Επιστολή Αρχιεπισκόπου Αλβανίας Αναστασίου προς τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο για το Ουκρανικό (για να θυμηθούμε την ορθόδοξη στάση του μακαριστού Αναστασίου)

Προλογικό σχόλιο

Ο Αναστάσιος είχε ήδη καταλάβει ότι αυτή η αυτοκεφαλία που καταργούσε τρείς αρχές της Ορθοδοξίας μας θα έφερνε αυτά που ζούμε σήμερα με τις διώξεις των κανονικών Ορθοδόξων από τους σχισματικούς... 

Προσπάθησε να προστατεύσει τον οικουμενικό πατριάρχη από το μεγάλο ολίσθημα της αναγνώρισης...

Διαβάστε την πολύ ενδιαφέρουσα επιστολή του από τον Μάρτιο του 2019. 

«Πρόσφατα δημοσιεύθηκε (26.3.2019) η είδηση ότι: «Στην κατηγορία των κειμένων Δογματικής και Συμβολικής Θεολογίας εντάχθηκε η ιταλική μετάφραση του Πατριαρχικού Γράμματος της 9.3.2019».

Κατόπιν τούτου δημοσιοποιείται η σχετική απάντηση της Ορθοδόξου Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Αλβανίας (21.3.2019).

Η εκτενής «διδαχή» των πρώτων σελίδων του ως άνω Πατριαρχικού Γράμματος δεν αφορούσε στο ελάχιστο στην απορία που διατυπώθηκε στο πρώτο απαντητικό Γράμμα της Ορθοδόξου Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Αλβανίας (14.1.2019).

Γι’ αυτό στη δεύτερη απάντηση δεν υπήρξε καμιά αναφορά σε αυτήν. Το συγκεκριμένο κείμενο δίνει την εντύπωση Εγκυκλίου προς πολλαπλούς αποδέκτες˙ και ήδη έχει προκαλέσει ανάλογες συζητήσεις.

Παναγιώτατε και Θειότατε Αρχιεπίσκοπε Κωνσταντινουπόλεως, Νέας Ρώμης και Οικουμενικέ Πατριάρχα, εν Χριστώ τω Θεώ λίαν αγαπητέ και περιπόθητε αδελφέ και συλλειτουργέ της ημών Ταπεινότητος, Κύριε Βαρθολομαίε, την Υμετέραν Θειοτάτην Παναγιότητα εν Κυρίω κατασπαζόμενοι, υπερήδιστα προσαγορεύομεν.

Mετά πολλού ενδιαφέροντος αναμείναντες την απάντησιν της Υμετέρας Σεπτής Κορυφής, προς υπέρβασιν του προβληματισμού της Ορθοδόξου Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Αλβανίας, ως προς τον Προκαθήμενον της νέας Ορθοδόξου Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ουκρανίας, ελάβομεν το από 20ής Φεβρουαρίου 2019 Γράμμα Αυτής και διεξοδικώς εμελετήσαμεν εν τη συνεδρία της Ιεράς ημών Συνόδου (7 Μαρτίου ε.ε.) τα εν αυτώ διαλαμβανόμενα, επί των οποίων λόγω της κρισιμότητος του θέματος, οφείλομεν να δώσωμεν, μετ’ ειλικρινούς πάντοτε σεβασμού, ωρισμένας εξηγήσεις και διασαφήσεις.

1. Εις το ημέτερον Γράμμα της 14ης Ιανουαρίου ε.ε. ουδεμία υπήρξεν αμφισβήτησις περί της ευθύνης και του δικαιώματος του Οικουμενικού Πατριαρχείου να απονέμη Αυτοκεφαλίαν, οσάκις αι συνθήκαι το επιβάλλουν.

Διερωτήθημεν κυρίως περί της διαδικασίας και ιδιαιτέρως περί ενός θεμελιώδους σημασίας διά την Ορθόδοξον εκκλησιολογίαν ζητήματος.

Τα γραφόμενα εις τας πρώτας σελίδας του Υμετέρου απαντητικού Γράμματος προφανώς δεν αφορούν εις την διατυπωθείσαν ημετέραν απορίαν. Διά τούτο ουδόλως θα αναφερθώμεν ώδε εις αυτά. Περιωρίσθημεν, απλώς, άνευ οιουδήποτε επηρεασμού υπό επιχειρηματολογίας άλλων Αυτοκεφάλων Εκκλησιών, να επισημάνωμεν τρία μόνον θέματα άμεσον σχέσιν έχοντα προς την αγιοπνευματικήν παραδόσιν και συνείδησιν της Ορθοδόξου Εκκλησίας: α) την Θείαν Ευχαριστίαν, β) την Αποστολικήν Διαδοχήν και γ) την Συνοδικότητα.

Η ανησυχία ημών επεκεντρώθη όλως ιδιαιτέρως εις το καίριον θέμα της χειροτονίας των επισκόπων, της αποστολικής διαδοχής. Διό υπεγραμμίσθη προπαντός ο δόλιος ρόλος του αυτοκαλουμένου «Επιτίμου Πατριάρχου Κιέβου και πάσης Ρως-Ουκρανίας» κ. Φιλαρέτου και διετυπώθησαν θεολογικαί επιφυλάξεις, ως προς την αγιοπνευματικήν εγκυρότητα των υπ’ αυτού τελεσθεισών χειροτονιών, δοθέντος ότι η θεία Χάρις δεν επενεργεί, όταν ο τελετουργός είναι καθηρημένος, αφωρισμένος και αναθεματισμένος˙ και ότι ο κανονικώς χειροτονών Επίσκοπος δεν ενεργεί εξ ιδίας δυνάμεως, αλλ’ εξ ονόματος της Εκκλησίας, μοναδικού φορέως της χάριτος του Θεού. Διερωτώμεθα κατά πόσον η επαναφορά του κ. Φιλαρέτου εις την κανονικήν τάξιν καθιστά αυτομάτως εγκύρους τας τελεσθείσας υπ’ αυτού χειροτονίας.

2. Η συσχέτισις και αναλογία του Ουκρανικού ζητήματος προς το Μελιτιανόν Σχίσμα του 4ου αιώνος, περί του οποίου γίνεται εκτενής αναφορά εν τω Υμετέρω Γράμματι, δεν έλυσεν τας απορίας ημών. Αντιθέτως η προσεκτική μελέτη αυτού οδηγεί εις διαφορετικά συμπεράσματα: Συμφώνως προς την Πραγματείαν του αειμνήστου Μητροπολίτου Αγχιάλου και μετέπειτα Σμύρνης κυρού Βασιλείου, την αποσταλείσαν ημίν εσωκλείστως, εις το παράρτημα «Περί του Σχίσματος των Μελιτιανών πλατύτερον» καταγράφονται τα εξής: «Η διόρθωσις εγένετο διά παραδοχής του μεν Μελιτίου μόνον εν τη επισκοπική τιμή άνευ του λειτουργείν, των δε υπ’ αυτού, καίπερ καθηρημένου, χειροτονηθέντων επισκόπων τε και πρεσβυτέρων και διακόνων μετά της αυτής συνθήκης και κατά τον αυτόν τρόπον, όπως διά του ογδόου κανόνος διετάξετο περί παραδοχής των Καθαρών είτε Νοβατιανών, τουτέστιν δι’ απλής χειροθεσίας μετ’ ευχής βεβαιωθέντων εκάστων εν τοις οικείοις ιερατικοίς βαθμοίς». Η τελευταία επεξηγηματική φράσις παρελήφθη εις το Υμέτερον Γράμμα.

Πράγματι, σχετικώς προς την διαδικασίαν της διορθώσεως του Σχίσματος ο Μ. Αθανάσιος διευκρίνίσεν: «έδοξεν…τους δε υπ’ αυτού κατασταθέντας μυστικωτέρα χειροτονία βεβαιωθέντας κοινωνηθήναι επί τούτοις, εφ’ ώτε έχειν μεν αυτούς την τιμήν και λειτουργείν, δευτέρους δε είναι εξάπαντος πάντων των εν εκάστη παροικία»(1). Ο Μητροπολίτης Βασίλειος επέλεξεν την εκδοχήν, όπως προανεφέρθη, ότι έγιναν αποδεκτοί εις κοινωνίαν δι’ απλής χειροθεσίας μετ’ ευχής. Επ’ αυτού ο εμβριθής ιστορικός αοίδιμος Αρχιεπίσκοπος Αθηνών Χρυσόστομος Παπαδόπουλος συνοψίζει: «Η Σύνοδος επελήφθη και του ζητήματος του Μελιτίου Λυκοπόλεως (Καν. 4). Εις τον Μελίτιον επετράπη να μένηεν Λυκοπόλει και να έχη την τιμήν του Επισκόπου, άνευ του δικαιώματος του διοικείν την Επισκοπήν Λυκοπόλεως και του χειροτονείν.

Ο Αλεξανδρείας Αλέξανδρος απήτησε παρ’ αυτού (του Μελιτίου) βρεβίον (κατάλογον) των υπ’ αυτού χειροτονηθέντων Επισκόπων ανερχομένων εις 29. Τούτους δε η Σύνοδος φιλανθρωπευομένη ανεγνώρισεν εν τω αξιώματι αυτών διά νέας επιθέσεως των χειρών, «μυστικωτέρα χειροτονία βεβαιωθέντας», υπό τον όρον όπως διατελώσι δεύτεροι μετά τους κανονικούς Επισκόπους, υπόκεινται τω Αρχιεπισκόπω Αλεξανδρείας, μη μετέχωσι δε της εκλογής Επισκόπων. Ηδύναντο δε ούτοι να εκλέγωνται εις κενουμένας θέσεις Επισκόπων. Μόνος ο Μελίτιος δεν ηδύνατο να εκλεγή»(2).

