Αυστρία: Πρόστιμο σε μητέρα που αρνήθηκε τη σεξουαλική διαπαιδαγώγηση

Όπως αναφέρεται από το γερμανικό παράρτημα της ΕΟΔ μια μητέρα από την Άνω Αυστρία άσκησε έφεση κατά προστίμου 110 ευρώ επειδή κράτησε προσωρινά τον δεκάχρονο γιο της εκτός σχολείου. Το πρόστιμο προήλθε από ένα εξωτερικό εργαστήριο σεξουαλικής αγωγής στο δημοτικό σχολείο Rutzenmoos, το περιεχόμενο του οποίου, σύμφωνα με τη μητέρα, δεν είχε αποκαλυφθεί εκ των προτέρων, η ειδησεογραφική πύλη CNA ανέφερε σχετικά στις 24 Απριλίου 2026. 

 

Η περιφερειακή αρχή του Vöcklabruck επέβαλε το πρόστιμο για παραβίαση των νόμων περί υποχρεωτικής σχολικής φοίτησης. Η μητέρα, Michaela Vamos-Karandish, δικαιολόγησε τις ενέργειές της επικαλούμενη το γονικό της καθήκον φροντίδας. Δήλωσε ότι είχε προσπαθήσει αρκετές φορές στο παρελθόν να βρει μια εναλλακτική λύση με το σχολείο και την περιφερειακή εκπαιδευτική αρχή. Επέκρινε επίσης το γεγονός ότι οι γονείς δεν είχαν λάβει επαρκείς πληροφορίες σχετικά με το περιεχόμενο και το χρονοδιάγραμμα του εργαστηρίου. 

 

Σύμφωνα με την δήλωσή της, διάφορα βιβλία σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης ήταν ελεύθερα προσβάσιμα στην τάξη για πάνω από δύο εβδομάδες, συμπεριλαμβανομένων έργων με σαφείς απεικονίσεις σεξουαλικού περιεχομένου και θεμάτων που σχετίζονται με την ταυτότητα φύλου. Αυτό προκάλεσε ανησυχία στους γονείς. Η Vamos-Karandish αναφέρθηκε επίσης σε αναφορές για δυσάρεστες αντιδράσεις σε παιδιά μετά από παρόμοια μαθήματα, όπως άγχος και εφιάλτες.

 

Η μητέρα επικαλείται το Άρθρο 2 του Πρώτου Πρόσθετου Πρωτοκόλλου της Ευρωπαϊκής Σύμβασης για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου, το οποίο προστατεύει το δικαίωμα των γονέων να μεγαλώνουν τα παιδιά τους. Λαμβάνει υποστήριξη από την ADF International. Εκπρόσωποι της ADF International τονίζουν ότι οι γονείς πρέπει να ενημερώνονται για το περιεχόμενο του προγράμματος σπουδών και ότι πρέπει να είναι δυνατός ένας αναλογικός συμβιβασμός σε περιπτώσεις σύγκρουσης με τις δικές τους πεποιθήσεις. Υποστηρίζουν ότι μια διοικητική ποινή είναι ακατάλληλη σε τέτοιες περιπτώσεις.

 

Μια παρόμοια υπόθεση στην περιοχή Vöcklabruck προκάλεσε αναταραχή το 2024. Εκείνη την εποχή, ένας δάσκαλος κατηγορήθηκε ότι έδειξε σε μαθητές δημοτικού σχολείου ακατάλληλο περιεχόμενο. Ωστόσο, οι πειθαρχικές διαδικασίες διακόπηκαν.

 

Η τωρινή υπόθεση θεωρείται «πιλότος» για το μέλλον της σεξουαλικής διαπαιδαγώγησης στην Αυστρία, καθώς πολλοί γονείς ζητούν το δικαίωμα της εξαίρεσης (opt-out) από μαθήματα που έρχονται σε σύγκρουση με τις αξίες τους, ειδικά όταν αυτά διεξάγονται από εξωτερικούς φορείς χωρίς επαρκή προηγούμενο έλεγχο.

 

πηγή 

 

ΣΧΟΛΙΟ

 

Τι να κάνουν και κάποιοι καημένοι γονείς; Προσπαθούν να αντιδράσουν στην νεοταξική, διεφθαρμένη, κρατική πλύση εγκεφάλου στα παιδιά τους... 

Από το Κομποσκοίνι στο Scrolling...

Γράφει ο Νεωκόρος 

 

Ξέρω, ξέρω, έχουν παρέλθει μήνες από την τελευταία φορά που αξιώθηκα να σας γράψω δύο αράδες, αλλά αναλογιστείτε κι εμένα, τον ταπεινό Νεωκόρο, τι τραβώ και δεν το γνωρίζετε…

 

Παρόλο που το στομάχι μου διεξάγει ακόμα σκληρές διαπραγματεύσεις με το πασχαλινό αρνάκι και τα τσουρέκια, βρήκα λίγο χρόνο να ανασύρω μια κουβέντα που μου εκμυστηρεύτηκε, μεταξύ τυρού και αχλαδιού, ένας γηραιός Μητροπολίτης. 

 

«Νεωκόρε», μου λέει, «παρακολουθώ μετά θαυμασμού -και ολίγης απορίας- τη νεοφανή άνθηση των "ψηφιακών ποιμένων"».

 

Έμεινα, δεν σας το κρύβω, αποσβολωμένος. Άδραξα λοιπόν την ευκαιρία να ρωτήσω τι θέλει να πει ο «ποιητής» - ή μάλλον ο Ιεράρχης.

 

«Αδελφέ μου αγαπημένε, δεν ομιλώ για τον ιερέα που απλώς εκτίθεται στο διαδίκτυο… αλλά για εκείνον που "σκρολάρει", όπως λέτε εσείς οι νέοι», είπε, και κατάπιε μονομιάς το αχλάδι Πέλλας, λες και ήθελε να καταπιεί μαζί του όλη την πικρία της σύγχρονης τεχνολογίας.

 

Έτσι λοιπόν, από την ταπεινή μου γωνιά -όπου το κινητό τηλέφωνο χρησιμεύει μόνο για να καλούμε τον υδραυλικό και όχι για live streaming- άρχισα να παρατηρώ τα νέα εκκλησιαστικά ήθη.

 

Ακόμα και ο προϊστάμενός μου (καλή του ώρα, δεν έχω παράπονο), προχθές μου το ξεστόμισε με έναν αναστεναγμό που θα ζήλευε και ο Τελώνης:

«Νεωκόρε μου, αχ αυτό το δάχτυλο! Αντί να στρέφει το κομποσκοίνι, έμαθε να προσπερνάει ρυθμικά τα βιντεάκια, αναζητώντας τη δόξα του αλγορίθμου…»

 

Και πώς να φέρεις αντίρρηση στον Γέροντα; Εδώ πλέον ο ιερός ενθουσιασμός δεν μετριέται με την προσέλευση στο απόδειπνο, αλλά με τα «views» και τα «likes».

 

Παρατηρούσα προχθές έναν εκ των νεοσσών της ενορίας μας -από αυτούς που το ράσο τους μυρίζει δυστυχώς περισσότερο «μαλακτικό» και λιγότερο λιβάνι- να ίσταται εντός του Ιερού Βήματος.

 

Θα υπέθετε κανείς πως μελετούσε το Πηδάλιο ή έστω το Τυπικό του Κωνσταντίνου Πρωτοψάλτου. Φευ!

 

Το δάχτυλο, με μια δεξιοτεχνία που θα ζήλευε και ο πιανίστας Λιστ, έκανε το γνωστό «scroll down» με ταχύτητα φωτός.

 

Το βλέμμα του, χαμένο στην οθόνη, φωτιζόταν από την μπλε αντανάκλαση του smartphone, δίνοντάς του μια όψη... απόκοσμη, σχεδόν μεταφυσική, αν εξαιρέσεις το γεγονός ότι όπως πρόλαβα να κοιτάξω εκείνη την ώρα έβλεπε συνταγές και βιντεάκια με γατάκια που χορεύουν.

 

«Ευλογείτε, πάτερ», του λέω διακριτικά, μπας και τον επαναφέρω στην επίγεια πραγματικότητα.

 

«Περίμενε, Νεωκόρε», μου απαντά χωρίς να σηκώσει κεφάλι, «να δω αν μου έκαναν like στην τελευταία ανάρτηση με το αποφθεγματάκι... Έβαλα και φίλτρο "σέπια" για να φαίνεται πιο ασκητικό».

 

Φτάσαμε στο σημείο η «πνευματική εγρήγορση» να σημαίνει το τελευταίο μοντέλο iPhone - για καλύτερη κάμερα - και να θεωρείται σχεδόν λειτουργικό σκεύος, παραπλεύρως του Αγίου Ποτηρίου.

 

Εγώ πάντως, ο ταπεινός Νεωκόρος, επιμένω παραδοσιακά: προτιμώ τον αντίχειρα να πονάει από το τρίψιμο των μανουαλιών, παρά από το ανελέητο σκρολάρισμα ανάμεσα σε διαφημίσεις και βιντεάκια της νεολαίας.

 

Και πριν τελειώσει η μπαταρία -όχι της συσκευής, αλλά της υπομονής- να προσθέσω δυο αράδες ακόμη: εκτός από το «ευλαβικό» σκρολάρισμα, έχουμε πλέον και το πνευματικό… Χόλυγουντ.

 

Ζούμε στην εποχή της υψηλής σκηνοθεσίας. Βλέπεις να στήνεται το τρίποδο με τέτοια γεωμετρική ακρίβεια, που θα νόμιζες πως επίκειται γύρισμα και όχι εσπερινός.

 

Έχουμε και τους Ιερείς εκείνους που έχουν μεταβολιστεί σε εκκλησιαστικούς ρεπόρτερ, και «ανταποκριτές του Ιερού Βήματος».

 

Πρόκειται για μια ειδική συνομοταξία, που αν η Εκκλησία είχε Πούλιτζερ, θα το είχαν πάρει με το σπαθί τους - ή μάλλον με το iPhone τους.

 

Αυτό θα πω και θα το ράψω! λίγο πριν το «Ανάστα ο Θεός», την ώρα που η κτίση ολόκληρη κρατούσε την ανάσα της. Ένα παιδί του ιερού, με την αγωνία που είχε για να κοινωνήσει, πλησιάζει τον Προϊστάμενο.

 

— «Πάτερ, έχω έναν λογισμό που με βασανίζει...» Κι εκείνος, χωρίς να πάρει τα μάτια του από την οθόνη που έδειχνε την μπάρα προόδου, του απαντά με την πρέπουσα ιερατική ψυχραιμία:

 

— «Μισό λεπτό παιδί μου να τελειώσει το upload... και θα στον λύσω αμέσως…»

 

Υ.Γ. Βγάζοντας την ποδιά του ταπεινού Νεωκόρου θέλω να συμπληρώσω πως αν τυχόν κανείς σκανδαλιστεί ή θυμώσει εκ των ανωτέρω, ας με συγχωρήσει ο Κύριος και ας μην σπεύσει να με διορθώσει μέσω σχολίων και αντιδράσεων… διότι, ως γνωστόν, η ταπείνωση δεν αποτυπώνεται ευκρινώς σε οθόνες αφής. Άλλωστε, «ὁ ἔχων ὦτα ἀκούειν ἀκουέτω» — και αν δεν ακούει, τουλάχιστον ας μην το κάνει share.

 

Ο ΝΕΩΚΟΡΟΣ

πηγή

Τα υπεράκτια αιολικά πάρκα επηρεάζουν τα ιζήματα και τα θαλάσσια ρεύματα

Τα υπεράκτια αιολικά πάρκα έχουν αποκτήσει μεγάλη δυναμική και όσο αυξάνεται η παρουσία τους εντοπίζονται ορισμένες αρνητικές πλευρές της ύπαρξης τους στα θαλάσσια περιβάλλοντα.

Έχει διαπιστωθεί ότι η λειτουργία των υπεράκτιων αιολικών πάρκων προκαλούν διαφόρων ειδών προβλήματα στα θαλάσσια κήτη. Μια νέα έρευνα που δημοσιεύεται στην επιθεώρηση «Nature Communications Earth & Environment» αναφέρει ότι τα υπεράκτια αιολικά πάρκα αλλάζουν τη μεταφορά ιζημάτων και την αποθήκευση άνθρακα στη Βόρεια Θάλασσα με σημαντικές επιπτώσεις ιδιαίτερα στον Γερμανικό Κόλπο.

Η υπεράκτια αιολική ενέργεια αποτελεί βασικό πυλώνα της στρατηγικής ανανεώσιμων πηγών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με σχέδια για αύξηση της ισχύος στη Βόρεια Θάλασσα πάνω από δέκα φορές έως το 2050.

