Δελτία Τύπου της ΝΙΚΗΣ για την ομολογία Πιτσιλή, την επίσκεψη Νατσιού στην Κρήτη για την Επέτειο του Ολοκαυτώματος της Ιεράς Μονής Αρκαδίου, τον κίνδυνο συγκοινωνιακού αποκλεισμού της Χίου και το «Κορεσμένο το δίκτυο για τον αγρότη, με προτεραιότητα όμως για τα μεγάλα data centers»

Αθήνα, 05/11/2026
 

Ομολογία Πιτσιλή: 12.500 υπάλληλοι, εφοριακοί και “ράμπο” του πρώην ΣΔΟΕ κοιτάνε τιμολόγια… 

 

Επιτέλους, εμφανίστηκε ο διοικητής της ΑΑΔΕ, Γιώργος Πιτσιλής και σε συνέντευξή του, ούτε λίγο ούτε πολύ, ομολόγησε την αναποτελεσματικότητα της δυσκίνητης, υδροκέφαλης και τελικά διαβρωμένης υπηρεσίας του.

 

Ο «Mr ΑΑΔΕ» δήλωσε αφοπλιστικά πως «δεν είναι ντετέκτιβ» και ότι για τις μεγάλες υποθέσεις διαφθοράς («Χωριάτικο» και «Pizza Fan») έπρεπε να δράσει το Ελληνικό «FBI» επειδή η ΑΑΔΕ... απλώς κοιτάζει τιμολόγια.

 

Σε έναν οργανισμό που απασχολεί περίπου 12.500 υπαλλήλους και καταβροχθίζει εκατομμύρια ευρώ από τον προϋπολογισμό, ο διοικητής του μας λέει με αφοπλιστική ειλικρίνεια ότι το μόνο που κάνει είναι να διασταυρώνει αν εκδόθηκε ένα ηλεκτρονικό τιμολόγιο από το myDATA – μια διαδικασία που εκτελείται αυτόματα από οποιοδήποτε λογισμικό! Μάλλον ήταν άλλος αυτός που καλωσόριζε τους “ράμπο”-εφοριακούς και το ΣΔΟΕ στην ΑΑΔΕ.

 

Μάλλον ήταν άλλος αυτός που ζήτησε -και πήρε- 6,5 εκατ. ευρώ για τον εκσυγχρονισμό του οργανισμού και την ένταξη της τεχνητής νοημοσύνης, προηγμένων αλγορίθμων και ψηφιακών συστημάτων με κριτήρια ανάλυσης κινδύνου, για το κυνήγι του οικονομικού εγκλήματος.

 

Μάλλον ήταν άλλος αυτός που ενέκρινε επιπλέον κονδύλια για υπερωρίες και “ολονυχτίες” για τους επιθεωρητές της ΔΕΟΣ, της αιχμής του δόρατος της Ανεξάρτητης Αρχής Δημοσίων Εσόδων, “που θέτει στο επίκεντρο τη μεγάλη φοροδιαφυγή, που διαπράττεται μέσα από κάθε μέθοδο και με οποιαδήποτε διαδικασία”. Λογιστές ήταν, τελικά, οι άνθρωποι, τιμολόγια κοιτάνε…

 

Όμως ο κ. Πιτσιλής για να καλύψει τις πομπές του λέει και ψέματα. Όπως το ότι η υπηρεσία του συνεργάζεται με την ΔΑΟΕ, όταν από την πλευρά του “ελληνικού FBI” έχει διαρρεύσει ότι δεν υπήρξε ούτε καν ενημέρωση στην Πειραιώς καθώς γνώριζαν ότι η ΑΑΔΕ είναι “τρύπια”.

 

Είναι πολλά αυτά που έχουν φορτωθεί στις πλάτες του κ. Πιτσιλή. Ο πρωθυπουργός και ο πολιτικός προϊστάμενός του, ο υπουργός Οικονομικών Κ. Πιερρακάκης ή πρέπει να τα μοιραστούν μαζί του, ή οφείλουν να τον αποπέμψουν.

 

Αθήνα, 06/11/2026

 

Ο Δημήτρης Νατσιός στην Κρήτη για την 160ή Επέτειο του Ολοκαυτώματος της Ιεράς Μονής Αρκαδίου

 

Διήμερη περιοδεία στην Κρήτη θα πραγματοποιήσει ο Πρόεδρος του Δημοκρατικού Πατριωτικού Κινήματος ΝΙΚΗ, Δημήτρης Νατσιός, το Σάββατο 7 και την Κυριακή 8 Νοεμβρίου, προκειμένου να παραστεί στις τιμητικές εκδηλώσεις για την 160ή επέτειο από το Ιστορικό Ολοκαύτωμα της Ιεράς Μονής Αρκαδίου, καθώς και να συναντηθεί με τοπικούς φορείς, κατοίκους και στελέχη του Κινήματος.

 

Τον κ.Νατσιό θα συνοδεύει ο βουλευτής Δυτικού Τομέας της ΝΙΚΗΣ, Ανδρέας Βορύλλας.

 

Πρόγραμμα Επίσκεψης

 

Σάββατο 7 Νοεμβρίου:

11:00 π.μ.: Ραδιοφωνική συνέντευξη στον σταθμό FLASH 95.8 FM και τον δημοσιογράφο Νίκο Κυριακάκη.

Μετά τη συνέντευξη ο Πρόεδρος θα μεταβεί στην περιοχή των Αθανάτων Ηρακλείου, για να συναντηθεί με κατοίκους της περιοχής και να εκφράσει τη συμπαράσταση του Κινήματος στον αγώνα των Κρητικών απέναντι σε αυτούς που θέλουν να μετατρέψουν το νησί τους σε αποθήκη λαθρομεταναστών.

 

19:00: Κομματική εκδήλωση στο ξενοδοχείο Jo An Palace στο Ρέθυμνο, όπου ο Δημήτρης Νατσιός θα συναντηθεί και θα συνομιλήσει με στελέχη και φίλους της ΝΙΚΗΣ.

 

Κυριακή 8 Νοεμβρίου

Ο Πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ θα παραστεί στις επίσημες εκδηλώσεις τιμής και μνήμης του Δήμου Ρεθύμνης και της Ιεράς Μονής Αρκαδίου, σύμφωνα με το ακόλουθο πρόγραμμα:

 

08:30: Συνοδική Αρχιερατική Θεία Λειτουργία στην Ιερά Μονή Αρκαδίου.

10:30: Παρακολούθηση της Παρέλασης Πολιτικών, Στρατιωτικών Τμημάτων και Σωμάτων Ασφαλείας στην πόλη του Ρεθύμνου, παρουσία της Α.Ε. του Προέδρου της Δημοκρατίας.

