Το παρασκήνιο μιας εκεχειρίας και η επόμενη μέρα στη Μέση Ανατολή και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις – Όσα είπε στο ραδιοφωνικό σταθμό cretaone 102.3 του Ηρακλείου Κρήτης ο Θεοφάνης Μαλκίδης .

Το παρασκήνιο μιας εκεχειρίας και η επόμενη μέρα στη Μέση Ανατολή και τις ελληνοτουρκικές σχέσεις – Όσα είπε στο ραδιοφωνικό σταθμό cretaone 102.3 του Ηρακλείου Κρήτης ο Θεοφάνης Μαλκίδης. 

 

Η δίμηνη εκεχειρία στη Μέση Ανατολή δεν αποτελεί το τέλος του δρόμου, αλλά μια κρίσιμη προθεσμία εξήντα ημερών, κατά την οποία τα εμπλεκόμενα μέρη καλούνται να λάβουν οριστικές αποφάσεις για το μέλλον τους.

 

Όπως χαρακτηριστικά επεσήμανε ο Θεοφάνης Μαλκίδης, μιλώντας στην εκπομπή «Rewind» και τον Δημήτρη Κανάκη στο ραδιόφωνο του Cretaone 102,3, δεν πρόκειται για μια τελική συμφωνία, αλλά για μια προσωρινή παύση των εχθροπραξιών δύο μηνών.

 

Παρά το γεγονός ότι και οι δύο πλευρές σπεύδουν να αυτοανακηρυχθούν νικητές για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης και πολιτικού κύρους, η πραγματικότητα στο πεδίο αναδεικνύει μια διαφορετική εικόνα. Ζητήματα που προϋπήρχαν της σύγκρουσης, όπως το άνοιγμα των στενών, παρουσιάζονται σήμερα τεχνητά ως επιτεύγματα, την ώρα που ο πρωτεύων στόχος της ανατροπής του ιρανικού καθεστώτος απέτυχε πλήρως, αφήνοντας το Ιράν ενδεχομένως πιο ισχυρό από πριν.

 

Μέσα σε αυτό το ρευστό σκηνικό, ο ρόλος των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ παραμένει κομβικός.

 

Ο κύριος Μαλκίδης υπογράμμισε ότι το Ισραήλ, επηρεάζοντας σταθερά την αμερικανική πολιτική σκηνή, αποτελεί τον τρίτο συμβαλλόμενο της συμφωνίας.

 

Οι παρασκηνιακές διαβουλεύσεις μηνών ανάμεσα σε κορυφαίους αξιωματούχους και πρόσωπα του στενού περιβάλλοντος του Ντόναλντ Τραμπ -όπως ο Κούσνερ και ο Γουίτκοφ- με την ιρανική πλευρά δείχνουν ότι οι δίαυλοι επικοινωνίας ήταν πάντα ανοιχτοί, παρά το γεγονός ότι οι δημόσιες ισορροπίες άλλαζαν με ρυθμούς δευτερολέπτου.

 

Η Γεωοικονομία Πίσω από τον Πόλεμο και ο Ρόλος της Τουρκίας

 

Πίσω από το γεωπολιτικό προπέτασμα καπνού κρύβονται τεράστια, στενά επιχειρηματικά και οικονομικά συμφέροντα. Σύμφωνα με την ανάλυση του Θεοφάνη Μαλκίδη στο Cretaone 102,3, τα κεφάλαια που κερδήθηκαν από τις αυξομειώσεις στην αγορά του πετρελαίου και του φυσικού αερίου κατά τη διάρκεια της κρίσης επιστρέφουν τώρα στην αγορά μέσω επενδύσεων.

 

Η επικείμενη διοχέτευση 300 δισεκατομμυρίων δολαρίων προς το Ιράν επιβεβαιώνει ότι η γεωοικονομία είναι αυτή που καθορίζει τελικά τις κινήσεις των κρατών, μετατρέποντας τη διπλωματία σε ένα πεδίο στυγνής οικονομικής συναλλαγής.

 

Σε αυτή την εξίσωση, η Τουρκία καταφέρνει να διατηρεί πρωταγωνιστικό ρόλο, χρησιμοποιώντας ως «μακρύ χέρι» της χώρες όπως το Κατάρ και το Πακιστάν, οι οποίες λειτουργούν ως αποσταθεροποιητικοί παράγοντες στην ευρύτερη περιοχή. Ακόμα και η επιλογή των διπλωματικών εκπροσώπων των ΗΠΑ στην Άγκυρα, που προέρχονται από τον επιχειρηματικό κόσμο, μαρτυρά τη μετατόπιση του ενδιαφέροντος από την παραδοσιακή διπλωματία στο εμπόριο.

 

Όπως εξήγησε ο κύριος Μαλκίδης, η Τουρκία επιχειρεί να εμφανιστεί μέχρι και ως ειρηνοποιός στο ρωσοουκρανικό μέτωπο, την ίδια στιγμή που κατέχει παράνομα την Κύπρο για 52 χρόνια και εφαρμόζει μια ακραία αναθεωρητική πολιτική με το αφήγημα της «Γαλάζιας Πατρίδας», πλήττοντας άμεσα την καθημερινότητα των Ελλήνων, από τους αλιείς του Θρακικού Πελάγους μέχρι τον τουρισμό της Κρήτης.

 

Η Ελληνική Στρατηγική και η Παγίδα της Δεδομένης Στάσης

 

Η διαρκώς μεταβαλλόμενη πραγματικότητα στη Μέση Ανατολή και την Ανατολική Μεσόγειο επιβάλλει την άμεση αφύπνιση της Αθήνας, με τον Θεοφάνη Μαλκίδη να κρούει τον κώδωνα του κινδύνου μέσω της εκπομπής «Rewind». Η ελληνική εξωτερική πολιτική δεν μπορεί να παραμένει εγκλωβισμένη στο δόγμα του «δεδομένου συμμάχου» που ακολουθεί πιστά το άρμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

 

Όταν ευρωπαϊκές χώρες όπως η Ιταλία και η Ισπανία, ή η ίδια η ηγεσία της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, μιλούν για εταιρική σχέση αλλά ταυτόχρονα πουλάνε στην Άγκυρα τα όπλα που προβαίνουν σε χιλιάδες παραβιάσεις του ελληνικού εναέριου χώρου, γίνεται σαφές ότι η θεωρία της «σωστής πλευράς της ιστορίας» στερείται ρεαλισμού.

 

Η Ελλάδα οφείλει να επανατοποθετηθεί με γνώμονα αποκλειστικά τα δικά της εθνικά συμφέροντα, καθώς στην πολιτική ο χρόνος δεν είναι ουδέτερος. Η χρονική στιγμή είναι καθοριστική, σημαντική και οι ευκαιρίες πρέπει να αξιοποιούνται άμεσα. Ο κύριος Μαλκίδης κατέθεσε συγκεκριμένες προτάσεις για την άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας που δεν μπορούν να αναβάλλονται:

• Η άμεση ανακήρυξη της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) μεταξύ Ελληνικής και Κυπριακής Δημοκρατίας αποτελεί επιτακτική ανάγκη.
• Η επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια σε όλο το μήκος και πλάτος της επικράτειας πρέπει να υλοποιηθεί χωρίς δισταγμούς.
• Η αντιμετώπιση των πιέσεων που δέχεται η Κρήτη από τη Λιβύη, καθώς και η απαίτηση για μεταφορά των δραστηριοτήτων της Frontex από τα ελληνικά νησιά και τον Έβρο στα τουρκικά παράλια, αποτελούν κομβικά σημεία για την προάσπιση της εθνικής κυριαρχίας.

Το Κουρδικό Ζήτημα ως το Επόμενο Γεωπολιτικό Μέτωπο

 

Κλείνοντας την παρέμβασή του στο ραδιόφωνο του Creταone 102,3, ο Θεοφάνης Μαλκίδης εκτίμησε ότι η επόμενη μέρα των συγκρούσεων αναμένεται να φέρει στο προσκήνιο παλαιές αλλά ζωντανές γεωπολιτικές εκκρεμότητες, με κυριότερη το Κουρδικό ζήτημα.

 

Η νέα πραγματικότητα που διαμορφώνεται στο Ιράν, σε συνδυασμό με την ήδη θεσμοθετημένη αυτόνομη παρουσία των Κούρδων στο Ιράκ και την αντίστοιχη οντότητα στη Συρία, δημιουργεί πρόσφορο έδαφος για τις ανεξαρτησιακές βλέψεις των Κούρδων του Ιράν.

 

Αυτή η δυναμική αποτελεί τον μεγαλύτερο γεωπολιτικό εφιάλτη της Τουρκίας, η οποία φοβάται την αναζωπύρωση του μετώπου στο δικό της έδαφος. Η συγκεκριμένη εξέλιξη, αναμένεται να αποτελέσει το επόμενο μεγάλο σημείο τριβής και ανάλυσης στο διεθνές στερέωμα, αναδιατάσσοντας πλήρως τα σύνορα και τις ισορροπίες δυνάμεων στην περιοχή.

 

Η συνέντευξη στον παρακάτω σύνδεσμο

https://youtu.be/zkKkAEL1xIc

Καλοκαίρι (ή οι δύο όψεις του αυτού νομίσματος)

★ Στην ιστοσελίδα «Όγδοο» τα 20 Ιουλίου 2024, διαβάζω το παρακάτω διαμαντάκι του κ. Χρήστου Ασημακόπουλου, που αναφέρεται στο τραγούδι «Καλοκαίρι» του Διονύση Σαββόπουλου. 

 

Απολαύστε το:

 

Το «Καλοκαίρι», είναι ένα τραγούδι υπέροχο, γεμάτο εικόνες, γεύσεις, αρώματα και ήχους καλοκαιρινούς, ένα ψηφιδωτό με όλα τα πρόσωπα του καλοκαιριού. Ανάλογα με την ηλικία μας αλλάζει και ο τρόπος που το κοιτάζουμε, αλλάζει ως και η διάρκειά του.

 

Από αχανές φρεσκοθερισμένο σταροχώραφο που τρέχουμε ανεμπόδιστοι και ορμητικοί μεταμορφώνεται σε μια σταλιά αυλή που ίσα, ίσα χωράει έναν αγχωμένο βηματισμό.

 

Η απόλυτη ανεμελιά, η χαρά και οι παιδικές και νεανικές μνήμες του καλοκαιριού, των πρώτων ερώτων σταδιακά με τη μαεστρία του μέγα αφηγητή Σαββόπουλου δίνουν τη θέση τους στην αγωνία του χρόνου που περνάει.

 

Σταδιακά οι εικόνες και οι ήχοι αλλάζουν, δεν είναι ο παφλασμός των κυμάτων πια που ακούγεται αλλά ήχοι σκληροί, μηχανικοί, το εκτυφλωτικό φως του καλοκαιριού γίνεται βασανιστικό και ο φόβος του θανάτου φωλιάζει στην καρδιά.

 

Δεν είναι πια ένα τραγούδι, ωδή στη χώρα του ήλιου και των διακοπών, αλλά ένα ρέκβιεμ για τη χαμένη αθωότητα και τον χρόνο που ανεπαισθήτως κύλησε .

