Η Αυτοκρατορική Ψευδαίσθηση λίγο πριν τη Παγκόσμια Ανάφλεξη!

Γράφει ο Πύρινος Λόγιος 

Η Σύνοδος Κορυφής του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα δεν υπήρξε απλώς μια συνάντηση συμμάχων. Υπήρξε σκηνικό όπου η αμερικανική ηγεσία, με τον Ντόναλντ Τραμπ να κυριαρχεί, επέλεξε να προβάλλει με ωμό τρόπο την άρνησή της να αποδεχθεί την πολυπολική πραγματικότητα που έχει πλέον εδραιωθεί!

Οι δηλώσεις για την Γροιλανδία, το Ιράν και τις αμυντικές δαπάνες της Ευρώπης, σε συνδυασμό με τη σκληρή ρητορική κατά της ιρανικής ηγεσίας, συνθέτουν μια εικόνα αλαζονείας που αγνοεί με μαθηματική ακρίβεια τις νέες ισορροπίες δυνάμεων. Πίσω από τις επίσημες αφηγήσεις περί «δικαίου καταμερισμού βαρών» και «αποτροπής», κρύβεται η εμμονή σε μια μονοπολική τάξη πραγμάτων που δεν υφίσταται πλέον.

Ο Τραμπ δεν περιορίστηκε σε γενικόλογες παρατηρήσεις. Συνέδεσε το Ιράν με το ΝΑΤΟ, την Γροιλανδία με την Αρκτική και τις ευρωπαϊκές δαπάνες με την ίδια την υπόσταση της Συμμαχίας. Αυτή η σύνδεση δεν αποτελεί στρατηγική ευφυΐα. Αποκαλύπτει μια τυφλότητα που αρνείται να δει ότι ο κόσμος δεν είναι πια πεδίο όπου μία μόνο δύναμη μπορεί να επιβάλλει τους όρους της χωρίς να πυροδοτήσει γενικευμένη σύγκρουση. Η πολυπολική πραγματικότητα – με την Κίνα, τη Ρωσία και περιφερειακούς παίκτες να διεκδικούν ρόλο – δεν σηκώνει πλέον αυτοκρατορικές πρακτικές του παρελθόντος.

Οι προθέσεις των Αμερικανών: Η πεισματική εμμονή σε μια ξεπερασμένη κυριαρχία

Η αμερικανική ηγεσία, με τον Τραμπ στο τιμόνι, επιμένει σε μια στρατηγική που με μαθηματική ακρίβεια οδηγεί σε παγκόσμια σύγκρουση. Η απαίτηση για «πίστη» από τους συμμάχους, η απειλή διακοπής εμπορικών σχέσεων με κράτη όπως η Ισπανία και η δήλωση ότι το ΝΑΤΟ είναι «τυχερό» που έχει τον Μαρκ Ρούτε στην ηγεσία του (το είπε και δεν έπεσε κανένας πολυέλαιος να του ανοίξει του κεφάλι), δείχνουν ότι η Ουάσιγκτον αντιμετωπίζει τη Συμμαχία όχι ως ένωση ισότιμων κρατών, αλλά ως ιεραρχικό μηχανισμό υποταγής.

Αυτή η νοοτροπία δεν λαμβάνει υπ’ όψη ότι η πολυπολική εποχή έχει ήδη γεννήσει δυνάμεις ικανές να αντισταθούν σε τέτοιες επιβολές. Απλά, έκανε τον “εμφύλιο πόλεμο” μεταξύ ΗΠΑ και κρατών της ΕΕ που κυβερνώνται από νεοταξικά πολιτικά απόβλητα να πέσει σε ύφεση και να περάσει του…Τράμπ και όχι των κωμικοτραγικών μαριονετών της ΕΕ. Τίποτε περισσότερο ή λιγότερο.

Ο Τραμπ όμως δεν ζητά απλώς μεγαλύτερες εισφορές. Απαιτεί να αποδεχθούν οι άλλοι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες έχουν το δικαίωμα να καθορίζουν μονομερώς τους όρους της ασφάλειας και της οικονομίας παγκοσμίως. Η φράση του ότι οι Αμερικανοί πληρώνουν «δισεκατομμύρια δολάρια περισσότερα» για την Ευρώπη και ότι «μας έχουν αντιμετωπίσει άδικα», κρύβει μια βαθύτερη αλαζονεία: Την πεποίθηση ότι η Αμερική μπορεί να συνεχίσει να λειτουργεί ως αυτοκρατορία σε έναν κόσμο που δεν το ανέχεται πλέον!

Αυτή η εμμονή αγνοεί ότι η Κίνα και η Ρωσία, μαζί με περιφερειακούς παίκτες όπως το Ιράν, έχουν ήδη οικοδομήσει εναλλακτικά δίκτυα ισχύος. Η άρνηση να το αναγνωρίσει δεν είναι στρατηγική. Είναι επικίνδυνη τυφλότητα που, με μαθηματική ακρίβεια, ωθεί προς γενικευμένη σύγκρουση.

Οι ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, ενώπιον αυτής της πίεσης, δείχνουν μια ανησυχητική αδυναμία. Από τη μία, πολλά κράτη έχουν αυξήσει τις αμυντικές δαπάνες, ιδίως μετά την ουκρανική κρίση. Ο Ρούτε – βεβαίως, βεβαίως – επαίνεσε τα επιπλέον κονδύλια που θα διαθέσουν ο Καναδάς και η Ευρώπη.

Από την άλλη, η αποδοχή της αμερικανικής απαίτησης για «αφοσίωση» και η σιωπηρή αποδοχή ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες μπορούν να απειλούν με μονομερείς ενέργειες αποκαλύπτουν μια Ευρώπη που ακόμη – ως νεοταξική και ως εκ τούτου, τοξική – δεν έχει αποδεχθεί την πολυπολική πραγματικότητα.

Το…κρυφό “μυστικό” είναι ότι η Ευρώπη παραμένει συνένοχος στην αμερικανική ψευδαίσθηση. Αντί να οικοδομήσει πραγματική στρατηγική αυτονομία, συνεχίζει να εξαρτάται από μια δύναμη που αρνείται να δει τα όρια της ισχύος της. Αυτή η στάση δεν είναι μόνο αδυναμία. Είναι επικίνδυνη, γιατί τροφοδοτεί την αμερικανική εμμονή ότι μπορεί να συνεχίσει να επιβάλλει όρους χωρίς συνέπειες.

Σε έναν πολυπολικό κόσμο, τέτοια εξάρτηση δεν προσφέρει ασφάλεια ούτε για αστείο. Προσφέρει μόνο την ψευδαίσθηση ότι η σύγκρουση μπορεί να αποφευχθεί αν όλοι υποκύψουν.

Η Τουρκία και η Γροιλανδία: Δύο όψεις της ίδιας αλαζονείας

Η επιλογή της Άγκυρας ως τόπου της Συνόδου και η επαναφορά του ζητήματος της Γροιλανδίας αποκαλύπτουν την ίδια αμερικανική – τραμπική τυφλότητα. Η Τουρκία, ως μέλος του ΝΑΤΟ, λειτουργεί ως απρόβλεπτος παράγοντας που ισορροπεί ανάμεσα σε αντίθετες δυνάμεις. Η αμερικανική πίεση προς την Ευρώπη και η ταυτόχρονη προσπάθεια να εξασφαλίσει στρατηγικά εδάφη όπως η Γροιλανδία, δείχνουν ότι η Ουάσιγκτον εξακολουθεί να πιστεύει ότι μπορεί να επιβάλλει όρους σε όλους.

Η Γροιλανδία δεν είναι απλώς «σημαντική για τις Ηνωμένες Πολιτείες». Είναι μέρος μιας ευρύτερης προσπάθειας ελέγχου της Αρκτικής, όπου η Κίνα και η Ρωσία έχουν ήδη εντείνει την παρουσία τους. Η αμερικανική διεκδίκηση αγνοεί ότι σε έναν πολυπολικό κόσμο τέτοιες κινήσεις δεν γίνονται αποδεκτές χωρίς αντίδραση. Η άρνηση αυτή του Τράμπ να δει αυτή την πραγματικότητα οδηγεί σε νέα μέτωπα έντασης που μπορούν να τροφοδοτήσουν μια γενικευμένη σύγκρουση.

Η “περίεργη” φιλία Τραμπ-Ερντογάν και η επικείμενη προδοσία των ελληνικών κυριαρχικών δικαιωμάτων

Η «περίεργη» φιλία ανάμεσα στον Ντόναλντ Τραμπ και τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν δεν είναι ούτε περίεργη, αλλά ούτε και φιλία. Ουσιαστικά πρόκειται για μια επικίνδυνη συναλλαγή που απειλεί ευθέως την εθνική κυριαρχία της Ελλάδας.

Ο Αμερικανός πρόεδρος δήλωσε δημόσια ότι προτίθεται να άρει τις κυρώσεις CAATSA κατά της Τουρκίας και ότι «θα εξετάσει» την παράδοση των μαχητικών F-35, ενώ ο νόμος παραμένει σε πλήρη ισχύ και το Κογκρέσο αρνείται να τον παρακάμψει.

Αυτή η αντίφαση δεν είναι τεχνικό ζήτημα. Αποκαλύπτει ότι πίσω από τις κουίντες της Άγκυρας διαπραγματεύονται όροι που η επίσημη διπλωματία δεν τολμά να ομολογήσει. Η Ουάσιγκτον του Τράμπ, είναι έτοιμη να θυσιάσει ελληνικά κυριαρχικά δικαιώματα προκειμένου να κρατήσει την Τουρκία «δεμένη» στο άρμα της, για να την έχει εμπροσθοφυλακή, είτε στα σχέδια που ετοιμάζει για την Άπω Ανατολή, είτε ως ανάχωμα στον ρωσικό επεκτατισμό.

Η Τουρκία από την άλλη, ετοιμάζεται να προωθήσει τον νόμο της «Γαλάζιας Πατρίδας», επιχειρώντας να αρπάξει ουσιαστικά το μισό Αιγαίο και να αμφισβητήσει την ελληνική κυριαρχία σε νησιά και θαλάσσιες ζώνες.

Το ερώτημα λοιπόν που τίθεται με οδυνηρή σαφήνεια είναι αν η Αμερική θα κάνει τα στραβά μάτια σε μια τέτοια κίνηση (πολεμικό επεισόδιο επ’αφορμή του νόμου της “Γαλάζιας Πατρίδας”) ή αν θα πιέσει την Ελλάδα να συνθηκολογήσει στο βαθμό της «συνδιαχείρισης».