Συνεπώς, η διόρθωσις του Σχίσματος των Μελιτιανών και η κατ’ οικονομίαν ένταξις των ακύρως υπό του Μελιτίου χειροτονηθέντων περιελάμβανεν τας εξής φάσεις: α) μετάνοιαν, β) επίθεσιν χειρός υπό κανονικού Έπισκόπου – του ελαχίστου αναγκαίου διά την επισφράγισιν της Αποστολικής Διαδοχής, γ) ευχήν και δ) τελικώς την ειρήνευσιν. Πρόκειται περί αρχής ισχυούσης δι’ απάσας τας περιπτώσεις επανεντάξεως σχισματικών εις την Ορθοδοξον Εκκλησίαν και καθορίζουσαν ενδιαφέρουσαν διέξοδον εις το υφιστάμενον πρόβλημα.

Μολονότι η περίπτωσις του κ. Φιλαρέτου ομοιάζει εκπληκτικώς προς την αντίστοιχον του Μελιτίου, επιστρέψαντος μόνον «εν ψιλή επισκοπική τιμή»(3), άνευ ουδεμιάς εκκλησιαστικής εξουσίας ή αυθεντίας», η επιδεικνυομένη προς αυτόν ανοχή παραμένει ανεξήγητος. Ο κ. Φιλάρετος επανεντάχθη εν τη κανονική Εκκλησία (άγνωστον εάν υπέβαλε αίτησιν μετανοίας) και αι προηγηθείσαι ανυπόστατοι εκκλησιαστικαί πράξεις αυτού επεκυρώθησαν συλλήβδην διά συνοδικής μόνον πράξεως. Ούτος επανειλημμένως δημοσίως καυχάται ότι «ήτο, είναι και θα είναι ο Πατριάρχης Κιέβου και πάσης Ρως-Ουκρανίας», εξακολουθεί να φέρη το ιδιάζον ρωσικόν πατριαρχικόν επανωκαλύμμαυχον συμπεριφερόμενος ως Πατριάρχης.

Παρέμεινεν ο κύριος ρυθμιστής εις την κληθείσαν Ενωτικήν Σύνοδον, την εκλέξασαν τον υπ’ αυτού ακύρως «χειροτονηθέντα» κ. Επιφάνιον, είναι σήμερον μόνιμον μέλος της Συνόδου και διακηρύσσει ότι είναι ο Ποιμενάρχης όλων των ενοριών του Κιέβου. Τα γεγονότα αυτά προφανώς δεν είναι άγνωστα ούτε άνευ εκκλησιαστικής σημασίας.

Εν κατακλείδι, είναι αναμφισβήτητον ότι το Μελιτιανόν Σχίσμα δεν εθεραπεύθη δι’ αποφάσεως του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας, εις την δικαιοδοσίαν του οποίου ανήκεν ο Μελίτιος ως Επίσκοπος Λυκοπόλεως Αιγύπτου, αλλά δι’ αποφάσεως της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου.

3. Η περίπτωσις εξάλλου τoυ Ουκρανικού ζητήματος ουδεμίαν αναλογίαν έχει προς την ROCOR (Russian Orthodox Church Outside Russia). Αύτη αναφέρεται εις αποκοπήν των Ρώσων της Διασποράς εκ της Εκκλησίας της Ρωσίας, τελούσης υπό Σοβιετικήν επιτήρησιν. Δεν υπήρξαν αφορισμοί ούτε αναθεματισμοί και η αποστολική διαδοχή δεν ημφισβητήθη. Ότε κατέρρευσεν το αθειστικόν καθεστώς, επήλθεν η επανένωσις. Είναι δε αξιοσημείωτον ότι η διόρθωσις της διασπάσεως, συνετελέσθη δι’ειδικής ιεροτελεστίας και ευχής επανεντάξεως εντός του Ιερού Ναού Σωτήρος.

Όσον διά το Βουλγαρικόν Σχίσμα ουδεμία σχέσις ή αναλογία υφίσταται προς το Ουκρανικόν ζήτημα. Το τελευταίον αφορά εις εσωτερικόν ρήγμα μιας τοπικής Εκκλησίας, ενώ το Βουλγαρικόν εις μίαν μακροχρόνιον αποχώρησιν ολοκλήρου λαού από το Οικουμενικόν Πατριαρχείον και ολόκληρον την Ορθοδοξίαν. Η διόρθωσίς του ήρχισεν κατά την Πανορθόδοξον Επιτροπήν την συνελθούσαν διά την προετοιμασίαν της Πανορθοδόξου Προσυνόδου εν τη Μονή του Βατοπεδίου του Αγίου Όρους (Ιούνιος 1930). Βασικός όρος, ο οποίος ετέθη και τελικώς ετηρήθη, ήτο η αίτησις συγγνώμης εκ μέρους της Βουλγαρικής Εκκλησίας. Τελικώς δε κατόπιν μακροχρονίων πολυπλόκων διαβουλεύσεων το Σχίσμα ελύθη το 1945, με αποτέλεσμα την ειρήνευσιν της Πανορθοδόξου Οικουμένης.

4. Ανεπιφυλάκτως συμμεριζόμεθα την μέριμναν του Οικουμενικού Πατριαρχείου, προκειμένου να παρασχεθή μία δυνατότης εις τους εν Ουκρανία πιστούς, θύματα εσωτερικού μακροχρονίου διχασμού, να επανέλθουν εις τους κόλπους της Μίας Αγίας Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας. Είναι όμως προφανές ότι η επιδιωχθείσα ειρήνευσις δεν έχει επιτευχθή, εφ’ όσον ενενήντα Αρχιερείς και άνω των δώδεκα χιλιάδων ενοριών δεν ευρίσκονται εν κοινωνία μετά του Οικουμενικού Πατριαρχείου. Συγχρόνως μάλιστα είναι ορατός ο κίνδυνος διασπάσεως της ανά την Οικουμένην Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Ως προς τον ιδιότυπον επιτιμητικόν τόνον του συγκεκριμένου Γράμματος και τους υπαινιγμούς περί επιδράσεως ημών εξ άλλων Εκκλησιών, υποχρεούμεθα να υπενθυμίσωμεν ότι την αδελφικήν ημών αφοσίωσιν έχομεν εμπράκτως αποδείξει επί δεκαετίας, όλως δε ιδιαιτέρως κατά τας Συνάξεις των Προκαθημένων και εις την εν Κρήτη Αγίαν και Μεγάλην Σύνοδον των Ορθοδόξων Εκκλησιών, συντονιζόμενοι προς τας εκάστοτε πρωτοβουλίας της Υμετέρας Θειοτάτης Παναγιότητος. Κατά καιρούς δε ηρθρώσαμεν ευθαρσώς τας απόψεις ημών, έστω και συγκρουόμενοι με αγαπητούς αδελφούς άλλων Εκκλησιών. Τούτο πάντοτε χάριν της συνοχής και της προσηκούσης μαρτυρίας της Ορθοδοξίας. Πρόσφατον τεκμήριον ανεπηρεάστου γνώμης και ανεξαρτήτου στάσεως αι αποσταλείσαι επιστολαί προς τον Μακαριώτατον Πατριάρχην Μόσχας και πάσης Ρωσίας κ. Κύριλλον (10 Οκτωβρίου και 7 Νοεμβρίου 2018).

Τον βαθύτατον σεβασμόν και την πηγαίαν ευχαριστίαν προς τον Οικουμενικόν Θρόνον, διά τας ενεργείας υπέρ της Ορθοδόξου Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Αλβανίας, εκφράζομεν διαρκώς εμπράκτως επί τρεις δεκαετίας. Πεποίθαμεν, όμως, ότι η γνησία ευγνωμοσύνη δεν συνεπάγεται κατάργησιν της κριτικής θεολογικής σκέψεως και της εκκλησιαστικής εμπειρίας ή απεμπόλησιν της ελευθερίας της συνειδήσεως. Αντιθέτως σημαίνει ηυξημένον χρέος να διατυπώνωνται πάντοτε μετά σαφηνείας και αγαπώσης παρρησίας αι εκάστοτε εκτιμήσεις.

Η ανταπόδοσις της τιμής εγένετο δι’ έργων. Απεδέχθημεν μίαν ανυπολογίστων δυσκολιών πρόσκλησιν εις Αλβανίαν, αφέντες δύο ιδιαιτέρως προσφιλείς τομείς διακονίας: την Αφρικήν και την θρησκειολογικήν έρευναν και συγγραφήν. Η εξόχως απαιτητική και αβεβαία αποστολή, η ανατεθείσα εις ημάς υπό της Μητρός Μεγάλης του Χριστού Εκκλησίας, προς ανασυγκρότησιν εκ των ερειπίων της πλήρως διαλυθείσης Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Αλβανίας, συνετελέσθη χάριτι Θεού εν θυσιαστικώ φρονήματι, εν στερήσεσιν, εν ασθενείαις, εν κονδύνοις και διωγμοίς.

Ως προς το Ουκρανικόν ζήτημα, θα ήτο ασφαλεστέρα η επιλογή ψευδούς συνέσεως, ώστε να αποφύγωμεν τα αιχμηρά σχόλια, τας υβριστικάς προσωπικάς ανυποστάτους κατηγορίας ανευθύνων προσώπων. Όμως ημείς πιστεύομεν ότι ο Πρώτος της Ορθοδοξίας αγαπά και έχει ανάγκην την άπλετον αλήθειαν, ιδία εις περιπτώσεις κρισιμωτάτων Πανορθοδόξων προβλημάτων. Διά τούτο επανήλθομεν επισημαίνοντες την ιστορικήν ακρίβειαν των γεγονότων.