11:50: Άφιξη στην Ιερά Μονή Αρκαδίου και απόδοση τιμών.

12:00: Επίσημη Δοξολογία χοροστατούντος του Σεβ. Αρχιεπισκόπου Κρήτης κ. Ευγενίου.

12:15: Εκφώνηση του Πανηγυρικού της Επετείου.

12:30: Αρχιερατική Επιμνημόσυνη Δέηση στο Μαυσωλείο της Ιεράς Μονής Αρκαδίου, κατάθεση στεφάνου, τήρηση ενός λεπτού σιγής και ανάκρουση του Εθνικού Ύμνου.

 

Ο Πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ δεν θα παρακαθήσει στο γεύμα και θα συνεχίσει τις συναντήσεις του με φορείς της Κρήτης μέχρι την απογευματινή αναχώρησή του για την Αθήνα. 

 

Νατσιός: Η Χίος κινδυνεύει με συγκοινωνιακό αποκλεισμό μέσα στοχεμώνα– Τι μέτρα θα λάβει η κυβέρνηση;

Με την καρδιά του χειμώνα να πλησιάζει, η Χίος βρίσκεται αντιμέτωπη με τετράμηνη διακοπή της αεροπορικής της σύνδεσης, καθώς ο διάδρομος του αεροδρομίου «Όμηρος» πρόκειται να κλείσει από τις 15 Νοεμβρίου 2026 έως τις 15 Μαρτίου 2027 για την εκτέλεση έργων επέκτασης και αναβάθμισης. Η απόφαση προκαλεί έντονες αντιδράσεις στο ακριτικό νησί, με τους κατοίκους να εκφράζουν σοβαρές ανησυχίες για τις μετακινήσεις τους, την πρόσβαση σε υπηρεσίες υγείας και την επάρκεια των ακτοπλοϊκών συνδέσεων.

Η ανακοίνωση της Υπηρεσίας Πολιτικής Αεροπορίας επιβεβαίωσε την αναστολή λειτουργίας του διαδρόμου, προκαλώντας προβληματισμό για τον περιορισμένο χρόνο προσαρμογής της τοπικής κοινωνίας. Η Χίος καλείται να αντιμετωπίσει τέσσερις μήνες χωρίς τακτικές αεροπορικές πτήσεις, σε μια περίοδο κατά την οποία οι ισχυροί άνεμοι και τα απαγορευτικά απόπλου μπορούν να δυσκολέψουν ακόμη περισσότερο τη συγκοινωνιακή εξυπηρέτηση του νησιού.

Το ζήτημα αποκτά ιδιαίτερη σοβαρότητα για καρκινοπαθείς, βαρέως πάσχοντες και ασθενείς που χρειάζεται να μετακινούνται προς νοσοκομεία της Αττικής για θεραπείες, εξετάσεις και νοσηλεία. Η δυνατότητα έγκαιρης μεταφοράς τους αποτελεί ζήτημα υγειονομικής ασφάλειας, ιδίως όταν οι καιρικές συνθήκες καθιστούν αδύνατη την ακτοπλοϊκή μετακίνηση.

Απέναντι σε αυτή την κατάσταση, ο Δημήτρης Νατσιός, πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ και βουλευτής Α΄ Θεσσαλονίκης, παρεμβαίνει κοινοβουλευτικά με Ερώτηση προς τους υπουργούς Υποδομών και Μεταφορών Χρίστο Δήμα, Ναυτιλίας και Νησιωτικής Πολιτικής Βασίλη Κικίλια και Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη, απαιτώντας άμεσο και ολοκληρωμένο σχέδιο για την αποτροπή του συγκοινωνιακού αποκλεισμού της Χίου.

Ο πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ ζητεί να εξεταστεί η προσωρινή αξιοποίηση του αεροδρομίου της Μυτιλήνης ως ενδιάμεσου κόμβου, με αεροπορικές συνδέσεις από Αθήνα και Θεσσαλονίκη και ταυτόχρονη δρομολόγηση ταχύπλοου σκάφους μεταξύ Λέσβου και Χίου, ώστε οι επιβάτες να διαθέτουν μια οργανωμένη εναλλακτική δυνατότητα μετακίνησης.

Στην ίδια κατεύθυνση, προτείνει την εξασφάλιση καθημερινής ακτοπλοϊκής σύνδεσης της Χίου καθ’ όλη τη διάρκεια των εργασιών, καθώς και την έκτακτη δρομολόγηση πρόσθετου πλοίου από τη Ραφήνα ή το Λαύριο προς το λιμάνι των Μεστών, με στόχο τη συντόμευση της θαλάσσιας διαδρομής και την καλύτερη εξυπηρέτηση των ταξιδιωτών.

 

Ξεχωριστή θέση στην Ερώτηση καταλαμβάνει ο επιχειρησιακός σχεδιασμός για τις αεροδιακομιδές ασθενών. Παρότι προβλέπεται δυνατότητα χρήσης του αεροδρομίου από ελικόπτερα για ειδικές αποστολές, ο Δημήτρης Νατσιός ζητεί από το Υπουργείο Υγείας να ξεκαθαρίσει εάν έχουν εξασφαλιστεί κατάλληλα μέσα και η αναγκαία επιχειρησιακή ετοιμότητα για την αντιμετώπιση επειγόντων περιστατικών, ακόμη και όταν ισχύει απαγορευτικό απόπλου.

Οι συνέπειες της διακοπής αφορούν επίσης φοιτητές, σπουδαστές του Πανεπιστημίου Αιγαίου και της Ακαδημίας Εμπορικού Ναυτικού Χίου, καθώς και στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων και των Σωμάτων Ασφαλείας που υπηρετούν στο νησί. Η αναστολή συμπίπτει με την περίοδο των Χριστουγέννων, κατά την οποία πολλοί χρειάζεται να ταξιδέψουν για να βρεθούν κοντά στις οικογένειές τους.

Την αγωνία της τοπικής κοινωνίας έχει εκφράσει δημόσια και ο Μητροπολίτης Χίου, Ψαρών και Οινουσσών κ. Μάρκος, ο οποίος, κατά την παρέμβασή του παρουσία κυβερνητικού εκπροσώπου στις 28 Οκτωβρίου, ζήτησε έκτακτες συγκοινωνιακές λύσεις και χαρακτήρισε τους κατοίκους της παραμεθορίου το «ζωντανό καλώδιο» που χρειάζεται η πατρίδα, υπογραμμίζοντας την εθνική σημασία της ανθρώπινης παρουσίας στα ακριτικά νησιά.