Νέα έρευνα από το ερευνητικό ινστιτούτο Helmholtz-Zentrum Hereon δείχνει ότι η επέκταση των αιολικών πάρκων μπορεί να αλλάξει σημαντικά τον τρόπο με τον οποίο τα ιζήματα μετακινούνται και καθιζάνουν σε μεγάλες περιοχές και σε βάθος χρόνου. Ο Γερμανικός Κόλπος φαίνεται να επηρεάζεται ιδιαίτερα.

Τα σωματίδια στη Βόρεια Θάλασσα βρίσκονται συνεχώς σε κίνηση. Προέρχονται από υλικά του βυθού που αναδεύονται από κύματα και ρεύματα καθώς και από ιζήματα που μεταφέρονται από τον Ατλαντικό Ωκεανό μέσω της Μάγχης και από ποτάμια.

Αυτά τα σωματίδια καθιζάνουν (κατακάθονται) και επαναιωρούνται επανειλημμένα μέχρι να συγκεντρωθούν τελικά ως λάσπη σε πιο ήρεμα νερά. Οι ανεμογεννήτριες λειτουργούν ως εμπόδια τόσο πάνω όσο και κάτω από την επιφάνεια επηρεάζοντας τη διαστρωμάτωση του νερού και μειώνοντας την ταχύτητα των ρευμάτων σε μεγάλες περιοχές της θάλασσας.

Αυτές οι αλλαγές παίζουν καθοριστικό ρόλο στο πού καταλήγουν και καθιζάνουν η λάσπη και τα οργανικά υλικά. Οι ερευνητές διαπίστωσαν ότι τα υπάρχοντα αιολικά πάρκα ήδη μεταβάλλουν την κατανομή των ιζημάτων στη Βόρεια Θάλασσα. Κάθε χρόνο, αυτή η ανακατανομή αφορά έως και 1,5 εκατομμύριο τόνους λάσπης και του άνθρακα που περιέχει.
Το μοντέλο

Ένα μέρος αυτών των ιζημάτων προέρχεται από υπολείμματα θαλάσσιων φυτών και ζώων. Το υλικό αυτό περιλαμβάνει σωματιδιακό οργανικό άνθρακα ο οποίος βυθίζεται στον πυθμένα και μπορεί να παραμείνει αποθηκευμένος για αιώνες. Έτσι ο θαλάσσιος πυθμένας λειτουργεί ως «αποθήκη» άνθρακα, βοηθώντας τους ωκεανούς να δεσμεύουν διοξείδιο του άνθρακα και να μειώνουν τις επιπτώσεις της κλιματικής αλλαγής.

Για να μελετήσουν αυτές τις διαδικασίες, οι επιστήμονες ανέπτυξαν ένα νέο υπολογιστικό μοντέλο που συνδυάζει ατμοσφαιρικές συνθήκες, κύματα, θαλάσσια ρεύματα και μεταφορά ιζημάτων στη Βόρεια Θάλασσα. Το μοντέλο βασίζεται σε προηγούμενη έρευνα για το πώς οι ανεμογεννήτριες επηρεάζουν την κίνηση του αέρα και του νερού.

«Οι προσομοιώσεις μας δείχνουν ότι αυτές οι ποσότητες θα αυξάνονται τις επόμενες δεκαετίες καθώς επεκτείνονται τα υπεράκτια αιολικά πάρκα. Αυτό μπορεί να επηρεάσει τη μακροπρόθεσμη λειτουργία των οικοσυστημάτων και την αποθήκευση άνθρακα στη Βόρεια Θάλασσα» δήλωσε η Τζιαγιούε Τσεν, επικεφαλής της μελέτης.

Σημαντικό είναι ότι περίπου το 52% της συνολικής ανακατανομής ιζημάτων συμβαίνει στον Γερμανικό Κόλπο γεγονός που τον καθιστά ιδιαίτερα ευάλωτη περιοχή.

Στο επόμενο στάδιο, οι ερευνητές σκοπεύουν να εξετάσουν πώς αυτές οι αλλαγές επηρεάζουν ευαίσθητες παράκτιες περιοχές όπως η Θάλασσα Wadden η οποία εξαρτάται από τη συνεχή παροχή ιζημάτων για να αντιμετωπίσει την άνοδο της στάθμης της θάλασσας. Παράλληλα, μελετούν πώς οι αλλαγές αυτές επηρεάζουν τον ρόλο των ωκεανών ως «καταβόθρες» άνθρακα.

«Με καλύτερη κατανόηση της κατανομής των ιζημάτων και της αποθήκευσης άνθρακα στη Βόρεια Θάλασσα, μπορούμε να αξιολογήσουμε τους μακροπρόθεσμους κινδύνους για τη σταθερότητα των ακτών, την ασφάλεια της ναυσιπλοΐας και τη λειτουργία των οικοσυστημάτων στον Γερμανικό Κόλπο» κατέληξε η Chen.

Naftemporiki.gr

Αντιοχείς, η άγνωστη συνιστώσα της Ρωμιοσύνης

Πολλούς Ελλαδίτες ξενίζει το όνομα «Ρωμιός», προκειμένου για τους Πολίτες, λέξη που οι ίδιοι χρησιμοποιούν για τον αυτοπροσδιορισμό τους. Ο Δημήτρης Μαντατζήογλου, από τους τελευταίους Ρωμιούς της Πριγκήπου, εξηγεί: «Προτιμώ τον όρο όχι επειδή είμαι λιγότερο Ελληνας από τους Ελλαδίτες, αλλά επειδή αντικατοπτρίζει την υπαγωγή μου σε περισσότερες πολιτιστικές επιρροές». Η ομογένεια της Πόλης και ιδιαίτερα η αστική κοινωνία του Πέραν, υπήρξε κοινωνία ιδιαίτερα κοσμοπολίτικη λόγω του δυτικού της προσανατολισμού. Η κοινότητα, παρά το μικρό αριθμό της, εντυπωσιάζει με την ποικιλία της καταγωγής των μελών της, απόρροια και των μικτών γάμων με Αρμένιους ή Εβραίους. Τα τελευταία χρόνια προστέθηκε στο μωσαϊκό της άλλη μία συνιστώσα, την ύπαρξη της οποίας πολλοί πληροφορήθηκαν για πρώτη φορά στο συνέδριο. 

Πρόκειται για τους Αραβες Ορθόδοξους της επαρχίας Χατάυ, όπου και η ιστορική Αντιόχεια (Αντάκυα). Οι αραβόφωνοι αυτοί Χριστιανοί, τόνισε ο εκπρόσωπός τους Συμεών Γιλμάζ, ως Ελληνορθόδοξοι θα είχαν υπαχθεί στην ανταλλαγή πληθυσμών. Ομως το Χατάυ τότε δεν ανήκε στην τουρκική επικράτεια, αλλά ήταν γαλλικό προτεκτοράτο. Οι Αντιοχείς ή Αντακυανοί αποτελούν περίπου το ένα όγδοο της κοινότητας. Μετοίκησαν στην Πόλη κατά τη δεκαετία του 1990, αναζητώντας οικονομικές ευκαιρίες και καλύτερη εκπαίδευση.

Η έλευση των Αντακυανών, των οποίων ο πληθυσμός δεν είναι γηρασμένος και οι περισσότερες οικογένειες πολύτεκνες, έδωσε νέα πνοή στην Ομογένεια. Υπολογίζεται ότι οι Αντιοχείς μαθητές αντιπροσωπεύουν πάνω από το 50%, ενώ σε ορισμένα σχολεία φοιτούν μόνο αραβόφωνοι. Εντονη συζήτηση προκάλεσε το θέμα της λειτουργίας των ομογενειακών σχολείων, στις τάξεις των οποίων επικρατεί γλωσσικός κατακερματισμός, και οι μέθοδοι εκμάθησης της ελληνικής κρίνονται ανεπαρκείς, ιδίως για τα παιδιά που δεν την έχουν ως μητρική. Οπως τονίσθηκε όχι μόνο για αραβόφωνους, αλλά και για παιδιά από μικτούς γάμους, στα σπίτια των οποίων ομιλείται μόνο η τουρκική.

Οι αραβόφωνοι, δυναμικό τμήμα της Ομογένειας, έχουν κάποια παράπονα. Ενα από αυτά είναι ότι το ελληνικό κράτος δεν τους επιτρέπει να δίνουν εξετάσεις στα ελληνικά ΑΕΙ με τους ίδιους όρους όπως οι ελληνικής καταγωγής Ρωμιοί. Οπως τόνισε ο Γιλμάζ, διακαής πόθος των Αντακυανών είναι να ενταχθούν πλήρως στην Ομογένεια, πράγμα που δεν έχει ακόμη συντελεσθεί λόγω των προκαταλήψεων κάποιων μελών της κοινότητας.

Α. Μασσαβετας
www.antibaro .gr

Eurostat: Σοκ από την εκτίναξη των σεξουαλικών εγκλημάτων στην ΕΕ – Η ελίτ σπέρνει σαρκολατρεία και θερίζει ανομία και θάνατο

Σε ιστορικό ρεκόρ δεκαετίας έφτασαν τα σεξουαλικά εγκλήματα και οι βιασμοί στην ΕΕ - Δικαιωματισμός και μετανάστευση τα κύρια αίτια της κοινωνικής σήψης

 

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης

 

Όσο η Ευρώπη απομακρύνεται με ταχύτητα από τις χριστιανικές καταβολές της, βουλιάζει στον βούρκο του αμοραλισμού της. Η υποτιθέμενη πρόοδος που ευαγγελίζονται οι άθρησκες και αντίθεες πολιτικές, αποδεικνύεται τελικά μια οπισθοχώρηση σε κτηνώδεις εποχές σκοταδισμού. Η θεοποίηση του σεξ έσπειρε για δεκαετίες τους φαρμακερούς σπόρους της, και τώρα δρέπει μια σαρκολατρική υστερία, όπου η ικανοποίηση της ηδονής φλερτάρει συνεχώς με το έγκλημα.

Παρατηρούμε και στην Ελλάδα πόσο έχουν πολλαπλασιαστεί τα τελευταία χρόνια τα σεξουαλικά εγκλήματα, οι δολοφονίες γυναικών, τα περιστατικά κακοποίησης κατά ανηλίκων ή από ανηλίκους. Και όλα αυτά σε μια εποχή άκρατου δικαιωματισμού. Ποτέ ξανά δεν είχαμε τόσες καμπάνιες, νόμους και ποινές για το σεξουαλικό έγκλημα, κι όμως ποτέ ξανά δεν υπήρξε μια τόσο σοβαρή έξαρση του φαινομένου.

Η αποκτήνωση των κοινωνιών βέβαια εξελίσσεται σε διεθνές επίπεδο. Οι παγκοσμιοποιημένες πολιτικές υπονόμευσης των ηθικών ταμπού, φέρνουν παγκοσμιοποιημένα αποτελέσματα. Αυτός ήταν άλλωστε εξαρχής ο σκοπός της συγκεκριμένης ατζέντας. Εστιάζοντας την προσοχή μας στην κατάσταση της Ευρώπης, θα έλεγε κανείς ότι βυθίζεται γοργά σε μια ζωώδη κατάσταση όπου η ηδονοθηρία αποκτά μεγαλύτερη δύναμη από τα αντίμετρα του νόμου.

Τα νέα στοιχεία της Eurostat που αφορούν τα αδικήματα σεξουαλικής βίας σε ολόκληρη την Ευρώπη, επιβεβαιώνουν τα προφητικά λόγια του Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς ότι ο ευρωπαίος βρίσκεται σε «μοιραίο ίλιγγο» κατακρήμνισης και ότι θα έρθει μέρα που «δεν θα μείνει ούτε πέτρα επάνω στην πέτρα από την κουλτούρα και τον πολιτισμό της Ευρώπης».

Σύμφωνα με τη Eurostat, τα σεξουαλικά εγκλήματα στην Ευρώπη έχουν σχεδόν διπλασιαστεί από το 2014. Σταθερά την τελευταία δεκαετία, το νούμερο σπάει νέο ιστορικό ρεκόρ κάθε χρόνο, με εξαίρεση μια ελάχιστη μείωση το 2020 λόγω της καραντίνας. Οι αστυνομικές υπηρεσίες κατέγραψαν 256.302 αδικήματα σεξουαλικής βίας το 2024, συμπεριλαμβανομένων 98.190 περιπτώσεων βιασμού.