Τουλάχιστον η δική μας Ιστορία, μας διδάσκει ευθαρσώς πως όταν οι μεγάλες δυνάμεις διαπραγματεύονται πίσω από κλειστές πόρτες, τα μικρότερα κράτη καλούνται πάντα να πληρώσουν το τίμημα. Στην προκειμένη περίπτωση, το τίμημα είναι η ελληνική κυριαρχία στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο.

Η αμερικανική ηγεσία, εγκλωβισμένη στην ψευδαίσθηση ότι μπορεί να ελέγχει τους πάντες μέσω συναλλαγών, είναι έτοιμη να θυσιάσει τα δικαιώματα ενός πιστού συμμάχου όπως η Ελλάδα για να ικανοποιήσει τις απαιτήσεις ουσιαστικά ενός πλήρως αναθεωρητικού και ανατρεπτικού κράτους.

Αν ο Τραμπ καταφέρει να παρακάμψει το Κογκρέσο και να παραδώσει τα F-35, η Τουρκία θα ενισχυθεί στρατιωτικά και απολύτως βέβαιο πως θα αποθρασυνθεί περαιτέρω. Κι αν απαιτήσει περισσότερα –σιωπηρή αποδοχή των διεκδικήσεών της στο Αιγαίο ή στην Ανατολική Μεσόγειο – τι θα κάνει η Ουάσιγκτον; Θα πιέσει την Ελλάδα να υποχωρήσει «για χάρη της συνοχής του ΝΑΤΟ» ή θα αποδεχθεί ότι η Τουρκία παίζει και το δικό της παιχνίδι εις βάρος της Ελλάδας;

Η Τουρκία ετοιμάζεται άλλωστε ως προμαχώνας. Προβάλλει τον εαυτό της ως αναγκαίο φράγμα απέναντι σε ενδεχόμενη ρωσική επέκταση ή ως δύναμη ικανή να ελέγχει τους θαλάσσιους δρόμους. Αυτή η στάση δεν είναι αμυντική. Είναι και ευκαιρία για την Άγκυρα να εκβιάσει παραχωρήσεις και από την Ουάσιγκτον και από τη Μόσχα.

Σε έναν πολυπολικό κόσμο, η Τουρκία πλέον δεν μπορεί να θεωρηθεί ως ένας απλός σύμμαχος. Είναι – ελέω Ερντογάν βεβαίως – παίκτης που γνωρίζει πώς να εκμεταλλεύεται τις αντιθέσεις των μεγάλων δυνάμεων εις βάρος της Ελλάδας.

Το παιχνίδι που παίζεται εδώ είναι και επικίνδυνο, αλλά και άδικο. Η Αμερική, αρνούμενη να δει ότι η πολυπολική πραγματικότητα δεν επιτρέπει πλέον μονομερείς αυτοκρατορικές κινήσεις, κινδυνεύει να θυσιάσει ελληνικά συμφέροντα για να διατηρήσει μια ψευδαίσθηση ελέγχου. Αν ο Τραμπ τα καταφέρει και παραδώσει τα F-35, η Τουρκία θα ζητήσει περισσότερα. Και τότε η Ελλάδα θα βρεθεί ενώπιον μιας κατάστασης, την οποία οι μέχρι τώρα κυβερνήσεις της τη διαμόρφωσαν ηθελημένα ή αθέλητα, μέσω ενός σχεδίου που οι ρίζες του βρίσκονται σ’ εκείνο το ξενόφερτο δήθεν think tank που κανείς εξ ημών δεν γνωρίζει για ποιό λόγο δημιουργήθηκε.

Και εννοώ, αν δεν καταλάβατε, το περίφημο ΕΛΙΑΜΕΠ. Την τακτική του κατευνασμού. Αυτή μας έφερε ως εδώ και αν δεν εγκαταλειφθεί από την επόμενη κυβέρνηση που θα προκύψει από τις εκλογές που έρχονται, τότε δεν υπάρχει περίπτωση να αποφευχθεί ο πόλεμος.

Η Αναγκαιότητα της αποδοχής της πολυπολικής πραγματικότητας

Οι εξελίξεις στην Άγκυρα δείχνουν με σαφήνεια ότι η αμερικανική ηγεσία επιμένει σε μια πορεία που αγνοεί την πολυπολική πραγματικότητα και οδηγεί, με μαθηματική ακρίβεια, προς μια γενικευμένη σύγκρουση, δηλαδή στην 4η φάση του Γ’ Παγκοσμίου Πολέμου.

Η εμμονή να αντιμετωπίζει συμμάχους και αντιπάλους ως υποτελείς, η άρνηση να αποδεχθεί ότι δυνάμεις όπως η Ρωσία και η Κίνα αλλά και περιφερειακοί παίκτες όπως το Ιράν, έχουν πλέον τη δυνατότητα όχι μόνο να αντισταθούν αλλά και να κατατροπώσουν τις ΗΠΑ καθώς και η χρήση σκληρής ρητορικής που παρουσιάζει κάθε αντίσταση ως «καρκίνο», συνθέτουν μια εικόνα επικίνδυνης αλαζονείας.

Η πολυπολική εποχή δεν σηκώνει πλέον αυτοκρατορίες. Απαιτεί αποδοχή ορίων, σεβασμό ισορροπιών και διάλογο που δεν βασίζεται στην απειλή. Η αμερικανική άρνηση να το αντιληφθεί δεν είναι απλώς στρατηγικό λάθος. Είναι πορεία που οδηγεί σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις.

Και όπως έχω γράψει πολλάκις, ούτως ή άλλως θα οδηγηθεί ο πλανήτης όλος σε ξεκαθαρισμα λογαριασμών. Πολλών λογαριασμών από πολλούς παίκτες. Είναι αναπόφευκτο. Ο Τράμπ, αυτό που κάνει ουσιαστικά, δεν είναι τίποτε άλλο από το ίδιο το θέλημα του Θεού. Κάθε μέρα που περνάει, ο πλανήτης οδηγείται σε μια σύγκρουση που για χώρες όπως οι ΗΠΑ, η Δυτική Ευρώπη (ΕΕ), η Ρωσία, η Κίνα, το Ισραήλ, το Ιράν είναι η τελική αναμέτρηση.

Δεν θα αργήσει η Τουρκία, μετά τις νέες εξελίξεις, να χτυπήσει. Και θα χτυπήσει, όταν ξεσπάσει το – αναμενόμενο εξ ημών – πολιτικό Χάος μετά τις εκλογές που θα γίνουν σε λίγους μήνες. Όλες οι προφητείες των Αγίων μας επιβεβαιώνονται μια προς μια. Το θέμα είναι να καταλάβουμε σε ποιά εποχή ζούμε και να λάβουμε τα μέτρα μας. Γιατί όταν ξεσπάσει το κακό και μας βρεί απροετοίμαστους, τότε δεν υπάρχει σωτηρία.

Επαγρύπνυση και στελέχωση.

Και τα μάτια μας στον ουρανό, εκεί όπου λαμβάνονται οι πραγματικές αποφάσεις.

Πύρινος Λόγιος

sergioschrys@outlook.com

pirinoslogios.com

το είδαμε ΕΔΩ 

Ελληνικός λιγνίτης: τα πεπραγμένα και το ξεπούλημα εθνικών πόρων (2005-2026)

Γράφει ο Τηλεγραφητής Μετώπου 

 

Είκοσι χρόνια αλλαγής ενεργειακού μοντέλου, με τον λιγνίτη να περνά από 55-60% της ηλεκτροπαραγωγής σε μονοψήφιο ποσοστό. Η μετάβαση συνέπεσε με κρίση χρέους, Μνημόνια, ευρωπαϊκές δεσμεύσεις (τρόικας, “θεσμών”), αλλά και για το κλίμα και για άλλα πολλά. και κατέληξε φέτος σε εικόνες ανατίναξης εξοπλισμού που πλήρωσε ο Έλληνας φορολογούμενος. Δεν υπογραμμίζω το οικονομικό σκέλος, ούτε εκείνο των όποιων αίολων “Αρχών”.

 

Υπογραμμίζω την διακαή επιδίωξη, ποτέ η Ελλάδα να μην μπορέσει να επιστρέψει, έστω, σε στοιχειώδη ενεργειακή κυριαρχία ή σχετική αυτάρκεια, έστω και υπό την πρόβλεψη της όποιας μελλοντικής εκμετάλλευσης των όποιων υδρογονανθράκων της Ανατολικής Μεσογείου. Πρόκειται για “κακουργηματικό μήνυμα”, που καμιά σχέση έχει με “Οδηγία ΕΕ”.

Οι “φιλήκοοι των ξένων” πάντα έχουν υπερβάλλοντα ζήλο.

 

Το οικονομικό πλαίσιο 2005-2026

 

Το 2005-2008 ο λιγνίτης ήταν ο πυρήνας του ενεργειακού μοντέλου: χαμηλό κόστος, εγχώρια παραγωγή, ενεργειακή αυτονομία. Η κρίση χρέους (2009-2018) έφερε συρρίκνωση ΑΕΠ περίπου 25% και πτώση ζήτησης ρεύματος κατά 30%. Η ΔΕΗ σωρεύτηκε με ανείσπρακτα και χρέη, στήριξε ουσιαστικά το σύστημα ρεύματος σε μια χώρα που κατέρρεε δημοσιονομικά. Αλλά... ρύπαινε την Υδρόγειο!!

 

Είκοσι χρόνια αρκούσαν για να περάσει ο λιγνίτης από κυρίαρχος σε αμελητέος, με τις ΑΠΕ να παίρνουν τελικά τη σκυτάλη από το φυσικό αέριο.

 

Το 2019 η κυβέρνηση Μητσοτάκη, αμέσως μετά τις εκλογές, ανακοίνωσε στη Σύνοδο του ΟΗΕ για το κλίμα, την κατάργηση του λιγνίτη έως το 2028. Εν μέσω δημοσίων τυμπανοκρουσιών περί “πρωτοπορίας της Ελλάδας στην πράσινη ατζέντα, επιταχύνθηκαν οι διαδικασίες: Πάνω από 4 GW ισχύος αποσύρθηκαν χωρίς να έχει ολοκληρωθεί πλήρες σχέδιο μετάβασης για τις πληττόμενες περιοχές (δηλαδή το φιλάνθρωπο σκέλος).

 

Η αναβάθμιση του Η/Σ Αμυνταίου.

 

Τρεις επενδυτές είχαν καταθέσει προτάσεις για να μπουν φίλτρα και να συνεχίσει η λειτουργία.

Η Μυτιληναίος (Αλουμινιο της Ελλάδας),

Η ΓΕΚ Τέρνα και

Ο όμιλος Κοπελούζου, μαζί με την κινεζική Shenhua.

