι μια θαυμάσια ευκαιρία για να συμβεί αυτό και ένας βολικός ένοχος.
Αφού δεν μπόρεσαν να γονατίσουν τη Ρωσία, οι Ροθτσάιλντ και οι Ροκφέλλερ ετοιμάζουν μέσω της απειλής του ακριβού πετρελαίου, έναν δαιμονικό χορό που θα γονατίσει όλες τις δυτικές κοινωνίες.
Κι όσο η απειλή μένει, η τιμή δεν θα ακολουθήσει τη ροή. Θα ακολουθήσει τον φόβο της επόμενης νύχτας, το ημερολόγιο της 3ης Νοεμβρίου και το περιθώριο όσων κερδίζουν από τον δρόμο τον μακρύ. Το Ιράν είναι μέρος της αιτίας και πρέπει, για τους δυτικούς επίδοξους κοσμοκράτορες, να παραμείνει μέρος. Κι όσο ο Τράμπ με τους μουλάδες τραβάνε το σχοινί, το μόνο που δε θα δούμε προς το παρόν, είναι ο πόλεμος. Θα δούμε όμως φτώχεια και πείνα που εκ των πραγμάτων θα φέρουν τον πόλεμο, γιατί δεν γίνεται αλλιώς. Οι λογαριασμοί δεν αφορούν τους λαούς, αυτοί είναι παράπλευρη απώλεια. Οι λογαριασμοί είναι για το ποιος στο τέλος θα επικρατήσει.
Ο Ψευδοπροφήτης ή ο Θεός και η Ορθοδοξία!
Εμείς όμως ξέρουμε το αποτέλεσμα. Οι άλλοι δε το ξέρουν.
.jpg)