 

Ωστόσο τίποτε δεν τελειώνει, όλα αρχίζουν και πάλι από την αρχή αρκεί τα δικά σου τα μάτια, αν δεν είναι θαμπωμένα από τη θλίψη, να θέλουν να τα δουν να ξαναρχίζουν.

 

Είναι άραγε το κόκκινο της δύσης αυτό που αντικρύζω ή μήπως της ανατολής;

 

Καλοκαίρι μες στα κόκκινα της δύσης του ανατέλλει

 

Το τραγούδι κυκλοφόρησε το 1989 και περιέχεται στον δίσκο «Κούρεμα»,. Με έναν ιδιαίτερο τρόπο, όμως, σχετίζεται άμεσα με το «Βρώμικο Ψωμί».

 

Όπως έχει αφηγηθεί ο δημιουργός (και έχει δημοσιευθεί στο site του ΕΡΤ echo) σε τηλεοπτική του συνέντευξη, εκείνος «με το άσπρο κράνος που μας ξέρει», είναι η ίδια συμβολική φιγούρα που έχει αποτυπωθεί φωτογραφικά στο οπισθόφυλλο του δίσκου «Βρώμικο Ψωμί». «Είναι το ίδιο πρόσωπο», λέει ο Σαββόπουλος. «Είναι ο θάνατος. Αυτός με ένα άσπρο κράνος που έρχεται. Δεν βλέπεις το πρόσωπό του. Σκύβει και σου λέει κάτι».

 

Καλοκαίρι, η γαλάζια προκυμαία θα σε φέρει

καλοκαίρι καρεκλάκια, πετονιές μες στο πανέρι

μες στη βόλτα αυτού του κόσμου που μας ξέρει

καλοκαίρι πλάι στα μέγαρα, στις τέντες με τ’ αγέρι

καλοκαίρι με χρυσούς ανεμιστήρες μεταφέρει

την βανίλια με το δίσκο του στο χέρι

την κοψιά μιας προτομής μες στο παρτέρι

καλοκαίρι μ’ ανοιχτό πουκαμισάκι στα ίδια μέρη

Καλοκαίρι με μισόκλειστες τις γρίλιες μεσημέρι
καλοκαίρι καθρεφτάκια και μια θάλασσα που τρέμει
στο ταβάνι και τους γύψους μεσημέρι
καλοκαίρι με τον κούκο μες στα πεύκα και στ’ αμπέλι
καλοκαίρι στόμα υγρό, μικροί λαγώνες, καλοκαίρι
με τη φέτα το καρπούζι στο ‘να χέρι
με φιλιά μισολιωμένα, καλοκαίρι
καλοκαίρι λίγες φλούδες στης κουζίνας το μαχαίρι

Καλοκαίρι του σκυμμένου θεριστή του τυφλοχέρη
καλοκαίρι με βαριά μοτοσικλέτα μες τα σκέλη
τους φακούς του ανάβει μέρα μεσημέρι
καλοκαίρι όλο πίσσα και κατράμι καλοκαίρι
καλοκαίρι με τον ρόγχο του air condition μεσημέρι
φαλακροί μες στις σακούλες μας σαν γέροι
εκεινού με τ’ άσπρο κράνος που μας ξέρει
καλοκαίρι μια οσμή νεκροθαλάμου, καλοκαίρι

Καλοκαίρι στην αρχή σαν έγχρωμο έργο στην Ταγγέρη
αλλά εν τέλει με του κάτω κόσμου το έγκαυμα στο χέρι
την λαχτάρα του στον κόσμο περιφέρει
καλοκαίρι στον χαμό του οδηγημένο και το ξέρει
καλοκαίρι τόσο ώριμο που πέφτοντας προσφέρει
μια πλημμύρα των καρπών, στάρι και μέλι
στον σπασμό του το απόλυτο το αστέρι
καλοκαίρι μες στα κόκκινα της δύσης του ανατέλλει.

Είναι γεγονός ότι στο σύνολό του το πασίγνωστο αυτό τραγούδι του, πλέον αείμνηστου, Νιόνιου, παρουσιάζει την καλή πλευρά του καλοκαιριού, που ήδη έχει αρχίσει. Οι εικόνες που περιγράφει είναι γνωστές σχεδόν σε όλους μας. Όμως εδώ διακρίνουμε μία… σοβιετικού τύπου προπαγάνδα υπέρ του καλοκαιριού.

Διότι, φίλοι μου, καλά τα πουκαμισάκια, ωραίες οι φέτες το καρπούζι και όλα όσα περιγράφονται στο τραγούδι. Όμως υπάρχει και η άλλη όψη του ιδίου νομίσματος. Δηλαδή του νομίσματος που λέγεται «καλοκαίρι».

Ας δούμε λοιπόν μερικούς παράγοντες που ο Νιόνιος τους αποσιώπησε.

Ζέστη: Θα πείτε ναι, αλλά και τον χειμώνα έχει κρύο. Σωστά, όμως το χειμώνα το κρύο αντιμετωπίζεται. Φοράς ένα πουλόβερ, φοράς δύο πουλόβερ, φοράς δύο παλτά, ρίχνεις 5 κουβέρτες το βράδυ, βάζεις και μια θερμοφόρα και κοιμάσαι σαν πουλάκι. Το καλοκαίρι τι θα κάνεις; Θα βγάλεις το δέρμα σου; Διότι ούτε οι ανεμιστήρες ούτε, πολύ περισσότερο, τα κλιματιστικά σου εξασφαλίζουν έναν άνετο ύπνο και το πιό πιθανό είναι να (προσπαθήσεις) κοιμηθείς μέσα σε ένα λουτρό ιδρώτα. Αλήθειες αναμφισβήτητες!

Κουνούπια: Δεν μπορεί, θα σας έχουν καταφάει κάποτε. Βέβαια μπορεί ο ζηλιάρης σύζυγος κύριος Ορέστης Καλλιγαρίδης να λέει στην σύζυγό του Ρένα (Μάρω Κοντού – ολόθερμα περαστικά της) στα «Κίτρινα γάντια», ότι αν σε τσιμπήσει ένα κουνούπι ξύνεσαι μία, ξύνεσαι δύο και περνάει, αλλά δεν είναι έτσι.

Μα θα πείτε βάζουμε και φιδάκι στη βεράντα και ταμπλέτες στη κρεβατοκάμαρα. Και επειδή; Η μελέτη της παγκόσμιας ιστορίας, έχει δείξει ότι ουδέποτε άνθρωπος άναψε φιδάκι και είδε ήσυχος μουντιάλ στην βεράντα του. Εξ’ άλλου αξιόπιστοι μάρτυρες, διαβεβαιώνουν ότι έχουν εντοπίσει κουνούπια να κάθονται πάνω στο φιδάκι και λίγο προ της φωτιάς.

Βέβαια υπάρχουν και τα απωθητικά υγρά, τα οποία μάλλον… προσελκύουν τα ενοχλητικά έντομα.

Μυρμήγκια: Αξιοθαύμαστα έντομα, τα οποία μπορούν να εμφανισθούν από το πουθενά, ξαφνικά και από μη αναμενομένη κατεύθυνση. Για αφήστε ένα τόσο δα ψιχουλάκι σ’ ένα μέρος της βεράντας σας και θα δείτε για πότε θα κάνουν επέλαση οι λογχοφόροι της Βεγγάλης υπό μορφή μυρμηγκιών. Ή αφήστε μία φέτα φαγωμένο καρπούζι, αυτό του Σαββόπουλου, και ελάτε να το συζητήσουμε.

Σφήκες: Θα πείτε πού θα βρεθούν σφήκες; Για μαγειρέψτε κοτόπουλο και αφήστε ανοικτή την πόρτα της κουζίνας και ελάτε να τα πούμε.

Τσούχτρες: Παραλείπει επιμελώς να τις αναφέρει ο Σαββόπουλος, αλλά είναι μία καλοκαιρινή πληγή. Μπορεί να μην είναι σαν τα κουνούπια, αλλά όταν ενσκήψουν, απαγορεύουν την παραβίαση της ΑΟΖ από λουομένους. Εδώ να προσθέσουμε και τους εσχάτως αφιχθέντες λαγοκέφαλους…

Βαγγέλης: Είναι απορίας άξιον το πόσοι Βαγγέληδες υπάρχουν ανά την Ελληνική επικράτεια. Σε οποίον τουριστικό προορισμό, ορεινό ή θαλάσσιο, πας τα «καρπούζια του Βαγγέλη» θα σε ξυπνήσουν είτε πρωί, είτε μεσημέρι. Ασφαλώς δεν είναι όλοι αυτοί Βαγγέληδες, αλλά μάλλον θα πρόκειται για επιχειρήσεις φρανσάϊζ… Γίναμε Ευρώπη φίλοι μου!

Μπύρες: Παγωμένες συνοδευόμενες από κάποιο πιτόγυρο είναι μία πανδαισία. Αλλά! Υπάρχει ένα «αλλά», που όλα τα χαλά. Πίνουμε τις μπύρες οι οποίες αμέσως μετουσιώνονται σε ιδρώτα και στο… «άλλο», ενώ κάποια στιγμή τη νύχτα έχεις κορακιάσει για νερό, διότι σύμφωνα και με την Κατερίνα Κούκκα, έριξες στο κορμί σου σπίρτο και πυρολύθηκες.

Αυτά είναι μερικά, διότι μπορεί να υπάρχουν και άλλα, από τα οποία κάνουν το «Καλοκαιράκι» του Διονύση Σαββόπουλου να μην είναι τόσο ρόδινο.

Βέβαια αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι μία εποχή, που βοηθάει στην χαλάρωση και την ξεκούραση, οπότε ας την απολαύσουμε.

Εμείς σας ευχόμαστε

Και δίνουμε...

…και συγκεκριμένα την Δευτέρα στις 21 Σεπτεμβρίου, με όλους σας κοντά μας.

πηγή 

Γιατί οι Ευρωπαίοι θέλουν συνέχιση του πολέμου στην Ουκρανία

Γράφει ο ΧΡΗΣΤΟΥ ΔΗΜΗΤΡΗΣ  

 

Η Ουκρανία εξαπέλυσε τα ξημερώματα της Πέμπτης τη μεγαλύτερη μέχρι σήμερα επίθεση με drones εναντίον της Μόσχας, σε μια επιχείρηση που σηματοδοτεί νέα κλιμάκωση του πολέμου. Παρά τις αναχαιτίσεις, αρκετά drones κατάφεραν να φτάσουν στους στόχους τους, προκαλώντας εκτεταμένες ζημιές και μεγάλες πυρκαγιές. Στο επίκεντρο της επίθεσης βρέθηκε το διυλιστήριο Πετρελαίου της Μόσχας στην περιοχή Καπότνια, το μεγαλύτερο της μητροπολιτικής περιοχής.  