Σε σύγκριση με το 2023, σημειώθηκε αύξηση 5% στη σεξουαλική βία και 7% στους βιασμούς. Από το 2014 οι καταγεγραμμένες περιπτώσεις βιασμών έχουν εκτιναχθεί κατά 150%. Να θυμηθούμε μόνο ότι από εκείνη τη δεκαετία ξεκίνησε να εφαρμόζεται το «Δόγμα Μέρκελ» με τις πολιτικές ανοιχτών συνόρων, καθώς και η μεγάλη στροφή της Ευρώπης προς την πολύχρωμη ατζέντα. 

Οι «προοδευτικές» χώρες, πρώτες σε έγκλημα

Παρατηρώντας τη γεωγραφική κατανομή των πιο προβληματικών χωρών, προκύπτουν πολύ χρήσιμα συμπεράσματα. Τα περισσότερα κρούσματα σεξουαλικής βίας ανά 100.000 κατοίκους εντοπίζονται στις σκανδιναβικές και δυτικοευρωπαϊκές χώρες. Στις κοινωνίες δηλαδή που βασιλεύει η αθεΐα, ο αγνωστικισμός και ο στείρος Προτεσταντισμός. Αυτές είναι και οι κοινωνίες που πλήττονται πρώτες από το δικέφαλο «θηρίο» της ισλαμικής επέλασης και του πανσεξουαλισμού. Οι δύο βασικότερες αιτίες της εκτίναξης των σεξουαλικών εγκλημάτων.

Πιο συγκεκριμένα, η Σουηδία είναι πρώτη στη λίστα με 200,98 περιστατικά σεξουαλικής βίας ανά 100.000 κατοίκους, ενώ ακολουθεί η Ισλανδία, η Φινλανδία, η Γαλλία και το Βέλγιο. Πρόκειται για χώρες – μοντέλα του εφαρμοσμένου δικαιωματισμού που (με εξαίρεση της Ισλανδίας και της Φινλανδίας) υπήρξαν πρωτοπόρα στη φιλομεταναστευτική πολιτική. Όπως παρατηρείται και στην Ελλάδα, οι αλλοδαποί καίτοι είναι μειοψηφία, καταφέρνουν να ανταγωνίζονται στα ίσα (ή να προσπερνούν) τον ντόπιο πληθυσμό σε ετήσιο αριθμό εγκλημάτων.

Το πάζλ της σεξουαλικής αποχαλίνωσης συμπληρώνεται από τα υψηλότατα ποσοστά άθεων και άθρησκων που παρουσιάζουν οι πληθυσμοί αυτών των χωρών. Η πρώτη σε σεξουαλικά αδικήματα Σουηδία, θεωρείται μια από τις πιο άθεες χώρες παγκοσμίως, με το 70 – 80% να διατηρεί αυτήν την άποψη. Στη Γαλλία το 50-55% είναι άθεοι ή άθρησκοι. Στο Βέλγιο το 40-48%. Στην Ισλανδία το 40-50% και στη Φινλανδία το 30-40%.

Να λοιπόν που οι υποτιθέμενες προηγμένες χώρες της Ευρώπης που χρησιμοποιούνται σαν πολιτιστικό… παράδειγμα, τελικά μετατρέπονται σε φωλιές σεξουαλικού εγκλήματος. Η μηδενιστική νόσος έχει περάσει προ πολλού τα στάδια της προσβολής και της πάθησης, κι έχει πλέον περάσει στην πνευματική νέκρωση και τη σήψη.

Διαδικτυακή «ακαδημία βιασμού»

Μια ακόμα είδηση που συνηγορεί στην ακραία κατάπτωση της Δύσης, προήλθε από πρόσφατη έρευνα του CNN στην οποία αποκαλύφθηκε ένα παγκόσμιο δίκτυο ιστοσελίδων και «κλειστών» chat rooms, όπου εκατομμύρια χρήστες μοιράζονταν συμβουλές για το πώς να χρησιμοποιούν χάπια βιασμού, πώς να κακοποιούν γυναίκες ενώ κοιμούνται ή είναι ναρκωμένες, πως να κάνουν live μεταδόσεις βιασμών και να πληρώνονται σε κρυπτονομίσματα και πώς να μη γίνονται αντιληπτοί από τα θύματά του και τις αστυνομικές αρχές.

Το CNN σημειώνει στο ρεπορτάζ του ότι η πορνογραφική ιστοσελίδα που λειτουργούσε ως πλατφόρμα συνάντησης αυτού του παγκόσμιου κυκλώματος, σημείωσε 62 εκατομμύρια επισκέψεις μέσα σε μόνο ένα μήνα. Εάν όχι όλοι, αλλά πάρα πολλοί από αυτούς τους χρήστες έμπαιναν με σκοπό να ενημερωθούν σε αυτήν την «ακαδημία βιασμού», όπως την αποκαλεί το CNN.

Η άβυσσος είναι εδώ, χάσκει ορθάνοιχτη κάτω από τα ψεύτικα «σαλόνια» του πολιτισμού μας, ζέχνει από το λαό έως τους άρχοντες, και γίνεται μια κοινόχρηστη κόλαση επί γης που οι ίδιοι χτίσαμε, άλλος με την ενοχή και άλλος με την ανοχή του…

In 2024, police recorded 256 302 sexual violence offences, among which 98 190 (38% of the total) were rape offences.

🔹Between 2014 and 2024, sexual violence offences jumped by 94% (+124 350 cases) and rape offences by 150% (+58 983).

Read more 👉https://t.co/O3qO9YcBjo pic.twitter.com/5hnZ1dUOlJ

— EU_Eurostat (@EU_Eurostat) April 29, 2026

πηγή

Όταν ο φακός, αποθανατίζει Αγίους

Είναι πράγματι συγκλονιστική η φωτογραφία. 

 

Η εικόνα αυτή δεν ζητά απλώς να την κοιτάξεις, σε καλεί να σταθείς απέναντί της με δέος. Δεν είναι μια «ιστορική φωτογραφία» με την ψυχρή έννοια του όρου.  

 

Βρέθηκε στα χέρια του Κύρ-Αντώνη απο τα Μελίσσια . Πατέρας 6 παιδιών και παππούς πάρα πολλών εγγονιών, θεοσεβούμενος και κυρίως, εργατικός. Του την έδωσε ο Γεώργιος, βοηθός του Π.Μάρκου στον Ορθόδοξο Τύπο, με την ευλογία του Πατρός Μάρκου Μανώλη.

 

Είναι όντως μια φωτογραφία η οποία "εκπέμπει" Αγιοσύνη, "βγάζει" μια ηρεμία και κυρίως, αποτελεί ευλογία για όλους μας.

 

Άγιοι των ημερών μας, από αριστερά πρός τα δεξιά:

 

Πατήστε επάνω στα ονόματα, για να διαβάσετε πληροφορίες

Ο Άγιος γέροντας, Αρχιμανδρίτης π. Χαράλαμπος Βασιλόπουλος

Άγιος Αμφιλόχιος Μακρής

Ο Άγιος Γέροντας, Φιλόθεος Ζερβάκος

Ο όρθιος λαϊκός, είναι ο αείμνηστος, Άγιος γέροντας, ψυχή τε και σώματι, Πατήρ Μάρκος Μανώλης.

 

Πως να σχολιάσει κάποιος αυτούς τους γίγαντες Της Ορθοδοξίας; Ποιές λέξεις μπορεί να χρησιμοποιήσει, που να μπορούν να εκφράσουν το μέγεθος της απλότητας και της αγάπης που τους διέκρινε;

 

πηγή 

Μέγας Αθανάσιος

Ἀθανάσιον καὶ θανόντα ζῆν λέγω.

Οἱ γὰρ δίκαιοι ζῶσι καὶ τεθνηκότες.

 

Γράφει ο Παναγιώτης Μυργιώτης

 

Ο Μέγας Αθανάσιος ή Άγιος Αθανάσιος ή Αθανάσιος Αλεξάνδρειας ήτο Ορθόδοξος Πατριάρχης Αλεξάνδρειας και η προσωπικότητά του σφράγισε τα δρώμενα της εποχής του. Μαχητής αταλάντευτος και αγωνιστής της Ορθοδοξίας. Ανυποχώρητος ήλθε σε σύγκρουση με τους ισχυρούς της εποχής, εξορίστηκε και ταλαιπωρήθηκε.

 

Ας δούμε τα πράγματα με τη σειρά. Υιός ευσεβούς οικογενείας έδειξε από μικρός την ιερατική του κλίση, αφού παρίστανε τον ιερέα και βάπτιζε πιστούς. Από τις περιγραφές του Γρηγορίου Θεολόγου αλλά και από τα συγγράμματά του βγαίνει το συμπέρασμα ότι είχε αποκτήσει στην Κατηχητική Σχολή Αλεξάνδρειας θεολογικότατη μόρφωση αλλά και εγκύκλιες γνώσεις. Η γνωριμία του με τον Μέγα Αντώνιο τον επηρέασε στην πορεία της ζωής του και εις την διαμόρφωση του ήθους του.

 

Κατά την δεύτερη εικοσαετία του τετάρτου αιώνος ξεσπά η αίρεση του Αρείου,. ο Ο Αθανάσιος τότε ήταν λαϊκός, αλλά δεν έμεινε αδρανής. Μάχεται την αίρεση γράφοντας κείμενα όπως το «Κατά Ειδώλων» και το «Περί Ενανθρωπήσεως του Λόγου».

 

Το 325 έχει χειροτονηθεί διάκονος και συμμετέχει ενεργά εις την Α΄ οικουμενική Σύνοδο, την οποία συγκάλεσε ο αυτοκράτορας Μέγας Κωνσταντίνος για να διευθετηθεί το πρόβλημα που ταλάνιζε τις εκκλησίες.

 

Το 328, σε ηλικία 33 ετών, με σύμφωνη γνώμη κλήρου και λαού χειροτονείται επίσκοπο, διάδοχος του κοιμηθέντα πνευματικού πατέρα του και επισκόπου Αλεξάνδρειας Αλεξάνδρου.

 

Ως Πατριάρχης έκανε πολύ σημαντικό έργο. Μελέτησε τις ανάγκες κληρικών και λαϊκών για την εναρμόνιση των ρόλων τους και την καλύτερη δυνατή συμβίωση στο εκκλησιαστικό πλαίσιο. Ανέπτυξε έντονη αντιαιρετική δράση με κύριο στόχο την διάδοση του «ορθού» δόγματος περί της ομοουσιότητας του Πατρός και του Υιού. Υπήρξε πρωταγωνιστής μεγάλου και πλουσίου φιλανθρωπικού έργου στην περιοχή της Αλεξάνδρειας.

 

Ο Μέγας Αθανάσιος, ο επονομαζόμενος και «στύλος της Ορθοδοξίας», ποίμανε τον λαό του για 46 έτη, από τα οποία 17 τα πέρασε στην εξορία.

 

Ο Άρειος καταδικάστηκε από την Α΄Οικουμενική Σύνοδο και μολονότι καθαιρέθηκε και εξορίστηκε, δεν μετανόησε. Ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος επηρεασθείς από τον Ευσέβιο Νικομήδειας διέταξε ο Άρειος να γίνει δεκτός. Η απόφαση αυτή βρίσκει τον Αθανάσιο αντίθετο, γιατί η απόφαση αυτή ήταν αντίθετη και συγκρούονταν με τις αποφάσεις της συνόδου της Νίκαιας. Οι «αρειανιστές» επίσκοποι βρήκαν την ευκαιρία να εκδιώξουν τον Αθανάσιο, συνασπίστηκαν με άλλους επισκόπους και έστειλαν αντιπροσωπεία στον Αυτοκράτορα κατηγορώντας τον Αθανάσιο για φορολογία του Λαού υπέρ της Εκκλησίας, μαγείας και πορνείας. Συγκλήθηκε σύνοδος στην Καισάρεια στην οποία δεν παραβρέθηκε, διότι ήταν πλεκτάνη των αντιπάλων του. Ο αυτοκράτορας ορίζει δεύτερη σύνοδο στην Τύρο και στέλνει μήνυμα στον Αθανάσιο να παραστεί, γιατί διαφορετικά θα ασκήσει βία εναντίον του. Παρίσταται και καταρρίπτει όλες τις κατηγορίες εις βάρος του.

 

Μετά την αθώωσή του νοιώθει ότι απειλείται η ζωή του και μεταβαίνει στην Κωνσταντινούπολη για να ζητήσει την προστασία του Αυτοκράτορα. Οι αντίπαλοί του πέτυχαν όχι μόνο να μη τον δεκτεί ο αυτοκράτορας, αλλά και να τον εξορίσει στην Γαλατία. Ο αυτοκράτορας ήταν δυσαρεστημένος από την κριτική που του ασκούσε ο Αθανάσιος. Μετά τον θάνατο του Κωνσταντίνου το 337 ο Αθανάσιος επιστρέφει στην Αλεξάνδρεια και γίνεται ενθουσιωδώς δεκτός.

