Δελτία Τύπου της ΝΙΚΗΣ για

Αθήνα, 24/7/2026
 

Η Δημοκρατία τιμάται καθημερινά στην πράξη για όλους, όχι με επικοινωνιακές φιέστες για λίγους 

 

Πενήντα δύο χρόνια μετά την Αποκατάσταση της Δημοκρατίας, η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια της λήθης. Η Δημοκρατία αποκαταστάθηκε το 1974, αλλά το τίμημα της εκτροπής ήταν η εθνική τραγωδία της Κύπρου, με την Ιστορία να διδάσκει ότι όταν οι θεσμοί καταρρέουν, οι συνέπειες μπορούν να οδηγήσουν σε εθνικές τραγωδίες.

 

Η συγκυρία καθιστά τη σημερινή επέτειο ακόμη πιο συμβολική, καθώς στη Βουλή συζητείται η συνταγματική αναθεώρηση. Όμως, πριν από οποιαδήποτε συζήτηση για την αλλαγή του Καταστατικού Χάρτη της χώρας, προέχει μία αδιαπραγμάτευτη δημοκρατική υποχρέωση: η τήρηση του Συντάγματος, η οποία προηγείται της αναθεώρησής του. 

 

Η κυβέρνηση δεν μπορεί να εμφανίζεται ως εγγυήτρια της συνταγματικής τάξης, όταν η ίδια η διαδρομή της έχει αφήσει βαθύ θεσμικό αποτύπωμα, με περιορισμό των ατομικών ελευθεριών, υπονόμευση του Κράτους Δικαίου, απαξίωση της διάκρισης των εξουσιών και σοβαρά ελλείμματα διαφάνειας και λογοδοσίας. 

 

Καμία λοιπόν δεξίωση και καμία «πασαρέλα» στο Προεδρικό Μέγαρο δεν μπορούν να συγκαλύψουν τις θεσμικές πληγές της χώρας.

 

Η Δημοκρατία τιμάται με λογοδοσία, θεσμική συνέπεια, απόλυτο σεβασμό στο Σύνταγμα και προσήλωση στις αξίες της. Η Δημοκρατία τιμάται καθημερινά στην πράξη με τη διάκριση των εξουσιών και την αναγνώριση των ατομικών ελευθεριών, όχι με υπερσυγκέντρωση εξουσιών στα χέρια ενός και με «ηλεκτρονικό φακέλωμα» για τους πολλούς.

 

Το «καλό καλοκαίρι» είναι για εσάς, κ. Μητσοτάκη, όχι για τους πολίτες

 

Καθ’ έξιν θρασύς ο πρωθυπουργός δεν θα μπορούσε να μιλήσει με τη γλώσσα της αλήθειας και με θάρρος σε μια ακόμα συνέντευξη του, απευθυνόμενος στον ελληνικό λαό.

 

Γνωρίζοντας πλήρως την κατάσταση που έχει διαμορφωθεί στα ελληνικά νοικοκυριά, υπαιτιότητα της κυβέρνησής του, έρχεται σαν νεοεκλεγμένος πρωθυπουργός να πει ότι θα στηρίξει στοχευμένα αυτούς που έχουν πραγματικά ανάγκη -για αυτό και δεν θα μειώσει τον ΦΠΑ-, θα στηρίξει στοχευμένα το διαθέσιμο εισόδημα συνταξιούχων, ελεύθερων επαγγελματιών και μικρομεσαίων, θα στηρίξει στοχευμένα τα νέα ζευγάρια που θέλουν να δημιουργήσουν οικογένεια.

 

Η πραγματικότητα των 7,5 χρόνων τον εκθέτει, με τα στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ να δείχνουν αύξηση μέχρι και 20% στο κρέας και 40% στα καύσιμα, με την Ανώτατη Γενική Συνομοσπονδία Συνταξιούχων Ελλάδας να κάνει λογο για απώλειες μέχρι και 45% στις αποδοχές τους τα τελευταία χρόνια, με τον αριθμό των 65.000 γεννήσεων το 2025 να στοιχειώνει το μέλλον του έθνους.

 

Ο κ. Μητσοτάκης κρύφτηκε στην περίπτωση των σκανδάλων πίσω από τη γνωστή γραμμή της διαχρονικότητας τους, όταν σε όλα έχει μπει η σφραγίδα της κυβέρνησής του, ενώ στο θέμα της Ευρωπαϊκής Εισαγγελίας αναγκάστηκε να “μαζέψει” τις προηγούμενες δηλώσεις του περί εμπλοκής της στα εσωτερικά πολιτικά ζητήματα της χώρας.

 

Ήταν η πίεση των Βρυξελλών ή μήπως το νέο σκάνδαλο με τα “σπιτάκια της ανακύκλωσης” το οποίο διερευνούν οι Ευρωπαίοι Εισαγγελείς, που ανάγκασε τον πρωθυπουργό να διορθώσει και να μιλήσει για “πολύ χρήσιμο θεσμό” τον οποίο “ξεκάθαρα στηρίζει η ελληνική κυβέρνηση”;

 

Ο κ. Μητσοτάκης ευχήθηκε “καλό καλοκαίρι” στους πολίτες, προαναγγέλοντας προφανώς τις δικές του διακοπές. Γιατί για τους περισσότερους και το καλοκαίρι θα είναι “μια απ’ τα ίδια”, ένας συνεχής αγώνας επιβίωσης, μια καθημερινή προσπάθεια να βγει η εβδομάδα, να βγει ο μήνας.

 

ΝΙΚΗ: Ο Δένδιας κλείνει στρατόπεδα – Η Τουρκία ιδρύει Ταξιαρχία Καταδρομών στην Ίμβρο

 

Την ώρα που η κυβέρνηση και ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας Νίκος Δένδιας κλείνουν στρατόπεδα σε ολόκληρη τη χώρα, αντιμετωπίζοντας τις εγκαταστάσεις των Ενόπλων Δυνάμεων ως ευκαιρία για real estate, η Τουρκία ενισχύει μεθοδικά τις επιθετικές της δυνατότητες απέναντι στην Ελλάδα.

 

Η αναβάθμιση του 5ου Συντάγματος Καταδρομών της Ίμβρου σε πλήρη Ταξιαρχία αποτελεί μία ακόμη κίνηση στο σχέδιο στρατιωτικής απειλής του Αιγαίου και της Κύπρου, με σαφή αποβατικό προσανατολισμό.

 

Κι όμως, ενώ η Άγκυρα δημιουργεί καθημερινά νέα στρατιωτικά τετελεσμένα απέναντι από τα ελληνικά νησιά, η κυβέρνηση εξακολουθεί να επενδύει στο αφήγημα των «ήρεμων νερών» και της Διακήρυξης των Αθηνών. Πόσες ακόμη προκλήσεις χρειάζονται για να παραδεχθεί ότι η Τουρκία δεν εγκατέλειψε ποτέ τον αναθεωρητισμό της; Πόσες ακόμη κινήσεις απαιτούνται για να αντιληφθεί ότι η πολιτική του εφησυχασμού όχι μόνο δεν αποτρέπει την τουρκική επιθετικότητα, αλλά της επιτρέπει να εξελίσσεται ανενόχλητη;

 

Το Κίνημα ΝΙΚΗ καλεί την κυβέρνηση να εγκαταλείψει τις επικίνδυνες αυταπάτες. Η Ελλάδα οφείλει να θέσει την τουρκική προκλητικότητα στο επίκεντρο κάθε ευρωπαϊκής και διεθνούς συζήτησης και να μπλοκάρει κάθε προσπάθεια της Άγκυρας να αποκτήσει πρόσβαση σε ευρωπαϊκά αμυντικά προγράμματα και χρηματοδοτήσεις, όσο συνεχίζει να απειλεί ευθέως δύο κράτη - μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

 

Όσο η Τουρκία οργανώνει νέες Ταξιαρχίες Πεζοναυτών, ενισχύει τις αποβατικές της δυνατότητες και θεμελιώνει στην πράξη τη «Γαλάζια Πατρίδα», η Ελλάδα δεν έχει την πολυτέλεια να κλείνει στρατόπεδα και να συζητά για την αξιοποίηση της στρατιωτικής περιουσίας. Η εθνική ασφάλεια απαιτεί αποτροπή, αποφασιστικότητα και στρατηγική. Όχι αυταπάτες.

Χούθι: Δορυφόρος του Ιράν ή εθνικό κίνημα της Υεμένης;

Γράφει ο ΤΣΙΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ  

 

Η στρατηγική της οργάνωσης “Ανσαρ Αλλάχ” υπερβαίνει τη Γάζα, την σχέση της με το Ιράν και την αντιπαράθεση της με το Ισραήλ. Από τον Οκτώβριο του 2023, η οργάνωση αυτή, γνωστή και ως Χούθι, έχει πραγματοποιήσει πλήγματα με drone και πυραύλους σε διάφορα πλοία που διασχίζουν την Ερυθρά Θάλασσα. Οι Χούτι πραγματοποίησαν επίσης επιθέσεις κατά του Ισραήλ, ενώ συγκρούστηκαν και με τις ΗΠΑ, μέχρι την συμφωνία κατάπαυσης (Μάιος του 2025) η οποία δεν περιλαμβάνει το Ισραήλ. 

 

Τώρα οι Χούθι ανακοίνωσαν ναυτικό αποκλεισμό κατά της Σαουδικής Αραβίας, με την εύθραυστη διετή εκεχειρία να έχει καταρρεύσει έπειτα από τον βομβαρδισμό του διεθνούς αεροδρομίου της Σαναά – με σκοπό να εμποδιστεί η προσγείωση ιρανικού αεροσκάφους – πλήγμα για την οποίο οι Χούθι κατηγόρησαν το Ριάντ. Ως απάντηση εκτόξευσαν βαλλιστικούς πυραύλους κατά σαουδαραβικού αεροδρομίου, προτού προχωρήσουν στην κήρυξη του ναυτικού εμπάργκο, το οποίο απέδωσαν και στον ασφυκτικό αποκλεισμό της Υεμένης από το σουνιτικό βασίλειο.