 

Και τώρα τι γίνεται; Αντέχει η εξασθενημένη Ουκρανία τις απαντήσεις της Μόσχας; Εκτός από τα άφθονα drones, υπάρχει ικανός στρατός να σταματήσει τις ρωσικές προωθήσεις; Ξέρει κανείς πως ζουν όσοι Ουκρανοί πολίτες δεν έχουν μεταναστεύσει; Που δουλεύουν και πως πληρώνονται;

 

Δυστυχώς, αυτός ο πόλεμος δεν είναι της Ουκρανίας. Απλά ο Ζελένσκι με την διεφθαρμένη ομάδα του, δέχτηκε κατ’ εντολή του διευθυντηρίου της Δύσης να τον προκαλέσει και να τον αναλάβει. Στην πρόσφατη σύνοδο του G7 στο Εβιάν της Γαλλίας, παρουσία του Ζελένσκι, το μήνυμα ήταν η ενίσχυση της Ουκρανίας μέχρι να νικήσει τη Ρωσία! Αυτό τόνισε ο οικοδεσπότης Εμανουέλ Μακρόν που είπε: «Η Ουκρανία προελαύνει, αντιστέκεται και η Ρωσία οπισθοχωρεί, η επανακινητοποίηση του G7 για την αύξηση της πίεσης στη Ρωσία είναι εξαιρετικά σημαντική».

 

Η τριάδα Μακρόν, Μερτς, Στάρμερ

 

Όχι δεν είναι τόσο αφελείς να πιστεύουν πως αυτό που δήλωσε ο Μακρόν μπορεί να συμβεί. Απλώς η τριάδα Μακρόν Μέρτς και Στάρμερ αποφασίζει ως εντολοδότες του διευθυντηρίου, να επιβάλει τα σχέδιά της στους Ευρωπαίους, γιατί χρειάζονται λόγο για να πείσουν τους πολίτες της Ένωσης πως πρέπει να κάνουν θυσίες για τον επανεξοπλισμό της Ευρώπης, μετατρέποντας την οικονομία της σε πολεμική, κάτι που βολεύει πρωτίστως τη Γερμανία, για να σπάσει τους περιορισμούς της ήττας στον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

 

Πλην όμως αυτό θα το κάνουν χωρίς την υποστήριξη των ΗΠΑ, αφού ο Τραμπ πρέπει να μαζέψει το απειλητικό δημόσιο χρέος που πλησίασε το 140% του ΑΕΠ. Επίσης δεν είναι τυχαία η επίθεση εναντίον των συμμάχων των ΗΠΑ από τον Αμερικανό υπουργό άμυνας Πιτ Χέγκσεθ, που χαρακτήρισε την απροθυμία των νατοϊκών χωρών να συμβάλουν στην κρίση στον πόλεμο στον Περσικό κόλπο, ως “επαίσχυντη”. Μάλιστα, άφησε να εννοηθεί ότι το Πεντάγωνο θα μειώσει τον αριθμό των αμερικανικών στρατευμάτων που διατηρεί στην Ευρώπη, ως συνέπεια αυτής της στάσης.

 

Μπορούν χωρίς τον Τραμπ;

 

Στο παρασκήνιο, Ευρωπαίοι αξιωματούχοι φοβούνται (!) ότι ο Αμερικανός πρόεδρος – απαλλαγμένος πλέον από την καθημερινή διαχείριση της κρίσης με το Ιράν – ενδέχεται να επιχειρήσει να αναλάβει εκ νέου τον έλεγχο των ειρηνευτικών διαπραγματεύσεων για την Ουκρανία. Γιατί όμως φοβούνται ένα σχέδιο ειρήνευσης; Διότι θέλουν να συνεχιστεί ο πόλεμος, που έχει γίνει εργαλείο προπαγάνδας για τη ευρωπαϊκή ελίτ. Για να κόψουν δαπάνες σε υγεία, παιδεία, συντάξεις χρειάζονται την Ρωσία ως φόβητρο πως μετά την Ουκρανία, μπορεί να τους επιτεθεί!

 

Χρειάζεται η Ρωσία, η μεγαλύτερη σε έκταση χώρα στο κόσμο, κατέχοντας το 1/8 της γης του πλανήτη μας τα εδάφη στη Δυτική Ευρώπη; Τι να τα κάνει; Ο φυσικός πλούτος της είναι ακόμα ανεξερεύνητος. Υδρογονάνθρακες, μέταλλα, ξυλεία, σιτηρά, νερό, καθώς μόνο η λίμνη Βαϊκάλη περιέχει το 20% του παγκόσμιου πόσιμου νερού, συνθέτουν τον πλούτο της χώρας.

 

Υπάρχει τρόπος να εμπλακεί και πάλι ο Τραμπ στον πόλεμο στην Ουκρανία; Πολύ φοβάμαι πως αυτό μπορεί να γίνει με προβοκάτσιες των Ευρωπαίων. Ήδη η Βρετανία ανακοινώνει πως θα αιχμαλωτίζει πλοία (το έκανε μια φορά) του σκιώδους ρωσικού στόλου και μάλιστα σε διεθνή ύδατα. Δεν είναι δύσκολο το μπέρδεμα να προκαλέσει αντιδράσεις και το ευρωΝΑΤΟ να εμπλακεί σε άμεσες πολεμικές ενέργειες. Ας μην ξεχνάμε πως η συγκεκριμένη τριάδα Μακρόν, Μέρτς και Στάρμερ βρίσκεται στο ναδίρ της δημοτικότητας και η αντισυστημική Δεξιά καλπάζει προς την εξουσία.

 

Στην πρόσφατη δημοσκόπηση της YouGov στη Γερμανία έδειξε το AfD στο 29% στην πρόθεση ψήφου, σημειώνοντας νέο ρεκόρ, ενώ τα παραδοσιακά κόμματα εξουσίας καταγράφουν ιστορικά χαμηλές επιδόσεις. Οι Χριστιανοδημοκράτες έχουν πέσει στο 20%, ενώ οι Σοσιαλδημοκράτες έχουν κατρακυλήσει στην τέταρτη θέση με 12%. Παρόμοια είναι η κατάσταση τόσο στη Γαλλία, όσο και στη Βρετανία. Φαίνεται πως η πολεμική κλιμάκωση είναι επιθυμητή εξέλιξη. Σχεδόν μονόδρομος.

 

πηγή 

Άρθρο προέδρου ΝΙΚΗΣ, Δ. Νατσιού: "Σπουδές φύλου" ή γκρέμισμα της οικογένειας;

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός 

 

Ξεκινώ από κάτι που διδάσκει ο άγιος Κλήμης ο Αλεξανδρεύς: “Η πρώτη αλλοίωσις αρχή φθοράς”. Η πρώτη αλλοίωση, λέει, είναι η αρχή της καταστροφής. Δεν υπάρχει τελειότερος τρόπος να περιγράψουμε αυτό που συμβαίνει στα ελληνικά πανεπιστήμια- πανεπιζήμια- σήμερα. Η Σύγκλητος του πανεπιστημίου Αιγαίου έδωσε το πράσινο φως για την ίδρυση προπτυχιακού τμήματος “Σπουδών Φύλου”. Με έδρα τη Μυτιλήνη, από το ακαδημαϊκό έτος 2026-2027, το πρώτο τέτοιο τμήμα σε ελληνικό δημόσιο πανεπιστήμιο ανοίγει τις πύλες του. 

 

Η βουλευτής της ΝΙΚΗΣ Ασπασία Κουρουπάκη ήδη αναρωτήθηκε δημόσια, ποιος πληρώνει και ποιους εξυπηρετεί αυτό το πρόγραμμα. Την σωστή ερώτηση έθεσε. Εγώ θα πάω ένα βήμα παραπέρα. Ο ελληνικός λαός έχει δικαίωμα να μάθει ότι τη στιγμή που η Ελλάδα υποφέρει από δημογραφική αφαίμαξη, που τα χωριά μας ερημώνουν και κλείνουν σχολεία λόγω ελλείψεως μαθητών, που νοσοκομεία στη Θράκη και τη Μακεδονία δεν βρίσκουν ειδικούς γιατρούς, η κυβέρνηση Μητσοτάκη επενδύει σε “Σπουδές Φύλου”. Σε ιδεολογική κατήχηση με δημόσιο χρήμα. Στη Μυτιλήνη. Στο ίδιο νησί, που η κυβέρνηση αδυνατεί να φυλάξει τα σύνορα της πατρίδας μας και να θρέψει τον πλουτοπαραγωγικό ιστό της. Ας δει και ο πιο αφελής τι γίνεται διεθνώς για να κατανοήσει πού βρισκόμαστε. 

 

Στις Ηνωμένες Πολιτείες, το πανεπιστήμιο του “Texas A and M” έκλεισε το τμήμα Σπουδών Φύλου στις αρχές του 2026. Το πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας στην Σάντα Κρουζ ανακοίνωσε το τέλος του 50ετούς Τμήματος Φεμινιστικών Σπουδών. Το “Sonoma State University” έκλεισε ολόκληρο το τμήμα. Ακόμα και αμερικανικά πανεπιστήμια που τα δημιούργησαν αυτά τα προγράμματα, τώρα τα κλείνουν διότι δεν προσφέρουν ούτε σοβαρή επιστήμη ούτε απασχόληση. Η Ουγγαρία τα απαγόρευσε εντελώς από το 2018. Η Ιταλία υπό την Τζόρτζια Μελόνι τα περιορίζει συστηματικά.

 

Και η Ελλάδα; Τα ξεκινάει ακριβώς την στιγμή που ο κόσμος τα εγκαταλείπει. Αυτή είναι η νέα τάξη πραγμάτων με ελληνικό πρόσωπο. Τα ίδια Βρυξελλιανά φιλικά προς τα ΜΚΟ κονδύλια, οι ίδιες ιδεολογικές εντολές που μεταφέρει πιστά η κυβέρνηση Μητσοτάκη, μόνο που εδώ τα ντύνουν με την αξιοπρέπεια του ακαδημαϊκού τίτλου. Χρησιμοποιούν τα χρήματα του φορολογούμενου Έλληνα, του αγρότη στους Σοφάδες, του ναυτικού στην Κεφαλλονιά, της νοσοκόμας στη Δράμα, για να χρηματοδοτήσουν μια θεωρία που αποδομεί τη φύση του ανθρώπου.

 

Γιατί αυτή είναι η ουσία. Οι Σπουδές Φύλου διδάσκουν ότι το φύλο είναι “κοινωνική κατασκευή”, ότι δεν υπάρχουν άνδρας και γυναίκα ως βιολογικές πραγματικότητες, ότι η ταυτότητα του προσώπου είναι ρευστή, μεταβλητή, επιλεγμένη. Αυτή η ιδέα δεν αντέχει ούτε στη βιολογία ούτε στη λογική ούτε στη θεολογία. Ο άνθρωπος πλάστηκε κατ' εικόνα Θεού. “Άρσεν και θήλυ εποίησεν αυτούς”. Αυτή είναι οντολογική αλήθεια. Δεν είναι ανθρώπινη επινόηση και αυθαιρεσία που επιβλήθηκε μέσα στους αιώνες. Είναι ο ίδιος ο τρόπος με τον οποίο ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο και τον κόσμο.

Μα και χωρίς θεολογία, κοιτάξτε το πράγμα επιστημονικά.