 

Οι συκοφαντίες συνεχίζονται και ο Αθανάσιος συγκαλεί σύνοδο 100 επισκόπων, η οποία διακηρύσσει την αθωότητά του. Οι Αρειανοί συγκαλούν σύνοδο και πείθουν τον νέο «φιλοαρειανό» αυτοκράτορα Κωνστάντιο και τον εξορίζει εις την Ρώμη, όπου ο επίσκοπός της Ιούλιος συγκαλεί σύνοδο που αθωώνει τον Αθανάσιο και διακηρύσσει την πίστη της στο σύμβολο της Νίκαιας. Ο Κωνστάντιος πιέζει τον αδελφό του Κώνστα να παρατείνει την εξορία παρά την αθωωτική απόφαση της συνόδου της Ρώμης. Αποτέλεσμα, να επιστρέψει μετά από έξι χρόνια εξορίας.

 

Το 356 ο Κώνστας δολοφονείται και έτσι ο Κωνστάντιος γίνεται μονοκράτορας του ανατολικού και δυτικού τμήματος της αυτοκρατορίας. Οι Αρειανοί επίσκοποι δεν χάνουν την ευκαιρία. Συγκαλούν σύνοδο, καθαιρούν τον Αθανάσιο και στέλνουν 5000 στρατιώτες υπό τον Ρωμαίο στρατηλάτη Συριανό για να τον εξοντώσουν. Ο Αθανάσιος βρίσκεται σε έναν ναό και τελεί παννυχίδα. Φυγαδεύεται κρυφά και καταφεύγει στην έρημο. Την περίοδο αυτή βρίσκει ευκαιρία ο Αθανάσιος να γράψει ένα σημαντικό αριθμό έργων του και συγχρόνως διεξάγει αγώνα κατά του Αρειανισμού.

 

Ο Κώνστας πεθαίνει και ο διάδοχός του Ιουλιανός ανακαλεί όλους τους εξορισθέντες, μεταξύ αυτών και τον Αθανάσιο. Ο Ιουλιανός θέλει να επαναφέρει την ειδωλολατρία και ο Αθανάσιος μάχεται για την αποκατάσταση της Εκκλησίας. Πράγματα αντίθετα. Τα πληροφορείται ο Ιουλιανός και διατάζει την εξορία του Αγίου στην Θηβαΐδα το 367 μέχρι τον θάνατο του Ιουλιανού. Επιστρέφει και επιδίδεται απρόσκοπτα το έργο του μέχρι το Ουαλεντινιανός Α, ο οποίος ήταν οπαδός του Αρείου, τον εκδιώκει ξανά. Φοβούμενος την οργή του Λαού εναντίον του, τέσσερεις μήνες μετά ανακαλεί την εξορία του Αγίου, η οποία ήταν και η τελευταία του.

 

Χαρακτηριστική φράση του Αγίου Αθανασίου είναι η «Ο Πατήρ διά του Λόγου εν τω Πνεύματι ενεργεί και δίδωσι τα πάντα». Ο Μέγας Αθανάσιος έχει τονίσει ότι το Άγιο Πνεύμα δεν είναι κτίσμα, αλλά είναι κατά φύση άκτιστο (δηλαδή αδημιούργητο) και ομοούσιο (δηλαδή έχει την ίδια ουσία) με τον Πατέρα και τον Υιό. Πιο απλά, το Άγιο Πνεύμα είναι ένα από τρία Πρόσωπα της Αγίας Τριάδος που έχει τέλεια την θεότητα.

 

Πλούσιο το συγγραφικό έργο του Αγίου παρά τις διώξεις και την ταλαιπωρία. Δεν σώθηκαν όλα τα έργα του και από τα διασωθέντα μερικά έχουν νοθευτεί.

 

Η Ορθόδοξη Εκκλησία τιμά τη μνήμη του Αγίου Αθανασίου δύο φορές το χρόνο. Στις 2 Μαΐου, που είναι και η ημερομηνία κοίμησής του και στις 18 Ιανουαρίου μαζί με τον Άγιο Κύριλλο. 

Η εργασία δεν πρέπει να είναι αγώνας επιβίωσης, πρέπει να είναι αξιοπρέπεια

Αθήνα, 01/05/2026 

 

Η εργασία δεν πρέπει να είναι αγώνας επιβίωσης, πρέπει να είναι αξιοπρέπεια 

 

Ανήμερα Πρωτομαγιάς και ο πρωθυπουργός παρουσίασε, για ακόμα μια φορά, μια ωραιοποιημένη, φαντασιακή εικόνα της απασχόλησης και των συνθηκών εργασίας στην πατρίδα μας.

 

Ξεχνώντας τα αναρίθμητα εργατικά δυστυχήματα και τις ελλείψεις ασφαλείας στους χώρους δουλειάς, το θεσμοθετημένο επί των ημερών του 13ωρο, την εργασιακή ανασφάλεια των νέων και των κοινωνικά ευάλωτων, την υπερεργασία και τη μηδενική αγοραστική δύναμη των μισθών των Ελλήνων, ο Κ. Μητσοτάκης καταφεύγει και πάλι σε φτηνά επικοινωνιακά τρικ για να προτάξει, για πολλοστή φορά, τις ονομαστικές αυξήσεις-ντροπή και την εμμονή του, τις δήθεν μειώσεις φόρων.

 

Για τη ΝΙΚΗ, η εργασία είναι θεμέλιο της οικονομίας και της κοινωνίας, είναι κύτταρο δημιουργίας και αξιοπρέπειας. Ως εκ τούτου δεν πρέπει να είναι αγώνας επιβίωσης και πηγή αγωνίας και ανασφάλειας.

 

Η ΝΙΚΗ στέκεται δίπλα στους εργαζόμενους, στηρίζει τα σωματεία και τα συνδικάτα τους και είναι υπέρ της υιοθέτησης μέτρων που θα αναζωογονήσουν την απασχόληση, όπως η μείωση των εργοδοτικών εισφορών.

 

Σε αυτή την κατεύθυνση προτείνει:

• την ουσιαστική και πραγματική επαναφορά των συλλογικών συμβάσεων εργασίας
• την εξάλειψη των μισθολογικών ανισοτήτων, μέσω της άμεσης αύξησης του κατώτατου μισθού
• την αύξηση των μισθών συνολικά προς εναρμόνιση με τον μέσο μηνιαίο μισθό της Ε.Ε. και σε συνάρτηση με τον πληθωρισμό, ούτως ώστε η όποια ενίσχυσή τους να είναι πραγματική και όχι πλασματική και να στοχεύει στην ανάκτηση της αγοραστικής δύναμης που χάθηκε την τελευταία 15ετία
• την ιδιαίτερη μέριμνα για τους νέους εργαζόμενους μέσω της δημιουργίας νέων θέσεων εργασίας υψηλού επιπέδου και αντίστοιχης αμοιβής. Οι νέες και οι νέοι μας να παραμείνουν στην πατρίδα γνωρίζοντας ότι υπάρχουν δυνατότητες ανέλιξης και ότι το κράτος επενδύει σε αυτούς και δεν τους βλέπει ως φθηνό εργατικό δυναμικό.
• αντίμετρα στη μερική απασχόληση
• τη θέσπιση της υπερωρίας σε ημερήσια βάση, όχι στην υπερεργασία στη βάση εξαμήνου
• τον εκσυγχρονισμό του ΣΕΠΕ και τον ενισχυμένο ρόλο του ΟΜΕΔ σε θέματα επίλυσης εργασιακών διαφορών, με κατεύθυνση τη λειτουργία του ως μιας πραγματικά ανεξάρτητης αρχής

Δείτε στο βίντεο, το μήνυμα του κ. Δημήτρη Νατσιού για την Πρωτομαγιά ΕΔΩ

Ανέλυσα, προέβλεψα, την… πάτησα – 1

Γράφει ο Χρήστος Μπολώσης 

 

Σήμερα θα ανατρέξουμε σε παραδείγματα από το παρελθόν, τα οποία όμως διατηρούν τη… φρεσκάδα τους. Σκοπός μας είναι, να αναλύσουμε τις… αναλύσεις. 

 

Είτε το θέλουμε είτε δεν το θέλουμε φίλοι μου, έχουνε μπει για τα καλά στη ζωή μας και εν πολλοίς την καθορίζουν κιόλας, οι αναλύσεις και η κοπροτηλεόραση, των τούρκικων, των πρωινάδικων και των κατευθυνομένων ειδήσεων και των δημοσκοπήσεων.

 

Ανάλυση επί παντός επιστητού. Δεν κοτάει να σκάσει μια είδηση, είτε αυτό είναι βομβαρδισμός του Κιέβου ή της Γάζας ή το χαστούκι της Μπριτζίτ στο αβρό μαγουλάκι του Εμμανουέλ και αλλοίμονο σ’ εμάς. Πρωινάδικα, Απογευματινάδικα και γενικώς τα πάντα όλα αναλύουν.

 

Ο πλανήτης προ καιρού ταρακουνήθηκε, διότι η κα Μπριτζίτ Μακρόν έσφιξε μία σφαλιάρα στον Μανωλάκη της. Τα χρηματιστήρια έπαθαν ταράκουλο, μία ετοιμόγεννη, η κυρά Σταθούλα στην Ορεινή Ναυπακτία γέννησε πριν της ώρας της και ο κ. Μαρινάκης (της ΝΔ όχι του Ολυμπιακού) ανακοίνωσε ότι η κυβέρνηση παρακολουθεί με προσοχή το γεγονός.

 

Ο κ. Μακρόν δήλωσε: «Αστειευόμαστε». Δεν έχουμε λόγους να αμφισβητήσουμε τις δηλώσεις του κ. Μανώλη, που είναι και σύμμαχός μας, αλλά όταν αστειεύεσαι και αμέσως μετά εμφανίζεσαι στην πόρτα του αεροπλάνου, είσαι γελαστός και σχεδόν τραγουδάς το ασμάτιον «Χαρωπά τα δυό χεράκια μου χτυπώ» και δεν είσαι ρουτζωμένος (κατηφής) ως Μεγάλη Παρασκευή.

 

Βέβαια απάντηση στο συγκλονιστικό ερώτημα: «Του τη σφύριζε ή χαϊδολογιόντουσαν», ανέλαβαν να δώσουν οι πρωινατζούδες και οι πρωινατζήδες, οι οποίοι με βαθυστόχαστο ύφος και μεταξύ ενός τσιφτετελιού και μια συνταγής της γιαγιάς, για μια λαχταριστή «καρμπονάρα του the black salami», και αφού προβάλλουν πάνω από 137 φορές το γνωστό βίντεο με τον φούσκο, αποφαίνονται ότι δεν κατάλαβαν και πολλά πράγματα. Το ότι ουδείς περίμενε ότι θα καταλάβουν είναι άνευ σημασίας.

 

Πάντως όλη η ιστορία θυμίζει ένα τραγουδάκι το «Φιρί φιρί το πας» σε μουσική του Μάνου Χατζιδάκι και στίχους του Αλέκου Σακελλάριου που το τραγούδησε η Σούλη Σαμπάχ στη ταινία «Η καφετζού». Για διαβάστε λίγους στίχους:

 

Άσ’ τα παιδιαρίσματα, σου το ‘χω ξαναπεί

πως δεν μπορεί με πείσματα να γίνει προκοπή

άσε πια τη ζήλεια σου, το ύφος το βαρύ

γιατί για τα σκαμπίλια σου το πας φιρί φιρί

 

Φιρί φιρί το πας κι άλλο δε θ’ αντέξω

φιρί φιρί το πας κι ας λες πως μ’ αγαπάς

φιρί φιρί το πας και θα σου τις βρέξω

στα νεύρα με χτυπάς φιρί φιρί το πας.

 

Και κάτι ακόμα, το οποίο χρήζει εμπεριστατωμένης αναλύσεως από ομάδα διακεκριμένων αναλυτών, ψυχαναλυτών, στρατηγιστών (νέα επιστημονική κοινότητα αυτή…), υπολογιστών, μαγείρων και σέντερ φορ…

 

Όταν οι παίκτες της περσινής πρωταθλήτριας Ευρώπης Παρί Σεν Ζερμέν πήγαν για να τους συγχαρεί ο Γάλλος πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν, εκείνο που τράβηξε την προσοχή όλων ήταν το επίμονο βλέμμα του μπακ της Παρί Ασράφ Χακίμι προς την κα Μακρόν.