5. Η αγωνία ημών, Παναγιώτατε, παραμένει η διαφύλαξις της Ορθοδόξου ενότητoς, αποτελούσης αναντικατάστατον προϋπόθεσιν διά την ανά τον κόσμον Ορθόδοξον μαρτυρίαν. Οι τριγμοί εις τας Επισκοπικάς Συνελεύσεις της Διασποράς και εις τους διαχριστιανικούς πολυμερείς και διμερείς διαλόγους είναι ήδη αισθητοί.

Σταθερά πεποίθησις της κατ’ Αλβανίαν Εκκλησίας, όπως και πολλών άλλων, είναι ότι κατά την παρούσαν ιστορικήν στιγμήν, προς θεραπείαν των επωδύνων τραυμάτων και δη του επαπειλουμένου Σχίσματος, καθίσταται αναγκαία Πανορθόδοξός τις Διαβούλευσις, αποσκοπούσα κατ’ αρχάς εις την πνευματικήν στήριξιν απάντων των εν Ουκρανία Ορθοδόξων πιστών και προπαντός εις την διασφάλισιν της Ορθοδόξου συνοχής. Και προδήλως είμεθα έτοιμοι να συμβάλλωμεν κατά δημιουργικόν τρόπον εις την δυσχερεστάτην κρίσιμον αυτήν προσπάθειαν.

Αι υφιστάμεναι διαφορετικαί αντιλήψεις δεν αντιμετωπίζονται διά της παρατάσεως μονολόγων, δηλώσεων, αλληλογραφίας, διά της αναμείξεως ανευθύνων προσώπων, παραπλανητικών σχολιασμών, ασυναρτήτων δημοσιευμάτων εις τα Μέσα Κοινωνικής Δικτυώσεως. Αι κρίσεις υπερβαίνονται, συμφώνως προς την Ορθόδοξον Παράδοσιν, διά της Συνοδικότητος, ήτις σημαίνει συνέλευσιν επί τω αυτώ και εν προσευχή διάσκεψιν των υπευθύνων εκπροσώπων των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών. Τότε, επενεργούσης της Χάριτος του Παναγίου Πνεύματος, η Σύνοδος αύτη δύναται φιλανθρωπευομένη να αναζητήση πρωτοτύπους λύσεις επιεικείας, συγγνώμης και καταλλαγής και να λάβη τολμηράς αποφάσεις κοινώς αποδεκτάς, αποσκοπούσας εις την ειρήνευσιν, την ενότητα και την πνευματικήν οικοδομήν των ανά την Οικουμένην Ορθοδόξων πιστών. Και το προνόμιον της συγκλήσεως Πανορθοδόξου Διαβουλεύσεως ανήκει αδιαμφισβητήτως εις τον Οικουμενικόν Πατριάρχην.

Διά της παρακλήσεως αυτής περατούται η αναφορά ημών επί της διαδικασίας του Ουκρανικού ζητήματος. Προς αποτροπήν πάντως οιασδήποτε παρανοήσεως, διευκρινίζομεν ότι, εις περίπτωσιν τραγικής καταλήξεως εις Σχίσμα (ο Θεός να μην το επιτρέψη!), η κατ’ Αλβανίαν Ορθόδοξος Αυτοκέφαλος Εκκλησία θα παραμένη σταθερώς εν αληθευούση αγάπη μετά του Οικουμενικού Πατριαρχείου.

Διάγοντες την κατανυκτικήν περίοδον της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής, ολοψύχως δεόμεθα όπως ο εν Τριάδι Θεός χαρίζηται ακλόνητον υγείαν και αγιοπνευματικήν δύναμιν εις την Υμετέραν Θειοτάτην Παναγιότητα, επαναλαμβάνοντες την προσφιλή εις Αυτήν, και εις ημάς, αποστολικήν δοξαστικήν βεβαιότητα: «Τω δε δυναμένω υπέρ πάντα ποιήσαι υπερεκπερισσού ων αιτούμεθα η νοούμεν, κατά την δύναμιν την ενεργουμένην εν ημίν, αυτώ η δόξα εν τη εκκλησία εν Χριστώ Ιησού εις πάσας τας γενεάς του αιώνος των αιώνων· αμήν.» (Εφ. 3:20-21). Επί δε τούτοις, ασπαζόμενοι Υμάς φιλήματι αγίω, διατελούμεν μετά πάσης τιμής και αδελφικής αγάπης εν Χριστώ, «δι’ ον τα πάντα και δι’ ου τα πάντα» (Εβρ. 2:10).

Εν Τιράνοις, 21 Μαρτίου 2019
Της Υμετέρας Θειοτάτης Παναγιότητος,
+ Αναστάσιος
Αρχιεπίσκοπος Tιράνων, Δυρραχίου και πάσης Αλβανίας»

Πηγή: ΑΠΕ-ΜΠΕ

πηγή

Μέσα στην αγωνία του για τα τεκταινόμενα σε Ουκρανία και Αφρική έστειλε και νέα επιστολή τον Νοέμβριο του ίδιου έτους. 

† Ἀναστάσιος
Ἀρχιεπίσκοπος Tιράνων, Δυρραχίου καί πάσης Ἀλβανίας

Ἐν ἀναμονῇ τῶν Χριστουγέννων 2019
Έκκληση -Δέηση
για την υπέρβαση της εκκλησιαστικής πολώσεως

1. Πολλά γράφονται και λέγονται, μήνες τώρα, σχετικά με το Ουκρανικό εκκλησιαστικό ζήτημα. Το πιο κρίσιμο και αναγκαίο, όμως, είναι να τονισθεί το χρέος της ενότητος της Ορθοδοξίας. Ο Άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος εκφράζοντας την πατερική πνευματική εμπειρία και εκκλησιαστική παράδοση διακήρυξε: «Τό τῆς Ἐκκλησίας ὄνομα οὐ χωρισμοῦ, ἀλλά ἑνώσεως καί συμφωνίας ὄνομα. Ἐκκλησία γέγονε οὐχ ἵνα διῃρημένοι ὦμεν, ἀλλά συνημμένοι». Και αλλού: «Οὐδέν οὕτω παροξύνει τόν Θεόν ὡς το Ἐκκλησίαν διαιρεθῆναι». Οποιαδήποτε, λοιπόν, ενέργεια οφείλει να λαμβάνει σοβαρά υπόψη τη βασική αυτή αλήθεια: Η ενότητα της Εκκλησίας είναι πριν και πάνω από όλα.

2. Τα εκκλησιαστικά γεγονότα του έτους που πέρασε, δημιούργησαν μία νέα πραγματικότητα, με την προφανή ανάμειξη και γεωπολιτικών ενδιαφερόντων και σκοπιμοτήτων. Η νέα αυτή κατάσταση δεν είναι δυνατόν εμμέσως ή αμέσως να αγνοείται. Η παραχώρηση του Αυτοκεφάλου στην Εκκλησία της Ουκρανίας δεν έφερε την ποθητή ενότητα των Ορθοδόξων ούτε την ειρήνη, όπως είχε συμβεί με όλες τις προηγούμενες παραχωρήσεις Αυτοκεφαλίας. Το κεντρικό πρόσωπο του Ουκρανικού προβλήματος, ο αυτοαποκαλούμενος «Πατριάρχης» κ. Φιλάρετος, τελικά αρνήθηκε τον Τόμο, κατηγορώντας το περιεχόμενο και τον σκοπό του. Οι διχασμοί έχουν επεκταθεί και σε άλλες περιοχές και γενικότερα στον Ορθόδοξο κόσμο. Παράλληλα, το κατεξοχήν μυστήριον της ενότητος και της συγγνώμης -η Θεία Ευχαριστία- χρησιμοποιήθηκε από το Πατριαρχείο Μόσχας κατά την αντιπαράθεση ως μοχλός πιέσεως. Δεκάδες εκατομμύρια Ορθοδόξων έχουν διακόψει την ευχαριστιακή κοινωνία με το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το Πατριαρχείο Αλεξανδρείας και την Εκκλησία της Ελλάδος. Εξάλλου το ζήτημα της εγκυρότητος των χειροτονιών που ετέλεσε ο αυτοαποκαλούμενος «Πατριάρχης» κ. Φιλάρετος, ενώ ήταν αφορισμένος και αναθεματισμένος, εξακολουθεί να διχάζει. Τα επώδυνα αποτελέσματα της γενομένης εγχειρήσεως είναι πασίγνωστα όχι μόνο στους Ορθοδόξους κύκλους, αλλά γενικότερα σε όλο τον χριστιανικό κόσμο.

3. Προς το παρόν, στις περισσότερες Ορθόδοξες Εκκλησίες επικρατεί μία ανησυχητική σιωπή.Oι διαφαινόμενες εκατέρωθεν πολιτικές πιέσεις τραυματίζουν το πνευματικό κύρος της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Ενώ η κινητοποίηση ανεύθυνων προσώπων, για να λοιδορούν εκείνους που διατυπώνουν διαφορετικές εκτιμήσεις, κολακεύοντας συγχρόνως όσους υποστηρίζουν, ευτελίζει τον διορθόδοξο διάλογο σε μία κρίσιμη για την Ορθοδοξία εποχή. Ορισμένοι εκκλησιαστικοί κύκλοι εκφράζουν την προσδοκία ότι σιγά-σιγά όλες οι Ορθόδοξες Εκκλησίες θα αναγνωρίσουν τον παραλαβόντα τον Τόμο. Όμως, κι αν ακόμη ορισμένες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες τoν αναγνωρίσουν, αρκετές άλλες, όπως δηλώνουν στις μέχρι τούδε δημόσιες τοποθετήσεις τους, θα παραμείνουν στην άρνηση. Με αποτέλεσμα μια εθνοφυλετική διάσπαση (σε Έλληνες, Σλάβους και όσους επιθυμούν αρμονικές σχέσεις με όλους), η οποία ακυρώνει τον πολυεθνικό και πολυπολιτισμικό χαρακτήρα της Ορθοδοξίας και την οικουμενικότητά της. Τα εκκλησιαστικά σχίσματα δεν τα διορθώνει αυτομάτως ο χρόνος ούτε τα επουλώνει˙ αντιθέτως τα παγιώνει και τα βαθαίνει.