 

Οι φοιτητές, έτσι όπως παρουσιάζεται το πρόγραμμα σπουδών του εν λόγω Τμήματος, εκπαιδεύονται να ερμηνεύουν σχεδόν κάθε πτυχή της ανθρώπινης ζωής μέσα από ένα συγκεκριμένο ιδεολογικό σχήμα που δίνει κεντρική θέση στην καταπίεση, τις διακρίσεις και τις σχέσεις εξουσίας. Η ιστορία, η οικογένεια, η εκπαίδευση, η οικονομία και ακόμη και η τεχνολογία παρουσιάζονται πρωτίστως ως πεδία “έμφυλων ανισοτήτων” που πρέπει να αποκαλυφθούν και να διορθωθούν. Μάλιστα αυτή η θεώρηση παρουσιάζεται ουσιαστικά ως η μόνη επιστημονικά αποδεκτή ερμηνεία, ενώ άλλες προσεγγίσεις –βιολογικές, εξελικτικές, ανθρωπολογικές ή ακόμη και κλασικά φιλελεύθερες– απουσιάζουν σχεδόν ολοκληρωτικά.

 

Αυτοί, λοιπόν, που ωρύονται για ένα πανεπιστήμιο που πρέπει να λειτουργεί ως χώρος ελεύθερης σύγκρουσης ιδεών, το μετατρέπουν σε χώρο αναπαραγωγής μιας συγκεκριμένης πολιτικής και πολιτισμικής ατζέντας. Η ειρωνεία είναι ότι θεωρίες που εμφανίζονται ως απελευθερωτικές και αποδομητικές καταλήγουν να θεωρούνται ως η μόνη αλήθεια και εάν κάποιος τολμήσει να αμφισβητήσει βασικές παραδοχές τους, χαρακτηρίζεται αυτόματα ως φορέας “προβληματικών” ή “ξεπερασμένων” αντιλήψεων.Όπως λέει και ο μεγάλος ποιητής μας Ν. Γκάτσος “ανάθεμα την ώρα ποιος ορίζει εδώ, το ανάποδο βαφτίζει και το λέει σωστό”.

 

Αυτή είναι η ακαδημαϊκή τους ελευθερία και ο επιστημονικός διάλογος. Μια νέα μορφή ιδεολογικής αιχμαλωσίας η οποία ζητά από τους φοιτητές να υιοθετήσουν -χωρίς να ερευνήσουν καμία άλλη επιστημονική θεωρία- μία συγκεκριμένη ανάγνωση της κοινωνίας και του ανθρώπου.

 

Και από την άλλη γεννάται και το ερώτημα της επαγγελματικής αποκατάστασης. Ποιος θα προσλάβει αυτό τον απόφοιτο; Ποια αγορά εργασίας ζητά ειδικούς σε “gender studies”; Η ναυτιλία; Η αγροτική παραγωγή; Η ψηφιακή τεχνολογία; Ή μήπως ΜΚΟ, δημόσιοι φορείς ισότητας, γραφεία ευαισθητοποίησης που γεννιούνται και χρηματοδοτούνται από το ίδιο ευρωπαϊκό οικοσύστημα που επιβάλλει αυτές τις σπουδές; Κύκλος τέλειος. Δημόσιο χρήμα για να εκπαιδευτούν στελέχη που θα ξαναζητήσουν δημόσιο χρήμα.

 

Σαράντα χρόνια δάσκαλος, θυσιαστικά υπηρέτησα την πατρίδα μας και τα παιδιά της , έχοντας πάντα κατά νου, αυτό που λέει ο μεγάλος Ντοστογιέφσκι: “Τρία πράγματα μας θυμίζουν τον χαμένο παράδεισο: το άρωμα των λουλουδιών, το κελάηδισμα των πουλιών και το γέλιο των παιδιών”. Πάντοτε πάλευα μέσα στην τάξη για να γελούν τα παιδιά μας , να κελαηδούν και να μοσχοβολούν.

 

Τι σχέση έχουν αυτές οι “σπουδές” με την παιδεία της Ρωμηοσύνης;

Η μέση ελληνική οικογένεια ματώνει, πληρώνοντας χιλιάδες ευρώ το χρόνο στα φροντιστήρια της παραπαιδείας, επειδή το κράτος αδιαφορεί να προσφέρει στα παιδιά μας δωρεάν, ουσιαστική και αξιόπιστη προετοιμασία για τις πανελλήνιες εξετάσεις μέσα από το δημόσιο σχολείο. Και την ίδια στιγμή που εμφανίζουν αδιαφορία να στηρίξουν τον μαθητή και τον γονιό στην καθημερινή του επιβίωση, βρίσκουν περίσσευμα πόρων και κονδυλίων για να στελεχώσουν και να λειτουργήσουν ένα προπτυχιακό πρόγραμμα “Σπουδών Φύλου”.

 

Η ΝΙΚΗ έχει θέση ξεκάθαρη. Το δημόσιο πανεπιστήμιο δεν είναι ιδεολογικό εργαστήρι κανενός. Χρηματοδοτείται από τον λαό και οφείλει να τον υπηρετεί. Η κυβέρνηση Μητσοτάκη οφείλει να πει ανοιχτά σε ποιον λογαριασμό χρεώνεται αυτό το τμήμα, ποια ευρωπαϊκά κονδύλια το κινούν και ποια πίεση άσκησαν οι Βρυξέλλες για να εγκριθεί. Ο ελληνικός λαός πληρώνει. Δικαιούται να ξέρει.

 

Αντί να θωρακίζουμε την παραδοσιακή οικογένεια, το μόνο ζωντανό και ευλογημένο κύτταρο που μπορεί να κρατήσει όρθια την πατρίδα μας και να ανατρέψει τη δημογραφική μας κατάρρευση, επιλέγουμε να χρηματοδοτούμε εργαστήρια για την καταστροφή της.

 

Ο νέος που θα εγγραφεί σε αυτό το τμήμα αγνοώντας τις συνέπειες, δικαιούται να γνωρίζει την αλήθεια προτού περάσει το κατώφλι του: Δεν θα σε εκπαιδεύσουν για τον κόσμο, θα σε εκπαιδεύσουν ενάντια στην φύση σου και ενάντια στο ευλογημένο καταφύγιο που σε μεγάλωσε και σε στήριξε: Την οικογένειά σου. 

Η Ελλάς “αφανίζεται”, ακούει κανείς;

Γράφει ο ΚΩΤΣΟΠΟΥΛΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ  

 

Είναι η τρίτη φορά που θα αναφερθούμε στο υπ αριθμόν ένα εθνικό θέμα. Το δημογραφικό. Ήδη δύο φορές αναφερθήκαμε σχετικά σε αντίστοιχα άρθρα μας. Όμως η πρόσφατη δημοσίευση των στοιχείων γεννήσεων-θανάτων της ΕΛΣΤΑΤ για το έτος 2025 είναι απλά ανατριχιαστική για την ζώσα δημογραφική πραγματικότητα της χώρας. 

 

Οι γεννήσεις στην Ελλάδα κατά το έτος 2025 ανήλθαν σε 65.594. Οι θάνατοι σε 121.566! Δηλαδή 55.972 περισσότεροι θανόντες για το 2025. Είναι σαν το 2025 να αφανίστηκε μια πόλη του μεγέθους της πόλης της Κατερίνης σε ένα έτος. Ή κάθε τρία χρόνια να αφανίζεται μια πόλη σαν την Πάτρα.

 

Μια ενδιαφέρουσα ακόμη παρατήρηση είναι μια σύγκριση του έτους 2020 με το 2025, διάστημα στο οποίο οι μνημονιακές πολιτικές της προηγούμενης δεκαετίας είχαν πλέον σχεδόν απαλειφθεί, η χώρα εισέπραξε τεράστια ποσά από τα ταμεία ανάκαμψης, και η οικονομία βελτιώθηκε σε σχέση με τα μνημονιακά χρόνια καθώς και η Νέα Δημοκρατία, είχε την διακυβέρνηση της χώρας. Οι γεννήσεις στην Ελλάδα κατά το 2020 είχαν ανέλθει αντίστοιχα σε 84.767. Δηλαδή μόνο το 2025 υπάρχει μια μείωση γεννήσεων κατά ποσοστό 22,62%(!) σε σχέση με το 2020!

 

Οι αριθμοί αυτοί δεν είναι πλέον αναστρέψιμοι. Αυτή είναι η πραγματικότητα την οποία ούτε η ελληνική κυβέρνηση δεν ομολογεί, αλλά ούτε η αντιπολίτευση δεν έχει αναγάγει στο υπ’ αριθμόν ένα εθνικό θέμα. Πως διατηρείται η πληθυσμιακή ισορροπία της χώρας; Είναι απλό, αλλά δεν το επικοινωνούν τα ΜΜΕ. Μέσω της μετανάστευσης.

 

Η Ελλάδα δηλαδή από τη μια χάνει μια Κατερίνη ανά έτος σε ό,τι αφορά τις γεννήσεις και παράλληλα καλύπτει το κενό με μετανάστευση, η οποία τα τελευταία χρόνια αφορά σε μεγάλο ποσοστό μουσουλμάνους το θρήσκευμα.

 

Τι σημαίνει αυτό για το μέλλον συνολικά;

 

Αρχικά η Ελλάς το 2070 θα προσεγγίζει τα 7,5 εκατομμύρια κατοίκους, εκτός εάν έρθουν αντίστοιχοι μετανάστες να καλύψουν το κενό. Εάν η Ελλάς συνεχίζει να ελκύει μόνο μετανάστες από μουσουλμανικές χώρες, κυρίως όπως συμβαίνει σε όλη την Ευρώπη, τότε ένα τεράστιο ποσοστό μουσουλμάνων θα ζούνε στην χώρας μας. Ίσως ένα ποσοστό πάνω του 15%. Ποια χώρα είναι διαχρονικά ο μεγαλύτερος εθνικός κίνδυνος για την Ελλάδα; Μα φυσικά η Τουρκία. Και τη χώρα είναι η Τουρκία; Μα φυσικά μία μουσουλμανική χώρα. Τα συμπεράσματα δικά σας για μια προβολή του μέλλοντος.

 

Σε απλά ελληνικά η Ελλάς, μία χώρα με διαρκώς μειούμενο πληθυσμό σε τρομακτικό ρυθμό, σε μερικές δεκαετίες από σήμερα, είτε θα έχει συρρικνωθεί σε μία χώρα των 7,5 εκατομμυρίων, αν θεωρητικά οι μεταναστευτικές ροές γίνουν σχεδόν μηδενικές και ο ρυθμός γεννήσεων θανάτων παρέμενε ο ίδιος με το 2025, είτε η πληθυσμιακή ισορροπία θα έχει αντικατασταθεί με την συνέχιση των μεταναστευτικών ροών, κυρίως μουσουλμάνων, με άδηλο στόχο τουλάχιστον τη διατήρηση της πληθυσμιακής ισορροπίας.

 

Το εύλογο ερώτημα που θα έθετε ένας αντικειμενικός παρατηρητής, είναι το γιατί η κυβέρνηση δεν έχει κηρύξει εθνικό συναγερμό και δεν έχει εκτρέψει όλους τους εθνικούς πόρους κατά το δυνατόν, για την ανάσχεση του δημογραφικού εθνοκτόνου κινδύνου. Αυτό θα πρέπει να το απαντήσουν οι κατά τα άλλα λαλίστατοι εκπρόσωποι της κυβέρνησης. Προσωπικά ο υπογράφων σηκώνει τα χέρια ψηλά.