 

Ήδη απέστειλαν προειδοποιήσεις σε ναυτιλιακές εταιρείες να μην φορτώνουν, ή ξεφορτώνουν εμπορεύματα σε σαουδαραβικά λιμάνια, τονίζοντας ότι οποιοδήποτε πλοίο συνεργάζεται με τη Σαουδική Αραβία κινδυνεύει να δεχθεί επίθεση, σε οποιοδήποτε σημείο φτάνει η εμβέλεια των όπλων τους. Ο αποκλεισμός στοχεύει να στερήσει από τη Σαουδική Αραβία τη δυνατότητα να χρησιμοποιεί την Ερυθρά Θάλασσα για να παρακάμπτει το Στενό του Ορμούζ.

 

Η κίνηση αυτή συμπίπτει με τη γενικότερη ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή και τον πόλεμο για τον έλεγχο των θαλάσσιων περασμάτων. Το Ιράν (που στηρίζει τους Χούθι) φέρεται να είχε ζητήσει από την οργάνωση να είναι έτοιμη να κλείσει το στρατηγικό πέρασμα Μπαμπ ελ-Μαντέμπ στην Ερυθρά Θάλασσα. Ο δε πρόεδρος Τραμπ προειδοποίησε ότι οι ΗΠΑ θα απαντήσουν, αν οι Χούθι επιχειρήσουν να εμποδίζουν την διέλευση εμπορικών πλοίων, αν και ο ίδιος έκανε εκεχειρία μαζί τους χωρίς να εξασφαλίσει την δέσμευση τους ότι θα σταματήσουν να πλήττουν, για παράδειγμα το Ισραήλ.

 

Ποιοι είναι οι Χούθι

 

Το να βλέπει κανείς τους Χούθι απλά ως έναν ιρανικό πληρεξούσιο, ή ως μία φιλοπαλαιστινιακή οργάνωση, είναι κάτι υπερ-απλουστευτικό, διότι δεν εξηγεί την συνεχιζόμενη επιθετικότητα τους και τις δυνατότητες μελλοντικής δράσης που αυτοί έχουν. Στην πραγματικότητα πρόκειται για ένα εθνικό κίνημα της Υεμένης με περιφερειακά συμφέροντα, που ελάχιστη σχέση έχουν με την Γάζα, ενώ είναι δεν λειτουργούν πάντα ως ένας “δορυφόρος” του Ιράν.

 

Είναι χαρακτηριστικό πως έχουν μείνει εκτός της πολεμικής αντιπαράθεσης που μαίνεται στον Κόλπο, πέρα από κάποιες επιθέσεις τους στο Ισραήλ. Η ρήξη τους δε με την Σαουδική Αραβία εντάσσεται περισσότερο στα πλαίσια της πολυετούς αντιπαράθεσης με το Ριάντ στον εμφύλιο της Υεμένης και όχι στην στάση του βασιλείου στον νέο πόλεμο στην Μέση Ανατολή – το οποίο βασίλειο μάλιστα συνέβαλε στην αποτυχία της επιχείρησης “Project Freedom”, που είχε ανακοινώσει πομπωδώς ο Τραμπ για το Ορμούζ.

 

Όντως, η Γάζα τους είχε δώσει το πρόσχημα για την εκστρατεία επιθέσεων τους στην Ερυθρά Θάλασσα. Όμως, η πραγματικότητα είναι πολύ πέραν της σύγκρουσης Ισραήλ-Παλαιστινίων. Η “Ανσαρ Αλλάχ” βλέπει παγίως στις ΗΠΑ τον “Μεγάλο Σατανά”, μια ιμπεριαλιστική δύναμη που απειλεί τον λαό της Υεμένης. Η δε συνεργασία τους με το Ιράν μπορεί να εκληφθεί και ως πραγματισμός. Οι στόχοι των Χούθι είναι κυρίως πολιτικοί, όχι θρησκευτικοί: Επιδιώκουν ένα “παράλληλο κράτος” στην Υεμένη, ικανού να πολεμά τις ΗΠΑ και τους συμμάχους τους στην περιοχή.

 

Χούθι, Ιράν και αραβικά κράτη

 

Η κοινή αραβική και ισλαμική και ταυτότητα εξηγεί την υποστήριξη τους στην Παλαιστίνη, όπως και την αντιπαράθεση τους με αραβικά κράτη που έχουν δεσμούς με το Ισραήλ – Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα – πέραν του ότι τα προαναφερόμενα κράτη αποτέλεσαν την εμπροσθοφυλακή κατά των Χούθι στον εμφύλιο της Υεμένης.

 

Το Νοέμβριο του 2023 οι Χούθι μίλησαν για «αραβική αποστασία», λόγω της μη ενεργούς υποστήριξης στην “Πλημμύρα του Αλ Άκσα” – το όνομα της επίθεσης της Χαμάς στις 7 Οκτωβρίου. Οι επικρίσεις των Χούθι έναντι των κατεστημένων αραβικών ηγεσιών τους έδωσε ένα “ηθικό πλεονέκτημα” στον αραβικό κόσμο. Χούθι και Παλαιστίνιοι έχουν έναν κοινό εχθρό, το Ισραήλ – από κοινού με μία σημαντική περιφερειακή δύναμη, το Ιράν. Ιράν και Χούθι έχουν επίσης κοινούς αντιπάλους στην περιοχή. Το γεγονός αυτό, σε συνδυασμό με την ιρανική στρατιωτική υποστήριξη, συνέβαλε στον χαρακτηρισμό «πληρεξούσιος του Ιράν», που αποδίδουν τα δυτικά ΜΜΕ στους Χούθι.

 

Ο αντιαμερικανισμός των Χούθι δεν προηγείται απλώς της σύγκρουσης στην Γάζα, αλλά εδώ και τουλάχιστον μία δεκαετία αποτελεί κεντρικό σημείο της κοσμοθεωρίας του κινήματος – δηλώνουν πως παλεύουν για μία ισχυρή Υεμένη που θα αποτρέπει τους εχθρούς της. Χαρακτηρίζουν τις ΗΠΑ ως «κουκλοπαίκτη του Ισραήλ» και το Ισραήλ ως «μαριονέτα της Αμερικής».

 

Η αντιαμερικανική κοσμοθεωρία του κινήματος χρησιμοποιείται και στην αντιπαράθεση τους με εξτρεμιστικές σουνιτικές ομάδες, για παράδειγμα χαρακτηρίζουν τις ΗΠΑ ως τον «εγκέφαλο» πίσω από το ISIS. Εξάλλου, το βασικό σύνθημα των Χούθι είναι το «Θάνατος στην Αμερική». Αυτό διαδόθηκε από Αγιατολάχ Χομεϊνί μετά την Ισλαμική Επανάσταση του 1979 στο Ιράν, αν και στην πραγματικότητα η οργάνωση το υιοθέτησε μετά την εισβολή των ΗΠΑ στο Ιράκ, το 2003.

 

Ο αντιαμερικανισμός των Χούθι έχει ρίζες κυρίως στην πρόσφατη πρόσφατη ιστορία της Υεμένης. Η σύγκρουση Χούθι-Σαουδικής Αραβίας διεύρυνε τον αντιαμερικανισμό τους. Οι ΗΠΑ, σταθερός σύμμαχος της Σαουδικής Αραβίας την οποία ενισχύουν στρατιωτικά, θεωρείται βασικός παράγοντας του εμφυλίου της Υεμένης, το δε Ριάντ εμπλέκονταν στα εσωτερικά της χώρας, πολύ πριν τον εμφύλιο. Οι Χούθι έχουν ως σημείο αναφοράς την εκστρατεία τους στην Ερυθρά Θάλασσα, καθώς κατάφεραν να “καταπνίξουν” το παγκόσμιο εμπόριο μέσω της Διώρυγας του Σουέζ, φτάνοντας να μειώσουν τις ναυτιλιακές διελεύσεις από αυτήν την διαδρομή, τουλάχιστον κατά 50%.

 

Υπονομεύοντας την παγκόσμια ναυτιλία και άρα και τα συμφέροντα του “Μεγάλου Σατανά”, μετατράπηκαν σε μία δύναμη που πρέπει να λαμβάνεται σοβαρά υπόψη, τόσο σε εγχώριο, όσο και σε διεθνές πλαίσιο, αποδεικνύοντας ότι μπορούν να αποδιοργανώσουν τις μεγαλύτερες στρατιωτικές δυνάμεις παγκοσμίως. Οι Χούθι αναβαθμίστηκαν ως ένας παίκτης με επιρροή και έγιναν σημείο αναφοράς για τον μουσουλμανικό κόσμο. Με την πρότερη πολεμική τους εκστρατεία στην Ερυθρά, ενίσχυσαν την δημοφιλία τους στο εσωτερικό της Υεμένης και τον αριθμό των μαχητών που εντάσσονται στις τάξεις τους.

 

Εξοπλισμός

 

Η στρατιωτική δυνατότητα των Χούθι ενισχύθηκε κατά τον εμφύλιο. Πιθανώς ποτέ δεν ήταν ευκολότερη για αυτούς η στρατιωτική δράση εκτός των συνόρων της Υεμένης, αποτέλεσμα της ιρανικής παροχής υποστήριξης και των προμηθειών για την κατασκευή πυραύλων και UAV. Τα εξαρτήματα αποστέλλονται, ή μεταφέρονται λαθραία στην Υεμένη και στη συνέχεια συναρμολογούνται για χρήση. Στοιχεία δείχνουν ότι εξαρτήματα που παράγονται στην Ευρώπη μεταφέρονται λαθραία στο Ιράν και στη συνέχεια παρέχονται στους Χούθι. Η πιο αποτελεσματική μέθοδος επιθέσεων των Χούθι φαίνεται να είναι η χρήση drone καμικάζι, φορτωμένων με εκρηκτικά.

 

Έχουν την απαραίτητη εμπειρία από τον εμφύλιο πόλεμο και από επιθέσεις τους εναντίον της Σαουδικής Αραβίας. Τα μοντέλα Qasef-1 και Waid-1 του κινήματος, με βεληνεκές 200 km και 900 km αντίστοιχα, επαρκούν για την διεξαγωγή αποστολών κρούσης σε στόχους της Ερυθράς Θάλασσας. Όπλα μεγαλύτερης εμβέλειας, όπως το Waid-2, είναι ικανά να καλύψουν το μεγαλύτερο μέρος της Μέσης Ανατολής και να χτυπήσουν στόχους σε χώρες, όπως το Ισραήλ.