 

Το εμπόδιο δεν ήταν έλλειψη κεφαλαίου ή ενδιαφέροντος, ήταν ο χρόνος και ένα συγκεκριμένο εργαλείο που δεν μας επετράπη. Η Ελλάδα ζήτησε από τις Βρυξέλλες παράταση για να προλάβει να αποφασίσει ποια πρόταση θα προχωρήσει, και δεν την πήρε.

 

Το κλειδί όμως δεν ήταν μόνο αυτή η παράταση, ήταν το “capacity market”, ένας μυστήριος μηχανισμός όπου το κράτος πληρώνει μια μονάδα απλώς για να παραμένει διαθέσιμη ως εφεδρεία... αλλά και όχι μόνο! Γερμανία και Πολωνία το έχουν και το χρησιμοποίησαν ακριβώς γι' αυτό, για να κρατήσουν λιγνιτικές και ανθρακικές μονάδες ζωντανές πέρα από την οικονομική τους ημερομηνία λήξης.

 

Όταν η Ελλάδα επιχείρησε αντίστοιχο σχέδιο, η Κομισιόν το απέρριψε ρητά ως ασύμβατο με τον ευρωπαϊκό κανονισμό της εσωτερικής αγοράς ενέργειας, την ίδια περίοδο που το λιγνιτικό χαρτοφυλάκιο της ΔΕΗ ήταν στο τραπέζι για πώληση.

 

Άρα θέλαμε, δεν μας άφησαν, και μας “έσπρωξαν” στην εκποίηση, ενώ σε άλλους όχι. Αν αυτό λέγεται μεροληψία ή απλώς διαφορετική δημοσιονομική δύναμη πίσω από το ίδιο αίτημα, μένει ανοιχτό ερώτημα, αλλά η ασυμμετρία στο αποτέλεσμα είναι τεκμηριωμένη.

 

Το “μπουρλότο”

 

Στις 18 Ιουνίου 2026 η ΔΕΗ προχώρησε σε ελεγχόμενη ανατίναξη τριών γιγαντιαίων καδοφόρων ΠΕΡΙΣΤΡΟΦΙΚΩΝ (σσ ..αποσιωπάται) εκσκαφέων στο ορυχείο Μαυροπηγής Κοζάνης, μηχανήματα μήκους περίπου 100 μέτρων και βάρους άνω των 150 τόνων το καθένα. Επίσημη αιτιολογία: εξοπλισμός οριστικά αποσυρμένος, που δεν εξυπηρετεί πια την παραγωγή.

 

Η χρήση εκρηκτικών κρίνεται απαραίτητη για ασφαλέστερη μετέπειτα κοπή. Αντίστοιχες ενέργειες θα ακολουθήσουν και σε άλλους παροπλισμένους εκσκαφείς, με τα μεταλλικά υλικά να πωλούνται ως σκραπ.

 

Στις 25 Ιουνίου, στη Μεγαλόπολη, κόπηκε για σκραπ ο απολήπτης SR-240, χωρίς προσεκτική αποσυναρμολόγηση. Το γεγονός συνδυάστηκε και με καταγγελίες για κλοπές υλικού άνω των 400.000 ευρώ στο Λιγνιτικό Κέντρο της περιοχής.

 

Το θέμα έφτασε και στη Βουλή, με ερώτηση ανεξάρτητου βουλευτή προς τον Υπουργό Περιβάλλοντος και Ενέργειας για «καταστροφή λιγνιτικού εξοπλισμού στρατηγικής σημασίας», που συνιστούν δημόσια περιουσία, όχι περιουσία των τωρινών μετόχων της ΔΕΗ.

 

Αξιωματουχοι τις ΔΕΗ, συνδικαλιστες και πρώην εργαζόμενοι, είπαν διάφορα “ανάλατα”, μεταξύ των οποίων:

 

“ πριν ενταχθούν στο ορυχείο Μαυροπηγής, τα μηχανήματα είχαν περάσει από εκτενή μεταλλοτεχνική επιθεώρηση ευρωπαϊκού οίκου (σσ Krupp/ThyssenKrupp;). Η μετάβαση σε καθεστώς εργολαβίας (σσ .!!), άλλαξε τις συνθήκες λειτουργίας και συντήρησης σε σχέση με το εξειδικευμένο προσωπικό που τα διαχειριζόταν αρχικά.

 

Ποιος κουμαντάρει πια τη ΔΕΗ;

 

Η σημερινή  εικόνα της μετοχικής σύνθεσης της ΔΕΗ, μετά τις δύο αυξήσεις μετοχικού κεφαλαίου (2021 και Μάιος 2026):

το Ελληνικό Δημόσιο κατέχει συνολικά 33,4% (11,58% άμεσα μέσω του υπουργείου Οικονομικών, 21,82% έμμεσα μέσω ΕΕΣΥΠ/Υπερταμείου),

η CVC Capital Partners 17,17% (μέσω δύο θυγατρικών, Aeolus Holdings 10,78% και Selath Holdings 6,39%),

και το υπόλοιπο 47,81%, η ελεύθερη διασπορά, μοιράζεται σε μεγάλους διεθνείς θεσμικούς επενδυτές όπως BlackRock, Capital Group, Vanguard, Blackstone, Qatar Investment Authority (μέσω Al-Rayyan Holding και του συνδεδεμένου K Group Capital Partners), Pictet, Wellington, DWS, Norges, Covalis και Adage, μαζί με Έλληνες μικρομετόχους. Άρα το Ελληνικό Δημόσιο και η CVC παραμένουν οι δύο μεγαλύτεροι μεμονωμένοι μέτοχοι, χωρίς τεκμηριωμένη σύνδεση μεταξύ τους ή με τους υπόλοιπους, οι οποίοι συμμετέχουν ως “ανεξάρτητα κεφάλαια”.

 

Όμως, υπάρχει η υποψία ενός “βρώμικου μυαλού”:

Η ίδια η CVC Capital Partners είναι πλέον εισηγμένη εταιρεία (στο Euronext Amsterdam, από το 2024). Αυτό σημαίνει ότι BlackRock, η Vanguard και οι υπόλοιποι γίγαντες παθητικής διαχείρισης είναι σχεδόν βέβαιο ότι κατέχουν μερίδια και στην ίδια την CVC, μέσω των δεικτών που διαχειρίζονται. Έτσι λειτουργεί ο παθητικός δεικτοποιημένος καπιταλισμός σήμερα, όλοι κατέχουν κομμάτι όλων.

Κοινώς, υποψιάζομαι ότι ενεργειακά έχουμε “χαιρετήσει τον πλάτανο”

 

Η χαμένη (;) εναλλακτική: λιγνίτης χωρίς καύση

 

Σύμφωνα με τον ερευνητή Πέτρο Τζεφέρη αλλά και άλλους, τα ίδια χαρακτηριστικά που κάνουν τον ελληνικό λιγνίτη ακατάλληλο για ανταγωνιστική ηλεκτροπαραγωγή -χαμηλή θερμαντική αξία, υψηλή υγρασία, χαμηλή ενανθράκωση- είναι ακριβώς αυτά που τον κάνουν εξαιρετική πρώτη ύλη στην γεωπονία και γεωλογία: για χουμικά οξέα, εδαφοβελτιωτικά, λιπάσματα, ενεργό άνθρακα, πρόσθετα γεωτρήσεων και αποκατάσταση εδαφών. Εφαρμογές χωρίς καύση, άρα χωρίς ζήτημα εκπομπών CO₂, και με σημαντική πρόστιθέμενη αξία. Γερμανία και Πολωνία, με λιγνίτη συχνά χαμηλότερης ποιότητας από τον ελληνικό, έχουν ήδη αναπτύξει τέτοιες βιομηχανίες υψηλής προστιθέμενης αξίας, με εξαγωγές σε Μέση Ανατολή και Νότια Ευρώπη.

 

Η Ελλάδα επέλεξε αποκλειστικά καύση και μετά (σσ... το “χάος) την πλήρη απόσυρση, χωρίς να διερευνήσει συστηματικά αυτές τις εναλλακτικές αγορές. Το αποτέλεσμα:

ό,τι ανατινάχθηκε ή κόπηκε σε σκραπ δεν ήταν απλώς παλιό μέταλλο, ήταν και πρόσβαση σε πρώτη ύλη που δεν αξιοποιήθηκε ποτέ εναλλακτικά. Και τώρα η δυσχέρεια αυξάνεται.

Διότι το “βρώμικο μυαλό” ψιθυρίζει:

Οι “φιλήκοοι των ξένων” πάντα έχουν υπερβάλλοντα ζήλο.

 

Συμπέρασμα

 

Η απολιγνιτοποίηση ήταν σε μεγάλο βαθμό αναπόφευκτη, λόγω της κοστολόγησης του CO₂ και σε επίπεδο δεσμεύσεων ΕΕ. Είδαμε ότι αυτή η “κοστολόγηση” σηκώνει και “εκπτώσεις” για κάποιους.

 

Ο τρόπος όμως που έγινε, χωρίς επιχειρησιακό σχέδιο (Master Plan), χωρίς αξιοποίηση εναλλακτικών χρήσεων του λιγνίτη, εκτός καύσης, και με μεταφορά ελέγχου της ΔΕΗ σε καθεστώς μειοψηφικού Δημοσίου, μετατρέπει την ιστορία από απλή ενεργειακή μετάβαση σε κάτι πιο κοντά στην απώλεια εθνικού πόρου χωρίς αντάλλαγμα. Η «δίκαιη μετάβαση» παραμένει ημιτελής, ενώ η χώρα αυξάνει την εξάρτησή της από εισαγόμενα καύσιμα ακριβώς τη στιγμή που θα μπορούσε να έχει χτίσει μια νέα, καθαρή βιομηχανία γύρω από τον ίδιο πόρο.