 

Όσο καλοπροαίρετος και αν θα ήθελε να είναι, το γεγονός ότι τα τελευταία πέντε έτη ο αριθμός των γεννήσεων μειώθηκε κατά 22,62% αποτελεί μία τεράστια αποτυχία και μία ομολογία παράδοσης στην εθνική δημογραφική μοίρα μας. Η νυν κυβέρνηση δεν κατάφερε σχετικά απλά τίποτα. Εντελώς τίποτα. Ψελλίζουν κάθε φορά μισόλογα για μέτρα ασπιρίνες μπροστά στο μέγεθος του προβλήματος. Ακόμα πιο απογοητευτικό είναι ότι κανένα κόμμα της αντιπολίτευσης δεν θέτει το δημογραφικό ως το βασικό θέμα συζήτησης.

 

Δεν είναι ώρα για ευχές, ούτε ώρα για θαύματα

 

Ο από μηχανής Έλληνας θεός δεν θα κατέβει να δώσει λύση. Και όποτε κατέβηκε ήταν σε θεατρική παράσταση. Η Ελλάς “αυτοκτονεί” και η κυβέρνηση και η αντιπολίτευση μαλώνουν για τις τηλεφωνικές υποκλοπές, για τα ιδιωτικά πανεπιστήμια, για το ποιος θα είναι πρωθυπουργός, κτλ κτλ. Κατά την άποψη μου είναι αργά.

 

Η Ελλάς με την σημερινή της μορφή στα επόμενα 30-50 χρόνια δεν θα υπάρχει. Ούτε ως κοινωνική διαστρωμάτωση και σύνθεση, ούτε ως πληθυσμιακή σύνθεση και θρησκευτική αποτύπωση. Το σε τι θα έχει διαμορφωθεί μένει να το δούμε, πάντως σίγουρα θα είναι ένα μωσαϊκό με κομμάτια που δύσκολα κολλάνε μεταξύ τους.

 

Η κεντρική Ευρώπη έχει ακόμα τουλάχιστον, ένα πλεονέκτημα έναντι της Ελλάδος. Δεν γειτνιάζει με την μουσουλμανική Τουρκία των “ήρεμων νερών” για να χρησιμοποιήσουμε political correct όρους. Εμείς όμως γειτνιάζουμε…

 

Ελλάδα 2.0! Δραματικά πληθυσμιακά μειούμενη, αλλά πάντα Ελλάδα 2.0 (sic)! 

 

πηγή

Ιδιότυπη μεν, ξεκάθαρη δε η νίκη του Ιράν

Γράφει ο ΜΙΧΟΠΟΥΛΟΣ ΔΗΜΟΣΘΕΝΗΣ  

 

Όσοι παρακολουθούν τις εξελίξεις μόνο μέσα από τον αριθμό των πυραύλων, των βομβαρδισμών και των καταστροφών δεν έχουν καταλάβει τι πραγματικά συνέβη στον Περσικό Κόλπο. Ο μεγάλος νικητής της σύγκρουσης είναι το Ιράν. Και η νίκη του είναι τόσο μεγάλη, ώστε πολλοί αδυνατούν ακόμη να τη συνειδητοποιήσουν. 

 

Για σαράντα επτά χρόνια το Ιράν βρισκόταν υπό καθεστώς οικονομικού πολέμου. Κυρώσεις, αποκλεισμοί, περιορισμοί, πάγωμα περιουσιακών στοιχείων, αποκλεισμός από αγορές και διεθνή χρηματοπιστωτικά δίκτυα. Ολόκληρη η στρατηγική της Δύσης βασιζόταν στην υπόθεση ότι το Ιράν θα λυγίσει ή θα υποταχθεί. Αντί γι’ αυτό συνέβη το αντίθετο. Ο πόλεμος αποκάλυψε στο Ιράν τη μεγαλύτερη πηγή ισχύος που διαθέτει. Τα Στενά του Ορμούζ. Για δεκαετίες όλοι γνώριζαν θεωρητικά ότι η Τεχεράνη μπορούσε να επηρεάσει τη λειτουργία τους. Σήμερα το γνωρίζουν στην πράξη. Το Ιράν έμαθε ότι κρατά στα χέρια του τον λαιμό της παγκόσμιας ενεργειακής ροής.

 

Από τα Στενά του Ορμούζ περνά η οικονομική ζωή των αραβικών κρατών του Κόλπου. Από εκεί περνούν τα πετρέλαια, τα φυσικά αέρια και τα έσοδα που συντηρούν ολόκληρα βασίλεια. Χωρίς ασφαλή διέλευση από τα Στενά, ολόκληρη η οικονομική αρχιτεκτονική του Κόλπου τίθεται υπό αμφισβήτηση. Το Ιράν γνώριζε ότι είχε αυτό το όπλο. Ο πόλεμος τού δίδαξε πώς να το χρησιμοποιεί και κυρίως πόσο ισχυρό είναι. Οι νεκροί και οι καταστροφές υπήρξαν το τίμημα αυτής της γνώσεως. Σκληρό τίμημα. Όμως από την οπτική της γεωπολιτικής, η Τεχεράνη αγόρασε με αίμα μια στρατηγική βεβαιότητα, που θα τη συνοδεύει για δεκαετίες.

 

Και ενώ το Ιράν εισήλθε στη σύγκρουση ως αποκλεισμένο κράτος, σήμερα συζητείται η εισροή κεφαλαίων εκατοντάδων δισεκατομμυρίων δολαρίων για την ανασυγκρότησή του. Συζητείται η απελευθέρωση παγωμένων περιουσιακών στοιχείων. Συζητείται η άρση περιορισμών. Συζητείται η επιστροφή του στην παγκόσμια οικονομία. Με απλά λόγια, εκείνοι που επί δεκαετίες επιχειρούσαν να το γονατίσουν, βρίσκονται τώρα μπροστά στην προοπτική να χρηματοδοτήσουν την ανοικοδόμησή του!

 

Ακόμη σημαντικότερο είναι ότι μεγάλο μέρος αυτού του βάρους καλούνται να το αναλάβουν τα αραβικά κράτη του Κόλπου. Τα ίδια κράτη των οποίων η οικονομική ύπαρξη εξαρτάται από τη σταθερότητα, που το Ιράν μπορεί πλέον να επηρεάζει περισσότερο από ποτέ. Αυτό είναι το πραγματικό μέγεθος της νίκης. Δεν πρόκειται για μια απλή στρατιωτική επιτυχία. Πρόκειται για τη μετάβαση από την απομόνωση στην αναγνώριση. Από τις κυρώσεις στις επενδύσεις. Από τον αποκλεισμό στη γεωπολιτική αναβάθμιση.

 

Ξεκάθαρος ο νικητής

 

Το Ιράν εισήλθε στον πόλεμο ως πρόβλημα προς διαχείριση και εξέρχεται ως αναγκαίος συνομιλητής για τη λειτουργία ολόκληρου του Περσικού Κόλπου. Γι’ αυτό και όσοι περιορίζονται να μετρούν πυραύλους και βομβαρδισμούς χάνουν την ουσία. Οι πόλεμοι κρίνονται από το ποιος βελτιώνει τη θέση του μετά το τέλος τους.

 

Και όταν ένα κράτος βγαίνει από μια σύγκρουση έχοντας ανακαλύψει την πραγματική του δύναμη, έχοντας μετατρέψει τη γεωγραφία του σε στρατηγικό όπλο και έχοντας μπροστά του την προοπτική εκατοντάδων δισεκατομμυρίων για την οικονομική του ανασυγκρότηση, τότε δύσκολα μπορεί κανείς να αμφισβητήσει ποιος είναι ο νικητής. Τεράστια η νίκη του Ιράν. Ιδιότυπη μεν, τεράστια δε.

 

πηγή 

ΤΕΧΝΗΤΗ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗ v/s ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ

Γράφει ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Εμπρός, να καταστρέψουμε το Περιβάλλον,
όλοι με ζήλο υπερβάλλον.
Να τιμωρήσουμε τον εαυτό μας και τους άλλους,
να μιμηθούμε τους ισχυρούς και μεγάλους,
με σύμμαχό μας τον Χάρο.

Μέγας Ηρόστρατος η τεχνητή νοημοσύνη,
που λένε πως θα γίνει
Γαργαντούας της ενέργειας,
καθώς ολοένα θα γιγαντώνεται
και τη θέρμανση της Γης θα εντείνει.

Τεράστια ποσά ενέργειας θα απαιτήσει,
χωρίς φραγμό και δίχως ευθύνη.
Δύο-τρεις υπερ κροίσοι αποφασίζουν·
κυρίαρχοι του κόσμου να γίνουν επιδιώκουν.

Ο σύγχρονος άνθρωπος «το λογικόν δεν οἶδε»,
καρκινοβατεί στου χάους τις κερκίδες.
Από την έπαρση παρασυρμένος
και από οικολογία στερημένος,
φαραωνικό έργο πάει να χτίσει
με νου συγχυσμένο.

Να κάψουμε τη Γη,
όπως κάψαμε τα δάση.
Πολέμους άσκοπους αρχίσαμε
κι ο κόσμος εταράχθη.
Ποιος είναι ο αντίπαλος,
ποιος είναι ο εχθρός;
Ο απλός άνθρωπος, ο καθημερινός.

Σημασία δεν έχει πια το Περιβάλλον,
αφότου των Δελφών σίγησε το «ύδωρ το λάλον».
Αναλώσιμο κι αυτό· γιατί όχι;
Διακεκαυμένη ας γίνει η Γη,
και σαν κερί ας λειώσει.

Σε αγώνα δρόμου Κινέζος και Αμερικάνος,
ενώ μειώνεται η βιοποικιλότητα,
χάνεται ακόμη κι ο πελεκάνος.
Όλα ενεργοβόρα θέλουν να τα κάνουν,
αυτοκίνητα, πυραύλους
και κάθε τι που κατασκευάζουν.

Κι όπως λένε οι ειδικοί,
η τεχνητή νοημοσύνη
μπορεί να φέρει θερμική οδύνη.
Θα υπερθερμανθεί ο πλανήτης,
και η περιβαλλοντική πολιτική
θα μείνει στις διακηρύξεις.

Στην ΑΙ επενδύουν τεράστια ποσά.
Ποιος ο λόγος;
Για να πλουτίσουν οι ισχυροί;
ή για να επικρατήσουν τα συστήματά τους; 
Και πάνω απ’ όλους τα αφεντικά τους;

Πώς θα επιβιώσουν άνθρωποι,
ζώα και φυτά,
αν η φύση συνεχίσει να πληρώνει
το τίμημα της ανάπτυξης;
Δάση χάθηκαν,
ωκεανοί μολύνθηκαν,
νερά στέρεψαν,
καιρικά φαινόμενα αγριεύουν,
οι πόλεις γίνονται αβίωτες 
αλλά οι πολίτες υπό μανδραγόραν καθεύδουν 
Και δυστυχώς οι άνθρωποι καθεύουν

Τώρα για την έσχατη πράξη
ο άνθρωπος ετοιμάζεται:
γιγάντια ενέργεια να παράγεται,
η θερμότητα να συσσωρεύεται,
και η ζωή να δοκιμάζεται
στην οικουμένη.

Ο άφρων, εξελιγμένος άνθρωπος,
της μοίρας του θηρευτής,
παριστάνει τον οικολόγο,
τον επιστήμονα και ερευνητή,
ενώ τη ματαιοδοξία του υπηρετεί.