 

Οι πιο εξελιγμένοι πύραυλοι του κινήματος έχουν παρόμοια εμβέλεια και έχουν ήδη δοκιμαστεί εναντίον του Ισραήλ. Οι πρώτοι θάνατοι στην Ερυθρά Θάλασσα ήταν αποτέλεσμα των επιθέσεων τους με βαλλιστικούς πυραύλους στο φορτηγό πλοίο True Confidence. Τρία άτομα είχαν σκοτωθεί τότε.

 

Αν και υπάρχουν στοιχεία ότι οι Χούθι αναπτύσσουν τις δικές τους παραγωγικές δυνατότητες, παραμένουν εξαρτημένοι των ιρανικών προμηθειών και βοήθειας. Σχεδόν ολόκληρο το οπλοστάσιο τους έχει πανομοιότυπα αντίγραφα ιρανικών μοντέλων. Πάντως, ούτε οι πολυετείς βομβαρδισμοί του συνασπισμού που ηγείται η Σαουδική Αραβία, ούτε η αμερικανο-βρετανική επιχείρηση “Operation Poseidon Archer”, ούτε τα κατά καιρούς ισραηλινά πλήγματα, τα οποία μάλιστα εξόντωσαν ηγετικά στρατιωτικά και πολιτικά στελέχη των Χούθι, κατάφεραν να τους “αναχαιτίσουν”.

 

Οι ίδιοι δεν εστιάζουν πάντοτε στην αντιμετώπιση των “ιμπεριαλιστών εχθρών”, διαπραγματευόμενοι ακόμα και με την Σαουδική Αραβία, δείχνοντας διπλωματική ευχέρεια και έχοντας πάντα στο νου την διεύρυνση της ισχύος τους στην Υεμένη.

 

Κλιμάκωση στην Υεμένη

 

Από τον Απρίλιο του 2024, οι συγκρούσεις στην Υεμένη είχαν μειωθεί σημαντικά, ως αποτέλεσμα της εκεχειρίας – με τη μεσολάβηση του ΟΗΕ – και των συνεχιζόμενων διαπραγματεύσεων μεταξύ των Χούθι και των αντιπάλων τους. Αν και οι συμφωνίες κατάπαυσης του πυρός έχουν αποδειχθεί εύθραυστες και τηρούνται μόνο μερικώς στην Υεμένη, η επανειλημμένη εφαρμογή τους τελικώς βοήθησε στη μείωση των μαχών. Οι διαπραγματεύσεις είχαν κορυφωθεί με την επίσκεψη εκπροσώπων της “Ανσάρ Αλλάχ” στο Ριάντ, τον Σεπτέμβριο του 2023.

 

Όμως, η εκεχειρία μοιάζει υπό κατάρρευση στην Υεμένη, όχι μόνο εξαιτίας των σαουδαραβικών πληγμάτων που προαναφέραμε και των αντιποίνων των Χούθι. Επιπλέον, ξέσπασαν σφοδρές μάχες στα δυτικά (κυρίως στην περιοχή Hodeidah) με δεκάδες νεκρούς, οι οποίες χαρακτηρίζονται ως το χειρότερο ξέσπασμα βίας στην περιοχή από το 2022. Στο μεταξύ έχει προηγηθεί η διάρρηξη της συμμαχίας Σαουδικής Αραβίας και Εμιράτων στην Υεμένη, καθώς το Άμπου Ντάμπι στηρίζει το Νότιο Μεταβατικό Συμβούλιο (STC), το οποίο επιδιώκει την ανεξαρτησία της νότιας Υεμένης και όχι την διεθνώς αναγνωρισμένη κυβέρνηση που στηρίζουν οι Σαουδάραβες.

 

Η ιστορία έχει δείξει πως επιθέσεις έναντι των Χούθι μπορεί να γυρίσουν μπούμερανγκ. Εξάλλου, μία δεκαετία σφοδρών εμφύλιων συγκρούσεων δεν έκαμψε την αποφασιστικότητα τους. Επομένως, τα υπερβολικά πλήγματα έναντι τους, ενδέχεται να τους ενισχύσουν. Επιπλέον, με δεδομένη την αναστάτωση στο Ορμούζ, η παγκόσμια οικονομία θα πληγεί αν επαναληφθούν τα εμπόδια διέλευσης στο Σουέζ, ή αν έχουμε εμπόδια και στην διέλευση από την Ερυθρά. Να σημειωθεί δε πως οι Χούθι έχουν επιτεθεί και σε πλοία μυ δυτικών συμφερόντων όπως στο πετρελαιοφόρο Huang Pu, παρά τους δεσμούς τους με την Ρωσία και την Κίνα.

 

Το σίγουρο είναι πως είμαστε μακριά πια από την (χρονικά πρόσφατη περίοδο) που ο εκπρόσωπος των Χούθι χαρακτήριζε ως “αδέρφια μας(!)” τους Σαουδάραβες με τους οποίους διαπραγματεύονταν, προσδοκώντας να αναγνωρίσει το Ριάντ την διευρυμένη επιρροή που ασκούν οι Χούθι στην Υεμένη. Πάντως δεν είναι εντελώς άδικο να θεωρείται η προσπάθεια εξομάλυνσης Χούθι και Σαουδικής Αραβίας ως μία παράπλευρη απώλεια του νέου γύρου συγκρούσεων που ξέσπασαν στον Κόλπο.

 

πηγή 

Επιστολή Καταγγελίας για Μητροπολίτη Σιλουανό

Ο Μητροπολίτης Μεγάλης Βρετανίας και Ιρλανδίας κ. Σιλουανός, συμπροσευχήθηκε δημόσια
- με τον Πάπα στη Ρώμη
- και με την "Αρχιεπισκοπίνα" του Canterbury
(κάποτε τα γράφαμε, και γελούσαμε, η αδιαφορία όμως των πολλών, έφερε και αυτό το κατάντημα).

 

Ένας ορθόδοξος Ρουμάνος ιερέας, που έχει διακόψει την μνημόνευση του οικείου επισκόπου, όπως προβλέπεται από τους Ιερούς Κανόνες (Αποτείχιση), μαζί με τους ενορίτες του, στέλνει μία ακόμη επιστολή στον Πατριάρχη και στην Σύνοδο του Πατριαρχείου Αντιοχείας.

 

Κάποιοι θα αναρωτιούνται και τι έγινε, μόλις μια ενορία στην Αγγλία, που υπάγεται στο Πατριαρχείο Αντιοχείας.

Τι τους νοιάζει;

 

Κι όμως, ακόμη και ΕΝΑΣ Ορθόδοξος ιερέας να απομείνει που θα ομολογεί την αλήθεια (ευτυχώς υπάρχουν κι άλλοι πολλοί), αρκεί.

«Ουδέν εποιήσαμεν», όπως είχαν παραδεχτεί όταν ΔΕΝ υπέγραψε ο Μάρκος ο Ευγενικός.

 

Μεταφράσαμε την επιστολή από τα Αγγλικά (ακολουθεί το αυθεντικό κείμενο στα Αγγλικά, μαζί με τις παραπομπές και το σχόλιό μας):

 

 ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΝΟΡΙΑ ΑΓΙΟΥ ΕΔΟΥΑΡΔΟΥ ΤΟΥ ΜΑΡΤΥΡΟΣ ΚΑΙ ΑΓΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΗΣ ΤΗΣ ΡΩΜΗΣ

 

Ορθόδοξη Χριστιανική Αρχιεπισκοπή Αντιοχείας Μεγάλης Βρετανίας και Ιρλανδίας

 

Προς

την Α.Θ.Μ. τον Πατριάρχην Ιωάννην Ι΄

και την Ιεράν Σύνοδον της Εκκλησίας της Αντιοχείας

Ελληνορθόδοξον Πατριαρχείον Αντιοχείας και πάσης Ανατολής

Πατριαρχική Κατοικία, Μπαλαμάντ, Κούρα,

Λίβανος

 

18 Ιουλίου 2026

 

Μακαριώτατε Πατριάρχα,

και Σεβασμιώτατοι Μητροπολίται, Μέλη της Ιεράς Συνόδου,

 

Μετά βαθυτάτου σεβασμού απευθυνόμεθα προς την Υμετέραν Μακαριότητα και προς τους Σεβασμιωτάτους Μητροπολίτας, αναφερόμενοι εις τα προηγούμενα ηλεκτρονικά μηνύματά μας σχετικά με τον Σεβασμιώτατον Μητροπολίτην Μεγάλης Βρετανίας και Ιρλανδίας κ. Σιλουανόν.

 

Σας απευθύναμε επιστολήν την 17ην Οκτωβρίου 2025 σχετικά με τη δημοσία κοινή προσευχή του μετά των ετεροδόξων εν Ρώμη,¹ και εκ νέου την 26ην Ιουνίου 2026 σχετικά με το ίδιο ζήτημα εν Καντερβουρία (Canterbury),² χωρίς καμία εκ των δύο επιστολών να έχει μέχρι σήμερον λάβει απάντηση.

 

Βαθύτατα θλίβεται και ταράσσεται η Ορθόδοξος συνείδησίς μας, καθώς εξακολουθούμε να γινόμεθα μάρτυρες του γεγονότος ότι ο Μητροπολίτης Σιλουανός προσεύχεται ανοικτά και δημοσίως μετά των ετεροδόξων, κατά τη διάρκεια ακολουθιών των οποίων προΐστατο ο Πάπας της Ρώμης (την 14ην Σεπτεμβρίου 2025)³ και ο Αρχιεπίσκοπος Καντερβουρίας (την 25ην Μαρτίου 2026),⁴ εντός των ιδίων αυτών χώρων λατρείας, εν Ρώμη και εις τον Καθεδρικόν Ναόν της Καντερβουρίας (Canterbury).

 

Τα γεγονότα αυτά δεν επρόκειτο περί ιδιωτικών ή τυχαίων συναντήσεων, αλλά περί δημοσίων πράξεων κοινής προσευχής, αι οποίαι σκανδαλίζουν το Ορθόδοξον πλήρωμα και εξακολουθούν να μας προκαλούν βαθύτατον πόνον.