 

*Πηγές: επίσημα στοιχεία ΔΕΗ/ΕΕ, δημοσιεύματα Ιουνίου 2026 (ΤΑ ΝΕΑ, Kozani Life, Efkozani, Ellinika Hoaxes), εκθέσεις Τζεφέρη για χρήσεις μη-καύσεων λιγνίτη, κοινοβουλευτική ερώτηση Ιουνίου 2026.*

 

Πηγές:

iEnergeia.gr, "Τέλος εποχής στα ορυχεία λιγνίτη της ΔΕΗ στη Μαυροπηγή Κοζάνης" (αντικαθιστά το μη διαθέσιμο - tanea.gr σύνδεσμ)

ΜΑΥΡΟΠΗΓΗ ΚΟΖΑΝΗΣ : ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΟΡΥΧΕΙΩΝ ΑΝΑΤΙΝΑΞΑΝ ΤΟΥΣ ΕΣΚΑΦΕΙΣ - ΒΙΝΤΕΟ

Ellinika Hoaxes, "Τι γνωρίζουμε για την ανατίναξη εκσκαφέων στη Μαυροπηγή Κοζάνης;"

Εφημερίδα Κοζάνη (efkozani.gr), "Ερώτηση Μανούσου για την ανατίναξη εκσκαφέων ΔΕΗ στη Μαυροπηγή"

Πέτρος Τζεφέρης, "Ο Ελληνικός λιγνίτης σε εξω-ηλεκτρικές εφαρμογές υψηλής προστιθεμένης αξίας"

Χρήστος Γ. Μαλτέζος (ΕΛΙΣΜΕ), "Ενέργεια και Μεταλιγνιτική Εποχή.pdf" 

Θα παραδεχθούμε κάποια στιγμή τα σφάλματά μας;

Γράφει ο Νικόλαος Παναγιωτόπουλος

Καρδιολόγος 

 

Αυτή την εβδομάδα ο πρωθυπουργός στο πλαίσιο ενός επικοινωνιακού μπαράζ που προφανώς του σύστησαν οι επικοινωνιολόγοι του αφού έπαιξε τάβλι, έσφιξε τα χέρια πολλών ενθουσιασμένων πολιτών, έπαιξε τένις, έπαιξε ποδόσφαιρο, ασχολήθηκε και με τα θέματα της ψυχικής υγείας, των νέων ανθρώπων, των παιδιών, των εφήβων και των λίγο μεγαλύτερων ηλικιών.

 

Επισήμανε λοιπόν, με βάση τα στοιχεία που υπάρχουν τα εξής: « Κατά κανόνα είναι οι ίδιοι έφηβοι που εκδηλώνουν θυμό, εσωστρέφεια, χαμηλή αυτοεκτίμηση. Ένα στα πέντε παιδιά -κι αυτό με συγκλόνισε ίσως το περισσότερο- εκδηλώνει σημάδια πλήρους παραίτησης από καθημερινές δραστηριότητες. Κολλημένα μπροστά σε μία οθόνη, πρακτικά δεν αθλούνται, κοιμούνται λίγο, ακατάστατα, δεν τρέφονται σωστά. Είναι ευρήματα εξαιρετικά ανησυχητικά που χτυπούν ένα μεγάλο καμπανάκι κινδύνου».

 

Όλα αυτά βέβαια ειπώθηκαν στη λογική του ότι η πολιτεία κάνει το καλύτερο δυνατό και ιδρύει ειδικά κέντρα με ψυχολόγους και ψυχιάτρους και όλες τις υπόλοιπες ειδικότητες, οι οποίες είναι απαραίτητες για να βοηθήσουμε τους νέους ανθρώπους κλπ. κλπ. κλπ.

 

Μήπως όμως θα έπρεπε να σκεφθούμε γιατί αυτή η γενιά των παιδιών παρουσιάζει τόσο σοβαρό προβλήματα; Μήπως θα πρέπει να θυμηθούμε ότι αυτά είναι τα παιδιά τα οποία κλείστηκαν μέσα στα σπίτια τους μακριά από τα σχολεία τους, μπροστά σε οθόνες να παρακολουθούν, υποτίθεται, διαδικτυακά τα μαθήματά τους από τον φόβο του κορονοϊού; Μήπως θα πρέπει να κάνουμε επιτέλους την αυτοκριτική μας και να βγούμε από την ψεύτικη ευδαιμονία του ότι κάναμε το καλύτερο για να σώσουμε τον πληθυσμό και να αποδώσουμε τις ευθύνες εκεί που τους αναλογούν;

 

Ο εγκλεισμός κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορονοϊού.

 

Διότι είχαμε τονίσει και την περίοδο του κορονοϊού ότι είναι πολύ επικίνδυνο το πείραμα το οποίο έγινε και μάλιστα χωρίς καμία επιστημονική βάση, παρά μόνο με κάποιες θεωρίες κάποιων που κανείς δεν ήξερε πού στηρίζονταν και από που εκπήγαζαν.

 

Όταν κανείς κλείνει τα μικρά παιδιά και τα απομονώνει από τους συμμαθητές τους, από τους φίλους τους από τα παιχνίδια τους γιατί αναρωτιέται μετά από μερικά χρόνια, γιατί αυτά το ότι τα παιδιά αυτά είναι εσωστρεφή; Γιατί κάνει εντύπωση ότι είναι μπροστά σε μια οθόνη και δεν δίνουν καμία σημασία στα κοινωνικά δρώμενα; Καταστρέψαμε μια γενιά παιδιών με οπωσδήποτε απροσδιόριστες συνέπειες εξαιτίας των εμμονών και των αντιλήψεων μας.

 

Ποιος ήταν ο λόγος που κλείστηκαν τα παιδιά μέσα στα σπίτια; Η επίσημη εξήγηση ήταν για να μην μεταφέρουν τον κορονοϊό στα σπίτια και μολύνουν τους γονείς και τους παππούδες τους. Η πραγματικότητα όμως διέψευσε αυτή τη θεωρία. Γιατί δεν δώσαμε την απαραίτητη σημασία στην πρόληψη της επαφής με πρόσωπα μεγαλύτερης ηλικίας; Και όπως είχαμε γράψει χαρακτηριστικά εκείνη την εποχή ο κορονοϊός κατέληξε να είναι μια νόσος η οποία απειλεί τους μεγάλους, αλλά καταστρέφει τους νέους.

 

Θα εξηγήσουν κάποιοι ποιες ήταν ακριβώς οι συνέπειες των μέτρων που λήφθηκαν και πώς μπορούμε πλέον να αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες αυτές.

 

Πρέπει επιτέλους με υπευθυνότητα και με τα στοιχεία τα οποία υπάρχουν να βγουν κάποιοι μπροστά και να μας εξηγήσουν ποιες ήταν ακριβώς οι συνέπειες των μέτρων που λήφθηκαν και πώς μπορούμε πλέον να αντιμετωπίσουμε τις συνέπειες αυτές. Αν μπορούμε να το κάνουμε, όχι με λόγια και με ωραίες θεωρίες, αλλά με πράξεις και δράσεις σε κάθε περίπτωση θα πρέπει να τονίσουμε ότι είναι πολύ σημαντικό η νέα γενιά και τα παιδιά που έρχονται τώρα στον κόσμο να μεγαλώσουν μέσα στην έννοια της συντροφιάς, στην έννοια της παρέας, του κοινωνικού συνόλου.

 

Έχουμε την τάση ως γονείς και ως κοινωνία να απομονωνόμαστε και να απομονώνουμε τα παιδιά γιατί φοβόμαστε την εγκληματικότητα, τις κακές επιρροές. Φοβόμαστε την επαφή με άλλους ανθρώπους. Γενικώς έχουμε πάρα πολλούς ενδοιασμούς, όμως ξεπερνώντας τους ενδοιασμούς αυτούς και με την απαραίτητη γονική παρακολούθηση, χωρίς υπερβολές θα πρέπει να βοηθήσουμε την ενότητα των παιδιών, τη συντροφικότητά τους, την κοινωνικοποίησή τους.

 

Θα πρέπει να ξαναλειτουργήσουν τα σχολεία ως κυψέλες ανάπτυξης κοινωνικών δεξιοτήτων και όχι ως χώροι υπόθαλψης της εγκληματικότητας, θα πρέπει οι γειτονιές να ξαναζωντανέψουν οι πολυκατοικίες να γίνουν κέντρα γνωριμίας των ανθρώπων. Οι εκδηλώσεις σε ανοιχτούς και κλειστούς χώρους να αναθερμάνουν τις σχέσεις των ανθρώπων και εν πάση περιπτώσει με κάθε δυνατό τρόπο, έτσι όπως λειτουργούσαν οι κοινωνίες των γονιών, μας με τις ιδιαιτερότητες βέβαια της παρούσης περιόδου να ξαναζωντανέψουν και να ξαναφέρουν τους ανθρώπους κοντά.

 

Είναι ο μοναδικός τρόπος με τον οποίο μπορούν οι νέες γενιές να αποκτήσουν και πάλι τα χαρακτηριστικά που τους αναλογούν και να πάψουμε με κάθε τρόπο να ρίχνουμε στους νέους τις μομφές και δήθεν να προσπαθούμε με τους δικούς μας αναποτελεσματικούς τρόπους να τους βοηθήσουμε.

 

πηγή 

Ζούμε στην εποχή που στα Super Markets υπάρχουν δύο κατηγορίες αναλώσιμων προϊόντων: Τα αγαθά που αγοράζουμε και οι άνθρωποι, που μέσω καμερών, παρέχουμε δωρεάν δεδομένα για την ανάπτυξη της Τεχνητής Νοημοσύνης

Σε όλα τα supermarkets υπάρχουν δύο κατηγορίες αναλώσιμων: Όσα είναι στους πάγκους και τα ράφια, είναι η μία κατηγορία. Η άλλη είναι οι άνθρωποι πού μέσω καμερών και σκάνερς, παρέχουν δεδομένα για την ανάπτυξη της  τεχνητής νοημοσύνης. Όταν μια κοινωνία φτάσει σ’ αυτό το στάδιο περνά στην αυτο-κατανάλωση. Πλέον εμείς είμαστε τα προϊόντα…

Γράφει ο Φίλιππος Χάντζος

Η τεχνητή νοημοσύνη χρειάζεται τις κάμερες. 

Οι κάμερες στους χώρους εργασίας παρακολουθούν τούς εργαζόμενους. Ιδιαίτερη σημασία έχουν οι χώροι εργασίας όπου, ταυτόχρονα, υπάρχουν και πελάτες. 

Τράπεζες, εκδοτήρια εισιτηρίων, super markets, καφέ, καταστήματα λιανικής. 

Τα  σούπερ μάρκετ έχουν ακόμα μεγαλύτερη αξία παρατήρησης (και καταγραφής) διότι αφορούν τις περισσότερες κατηγορίες πληθυσμού και άρα, το  προσωπικό δέχεται περισσότερα ερεθίσματα σε εναλλασσόμενα καθήκοντα. 

Οι κάμερες στα super markets παρακολουθούν τούς εργαζόμενους όσο και τούς πελάτες. 

Οι εργαζόμενοι αποδέχονται μία κατάσταση συνεχούς καταγραφής με βασική δικαιολογία την ασφάλεια. Αυτό ενισχύεται από το γεγονός ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των εργαζομένων στον κύριο χώρο των σούπερ μάρκετ, είναι γυναίκες. 