Στην κοινοβουλευτική του παρέμβαση, ο Δημήτρης Νατσιός επικαλείται και τη συνταγματική υποχρέωση της Πολιτείας να λαμβάνει υπόψη τις ιδιαίτερες συνθήκες των νησιωτικών περιοχών, όπως προβλέπει το άρθρο 101 του Συντάγματος, ζητώντας άμεσες αποφάσεις για τη διατήρηση της συγκοινωνιακής εξυπηρέτησης και την προστασία της υγείας των κατοίκων.

Λίγες ημέρες πριν από την προγραμματισμένη διακοπή των πτήσεων, τα υπουργεία Υποδομών και Μεταφορών, Ναυτιλίας και Υγείας καλούνται να απαντήσουν εάν θα υπάρξει συντονισμένο σχέδιο με συγκεκριμένα δρομολόγια, διαθέσιμα μέσα και ασφαλείς διαδικασίες μεταφοράς ασθενών, ώστε η Χίος να διατηρήσει αξιόπιστη σύνδεση με την υπόλοιπη χώρα σε όλη τη διάρκεια των εργασιών.

Τσιρώνης: «Κορεσμένο το δίκτυο για τον αγρότη, με προτεραιότητα όμως για τα μεγάλα data centers»

Σφοδρή επίθεση στην κυβερνητική ενεργειακή πολιτική εξαπέλυσε ο βουλευτής Αχαΐας της ΝΙΚΗΣ Σπύρος Τσιρώνης, κατά την τοποθέτησή του στη Διαρκή Επιτροπή Παραγωγής και Εμπορίου της Βουλής, στην τρίτη συνεδρίαση για το νομοσχέδιο του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας που αφορά τον σχεδιασμό της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας.

 

Ο κ. Τσιρώνης έθεσε από την αρχή το ζήτημα στην πραγματική του διάσταση, συνδέοντας τον κυβερνητικό τίτλο περί «βελτίωσης» της αγοράς με αυτό που τελικά ενδιαφέρει κάθε νοικοκυριό: την τιμή του ρεύματος.

«Ο πολίτης, ακούγοντας τον τίτλο “Βελτίωση του σχεδιασμού της αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας”, θα περίμενε ένα πράγμα: φθηνότερο ρεύμα», τόνισε, υπενθυμίζοντας ότι η μέση χονδρεμπορική τιμή τον Οκτώβριο έφτασε τα 197 ευρώ ανά μεγαβατώρα, αυξημένη κατά 26% σε σχέση με τον Σεπτέμβριο.

«Σήμερα μας φέρνετε ένα νομοσχέδιο που δεν μειώνει τίποτα, αλλά χωράει σχεδόν τα πάντα», ανέφερε χαρακτηριστικά, ασκώντας παράλληλα κριτική στην κυβερνητική πρακτική να κατατίθενται στη Βουλή πρόσθετες διατάξεις οι οποίες δεν έχουν προηγουμένως τεθεί σε δημόσια διαβούλευση.

Όπως επισήμανε, το αρχικό σχέδιο τέθηκε σε διαβούλευση με 77 άρθρα και έφτασε στη Βουλή με 13 επιπλέον άρθρα, μεταξύ των οποίων διατάξεις με σοβαρό οικονομικό αποτύπωμα. «Δεν προστέθηκαν ψιλά γράμματα», υπογράμμισε.

Ιδιαίτερα αιχμηρός εμφανίστηκε στο θέμα της προστασίας των καταναλωτών από διακοπές ηλεκτροδότησης. Αναφερόμενος στο άρθρο 6, σημείωσε ότι η προβλεπόμενη προστασία όσο εκκρεμεί διαφορά ενώπιον του ενεργειακού διαμεσολαβητή λήγει μετά από 90 ημέρες.

«Τι φταίει ο πολίτης όταν ο διαμεσολαβητής ή η Αρχή δεν προλάβει να εκδώσει πόρισμα; Η διοικητική ολιγωρία θα γίνει τιμωρία για τον καταναλωτή;», διερωτήθηκε, ζητώντας σαφή νομοθετική πρόβλεψη για τους ευάλωτους και ενεργειακά φτωχούς πολίτες. Όπως τόνισε, «δίνετε προστασία με ημερομηνία λήξης».

Αντίστοιχη κριτική άσκησε στις συμβάσεις σταθερής τιμής. Ο βουλευτής της ΝΙΚΗΣ υπογράμμισε ότι η ύπαρξη σταθερού τιμολογίου δεν εξασφαλίζει από μόνη της οικονομικό ρεύμα.

«Σταθερή τιμή δεν σημαίνει φθηνή τιμή. Ένα νοικοκυριό που κλειδώνει σε υψηλό επίπεδο εγκλωβίζεται», σημείωσε, ενώ υπενθύμισε ότι μεγάλο μέρος των καταναλωτών εξακολουθεί να μην διαθέτει έξυπνους μετρητές.

Ο Σπύρος Τσιρώνης στάθηκε και στην κυβερνητική προβολή της μείωσης κατά 50% των χρεώσεων Υπηρεσιών Κοινής Ωφέλειας για συγκεκριμένη κλίμακα κατανάλωσης από το 2027, ζητώντας συγκεκριμένα παραδείγματα για το πραγματικό όφελος μιας πολυμελούς ή ευάλωτης οικογένειας.

«Ο πολίτης διαβάζει “μείον 50%” και νομίζει ότι θα μειωθεί ο λογαριασμός του στο μισό. Προφανώς δεν μειώνεται ο λογαριασμός στο μισό. Μειώνεται μία επιμέρους χρέωση», ανέφερε και κατηγόρησε την κυβέρνηση ότι, χωρίς καθαρά παραδείγματα με πραγματικά ποσά, καταφεύγει σε παραπλανητική επικοινωνία.

Ιδιαίτερα σκληρή ήταν η τοποθέτησή του για τους μικρούς και μεσαίους παραγωγούς ενέργειας. Σύμφωνα με τον ίδιο, οι νέες ρυθμίσεις μεταφέρουν στους επενδυτές το κόστος και το ρίσκο που δημιουργήθηκε από τις καθυστερήσεις των δικτύων.

«Χιλιάδες μικροί και μεσαίοι επενδυτές που δανείστηκαν και υπέγραψαν συμβάσεις θα μάθουν ότι η επένδυσή τους μπορεί να περικόπτεται και κανείς δεν τους εγγυάται πότε και πόσο», τόνισε.

Για τον μηχανισμό αναδιανομής εσόδων ήταν ακόμη πιο αιχμηρός: «Κοινωνικοποιείται η ζημιά ανάμεσα στα θύματα», είπε, θέτοντας ευθέως το ερώτημα γιατί το κόστος της ολιγωρίας των διαχειριστών μεταφέρεται στους παραγωγούς.