4. Επείγει πλέον να αναζητηθούν δρόμοι υπερβάσεως της εκκλησιαστικής πολώσεως. Για την αντιμετώπιση των ποικίλων συγκρούσεων στον κόσμο το πρώτο στάδιο ενεργειών είναι η αποκλιμάκωση. Είναι ευρύτατα αποδεκτό και συχνά επαναλαμβάνεται διεθνώς ότι μόνον με σοβαρό διάλογο είναι δυνατόν να αντιμετωπιστούν οι εντάσεις. Ας επιδιωχθεί το συντομότερο εκ νέου επικοινωνία και ανταλλαγή δημιουργικών προτάσεων μεταξύ των βασικών παραγόντων της κρίσεως. Υπάρχουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία πρόσωπα που μπορούν να συμβάλουν στην άμεση έναρξη διαβουλεύσεων.

5. Καιρός να τεθούν ως βάσεις των νέων προσπαθειών αλήθειες της Ορθοδόξου Παραδόσεως, οι οποίες στηρίζονται στην Αγία Γραφή. Πχ:«Τί δέ με καλεῖτε, Κύριε Κύριε, καὶ οὐ ποιεῖτε ἃ λέγω;» (Λουκ. 6:46, πρβλ. Ματθ.7:21)˙ «Ἐγὼ δὲ λέγω ὑμῖν, ἀγαπᾶτε τοὺς ἐχθροὺς ὑμῶν, εὐλογεῖτε τοὺς καταρωμένους ὑμᾶς, καλῶς ποιεῖτε τοῖς μισοῦσιν ὑμᾶς…» (Ματθ. 5:44)˙«ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν…»(Ματθ. 6:12)˙«…σπουδάζοντες τηρεῖν τὴν ἑνότητα τοῦ Πνεύματος ἐν τῷ συνδέσμῳ τῆς εἰρήνης» (Εφεσ.4:3, βλέπε και Γαλ.5:15). Ακολουθώντας πιστά τις εντολές του Κυρίου θα διακρίνουμε νέους δρόμους για την υπέρβαση της κρίσεως.

6. Υπάρχουν λύσεις. Θα μας φωτίσει ο Θεός να τις προσδιορίσουμε. Οι λύσεις βεβαίως δεν θα επιτευχθούν με την ανταλλαγή προσβλητικών και απειλητικών κειμένων ή με εξωεκκλησιαστικές παρεμβάσεις˙ ούτε είναι δυνατόν να επιβληθούν μονομερώς ή αυτομάτως με το πέρασμα του χρόνου. Κάθε καθυστέρηση επιδεινώνει την ήδη οδυνηρή κατάσταση. Και αν «στο τέλος», «στο μέλλον», βρεθεί κάποια λύση, θα έχουν πλέον συσσωρευθεί στην ιστορία της Ορθοδοξίας πολλές δυσάρεστες σελίδες. Η βασική αρχή της Συνοδικότητος, στην οποία έχει στηριχθεί διαχρονικά η πορεία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, είναι η μόνη τελικά που μπορεί να ανοίξει διέξοδο στην υφισταμένη κρίση. Συνηγμένοι ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι, με αλληλοσεβασμό και αποκλειστικό σκοπό την ανεύρεση μιας ειρηνικής ρυθμίσεως, έχουμε τη δυνατότητα να καταλήξουμε σε μια λύση κοινώς αποδεκτή για όλη την Ορθόδοξη Εκκλησία. Όσο αναβάλλεται η αξιοποίηση της Συνοδικότητος σε Πανορθόδοξο επίπεδο, οι πολυμερείς διασπάσεις στην Ορθόδοξη Οικουμένη θα γίνονται πολλαπλά επικίνδυνες. Η σημερινή τεχνολογία επιτείνει τον θόρυβο,τη σύγχυση και την αναταραχή μεταξύ των Ορθοδόξων˙ και τελικά μειώνεται η αξιοπιστία της Ορθοδοξίας στον σύγχρονο κόσμο.

7. Καθώς πλησιάζουν τα Χριστούγεννα, η μεγάλη εορτή της ελεύσεως στην ανθρωπότητα του Υιού και Λόγου του Θεού, της εκπληκτικής πρωτοβουλίας του Πατρός για τη συμφιλίωση με το ανθρώπινο γένος, εντείνουμε ταπεινά τη δέησή μας όπως επιταχυνθούν τα βήματα προς συμφιλίωση, προς καταλλαγή. Ώστε να δικαιούμεθα να συμψάλουμε όλοι οι Ορθόδοξοι το «Δόξα ἐν ὑψίστοις Θεῷ και ἐπί γῆς εἰρήνη ἐν ἀνθρώποις εὐδοκία» (Λουκ. 2:14). «Τὰ δὲ πάντα ἐκ τοῦ Θεοῦ τοῦ καταλλάξαντος ἡμᾶς ἑαυτῷ διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ δόντος ἡμῖν τὴν διακονίαν τῆς καταλλαγῆς». (Όλα δε προέρχονται από τον Θεό, ο οποίος μας συμφιλίωσε με τον εαυτό του δια του Ιησού Χριστού και μας ανέθεσε το έργο της συμφιλιώσεως) (Β΄Κορ. 5:18).

Η πρωτοβουλία για τη θεραπευτική αγωγή της νέας πραγματικότητος ανήκει αναμφιβόλως στο Οικουμενικό Πατριαρχείο. Αλλά και όλες οι Αυτοκέφαλες Εκκλησίες, όλοι ανεξαιρέτως οι Ορθόδοξοι, έχουμε ευθύνη να συμβάλουμε στη συμφιλίωση.

Με την καταλλαγή θα ειρηνεύσουν εκατομμύρια πιστών ανθρώπων. Συγχρόνως η Ορθοδοξία θα επιβεβαιώσει την πνευματική της ικανότητα να επουλώνει τις πληγές, με οδηγό τον Λόγο του Θεού και την ενέργεια του Αγίου Πνεύματος. Επιβεβαιώνοντας την αλήθεια ότι είναι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, η οποία έχει Κεφαλήν τον Χριστόν, τον σαρκωθέντα Υιόν του Θεού, «δι’ ὅν τά πάντα και δι’οὗ τά πάντα» (Ἑβρ. 2:10), «…τοῦ δόντος ἡμῖν τὴν διακονίαν τῆς καταλλαγῆς» (Β΄Κορ. 5:18).

Τίρανα, 20 Νοεμβρίου 2019

πηγή

ΣΩΜΑΤΕΙΟ ΑΔΟΥΛΩΤΗ ΚΕΡΥΝΕΙΑ: ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΙΚΡΥΣΜΑ

ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ ΧΩΡΙΣ ΑΝΤΙΚΡΥΣΜΑ

Με αφορμή τη Σύνοδο του Νατο στην Άγκυρα αρχες Ιουλίου φέτος 2026  και τη συμμετοχή στη Σύνοδο των Προέδρων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, έγιναν πολλά πανηγύρια για το γεγονός ότι, μεταφέρθηκε στον Ερτογάν, από τους δύο Ευρωπαίους Αξιωματούχους, προσυμφωνημένη θέση επί του Κυπριακού, μεταξύ του Προέδρου της Δημοκρατίας και των δύο Ευρωπαίων αξιωματούχων. 

Η  κοινή, προσυμφωνημένη θέση, που διαβιβάστηκε στον Τούρκο Πρόεδρο  είναι:

• Για  ζητήματα τα οποία αφορούν, ενδιαφέρουν την Τουρκία  και επιθυμεί, η Τουρκία, να υπάρξει πρόοδος στις σχέσεις της με την ΕΕ, πρέπει η Τουρκία να επιδείξει αποφασιστική βούληση για πρόοδο στο Κυπριακό.

Αυτή λοιπόν την «εξυπηρέτηση» που έκαμαν στην Κυπριακή Δημοκρατία και τον Λαό μας οι Ευρωπαίοι Αξιωματούχοι, τόσο ο Πρόεδρος όσο και οι Διζωνικοί Κομματικοί Ηγέτες την ανάγουν σε μεγάλη Διπλωματική επιτυχία.  Δυστυχώς,  αντίθετη  είναι η δική μας εκτίμηση. Πρόκειται για ακόμα μια Διπλωματική  μωρία της  52χρονης πορείας του Κυπριακου, επιζήμιας των Κρατικών κυριαρχικών Δικαιωμάτων της Κυπριακής Δημοκρατίας, καθώς και των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και συμφερόντων του Λαού μας.  

Αξιολογείται έτσι το γεγονός αυτό διότι, ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν ζήτησε από τους Ευρωπαίους Ηγέτες να μεταφέρουν στον Ερτογάν το μήνυμα ότι, για να διεκδικεί πρόοδο στα ΕυρωΤουρκικά, με βάση το Διεθνές και Ευρωπαϊκό Δίκαιο  που δεσμεύει όλα τα Κράτη Μέλη του ΟΗΕ με τον Καταστατικό του Χάρτη, πρέπει πρώτα να  αποκαταστήσει στην Κύπρο τις παραβιάσεις του Διεθνούς Δικαίου που έκαμε το 1974 και τα 52 χρόνια μετά, μέχρι σήμερα. Δηλαδή ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν ζήτησε από τον Ερτογάν:

 

• Να τερματισθεί η Τουρκική κατοχή με απόσυρση όλων των Τούρκικών στρατευμάτων

• Να απομακρυνθούν ΟΛΟΙ οι Τούρκοι, Ευρωπαίοι και άλλοι έποικοι από τα κατεχόμενα εδάφη

• Να ανακληθούν οι παράνομες αποσχιστικές ενέργειες που έγιναν μετά την εισβολή

• Να αποκατασταθεί η ανεξαρτησία, εδαφική ακεραιότητα και η άσκηση εξουσίας και κυριαρχικών Δικαιωμάτων της Κυβέρνησης της Κυπριακής Δημοκρατίας πάνω σε ολόκληρη την Κύπρο.