 

Όπως αναφέραμε και εις τα προηγούμενα ηλεκτρονικά μηνύματά μας, οι ενέργειες του Μητροπολίτου Σιλουανού αντιβαίνουν εις τους ακόλουθους Ιερούς Κανόνας:

 

ΜΕ΄ Αποστολικός Κανών: «Ἐπίσκοπος, ἢ πρεσβύτερος, ἢ διάκονος, αἱρετικοῖς συνευξάμενος μόνον, ἀφοριζέσθω· εἰ δὲ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς ὡς κληρικοῖς ἐνεργῆσαί τι, καθαιρείσθω.»

ΞΕ΄ Αποστολικός Κανών: «Εἴ τις κληρικός, ἢ λαϊκός, εἰσέλθῃ εἰς συναγωγὴν Ἰουδαίων ἢ αἱρετικῶν προσεύξασθαι, καὶ καθαιρείσθω καὶ ἀφοριζέσθω.»

ΛΒ΄ Κανών της εν Λαοδικεία Συνόδου: «Ὅτι οὐ δεῖ αἱρετικῶν εὐλογίας λαμβάνειν, αἵτινές εἰσιν ἀλογίαι μᾶλλον, ἢ εὐλογίαι.»

ΛΓ΄ Κανών της εν Λαοδικεία Συνόδου: «Ὅτι οὐ δεῖ αἱρετικοῖς, ἢ σχισματικοῖς συνεύχεσθαι.»

 

Περαιτέρω, το 1978, η Εκκλησία της Αντιοχείας συμμετείχε εις την Επιτροπήν Διμερών Αγγλικανικών-Ορθοδόξων Θεολογικών Διαλόγων εν Αθήναις, από κοινού μετά δέκα ακόμη κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών.⁹ Εκεί, η Ορθόδοξος αντιπροσωπεία απέρριψε ομοφώνως τη χειροτονία γυναικών ως «καινοτομίαν» άνευ θεμελιώσεως εις την Ιεράν Παράδοσιν, καταλήγουσα εις το συμπέρασμα ότι αυτή συνιστά «παραβίασιν της αποστολικής πίστεως και της εκκλησιαστικής τάξεως».¹⁰ Η θέσις αυτή επανεβεβαιώθη υπό των Ορθοδόξων συμμετεχόντων κατά την Αγγλικανική-Ορθόδοξον Επιτροπήν του 2006 εν Κύπρω.¹¹

 

Ως εκ τούτου, η δημοσία κοινή προσευχή του Μητροπολίτου Σιλουανού μετά της Σάρα Μάλλυ, υπό την ιδιότητά της ως Αρχιεπισκόπου Καντερβουρίας, εντός του ιδίου αυτής Καθεδρικού Ναού, αντιβαίνει όχι μόνον εις τους προαναφερθέντας Ιερούς Κανόνας, αλλά και εις την τελευταίαν επισήμως διατυπωθείσαν θέσιν της Εκκλησίας της Αντιοχείας.

 

Σας απευθυνόμεθα ταπεινώς, όχι επειδή θεωρούμεν εαυτούς «σωτήρας» της Εκκλησίας, αλλά εκ του πόνου τον οποίον φέρουμεν εν ταις καρδίαις ημών και εκ της βαθυτάτης επιθυμίας μας να παραμείνωμεν Ορθόδοξοι.

 

Ουδείς άνθρωπος έχων Ορθόδοξον συνείδησιν θα ηδύνατο να ανεχθεί να βλέπει οποιοδήποτε μέλος της Εκκλησίας να προσεύχεται δημοσίως μετά των ετεροδόξων, πολλώ δε μάλλον να βλέπει τους Ιερούς Κανόνας να παραμένουν ανεφάρμοστοι εις παρομοίας πράξεις.

 

Παραμένοντες πιστοί εις την Ορθόδοξον Εκκλησίαν της Αντιοχείας,

 

Μετά πολλής της εν Χριστώ αγάπης,

 

Πρωτοπρεσβύτερος Ματθαίος (Ιόν-Βαλεντίν) Βουλκανέσκου

 

Ενορία Αγίου Εδουάρδου του Μάρτυρος και Αγίας Παρασκευής της Ρώμης

Ορθόδοξη Χριστιανική Αρχιεπισκοπή Αντιοχείας Μεγάλης Βρετανίας και Ιρλανδίας

 

Συνυπογράφουν, οι ενορίτες:

 

Andrei-Cristian Militaru

Michael Goh

Mihaela Raluca Serdaru

Violeta Cumpana

Valentin Apavaloaie

Georgel Catrinar

Bogdan Iasmin (Sava) Carstin

Marius Cojocariu

Viorel Acatrinei

Cesar Afteni

Presbytera Laura Vulcanescu

Carolina Cumpana

Adina Maxim

Corina Mihaela Apavaloaie

Cristina-Geanina Jacota

Gabriela Cojocariu

Violeta Catrinar

Viorica Marandici

 

Endnotes

 

1. Protopresbyter Matthew Vulcanescu and Parish of Saint Edward the Martyr and Saint Paraskevi of Rome in Liverpool, Metropolitan Silouan Oner in Common Prayer with Heretics, 17 October 2025

2. Protopresbyter Matthew Vulcanescu and Parish of Saint Edward the Martyr and Saint Paraskevi of Rome in Liverpool, Metropolitan Silouan of the Antiochian Patriarchate Praying with Heretics, 26 June 2026

3. Vatican News - English,

4. The Church of England and the Archbishop of Canterbury, Watch the Installation of the Archbishop of Canterbury, Sarah Mullally, LIVE at Canterbury Cathedral, 25 March 2026, accessed 10 July 2026, https://www.youtube.com/watch?v=MjLK48OWDRc

5. Apostolic Canon 45: Agapios, Hieromonk and Nicodemus, Monk, The Rudder (Pedalion) of the Metaphorical Ship of the One Holy Catholic and Apostolic Church of Orthodox Christians (The Orthodox Christian Educational Society, 2005), p. 174

6. Apostolic Canon 65: Agapios and Nicodemus, The Rudder, pp. 204-205

7. Canon 32 of the Council of Laodicea: Agapios and Nicodemus, The Rudder, p. 1131

8. Canon 33 of the Council of Laodicea: Agapios and Nicodemus, The Rudder, p. 1131

9. The Local Orthodox Churches present at the 1978 The Commission for Anglican -Orthodox Joint Doctrinal Discussions were the Churches of Constantinople, Alexandria,Antioch, Jerusalem, Russia, Romania, Bulgaria, Greece, Cyprus, Poland, and Finland; cf.Vasyl Mozhevelnyi, Why are Orthodox hierarchs getting us used to “archbishopesses”?, 6 July 2026, accessed 10 July 2026, https://spzh.eu/en/zashhita-very/94227-why-are-orthodox-hierarchs-accustoming-us-to-archbishopesses

10. The Commission for Anglican - Orthodox Joint Doctrinal Discussions, The Athens Statement - 1978, 18 July 1978, accessed 10 July 2026,

https://www.prounione.it/dia/a-o/dia-A-O-02-athens-1978-eng.pdf

11. International Commission for Anglican - Orthodox Theological Dialogue 2006, The Cyprus Statement, December 2006, accessed 10 July 2026, https://anglicancommunion.org/wp-content/uploads/2026/02/The-Church-of-the-Triune-God.pdf

 

Σχόλιο (ομάδος εκπαιδευτικών «Ο Παιδαγωγός»):

Συμπροσευχές "ορθοδόξων" με παπαδίνες: 

 

ο εικονιζόμενος δεσπότης, είναι ο Νεαπόλεως και Σταυρουπόλεως Βαρνάβας, σε "λιτανεία" στη Δράμα, με αιρετικό ψευδοεπίσκοπο και "παπαδίνα"

 

 

https://opaidagogos.blogspot.com/2023/10/blog-post.html

https://opaidagogos.blogspot.com/2016/12/blog-post_53.html

https://opaidagogos.blogspot.com/2024/03/3-5.html

 

Επιδιώκουν να επιβάλουν γυναίκες με "ράσα" στην εκκλησία μας, αρχικά ως "παπαδάκια" και ψάλτριες και τελικά ως "διακόνισσες":

https://opaidagogos.blogspot.com/2024/12/blog-post_9.html

 

 

 

Ο Οικουμενισμός απαιτεί αναγνώριση "παπαδίνων" και "επισκοπίνων" των αιρετικών και ... γίνονται γοργά βήματα προς αυτή την κατεύθυνση.

 

Ομάδα Εκπαιδευτικών «Ο Παιδαγωγός»

Ημερολογιακά τραγικός Ιούλιος και Αύγουστος 1974

Το δίδυμο Τζέιμς Κάλαχαν και Μπουλέντ Ετζεβίτ. Αρχ. Μακάριος.

 

Μέρος Α΄

 

Φεβρουάριος 1974 – Η τουρκική κυβέρνηση απαιτεί συνταγματικά «ομόσπονδο σύστημα» για να μη θεωρηθεί ποτέ ξανά η τουρκική κοινότητα ως μειονότητα (σύμφωνα με το σχέδιο Δρος Νιχάτ Ερίμ, Νοέμβριος 1956).

 

2 Ιουλίου – Ο Αρχ. Μακάριος στέλνει την περίφημη επιστολή/τελεσίγραφο στον Πρόεδρο της Ελλάδας, Φαίδωνα Γκιζίκη, αγνοώντας τις έντονες προτροπές να μην το κάνει από τον πνευματικό του πατέρα, ηγούμενο Κύκκου Χρυσόστομο (και αργότερα Μακαριότατο Αρχιεπίσκοπο Κύπρου Χρυσόστομο Α’) και τον επιχειρηματία Γιώργο Χαραλάμπους (πεθερό του πολιτικού Γιαννάκη Μάτση)*.

 

10 Ιουλίου – Υπόμνημα προς Φόρεϊν Όφις από την κυπριακή Κυβέρνηση «Ανεφάρμοστη η ομοσπονδία».

 

Μια εβδομάδα πριν από το πραξικόπημα, ο Αρχ. Μακάριος, που γνώριζε ότι θα γινόταν πραξικόπημα, έστειλε τον Γεώργιο Τομπάζο (προϊστάμενο της ΚΥΠ και στενό του συνεργάτη) στην Τσεχοσλοβακία και έφερε όπλα για να το ανατρέψει…

 

15 Ιουλίου – Πραξικόπημα εναντίον Αρχ. Μακαρίου.