Τα πρώτα συνθήματα πήγαν χαμένα.
Όλα για το πρόσκαιρο χρήμα
και το ψέμα.
Και τα καλαμάκια;
Και η πράσινη ανάπτυξη;
Και η αύξηση της θερμοκρασίας των ωκεανών
που διατυμπάνιζαν;

Τώρα σιωπή.
Για τη μόλυνση κανείς δεν συζητά.
Χωρίς κριτήρια χτίζουν έναν κολοσσό.

Ο Πρωταγόρας θα τους θύμιζε:
«Μέτρον πάντων χρημάτων ἄνθρωπος».

Στη μία πλευρά της ζυγαριάς
η ανθρώπινη ζωή,
η βιοποικιλότητα
και η φυσική αρμονία.
Στην άλλη
το αμφίβολο όφελος της ΑΙ,
η κερδοσκοπία
και η ματαιοδοξία.

Άνθρωποι,
στρέψτε πίσω το βλέμμα σας
και δείτε τα ερείπια
που άφησε ο τελευταίος αιώνας.

Ο πλανήτης μας,
ήδη επιμολυσμένος,
κινδυνεύει να γίνει
και υπερθερμασμενος.

Τον μοναδικό κατοικήσιμο τόπο,
το κοινό μας σπίτι,
θέλετε να του βάλετε μπουρλότο; 
Η ΑΙ να το βελτιώσει όχι να το πυρπολήσει; 

20/6/26 

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών 
Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Ο κορυφαίος ειδικός στα deepfakes προειδοποιεί: «Σε 1-2 χρόνια η όρασή μας θα είναι άχρηστη»!

Ο Hany Farid ο οποίος έχει αφιερώσει πάνω από δύο δεκαετίες στην αποκάλυψη των deepfakes παραδέχεται πλέον κάτι που προκαλεί ανησυχία: ούτε ο ίδιος μπορεί εύκολα να ξεχωρίσει τι είναι πραγματικό και τι κατασκευασμένο από την Τεχνητή Νοημοσύνη.

 

Ο ειδικός στην ψηφιακή εγκληματολογία και δημιουργός εργαλείων ανίχνευσης ψεύτικου ψηφιακού υλικού Hany Farid, μιλώντας στους New York Times προειδοποίησε ότι η εξέλιξη της Τεχνητής Νοημοσύνης έχει φτάσει σε σημείο όπου η παραπληροφόρηση μπορεί πλέον να μοιάζει απόλυτα αληθινή.

 

«Ο καθένας μπορεί να δημιουργήσει ένα βίντεο με οποιονδήποτε να λέει ή να κάνει οτιδήποτε», ανέφερε χαρακτηριστικά, περιγράφοντας μια πραγματικότητα όπου εικόνες, φωνές και βίντεο μπορούν να κατασκευαστούν με ελάχιστο κόστος και σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα.

 

Ο Farid συνεργάζεται με κυβερνήσεις, οργανισμούς ανθρωπίνων δικαιωμάτων, δημοσιογράφους και νομικές αρχές, ενώ καθημερινά λαμβάνει εκατοντάδες αιτήματα για να εξετάσει αν ένα υλικό που κυκλοφορεί στο διαδίκτυο είναι πραγματικό ή προϊόν τεχνητής δημιουργίας.

 

Όπως εξηγεί, πριν από λίγα χρόνια μπορούσε να εξετάζει μία υπόθεση την εβδομάδα. Πλέον ο όγκος του ψεύτικου υλικού είναι τόσο μεγάλος, ώστε η διαδικασία επαλήθευσης έχει γίνει σχεδόν αδύνατη.

 

Το μεγαλύτερο πρόβλημα, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι η ταχύτητα διάδοσης των ψευδών εικόνων και βίντεο. Μέχρι να αποδειχθεί ότι ένα περιεχόμενο είναι κατασκευασμένο, έχει ήδη προλάβει να εξαπλωθεί σε εκατομμύρια χρήστες και να επηρεάσει την κοινή γνώμη.

 

«Νιώθω ότι τυφλώνομαι»

 

Ο ειδικός παραδέχεται ότι η κατάσταση έχει αλλάξει δραματικά τους τελευταίους μήνες.

 

Για να εντοπίσει ένα deepfake εξετάζει δεκάδες στοιχεία, όπως τον φωτισμό, τις σκιές, τον ήχο, τις κινήσεις, ακόμη και μικροσκοπικές αλλαγές στο χρώμα του δέρματος που προκαλούνται από τη ροή του αίματος.

 

Παρότι έχει δημιουργήσει προηγμένα εργαλεία εντοπισμού, πλέον χρειάζεται πολύ περισσότερος χρόνος για να επιβεβαιώσει την αυθεντικότητα ενός υλικού.

 

«Η ΑΙ συσκοτίζει την αλήθεια, διαστρεβλώνει την πραγματικότητα, διασπά τις δημοκρατίες και πλέον έχει φτάσει και σε εμένα», δήλωσε.

 

«Δεν εμπιστεύομαι τίποτα. Σε κάθε εικόνα κάνω γεωμετρία στο μυαλό μου για να καταλάβω τι βλέπω. Τελείωσε. Σε ένα με δύο χρόνια, ολόκληρο το οπτικό μας σύστημα θα είναι άχρηστο», πρόσθεσε.

 

Ο ίδιος ανέφερε ότι καθημερινά καλείται να εξετάσει υλικό από πολέμους, βομβαρδισμούς, καταστροφές, αεροπορικά δυστυχήματα και άλλα γεγονότα που κατακλύζουν το διαδίκτυο, προσπαθώντας να διαπιστώσει αν πρόκειται για πραγματικές καταγραφές ή ψηφιακές κατασκευές.

 

Έπεσε και ο ίδιος θύμα τεχνητής νοημοσύνης

 

Παρά την πολυετή εμπειρία του, ο Farid δεν κατάφερε να αποφύγει την ίδια την απειλή που μελετά.

 

Όπως αποκάλυψε, η φωνή του αντιγράφηκε μέσω τεχνητής νοημοσύνης και χρησιμοποιήθηκε σε προσπάθεια εξαπάτησης συνεργάτη του, με στόχο την απόκτηση απόρρητων πληροφοριών.

 

«Η τεχνολογία μας έχει εργαλειοποιήσει», ανέφερε, κατηγορώντας τους μεγάλους τεχνολογικούς ομίλους ότι προχωρούν στην ανάπτυξη της ΑΙ χωρίς επαρκείς δικλίδες ασφαλείας.

 

Ο Farid, ο οποίος στο παρελθόν δημιούργησε εργαλεία που βοήθησαν στον εντοπισμό παράνομου υλικού και στη σύλληψη δραστών, δηλώνει ότι αρχικά ήταν αισιόδοξος για τις δυνατότητες της Τεχνητής Νοημοσύνης.

 

Ωστόσο, όπως υποστηρίζει, η ταχύτητα με την οποία εξελίχθηκαν τα deepfakes έχει ξεπεράσει τις δυνατότητες άμυνας απέναντί τους.

 

Το αποτέλεσμα, σύμφωνα με τον ίδιο, είναι μια νέα εποχή όπου η μεγαλύτερη πρόκληση δεν θα είναι μόνο η δημιουργία ψεύτικων εικόνων, αλλά η αδυναμία των ανθρώπων να γνωρίζουν τι μπορούν πλέον να πιστέψουν.

 

πηγή 

Αίσχος και ντροπή: Η ισοπέδωση της ελληνικής οικογένειας ξεκινά από τη Δευτέρα δημοτικού!

Σοκ και εύλογη οργή προκαλεί στους Έλληνες γονείς το περιεχόμενο του βιβλίου εργασιών Γλώσσας της Β δημοτικού το οποίο προτείνεται από το Ινστιτούτο Εκπαιδευτικής Πολιτικής (ΙΕΠ) και φέρει την επίσημη έγκριση του Υπουργείου Παιδείας!

 

Σε παιδιά μόλις 7 ετών, που τώρα αρχίζουν να διαμορφώνουν την αντίληψή τους για τον κόσμο, η κυβέρνηση επιλέγει να σερβίρει με το ζόρι τη «γουόκ ατζέντα», υποσκάπτοντας συστηματικά τα θεμέλια της παραδοσιακής ελληνικής οικογένειας.

 

Στη σελίδα 12 του βιβλίου (στη φωτογραφία) υπό τον αθώο τίτλο «Ποιοι είναι οι σημαντικοί αγαπημένοι γύρω μας;», επιχειρείται μια πρωτοφανής ιδεολογική καθοδήγηση. Αντί για την προβολή του φυσικού και παραδοσιακού προτύπου της οικογένειας —του πατέρα και της μητέρας που αποτελούν το στήριγμα της ελληνικής κοινωνίας— οι μαθητές έρχονται αντιμέτωποι με μια εσκεμμένη ασάφεια και την έμμεση, πλην σαφή, προώθηση ομόφυλων ζευγαριών, όπως δείχνει η εικόνα 1 δύο γυναίκες!

 

Το γεγονός ότι στην εικόνα 4 απεικονίζονται δύο φιγούρες που παραπέμπουν ξεκάθαρα σε δύο άνδρες να πλαισιώνουν ένα παιδί, δεν είναι τυχαίο. Είναι μια συνειδητή επιλογή των «ειδικών» του Υπουργείου να εξοικειώσουν πρόωρα και βίαια μικρά παιδιά με σύνθετες κοινωνικές και πολιτικές ατζέντες, την ίδια ώρα που το παραδοσιακό πρότυπο του λευκού Έλληνα πατέρα εξοβελίζεται από τις σελίδες. Σωστά υπάρχει η οικογένεια που τα παιδιά μεγαλώνουν με παππού και γιαγιά και η εικόνα της βοήθειας σε άτομα με αναπηρία, αλλά η απουσία της παραδοσιακής ελληνικής οικογένειας είναι εμφανής και σκόπιμη!

 

Είναι αδιανόητο, σε μια χώρα που μαστίζεται από το δημογραφικό πρόβλημα, η επίσημη πολιτεία αντί να στηρίζει την πυρηνική ελληνική οικογένεια, να χρηματοδοτεί και να εγκρίνει εκπαιδευτικό υλικό που την υποβαθμίζει και στην ουσία τη διαλύει.

 

Τα παιδιά μας πηγαίνουν στο σχολείο για να μάθουν γράμματα, ιστορία και αξίες, όχι για να γίνουν πειραματόζωα της κοινωνικής πολτοποίησης κανενός υπουργείου. Η κυβέρνηση οφείλει να αποσύρει άμεσα το συγκεκριμένο υλικό και να σταματήσει την ιδεολογική προπαγάνδα στις πλάτες των επτάχρονων παιδιών. Αίσχος! Η Ρεπούση μπροστά στην σημερινή ηγεσία του ΙΕΠ και του υπουργείου Παιδείας, μοιάζει με ….καλόγρια του 1821! Έλεος!