 

Αρκετοί ήταν εκείνοι που ισχυρίστηκαν πως το βλέμμα του παίκτη είχε να κάνει με τη διαφορά ηλικίας του Εμανουέλ και της Μπριζίτ Μακρόν (τον περνά 25 χρόνια). Ήταν δηλαδή αποτέλεσμα ηλικιακού ρατσισμού.  

 

Υπήρξαν όμως και ορισμένοι που ισχυρίστηκαν πως όλοι οι παίκτες της Παρί Σεν Ζερμέν είχαν στο μυαλό τους την (υποτιθέμενη;) σφαλιάρα που έδωσε η Μπριζίτ στον σύζυγό της πριν από μερικές ημέρες την ώρα που αποβιβάζονταν από το προεδρικό αεροπλάνο στο Βιετνάμ. «Όλοι τους σκέφτονταν εκείνο το χαστούκι που του έδωσε» ανέφερε ένα σχόλιο με δεκάδες άλλους να γράφουν από κάτω.

 

Το σχετικό βίντεο του Paris Match συγκέντρωσε πληθώρα σχολίων. Πολλά από αυτά είχαν να κάνουν με τις τρελές θεωρίες συνωμοσίας που κυκλοφορούν κύκλοι συνωμοσιολόγων λέγοντας το απίστευτο ψεύδος ότι η Μπριζίτ Μακρόν έχει γεννηθεί… άνδρας, μια αδιανόητη θεωρία συνωμοσιολόγων τους οποίους έχει οδηγήσει και δικαίως, η Πρώτη Κυρία της Γαλλίας στα δικαστήρια. Τις χρησιμοποίησαν ωστόσο και στα σχόλια για το εν λόγω βίντεο: «Ο Χακίμι θέλει να βεβαιωθεί εάν οι φήμες αληθεύουν» έγραψε κάποιος με έναν άλλον να προσθέτει: «Ο Χακίμι θέλει να τσεκάρει κάτι».

 

Είδατε λοιπόν φίλοι μου τι σοβαρά θέματα προκύπτουν καθημερινώς και ταλαιπωρούν την καθημερινότητά μας. Μέχρι και το Paris Match ασχολήθηκε με το βλέμμα του Χακίμι, που, τηρουμένων των αναλογιών, ήταν απολύτως δικαιολογημένο για πολλούς λόγους.

 

Αλλά θα χρειασθεί να συνεχίσουμε.

 

Παράγραφοι

 

§. Διαβάζω: «Επεισόδιο μεταξύ δύο μαθητών και καθηγητή σημειώθηκε χθες το μεσημέρι (9/3) σε γυμνάσιο των Άνω Λιοσίων. Μάλιστα, στο οικείο αστυνομικό τμήμα παρουσιάστηκαν ο 62χρονος καθηγητής του σχολείου και η 57χρονη υποδιευθύντρια. Σύμφωνα με αστυνομικές πηγές, μετά από επεισόδιο που είχαν μεταξύ τους ο 14χρονος γιος του καθηγητή και μαθητής του σχολείου με έναν συμμαθητή του, ο πρώτος τραυμάτισε στο πρόσωπο τον δεύτερο με γροθιές και ο αδελφός του ανήλικου θύματος πήγε στο σχολείο και γρονθοκόπησε τον καθηγητή και πατέρα του 14χρονου». Αν και με τα 62χρονα και τα 14χρονα δεν καταλαβαίνεις και πολλά πράγματα, αντιλαμβάνεσαι όμως πολύ καλά, ότι το μπάχαλο στα σχολεία όσο πάει αντρειεύει και θεριεύει. Αν σ΄ αυτά τα καθημερινά προσθέσεις και τον τραγικό θάνατο της άτυχης καθηγήτριας στη Θεσσαλονίκη, που σχεδόν αβοήθητη από όλους αφέθηκε έρμαιο στις ορέξεις των «μαθητών», τότε έχεις ακόμα μία πλήρη εικόνα της καταστάσεως που επικρατεί σήμερα στο Ελληνικό σχολείο. Μάλλον όχι πλήρη, διότι θα πρέπει να προστεθεί και το είδος και η ποιότητα της ανύπαρκτης διδασκαλίας. Και η κα Υπουργός μελετά τρόπους να αποδυναμώσει ή και να καταργήσει τα Φροντιστήρια. Αφήστε τα κυρία μου, μπας και μάθουν καμιά στάλα γράμματα τα παιδιά, που πηγαίνουν σε δημόσια σχολεία. Δεν έχουν όλοι χρήματα να πάνε στα Κολλέγια κα υπουργέ!

 

§. Εάν κάποιος έχει το κουράγιο να «σερφάρει» στις ιστοσελίδες του ΚΚΕ και του «Ριζοσπάστη», θα δει έναν οργασμό κατασκευής μνημείων, που ανεγείρουν σε όλη την Ελλάδα οι σύντροφοι για να θυμούνται την… ήττα τους. Στήνουν μνημεία με κάθε πρόφαση. Ακόμα και επειδή συνετρίβησαν, π.χ. στη Φλώρινα! Ακόμα και υπαίθρια έκθεση του Νοσοκομείου τους στον Γράμμο δημιούργησαν. Και όλα βρίσκονται, προς τιμή τους, σε άριστη κατάσταση. Στον αντίποδα, η από ’δω πλευρά, έχει κι αυτή βεβαίως τα μνημεία της, και όλα βρίσκονται, προς όνειδός της, σε επιεικώς κακή κατάσταση. Το ερώτημα είναι το εξής. Είναι δεδομένο ότι τα μνημεία της από ‘δω πλευράς έχουν ανεγερθεί με έγκριση του Κράτους. Τα μνημεία που ανεγείρει συνεχώς και σε κάθε σημείο του Ελλαδικού χώρου το «τιμημένο», έχουν έγκριση του Υπουργείου Πολιτισμού και εγκρίσεις από τα οικεία Δημοτικά Συμβούλια των Δήμων, στους οποίους ανήκουν οι χώροι τοποθέτησής τους; Κάποτε ο αείμνηστος πρόεδρος της ΕΔΑ Ηλίας Ηλιού, διαμαρτυρήθηκε στον Κων. Τσάτσο για τη βία κατά των αριστερών φοιτητών από τη δεξιά Εθνική Κοινωνική Οργάνωση Φοιτητών. Ο «Τσάτσος του είπε: «…Έχετε αλώσει τη νεολαία. Ηλία, δεν έχουμε άλλο τρόπο. Και δεν πρόκειται να παραδοθούμε. Θα σας ταράξουμε στο ξύλο». Και ο Ηλιού απάντησε: «Και μεις θα σας ταράξουμε στη νομιμότητα». Το ΚΚΕ μας ταράζει σήμερα στη νομιμότητα;

 

§. Το 1968 η κινηματογραφική εταιρία Κλακ Φιλμ, κυκλοφόρησε μία ταινία με τίτλο «Ξεριζωμένη γενιά» σε σκηνοθεσία του Απόστολου Τεγόπουλου. Πρωταγωνιστής ο Νίκος Ξανθόπουλος, ο αποκληθείς και «το παιδί του λαού», διότι πάντα έπαιζε ρόλους που «έβγαιναν» μέσα από τη ζωή του απλού λαού. Πότε φτωχός εργάτης, πότε πρόσφυγας πότε ναυτικός, ο Νίκος Ξανθόπουλος είχε κατακτήσει αυτό που, μάλλον περιφρονητικά, οι διανοούμενοι αποκαλούν «λαϊκά στρώματα» και οι οποίοι είχαν χαρακτηρίσει τις ταινίες του… «treς banal». Μια τέτοια ταινία ήταν και η «Ξεριζωμένη γενιά», η οποία όμως ήταν η ιστορία της τραγωδίας της Μικράς Ασίας. Χωρίς εξωραϊσμούς και… «συνωστισμούς», περιέγραφε τα πάθη του Ελληνισμού εκεί και το εν συνεχεία δράμα τους εδώ. Τότε που κάθε ξεριζωμένος Έλληνας προσπαθούσε να βρει την οικογένειά του, που είτε είχε χαθεί κάτω από το μαχαίρι των Τούρκων, είτε η μοίρα την είχε ρίξει μίλια μακριά. Αυτή η ταινία, όπως και άλλες με πρωταγωνιστή τον Νίκου Ξανθόπουλο, όπως «Εσένα μόνο αγαπώ» ή «Ο αετός των σκλαβωμένων», πρέπει να προβάλλονται στα σχολεία μια και η ιστορία μας έχει εξοβελισθεί από αυτά, μπας και γιγαντώσει καμιά σπίθα που τυχόν σιγοκαίει στα στήθια των Ελληνόπουλων. Αλλά πού!…

 

§. Θα σας έχει τύχει ασφαλώς να παρακολουθήσετε ιδιωτικούς ραδιοφωνικούς σταθμούς. Και θα έχετε επίσης ασφαλώς αντιληφθεί το άγχος των παρουσιαστών να καλύψουν την τρίωρη εκπομπή τους, όχι επειδή δεν τους φτάνει ο χρόνος, αλλά αντιθέτως επειδή τους περισσεύει. Αρχίζουν λοιπόν με τις… «καλημέρες», στις οποίες περιλαμβάνουν όλους τους νομούς και τις πόλεις της χώρας: «Καλημέρα στην όμορφη Καλαμάτα», «στη λεβεντογέννα Κρήτη», «στη μαγευτική Θεσσαλονίκη μας» και τράβα κορδόνι. Και συνεχίζουν με «καλημέρα στην Ελένη από την Κέρκυρα», «τη Νίκη από την Καβάλα, τη γυναικάρα απ’ το Κιλκίς» και αραδιάζουν καμμιά εκατοστή υπαρκτές και ανύπαρκτες… καλημεροδέκτες! Ακολουθεί τραγούδι μακράς διαρκείας και μόλις τελειώνοντας νάτην πάλι η χαρούμενη φωνή. «Φίλοι μας το τηλεφωνικό μας κέντρο πάει να σπάσει από τα μηνύματά σας. Μπούρδες. Στη χάση και στη φέξη αν παίρνει κανένας. Μετά περνάμε στα ευχαριστήρια. «Ευχαριστούμε τον Αλέκο από τη Ρόδο για τα καλά του λόγια», «την Αρετή από τους Αμπελοκήπους για το όμορφο ποίημα που μας έστειλε», «τον Στράτο από το Λεβερκούζεν, που μέσα από την εκπομπή μας χαιρετάει τους δικούς του στο χωριό (εδώ μπορεί να παίζει σιγά – σιγά και το «Μια βραδιά στο Λεβερκούζεν»), «ο Ντίνος από το Ναϊρόμπι στέλνει τους χαιρετισμούς του στην πατρίδα του την Καλαμάτα (εδώ πιά το «μαντήλι Καλαματιανό», δικαιωματικά ξεσηκώνει) και μετά… «Αυτά για σήμερα. Τα λέμε αύριο πάλι».

 

Για γέλια και για κλάματα

 

Πάλι καλά…

 

Όντως ήμαρτον

 

Ειλικρινέστατος

 

Όλοι δικαιούμεθα μία δεύτερη ευκαιρία εκτός απ’ αυτόν…

 

Τι λέει ρε ο άνθρωπος

 

Τι θες και ρωτάς;

 

Ντροπής πράγματα… Μορφωμένη κοπέλα

 

Μπλάκ Φραϊντέϊ παντού

 

Και μετά σου λένε, ότι οι παραδόσεις είναι για να σπάνε… 

 

πηγή 

Η Πρωτομαγιά του 1944 στην Καισαριανή

Του ΘΕΟΦΑΝΗ ΜΑΛΚΙΔΗ

 

Ήταν 1η Μαΐου του 1944, ογδoνταδύο χρόνια πριν, όταν οι Γερμανοί κατακτητές, διέπρατταν ένα ακόμη (δυστυχώς ατιμώρητο μέχρι σήμερα) μαζικό έγκλημα. Η εκτέλεση στην Καισαριανή, των διακοσίων Ελλήνων πατριωτών, κρατούμενων στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου, αποτελεί μία ακόμη κηλίδα, μία ακόμη βάρβαρη πράξη των κατακτητών, για την οποία μέχρι σήμερα δεν έχει αποδοθεί δικαιοσύνη. 

 

Η εκτέλεση των διακοσίων Ελλήνων έχει και μία πολύ ιδιαίτερη παράμετρο, που αποδεικνύει για ακόμη μία φορά, το μεγαλείο της αντίστασης στους κατακτητές και τους ελληνόφωνους συνεργάτες τους, καθώς και το ήθος των ανθρώπων που θυσίασαν τη ζωή τους για την ελευθερία της πατρίδας μας. Η κορύφωση του δράματος της εκτέλεσης έγινε με την πράξη ενός από τους κρατούμενους, του Ναπολέοντα Σουκατζίδη.