• Να αναγνωρίσει και να σεβαστεί την ύπαρξη της Κυπριακής Δημοκρατίας

• Να αποκατασταθεί ο δημογραφικός χαρακτήρας της Κυπριακής Δημοκρατίας που βίαια άλλαξε το 1974

Όχι μόνο ο Πρόεδρος δεν ζήτησε από τον Ερτογαν τα πιο πάνω απαραίτητα, αλλά και  η αποφασιστική πρόοδος στο Κυπριακό την οποία ζήτησε της Τουρκίας ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας με μεσολάβηση της ΕΕ  να συμβάλει, είναι:

«Να δεχθεί η Τουρκία να ξαναρχίσει ο Δικοινοτικός Διάλογος για τελική λύση του Κυπριακού τη Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία» 

Αυτό που ζήτησε ο Πρόεδρος, συνεκτιμώντας τοποθετήσεις  και δηλώσεις του περι της μορφής της λύσης, του συμφωνημένου κατ¨εκεινον πλαισίου λύσης, του μεχρι το ΚΡΑΝ ΜΟΝΤΑΝΑ, 2017, κεκτημένου των συνομιλιών,  τις συμφωνημένες συγκλήσεις στις οποίες αναφέρεται συνεχώς, τα παράνομου περιεχομένου ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας  649 και 750, στα οποία  συνεχώς παραπέμπει ο Πρόεδρος, αποτελούν παρότρυνση στον Ερτογάν να προσέλθει σε συνέχιση των συνομιλιών με στόχο  την τελική συνθηκολόγησή μας.

 

Τέτοια κατάληξη θα σημαίνει:

• Νομιμοποίηση της σημερινής ΝΤΕΦΑΚΤΟ επι του εδάφους  κατάστασης, σε ΝΤΕΓΙΟΥΡΕ. Με πιθανή μείωση του κατεχόμενου εδάφους σε 29% αντί 37%  που είναι σήμερα.  

• Να λειτουργήσει στο μειωμένο κατεχόμενο έδαφος, ξεχωριστό Τουρκικό Συνιστών Κράτος, 

• απόλυτα κυρίαρχο στη δική του ζώνη και συγκυρίαρχο πάνω σε ολόκληρη την Κύπρο με την πολιτική ισότητα που συμφωνήθηκε και μέσα από  τις  Δικοινοτικές ρυθμίσεις που θα διέπουν την (συν)ομοσπονδιακή διακυβέρνηση της Νέας Κύπρου.

• με πλειοψηφία Τούρκων πολιτών για να ασκείται εκεί  Τουρκική Διοίκηση. Αυτή την πλειοψηφία πληθυσμού θα την εξασφαλίσει με την παραμονή των Τούρκων εποίκων και την μη επιστροφή των Ελλήνων νομίμων πολιτών που εκδιώχθηκαν βάναυσα από τα κατεχόμενα το 1974

• με πλειοψηφία στην ιδιωτική περιουσία για να μπορεί να αναπτύσσεται εκεί  οικονομία. Αυτήν την πλειοψηφία θα την εξασφαλίσει με τη νομιμοποίηση του σφετερισμού  των περιουσιών των Ελλήνων προσφύγων

• με δική του ιθαγένεια, (Υπηκοότητα) 

• δική του Κυβέρνηση, 

• δική του Νομοθετική εξουσία, 

• Αστυνομία, 

• Δικαιοσύνη, 

• ελεύθερο να εμπορεύεται και να συνάπτει συμφωνίες με τρίτα Κράτη

Είμαστε υποχρεωμένοι να προειδοποιήσουμε για ακόμη μια φορά  ότι δεν πρέπει να επαναληφθούν Δικοινοτικές Συνομιλίες με Φιλοσοφία  και περιεχόμενο που αυθαίρετα ονομάζεται «κεκτημένο» των συνομιλιών  για να μην κλάψουμε επί ερειπίων. Έστω και τώρα, 52 χρόνια μετά, πρέπει να γίνει επανατοποθέτηση του Κυπριακού, ως θέματος εισβολής, κατοχής και παραβίασης Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και διεκδίκηση της αποκατάστασης όλων των παραβιάσεων του Καταστατικού Χάρτη του ΟΗΕ που έγιναν το 1974 μέχρι σήμερα.

Από το Σωματείο Αδούλωτη Κερύνεια

Παγκόσμια Κυβέρνηση, με το καλό ή με το κακό!

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Ι. ΠΡΟΑΝΑΚΡΟΥΣΜΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑΣ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ 1950

JAMES PAUL WARBURG:

“We shall have world government, whether or not we like it. The question is only whether world government will be achieved by consent or by conquest”.

ΤΖΑΙΗΜΣ ΠΟΛ ΒΑΡΜΠΟΥΡΓΚ:
«Θα έχουμε Παγκόσμια Κυβέρνηση, είτε το θέλουμε είτε όχι. Το ζήτημα είναι μόνο αν ο στόχος αυτός θα επιτευχθεί με την συναίνεση των λαών ή με την κατάκτησή τους».

Την παραπάνω εξαγγελία της Παγκόσμιας Κυβέρνησης είχε κάνει στις 17 Φεβρουαρίου 1950 ενώπιον της επιτροπής του Συμβουλίου Εξωτερικών Σχέσεων ο Γερμανοαμερικανός τραπεζίτης Τζαίημς Πολ Βάρμπουργκ (James Paul Warburg).

ΙΙ. ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΤΩΝ ΡΟΚΦΕΛΕΡ

Την ίδια εξαγγελία βρίσκει κανείς και στο βιβλίο τού (κάθε άλλο παρά τυχαίου) Αμερικανού συγγραφέως Γκάρυ Άλεν (Gary Allen) “The Rockefeller File”, το οποίο είχε εκδοθεί το 1976.

Ο Άλεν (1936-1986) είχε σπουδάσει ιστορία στο Πανεπιστήμιο Στάνφορντ στο Πάλο Άλτο της Καλιφόρνια. Από το 1964 αρθρογραφούσε σε περιοδικά όπως το Conservative Digest και το American Opinion. Επίσης, ήταν ο λογογράφος του Τζωρτζ Γουάλας (George Wallace), πρώην κυβερνήτη της Αλαμπάμα, κατά την υποψηφιότητά του για την προεδρία των ΗΠΑ το 1968. Ο Άλεν απεβίωσε το 1986 στο Λονγκ Μπιτς της Καλιφόρνια, σε ηλικία 50 ετών, εξαιτίας ηπατικής νόσου.

Στην σελίδα 77 του βιβλίου του για τους Ροκφέλερ ο Άλεν διατυπώνει την κεντρική θέση ότι ο κύριος στόχος τους είναι η δημιουργία μιας «Νέας Παγκόσμιας Τάξης», δηλ. μιας Παγκόσμιας Κυβέρνησης που θα ελέγχει ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Άρα, ο κωδικός «Νέα Τάξη Πραγμάτων» (New World Order) χρησιμεύει ως προκάλυμμα για το όραμα της «Παγκόσμιας Κυβέρνησης» (World Government). Αλλά, όπως σημειώνει ο συγγραφέας του συγκεκριμένου βιβλίου:

«Το να θέλουν [οι Νεοταξίτες] ένα Παγκόσμιο Υπερκράτος [Global Superstate] και το να καταφέρουν να το αποκτήσουν είναι δύο διαφορετικά πράγματα. Πώς περιμένουν οι Ροκφέλερ να μαζέψουν όλες εμάς τις αγελάδες στο μαντρί τους για την Παγκόσμια Κυβέρνηση; Οι Ροκφέλερ γνωρίζουν ότι οι δρόμοι προς την Παγκόσμια Κυβέρνηση μπορούν να είναι τόσο ποικίλοι όσο οι ελπίδες, οι φόβοι, οι φιλοδοξίες, η άγνοια και η απληστία των ανθρώπων. Και επειδή οι Ροκφέλερ δεν τοποθετούν ποτέ όλα τα οικονομικά ή πολιτικά τους αβγά στο ίδιο καλάθι, δεν πρέπει να εκπλαγείτε αν μάθετε ότι εμπλέκονται στην προώθηση κάθε πιθανής διαδρομής προς ένα Παγκόσμιο Υπερκράτος [World Superstate]».

IIΙ. ΣΥΝΕΡΓΑΣΙΑ ΠΡΙΓΚΙΠΑ ΒΕΡΝΑΡΔΟΥ ΚΑΙ ΡΟΤΣΙΛΝΤ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΡΟΩΘΗΣΗ ΕΝΟΣ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΥΠΕΡΚΡΑΤΟΥΣ ΤΗΣ ΕΛΙΤ

Φυσικά, στο εωσφορικό παιχνίδι για το στήσιμο της παγκόσμιας κυβέρνησης, εκτός από την οικογένεια Ροκφέλερ, συμμετέχει και η οικογένεια Ρότσιλντ.