Στο στόχαστρό του μπήκε και το άρθρο 42, με το οποίο, όπως ανέφερε, καταργείται ο προηγούμενος επιμερισμός του κόστους σύνδεσης. Η εξέλιξη αυτή, υπογράμμισε, επιβαρύνει ιδιαίτερα αγρότες, μικρούς παραγωγούς και ενεργειακές κοινότητες.

Την ίδια στιγμή, ο βουλευτής Αχαΐας κατήγγειλε ότι για τα μεγάλα data centers προβλέπεται προνομιακή μεταχείριση ως προς την πρόσβαση στον ηλεκτρικό χώρο.

«Για τους μικρούς είναι όλα δύσκολα. Για τους πολύ μεγάλους είναι όλα εύκολα», ανέφερε, επισημαίνοντας ότι εκατοντάδες MW ηλεκτρικού χώρου μπορούν να δεσμευθούν για μεγάλους επιχειρηματικούς ομίλους, την ώρα που αγρότες, βιοτέχνες και ενεργειακές κοινότητες βρίσκονται αντιμέτωποι με το επιχείρημα του κορεσμένου δικτύου.

«Ένα πλαίσιο που δίνει απόλυτη προτεραιότητα στους μεγαλύτερους δεν είναι φρένο. Είναι γκάζι», σημείωσε χαρακτηριστικά.

Ο κ. Τσιρώνης άσκησε επίσης δριμεία κριτική στη αναδρομική εφάπαξ παρακράτηση των 20 ευρώ ανά κιλοβάτ εγκατεστημένης ισχύος στους κατ’ επάγγελμα αγρότες, υπολογίζοντας ότι για μία εγκατάσταση 100 kW η επιβάρυνση φτάνει τα 2.000 ευρώ.

«Το κράτος μετατρέπει και τη γραφειοκρατία σε εισπρακτικό μηχανισμό», ανέφερε, συνδέοντας τη ρύθμιση με το ήδη υψηλό ενεργειακό κόστος που αντιμετωπίζει ο πρωτογενής τομέας.

Ιδιαίτερη αναφορά έκανε και στις διατάξεις που αφορούν δημόσια ενεργειακά περιουσιακά στοιχεία, ζητώντας σαφείς απαντήσεις για τις προβλεπόμενες μεταβιβάσεις και για το ενδεχόμενο μελλοντικής εισόδου ιδιωτικών συμφερόντων.

«Η εταιρεία παίρνει την αξία, ο Υπουργός την εξουσία», είπε, ζητώντας από την πολιτική ηγεσία να ξεκαθαρίσει εάν βρίσκεται σε εξέλιξη σχεδιασμός περαιτέρω ιδιωτικοποίησης κρίσιμων ενεργειακών υποδομών.

Ο βουλευτής της ΝΙΚΗΣ αναγνώρισε συγκεκριμένες θετικές ρυθμίσεις, όπως προβλέψεις για την εποπτεία των προμηθευτών, τη διαχείριση κινδύνου και την ασφάλεια ιδιωτικών δικτύων, ξεκαθαρίζοντας ότι η ΝΙΚΗ θα υπερψηφίσει τα άρθρα που κινούνται προς τη σωστή κατεύθυνση.

Η συνολική εικόνα του νομοσχεδίου, όπως τόνισε, είναι ξεκάθαρη: «Ο μικρός παραγωγός επιβαρύνεται, ο αγρότης χρεώνεται, ο καταναλωτής προστατεύεται μέχρι την 90ή ημέρα, ο μεγάλος επενδυτής προηγείται στην ουρά».

Κλείνοντας, ο Σπύρος Τσιρώνης έστειλε σαφές πολιτικό μήνυμα προς την κυβέρνηση: «Η Βουλή δεν είναι σφραγίδα για ό,τι αποφασίζεται έξω από αυτήν», υπογραμμίζοντας ότι η νομοθετική εξουσία οφείλει να προστατεύει τον καταναλωτή, τον αγρότη και τον μικρό παραγωγό και να διασφαλίζει τον δημόσιο ενεργειακό πλούτο.

Η νέα γενιά στρατηγών του Πούτιν – Πόλεμος, εκκαθαρίσεις και μάχη για την κορυφή

Γράφει ο ΤΣΙΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ

 

Η μελέτη της CNA, που δημοσιεύθηκε τον Αύγουστο του 2026 με τίτλο “The Future of Russia’s Military Elite”, εξετάζει ένα κρίσιμο ερώτημα για την πορεία της Ρωσίας: Ποιοι αξιωματικοί ανεβαίνουν στην κορυφή της στρατιωτικής ιεραρχίας, με ποια κριτήρια και τι αποκαλύπτουν οι σταδιοδρομίες τους για τη μελλοντική φυσιογνωμία των ρωσικών ενόπλων δυνάμεων. 

 

Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν αλλάζει απλώς τις επιχειρησιακές προτεραιότητες της Μόσχας. Αναδιαμορφώνει και το ίδιο το σύστημα ανάδειξης της στρατιωτικής ηγεσίας, δημιουργώντας νέες ευκαιρίες ανέλιξης, αλλά και ένα περιβάλλον έντονης αστάθειας για τους ανώτατους διοικητές.

 

Η μελέτη βασίζεται σε τέσσερα σύνολα δεδομένων που καλύπτουν τις προαγωγές στρατηγών και ναυάρχων, τις απονομές του τίτλου “Ήρωας της Ρωσίας”, τις απομακρύνσεις και συλλήψεις ανώτατων στελεχών, καθώς και τις σταδιοδρομίες των διοικητών των βασικών επιχειρησιακών σχηματισμών από το 2000 και μετά.

 

Η αξία της δεν βρίσκεται μόνο στην καταγραφή προσώπων και αξιωμάτων, αλλά κυρίως στην ανάδειξη των κανόνων (τυπικών και άτυπων) που καθορίζουν ποιος αποκτά πρόσβαση στον στενό κύκλο λήψης στρατιωτικών αποφάσεων στη Ρωσία. Ένα από τα πιο καθαρά ευρήματα είναι ότι η πρώιμη προαγωγή στον βαθμό του υποστρατήγου αποτελεί τον ισχυρότερο δείκτη μελλοντικής ανόδου στην κορυφή. Οι αξιωματικοί που αποκτούν το πρώτο αστέρι σε μικρότερη ηλικία έχουν αισθητά περισσότερες πιθανότητες να φθάσουν στους βαθμούς του αντιστρατήγου ή του στρατηγού.

 

Στο σύνολο των δεδομένων, η διάμεση ηλικία προαγωγής στον βαθμό του υποστρατήγου είναι περίπου 47 έτη, ενώ για όσους καταλήγουν στον βαθμό του στρατηγού πέφτει στα 39,6 έτη. Η διαφορά δεν είναι απλώς δημογραφική. Υποδηλώνει ότι το σύστημα επιβραβεύει όσους εισέρχονται νωρίς στην ανώτατη βαθμολογική κλίμακα, αποκτώντας περισσότερο χρόνο και ευκαιρίες για να αναλάβουν κρίσιμες διοικητικές θέσεις.