 

Ο Ναπολέων Σουκατζίδης γεννήθηκε στην Προύσα το 1909 από γονείς Ποντιακής καταγωγής. Μετά τη Γενοκτονία από τον ατιμώρητο Κεμαλισμό από την οποία διασώθηκε η οικογένειά του και αυτός, εγκαταστάθηκε στην περιοχή του Αρκαλοχωρίου του νομού Ηρακλείου Κρήτης, αλλά έμελλε να δολοφονηθεί από το Ναζισμό.

 

Εκεί τελείωσε την Μέση Εμπορική Σχολή και εργαζόταν ως λογιστής, ενώ γνώριζε καλά την αγγλική, ρωσική, γερμανική, γαλλική και τουρκική γλώσσα, ενώ είχε και συγγραφικό έργο. Κατά την διάρκεια της κατοχής συνελήφθη και κρατήθηκε στις φυλακές των Τρικάλων, της Λάρισας και από τον Σεπτέμβριο του 1943 στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Χαϊδαρίου.

 

Εκεί οι Γερμανοί τον χρησιμοποίησαν ως διερμηνέα και το όνομά του ήταν μεταξύ των διακοσίων Ελλήνων που επρόκειτο να εκτελεστούν στην Αθήνα, ως αντίποινα για την επίθεση και την εκτέλεση του διοικητή της 41ης Γερμανικής Μεραρχίας Οχυρών Υποστράτηγου Φραντς Κρεχ, στην περιοχή των Μολάων Λακωνίας. Ο διοικητής του στρατοπέδου συγκέντρωσης Χαϊδαρίου Καρλ Φίσερ, όταν ο Σουκατζίδης διάβασε και το δικό του όνομα στην λίστα των μελλοθάνατων του είπε να παραμείνει στην θέση του.

 

Τότε ο Σουκατζίδης τον ρώτησε αν θα εκτελούσαν κάποιον άλλο αντί για τον ίδιο και όταν ο Φίσερ απάντησε ότι έχει εντολή να εκτελέσει 200 από τους κρατουμένους, ο Σουκατζίδης αρνήθηκε να εκτελεστεί κάποιος άλλος στην δική του θέση και ο ίδιος να σωθεί και έτσι δολοφονήθηκε με τους υπόλοιπους 199 κρατούμενους του Χαϊδαρίου την Πρωτομαγιά του 1944.

 

Το κομβόι των μελλοθανάτων αποτελούταν από δέκα φορτηγά. Στη διαδρομή από το Χαϊδάρι μέχρι την Καισαριανή, οι κρατούμενοι έγραφαν σημειώματα και τα πετούσαν στο δρόμο. Παραλήπτες ήταν η μάνα, ο πατέρας, τα αδέλφια, οι αγαπημένοι τους άνθρωποι και οι συναγωνιστές τους. Οι περαστικοί που τα έβρισκαν ανέλαβαν τον ρόλο του ταχυδρόμου για να μεταφέρουν τις ειδήσεις….

 

Το «τελευταίο σημείωμα» του Σουκατζίδη, προς τους δικούς του ανθρώπους, ήταν στην πραγματικότητα τρία:

 

Το ένα προς τον πατέρα του στο οποίο έγραφε τα εξής: «Πατερούλη, πάω για εκτέλεση, να ‘σαι περήφανος για το μονάκριβο γιο σου. Ν’ αγαπάς και να λατρεύεις την κορούλα σου και την αδερφούλα μου, κι οι δυο τους μεγάλοι άνθρωποι. Γεια, γεια πατερούλη».

 

Το δεύτερο στην αρραβωνιαστικιά του, Χαρά Λιουδάκη: «Η τελευταία μου σκέψη μαζί σου. Θα θελα να σε κάνω ευτυχισμένη. Να βρεις σύντροφο της ζωής σου άξιο σου και άξιο μου. Κάτι ενθύμια θα σου τα δώσει ο Ζήσης».

 

Το τρίτο και τελευταίο στην κουνιάδα του Μαρία Λιουδάκη: «Αδελφούλα μου, πάω για εκτέλεση. Σε λάτρευα πολύ, όσο λάτρευα και τη γυναίκα μου. Δεν μπόρεσα να σας κάνω ευτυχισμένες. Λίγη αγάπη στον μπαμπά όσο θα ζει. Γεια σου, γεια σου λατρευτή μου αδελφούλα. Ναπολέων, 1-5-44»

 

Όταν ο Σουκατζίδης και οι υπόλοιποι 199, έφτασαν στην Καισαριανή οι Γερμανοί τους χώρισαν σε ομάδες των είκοσι. Ο Σουκατζίδης ήταν το νούμερο 71, αλλά επέλεξε να μείνει στην τελευταία 20αδα για να συνεχίσει μέχρι την ύστατη στιγμή να εκτελεί χρέη διερμηνέα. Και αυτό ίσως ήταν ακόμα πιο δύσκολη και ηρωική απόφαση από την προηγούμενη, γιατί οι είκοσι που εκτελούνταν μεταφέρονταν στα γερμανικά φορτηγά από τους είκοσι επόμενους!

 

Λίγο μετά τις 10 το πρωί της 1ης Μαΐου του 1944, οι Γερμανοί είχαν ολοκληρώσει το έργο τους. Οι διακόσιοι εκτελεσθέντες στην Καισαριανή μεταφέρθηκαν στο Γ’ νεκροταφείο, σε ομαδικούς τάφους. Λέγεται πως μια νεαρή κοπέλα στο Μετς υπέστη καρδιακό επεισόδιο όταν είδε το αίμα που έτρεχε, από τα γερμανικά φορτηγά που μετέφεραν τους νεκρούς, και έβαφε τους δρόμους.

 

Ο Λευτέρης Παπαδόπουλος, γράφοντας για το Χαϊδάρι στις επαρχίες της Αθήνας (1975), αφιέρωσε μια παράγραφο στον Ναπολέοντα Σουκατζίδη και τους υπόλοιπους εκτελεσθέντες στην Καισαριανή σημειώνοντας τα ακόλουθα:

 

«Κάθε που περνάω απ’ το Χαϊδάρι, θυμάμαι τον Ναπολέοντα Σουκατζίδη. Εσύ, βέβαια, δεν μπορείς να καταλάβεις τι σημαίνει αυτό το όνομα. Όχι μόνο γιατί είσαι εικοσιδύο χρόνων. Αλλά και διότι δεν έχεις διαβάσει Κορνάρο – “δεν μου πάει”, μούλεγες τις προάλλες. Λοιπόν ο Σουκατζίδης, στα χρόνια της Κατοχής (…) κλείστηκε στο στρατόπεδο του Χαϊδαρίου (…) Ένα πρωί, οι Γερμανοί είπανε να εκτελέσουν (διακόσιους) πατριώτες. (…) μέσα στους διακόσιους ήταν και ο Σουκατζίδης. Έλα όμως που ο άντρας αυτός ήταν μορφωμένος, ήξερε γερμανικά και οι Ναζί τον θαυμάζανε… Πάει ο διοικητής του στρατοπέδου, τον βρίσκει, του λέει “το και το, θα σε βγάλω απ’ τον κατάλογο και στη θέση σου θα βάλω κάποιον άλλο”. “Δεν γίνεται”, του λέει ο Σουκατζίδης. “Τι θα πει δεν γίνεται;”. “Θα πει, πως αν θες να με γλιτώσεις, θα εκτελέσεις 199. Στη θέση μου δε θα εκτελεστεί άλλος”. Ο Γερμανός τόρριξε στο παρακάλι. Ο άλλος, ούτε συζήτηση. Φινάλε: Ο Σουκατζίδης εκτελέσθηκε.

 

Σκέφτομαι, λοιπόν, τον Σουκατζίδη που πέθανε για μια λευτεριά, που δεν είδαμε ακόμα, σκέφτομαι τους πατριώτες που πότισαν με το αίμα τους αυτό το χώμα, για να δει καλύτερες μέρες τούτος ο τόπος, χωρίς νάχει γίνει τίποτα, και με πιάνει μια λύσσα και τρελλαίνομαι κι έτσι τρελλός και ξαναμμένος, κάθομαι και γράφω – ίδιος άνθρωπος με το ταμπούρλο, σαν του Λειβαδίτη, που σηκώνει τον κόσμο απ’ τον σαματά. Κατάλαβες;».

 

Αναφορά στον Ναπολέοντα Σουκατζίδη γίνεται και στο έργο του Πόντιου συγγραφέα Δημήτρη Ψαθά «Αντίσταση», ως εξής:

 

«Κι εκεί στο Χαϊδάρι… Διακόσια ονόματα φωνάζει ο στρατοπεδάρχης. Οι Ακροναυπλιώτες. Άνθρωποι που λιώσαν στα μπουντρούμια και τις εξορίες της τετάρτης Αυγούστου, που δεμένους χειροπόδαρα τους άφησε στον Γερμανό.

-Ναπολέων Σουκατζίδης!

Βγαίνει κι ο Ναπολέων. Και ο στρατοπεδάρχης κομπιάζει μπροστά σ’ αυτόν τον ήρωα που μιλά εφτά γλώσσες και δέχεται μέσα στο Χαϊδάρι με θεϊκή γαλήνη τα μαρτύρια και κρατά στις καρδιές των μαρτύρων αναμμένη τη φλόγα της ελπίδας και του αγώνα.

-Όχι εσύ, Ναπολέων!

-Γιατί όχι εγώ; 

-Εσύ δεν θα τουφεκιστείς.

-Και πόσους θα τουφεκίσεις, αν εξαιρεθώ εγώ; 

-Διακόσιους.

-Όχι. Δεν δέχομαι κανένας να μ’ αντικαταστήσει. Είμ’ Έλληνας!

 

Επιμένει ο στρατοπεδάρχης. Αλύγιστος ο Ναπολέων. Και βγαίνουν έξω απ’ τον σωρό οι διακόσιοι και στήνουνε χορό: Έχε γεια, καημένε κόσμε, έχε γεια, γλυκειά ζωή! Βλέπει ο Γερμανός στρατοπεδάρχης τούτους τους διακόσιους που απάνω τους βαραίνει ο ίσκιος του θανάτου να χορεύουν, να τραγουδούν και ν’ αποχαιρετάνε τους συντρόφους τους -σαστίζει. Τι είναι τούτο δω; Αντηχεί ο αέρας από αντάρα αντρίκια:

-Έχετε γεια, παιδιά.

-Ζήτω η Ελλάδα!

-Σαν άντρες θα πάμε!

 

Και τους ανεβάζουν στ’ αυτοκίνητο -σωρό. Κι είναι πρωτομαγιά. Κι είναι γλυκός ο πρωινός αέρας, ολόχρυση η αυγή κι ο Υμηττός κεντιέται με χρυσάφι. Κι εκεί στο σφαγείο στήνονται τα πολυβόλα για το μεγάλο μακελειό. Μαζί θα πέσει κι ο Ναπολέων, που ένα «ναι» να ‘λεγε του Γερμανού είχε γλυτώσει (…)

 

-Ποιοι ήσαν; Ποτέ δεν έδωσαν κατάλογο των ονομάτων τους οι Γερμανοί. Μαθαίνουμε μερικούς. Ωστόσο στη ματωμένη ιστορία της Αντίστασης του Έθνους πέρασαν όλοι μ’ ένα όνομα μέσα στη μνήμη και την καρδιά του πονεμένου αυτού λαού. Οι Διακόσιοι της Πρωτομαγιάς. Βουβή και πικραμένη τους κλαίει η αγωνιζόμενη Αθήνα. Οι Διακόσιοι Άγιοι που μαρτύρησαν μαζί -κοντά σ’ άλλους χιλιάδες- σε τούτο τον υπέρτατο αγώνα για την τιμή και την αξιοπρέπεια του ανθρώπου».

 

Υ. Γ.1 Ο Ναπολέων Σουκατζίδης είναι το κεντρικό πρόσωπο της ταινίας του Παντελή Βούλγαρη «Το τελευταίο σημείωμα», όπου την βραδιά πριν την εκτέλεση, κυριαρχούν η ποντιακή και η κρητική μουσική, οι περήφανοι χοροί των Ποντίων και των Κρητών.