Στο βιβλίο «Κανείς δεν τολμά να το αποκαλέσει συνωμοσία» (None Dare Call It Conspiracy), το πιο δημοφιλές βιβλίο του Άλεν, το οποίο συνέγραψε από κοινού με τον Αμερικανό επιχειρηματία Λάρυ Άμπραχαμ (Larry H. Abraham) και είχε εκδοθεί μία πενταετία πριν από εκείνο για την οικογένεια Ροκφέλερ, αναλύεται η απολύτως πειστική θεωρία ότι το διεθνές τραπεζικό σύστημα ελέγχει τις αποφάσεις των εθνών-κρατών, υφαρπάζοντας την πραγματική εξουσία από τα χέρια των εκλεγμένων πολιτικών.

Σε αυτό το βιβλίο, κάτω από μία φωτογραφία στην οποία εικονίζεται ο πρίγκιπας της Ολλανδίας Βερνάρδος τετ-α-τετ με τον Πρόεδρο των ΗΠΑ Ρίτσαρντ Νίξον (σελ. 95), οι δύο συγγραφείς έχουν επιλέξει την ακόλουθη χαρακτηριστική λεζάντα:

«Ο Πρίγκιπας Βερνάρδος της Ολλανδίας, επικεφαλής του μυστικού κινήματος Μπίλντερμπεργκ [Σ.Σ.: σήμερα είναι πλέον γνωστή ως λέσχη Bilderberg] που επιδιώκει την παγκόσμια ενοποίηση, συνομιλεί με τον Πρόεδρο Νίξον. Πρώην μέλος των SS («Περάσαμε πολύ καλά»), ο Βερνάρδος συνεργάζεται πλέον με τους Ρότσιλντ και τους κομμουνιστές για την προώθηση ενός παγκόσμιου υπερκράτους της ελίτ (World Super State of the elite). Ο Βερνάρδος πραγματοποιεί ετήσιες μυστικές συναντήσεις με υψηλόβαθμους αξιωματούχους των ΗΠΑ, τραπεζίτες και βιομηχάνους, με στόχο τον σχεδιασμό της συγχώνευσης των ΗΠΑ και της Σοβιετικής Ένωσης σε μια παγκόσμια κυβέρνηση. Μετά την τελευταία συνάντηση, ο Νίξον υποτίμησε το δολάριο και άνοιξε το εμπόριο με την Κομμουνιστική Κίνα». 

Allen/Abraham, None Dare Call It Conspiracy, 1971, σελ. 95

IV. Η ΠΕΡΙΦΗΜΗ «ΔΗΛΩΣΗ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ» ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΑΒΟΛΟ ΑΠΟ ΕΛΛΗΝΙΚΑ ΧΕΙΛΗ

Τι... ευτύχημα, λοιπόν, να διαθέτουμε στην Ελλάδα τόσους πολιτικούς, σχεδόν όλων των χρωμάτων και των κομμάτων (Γιωργάκη Παπανδρέου, Ντόρα Μπακογιάννη, Κυριάκο Μητσοτάκη, αλλά και Μαρία Δαμανάκη!), που δεν είχαν μέχρι σήμερα τον παραμικρό δισταγμό να βγουν και να μιλήσουν δημόσια για την ανάγκη παγκόσμιας διακυβέρνησης (συνήθως παπαγαλίζοντας ως δικαιολογία την φράση ότι «τα παγκόσμια προβλήματα χρειάζονται παγκόσμιες λύσεις»).

Όποιος θέλει να ερμηνεύσει σωστά τον κόσμο μας και την λοξοδρομημένη πορεία που ακολουθούμε διάγοντας την τρίτη δεκαετία του 21ου (απατ)αιώνα, είναι απολύτως αναγκαίο να έχει πάντοτε στον νου του αυτόν τον διεστραμμένο-μεγαλεπήβολο στόχο:

Όλοι οι λαοί να υποταχθούν με το καλό ή με το κακό (συναινετικά ή με το ζόρι) σε έναν Παγκόσμιο Κυβερνήτη.

Συνώνυμο του Παγκόσμιου Κυβερνήτη είναι ο Παγκόσμιος Δικτάτορας. Στην εσχατολογική γλώσσα Παγκόσμιος Δικτάτορας είναι ο Αντίχριστος, δηλαδή ο «επί γης εκπρόσωπος» του διαβόλου.

Προκειμένου να συνειδητοποιήσουμε την ασύλληπτη προδοσία που έχει συντελεσθεί σε βάρος του ελληνικού λαού, προέχει να μετρήσουμε όλα εκείνα τα... καμάρια μας, που ανερυθρίαστα έχουν δηλώσει ότι:

για να... σώσουν την πατρίδα μας, θα πήγαιναν/συμμαχούσαν ακόμη και με τον διάβολο.

Η «ενδεκάδα του διαβόλου» παρατίθεται ευθύς αμέσως με αλφαβητική σειρά:

Κυριάκος Βελόπουλος, Άννα Διαμαντοπούλου, Απόστολος Γκλέτσος, Σταύρος Θεοδωράκης, Βασίλης Λεβέντης, Νίκος Μιχαλολιάκος, Ντόρα Μπακογιάννη, Γιάννης Μπουτάρης, Αργύρης Ντινόπουλος, Θεόδωρος Πάγκαλος, Αλέξης Τσίπρας.

Η απαράδεκτη «δήλωση συμμαχίας» των 11 πολιτικών παικτών με τον διάβολο είναι καταγεγραμμένη στο ακόλουθο βίντεο.

V. ΑΠΟΚΡΟΥΟΝΤΑΣ ΤΗΝ ΡΕΤΣΙΝΙΑ ΤΗΣ ΣΥΝΩΜΟΣΙΟΛΟΓΙΑΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΘΡΗΣΚΟΛΗΨΙΑΣ

Φυσικά, όποιος τολμά να μιλά δημοσίως για τέτοια πράγματα αποκτά αυθωρεί και παραχρήμα την ρετσινιά του συνωμοσιολόγου ή του θρησκόληπτου.

Ο στόχος, όμως, της δημιουργίας μιας Παγκόσμιας Κυβέρνησης είναι αποτυπωμένος μέχρι και σε μασονικά περιοδικά του 1956 (περιοδικό «Ιλισός», Ιούλιος 1956, τεύχ. 2ο, σελ. 65) και του 1987 (περιοδικό «Κόρυμβος», Οκτ.-Νοε. 1987, τεύχ. 11, περίοδος Θ΄, σελ. 15 επ. Βλ. και μοναχού Αβέρκιου, Η μασονία από αυθεντικές πηγές, εκδ. «Το Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 2024, σελ. 71)!1

Σε αυτά τα δύο περιοδικά είναι δημοσιευμένο το άρθρο του Dr. K. P. Mukerji με τον τίτλο «Παγκόσμια Κυβέρνηση». Εκεί καταγράφονται οι τέσσερεις τρόποι, διά των οποίων θα επιτευχθεί αυτό το ανώμαλο όραμα:

«1. Ως εκούσιο και δημοκρατικό σχέδιο των Ειρηνόφιλων και καλοπροαίρετων Εθνών.
2. Ως αναπόφευκτο αποτέλεσμα ενός νέου παγκοσμίου πολέμου.
3. Ύστερα από ολοκληρωτική δικτατορία.
4. Διά συνδυασμόν των προηγουμένων τρόπων».

Έτσι όπως εξελίσσονται τα πράγματα, η προφητεία του Mukerji φαίνεται να υλοποιείται μέσω του υπ’ αριθμ. 3 σεναρίου, το οποίο, ωστόσο, δεν αποκλείεται να συνδυασθεί αργά ή γρήγορα με το υπ’ αριθμ. 2 σενάριο.

Η ισχυρότερη ένδειξη ότι βρίσκεται εν εξελίξει μια παγκόσμια ολοκληρωτική δικτατορία είναι η επιστράτευση της τεχνολογίας για την καθολική επιτήρηση των πάντων: ανθρώπων, ζώων, πραγμάτων κ.λπ.

Γι’ αυτό ακριβώς πρέπει να μείνουμε μακριά από την λήψη και την χρήση του Προσωπικού Αριθμού καθώς και των Ηλεκτρονικών Ταυτοτήτων – με όποιο κόστος!

Γι’ αυτό και η Νέα Δικτατορία του Κυριάκου Μητσοτάκη είναι η ΠΙΟ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΗ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ που θα μπορούσε να έχει η Ελλάδα στα βαθιά έσχατα και αίσχιστα χρόνια του 21ου (απατ)αιώνα.

Όποιος επιθυμεί να κατανοήσει γιατί ζούμε στην εποχή της ηλεκτρονικής δικτατορίας, μπορεί να μελετήσει το βιβλίο του γράφοντος «Από τον εμβολιασμό στην αριθμοποίηση των ζωανθρώπων – και στο βάθος τσιπάρισμα. Ο κόσμος του Τζωρτζ Όργουελ στην “Νέα Εποχή” της ηλεκτρονικής δικτατορίας» (εκδ. Noών, Αθήνα 2025).

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στον πρόλογο του ως άνω βιβλίου του Γκάρυ Άλεν (The Rockefeller File), τον οποίο υπογράφει το μέλος του αμερικανικού κονγκρέσου Lawrence P. McDonald, γίνεται η εξής διευκρίνιση:

                    Lawrence P. McDonald

«Το βιβλίο “The Rockefeller File” δεν αποτελεί μυθοπλασία. Πρόκειται για μια περιεκτική, επιδραστική και τρομακτική παρουσίαση αυτού που ίσως είναι το σημαντικότερο γεγονός της εποχής μας: της επιδίωξης των Ροκφέλερ και των συμμάχων τους να δημιουργήσουν μια παγκόσμια κυβέρνηση, συνδυάζοντας τον υπερ-καπιταλισμό και τον κομμουνισμό κάτω από την ίδια στέγη, θέτοντας τα πάντα υπό τον απόλυτο έλεγχό τους».