Οι γυναίκες αισθάνονται ασφαλείς ενώ παραχωρούν στις κάμερες ένα μέρος τής ιδιωτικότητάς τους. 

Η αποδοχή των καμερών γίνεται ως ανάγκη προστασίας ενός μεγάλου τμήματος του πληθυσμού. Όλο αυτό συνδυάζεται με την ανάγκη τής εργασίας κλπ.

Αυτή είναι η διάρθρωση τής σύγχρονης κοινωνίας. Η αρχή προκαλεί το τέλος..

Η συγκρότηση εμπεριέχει τις αιτίες παρακμής. 

Θα μπορούσαμε να φανταστούμε έναν σύγχρονο χώρο εργασίας χωρίς κάμερες;

Η ίδια η σύγχρονη ανάπτυξη προϋποθέτει την καχυποψία παντού. Η καχυποψία ενισχύεται και από άλλες διαδικασίες μέσα στους χώρους εργασίας, από τη διαφήμιση μέχρι την ιεραρχία και την επαγγελματική συμπεριφορά. 

Αργός θάνατος.

Διαδικασία κοινωνικού θανάτου. 

Οργανώνουμε την οικονομία, σε μια κοινωνία πού αναγνωρίζει τον άνθρωπο ως απειλή ή..τροφή, πού συνηθίσαμε να τη λέμε «βάση δεδομένων». 

Άμυνα – επίθεση, καχυποψία, υποκρισία, κάθε μέρα από την αρχή χωρίς διαφυγή. 

Όταν η κοινωνία φτάσει σ’ αυτό τό στάδιο περνά στην αυτο-κατανάλωση. 

Σε  όλα τα supermarkets υπάρχουν δύο κατηγορίες αναλώσιμων: Όσα είναι στους πάγκους και τα ράφια, είναι η μία κατηγορία. Η άλλη είναι οι άνθρωποι πού μέσω καμερών και σκάνερς, παρέχουν δεδομένα για την ανάπτυξη τής  τεχνητής νοημοσύνης. 

πηγή 

Η Ελλάδα μπροστά στην τέλεια καταιγίδα – Λιγότερες από 60.000 γεννήσεις, περισσότεροι θάνατοι και συνεχιζόμενη φυγή νέων

Η Ελλάδα βρίσκεται πλέον αντιμέτωπη με τη σοβαρότερη δημογραφική πρόκληση της σύγχρονης ιστορίας της. Το πρόβλημα δεν περιορίζεται στη μείωση των γεννήσεων, ούτε εξαντλείται στη γήρανση του πληθυσμού. Πρόκειται για τη σύγκλιση τριών εξελίξεων που λειτουργούν ταυτόχρονα και ενισχύουν η μία την άλλη: η κατάρρευση της γεννητικότητας, η φυσική μείωση του πληθυσμού λόγω των περισσότερων θανάτων από γεννήσεις και η συνεχιζόμενη εκροή νέων ανθρώπων στο εξωτερικό.

Οι διαθέσιμες τάσεις οδηγούν στην εκτίμηση ότι το 2026 οι γεννήσεις στην Ελλάδα ενδέχεται να υποχωρήσουν κάτω από το όριο των 60.000. Εάν η εκτίμηση αυτή επιβεβαιωθεί, θα πρόκειται για ένα ακόμη ιστορικό χαμηλό, που θα αποτυπώνει τη διαχρονική επιδείνωση της δημογραφικής δυναμικής της χώρας.

Το στοιχείο αυτό αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία όταν εξεταστεί μαζί με ένα δεύτερο δεδομένο: σύμφωνα με τα διαθέσιμα στοιχεία, περίπου 33.000 νέοι μετανάστευσαν στο εξωτερικό το 2022 και ακόμη 32.000 το 2023. Μέσα σε μόλις δύο χρόνια, περίπου 65.000 άνθρωποι, στην πλειονότητά τους παραγωγικής ηλικίας (και αναπαραγωγικής ηλικίας), αναζήτησαν καλύτερες επαγγελματικές και οικονομικές προοπτικές εκτός Ελλάδας.

Τα δύο αυτά μεγέθη δεν είναι άμεσα συγκρίσιμα, καθώς αποτυπώνουν διαφορετικές δημογραφικές διαδικασίες. Ωστόσο, όταν εξετάζονται συνολικά, αναδεικνύουν την ένταση της πρόκλησης. Από τη μία πλευρά, ο αριθμός των παιδιών που γεννιούνται κάθε χρόνο μειώνεται σε επίπεδα πρωτοφανή για τη μεταπολεμική Ελλάδα. Από την άλλη, χιλιάδες νέοι, πολλοί από τους οποίους διαθέτουν υψηλό μορφωτικό επίπεδο και πολύτιμες δεξιότητες, συνεχίζουν να εγκαταλείπουν τη χώρα.

Η εικόνα γίνεται ακόμη πιο ανησυχητική αν προστεθεί ένας τρίτος παράγοντας: οι θάνατοι εξακολουθούν να υπερβαίνουν σημαντικά τις γεννήσεις. Εφόσον και το 2026 διατηρηθεί αυτή η τάση, η φυσική μείωση του πληθυσμού θα συνεχιστεί, εντείνοντας τη δημογραφική γήρανση και περιορίζοντας περαιτέρω το δυναμικό ανανέωσης της χώρας.

Το δημογραφικό, επομένως, δεν είναι ένα μεμονωμένο πρόβλημα. Είναι το αποτέλεσμα της ταυτόχρονης λειτουργίας τριών μηχανισμών: λιγότερες γεννήσεις, περισσότεροι θάνατοι και εκροή ανθρώπινου κεφαλαίου. Η συνδυασμένη επίδρασή τους επηρεάζει την αγορά εργασίας, την παραγωγικότητα, το ασφαλιστικό σύστημα, τη βιωσιμότητα των δημόσιων οικονομικών, την περιφερειακή ανάπτυξη και, τελικά, τις αναπτυξιακές προοπτικές της χώρας.

Η διεθνής εμπειρία δείχνει ότι δεν υπάρχουν εύκολες ή άμεσες λύσεις. Καμία χώρα δεν ανέστρεψε τις δημογραφικές της τάσεις με ένα μόνο μέτρο ή μέσα σε λίγα χρόνια. Αντίθετα, όσες πέτυχαν να περιορίσουν τις επιπτώσεις της γήρανσης και της χαμηλής γονιμότητας επένδυσαν σε μακροχρόνιες στρατηγικές, οι οποίες συνδύασαν τη στήριξη της οικογένειας, την ενίσχυση της απασχόλησης, τη βελτίωση των υπηρεσιών φροντίδας, την αναβάθμιση της εκπαίδευσης, την αύξηση της παραγωγικότητας και τη διατήρηση ισχυρών δεσμών με τη διασπορά τους.

Η Ελλάδα χρειάζεται να αντιμετωπίσει το δημογραφικό όχι ως ένα ακόμη ζήτημα κοινωνικής πολιτικής, αλλά ως τον σημαντικότερο αναπτυξιακό περιορισμό των επόμενων δεκαετιών. Η δημογραφική διάσταση πρέπει να ενσωματωθεί στον σχεδιασμό της οικονομικής πολιτικής, της στεγαστικής πολιτικής, της αγοράς εργασίας, της περιφερειακής ανάπτυξης, της εκπαίδευσης και της υγείας.

Ιδιαίτερη σημασία αποκτά η διατήρηση και αξιοποίηση του ανθρώπινου κεφαλαίου. Η συζήτηση δεν μπορεί να περιορίζεται μόνο στην επιστροφή όσων έφυγαν. Εξίσου κρίσιμο είναι να δημιουργηθούν οι συνθήκες ώστε οι νέοι που βρίσκονται σήμερα στην Ελλάδα να έχουν λόγους να παραμείνουν, να εργαστούν, να δημιουργήσουν οικογένεια και να επενδύσουν το μέλλον τους στη χώρα.

Οι δημογραφικές πολιτικές αποδίδουν μόνο όταν χαρακτηρίζονται από συνέχεια, θεσμική σταθερότητα και διαρκή αξιολόγηση. Δεν αρκούν αποσπασματικές παρεμβάσεις ή μέτρα που αλλάζουν ανάλογα με την πολιτική συγκυρία. Απαιτείται ένας μακροπρόθεσμος εθνικός σχεδιασμός, βασισμένος σε αξιόπιστα δεδομένα, μετρήσιμους στόχους και διαφάνεια ως προς τα αποτελέσματα.

Το δημογραφικό δεν είναι μια πρόκληση που αφορά μόνο τους ειδικούς ή τις επόμενες γενιές. Αφορά την οικονομία, την κοινωνική συνοχή, την περιφέρεια, την ανταγωνιστικότητα και τελικά τη θέση της Ελλάδας στην Ευρώπη τις επόμενες δεκαετίες.

Αν η εκτίμηση για λιγότερες από 60.000 γεννήσεις το 2026 επιβεβαιωθεί, ενώ οι θάνατοι παραμείνουν σημαντικά περισσότεροι και η εκροή νέων συνεχιστεί, τότε δεν θα μιλάμε πλέον για μια απλή δημογραφική επιδείνωση. Θα βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα πραγματικότητα, η οποία απαιτεί ψυχραιμία, επιστημονική τεκμηρίωση και, κυρίως, μια εθνική στρατηγική με διάρκεια και συνέπεια.

Το δημογραφικό δεν είναι μόνο ζήτημα αριθμών. Είναι ζήτημα μέλλοντος. Και όσο περισσότερο καθυστερεί η συστηματική αντιμετώπισή του, τόσο μικρότερο θα γίνεται το περιθώριο αντιστροφής των τάσεων.

πηγή 

Με αφορμή το citizen vigilante

Του Γιάννη Παπαμιχαήλ τ. Καθηγητού Εκπαιδευτικής Ψυχολογίας Παντείου Πανεπιστημίου

«Δεν υπάρχει κράτος μαντάμ!», είναι το μότο με το οποίο έκλεινε το τραγούδι διασκευή, σε στίχους Παντελή Αμπαζή, με τίτλο «Madame».
΄
Τι εννοούσε ο ποιητής;

Εννοούσε ότι δεν υπάρχει εθνικό κράτος.

Εκείνο που διαθέτει το μονοπώλιο της βίας για να προστατεύει τους εγχώριους πολίτες του από κάθε απειλή τόσο εξωτερική, όσο και εσωτερική.

Εθνικό κράτος, δηλαδή εκείνο που φροντίζει ως κράτος πρόνοιας τους πολίτες, με τις ανάλογες υπηρεσίες στους τομείς λόγου χάρη της υγείας, της παιδείας ή της δικαιοσύνης.

Ωστόσο, κράτος υπάρχει και παραϋπάρχει!