 

Taxalia blog

 

ΥΓ ΕΔΩ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΛΙΝΚ ΜΕ ΤΟ pdf του βιβλίου εκδόσεις ΝΗΣΟΣ https://ebooksdl.cti.gr/bitstream/20.500.14040/36634/1/Nea-elliniki-glossa_B-dimotikou_Vivlio-mathiti_T1_LIGHT_PDF_v1.00.pdf. ΥΠΟΨΙΝ ΟΤΙ ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΔΙΑΛΕΞΕΙ ΠΟΛΛΑ ΣΧΟΛΕΙΑ ΚΑΙ Η ΠΡΟΘΕΣΜΙΑ ΗΤΑΝ ΜΕΧΡΙ 18/6

Τί έχουν οι έρμοι πρωθυπουργοί και παραιτούνται στην Βρετανία!

Γράφει η ΛΥΓΕΡΟΥ ΝΕΦΕΛΗ  

 

Τερέζα Μέι: Τρία χρόνια και 11 ημέρες. Μπόρις Τζόνσον: Τρία χρόνια και 45 ημέρες. Λιζ Τρας: 45 ημέρες! Μέσα σε έξι χρόνια, η Βρετανία δεν είχε μόνο δει τρεις πρωθυπουργούς (προερχόμενους από τους Τόρις) να έρχονται και να παρέρχονται, αλλά και να αλλάζουν τρεις πρωθυπουργοί μέσα σε διάστημα μόλις τριών μηνών!  

 

Ήρθε η σειρά και των Εργατικών να μπουν στο club! Παρελθόν ο Κιρ Στάρμερ, με 717 μέρες θητείας, έχοντας νικήσει σε εκλογές τον διάδοχο της Τρας, τον ινδικής καταγωγής Ρίσι Σουνάκ. Το σίγουρο είναι πως η πολιτική κρίση που ταλανίζει τη Βρετανία υπερβαίνει το πρόσωπο του πρωθυπουργού: Αφορά πια το παραδοσιακό-δικομματικό πολιτικό σύστημα της χώρας, το οποίο νιώθει ήδη την καυτή ανάσα του Νάιτζελ Φάρατζ…

 

Η παραίτηση Στάρμερ δεν αποτέλεσε έκπληξη, βρετανικά δημοσιεύματα, ακόμα και ο Αμερικανός πρόεδρος, την είχαν προαναγγείλει. Μια σειρά πολιτικών κρίσεων, σκανδάλων και κακών εκλογικών αποτελεσμάτων οδήγησαν τον εκλεγμένο πρωθυπουργό σε παραίτηση και σε αλλαγή “εν πλω”, καθώς πάρα πολλοί βουλευτές και στελέχη των Εργατικών ζητούσαν την απομάκρυνση του. Είχε δε σημειωθεί μία σειρά ηχηρότατων παραιτήσεων συνεργατών του Στάρμερ και υπουργών της κυβέρνησης του, με πιο χαρακτηριστική αυτή του υπουργού Άμυνας.

 

Από που να το πιάσεις; Από την συντριβή των Εργατικών στις πρόσφατες τοπικές εκλογές; Το γεγονός ότι ο Στάρμερ ήταν “ανεμοδούρας”, αλλάζοντας διαρκώς κατεύθυνση σε κρίσιμα οικονομικά και κοινωνικά ζητήματα; Το σκάνδαλο με τον διορισμό του Πίτερ Μάντελσον ως πρέσβη στις ΗΠΑ, όταν ήταν γνωστές οι επαφές του με τον διαβόητο Τζέφρι Επστάϊν, με τον Μάντελσον να κατηγορείται πια για διαρροή κρατικών μυστικών και ευαίσθητων κυβερνητικών πληροφοριών; Ή την πολιτική του Στάρμερ στο μεταναστευτικό που έχει φέρει μέρος της βρετανικής κοινωνίας στα όρια της εξέγερσης;

 

Είναι νωπές δε οι καταγγελίες του Έλον Μασκ για την στάση Στάρμερ στο “σκάνδαλο του Ρόδεραμ”: Πως ως διευθυντής της Εισαγγελίας του Στέμματος (CPS) είχε επιδείξει εγκληματική ολιγωρία (στα χνάρια των τότε τοπικών αρχών) σε απανωτές υποθέσεις βιασμών ανηλίκων κοριτσιών από Μουσουλμάνους μετανάστες, για να μην “διαταραχθεί η κοινωνική ισορροπία του Ηνωμένου Βασιλείου”. Σαν να μην έφτανε αυτό, ήρθαν και οι κατηγορίες από την αμερικανική κυβέρνηση, τον Μασκ και τον Φάρατζ για «αστυνομία δύο ταχυτήτων», όταν αστυνομικοί συνέλαβαν τον… ετοιμοθάνατο Χένρι Νόβακ για… ρατσιστική επίθεση, την στιγμή που είχε μαχαιρωθεί(!) από έναν Ινδό (ο οποίος τελικώς καταδικάστηκε).

 

Η θητεία-ρεκόρ της Τρας

 

Όπως προαναφέραμε, ο Στάρμερ νίκησε τον Σουνάκ των Τόρις, ο οποίος είχε διαδεχθεί την πρωθυπουργό με την πιο σύντομη θητεία στην βρετανική ιστορία, την Λιζ Τρας. «Ποιος θα έχει μεγαλύτερη διάρκεια; Η Λιζ Τρας ή ένα μαρούλι;», έλεγε το podcast της σκανδαλοθηρικής Daily Star και είχε πέσει διάνα!

 

Αξίζει να θυμηθούμε τι μεσολάβησε από την εκλογή της Λιζ Τρας μέχρι την αποπομπή της; Οι 45 ημέρες που από κάποιους χαρακτηρίστηκαν σαν «το χρονικό ενός προαναγγελθέντος (πολιτικού) θανάτου» έμοιαζαν εξαρχής ναρκοθετημένες. Αν και ήταν σαφές ότι η νέα πρωθυπουργός δεν είχε καμία περίοδο χάριτος, αυτή της είχε δοθεί με τον θάνατο της βασίλισσας Ελισάβετ.

 

Οι Financial Times έγραφαν τότε ότι, παρά τη γενικευμένη θλίψη, η νέα πρωθυπουργός βίωσε τις πιο ήρεμες ημέρες της θητείας της, αν αναλογιστεί τα πολλά και σοβαρά προβλήματα που στη συνέχεια βρήκε μπροστά της. Πράγματι, η εικόνα της οικονομίας προκαλούσε τρόμο και οι προβλέψεις έδειχναν μια μακρά και βαθιά ύφεση. Οι αναταράξεις ήταν δεδομένες και αποδείχθηκαν πολύ πιο κοντινές από όσο μπορούσε να φανταστεί κανείς.

 

Η ανακοίνωση του οικονομικού προγράμματος της Λιζ Τρας, του “μίνι προϋπολογισμού” πυροδότησε σχεδόν εξαρχής ένα κύμα αντιδράσεων, όχι μόνο από την αντιπολίτευση, αλλά κυρίως από πλευρές που η νέα πρωθυπουργός αφελώς πίστευε πως θα έβρισκε υποστήριξη. Έτσι, απέναντί της είχε βρει και τις Αγορές και το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο, που επέκριναν τις φοροπερικοπές στα υψηλά εισοδήματα και στα εταιρικά κέρδη.

 

Όχι για λόγους αρχής βέβαια, αλλά επειδή το κενό που θα προέκυπτε στον Προϋπολογισμό θα καλυπτόταν με δανεισμό, ο οποίος απειλούσε να εκτροχιάσει τη βρετανική οικονομία, η οποία με τη σειρά της κινδύνευε να προκαλέσει ντόμινο σε μία περίοδο διεθνούς οικονομικής αστάθειας. Ας σημειωθεί ότ, την ίδια περίοδο της πιστωτικής επέκτασης εκ μέρους της νέας κυβέρνησης, η Κεντρική Τράπεζα Αγγλίας επιχειρούσε πιστωτική συρρίκνωση!

 

Αντιδράσεις υπό μορφή χιονοστιβάδας

 

Κάπως έτσι προκλήθηκε η διάβρωση της αξιοπιστίας της βρετανικής οικονομίας, με αποτέλεσμα να προκύψει νομισματική κρίση και άνοδος των επιτοκίων δανεισμού. Ας σημειωθεί ότι η Βρετανία είχε να δεχθεί τόσο έντονες επικρίσεις από τον Ιούνιο 2011, όταν το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο είχε καταγγείλει τις οικονομικές κινήσεις του τότε υπουργού Οικονομικών George Osborne.

 

Κορυφαίοι οικονομολόγοι είχαν ερμηνεύσει τις πρωτοφανούς έντασης αντιδράσεις, ως έναν φόβο η κρίση να διαχυθεί σε ολόκληρο τον κόσμο, πυροδοτώντας μία επικίνδυνη ύφεση! Η ζημιά, όμως, είχε ήδη γίνει. Ούτε η αποπομπή του υπουργού Οικονομικών και η αντικατάστασή του από τον Τζέρεμι Χαντ είχαν αποδειχθεί ικανές να εκτονώσουν το κλίμα και να επιτρέψουν στη νέα πρωθυπουργό να ανακτήσει την πρωτοβουλία των κινήσεων. Ήταν ορατό δε δια γυμνού οφθαλμού ότι μία ισχυρή πτέρυγα στην Κοινοβουλευτική Ομάδα των Συντηρητικών είχε εκμεταλλευτεί το λάθος της Τρας για να την στριμώξει πολιτικά, καταφέρνοντας να την εξωθήσει σε παραίτηση.

 

Οι αντιδράσεις είχαν προσλάβει δυναμική χιονοστιβάδας, οδηγώντας και στην παραίτηση της υπουργού Εσωτερικών και σε απειλές παραιτήσεων και άλλων υπουργών! Η πρωθυπουργός είχε μείνει όλη τη νύχτα της Τετάρτης προς Πέμπτη ξύπνια. Στη Ντάουνινγκ Στριτ, στο περιβόητο Νο 10 βρίσκονταν οι στενότεροι της συνεργάτες, με σκοπό να σχεδιάσουν από κοινού τον χειρισμό της κρίσης. Η ίδια έστελνε μηνύματα στις 4:00 το πρωί σε συνεργάτες της, αλλά ο κύβος είχε ριφθεί. Έτσι οδηγήθηκε στη δήλωση των 90 δευτερολέπτων, με την οποία η Τρας είχε ανακοινώσει την παραίτησή της, θέτοντας ένα εξευτελιστικό τέλος στην διάρκειας 45 μόνο ημερών πρωθυπουργικής θητείας της.

 

Αμέσως μετά την επίσημη ανακοίνωση, η κούρσα της διαδοχής άρχισε και φανερά, αν και είχε ήδη αρχίσει στο παρασκήνιο, όταν είχε καταστεί σαφές πως η Λιζ Τρας δεν είχε διέξοδο. Όμως, κανένας από τους επίδοξους διαδόχους της δεν έχει ακόμη ανακοινώσει την υποψηφιότητά του, φοβούμενος ότι μία τέτοια κίνηση θα εκλαμβάνονταν ως άκομψη και θα του κόστιζε…

 

H παραίτηση Τζόνσον

 

Να σημειωθεί ότι τότε ο Μπόρις Τζόνσον είχε επιδιώξει να κάνει την μεγάλη επιστροφή στη Ντάουνινγκ Στριτ (πριν υποχρεωθεί να εγκαταλείψει την κούρσα) επιβεβαιώνοντας την τεράστια κρίση ηγεσίας, αλλά εμμέσως και τα προβλήματα που επέφερε η έξοδος της Βρετανίας από την ΕΕ, η οικονομική κρίση, οι κοινωνικές προκλήσεις, η πανδημία και η ενεργειακή κρίση…

 

Ο Τζόνσον είχε επιστρέψει εσπευσμένα από τις διακοπές του στον Άγιο Δομίνικο για να ξαναμπεί στην αρένα (περίπου τρεις μήνες από όταν είχε αναγκαστεί να υποβάλει και αυτός την παραίτησή του) αλλά υποχρεώθηκε τελικώς να ανακοινώσει την αποχώρηση του από την κούρσα.