 

16 Ιουλίου – Οι βρετανικές στρατιωτικές υπηρεσίες ενημερώνουν το Φόρεϊν Όφις για προετοιμασίες, αυτές υπογραμμίζουν τη συμπαιγνία με την Τουρκία. Ταυτόχρονα, οι Τούρκοι ζητούν συνάντηση με τη βρετανική Κυβέρνηση, η οποία αποδέχεται, και ενημερώνουν για τις προθέσεις τους για εισβολή. Την ίδια μέρα ο Μακάριος ζητά από τους Βρετανούς προστασία, μεταφέρεται στο Ακρωτήρι με τη συνοδεία του και αμέσως στη Μάλτα για Λονδίνο, βάσει άκρως μυστικού σχεδίου, που είχαν προνοητικά ετοιμάσει οι Βρετανοί από νωρίς…

 

17 Ιουλίου – Ο Μακάριος φθάνει στην Αγγλία. Βλέπει τον Πρωθυπουργό Χάρολντ Γουίλσον στο 10 Ντάουνινγκ Στριτ, στις 2.30 μ.μ. Διακατέχεται από επικίνδυνες ψευδαισθήσεις. Βασίζεται πάνω στις Βρετανία, Τουρκία και ΗΠΑ για να πείσουν την Ελλάδα να αποσύρει τους Έλληνες αξιωματικούς από την Κύπρο. Ο Γουίλσον εισηγείται ότι τα γεγονότα είχαν χαρακτηριστικά εισβολής. Ο Μακάριος συμφωνεί και υπόσχεται πως έτσι θα μιλήσει στα Ηνωμένα Έθνη: ότι η Ελλάδα έκανε εισβολή… Στις 5.45 μ.μ. βλέπει τον Υπ. Εξωτερικών Τζέιμς Κάλαχαν στο Φόρεϊν Όφις και εξηγεί ότι «δεν ήθελε να έχει στρατό. Οι Έλληνες είχαν πει ότι χρειαζόταν στρατός από φόβο τουρκικής εισβολής. Ήταν ξεκάθαρο ότι υπήρχε μεγαλύτερος κίνδυνος από την Ελλάδα». Ο Κάλαχαν ρωτάει «κατά πόσον θα υπήρχε κατανόηση στην Κύπρο να δουλέψουμε (Βρετανοί) στενά με τους Τούρκους στην τρέχουσα κατάσταση». «Μπορούσαμε να πούμε ότι αυτό γίνεται με τη δική μου συναίνεση», η απάντηση Μακαρίου.

 

17 Ιουλίου – Η Μόσχα κατηγορεί «κάποιους κύκλους του ΝΑΤΟ» για το πραξικόπημα και ζητά αποχώρηση όλων των Ελλήνων στρατιωτικών, όπως ο Μακάριος, η Τουρκία και η Βρετανία… (διαφωνεί ο Κίσινγκερ).

 

Ο Μπουλέντ Ετζεβίτ φθάνει στο Λονδίνο με την κουστωδία του και παίρνει το πράσινο φως να εισβάλει, φτάνει να μην ενοχλήσει τις Βρετανικές Βάσεις. Και οι Βρετανοί δέχονται να εμποδίσουν την Ελλάδα να στείλει βοήθεια στην Κύπρο, για να μπορέσει να εκτελεστεί το τουρκικό έγκλημα, ενώ ο Ετζεβίτ τούς ενημερώνει μέχρι πού θα τραβήξει τη γραμμή Αττίλα…

 

(Δύο χρόνια αργότερα ο Κάλαχαν ομολόγησε τη συμπαιγνία, συμφώνησαν με την τουρκική θέση, η συνταγματική τάξη είχε καταρρεύσει το 1964 και έπρεπε ν’ αντικατασταθεί. Και έκτοτε προσπαθούν να επιβάλουν τα δύο κράτη που απαιτούν οι Τούρκοι μέσω δικοινοτικής, διζωνικής ομοσπονδίας)**.

 

18 Ιουλίου – Ο Μακάριος αναχωρεί για Νέα Υόρκη, 11.00 π.μ. Φθάνει στο Λονδίνο ο απεσταλμένος του Αμερικανού ΥΠΕΞ, Χ. Κίσινγκερ, Τζόζεφ Σίσκο και έχει δύο συναντήσεις με τον Ετζεβίτ, ο οποίος ζητά δύο αυτόνομες προσωρινές Κυβερνήσεις… Ο Σίσκο βρίσκει τις απαιτήσεις μαξιμαλιστικές, διχοτομικές. Ο Κίσινγκερ διαφωνεί με τη απόφαση των Βρετανών (να αφήσουν να προχωρήσει η εισβολή), δεν υποστηρίζει την αποχώρηση των Ελλήνων αξιωματικών εκείνη τη στιγμή, γιατί θα δημιουργείτο επικίνδυνη αλλαγή στο ισοζύγιο δυνάμεων (εις βάρος των Ελλήνων), θεωρεί τον Μακάριο ανδρείκελο των Τούρκων (προφανώς έχοντας ενημερωθεί για τη «συναίνεσή» του προς Κάλαχαν) και προειδοποιεί τους Βρετανούς ότι ίσως να δεσμεύονταν πέραν του δέοντος, χωρίς να υπολογίζουν τις μακροπρόθεσμες συνέπειες της πολιτικής τους (την οποία, δυστυχώς, όμως, ακολούθησε εφόσον το Κυπριακό ήταν βρετανικό ζήτημα και όχι αμερικανικό και λόγω ειδικής σχέσεις ΗΠΑ/ΗΒ…). 

 

18-19 Ιουλίου – Ο Μακάριος είδε την τουρκική αντιπροσωπία (το επεδίωξε η τελευταία κατ’ εντολήν Ετζεβίτ για να προλάβουν τον Μακάριο να μην καταφερθεί εναντίον της Τουρκίας). «Ο Μακάριος είχε πέσει στη θάλασσα και αναζητούσε σανίδα σωτηρίας. Έβλεπε την Τουρκία σαν δύναμη σωτηρίας. Έπρεπε λοιπόν να εκμεταλλευτούμε την αδυναμία του, πράγμα που έγινε», έγραψε στα απομνημονεύματά του ο Φαρούκ Αχμέτ Μπαρουτσιού, υπεύθυνος για την Κύπρο στο τουρκικό ΥΠΕΞ. «Ο Μακάριος ξεγελάστηκε. Χάρηκε πάρα πολύ από την πρωτοβουλία και παρακάλεσε την τουρκική αντιπροσωπία να διαβιβάσει στην τουρκική κυβέρνηση τα αισθήματα ευγνωμοσύνης και υποχρέωσής του» («Σημερινή», 12.7.1993, σελ. 5).

 

19 Ιουλίου – Το Φόρεϊν Όφις υπολογίζει ότι εντός 48 ωρών η τουρκική εισβολή θα εξασφαλίσει σημαντικά τους στόχους της. Την ίδια μέρα που ο Μακάριος μιλά στα Ηνωμένα Έθνη και κατηγορεί την Ελλάδα 7 φορές για εισβολή, κι ότι ο κίνδυνος από την Ελλάδα είναι μεγαλύτερος από αυτόν από την Τουρκία, δίνει και το λανθασμένο μήνυμα ότι τάχα κινδυνεύουν και οι Τουρκοκύπριοι, όχι μόνο οι Ελληνοκύπριοι… (Πράγμα που διαψεύδεται από τους ίδιους τους Τουρκοκύπριους μέσω του Βρετανού Υπ. Αρμοστή στη Λευκωσία από τις 18 Ιουλίου).

 

(Ολόκληρη η ομιλία στα Ελληνικά, στο βιβλίο «7 Προεδρικά Πορτραίτα», Κώστα Ν. Χατζηκωστή).

 

20 Ιουλίου – Ξεκινά η πρώτη τουρκική βάρβαρη εισβολή. Την ίδια μέρα υψηλόβαθμoς του Φόρεϊν Όφις ενημερώνει την Υπ. Αρμοστεία της Αυστραλίας ότι η Βρετανία μυστικά δεν θα είχε αντίρρηση αν τουρκικές στρατιωτικές δυνάμεις κατελάμβαναν περίπου το 1/3 του νησιού πριν συμφωνήσουν σε κατάπαυση του πυρός…

 

Την ίδια μέρα, πρώτη μέρα της 1ης εισβολής, «Chicago Tribune» και «New York Times» έγραψαν ότι οι Τούρκοι βομβάρδισαν με «Φάντομ» Φ-4 το Ψυχιατρείο Αθαλάσσας δολοφονώντας ασθενείς***…

 

Καταπάτησαν τη γη μας, βίασαν 800 και πλέον αδελφές μας, έκαψαν, έσφαξαν, λεηλάτησαν και ξερίζωσαν τον μισό πληθυσμό του νησιού μας. Στις 15 Αυγούστου (δεύτερη εισβολή) βομβάρδισαν ξανά το Ψυχιατρείο Αθαλάσσας…

 

Αλήθεια, Μακαριότατε, ο κίνδυνος από την Ελλάδα ήταν μεγαλύτερος από αυτόν από την Τουρκία;..

 

(Πηγές: Βρετανικό Εθνικό Αρχείο, βιβλίο «Διζωνική vs Δημοκρατία 1955-2019»).

 

*«Μόνον ένας τρελός…», 23.12.2018

https://simerini.sigmalive.com/article/2018/12/23/monon-enas-trelos/

 

1974 – Ευθύνες Μακαρίου, Χένρι Κίσινγκερ, πλαστά έγγραφα και οι μισές αλήθειες, 26.7.2020

 

https://simerini.sigmalive.com/article/2020/7/26/1974-euthunes-makariou-khenri-kisingker-plasta-eggrapha-kai-oi-mises-aletheies/

 

**Οι πραγματικές προθέσεις του Λονδίνου, 10.9.2015

https://simerini.sigmalive.com/article/2015/9/10/oi-pragmatikes-protheseis-tou-londinou/

 

https://www.bbc.co.uk/greek/fooc/story/2005/01/041228_fo_archives.shtml

***Αθαλάσσα: 43 χρόνια ντροπής, 20.7.2017

 

http://www.sigmalive.com/simerini/politics/450263/athalassa-43-xronia-ntropi

Αθαλάσσα: 48 χρόνια ντροπής, 8.8.2022

 

https://simerini.sigmalive.com/article/2022/8/8/athalassa-48-khronia-ntropes/

 

*Ερευνήτρια/δημοσιογράφος

 

*Την επόμενη Κυριακή το Β’ Μέρος

 

Βρετανική “Evening Standard”, 20.7.1974, «Η Τουρκία εισβάλλει».