Μόνο που δεν είναι πλέον εθνικό.

Είναι μορφή διεθνοποιημένης πολιτικής εξουσίας, άτυπου αυτοκρατορικού τύπου, με τοπικούς τοποτηρητές που ονομάζονται «πολιτική ηγεσία του τόπου».

Κάποτε αναφανδόν μαφιοποιημένοι, οι παραπάνω τοποτηρητές προσχηματικά εξακολουθούν να εμφανίζονται ως «εκλεγμένοι από το λαό», δηλαδή από μια κοινή γνώμη που αν δεν απέχει από τις εκλογές διότι έχει σιχαθεί τις απατηλές «ψευτοδημοκρατικές» διαδικασίες, χειραγωγείται πολύ εύκολα, καθοδηγείται από τα ΜΜΕ και τις δημοσκοπήσεις και «επιλέγει» βάση των προειλημμένων αποφάσεων των ελίτ.

Υπάρχει λοιπόν ένα παγκοσμιοποιημένο υποκατάστατο του πρώην εθνικού κράτους, με δικαστές καθοδηγούμενους από την εκάστοτε πολιτική εξουσία και οπωσδήποτε αρκετά «προοδευτικούς», ώστε να καταπατούν ανερυθρίαστα ακόμα και τα στοιχειώδη δικαιώματα στην προστασία και στη δικαιοσύνη των πολιτών της κοινωνίας από την οποία προέρχονται.

Το ίδιο βέβαια ισχύει και για τα σώματα ασφαλείας που, σε μια μαφιοποιημένη κοινωνία της αρπαχτής, μαφιοποιούνται τα ίδια με μεγάλη ταχύτητα.

Το ιδεολογικό πλαίσιο της παγκόσμιας συμπεριληπτικής κοινωνίας – ξενοδοχείο, χωρίς πολιτικά σύνορα (ονομάζεται επίσης με «ανοιχτά σύνορα») και πάμπολλες ανθρωπιστικές ΜΚΟ να προασπίζονται μετά μανίας και με το αζημίωτο, τόσο τον ανοιχτό χαρακτήρα των συνόρων, όσο και τα νομικά «ανθρώπινα δικαιώματα» όλων εκείνων που στην πολιτικά ορθή διάλεκτο ονομάζονται «πρόσφυγες», (ενώ πρόκειται για επιδοτούμενους από διάφορες «open society» λαθρομετανάστες), έχουν συγκροτήσει τις ηθικο-πολιτικές νοοτροπίες του πλήθους των κατά φαντασίαν «πολιτών του κόσμου». Στο μυαλό όλων των ημιμαθών δυτικών ιδιωτών έχει εδραιωθεί το σύγχρονο πολιτικό τοπίο: Τα γκέτο των σύγχρονων δυτικών και δυτικοευρωπαϊκών μητροπόλεων έχουν γίνει ένα δείγμα νομοτελειακής «φυσικής» εξέλιξης.

Σε αυτό το φρικαλέο περιβάλλον της πολιτικής αντεπανάστασης που μοιάζει να έχει ήδη ολοκληρωθεί, τέσσερις διακριτές κοινωνιοπολιτικές και ιδεολογικά συγκροτημένες ομάδες μοιάζουν να απαρτίζουν το πεδίο όπου συγκρούονται διακριτά κοινωνικά και πολιτικά συμφέροντα:

1. Οι διεθνοποιημένες και παγκοσμιοποιημένες ελίτ –δηλαδή η πραγματικά άρχουσα τάξη της οποίας προφανώς η ιδεολογία, όπως πάντα, αντανακλάται στις ιδεολογίες όλης της υπόλοιπης δυτικής κοινωνίας .

2. Μια μικρομεσοαστική μάζα ιδεολογικά ελιτοποιημένων πληβείων, που μιμούνται όσο μπορούν καλύτερα τις ελίτ και θέλουν «να τους μοιάσουν», με την ελπίδα ότι θα διακριθούν κι αυτές, αν όχι στο πεδίο της οικονομικής ισχύος, τουλάχιστον στο πεδίο των «προοδευτικών» ιδεολογιών και χρηστοηθειών που έχουν υιοθετήσει άκριτα, (μαζί με το δικαιωματισμό, τις ανεκτικότητες, τις απεριόριστες επιτρεπτικότητες κλπ. και τα ιδεολογήματα της συμπερίληψης) από τις κυρίαρχες ελίτ. Ακριβώς όπως παλαιότερα, οι μάζες του Τρίτου Ράιχ, αλλά και γενικότερα οι μικροαστικές μάζες της Ευρώπης, υιοθέτησαν λίγο πριν τον 2ο παγκόσμιο πόλεμο όλα τα εθνικοσοσιαλιστικά ιδεολογήματα των τότε ιμπεριαλιστικών εθνικών τάξεων του δυτικού κόσμου- και κατά συνέπεια έγιναν «καλοί και φιλότιμοι» ναζί στο όνομα της φιλοπατρίας και της εθνικά σοσιαλίζουσας προοδευτικότητας, όπως τότε οριζόταν.

3. Ο παραδοσιακός λαός, μονίμως απαξιωμένος σαν «χοντρός και αμόρφωτος», στιγματισμένος από τα νεοταξίτικα ιδεολογήματα είτε ως «αντιδραστικός» είτε ως «φασιστικός όχλος», βρίσκεται υπόλογος κάθε φορά που προσπαθεί να αντισταθεί στην επικείμενη ιδεολογικοπολιτισμική και πολιτική του διάλυση από τις δυνάμεις του κυρίαρχου παγκοσμιοποιημένου καθεστώτος. Πρόκειται με άλλα λόγια για τους πάλαι ποτέ «κυρίαρχους εθνικούς λαούς» που, αν και ιδεολογικά απαξιωμένοι από τα θεσμικά φερέφωνα του καθεστώτος (ΜΜΕ, Δικαιοσύνη, Εκπαίδευση κλπ.) συνεχίζουν να υπενθυμίζουν, όπως και όταν μπορούν κάτω από τη διάτρητη ομπρέλα του πατριωτισμού, την όποια ιστορία τους καθώς και τα ιερά και τα όσια που χαρακτηρίζουν την πολιτισμική και πολιτική τους συνεκτικότητα.

4. Οι μετανάστες που, με τις αδιάκοπες, οργανωμένες ροές τους, εποικίζουν το δυτικό κόσμο χρησιμοποιώντας υπέρ τους όλα τα ιδεολογήματα των δυτικών ελίτ, εργαλειοποιούμενοι από αυτές και πρώτα από όλα την πολιτική θρησκεία του δικαιωματισμού, που ανατρέπει ριζικά και ριζοσπαστικά κάθε υπόμνηση και κάθε ανάμνηση των συλλογικών υποκειμένων των εθνών και των κοινωνικών τάξεων του νεότερου ιστορικού παρελθόντος των κοινωνιών που υποτίθεται τους φιλοξενούν. Ορισμένες ομάδες από αυτούς, με την έντονα συνεκτική ισλαμική τους κουλτούρα, επιδίδονται συχνά σε ένα έκδηλο «πόλεμο πολιτισμών» μέσω ενεργειών που ταξινομούνται ως απλώς παραβατικές ή εγκληματικές, ενώ στην ουσία αποτελούν άρρητες πολεμικού τύπου ενέργειες εναντίον των αξιών, των ηθών και των εθίμων της κοινωνίας που υποτίθεται τους φιλοξενεί. Έχουν την αμέριστη συμπαράσταση της θεσμικής δικαιοσύνης που με την ανεκτικότητά της αντιμετωπίζει με άκρατη επιείκεια τα περιστατικά βίας κατά των αυτόχθονων πληθυσμών. Οι αδιανόητες ως σήμερα πράξεις βίας στρέφονται κατά κύριο λόγο ενάντια στον λαϊκό, αυτόχθονα γυναικείο πληθυσμό. Ας θυμηθούμε τα 250.000 (με τους πιο συντηρητικούς υπολογισμούς) κορίτσια λαϊκής καταγωγής της Μ. Βρετανίας. Ας θυμηθούμε παράλληλα και την ογδοντάχρονη Βελγίδα που κακοποιήθηκε σεξουαλικά σε δημόσιο χώρο από δεκατετράχρονο Αφρικανό, ο οποίος αφέθηκε ελεύθερος από τον αρμόδιο Βέλγο δικαστή ανηλίκων «για να μην καταστραφεί η ζωή του στις φυλακές»…

Συνεπώς, αυτό που φαίνεται να συμβαίνει, είναι ένας συνασπισμός δυνάμεων, όπου οι τρεις κατηγορίες (ελίτ – ελιτοποιημένοι πληβείοι – μετανάστες) στρέφονται εναντίον των τμημάτων του παραδοσιακού λαού που σε πείσμα των περιστάσεων εξακολουθεί να υπάρχει και να διεκδικεί τα δίκαιά του.

Οι ελίτ και οι συνοδοιπόροι τους αυτόν ακριβώς τον λαό επιθυμούν να διαλύσουν ιστορικά, πολιτισμικά και πολιτικά, διότι η διάλυση αυτή θα επιτρέψει την εγκαθίδρυση ενός παγκόσμιου, τεχνοφεουδαρχικού, «μετανθρώπινου» ολοκληρωτικού καθεστώτος, απέναντι στο οποίο δεν θα υπάρχουν συλλογικές αντιστάσεις.

Το citizen vigilante δεν είναι λοιπόν άλλο ένα έργο με κάποιον εκδικητή τύπου Τσαρλς Μπρόνσον ή Επιθεωρητή Κάλαχαν ή Taxi Driver κλπ., που το χολυγουντιανό καθεστώς αρέσκεται κατά καιρούς να πλασάρει στο φιλοθεάμον, πολιτικά κενό του, κοινό.

Είναι η προκλητική ιδέα, (κυρίως για τους ιδεολογικά ελιτοποιημένους, «προοδευτικούς και μεταμοντερνίζοντες» δυτικούς πληβείους), της έμπρακτης, «χωρίς πολλά λόγια», πολιτικής αντίστασης των λαών. Έστω μέσω ενός καινούργιου Ζορό – Εκδικητή.

Έστω μέσω ενός κάπως φθηνού και σχετικά χοντροκομμένου ή ακαλαίσθητου κινηματογραφικού έργου.

Σκοπός του σκηνοθέτη είναι να αφήσει να πλανάται η υποψία ενός συστήματος διπλής εξουσίας μέσω αυτοδικίας. Μιας αξίωσης λαϊκής πολιτικής ισχύος και αντίθεσης των δυτικών κοινωνιών με τα αντεθνικά κράτη που δυναστεύουν τους εθνικούς λαούς. Κι αυτό ακριβώς είναι που ενοχλεί μέχρι λύσσας τους ημιμαθείς παπαγάλους του «προοδευτικού συρμού».