 

Το στατιστικό μοντέλο της μελέτης δείχνει, μάλιστα, ότι η αύξηση της ηλικίας κατά την πρώτη προαγωγή από τα 38 στα 40 έτη μειώνει την εκτιμώμενη πιθανότητα να φθάσει κάποιος στον βαθμό του στρατηγού από 40% σε 19%. Η ηλικία, επομένως, λειτουργεί ως φίλτρο επιλογής πολύ πριν από την τελική ανάδειξη στην κορυφή. Σημαντικό ρόλο εξακολουθεί να παίζει και η στρατιωτική εκπαίδευση. Η μελέτη εντοπίζει συγκεκριμένες σχολές που εμφανίζονται δυσανάλογα συχνά στα βιογραφικά ανώτατων αξιωματικών.

 

Στις χερσαίες δυνάμεις, η Σχολή Ανώτατης Στρατιωτικής Διοίκησης της Μόσχας έχει ιδιαίτερη βαρύτητα: Το 21,4% των εν ενεργεία αντιστρατήγων στο σχετικό δείγμα είναι απόφοιτοί της. Η μελέτη δεν μπορεί να αποδείξει αν αυτό οφείλεται αποκλειστικά στην ποιότητα της εκπαίδευσης, ή και στα δίκτυα γνωριμιών και στις καλύτερες πρώτες τοποθετήσεις που ενδέχεται να εξασφαλίζουν οι απόφοιτοι. Σε κάθε περίπτωση, η στρατιωτική σταδιοδρομία δεν εξελίσσεται σε ουδέτερο πεδίο αξιολόγησης επιδόσεων.

 

Η πολεμική εμπειρία και η νέα γενιά

 

Η επιχειρησιακή εμπειρία αποτελεί επίσης σημαντικό διαβατήριο για την άνοδο. Η μεταρρύθμιση του 2010 ενίσχυσε τις γεωγραφικές μετακινήσεις αξιωματικών μεταξύ διαφορετικών στρατιωτικών περιφερειών, ενώ η ρωσική επέμβαση στη Συρία από το 2015 δημιούργησε μια νέα διαδρομή προς την ανώτατη διοίκηση. Η συμμετοχή στην εκστρατεία αυτή λειτούργησε ως προσόν που συχνά άνοιγε τον δρόμο για τη διοίκηση στρατιωτικής περιφέρειας. Η εμπειρία στο πεδίο επιχειρήσεων, συνεπώς, δεν προσμετράται μόνο ως στρατιωτική υπηρεσία, αλλά μετατρέπεται σε κεφάλαιο επαγγελματικής ανέλιξης.

 

Ο πόλεμος στην Ουκρανία επιταχύνει αυτή τη διαδικασία, αλλά ταυτόχρονα αποσταθεροποιεί τις καθιερωμένες διαδρομές. Οι ανάγκες του μετώπου έχουν οδηγήσει σε έκτακτες τοποθετήσεις και μετακινήσεις, περιορίζοντας τη σημασία των παραδοσιακών γεωγραφικών “σχολείων” διοίκησης. Η μελέτη διαπιστώνει ότι η συχνή εναλλαγή θέσεων σε διαφορετικές περιοχές, ακόμη και στο ίδιο επίπεδο ιεραρχίας, θεωρούνταν προσόν προσαρμοστικότητας. Σήμερα, όμως, οι επιλογές γίνονται όλο και περισσότερο με βάση τις άμεσες επιχειρησιακές ανάγκες.

 

Αυτή η επιτάχυνση έχει κόστος. Οι διοικητές των στρατιωτικών περιφερειών παραμένουν πλέον στη θέση τους κατά μέσο όρο μόλις έναν χρόνο. Η σύντομη θητεία περιορίζει τον χρόνο που χρειάζεται ένας αξιωματικός για να μάθει να διαχειρίζεται έναν μεγάλο και σύνθετο μηχανισμό, να οικοδομήσει σχέσεις εμπιστοσύνης με τους υφισταμένους του και να αναπτύξει σταθερά δίκτυα συνεργασίας. Επιπλέον, ο φόβος της απομάκρυνσης μπορεί να ενθαρρύνει πιο συντηρητικές αποφάσεις, καθώς οι διοικητές έχουν κίνητρο να αποφεύγουν κινήσεις που ενδέχεται να εκληφθούν ως αποτυχία.

 

Απομακρύνσεις και πολιτική προστασία

 

Ιδιαίτερα αποκαλυπτική είναι η εικόνα που προκύπτει από τις απομακρύνσεις ανώτατων στελεχών την περίοδο 2022-25. Η κακή επίδοση των ρωσικών δυνάμεων κατά τον πρώτο χρόνο της εισβολής, συνδέθηκε με κύμα απομακρύνσεων και υποβιβασμών. Ωστόσο, η ανταρσία του Γεβγκένι Πριγκόζιν τον Ιούνιο 2023 δεν οδήγησε σε ευρείας κλίμακας εκκαθάριση της ανώτατης στρατιωτικής ηγεσίας, όπως θα μπορούσε να αναμένεται. Η πιο χαρακτηριστική περίπτωση ήταν εκείνη του Σεργκέι Σουροβίκιν, ο οποίος έχασε τη θέση του και βρέθηκε στο περιθώριο, μετά τις αναφορές για τις σχέσεις του με τον επικεφαλής της Wagner.

 

Πολύ πιο εκτεταμένες ήταν οι ανακατατάξεις μετά την αντικατάσταση του Σεργκέι Σοϊγκού από τον Αντρέι Μπελούσοφ στην πολιτική ηγεσία του υπουργείου Άμυνας τον Μάιο 2024. Στελέχη του πολιτικού και διοικητικού μηχανισμού που συνδέονταν με το δίκτυο του Σοϊγκού απομακρύνθηκαν ή συνελήφθησαν στο πλαίσιο υποθέσεων διαφθοράς. Η μελέτη εντοπίζει μια ουσιώδη διαφοροποίηση: Οι διοικητές συνήθως απομακρύνονται, μετακινούνται ή συνταξιοδοτούνται, ενώ οι πολιτικοί αξιωματούχοι του υπουργείου είναι πιθανότερο να αντιμετωπίσουν ποινικές διώξεις.