Παραπομπές 

1 Αναλυτικά βλ.:

Παγκόσμιος Πόλεμος και Παγκόσμια Κυβέρνηση

Konstantinos Vathiotis

6 Απρ

Επιμελείται και σχολιάζει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

 

πηγή 

Γιατί ο «ΠΑΠΑΣ» ΛΕΩΝ υποβάθμισε τα σεξουαλικής φύσεως αμαρτήματα;

Σχόλιο σε ένα ακόμα σοβαρό πνευματικό ατόπημα του Παπισμού, είναι το θέμα για το οποίο ενημερώνει σε βίντεο ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς κ. Σεραφείμ. 

 

«Κάθε απομάκρυνση από την αυθεντική αποστολική πίστη συνεπάγεται αναπόφευκτα συνέπειες όχι μόνο στο επίπεδο της διδασκαλίας, αλλά και στο επίπεδο της πνευματικής ζωής και του εκκλησιαστικού ήθους», αναφέρει αρχικά ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Πειραιώς και συνεχίζει: «Υπό το πρίσμα αυτό, η Ορθόδοξη Εκκλησία θεωρεί ότι ο Παπισμός, μετά την αποκοπή του από την ενότητα της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, ακολούθησε μια πορεία σταδιακής απομάκρυνσης από την πατερική παράδοση. 

 

Οι θεολογικές και εκκλησιολογικές καινοτομίες που εισήχθησαν στη Δύση συνδέθηκαν με μια ολοένα αυξανόμενη εκκοσμίκευση της εκκλησιαστικής ζωής, η οποία εκδηλώθηκε τόσο στη θεσμική λειτουργία όσο και στην άσκηση της εκκλησιαστικής εξουσίας».

 

«Ιδιαίτερα σοβαρό πλήγμα για το κύρος του αιρετικού Παπισμού υπήρξαν οι αποκαλύψεις των τελευταίων δεκαετιών σχετικά με χιλιάδες περιπτώσεις σεξουαλικής κακοποίησης ανηλίκων και εν πολλοίς ανάπηρων παιδιών, από μέλη του παπικού «κλήρου», υπογραμμίζει στη συνέχεια, σημειώνοντας παράλληλα πως «αυτά τα εγκλήματα διαπράττονταν για πολλές δεκαετίες, υπό την ένοχη ανοχή του Βατικανού, το οποίο ενώ γνώριζε, τα συγκάλυπτε!»

 

Στη συνέχεια αναφέρεται αναλυτικότερα στο πρόσφατο δημοσίευμα, με τίτλο: «Πάπας Λέων: Η σεξουαλική ηθική δεν αποτελεί πλέον προτεραιότητα», σύμφωνα με το οποίο ο «Πάπας» Λέων προσπάθησε να υποβαθμίσει την σημασία και τις ολέθριες συνέπειες των σεξουαλικών εγκλημάτων, τα οποία ταλανίζουν την ανθρωπότητα και την μεταβάλλουν σε ζωώδη και αγελαία κατάσταση».

 

Κάνοντας λόγο για την «απόφαση του «Πάπα» να υποβαθμίσει τα σεξουαλικής φύσεως αμαρτήματα», υπογράμμισε πως «όπως ήταν φυσικό και αναμενόμενο, προκάλεσε ενθουσιασμό στους θιασώτες και προωθητές της Woke Agenda, δηλαδή της περιβόητης «Αφύπνισης», η οποία στοχεύει στην πλήρη αποχριστιανοποίηση του κόσμου και την επιβολή κάθε μορφής ηθικής παρεκτροπής ως «τρόπου ζωής» του σύγχρονου ανθρώπου, την μεταβολή της κοινωνίας σε αγελαίες καταστάσεις, όπου θα κυριαρχούν τα ταπεινά ορμέμφυτα και δεν θα υπάρχουν ηθικές αναστολές».

 

«Το τελευταίο που χρειάζεται ο σύγχρονος αποστατημένος κόσμος είναι η μερικώς απενεχοποίηση της αμαρτίας και αυτή την παρέχει η παπική «εκκλησία» δια στόματος του ηγέτη της!», συμπληρώνει ο Σεβασμιώτατος, αναφερόμενος σε περιπτώσεις, οι οποίες αποδεικνύουν το Βατικανό ως προωθητή της Woke Agenda.

 

Σε άλλο σημείο ο Σεβασμιώτατος αναφέρει: «Από ορθόδοξη σκοπιά, η προσπάθεια του «Πάπα» Λέοντα να υποβαθμίσει την σημασία των σεξουαλικής φύσεως αμαρτήματα και να εξάρει την σημασία των κοινωνικών αμαρτημάτων, προκαλεί προβληματισμό. Η Εκκλησία ασφαλώς ενδιαφέρεται για τη δικαιοσύνη, την ειρήνη και την κοινωνική αλληλεγγύη. Ωστόσο, η ορθόδοξη παράδοση θεωρεί ότι τα ζητήματα αυτά δεν μπορούν να αποσπασθούν από την πνευματική ζωή και τη μετάνοια ούτε να υποκαταστήσουν την κλήση του ανθρώπου προς αγιασμό. Η σωτηρία δεν εξαντλείται στη βελτίωση των κοινωνικών δομών, αλλά προϋποθέτει τη μεταμόρφωση του ανθρώπου διά της Χάριτος του Θεού».

 

«Η Ορθόδοξη Εκκλησία, χωρίς να απορρίπτει ή να περιφρονεί κανένα ανθρώπινο πρόσωπο, διατηρεί αμετάβλητη τη διδασκαλία της περί του ανθρώπου, του γάμου και της σεξουαλικής ζωής. Η αγάπη προς κάθε άνθρωπο δεν συνεπάγεται αναθεώρηση της αποκαλυφθείσας αλήθειας ούτε αποδοχή συμπεριφορών που η εκκλησιαστική παράδοση θεωρεί ασυμβίβαστες με την εν Χριστώ ζωή.

 

Καταλήγοντας σημειώνει πως «η Ορθόδοξη Εκκλησία καλείται σήμερα να συνεχίσει την αποστολή της με διάκριση, αγάπη και πιστότητα στην αποστολική παράδοση, υπογραμμίζοντας παράλληλα πως «η Ορθόδοξη Εκκλησία μας δεν διαχωρίζει την πίστη από την ηθική και την κοινωνική προσφορά.

 

Διδάσκει ότι η αλήθεια της πίστεως και η χριστιανική ζωή αποτελούν αδιάσπαστη ενότητα.

Ο Χριστός δεν δίδαξε μόνο την αγάπη προς τον πλησίον και τη δικαιοσύνη, αλλά και την προσωπική καθαρότητα και αγιότητα, τονίζοντας πως «Μακάριοι οι καθαροὶ τῇ καρδίᾳ, ὅτι αὐτοὶ τὸν Θεὸν ὄψονται».

 

πηγή

Κυπριακό: Πού οδηγούν οι παρασκηνιακές μεθοδεύσεις της Ολγκίν

Γράφει ο ΛΟΥΚΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ  

 

Οι πληροφορίες που διακινούνται γύρω από τις πρωτοβουλίες της προσωπικής απεσταλμένης του Γενικού Γραμματέα του ΟΗΕ, Μαρία Άνχελα Ολγκίν και ενός προτεινόμενου «ευέλικτου μοντέλου», προκαλούν εύλογη ανησυχία. 

 

Όσοι έχουν μελετήσει σε βάθος το Κυπριακό εκτιμούν ότι οι ιδέες που φαίνεται να προωθούνται «δεν αποσκοπούν στην ενίσχυση της Κυπριακής Δημοκρατίας, αλλά στη δημιουργία ενός νέου πολιτειακού μορφώματος που, κατά τους επικριτές τους, θα αποδυναμώνει τη διεθνώς αναγνωρισμένη κρατική της υπόσταση. Το Κυπριακό, όμως, δεν είναι πρωτίστως διακοινοτικό πρόβλημα. Είναι πρόβλημα εισβολής και συνεχιζόμενης κατοχής ευρωπαϊκού εδάφους από την Τουρκία.

 

Η σύγχυση αυτών των δύο εννοιών υπήρξε διαχρονικά ένα από τα μεγαλύτερα διπλωματικά πλεονεκτήματα της Άγκυρας και δυστυχώς βρίσκει ευήκοα ώτα και στην ελληνική πλευρά. Ο εκάστοτε Πρόεδρος της Κυπριακής Δημοκρατίας δεν συνομιλεί με “ηγέτη των Τουρκοκυπρίων”, αλλά με την ίδια την Άγκυρα.

 

Η Τουρκία ουδέποτε εγκατέλειψε τον στρατηγικό της στόχο για πολιτικό έλεγχο ολόκληρης της Κύπρου. Από τις γνωστές εκθέσεις του Νιχάτ Ερίμ την περίοδο 1956-1957, μέχρι τη σημερινή πολιτική της Άγκυρας, η επιδίωξη παραμένει ουσιαστικά η ίδια! Είτε μέσω διχοτόμησης, είτε μέσω μιας συνταγματικής δομής, να ελέγχει όλη την Μεγαλόνησο.

 

Αν οι εκτιμήσεις για τις προτάσεις Ολγκίν που επιδεικνύει μία σημαντική «κινητικότητα» ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα, τότε δεν μιλάμε για πρωτοβουλία επανένωσης. Μιλάμε για μια διαδικασία που οδηγεί σταδιακά στην πολιτική αναβάθμιση του κατοχικού καθεστώτος και στην εξίσωσή του με τη διεθνώς αναγνωρισμένη Κυπριακή Δημοκρατία.