Ωστόσο, δεν είναι η πρώτη φορά στην ιστορία που κάτι τέτοιο συμβαίνει.

Στο διήγημα οι «Έμποροι των Εθνών» του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, το οποίο διαδραματίζεται κατά τη διάρκεια της φραγκοκρατίας και του πολιτικού χάους που προκύπτει στις ελληνόφωνες επαρχίες του Βυζαντινού κράτους από αυτήν την κατάσταση, μια αριστοκράτισσα κυρία της Νάξου παραπονιέται στον ευπατρίδη και ευγενή σύζυγό της, ο οποίος τραυματίζεται καταδιώκοντας τους πειρατές της περιοχής, ότι κακώς ανακατεύεται, αφού είναι θέμα της εξουσίας η καταπολέμηση της πειρατείας.

Απαιτεί λοιπόν από αυτόν να απέχει παρόμοιων καταδιώξεων.

Αυτός δε απαντά:

-«Αλλά δεν έχομεν εξουσία, φιλτάτη μου. Εις τον καιρόν αυτόν δεν δυνάμεθα να είπωμεν οριστικώς αν ανήκωμεν εις το κράτος των Ρωμαίων, εις την αυθεντίαν των Φράγκων ή εις την πολιτείαν των Βενετών.»

- «Εις τίνα ανήκομεν, λοιπόν;» απορεί η σύζυγος του ευγενούς…

- για να πάρει αμέσως την απάντηση: «Εις ουδένα. Και χρεωστούμεν να υπερασπίσωμεν μόνοι την τιμήν, την ζωήν και την περιουσία μας.»

Με άλλα λόγια, «αφού δεν υπάρχει κράτος, μαντάμ», δεν αρκεί απλώς να το υποκαταστήσουμε.

Κράτος πρέπει να γίνουμε εμείς.

πηγή 

ΣΟΚ ΣΤΗΝ ΕΕ: Εγκρίθηκε το «Chat Control»: Η μαζική παρακολούθηση έρχεται στην Ευρώπη – Τι θα ισχύει για την Ελλάδα

Η είδηση-βόμβα έσκασε αργά το βράδυ της περασμένης Τετάρτης, αφήνοντας άναυδη την ευρωπαϊκή κοινή γνώμη. Παρά τις σφοδρές αντιδράσεις ειδικών, οργανώσεων ανθρωπίνων δικαιωμάτων και χιλιάδων πολιτών, τα αρμόδια όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης ενέκριναν – χωρίς ουσιαστική δημόσια διαβούλευση – τον επίμαχο κανονισμό που φέρει την ονομασία «Chat Control». Πρόκειται για ένα νομοθετικό πλαίσιο που επιτρέπει τη μαζική και αυτοματοποιημένη παρακολούθηση των ιδιωτικών μηνυμάτων στις πλατφόρμες κοινωνικής δικτύωσης και στις υπηρεσίες ανταλλαγής μηνυμάτων, χωρίς την προηγούμενη έκδοση δικαστικής εντολής. 

 

Τι είναι το Chat Control και γιατί μας αφορά όλους 

 

Ο κανονισμός, που αρχικά παρουσιάστηκε ως «εργαλείο για την προστασία των παιδιών από τη σεξουαλική κακοποίηση», εξελίχθηκε σε έναν μηχανισμό μαζικής παρακολούθησης των πάντων. Στον πυρήνα του, υποχρεώνει τις εταιρείες τεχνολογίας (Messenger, WhatsApp, Signal, Telegram κ.ά.) να εγκαταστήσουν συστήματα τεχνητής νοημοσύνης που θα σαρώνουν αυτόματα το περιεχόμενο των συνομιλιών – φωτογραφίες, βίντεο, κείμενο, ακόμη και κρυπτογραφημένα μηνύματα – αναζητώντας «ύποπτο» υλικό.

 

Αυτό που ουσιαστικά συμβαίνει είναι η κατάργηση του απορρήτου των επικοινωνιών. Καμία δικαστική αρχή δεν θα επιβλέπει τη διαδικασία σε πραγματικό χρόνο· ο αλγόριθμος θα αποφασίζει μόνος του αν ένα μήνυμα είναι «παράνομο» και θα το προωθεί αυτόματα στις αρχές. Πρόκειται για έναν ψηφιακό Μεγάλο Αδελφό που μετατρέπει κάθε Ευρωπαίο πολίτη σε δυνητικό ύποπτο, χωρίς να έχει διαπράξει το παραμικρό αδίκημα.

 

Μια απόφαση στα παράθυρα της δημοκρατίας

 

Η έγκριση του Chat Control έγινε με διαδικασίες που θυμίζουν άλλες εποχές. Πίσω από κλειστές πόρτες και με ελάχιστη διαφάνεια, οι εκπρόσωποι των κρατών-μελών στο Συμβούλιο της ΕΕ υπερψήφισαν το κείμενο, αγνοώντας τις προειδοποιήσεις νομικών, ακαδημαϊκών και της ίδιας της Ευρωπαϊκής Αρχής Προστασίας Δεδομένων. Η εν λόγω Ανεξάρτητη Αρχή είχε χαρακτηρίσει το σχέδιο «μη συμβατό με τον Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της ΕΕ», ενώ πολλοί ειδικοί έκαναν λόγο για επιστροφή σε ένα καθεστώς μαζικής παρακολούθησης που παραπέμπει στις πιο σκοτεινές σελίδες της ιστορίας.

 

Η απόφαση αυτή έρχεται σε μια περίοδο όπου η εμπιστοσύνη των πολιτών στους ευρωπαϊκούς θεσμούς βρίσκεται στο ναδίρ. Η Ελλάδα, ως κράτος-μέλος, οφείλει να τοποθετηθεί άμεσα και να εξηγήσει στους πολίτες της ποια στάση τήρησε σ’ αυτή την κρίσιμη ψηφοφορία. Δυστυχώς, οι πληροφορίες δείχνουν ότι η χώρα μας δεν αντιστάθηκε σθεναρά σε αυτό το ολοκληρωτικό βήμα.

 

Το τέλος της ιδιωτικότητας και ο κίνδυνος για την ελευθερία του λόγου

 

Ο αντίκτυπος του Chat Control είναι πολυεπίπεδος και εξαιρετικά επικίνδυνος. 

 

Πρώτον, η κρυπτογράφηση end-to-end, το τελευταίο οχυρό της ψηφιακής ιδιωτικότητας, τίθεται εκτός νόμου στην πράξη. Ακόμα κι αν οι εταιρείες επιχειρήσουν να διατηρήσουν την κρυπτογράφηση, ο νέος νόμος απαιτεί την εγκατάσταση «κερκόπορτων» (backdoors) που θα επιτρέπουν στην εκτελεστική εξουσία να εισβάλει σε κάθε συνομιλία. Αυτό ανοίγει ένα τεράστιο κενό ασφαλείας, που μπορεί να αξιοποιηθεί και από κακόβουλους τρίτους, hackers ή ξένες μυστικές υπηρεσίες.

 

Δεύτερον, ο φόβος της συνεχούς παρακολούθησης δημιουργεί ένα περιβάλλον αυτολογοκρισίας. Ποιος θα τολμήσει να εκφράσει μια πολιτική άποψη, να συζητήσει ευαίσθητα προσωπικά ζητήματα ή να στείλει μια προσωπική φωτογραφία, γνωρίζοντας ότι ένα απρόσωπο λογισμικό μπορεί να την κρίνει ως «ύποπτη»; Η ελευθερία του λόγου πνίγεται στον ωκεανό μιας άνευ προηγουμένου παρακολούθησης.

 

Τρίτον, ο κανονισμός δημιουργεί ένα επικίνδυνο προηγούμενο. Σήμερα είναι η «παιδική προστασία», αύριο θα είναι η «τρομοκρατία», η «παραπληροφόρηση», η «περιφρούρηση του ευρωπαϊκού τρόπου ζωής». Το ολισθηρό μονοπάτι έχει ήδη ανοίξει και η επόμενη κυβέρνηση θα έχει στα χέρια της ένα πανίσχυρο εργαλείο ελέγχου των πολιτών, το οποίο μπορεί να στραφεί εναντίον κάθε αντιφρονούντος.

 

Αναμένονται πολιτικές θύελλες – Το καμπανάκι της κρίσης

 

Οι αντιδράσεις δεν άργησαν να έρθουν. Ευρωβουλευτές από διαφορετικά πολιτικά φάσματα καταγγέλλουν το «Chat Control» ως προδοσία των ευρωπαϊκών αξιών. Οργανώσεις πολιτών ετοιμάζουν μαζικές κινητοποιήσεις και δικαστικές προσφυγές, υποστηρίζοντας ότι ο κανονισμός θα κριθεί αντισυνταγματικός από το Δικαστήριο της ΕΕ. Την ίδια ώρα, τεχνολογικοί κολοσσοί όπως η Meta και η Apple εξετάζουν το ενδεχόμενο να αποσύρουν κρυπτογραφημένες υπηρεσίες από την ευρωπαϊκή αγορά, κάτι που θα σημάνει ένα τεράστιο πλήγμα στην ψηφιακή οικονομία της ηπείρου.

 

Η απόφαση αυτή εκθέτει την Ευρωπαϊκή Ένωση ως ένα μόρφωμα γραφειοκρατικής εξουσίας, αποκομμένο από τη βούληση των λαών της. Σε μια εποχή που η Δύση υποτίθεται ότι υπερασπίζεται τη δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα απέναντι σε αυταρχικά καθεστώτα, καταφέρνει το ακριβώς αντίθετο: υιοθετεί τα εργαλεία του αντιπάλου, ντροπιάζοντας την ιστορία και τις ιδρυτικές της αρχές.

 

Το μήνυμα είναι σαφές: η Ευρώπη εισέρχεται σε μια νέα εποχή ψηφιακού δεσποτισμού. Και η μάχη για την ελευθερία μόλις άρχισε.

 

πηγή 

Η Εκκλησία της Γεωργίας ξεμπροστιάζει την ΕΕ - «Μας ζήτησαν να στηρίξουμε τους γάμους ίδιου φύλου και τώρα μας πολεμούν επειδή λέμε όχι»

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης

Μια είδηση που έχει προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις στη Γεωργία, έρχεται να συμπληρώσει το κομμάτι του πάζλ για το σχέδιο άλωσης των ορθόδοξων χωρών από τη woke ατζέντα. Ένα σχέδιο ζοφερό, στο οποίο δυστυχώς ενέδωσε η Ελλάδα, ως πρώτο (και μοναδικό μέχρι στιγμής) προπύργιο της Ορθοδοξίας που παραδόθηκε στη θεσμοθέτηση της διαστροφής, ψηφίζοντας τον γάμο των ομόφυλων και τις υιοθεσίες.