 

Το μέγεθος της αναταραχής στην κορυφή είναι εντυπωσιακό. Σύμφωνα με την ανάλυση, το 64% των εν ενεργεία αξιωματικών τεσσάρων αστέρων που περιλαμβάνονται στο σχετικό δείγμα, απομακρύνθηκε από τη θέση του την περίοδο 2022-2025. Αν εξαιρεθούν όσοι προήχθησαν στον βαθμό αυτό μετά την έναρξη του πολέμου, το ποσοστό φθάνει το 88%. Παράλληλα, απομακρύνθηκε έως και το 28% των εν ενεργεία αξιωματικών τριών αστέρων. Αντίθετα, η ηγεσία του Γενικού Επιτελείου παρέμεινε ουσιαστικά ανέγγιχτη από την έναρξη της εισβολής, γεγονός που οι ερευνητές συνδέουν με την προστασία που ενδέχεται να παρέχει ο αρχηγός του, Βαλέρι Γκερασίμοφ, στους στενούς συνεργάτες του.

 

Το παράδοξο των παρασήμων

 

Η μελέτη εξετάζει επίσης κατά πόσο η απονομή του τίτλου “Ήρωας της Ρωσίας”, της υψηλότερης κρατικής διάκρισης για ανδρεία, λειτουργεί ως εφαλτήριο προαγωγής. Το συμπέρασμα είναι ότι δεν αποτελεί αξιόπιστο προγνωστικό δείκτη μελλοντικής ανόδου. Πολλοί από τους βραβευθέντες είναι νεότεροι αξιωματικοί, ενώ οι στρατηγοί που λαμβάνουν τη διάκριση συνήθως έχουν ήδη φθάσει σε υψηλές θέσεις. Επομένως, το παράσημο συχνά αναγνωρίζει μια ήδη επιτυχημένη σταδιοδρομία, αντί να προαναγγέλλει την επόμενη ηγετική γενιά.

 

Το σημαντικότερο συμπέρασμα αφορά, τελικά, τη διαμόρφωση μιας νέας γενιάς αξιωματικών. Η έρευνα διακρίνει διαφορετικές γενεακές εμπειρίες: Όσοι εισήλθαν στο στράτευμα κατά τη σοβιετική περίοδο, είχαν διαφορετική αντίληψη για τη θέση της Ρωσίας στον κόσμο από εκείνους που ξεκίνησαν τη σταδιοδρομία τους, στις δύσκολες δεκαετίες μετά τη διάλυση της ΕΣΣΔ. Η γενιά που ακολουθεί εισήλθε σε ένα στρατιωτικό περιβάλλον με περισσότερους πόρους και ευκαιρίες, ενώ οι νεότεροι αξιωματικοί διαμορφώνονται πλέον μέσα σε συνθήκες εντατικής πατριωτικής εκπαίδευσης και πολεμικής εμπειρίας.

 

Αυτό σημαίνει ότι ο πόλεμος δεν θα επηρεάσει μόνο τη σύνθεση της ρωσικής στρατιωτικής ηγεσίας κατά τη διάρκειά του. Θα καθορίσει σε σημαντικό βαθμό τις αντιλήψεις, τις επαγγελματικές προτεραιότητες και τη στρατηγική κουλτούρα των διοικητών που θα αναλάβουν στο μέλλον. Η συχνή εναλλαγή προσώπων μπορεί να δημιουργήσει ευκαιρίες για νεότερους και ικανούς αξιωματικούς, αλλά ενδέχεται παράλληλα να αποδυναμώσει τη διοικητική συνέχεια και την αποτελεσματικότητα των ενόπλων δυνάμεων.

 

Η μελέτη δεν προσφέρει βεβαιότητες για το ποιος θα διαδεχθεί τους σημερινούς επικεφαλής. Επισημαίνει, όμως, ότι οι ηλικίες προαγωγής, οι επιχειρησιακές εμπειρίες, οι εκπαιδευτικές διαδρομές και τα δίκτυα προστασίας επιτρέπουν να εντοπιστούν πιθανοί μελλοντικοί πρωταγωνιστές. Το κρίσιμο ερώτημα για τη Δύση δεν είναι μόνο ποιοι θα καταλάβουν τις κορυφαίες θέσεις στη Μόσχα, αλλά και τι είδους στρατιωτική κουλτούρα θα μεταφέρουν σε αυτές.

 

πηγή

Η συμμαχία Τουρκίας και Λιβύης στη Μεσόγειο οδηγεί σε πόλεμο; (ρωσική ανάλυση)

Η Τουρκία έχει καταφέρει να προωθήσει το όραμά της για τη γεωγραφία της Μεσογείου: έχει οριστικοποιηθεί μια συμφωνία μεταξύ αυτής και διαφόρων περιοχών της Λιβύης για την αναδιανομή της περιοχής και της υφαλοκρηπίδας της, η οποία είναι γεμάτη φυσικό αέριο, γράφει ο πολιτικός αναλυτής Εβγκένι Κρούτικοφ στα ρωσικά μέσα ενημέρωσης. 

 

Ωστόσο, πάρα πολλές χώρες έχουν διεκδικήσει αυτήν την υφαλοκρηπίδα για να τη γλιτώσει η Άγκυρα. 

 

Η λεγόμενη Κυβέρνηση Εθνικής Σταθερότητας, με έδρα την πόλη Τομπρούκ, ενέκρινε στο κοινοβούλιο μια ναυτιλιακή συμφωνία μεταξύ της Τουρκίας και της διεθνώς αναγνωρισμένης κυβέρνησης στην Τρίπολη.

 

Το έγγραφο υπογράφηκε το 2019 και είχε απορριφθεί από τις ανατολικές αρχές της Λιβύης για πολλά χρόνια. Ορίζει τις ζώνες θαλάσσιας δικαιοδοσίας των δύο χωρών στη Μεσόγειο, μια κίνηση στην οποία αντιτίθενται η Ελλάδα, η Κύπρος και η Αίγυπτος, οι οποίες πιστεύουν ότι η συμφωνία παραβιάζει τα κυριαρχικά τους δικαιώματα. Το Ισραήλ αντιτίθεται επίσης.

 

Για την Τουρκία, ολόκληρη η διαδικασία θεωρείται στρατηγική ώθηση

 

«Η γεωγραφία και το διεθνές ναυτικό δίκαιο δεν μπορούν να αλλάξουν μέσω μονομερών, νομικά αβάσιμων κοινοβουλευτικών αποφάσεων. Η Τουρκία και η Λιβύη δεν έχουν απέναντι ή γειτονικές ακτές που θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν ως νομική βάση για την προσπάθεια οριοθέτησης θαλάσσιων ζωνών», δήλωσε το ελληνικό Υπουργείο Εξωτερικών.

 

Το αιγυπτιακό Υπουργείο Εξωτερικών δήλωσε ότι το τουρκολιβυκό μνημόνιο είναι «άκυρο και χωρίς νομική ισχύ», καθώς παραβιάζει τις διατάξεις της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών του 1982 για το Δίκαιο της Θάλασσας. «Επηρεάζει σαφώς τα κυριαρχικά δικαιώματα της Αιγύπτου στην αποκλειστική οικονομική της ζώνη και την υφαλοκρηπίδα της», αναφέρει η δήλωση.