 

Να αναφέρουμε πολύ συνοπτικά ότι οι πληροφορίες που μας ήλθαν από τον… βρετανικό (άραγε τυχαίο;) Independent μιλούν για δύο συνιστώντα κράτη με πολιτική ισότητα και ευρεία αυτονομία, ένα εκ περιτροπής προεδρικό συμβούλιο (όπως του Ανάν), οι περισσότερες κυβερνητικές αρμοδιότητες θα ασκούνται χωριστά από τα δύο συνιστώντα κράτη, ενώ η κεντρική κυβέρνηση θα έχει περιορισμένο ρόλο.

 

Αυτό σε γενικές γραμμές έχει υποστηρίξει και ο κατοχικός εγκάθετος της Άγκυρας Τουφάν Έρχιουρμαν, που τώρα παρουσιάζεται ως πρόθυμος να συζητήσει το σχέδιο αυτό. Κοντολογίς πρόκειται για συνομοσπονδία δύο υφιστάμενων κρατιδίων που είναι ο πραγματικός στόχος των Τούρκων.

 

Το ισχυρότερο όπλο της Λευκωσίας

 

Η Κυπριακή Δημοκρατία δεν είναι εμπόδιο που πρέπει να παραμεριστεί για να υπάρξει λύση. Είναι το μοναδικό διεθνώς αναγνωρισμένο κράτος στο νησί, πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης και των Ηνωμένων Εθνών και διαθέτει πλήρη διεθνή νομική προσωπικότητα. Αυτό αποτελεί το μεγαλύτερο στρατηγικό κεφάλαιο της Λευκωσίας. Είναι το ισχυρότερο διαπραγματευτικό της όπλο, το πραγματικό της brand name!

 

Η Τουρκία γνωρίζει πολύ καλά ότι δεν μπορεί να αποκτήσει εύκολα διεθνή αναγνώριση του ψευδοκράτους. Επιδιώκει, λοιπόν, να πετύχει το ίδιο αποτέλεσμα μέσα από τη δομή της λύσης, εξισώνοντας πολιτικά το κατοχικό μόρφωμα με την Κυπριακή Δημοκρατία. Αν χαθεί αυτό το πλεονέκτημα, θα πρόκειται για την μεγαλύτερη στρατηγική νίκη της Άγκυρας.

 

Η παγίδα της πολιτικής ισότητας

 

Η δημόσια συζήτηση αποφεύγει συστηματικά να εξηγήσει τι σημαίνει στην πράξη η Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία με πολιτική ισότητα. Η πολιτική ισότητα, όπως την ερμηνεύει η τουρκική πλευρά, δεν περιορίζεται στην αποτελεσματική συμμετοχή των δύο κοινοτήτων.

 

Σημαίνει δικαιώματα αρνησικυρίας, υποχρεωτικές θετικές ψήφους, αριθμητική ισότητα ανεξαρτήτως πληθυσμού (παντελώς αντιδημοκρατικό) και δυνατότητα της τουρκοκυπριακής πλευράς να εμποδίζει τη λήψη αποφάσεων της ομοσπονδιακής κυβέρνησης. Ένα τέτοιο σύστημα δεν δημιουργεί λειτουργικό κράτος. Δημιουργεί θεσμοθετημένη παράλυση.

 

Και όταν η θεσμοθετημένη παράλυση γίνει αποδεκτή διεθνώς η Άγκυρα θα “σπάσει” αυτό το μόρφωμα και θα διατηρήσει το “Τουρκοκυπριακό Κράτος”, ενώ η Κυπριακή Δημοκρατία θα έχει αυτοκαταργηθεί.

 

Η αμηχανία Λευκωσίας και Αθήνας

 

Το παρακάτω ερώτημα δεν αφορά μόνο την κ. Ολγκίν. Αφορά πρωτίστως την κυπριακή κυβέρνηση αλλά και την Αθήνα. Γιατί γίνεται ανεκτή μια διαδικασία που, σύμφωνα με τους επικριτές της, μετακινεί συνεχώς το πλαίσιο προς τις τουρκικές επιδιώξεις; Γιατί δεν διακηρύσσεται με απόλυτη σαφήνεια ότι η διεθνής προσωπικότητα, η συνέχεια και η κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας αποτελούν αδιαπραγμάτευτες κόκκινες γραμμές;

 

Η Κύπρος δεν χρειάζεται λύση με οποιοδήποτε τίμημα. Χρειάζεται λύση που να εγγυάται ελευθερία, δημοκρατία, λειτουργικό κράτος, πλήρη εφαρμογή του ευρωπαϊκού κεκτημένου και σεβασμό του διεθνούς δικαίου. Και η Αθήνα; Το ελληνικό πολιτικό σύστημα αντιμετωπίζει συχνά το Κυπριακό ως ζήτημα χαμηλής προτεραιότητας, ενώ μεγάλο μέρος της ελληνικής κοινής γνώμης δείχνει να έχει απομακρυνθεί από ένα εθνικό θέμα, που επί δεκαετίες αποτελούσε κορυφαία υπόθεση του Ελληνισμού. Η αδιαφορία, όμως, δεν αποτελεί στρατηγική. Η λήθη δεν προστατεύει ούτε την Κύπρο, ούτε την Ελλάδα.

 

Αναμφίλεκτα οι Κύπριοι αδελφοί μας έχουν τον πρώτο λόγο. Η Ελλάδα όμως ως Εγγυήτρια Δύναμη, αλλά και λόγω στρατηγικών και πανεθνικών συμφερόντων θα πρέπει να παίξει τον δικό της ρόλο, τον ρόλο που επιβάλλει η Ιστορία, οι Διεθνείς Συμβάσεις και η υφιστάμενη γεωπολιτική κατάσταση στην ευρύτερη περιοχή και να παραμείνει ενεργή και δίπλα στην Κύπρο. Ας ληφθεί σοβαρά υπόψη ότι μία δυσμενής για τα ελληνικά συμφέροντα λύση στην Κύπρο, επηρεάζει δυσμενώς όλο το φάσμα των λεγομένων ελληνοτουρκικών προβλημάτων που δημιουργούνται από την αναθεωρητική πολιτική των Τούρκων!

 

“Άντε να βρούμε μία λύση, όποια και αν είναι”

 

Στην Κύπρο, αλλά και στην Ελλάδα, έχει αναπτυχθεί από κάποιους κύκλους το αφήγημα «άντε να βρούμε μία όποια λύση τώρα»! Τους χαρακτηρίζω “ναταβρουμενάκηδες” ! Το επιχείρημα τους είναι “ας μαζέψουμε επιτέλους τις όποιες ζημιές μας τώρα, ας μειώσουμε όσο μπορούμε τα τετελεσμένα, ας επιστραφούν κάποια εδάφη (στην προκειμένη πρωτοβουλία κάποιες γειτονιές της …Αμμοχώστου!) και να τελειώνουμε, γιατί η κάθε προηγούμενη προτεινόμενη λύση είναι καλύτερη από αυτήν που υπάρχει τώρα”. Ξεχνούν οι δύσμοιροι ότι αν είχαν γίνει αποδεκτές αυτές “οι λύσεις” που απορρίφθηκαν, η Κύπρος σήμερα δεν θα ήταν αυτή που είναι.

 

Θα επαναλάβω κάτι που έχει γράψει ο εκλεκτός φίλος μου Δρ. Χρίστος Κληρίδης, πρώην Βουλευτής, πρώην Μέλος του Εθνικού Συμβουλίου, πρώην Μέλος της Διαπραγματευτικής Ομάδας πρώην Πρόεδρος του Δικηγορικού Συλλόγου Κύπρου και πλέον Πρόεδρος του κυπριακού πολιτικού κόμματος “ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΚΗ ΑΛΛΑΓΗ”: «Το δίλημμα δεν είναι μεταξύ λύσης και μη λύσης, αλλά μεταξύ μίας καταστροφικής λύσης και της συνέχισης της Κυπριακής Δημοκρατίας μέχρι να βρεθεί μία σωστή και δίκαιη λύση”, μία λύση που θα κατοχυρώνει και τα δικαιώματα της πλειοψηφίας της Μεγαλονήσου».

 

Αντί επιλόγου

 

Το πραγματικό διακύβευμα δεν είναι αν η λύση θα ονομάζεται Διζωνική Δικοινοτική Ομοσπονδία, χαλαρή ομοσπονδία, ή οποιαδήποτε άλλη πολιτική φόρμουλα. Οι ονομασίες έχουν μικρή σημασία όταν αλλοιώνεται η ουσία. Το αδυσώπητο ερώτημα είναι ένα! Θα διαφυλαχθεί η Κυπριακή Δημοκρατία ως το μοναδικό διεθνώς αναγνωρισμένο κράτος, ή θα αντικατασταθεί από ένα δυσλειτουργικό μόρφωμα που θα βρίσκεται σε μόνιμη πολιτική ομηρία της Τουρκίας;

 

Κάτι που αναντίρρητα αντίκειται στα συμφέροντα του Ελληνισμού; Η ιστορία δεν θα κρίνει όσους αντιστάθηκαν σε μια λύση που θεωρούσαν επιζήμια. Θα κρίνει εκείνους που, στο όνομα του «ρεαλισμού», αποδέχθηκαν την αποδόμηση της Κυπριακής Δημοκρατίας και άνοιξαν τον δρόμο στην κεκαλυμμένη “λύση των δύο κρατών” για την πολιτική επικυριαρχία της Άγκυρας στην Κύπρο!

 

Η Κύπρος δεν χρειάζεται οποιαδήποτε λύση. Χρειάζεται μια δίκαιη, δημοκρατική και βιώσιμη λύση, που να τερματίζει την κατοχή, να αποκαθιστά την κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας και να διασφαλίζει ότι καμία τρίτη χώρα δεν θα μπορεί να ελέγχει το μέλλον της Μεγαλονήσου.

 

πηγή