 

Υ.Γ.2. Ο αείμνηστος Μιχάλης Χαραλαμπίδης, ο πρωταγωνιστής της ανάδειξης της Γενοκτονίας των προγόνων μας όταν έθεσε το ζήτημα αναφερόμενος στις ομοιότητες Κεμαλισμού και Ναζισμού, μίλησε από το μνημείο της Γενοκτονίας στο Χαϊδάρι. Ήταν η συμβολική αρχή για πολλά και σημαντικά που έγιναν μετά και θα συνεχίζουν να γίνονται την επόμενη περίοδο, στη συνεχή προσπάθεια για την ιστορική αλήθεια.

 

Ας είναι αιωνία η μνήμη των Ελλήνων που έδωσαν τη ζωή τους στον αγώνα για την ελευθερία και για την Ανά(σ)ταση του έθνους μας, ενώ σε εμάς ελάχιστη συμβολή μας, θα πρέπει να είναι η συνεχή πράξη μας για τη δικαίωση και τη δικαιοσύνη!

Η αντίφαση του σύγχρονου δικαιωματισμού και της αξίας της (αγέννητης) ζωής

Γράφει ο π. ΗΛΙΑΣ Γ. ΔΙΑΚΟΥΜΑΚΟΣ 

ΠΡΕΣΒΥΤΕΡΟΣ 

 

Η σύγχρονη κοινωνία διακηρύσσει με ένταση και πάθος την ευαισθησία της απέναντι στον πόνο και την αδικία. Τα ανθρώπινα δικαιώματα, καθώς και τα δικαιώματα των ζώων, βρίσκονται στο επίκεντρο του δημόσιου λόγου, διαμορφώνοντας ένα πλαίσιο ηθικής εγρήγορσης και κοινωνικής συνείδησης. Ωστόσο, πίσω από αυτήν την φαινομενική ενότητα, αναδύεται μία βαθιά και ανησυχητική αντίφαση, η οποία αξίζει να διερευνηθεί με σοβαρότητα και ειλικρίνεια.

 

Είναι γεγονός ότι η μέριμνα για τα ζώα αποτελεί ένδειξη πολιτισμού. Η αναγνώριση του πόνου τους και η ανάγκη προστασίας τους αποκαλύπτει μία κοινωνία που επιθυμεί να κινηθεί πέρα από την ωμή εκμετάλλευση και την αδιαφορία. Η ευαισθησία αυτή δεν πρέπει να υποτιμάται· αντιθέτως αποτελεί σημαντικό ηθικό κεκτημένο.

 

Ωστόσο, το ερώτημα που ανακύπτει είναι βαθύτερο:

 

* Πώς είναι δυνατόν η ίδια κοινωνία, που αγωνίζεται με ένταση για την προστασία της ζωής των ζώων, να αντιμετωπίζει με σχετικότητα ή ακόμη και αδιαφορία την αξία της ανθρώπινης ζωής στα πρώτα της στάδια;

* Πώς είναι δυνατόν να αναγνωρίζεται με απόλυτο τρόπο η αξία της ζωής ενός ζώου, ενώ ταυτόχρονα τίθεται υπό διαπραγμάτευση η αξία του αγέννητου παιδιού;

 

Η αντίφαση αυτή δεν είναι απλώς κοινωνική ή πολιτική· είναι βαθιά φιλοσοφική και υπαρξιακή. Αγγίζει τον πυρήνα της έννοιας της αξίας. Διότι, εάν η αξία της ζωής δεν είναι καθολική, τότε καθίσταται σχετική. Και αν είναι σχετική, τότε τίθεται το ερώτημα: ποιος ορίζει τα όρια αυτής της αξίας;

 

Η έννοια του δικαιωματισμού, όταν αποσυνδέεται από ένα ενιαίο ανθρωπολογικό και ηθικό θεμέλιο, κινδυνεύει να μετατραπεί σε εργαλείο επιλεκτικής ευαισθησίας. Ο άνθρωπος επιλέγει εκείνα τα πεδία στα οποία θα εκδηλώσει έντονα την ηθική του αντίδραση, ενώ παραμένει σιωπηλός ή αδιάφορος σε άλλα. Αυτή η επιλεκτικότητα δεν είναι πάντοτε συνειδητή· συχνά αποτελεί προϊόν πολιτισμικών, ιδεολογικών και συναισθηματικών παραγόντων.

 

Εδώ αναδύεται ένα καίριο ερώτημα:

 

* Είναι η αξία της ζωής αδιαίρετη ή υπόκειται σε ιεραρχήσεις;

* Και αν υπόκειται, ποια είναι τα κριτήρια αυτής της ιεράρχησης;

– Είναι η συνείδηση;

– Είναι η αυτονομία;

– Είναι η δυνατότητα έκφρασης;

 

* Και αν ναι, τότε τι συμβαίνει με εκείνες τις μορφές ζωής που δεν πληρούν αυτά τα κριτήρια;

 

Το αγέννητο παιδί, αν και δεν διαθέτει φωνή, δεν παύει να αποτελεί μία υπαρκτή μορφή ζωής. Η σιωπή του δεν αναιρεί την ύπαρξή του. Και όμως, σε πολλές περιπτώσεις, αυτή η σιωπή καθίσταται το επιχείρημα για την υποβάθμιση της αξίας του. 

 

Αντιστρόφως το ζώο, το οποίο πράγματι βιώνει πόνο και αξίζει προστασία, καθίσταται συχνά αντικείμενο μιας έντονης ηθικής υπεράσπισης, η οποία φτάνει έως και την απόλυτη προτεραιοποίησή του έναντι άλλων μορφών ζωής.

 

Δεν πρόκειται για αντιπαράθεση μεταξύ ανθρώπου και ζώου, αλλά για ανάδειξη μιας ασυνέπειας: Πώς είναι δυνατόν να υπερασπιζόμαστε με απόλυτο τρόπο τη μία μορφή ζωής και να σχετικοποιούμε την άλλη;

 

Η σύγχρονη κοινωνία φαίνεται να ταλαντεύεται ανάμεσα σε μία διευρυμένη ευαισθησία και σε μία βαθιά αποσπασματικότητα, θέλει να είναι δίκαιη, αλλά δυσκολεύεται να είναι συνεπής. Θέλει να υπερασπιστεί τη ζωή, αλλά δεν έχει καταλήξει τι σημαίνει ζωή σε όλη της την έκταση.

 

Ίσως, τελικώς, το ζήτημα δεν είναι να αντιπαρατεθούν τα δικαιώματα των ζώων με την αξία του ανθρώπου, αλλά να επαναθεμελιωθεί η ίδια η έννοια της αξίας. Μια αξία, που δεν θα εξαρτάται από τις εκάστοτε αντιλήψεις, αλλά θα αγκαλιάζει την ζωή στο σύνολό της, χωρίς εξαιρέσεις και χωρίς αντιφάσεις.

 

Διότι αν η ευαισθησία μας είναι επιλεκτική, τότε δεν είναι πλήρης. Και αν δεν είναι πλήρης, τότε παραμένει ανολοκλήρωτη. Ο άνθρωπος καλείται να υπερβεί αυτή την αντίφαση όχι με απλοϊκές απαντήσεις, αλλά με βαθύτερο προβληματισμό, με ειλικρίνεια και με την τόλμη να αναμετρηθεί με τα ίδια του τα κριτήρια.

 

Και ίσως το πιο δύσκολο ερώτημα να παραμένει ανοιχτό: δεν είναι ποια ζωή αξίζει περισσότερο, αλλά αν μπορούμε πραγματικά να μιλάμε για δικαιοσύνη, όταν η ίδια η έννοια της αξίας παραμένει διχασμένη.

 

Η τραγικότητα του επιλεκτικού δικαιωματισμού

 

Καθώς η σύγχρονη κοινωνία προβάλλει με ένταση τον λόγο περί δικαιωμάτων, αναδύεται ολοένα και πιο καθαρά μία τραγική διάσταση: η αποσπασματικότητα της ίδιας της ηθικής της συνείδησης. Ο άνθρωπος διακηρύσσει την ευαισθησία του, υψώνει φωνή υπέρ της ζωής, αγωνίζεται για την προστασία του αδυνάτου· και όμως, την ίδια στιγμή, αδυνατεί να διατηρήσει μία καθολική και αδιαίρετη αντίληψη περί της αξίας της ζωής.

 

Η μέριμνα για τα ζώα αποτελεί αναμφίβολα ένα σημείο πολιτισμικής ωριμότητας. Δείχνει ότι ο άνθρωπος υπερβαίνει τον ωμό εγωκεντρισμό του και αναγνωρίζει την αξία της δημιουργίας. Ωστόσο, όταν αυτή η ευαισθησία καθίσταται επιλεκτική, όταν απολυτοποιείται σε βάρος άλλων μορφών ζωής, τότε παύει να είναι έκφραση πληρότητας και καθίσταται ένδειξη εσωτερικής αντιφάσεως.

 

Ιδιαιτέρως η στάση απέναντι στην αγέννητη ζωή αποκαλύπτει με δραματικό τρόπο αυτή την ασυνέπεια. Εκεί όπου η ζωή είναι απολύτως ανυπεράσπιστη, εκεί όπου δεν υπάρχει φωνή, λόγος ή δυνατότητα αντίστασης, η κοινωνία εμφανίζεται διχασμένη ή ακόμη και αδιάφορη. Η σιωπή του αγέννητου παιδιού δεν κινητοποιεί πάντοτε την ίδια ένταση ευαισθησίας που κινητοποιεί ο πόνος ενός ζώου.

 

Εδώ ακριβώς αναδύεται το τραγικό παράδοξο: Η φωνή του ισχυροτέρου καθίσταται καθοριστική, ενώ η ύπαρξη του αδυνάτου παραθεωρείται. Ο άνθρωπος επιλέγει ποια ζωή θα υπερασπιστεί και ποια θα θέσει υπό διαπραγμάτευση. Και αυτή η επιλογή δεν βασίζεται πάντοτε σε καθολικές αρχές, αλλά συχνά σε συναισθηματικά, κοινωνικά ή ιδεολογικά κριτήρια.

 

Αυτή η πραγματικότητα δεν μπορεί να χαρακτηριστεί ως αυθεντικός πολιτισμός. Διότι ο πολιτισμός δεν κρίνεται από την ένταση των διακηρύξεων, αλλά από την συνέπεια των αξιών. Όταν η αξία της ζωής δεν είναι αδιαίρετη, τότε ο πολιτισμός καθίσταται εύθραυστος και αντιφατικός.

 

Θα μπορούσε κανείς να ισχυριστεί ότι πρόκειται για έναν νέο τύπο πολιτισμού: Έναν πολιτισμό, όπου η ζωή ιεραρχείται, όπου η αξία της δεν είναι αυτονόητη αλλά υπόκειται σε αξιολόγηση. Όμως, ένας τέτοιος πολιτισμός δεν είναι πολιτισμός ζωής, αλλά τείνει να μετατραπεί σε αυτό που θα μπορούσε να ονομαστεί πολιτισμός του θανάτου.

 

Ο πολιτισμός του θανάτου δεν εκδηλώνεται μόνο μέσω της καταστροφής, αλλά και μέσω της σχετικοποίησης της αξίας. Εκεί όπου η ζωή δεν αναγνωρίζεται ως απόλυτη, αλλά ως διαπραγματεύσιμη, εκεί αρχίζει να υπονομεύεται το ίδιο το θεμέλιο της ανθρώπινης ύπαρξης.

 

Η επιλεκτικότητα του δικαιωματισμού αποκαλύπτει μία βαθύτερη κρίση: την απώλεια ενός ενιαίου ανθρωπολογικού οράματος. Ο άνθρωπος δεν γνωρίζει πλέον τι είναι ο άνθρωπος, και συνεπώς αδυνατεί να καθορίσει με συνέπεια την αξία του.

 

Και όμως, η απάντηση δεν βρίσκεται στην άρνηση των δικαιωμάτων ούτε στην απόρριψη της ευαισθησίας· βρίσκεται στην αποκατάσταση της ενότητας της αλήθειας. Στην αναγνώριση ότι η ζωή, σε κάθε της μορφή, δεν μπορεί να γίνεται αντικείμενο επιλεκτικής υπεράσπισης.

 

Ίσως, τελικώς, η μεγαλύτερη πρόκληση της εποχής μας δεν είναι να υπερασπιστούμε περισσότερα δικαιώματα, αλλά να κατανοήσουμε βαθύτερα την ίδια την έννοια της αξίας. Να επανεύρουμε μία ματιά που να αγκαλιάζει το σύνολο της ζωής, χοψίς αντιφάσεις, χωρίς εξαιρέσεις.

 

Διότι μόνον τότε η ευαισθησία θα καταστεί αληθινή, η δικαιοσύνη ουσιαστική και ο πολιτισμός πραγματικά ανθρώπινος.