Εκπρόσωπος του Πατριαρχείου της Γεωργίας αποκάλυψε ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είχε ζητήσει από τη διοίκηση της Εκκλησίας να συμβάλει στην προώθηση των γάμων μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου, προκειμένου η Γεωργία να συμβαδίσει με τα ευρωπαϊκά πρότυπα ως απαιτούμενο για την ένταξη της στην ΕΕ.

Πιο συγκεκριμένα, το 2023 η (τότε) υπουργός Εξωτερικών του Βελγίου και νυν Επίτροπος Ισότητας της ΕΕ, Χάτζα Λαμπίμπ, είχε πραγματοποιήσει επίσημη επίσκεψη στο Πατριαρχείο Γεωργίας, προκειμένου να συζητηθεί ο ρόλος που διαδραματίζει η Εκκλησία στην κοινωνία της Γεωργίας, καθώς και η προοπτική ένταξης της χώρας στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Σύμφωνα με τις τωρινές αποκαλύψεις του Πατριαρχείου, η Λαμπίμπ ξεκίνησε να ρωτά «περίεργα και ανήκουστα πράγματα», λέγοντας ότι το Πατριαρχείο έχει αρκετή επιρροή στη Γεωργιανή κοινωνία, που όμως υστερεί πολύ σε σχέση με τις… τάσεις του 21ου αιώνα. Η Βελγίδα τόνισε απογοητευμένη ότι οι γάμοι μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου θεωρούνται ακόμα απαράδεκτοι για τους Γεωργιανούς και ζήτησε από την Εκκλησία να βοηθήσει στη διάδοση αυτής της… «προόδου». Η αντίδραση του Πατριαρχείου της Γεωργίας, μόνο ικανοποιημένη δεν άφησε τη Χάτζα Λαμπίμπ και έτσι τα επόμενα τρία χρόνια ούτε ένας Ευρωπαίος αξιωματούχος δεν ξαναπάτησε το πόδι του στο Πατριαρχείο.

Η... εκδίκηση του Ευρωκοινοβουλίου

Μέχρι που ήρθε ο Ιούνιος του παρόντος έτους, όταν η Λιθουανή ευρωβουλευτής, Ράσα Γιουκνεβιτσιένε, κατέθεσε μια πρόταση ψηφίσματος που εγκρίθηκε από το ευρωκοινοβούλιο. Τι αφορούσε αυτή; Συκοφαντικές αιχμές κατά της Γεωργιανής Εκκλησίας, παρουσιάζοντας την ως υποχείριο της Ρωσίας που παρασύρει τη χώρα σε «αυταρχικές» και «αντιευρωπαϊκές» πολιτικές. Το ευρωκοινοβούλιο αφιέρωσε ένα σεβαστό μέρος της χριστιανοφοβικής (ή πιο σωστά ορθοδοξο-φοβικής) μανίας του για να καταδικάσει τον Γεωργιανό νόμο «περί οικογενειακών αξιών και προστασίας των ανηλίκων», έναν νόμο που απαγορεύει την gay προπαγάνδα στα σχολεία και την τηλεόραση, απαγορεύει τις παρελάσεις Pride και τις διαδικασίες φυλομετάβασης.

Είναι ηλίου φαεινότερο ότι οι Ευρωβαρόνοι της woke συντεχνίας, την είχαν «φυλαγμένη» στη Γεωργιανή Εκκλησία από το 2023 που η Βελγίδα έφυγε με χαμηλωμένο κεφάλι. Χρησιμοποιώντας την κλασσική ταμπέλα του «Ρωσόφιλου» που κατά κόρον χρησιμοποιήθηκε και στην Ελλάδα εναντίον όσων αντιδρούσαν για τους gay γάμους. Θυμηθείτε ότι ο τότε υπουργός Μετανάστευσης και Ασύλου, Δημήτρης Καιρίδης, είχε πει ότι ο γάμος των ΛΟΑΤΚΙ ήταν… γεωστρατηγικής σημασίας αντίσταση στη Ρωσία και το Πατριαρχείο της.

Προφανώς οι Ευρωβαρόνοι θεώρησαν ότι αφού αυτή η τακτική προπαγάνδας αποδείχθηκε χρήσιμη στην άλωση της Ελλάδας, θα φέρει αποτέλεσμα και για την άλωση της Γεωργίας. Έλα όμως που στη Γεωργία κυβέρνηση και Εκκλησία απέκρουσαν ενωμένοι τις ραδιουργίες των Βρυξελλών. Ξεμπρόστιασαν τους ωμούς εκβιασμούς της ΕΕ, την ώρα που στην Ελλάδα μάθαμε – ένα χρόνο μετά την ψήφιση του αίσχους - ότι ο γάμος των ομόφυλων ήταν ντιρεκτίβα της κυβέρνησης… «Μπαϊντενόπουλου».

Η δικτατορία της μειοψηφίας «πρέπει» να επιβληθεί σε όλες τις ορθόδοξες χώρες της Ευρωπαϊκής Ηπείρου και φαίνεται ότι η Γεωργία είναι ο επόμενος στόχος. Η λαϊκή βούληση μιας κυρίαρχης χώρας είναι εντελώς αδιάφορη στα αρπακτικά των Βρυξελλών.

«Δεν τους ενδιαφέρει η διάθεση της κοινωνίας»

Ο εκπρόσωπος του Γεωργιανού Πατριαρχείου, Πρωτοπρεσβύτερος π. Ανδρέας Τζαγμάιτζε, τα είπε όλα: «Δεν τους ενδιαφέρει η διάθεση της κοινωνίας μας σχετικά με την ατζέντα των ΛΟΑΤΚΙ+. Αυτή είναι η αλήθεια. Δεν τους ενδιαφέρει. Το γεγονός ότι είμαστε αφοσιωμένοι στις οικογενειακές αξίες, ότι η εκκλησία αγωνίζεται γι’ αυτό, ότι λέμε ότι η Γεωργία έχει δημογραφικό πρόβλημα και η έκτρωση είναι δολοφονία, και ούτω καθεξής, αυτό είναι απαράδεκτο για αυτήν την ιδεολογία. Επομένως, αυτό ακυρώνεται με την προσάρτηση ενός ρωσικού κλισέ. Αντί να λάβουν υπόψη τις συμβουλές μας, έχουν τη δική τους ατζέντα, η οποία έρχεται σε αντίθεση με τη διάθεση της κοινωνίας σε αυτό το μέρος και πιστεύουν ότι η εκκλησία είναι μόνο, ως θεσμός, αντίθετη στην πολιτική τους, ενώ στην πραγματικότητα αυτοί οι άνθρωποι αποτελούν συστατικό μέρος της εκκλησίας».

Μας θυμίζουν τίποτα όλα αυτά; Και στην Ελλάδα, παρά το γεγονός ότι η πλειοψηφία του κόσμου ήταν κατά του αφύσικου «γάμου», η κοινή γνώμη ποδοπατήθηκε με λύσσα. Οι πολιτικοί που προωθούσαν τον κατάπτυστο νόμο, εμφάνιζαν την Εκκλησία ως μεμονωμένο οπισθοδρομικό παράγοντα, κάνοντας πώς δεν βλέπουν ότι πίσω από την επίσημη αντίθεση της ελληνικής Ιεραρχίας, συντάσσονταν με αυτή τη γνώμη εκατομμύρια Χριστιανών ως συστατικό μέρος της Εκκλησίας.

Και μην ξεχνάμε ότι η ψήφιση του «γάμου» ήταν η μία και μοναδική ευκαιρία των κομμάτων της αντιπολίτευσης να «ρίξουν» την κυβέρνηση, κι όμως προτίμησαν να προσκυνήσουν την ατζέντα με ανίερες συμμαχίες, βάζοντας σε δεύτερη μοίρα ακόμα και τις κομματικές βλέψεις τους.

Η Ελλάδα έγινε «άσσος» στο μανίκι τους

Η περίπτωση της Γεωργίας φανερώνει πόση ζημιά προκάλεσε η χώρα μας στο οικουμενικό σώμα της Ορθοδοξίας και πόσο «λίγοι» σταθήκαμε απέναντι στις απαιτήσεις των καιρών. Εκείνοι αντιστέκονται σθεναρά κι εμείς ανοίξαμε διάπλατη την Κερκόπορτα ενθαρρύνοντας την πολιορκία εναντίον τους. Γίναμε ο Ιούδας που χρησιμεύει ως πρότυπο για τους φαρισαίους των Βρυξελλών. Δημιουργήσαμε «δεδικασμένο» που θα λειτουργεί ως σφυρί για την καταδίκη των ομοδόξων μας. Πόση καταισχύνη μας αναλογεί γι’ αυτό το «επίτευγμα»; Πόση μετάνοια χρειάζεται για να μας ξεπλύνει;

Τα πιράνχας των δικαιωματιστικών ΜΚΟ έχουν ξαμοληθεί στη Γεωργία για να ροκανίσουν λίγο – λίγο την εικόνα της Γεωργιανής Εκκλησίας. Γνωστή η ύπουλη και μισθοφορική δράση τους, αφού το έχουμε δει εδώ και χρόνια το έργο στην πατρίδα μας. Ξεκινούν ως «ανεξάρτητοι» φορείς και έπειτα απλώνονται σαν καρκινώματα στα σχολεία, τα πανεπιστήμια, τις πολιτιστικές υπηρεσίες, τον έλεγχο των συνόρων, μέχρι που εγκαθίστανται ακόμα και μέσα στα υπουργεία.

Κάποτε, η πολιτική στοχοποίηση της Ορθοδοξίας αντιμετωπιζόταν ως θεωρία συνομωσίας από τους διάφορους εξυπνάκηδες του δημόσιου λόγου. Σήμερα όχι μόνο επιβεβαιώνεται περίτρανα, αλλά – όπως φαίνεται - αποτελεί και βασικότατη πολιτική της αντίχριστης Ευρώπης. Τα Πατριαρχεία πρέπει να «πέσουν», οι Εκκλησίες πρέπει να «πέσουν», καθετί ορθόδοξο πρέπει να εκφυλιστεί από τη woke «θρησκεία» και να προσανατολιστεί από τον Θεάνθρωπο στον μετάνθρωπο. Και το ελληνικό κράτος έγινε εισηγητής αυτής της εσχατολογικής πραγματικότητας...

πηγή