 

Το έγγραφο της Αυστραλίας, που φανέρωσε τη βρετανο-τουρκική συμπαιγνία να αρπάξει η Τουρκία το 1/3 του νησιού!

 

Όταν οι Τούρκοι βομβάρδισαν το Ψυχιατρείο Αθαλάσσας - Σουηδικό ντοκουμέντο, 17.9.2025.

 

πηγή 

Μενέλαος, ο ευγενικός Βασιλιάς της Σπάρτης

(Πηγή: blogs.sch.gr)

Γράφει η Ιωάννα Κ. Λάππα,

Μαθήτρια Α΄ Γυμνασίου

Ο Μενέλαος ήταν Έλληνας βασιλιάς της αρχαίας Σπάρτης και ήταν ένα από τα τρία παιδιά του Ατρέα ή του Πλησθένη^[1] και της Αερόπης. Τα αδέρφια του ήταν ο Αγαμέμνων^[2] και η Αναξίβια ή Αναξιβία^[3], ενώ θεωρούταν ξάδελφος του Παλαμήδη, γιου του Ναυπλίου^[4].

Ο Μενέλαος παρουσιάζεται στην Ιλιάδα ξανθός, με φαρδείς ώμους, ολιγόλογος, συνετός και υπερβολικά καλοσυνάτος, κάτι που είχε γίνει αντικείμενο κριτικής και από τον ίδιο τον αδελφό του. Χαρακτηριστικό είναι ότι ο Μενέλαος είχε συγχωρήσει τον Αντίλοχο, γιο του Νέστορα, παρ΄ όλο που εκείνος τον προσπέρασε σε αρματοδρομία με δόλο^[5].

Όταν έγινε 20 χρονών, νυμφεύτηκε την Ελένη, την κόρη του Τυνδάρεου και έγινε Βασιλιάς της Σπάρτης, μετά την παραίτηση του Τυνδάρεου από τον θρόνο. Απέκτησε από τον γάμο του μια κόρη, την Ερμιόνη^[6].

Αργότερα, ο Πάρης - Αλέξανδρος επισκέφτηκε τον Μενέλαο, ο οποίος τον φιλοξένησε στο ανάκτορο, διότι κάποτε ο τελευταίος είχε φιλοξενηθεί στην Τροία από αυτόν, όταν είχε πάει για αποστολή. Ως εκ τούτου, σύμφωνα με τα ήθη της εποχής, ο Μενέλαος έπρεπε να ανταποδώσει την φιλοξενία στον Πάρη, τον οποίο και φιλοξένησε πολλές ημέρες^[7].

Δέκα μέρες μετά την έλευσή του, ο Μενέλαος ειδοποιήθηκε για τον θάνατο του Κατρέα, Βασιλέα της Κρήτης και παππού του από την πλευρά της μητέρας του. Γι' αυτό, έφυγε αμέσως για την Κρήτη, προκειμένου να παραστεί στην κηδεία του και έδωσε εντολή στην Ελένη να περιποιηθεί τον φιλοξενούμενό τους. Στο ταξίδι του αυτό τον συνόδευε ο ξάδελφός του Παλαμήδης, ο οποίος ήταν και αυτός εγγονός του Κατρέα.^[8]

Ο Μενέλαος, όμως, ευρισκόμενος στην Κρήτη, πληροφορήθηκε από την Ιριδα ότι εκμεταλλευόμενος ο Πάρης την απουσία του, απήγαγε την Ελένη και αφού πήρε σκλάβες και θησαυρούς από το ανάκτορό του, έφυγε για την Τροία. Γι' αυτό, κυριευμένος από απελπισία στράφηκε στον ξάδελφό του και ζήτησε την συμπαράστασή του. Ο Παλαμήδης πρότεινε να φύγουν αμέσως για την Σπάρτη. Εκεί να συγκεντρωθούν σε συμβούλιο οι Βασιλείς απόγονοι του Μίνωα, που κυβερνούσαν την Ελλάδα και να αποφασίσουν τι θα πράξουν.

Το συμβούλιο πήρε απόφαση να σταλεί πρεσβεία στην Τροία για να απαιτήσει την επιστροφή της Ελένης και των βασιλικών θησαυρών του Μενελάου^[9]. Συμμετείχαν σε αυτή ο Μενέλαος, ο Παλαμήδης, ο Αίας^[10] και ο Διομήδης. Η πρεσβεία, όμως, απέτυχε και γι' αυτό αποφασίστηκε να γίνει εκστρατεία εναντίον της Τροίας. Ως εκ τούτου, άρχισαν τις προετοιμασίες γι' αυτό το εγχείρημα, στην διάρκεια των οποίων καθορίστηκε ότι κάθε αρχηγός θα συμμετείχε με δικά του πλοία. Συγκεκριμένα, ο Μενέλαος αποφάσισε να συμμετάσχει στον Τρωικό Πόλεμο με εξήντα πλοία^[11]. Ο Αγαμέμνων ανακηρύχθηκε αρχηγός αυτής της εκστρατείας.

Ωστόσο, τα υπόλοιπα στρατεύματα δεν συγκεντρώνονταν. Γι' αυτό τον λόγο, ο Μενέλαος και ο Παλαμήδης πήγαν στην Πύλο προκειμένου να προσκαλέσουν τον Νέστορα, να συμμετάσχει στην εκστρατεία. Εκείνος τους υποδέχθηκε και αποδέχθηκε να ταξιδέψει μαζί τους για να επισκεφθούν τον Οδυσσέα και τον Αχιλλέα και να τους πείσουν και εκείνους, αφού ο καθένας από αυτούς δεν είχε ανταποκριθεί για δικούς του λόγους^[12].

Δύο έτη μετά την απαγωγή της Ελένης, ο Στρατός των Αχαιών συγκεντρώθηκε στην Αυλίδα της Βοιωτίας απέναντι από την Χαλκίδα. Τότε, εκτυλίχθηκε το εξής γεγονός: Ένα φίδι με κόκκινη ράχη εξόρμησε από την κρηπίδα ενός βωμού^[13] και σκαρφάλωσε σε έναν πλάτανο όπου ανέβηκε σε ένα ψηλό κλαδί του. Εκεί υπήρχε μία φωλιά με οκτώ νεογέννητα σπουργίτια, τα οποία και έφαγε μαζί με την μητέρα τους. Αμέσως μετά, το φίδι πέτρωσε και οι Αχαιοί έμειναν ασάλευτοι από τον τρόμο. Τότε, ο Κάλχας, ο σοφός μάντης του Στρατού, είπε:

«Το σημάδι αυτό δεν θα βγει αμέσως, αλλά πολύ αργότερα, η φήμη του όμως θα μείνει αθάνατη. Τα οκτώ σπουργίτια και η μητέρα τους εννιά, που φαγώθηκαν από το φίδι, είναι τα εννέα χρόνια που θα χρειαστεί να πολεμήσουμε για να πάρουμε την Τροία. Μη φοβάστε όμως: στα δέκα το πλούσιο κάστρο θα γίνει δικό μας».^[14]

Έπειτα, τα πλοία των Αχαιών ξεκίνησαν για την Τροία. Δεν είχαν οδηγό, όμως, που να γνώριζε τα μέρη και γι’ αυτό έφθασαν στην Μυσία (Τευθρανία), νότια της Τρωάδας, μετά από εσφαλμένη εκτίμηση. Τότε, αποβιβάστηκαν εκεί, νομίζοντας ότι έφθασαν στην Τροία, και άρχισαν να λεηλατούν την χώρα. Σύντομα, όμως, κατάλαβαν πως δεν βρίσκονται στην Τροία και αποχώρησαν από εκεί.

Επέστρεψαν πίσω στις πατρίδες τους και ύστερα συγκεντρώθηκαν πάλι στην Αυλίδα, κάτι που διήρκεσε 8 χρόνια.^[15] Αφού πήγαν στην Τένεδο, απέστειλαν πάλι πρεσβεία στον Πρίαμο, με τον Μενέλαο, τον Οδυσσέα και τον Παλαμήδη, η οποία και πάλι απέτυχε τον σκοπό της.^[16]

Εν τέλει, οι Αχαιοί έφθασαν στα παράλια της Τρωάδας, στρατοπέδευσαν εκεί και διεξήγαγαν πόλεμο εναντίον των Τρώων για δέκα συναπτά έτη.

Τον ένατο χρόνο του πολέμου, ο Πάρις προσκάλεσε σε μονομαχία τον άριστο των Αχαιών. Ο Μενέλαος άκουσε αυτή την πρόσκληση και πήγε στην πρώτη γραμμή της φάλαγγας, προκειμένου να μονομαχήσει μαζί του^[17]. Ο Πάρις, όμως, φοβήθηκε μόλις τον είδε και επιχείρησε να φύγει, αλλά μετά την επίπληξη του Έκτορα, δέχθηκε την μονομαχία. Έπειτα, δόθηκαν οι όρκοι ότι σε περίπτωση που νικούσε ο Μενέλαος, θα του παρέδιδαν την Ελένη και οι Αχαιοί θα επέστρεφαν στις Πατρίδες τους. Αν ο Πάρις, όμως, νικούσε, η Ελένη θα παρέμενε στην Τροία. Εν τέλει, ο Πάρις ηττήθηκε στην μονομαχία και έφυγε, αλλά οι Τρώες δεν τήρησαν τους όρκους. Τουναντίον, έστειλαν τον Λαοδόκο στον έμπειρο τοξότη Πάνδαρο, τον οποίο και τον παρακίνησε να τοξεύσει κρυφά τον Μενέλαο.