 

Στην ύστερη νεωτερικότητα, ο λόγος περί δικαιωμάτων έχει αναδειχθεί σε κεντρικό άξονα της ηθικής και πολιτικής συνείδησης, Η ευαισθησία απέναντι στον πόνο, η ανάγκη προστασίας της ζωής και η διεκδίκηση της αξιοπρέπειας φαίνεται να αποτελούν αδιαμφισβήτητα κεκτημένα. Και όμως, μέσα σε αυτή την εντυπωσιακή ηθική αφύπνιση, αναδύεται μια βαθιά και ανησυχητική αντίφαση· η επιλεκτικότητα.

 

Ο σύγχρονος άνθρωπος φαίνεται να συγκινείται έντονα από ορισμένες μορφές πόνου, ενώ παραμένει σιωπηλός ή αμήχανος απέναντι σε άλλες. Υπερασπίζεται με πάθος τη ζωή σε ορισμένα πεδία, ενώ σε άλλα διστάζει, σχετικοποιεί ή ακόμη και αποσύρει το ηθικό του ενδιαφέρον. Αυτή η διάσπαση δεν είναι απλώς κοινωνική· είναι υπαρξιακή.

 

Η τραγικότητα αυτής της κατάστασης δεν έγκειται στην ύπαρξη ευαισθησίας, αλλά στην αποσπασματικότητά της. Διότι όταν η αξία της ζωής δεν βιώνεται ως καθολική, αλλά ως επιλεκτική, τότε η ίδια η έννοια της αξίας υπονομεύεται. Ο άνθρωπος δεν αρνείται την αξία· την κατακερματίζει.

 

Σε θεολογικό επίπεδο, αυτή η κατάσταση αποκαλύπτει μια βαθύτερη απώλεια: την απώλεια ενός ενιαίου ανθρωπολογικού οράματος. Ο άνθρωπος δεν γνωρίζει πλέον τι είναι ο άνθρωπος· και όταν δεν γνωρίζει, δεν μπορεί να αποδώσει με συνέπεια την ανάλογη αξία. Η ζωή παύει να είναι αυταξία και μετατρέπεται σε αντικείμενο αξιολόγησης.

 

Η στάση απέναντι στο αδύναμο, στο σιωπηλό, στο μη υπερασπίσιμο όπως είναι το αγέννητο παιδί, γίνεται κριτήριο πολιτισμού. Και ακριβώς εκεί, η σύγχρονη κοινωνία αποκαλύπτει το εσωτερικό της ρήγμα. Διότι η φωνή του ισχυρού ακούγεται πιο δυνατά από τη σιωπή του αδύναμου.

 

Η επιλεκτική ευαισθησία δεν είναι απλώς ηθική αδυναμία· είναι υπαρξιακή ασυνέπεια. Ο άνθρωπος καλείται να αναμετρηθεί όχι με εξωτερικούς αντιπάλους, αλλά με την ίδια του τη συνείδηση. Να θέσει το ερώτημα όχι μόνο «ποια ζωή αξίζει», αλλά «τι σημαίνει αξία».

 

Απέναντι σ᾽ αυτήν την τραγική διάσπαση, η απάντηση δεν μπορεί να είναι ούτε η απόρριψη της ευαισθησίας ούτε η απλή ενίσχυσή της. Το ζητούμενο δεν είναι περισσότερη ευαισθησία, αλλά ενιαία ευαισθησία. Μια ευαισθησία που δεν θα επιλέγει, αλλά θα αγκαλιάζει.

 

Η αποκατάσταση της ενότητας της αξίας απαιτεί βαθύτερο στοχασμό. Απαιτεί επιστροφή όχι στο παρελθόν, αλλά στο θεμέλιο. Στην αναγνώριση ότι η ζωή, σε κάθε της μορφή, δεν μπορεί να γίνεται αντικείμενο επιλεκτικής υπεράσπισης.

 

* Σε φιλοσοφικό επίπεδο, αυτό σημαίνει υπέρβαση του σχετικισμού. Όχι με δογματικό τρόπο, αλλά με υπαρξιακή συνέπεια. Η αξία δεν μπορεί να εξαρτάται αποκλειστικά από πολιτισμικές ή συναισθηματικές συνθήκες· απαιτεί θεμέλιο βαθύτερο.

 

* Σε θεολογικό επίπεδο, η ενότητα της αξίας συνδέεται με την ιερότητα της ζωής. Όχι ως αφηρημένη αρχή, αλλά ως ζωντανή εμπειρία. Η ζωή δεν είναι απλώς βιολογικό γεγονός· είναι μυστήριο. Και ως μυστήριο, δεν μπορεί να κατακερματιστεί χωρίς να χαθεί.

 

Η αποκατάσταση αυτή δεν είναι εύκολη. Απαιτεί ειλικρίνεια, αυτογνωσία και θάρρος. Απαιτεί από τον άνθρωπο να αναγνωρίσει τις αντιφάσεις του και να μην τις καλύψει με τη δυναμική των ισχυρών lobbies και τη κυριαρχία της δύναμης επάνω στο ανίσχυρο.

 

Όσο ισχυρός και πανίσχυρος κι αν είναι ο νομοθέτης που επιτρέπει με νόμο το έγκλημα της έκτρωσης, άλλο τόσο ο φόνος θα παραμένει φόνος.

 

Η κατακρεούργηση, στο κορμάκι του αγέννητου παιδιού από τα φονικά εργαλεία του γιατρού, θα μαρτυρούν και θα “φωνάζουν” ότι το έγκλημα, είναι έγκλημα.

 

Ίσως, τελικά, η μεγαλύτερη πρόκληση της εποχής μας δεν είναι να υπερασπιστούμε περισσότερα δικαιώματα, αλλά να κατανοήσουμε βαθύτερα την έννοια της αξίας. Να επανεύρουμε μια ματιά που δεν θα διχάζει, αλλά θα ενώνει.

 

Διότι μόνον τότε η δικαιοσύνη θα καταστεί ουσιαστική και η ευαισθησία αυθεντική.

Και μόνον τότε ο άνθρωπος θα μπορέσει να σταθεί απέναντι στη ζωή όχι ως κριτής, αλλά ως φύλακας του μυστηρίου της.

 

Εντέλει, το πλέον ανησυχητικό σύμπτωμα της εποχής μας δεν είναι η άγνοια, αλλά η επιλεκτική γνώση· ούτε η έλλειψη ευαισθησίας, αλλά η επιλεκτική ευαισθησία. Διότι ο σύγχρονος άνθρωπος δεν έπαψε να συγκινείται· έπαψε να συγκινείται καθολικά. Η ηθική του δεν έχει σιγήσει· έχει κατακερματιστεί. Και μέσα σε αυτόν τον κατακερματισμό, αναδύεται ένα βαθύ ρήγμα: Η επιλεκτική διαμαρτυρία ως νέα μορφή συνείδησης.

 

Η κοινωνία μας εξεγείρεται, και δικαίως, μπροστά στην κακοποίηση ενός ζώου. Η εικόνα του πόνου κινητοποιεί, αφυπνίζει, ενεργοποιεί συλλογικά αντανακλαστικά προστασίας. Νόμοι αυστηροποιούνται, ποινές επιβάλλονται, φωνές υψώνονται με ένταση και πάθος. Και μέσα σε αυτή την αντίδραση, διαφαίνεται κάτι αληθινά πολύτιμο: Η ικανότητα του ανθρώπου να αναγνωρίζει τον πόνο και να επιθυμεί την άρση του.

 

Και όμως, στο ίδιο αυτό πεδίο ευαισθησίας, αποκαλύπτεται μια οδυνηρή αντίφαση. Διότι

* εκεί όπου η ζωή είναι απολύτως αδύναμη, άφωνη και ανυπεράσπιστη,

* εκεί όπου δεν υπάρχει εικόνα, κραυγή ή κοινωνική πίεση η ευαισθησία σιωπά.

 

Η αγέννητη ανθρώπινη ζωή, το πλέον ευάλωτο σημείο της υπάρξεως, τίθεται συχνά εκτός του ηθικού ορίζοντα ή, ακόμη χειρότερα, εντάσσεται σε ένα πλαίσιο διαπραγμάτευσης.

 

Εδώ ακριβώς αναδεικνύεται η τραγικότητα της επιλεκτικής ηθικής: Δεν πρόκειται για απουσία αξιών, αλλά για αποσπασματική εφαρμογή τους. Ο άνθρωπος δεν αρνείται την αξία της ζωής· την ιεραρχεί κατά το δοκούν. Δεν απορρίπτει την προστασία του αδύναμου· επιλέγει ποιος θεωρείται αδύναμος και ποιος όχι.

 

Σ᾽ αυτήν τη διαδικασία, ισχυρές δυνάμεις διαμορφώνουν το ηθικό τοπίο. Οικονομικά συμφέροντα, πολιτικές σκοπιμότητες, νομικά πλαίσια και ιδεολογικά ρεύματα συνυφαίνονται σε ένα πλέγμα επιρροής που καθορίζει τι προβάλλεται ως δίκαιο και τι ως αποδεκτό.

 

Η δημόσια ηθική δεν συγκροτείται πλέον αποκλειστικά από εσωτερική συνείδηση, αλλά και από εξωτερικές αφηγήσεις, συχνά επιμελώς κατασκευασμένες.

 

Δεν πρόκειται απαραίτητα για συνωμοσία, αλλά για μια βαθύτερη δυναμική: εκείνος που έχει τη δύναμη να ορίζει το πλαίσιο του λόγου, έχει και τη δύναμη να ορίζει τα όρια της ευαισθησίας. Έτσι, η κοινωνία μπορεί να συγκλονίζεται από μια μορφή αδικίας και ταυτόχρονα να αδιαφορεί για μια άλλη εξίσου, ή και περισσότερο, δραματική.

 

Το ερώτημα, λοιπόν, δεν είναι αν πρέπει να προστατεύεται το ζώο· αυτό αποτελεί αυτονόητη ηθική επιταγή. Το ερώτημα είναι βαθύτερο:

 

* Μπορεί μια κοινωνία να είναι συνεπής όταν η έννοια της αξίας δεν είναι καθολική;

* Μπορεί να μιλά για δικαιοσύνη όταν η ίδια η βάση της, δηλαδή η αξία της ζωής, δεν είναι ενιαία;

 

Η επιλεκτική διαμαρτυρία αποκαλύπτει τελικά όχι την ηθική πρόοδο, αλλά την ηθική ασυνέχεια. Και αυτή η ασυνέχεια δεν είναι απλώς κοινωνική· είναι υπαρξιακή. Διότι ο άνθρωπος, όταν δεν διαθέτει ενιαίο κριτήριο αξίας, αδυνατεί να συγκροτήσει συνεκτική ταυτότητα. Η συνείδησή του διχάζεται, και μέσα σ᾽ αυτόν τον διχασμό, η ίδια η έννοια της αλήθειας καθίσταται σχετική.

 

Η ψευδαίσθηση της παντογνωσίας εντείνει αυτό το φαινόμενο. Ο άνθρωπος, έχοντας πρόσβαση σε πληθώρα πληροφοριών και επιχειρημάτων, θεωρεί ότι μπορεί να θεμελιώσει την ηθική του σε λογικές κατασκευές. Όμως, η ηθική δεν είναι απλώς ζήτημα επιχειρηματολογίας· είναι ζήτημα συνέπειας. Και εκεί ακριβώς αποκαλύπτεται το κενό: Όχι στην ικανότητα να σκεφτούμε, αλλά στην ικανότητα να σταθούμε με ενότητα απέναντι στην ίδια την έννοια της ζωής.

 

Ίσως, τελικά, το βαθύτερο ερώτημα που αναδύεται δεν είναι «ποια ζωή αξίζει περισσότερο», αλλά αν μπορούμε ακόμη να μιλάμε για αξία χωρίς διαίρεση. Διότι μια αξία που εφαρμόζεται επιλεκτικά, παύει να είναι αξία και μετατρέπεται σε εργαλείο.

 

Και, ίσως, εκεί ακριβώς βρίσκεται το σημείο επιστροφής: Όχι στην άρνηση της ευαισθησίας, αλλά στην ολοκλήρωσή της. Σε μια συνείδηση που δεν θα αντιδρά μόνον όπου είναι εύκολο ή κοινωνικά αποδεκτό, αλλά θα τολμά να βλέπει την αξία της ζωής σε κάθε της μορφή

 

* χωρίς εξαιρέσεις,

* χωρίς ιεραρχήσεις,

* χωρίς σιωπές.

 

Διότι μόνον τότε η ηθική παύει να είναι επιλεκτική και γίνεται αληθινή.

 

πηγή