 

Το ισραηλινό Υπουργείο Εξωτερικών κατηγόρησε την Τουρκία ότι επιχειρεί να «αποσταθεροποιήσει την κατάσταση» στην Ανατολική Μεσόγειο.

 

Από νομικής άποψης, οι διαφωνίες πηγάζουν από διαφορετικές ερμηνείες της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας, την οποία η Τουρκία αρνήθηκε να υπογράψει.

 

Η Άγκυρα προσπαθεί με κάθε τρόπο να αποκτήσει τον έλεγχο εκείνου του τμήματος της Μεσογείου όπου έχουν ανακαλυφθεί μεγάλα αποθέματα φυσικού αερίου στα ανοιχτά – τα κοιτάσματα Λεβιάθαν, Ζορ, Αφροδίτη, Καλυψώ, Ταμάρ και άλλα.

 

Η διαμάχη για την οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας είναι μια τετριμμένη σύγκρουση και ένας κόμπος αντιφάσεων που χωρίζει τις χώρες της περιοχής σε δύο στρατόπεδα.

 

Ενώ επί του παρόντος αμφισβητούν τα ύδατα μεταξύ τους σε διπλωματικό και νομικό επίπεδο, προετοιμάζουν σταδιακά τις ναυτικές τους δυνάμεις.

 

Το ελληνοκυπριακό μπλοκ, στο οποίο η Αίγυπτος και το Ισραήλ συμμετέχουν με κάποιες επιφυλάξεις, υποστηρίζει ότι τα νησιά έχουν το δικό τους δικαίωμα σε αποκλειστική οικονομική ζώνη (ΑΟΖ) και υφαλοκρηπίδα.

 

Η συμμαχία της Τουρκίας με τη Λιβύη οδηγεί τη Μεσόγειο σε έναν πόλεμο φυσικού αερίου

 

Αυτό ισχύει ακόμη και για μικρά νησιά όπως το Καστελόριζο, και ακόμη περισσότερο για μεγαλύτερα όπως η Κρήτη, η Ρόδος και άλλα. Αυτό, υποστηρίζουν, δημιουργεί μια συνεχή συνοριακή ζώνη και μια σαφή περιοχή διεκδίκησης στην υφαλοκρηπίδα που περιέχει φυσικό αέριο.

 

Οι αποστάσεις εκεί είναι μικρές. Με μια τέτοια κυριολεκτική ερμηνεία των διεθνών συμβάσεων, οι ελληνικές και οι κυπριακές ζώνες θα συγχωνεύονταν, εμποδίζοντας εντελώς την πρόσβαση της Τουρκίας στην ανοιχτή θάλασσα, για να μην αναφέρουμε την πρόσβαση στην ανάπτυξη πιθανών κοιτασμάτων.

 

Φυσικά, η Άγκυρα αρνήθηκε να το αποδεχτεί αυτό και αντιπρότεινε την ιδέα της «Γαλάζιας Πατρίδας» (Mavi Vatan).

 

Σύμφωνα με αυτήν την ιδέα, τα νησιά δεν μπορούν να έχουν πλήρεις αποκλειστικές οικονομικές ζώνες εάν αποκόπτουν ένα ηπειρωτικό κράτος από την υφαλοκρηπίδα.

 

Η ζώνη της Ελλάδας, ωστόσο, θα πρέπει να περιορίζεται σε μια γραμμή που χαράσσεται από την ακτογραμμή της χερσονήσου της Πελοποννήσου και -με κάποιες επιφυλάξεις- από το νησί της Κρήτης, καθώς η ένταξη της Κρήτης στην Ελλάδα καθορίζεται από ειδικές συμφωνίες που αφορούν τρίτες χώρες.

 

Επιπλέον, η Τουρκία δεν αναγνωρίζει τα δικαιώματα της Κυπριακής Δημοκρατίας και γενικά αρνείται την ύπαρξή της στην τρέχουσα μορφή της, υποστηρίζοντας τα συμφέροντα του μη αναγνωρισμένου Ψευδοκράτους της Κατεχόμενης – από τον τουρκικό στρατό- Κύπρου.

 

Η Τουρκία έχει δικαιώματα …παντού!

 

Έτσι, σύμφωνα με την τουρκική ερμηνεία, η Άγκυρα έχει δικαιώματα σε ολόκληρα τα μεσογειακά ύδατα, συμπεριλαμβανομένων όχι μόνο των περιοχών της υφαλοκρηπίδας που περιέχουν φυσικό αέριο, αλλά και της περιοχής γύρω από τα ελληνικά νησιά και την Κύπρο, τα οποία στερούνται των ανεξάρτητων υδάτων τους και γίνονται, ας πούμε, θύλακες.

 

Ο αγώνας για την υφαλοκρηπίδα συνεχίζεται μεταξύ των χωρών της περιοχής (με εξαίρεση τον Λίβανο, ο οποίος απλά δεν έχει χρόνο για αυτό) εδώ και περίπου δέκα χρόνια.

 

Το 2019, οι Τούρκοι έστειλαν εξειδικευμένα σκάφη αρκετές φορές για να πραγματοποιήσουν έρευνες και γεωτρήσεις στην περιοχή που διεκδικεί η Κύπρος. Οι Κύπριοι επιχείρησαν να καταλάβουν αυτά τα σκάφη και οι Τούρκοι απάντησαν στέλνοντας μικρά πολεμικά πλοία. Ενώ η κατάσταση δεν είχε ακόμη κλιμακωθεί σε ανοιχτές εχθροπραξίες, φαινόταν ήδη απειλητική.

 

Το Ισραήλ, το οποίο επίσης δεν αναγνωρίζει τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας και θεωρεί ολόκληρη την Ανατολική Μεσόγειο δική του για ιστορικούς λόγους, έχει επίσης προσεγγίσει τη ζώνη των συγκρούσεων. Ωστόσο, παρά τις αντιπαραθετικές του σχέσεις με την Άγκυρα, δεν έχει ακόμη αναλάβει καμία ενεργή δράση.

 

Η Ελλάδα και η Κύπρος κατάφεραν να κερδίσουν την Αίγυπτο εκμεταλλευόμενες τις αντιφάσεις μεταξύ Καΐρου και Λιβύης, οι οποίες, για διάφορους λόγους, φαίνονται επίσης άλυτες.

 

Οι Τούρκοι ενισχύουν στρατιωτικά τον Χαφτάρ

 

Η Τουρκία υποστηρίζει την κυβέρνηση στο Τομπρούκ που υποστηρίζεται από τον στρατάρχη Χαλίφα Χαφτάρ, προμηθεύοντάς την με όπλα και στρατιωτικούς συμβούλους.