Τότε, τα στρατεύματα παρέμεναν ακίνητα στις θέσεις τους, καθώς οι Αχαιοί απαιτούσαν ειρηνικά την τήρηση των όρκων. Με αυτό τον τρόπο, ο Πάνδαρος σκοπεύοντας πλήγωσε τον Μενέλαο^[18]. Την ώρα, όμως, που ο Αγαμέμνων οδυρόταν και καλούσε τους γιατρούς και ο Στρατός των Αχαιών βρισκόταν σε αναταραχή εξ αιτίας της απροσδόκητης απιστίας, οι Τρώες επιτέθηκαν θεωρώντας κατάλληλη την περίσταση και έτσι δόθηκε μάχη. Μετά την θεραπεία του τραύματός του, ο Μενέλαος εισήλθε πάλι στην μάχη, φονεύοντας τον Σκάμανδρο, τον Πυλαιμενέα και τον Άδραστο^[19].

Έπειτα, ο Έκτωρ ζήτησε να μονομαχήσει με τον άριστο των Αχαιών, αλλά κανείς από αυτούς δεν τόλμησε να δεχθεί. Τότε, ο Μενέλαος, αφού καυτηρίασε την στάση των άλλων Αχαιών, θέλησε να αποδεχθεί την πρόταση του Έκτορα και γι' αυτό άρχισε να ετοιμάζεται για την μονομαχία. Ωστόσο, ο Αγαμέμνων τον απέτρεψε, διότι θεωρούσε ότι ο Έκτωρ ήταν ισχυρότερος από εκείνον και ως εκ τούτου, ήταν παράλογο να αποδεχτεί να μονομαχήσει μαζί του.

Ο Μενέλαος που φέρει τη σορό του Πατρόκλου. Μαρμάρινο άγαλμα, ρωμαϊκό αντίγραφο της εποχής των Φλαβίων, σύμφωνα με ένα ελληνιστικό πρωτότυπο του 3ου αιώνα π.Χ. (Πηγή: wikipedia.org)

Κατά την διάρκεια μιας μάχης, ο Πάτροκλος φονεύθηκε και ο Μενέλαος ανέλαβε την υπεράσπιση του σώματός του. Τότε, όμως, παρουσιάστηκε μπροστά του ο Δάρδανος Εύφορβος^[20], ο οποίος καυχήθηκε πως αυτός πλήγωσε πρώτος τον Πάτροκλο και ως εκ τούτου, έπρεπε να πάρει το σώμα του. Γι' αυτό, επεχείρησε να διώξει τον Μενέλαο, αλλά εκείνος αντιστάθηκε και του είπε να φύγει, απειλώντας τον ότι θα φονευθεί, όπως ήδη είχε γίνει στον αδερφό του Υπερήνορα^[21]. Ο Εύφορβος, όμως, δεν υπάκουσε και έριξε το κοντάρι του, χωρίς, όμως, να επιτύχει τον στόχο του. Ο Μενέλαος ανταπέδωσε την κίνηση, η οποία αποδείχθηκε θανατηφόρα και είχε ως αποτέλεσμα να φονευθεί ο Εύφορβος. Ύστερα, ο Μενέλαος κάλεσε τον Αίαντα τον Τελαμώνιο να τον βοηθήσει γιατί ήταν μόνος και το σώμα του Πάτροκλου θα κλεβόταν πολύ εύκολα από τους Τρώες. Στην συνέχεια, έγινε μεγάλη μάχη γύρω από τον νεκρό μεταξύ Τρώων και Αχαιών, με νίκη των τελευταίων, που κατάφεραν να πάρουν πίσω το άψυχο σώμα του Πάτροκλου.

Ύστερα από όλα αυτά και μετά από καιρό, ο Μενέλαος εισήλθε και αυτός στον Δούρειο Ίππο και στην τελική μάχη, μετά την είσοδο των Αχαιών στην Τροία, φόνευσε τον νέο σύζυγο της Ελένης, Δηίφοβο. Όταν συνάντησε την Ελένη, επεχείρησε να την φονεύσει, αλλά εν τέλει συμφιλιώθηκε μαζί της.^[22]

Ο Μενέλαος πρόκειται να χτυπήσει την Ελένη· όμως, μαγεμένος από την ομορφιά της, αφήνει τα ξίφη του να πέσουν. Ένας ιπτάμενος Έρως και η Αφροδίτη (στα αριστερά) παρακολουθούν τη σκηνή. Λεπτομέρεια από αττικό ερυθρόμορφο κρατήρα, περίπου 450–440 π.Χ., που βρέθηκε στη Γνάθια (σημερινή Εγνατία, Ιταλία). (Πηγή: wikipedia.org)

Ο Μενέλαος, επιστρέφοντας στην Ελλάδα έφτασε μαζί με τον Νέστορα στο Σούνιο της Αττικής, όπου ξαφνικά απεβίωσε ο κυβερνήτης του πλοίου, που ήταν επιβιβασμένος, Φρόντις. Έμεινε εκεί για να τον θάψει και έτσι χωρίστηκαν με τον Νέστορα. Μετά τον απόπλου των πλοίων, όμως, έπεσε σε αντίθετους ανέμους που τον έφεραν στην Κρήτη και έπειτα στην Κύπρο^[23].

Ο Μενέλαος έκανε τον περίπλου της Αφρικής και ως εκ τούτου, είναι πιθανό να ήλθε σε επαφή και με τους Αιθίοπες. Επίσης, λέγεται ότι ήλθε σε επαφή και με τους Σιδώνιους στην Φοινίκη, όπου τον υποδέχθηκε ο τότε Βασιλιάς Φαίδιμος και του δώρησε έναν πολύτιμο κρατήρα. Έπειτα, ο Μενέλαος διέσχισε την Ερυθρά Θάλασσα και την Περσία, μέχρι που έφτασε στην Ινδία, όπου γνώρισε τους Ινδούς και τους Ερεμβούς^[24].

Εν τέλει, επέστρεψε προς την Αίγυπτο όπου έμεινε είκοσι ημέρες στο λιμάνι της Φάρου γιατί τον εμπόδιζαν οι ενάντιοι άνεμοι. Εκεί απεβίωσε και ο άλλος του κυβερνήτης Κάνωβος. Ο Μενέλαος εξανάγκασε τον θαλασσινό θεό Πρωτέα^[25] να του απαντήσει πώς θα εξασφάλιζε ούριους ανέμους. Μετά την απάντηση του Πρωτέως, έφυγε από την Αίγυπτο και περιπλανήθηκε παραπλέοντας την Λιβύη, από όπου κατάφερε να φθάσει στην Σπάρτη μετά από οκτώ χρόνια περιπλάνηση.^[26]

Ο Μενέλαος επέστρεψε στην Ελλάδα μετά από τους υπόλοιπους αρχηγούς των Αχαιών, αλλά πριν τον Οδυσσέα.

Παρ΄ όλο που ο Μενέλαος παρουσιάζεται στην Ιλιάδα ευγενικός και καλόκαρδος, μετά τον Τρωικό πόλεμο, εμφανίζεται σκληρός και θρασύδειλος. Ο Ευριπίδης στην τραγωδία του Ανδρομάχη γράφει ότι ο Μενέλαος κράτησε όμηρο τον γιο της Ανδρομάχης, Μολοσσό και κατόρθωσε να παγιδεύσει την ίδια, αφού την απείλησε για την ζωή του γιού της. Έπειτα, ο Μενέλαος επεχείρησε με την κόρη του την Ερμιόνη να τους φονεύσει, αλλά υποχώρησε μετά από παρέμβαση του Πηλέως^[27].

Επίσης, ο Μενέλαος παρουσιάζεται ως δειλός, διπρόσωπος και συμφεροντολόγος στην τραγωδία του Ευριπίδη «Ορέστης». Μάλιστα, αναφέρεται ότι ο βασιλοπάτωρ Τυνδάρεως τον απείλησε να μην βοηθήσει τον Ορέστη να καταστείλει την εξέγερση εναντίον του, εξαιτίας της μητροκτονίας του, διότι στην αντίθετη περίπτωση θα εκθρονιζόταν. Γι' αυτό, ο Μενέλαος εγκατέλειψε τον Ορέστη με την πρόφαση ότι ήταν φιλοξενούμενος στο Άργος και δεν διέθετε Στρατό για την καταστολή της οργής των πολιτών^[28].

Με αυτό τον τρόπο, ο Μενέλαος παρέμεινε Βασιλιάς της Σπάρτης μέχρι τον θάνατό του, που επήλθε από φυσικά αίτια^[29].

Ιωάννα Κ. Λάππα,
15 Μαρτίου 2026

Βιβλιογραφία

1. Αρχαία Ελληνική δραματική ποίηση, Ευριπίδης Ανδρομάχη, Θεόδωρος Γ. Μαυρόπουλος, Εκδόσεις Ζήτρος.
2. Αρχαία Ελληνική δραματική ποίηση, Ευριπίδης Ορέστης, Θεόδωρος Γ. Μαυρόπουλος, Εκδόσεις Ζήτρος.
3. Ελληνική μυθολογία, Τρωικός Πόλεμος, τόμος 5, Μέρος Α΄, Γενική Εποπτεία: Ι. Θ. Κακριδής, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 2014.
4. Ιστοσελίδα Αρχαία Ελληνική Γλώσσα και Γραμματεία, Μορφές και Θέματα της Αρχαίας Ελληνικής Μυθολογίας.
5. Μαριολάκου Ηλία Δ., Ελληνική Γεωμυθολογία, Νεότερες γενιές θεών και ηρώων Ελλήνων και γειτονικών λαών, Βιβλίο τρίτο, Εκδοτικός οίκος Α.Α. ΛΙΒΑΝΗ
6. Μπίμπη Ιωάννη, Αργολικά – Παλαμήδης, Εκδόσεις «Παλαμήδης», Ναύπλιο 2003.
7. Ομήρου Ιλιάδα, τόμος Γ’, Εισαγωγή, μετάφραση, σχόλια, περιλήψεις, υλικό διδακτικής επεξεργασίας κατά ραψωδίες: Θεόδωρος Γ. Μαυρόπουλος, Εκδόσεις Το Βήμα, Αθήνα 2022, Δεύτερη Έκδοση (Πρώτη Έκδοση: Εκδόσεις Ζήτρος 2021)
8. Ομήρου Οδύσσεια, τόμος Α, Εισαγωγή, μετάφραση, σχόλια, περιλήψεις, Θεόδωρος Γ. Μαυρόπουλος, Εκδόσεις Το Βήμα, Αθήνα 2021, Δεύτερη Έκδοση (Πρώτη Έκδοση: Εκδόσεις Ζήτρος 2010)
9. Πρέκα – Παπαδήμα Παναγιώτας, Χρονολογώντας την «άχρονη» μυθολογία, Εκδόσεις: Ένωση Ελλήνων Φυσικών, Αθήνα 2024
10. Σταγειρίτη Αθανασίου, Ωγυγία ή Αρχαιολογία, Τόμος E΄, Εκδόσεις «Διανόηση», Καλλιθέα 2015.