 

Ο Τζόνσον αναρριχήθηκε στην εξουσία με όχημα τη σημαία του Brexit. Δεν είναι μόνο ότι είχε πρωτοστατήσει στη σχετική εκστρατεία, αλλά και κεφαλαιοποίησε πολιτικά την νίκη του Brexit. Είχε πρωτοστατήσει στην ανατροπή της Τερέζας Μέι, μέχρι που τελικά είχε και αυτός την τύχη της.

 

Ο πρωθυπουργός Τζόνσον έχασε την εμπιστοσύνη του κόμματός του μετά από μια σειρά από μεγάλα πολιτικά σκάνδαλα. Το μπαράζ παραιτήσεων κυβερνητικών στελεχών, δεν άργησαν να επιφέρουν και την δική του παραίτηση. Το “Partygate”, τα κρυφά πάρτι στην πρωθυπουργική κατοικία εν μέσω lockdown, τα ψέματα του Τζόνσον ότι δεν γνώριζε για τις σεξουαλικές παρενοχλήσεις που εμπλέκονταν ο εκλεκτός του βουλευτής Κρις Πίντσερ (αποδείχτηκε ότι έλεγε συνειδητά ψέματα) προκάλεσαν την “εξέγερση” των Συντηρητικών –δεν βοηθούσε δε η εκρηκτική και χειμαρρώδης προσωπικότητα του ίδιου του Τζόνσον. Τελικώς παραιτήθηκε…

 

Μην επιστρέψει!

 

Μάλιστα, το εσωκομματικό ματς με τον Τζόνσον δεν είχε λήξει με την παραίτηση του, καθώς (όπως προαναφέρθηκε) είχε επιδιώξει να επιστρέψει μετά την χαοτική θητεία της Τρας. Τότε ανώτερα στελέχη των Τόρις, συμμετείχαν σε μια έντονη εκστρατεία για να εμποδίσουν τον Τζόνσον να επιστρέφει στην Ντάουνινγκ Στριτ, υποστηρίζοντας ότι θα προκαλούσε περαιτέρω ζημιά τόσο στην οικονομία και στη χώρα, όσο και στο Συντηρητικό κόμμα. Αυτά τα στελέχη είχαν συσπειρωθεί πίσω από την υποψηφιότητα Σουνάκ.

 

Συγκεκριμένα, πρώην υπουργοί που υποστήριζαν τον Σουνάκ, δήλωναν ότι η επιστροφή του Τζόνσον θα ταράξει τις χρηματοπιστωτικές αγορές, αυξάνοντας τον κίνδυνο περαιτέρω απότομων αυξήσεων των επιτοκίων από την Τράπεζα της Αγγλίας. Επιπλέον, οι δημοσκοπήσεις είχαν πολλά αρνητικά μηνύματα για τον Τζόνσον, καθώς η υποψηφιότητα Σουνάκ άνοιγε την ψαλίδα στην παράσταση νίκης.

 

Ο Σουνάκ, είχα χάσει το χρίσμα από την Λιζ Τρας. Ο πρώην υπουργός Οικονομικών έχει λάβει από νωρίς θέση στην αφετηρία, με το όπλο της επιρροής στην Κοινοβουλευτική Ομάδα των Συντηρητικών, αν και είχε αποδειχτεί στο επίπεδο της κομματικής βάσης (περίπου 170.000 μέλη) ότι δεν είχε την ίδια επιρροή, καθώς η βάση είχε εκλέξει την τότε αντίπαλό του. Πάντως, ο Σουνάκ ήταν άτυχος, καθώς ανέλαβε την θητεία σε ένα κόμμα, ή εκλογική συντριβή του οποίου ήταν δεδομένη… Ένα κόμμα που από το 2016 είχε αποκαθηλώσει τέσσερις πρωθυπουργούς: Τον Κάμερον, τη Μέι, τον Τζόνσον και την Τρας…

 

Ο Κάμερον παραιτήθηκε μετά το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος για το Brexit, εκτιμώντας ότι το αποτέλεσμα του θα ήταν υπέρ της παραμονής στην ΕΕ. Τον ακολούθησε η διάδοχος του Τερέζα Μέι, που παραιτήθηκε επειδή αδυνατούσε να περάσει το σχέδιο της για το Brexit, έπειτα από την ανταρσία του ίδιου της του κόμματος, που όπως προαναφέρθηκε, υποκινούνταν από τον Τζόνσον…

 

Πύρρειος η νίκη Στάρμερ

 

Ο μεγάλος κερδισμένος σε πρώτο επίπεδο ήταν το Εργατικό Κόμμα, το οποίο εισέπραξε τη μερίδα του λέοντος από την πολιτική αυτοκτονία των Τόρις. Όμως, η νίκη Στάρμερ κατά του Σουνάκ αποδείχτηκε πύρρειος… Τόσο οι δημοσκοπήσεις, όσο και η συντριβή στις δημοτικές εκλογές, δείχνουν ότι οι Εργατικοί είναι σε ιστορικό χαμηλό, με μόλις 18%, στα ίδια τους Συντηρητικούς, με την ραγδαία άνοδο του κόμματος Φάρατζ να καραδοκεί (με ένα ποσοστό κοντά στο 25%) αλλά και των Πρασίνων (στο 15%) – ίδιο ποσοστό με τους Φιλελεύθερους Δημοκράτες…

 

Η βρετανική κοινωνία βρίσκεται σε μία ιστορική καμπή. Έχει καταστεί σαφές και στα νομιμόφρονα μεσαία στρώματα ότι η χώρα δεν μπορεί να συνεχίσει να πορεύεται με τον τρόπο που πορεύεται μέχρι τώρα. Παρά τον εγγενή σχεδόν συντηρητισμό της, η βρετανική κοινωνία ψάχνει πλέον πιο ριζική διέξοδο. Οι επιμέρους διορθωτικές κινήσεις μοιάζουν ανούσιες και αναποτελεσματικές, ακόμα και σε όσους παραδοσιακά τις προτιμούσαν. Δεν είναι υπερβολή να μιλάμε πως ένα μέρος της κοινωνίας είναι κοντά στην εξέγερση, αλλά με δεξιό-συντηρητικό πρόσημο.

 

Η κατάρα της “Σιδηράς Κυρίας”

 

Μπορεί πολλοί να αποδίδουν στο Brexit τη σημερινή συνολική κρίση στην οποία είναι εγκλωβισμένο σήμερα το Ηνωμένο Βασίλειο, αλλά η αλήθεια είναι πως οι αιτίες είναι βαθύτερες. Για μία σχολή σκέψης, η πηγή της πολύπλευρης κρίσης είναι η έλλειψη πολιτικής βούλησης για τον οριστικό ενταφιασμό του θατσερισμού, ο οποίος μετά το διάλειμμα του μετριοπαθούς Μέιτζορ (περίοδος 1990-97) επανήλθε στην πιο σκληρή εκδοχή του για να στοιχειώσει το Συντηρητικό Κόμμα, στη διάρκεια της μακράς θητείας του στην αντιπολίτευση την περίοδο 1997-2010.

 

Έτσι, όταν ο Ντέηβιντ Κάμερον διαδέχθηκε τον Γκόρντον Μπράουν το 2010, το Συντηρητικό Κόμμα είχε βάλει τον Τζον Μέιτζορ σε παρένθεση και είχε επιστρέψει στις ρίζες του θατσερισμού, στις αρχές της δεκαετίας του 1980, όταν ο γκουρού της Σιδηράς Κυρίας, Νόρμαν Τέμπιτ, έλεγε ότι ο στόχος της κυβέρνησης ήταν το τέλος της συναίνεσης.

 

Με εξαίρεση το Σίτι του Λονδίνου, τη χρηματοπιστωτική πρωτεύουσα της παγκοσμιοποίησης μαζί με την Γουόλ Στριτ στη Νέα Υόρκη, το Ηνωμένο Βασίλειο παραπέμπει από οικονομικής απόψεως στην εποχή που έχει περιγράψει με τόση γλαφυρότητα ο Ντίκενς για την απίστευτη σκληρότητα, που βίωναν τα λαϊκά στρώματα κατά τη διάρκεια της σαρωτικής εκβιομηχάνισης.

 

Η κατάρα της “Σιδηράς Κυρίας” φαίνεται, πάντως, να πιάνει: Το Συντηρητικό Κόμμα, όχι μόνο δεν κατάφερε να χειραφετηθεί από την βαθύτατη ιδεολογική επιρροή της, αλλά μοιάζει σαν να πληρώνει ακόμα την απόφαση του να ανατρέψει την Θάτσερ, την πρώτη πρωθυπουργό της νεότερης βρετανικής ιστορίας που μπήκε στο… κλαμπ, έπειτα από το κύμα εξεγέρσεων που προκάλεσε η μοιραία απόφαση της για επιβολή “κεφαλικού φόρου” (Poll Tax).

 

Στην άλλη πλευρά του δικομματισμού, ούτε ο “θατσερισμός με ανθρώπινο πρόσωπο” των Νέων Εργατικών του Τόνι Μπλερ, ούτε η αριστερή στροφή υπό τον Τζέρι Κόρμπιν, ούτε το “άχρωμο” προφίλ “διαχειριστή” του Στάρμερ – που μόνο “διαχειριστής” δεν ήταν – διασώζουν τους Εργατικούς από την παρακμή, μέχρι να δούμε αν το θεωρούμε φαβορί για την διαδοχή, ο Άντι Μπέρναμ, κατορθώσει να διασώσει την κατάσταση για τους Εργατικούς…

 

Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, η Βρετανία, όπως και ο υπόλοιπος κόσμος, επλήγη σκληρά αρχικά από την πανδημία, μετέπειτα από την ενεργειακή κρίση, την στεγαστική, τον πληθωρισμό, το μεταναστευτικό… Μόνο που οι αλλεπάλληλες αυτές κρίσης και δεν έτυχαν του καλύτερου δυνατού χειρισμού και δεν βρήκαν μία επαρκώς ισχυρή και οχυρωμένη κοινωνία και οικονομία, ώστε να έχουν αποτελεσματικές αντιστάσεις. Σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έσκασε και ο “τυφώνας” Τραμπ!

 

Τέλος, δεν χρειάζεται να είναι κανείς προφήτης για να δει ότι ο συνδυασμός αυτών των κρίσεων με την ευρύτερη αποδυνάμωση του Ηνωμένου Βασιλείου κινδυνεύει να επαναφέρει, με τον έναν ή τον άλλο τρόπο στο προσκήνιο και την σωβούσα κρίση ενότητας της χώρας…

 

πηγή