Παραπομπές

1. Λέγεται ότι Ατρέας γέννησε μόνο έναν γιο, τον Πλησθένη, ο οποίος νυμφεύθηκε την θυγατέρα του Κατρέα, και γέννησε δύο γιους, τον Αγαμέμνονα, τον Μενέλαο και την Αναξίβια. Ο Πλησθένης ήταν φιλάσθενος και πέθανε νέος ή κατ' άλλους τον φόνευσε ο Ατρέας χωρίς να το θέλει, νομίζοντας ότι ήταν ο Αίγισθος. Ο Ατρέας ανέθρεψε τους γιους του σαν δικούς του και γι' αυτό ονομάστηκαν Ατρείδες, τους οποίους έχρισε και διαδόχους του. Σταγειρίτη Αθανασίου, Ωγυγία ή Αρχαιολογία, Τόμος E΄, Εκδόσεις «Διανόηση», Καλλιθέα 2015, σελ. 33. Ελληνική μυθολογία, Τρωικός Πόλεμος, τόμος 5, Μέρος Α΄, Γενική Εποπτεία: Ι. Θ. Κακριδής, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 2014, σελ. 32.
2. O Αγαμέμνων είχε νυμφευθεί την Κλυταιμνήστρα, την κόρη του Τυνδάρεου και είχε αποκτήσει μαζί της τέσσερις κόρες κι έναν γιο τον Ορέστη. Στον Τρωικό Πόλεμο παρουσιάζεται συχνά αλαζονικός αρχηγός των Αχαιών, του οποίου οι αποφάσεις δεν είναι πάντα συνετές και τα σφάλματά του προκαλούσαν απώλειες στο στρατόπεδο, όπως η σύγκρουσή του με τον Αχιλλέα και η συνωμοσία του με τον Οδυσσέα και τον Διομήδη για την εξόντωση του Παλαμήδη. Εν τέλει, όταν επιστρέφει στις Μυκήνες, δολοφονείται από την Κλυταιμνήστρα και τον Αίγισθο. ο. π., σελ. 30-31, 170. Σταγειρίτη Αθανασίου, Ωγυγία ή Αρχαιολογία, Τόμος Δ΄, Εκδόσεις «Διανόηση», Καλλιθέα 2015, σελ. 364 -365.
3. Πρέκα – Παπαδήμα Παναγιώτας, Χρονολογώντας την «άχρονη» μυθολογία, Εκδόσεις: Ένωση Ελλήνων Φυσικών, Αθήνα 2024, σελ. 84.
4. ο. π., σελ. 85.
5. Ελληνική μυθολογία, Τρωικός Πόλεμος, τόμος 5, Μέρος Α΄, Γενική Εποπτεία: Ι. Θ. Κακριδής, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 2014, σελ. 32.
6. Λέγεται ότι απέκτησε δύο γιούς, τον Νικόστρατο και τον Μεγαπένθη από μία Αιτωλίδα δούλη, ονομαζόμενη Πιερίδα ή Τηριδάη καιι τον Ζηνόδημο από μια Κνωσία Νύμφη.
7. Ιστοσελίδα Αρχαία Ελληνική Γλώσσα και Γραμματεία, Μορφές και Θέματα της Αρχαίας Ελληνικής Μυθολογίας, Δήμητρα Μήττα, Μενέλαος.
8. Μπίμπη Ιωάννη, Αργολικά – Παλαμήδης, Εκδόσεις «Παλαμήδης», Ναύπλιο 2003, σελ. 70.
9. ο. π.
10. Ο Αίας ήταν ήρωας του Τρωικού πολέμου από την Σαλαμίνα. Ήταν γιός του Τελαμώνα και της Εριβοίας ή Περιβοίας και είχε έναν νεότερο ετεροθαλή αδερφό, τον Τεύκρο. Μεγάλωσε κοντά στον σοφό κένταυρο Χείρωνα, μαζί με άλλους ήρωες του Τρωικού πολέμου. Εκεί διδάχθηκε αστρονομία, ιατρική, μουσική, μαντική, πολεμική και κυνηγετική τέχνη. Είχε συμμετάσχει στον Τρωικό πόλεμο με δώδεκα καράβια μαζί με τον αδερφό του. Εκεί ξεχωρίζει όσο για την δύναμη τόσο και για την ανδρεία του. Ελληνική μυθολογία, Τρωικός Πόλεμος, τόμος 5, Μέρος Α΄, Γενική Εποπτεία: Ι. Θ. Κακριδής, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 2014, σελ. 41.
11. ο. π., σελ. 32.
12. Είναι αξιοσημείωτο ότι ο Αχιλλεύς και ο Οδυσσεύς δεν είχαν δώσει όρκο στον βασιλιά Τυνδάρεω όπως είχαν κάνει οι άλλοι ηγεμόνες, ως μνηστήρες Ελένης. ο. π., σελ. 73.
13. Κρηπίδα ήταν η βάση του βωμού.
14. Ελληνική μυθολογία, Τρωικός Πόλεμος, τόμος 5, Μέρος Α΄, Γενική Εποπτεία: Ι. Θ. Κακριδής, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 2014, σελ. 25.
15. Μπίμπη Ιωάννη, Αργολικά – Παλαμήδης, Εκδόσεις «Παλαμήδης», Ναύπλιο 2003, σελ. 82.
16. ο. π.
17. Σταγειρίτη Αθανασίου, Ωγυγία ή Αρχαιολογία, Τόμος E΄, Εκδόσεις «Διανόηση», Καλλιθέα 2015, σελ. 166.
18. ο. π.
19. ο. π., σελ. 169.
20. Ο Εύφορβος ήταν γενναίος πολεμιστής, αλλά καυχησιάρης και θρασής. Κατά την διάρκεια της μάχης, είχε κατορθώσει να πληγώσει τον Πάτροκλο. Ομήρου Ιλιάδα, Μετάφραση: Θεόδωρος Γ. Μαυρόπουλος, Τόμος Γ΄, Εκδόσεις Ζήτρος, Θεσσαλονίκη 2001, Ραψωδία Ρ΄ στιχ. 9-60.
21. Ομήρου Ιλιάδα, τόμος Γ’, Εισαγωγή, μετάφραση, σχόλια, περιλήψεις, υλικό διδακτικής επεξεργασίας κατά ραψωδίες: Θεόδωρος Γ. Μαυρόπουλος, Εκδόσεις Το Βήμα, Αθήνα 2022, Δεύτερη Έκδοση (Πρώτη Έκδοση: Εκδόσεις Ζήτρος 2021), ραψ. Ρ στιχ. 7-32.
22. Ελληνική μυθολογία, Τρωικός Πόλεμος, τόμος 5, Μέρος Α΄, Γενική Εποπτεία: Ι. Θ. Κακριδής, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 2014, σελ. 156. Σύμφωνα με τον Ευριπίδη, η Ωραία Ελένη δεν πήγε ποτέ στην Τροία, αλλά ένα «είδωλό» της. Η Ελένη βρισκόταν στην Αίγυπτο, προστατευμένη από τον βασιλιά Πρωτέα, όσο οι Αχαιοί και οι Τρώες πολεμούν για το ομοίωμά της στην Τροία. Μετά τον θάνατο του Πρωτέα, ο γιος του, Θεοκλύμενος, την πιέζει να τον παντρευτεί. Η Ελένη παραμένει πιστή στον Μενέλαο και καταφεύγει ως ικέτιδα στον τάφο του Πρωτέα για να αποφύγει τον γάμο. Αρχαία ελληνική δραματική ποίηση, Ευριπίδης, Ελένη, Θεόδωρος Γ. Μαυρόπουλος, Εκδόσεις Ζήτρος, σελ. 55.
23. Σταγειρίτη Αθανασίου, Ωγυγία ή Αρχαιολογία, Τόμος E΄, Εκδόσεις «Διανόηση», Καλλιθέα 2015, σελ. 44.
24. Μαριολάκου Ηλία Δ., Ελληνική Γεωμυθολογία, Νεότερες γενιές θεών και ηρώων Ελλήνων και γειτονικών λαών, Βιβλίο τρίτο, Εκδοτικός οίκος Α.Α. ΛΙΒΑΝΗ, σελ. 403.
25. Ο Πρωτέας είναι θαλασσινός θεός της ελληνικής μυθολογίας, και βοσκός των κοπαδιών του Ποσειδώνα. Διακρίνεται για την ικανότητά του να αλλάζει διαρκώς μορφές, μεταμορφωμένος σε ζώα, στοιχεία της φύσης, προκειμένου να αποφύγει όσους αναζητούν να μάθουν κάτι, λόγω της μαντικής του ικανότητας. Ομήρου Οδύσσεια, τόμος Α, Εισαγωγή, μετάφραση, σχόλια, περιλήψεις, Θεόδωρος Γ. Μαυρόπουλος, Εκδόσεις Το Βήμα, Αθήνα 2021, Δεύτερη Έκδοση (Πρώτη Έκδοση: Εκδόσεις Ζήτρος 2010), ραψ. Δ στιχ. 384-386.
26. Σταγειρίτη Αθανασίου, Ωγυγία ή Αρχαιολογία, Τόμος E΄, Εκδόσεις «Διανόηση», Καλλιθέα 2015, σελ. 44.
27. Αρχαία Ελληνική δραματική ποίηση, Ευριπίδης Ανδρομάχη, Θεόδωρος Γ. Μαυρόπουλος, Εκδόσεις Ζήτρος, σελ. 57 – 60.
28. Αρχαία Ελληνική δραματική ποίηση, Ευριπίδης Ορέστης, Θεόδωρος Γ. Μαυρόπουλος, Εκδόσεις Ζήτρος, σελ. 56 – 60.
29. Σταγειρίτη Αθανασίου, Ωγυγία ή Αρχαιολογία, Τόμος E΄, Εκδόσεις «Διανόηση», Καλλιθέα 2015, σελ. 44.

πηγή