 

Σε αντάλλαγμα, συμμερίζεται πολλές από τις πρωτοβουλίες της Άγκυρας στην Ανατολική Μεσόγειο, συμπεριλαμβανομένης της αναδιανομής των θαλασσών. Το τοπικό κοινοβούλιο αρνήθηκε να την επικυρώσει από φόβο ότι θα απομονώσει περαιτέρω τη μεταβατική κυβέρνηση διεθνώς. Αλλά τώρα έχει τεθεί σε ισχύ, κόβοντας τη Μεσόγειο στη μέση, αγνοώντας την ύπαρξη της Κύπρου και των δικαιωμάτων της Ελλάδας επί των ελληνικών νησιών.

 

Η Ελλάδα και η Αίγυπτος κατέληξαν στη δική τους συμφωνία για τη διαίρεση της θαλάσσιας ζώνης σε απάντηση στη συμφωνία Τουρκίας-Λιβύης.

 

Περαιτέρω διαβουλεύσεις βρίσκονται σε εξέλιξη για την επέκταση της ζώνης ανατολικά της Κύπρου υπέρ του Καΐρου.

 

Για την Τουρκία, αυτό θα ήταν επίσης μοιραίο, καθώς περιορίζει τη δικαιοδοσία της στη φυσική παράκτια ζώνη της.

 

Και ακόμη και τότε, όχι παντού, δεδομένης της γεωγραφίας των ελληνικών Δωδεκανήσων, γύρω από τα οποία, σύμφωνα με τη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών, πρέπει επίσης να δημιουργηθεί αποκλειστική οικονομική ζώνη.

 

Επιπλέον, χώρες που ενδιαφέρονται για την ανάπτυξη κοιτασμάτων φυσικού αερίου (Αίγυπτος, Κύπρος, Ελλάδα, Ισραήλ, Ιταλία, Ιορδανία και, παραδόξως, Παλαιστίνη) δημιούργησαν το Φόρουμ Φυσικού Αερίου της Ανατολικής Μεσογείου (EMGF), από το οποίο η Τουρκία αποκλείστηκε σκόπιμα. Αυτό οδήγησε σε μερική διπλωματική απομόνωση της Άγκυρας στην περιοχή, αλλά ταυτόχρονα την ώθησε να αναλάβει πιο αποφασιστική δράση.

 

Η περιοχή είναι επί του παρόντος κατακερματισμένη σε ένα πλέγμα διαφορετικών νομικών συστημάτων και συνθηκών που δεν μπορούν να συμβιβαστούν. Ένα περίπλοκο διπλωματικό παιχνίδι βρίσκεται σε εξέλιξη, που περιλαμβάνει στοιχεία εκβιασμού και καταναγκασμού, με την Τουρκία να προσπαθεί αυτή τη στιγμή να καλύψει τη διαφορά.

 

Παραχωρήσεις- δόλωμα προς την Αίγυπτο…

 

Πρώτα και κύρια, προσπάθησε να κερδίσει την Αίγυπτο, την οποία θεωρεί αδύναμο κρίκο. Αυτό δεν είναι απολύτως αληθές. Το Κάιρο απλώς δεν έχει καμία υπαρξιακή σύγκρουση με την Άγκυρα, σε αντίθεση με την Ελλάδα και την Κύπρο, επομένως η διαπραγμάτευση είναι δυνατή.

 

Στο πρώτο στάδιο, η Τουρκία προτείνει μια διμερή συμφωνία με την Αίγυπτο για την οριοθέτηση οικονομικών ζωνών, η οποία θα της παραχωρούσε 15.000 τετραγωνικά μέτρα θαλάσσιας έκτασης περισσότερα από τη συμφωνία με την Ελλάδα. Ωστόσο, το Κάιρο παραμένει πιστό στην Αθήνα προς το παρόν και έχει τους δικούς του λόγους για να το πράξει.

 

Πρώτον, η Αίγυπτος δεν είναι ευχαριστημένη με την προσέγγιση της Τουρκίας με τη μεταβατική κυβέρνηση της Λιβύης, την ενίσχυση της οποίας το Κάιρο θεωρεί απειλή για τα συμφέροντά της.

 

Δεύτερον, η Αίγυπτος θα ήθελε επίσης να συμμετάσχει στην ανάπτυξη της υφαλοκρηπίδας που περιέχει φυσικό αέριο, και μια συμμαχία με την Τουρκία θα οδηγούσε σε αποκλεισμό από το Φόρουμ Φυσικού Αερίου και σε κλιμάκωση των σχέσεων με το Ισραήλ.

 

Επιπλέον, το Μπαχρέιν και τα ΗΑΕ, που ενδιαφέρονται επίσης για την παραγωγή φυσικού αερίου, τάχθηκαν με το «ελληνικό μπλοκ». Αυτοί είναι επίσης σημαντικοί περιφερειακοί παράγοντες.

 

Η κήρυξη πολέμου που δεν γίνεται…

 

Ενώ η Τουρκία επιδεικνύει την προθυμία της να φτάσει μέχρι τέλους, συντάσσοντας ένα νομοσχέδιο για τις θαλάσσιες δικαιοδοσίες που στοχεύει στην εδραίωση των ισχυρισμών της, μέρος της Ανατολικής Μεσογείου θα ανακηρυχθεί τουρκική θαλάσσια ζώνη, το δυσλειτουργικό διεθνές δίκαιο (και ακόμη και η γεωγραφία σε ορισμένα σημεία) θα αγνοηθεί και τα ελληνικά νησιά και η Κύπρος θα χάσουν την κυριαρχία τους.

 

Στο παρελθόν, τέτοια μέτρα θεωρούνταν κήρυξη πολέμου.

 

Επιπλέον, το νομοσχέδιο θα επεκτείνει επίσης την εθνική νομοθεσία της Τουρκίας στα ύδατα του Αιγαίου, του Μαρμαρά και της Μαύρης Θάλασσας, κάτι που έρχεται και πάλι σε αντίθεση με το διεθνές ναυτικό δίκαιο και διάφορες διμερείς συμφωνίες.

 

Εν τω μεταξύ, το τουρκικό Υπουργείο Άμυνας δήλωσε ότι «θα υπερασπιστεί τα δικαιώματα και τα συμφέροντα της χώρας σε περιοχές της θαλάσσιας δικαιοδοσίας της με ακλόνητη αποφασιστικότητα».

 

Μέχρι στιγμής, πρόκειται για μεμονωμένα περιστατικά. Τουρκικά περιπολικά σκάφη παρενοχλούν περιοδικά ελληνικά σκάφη που τοποθετούν καλώδια επικοινωνίας μεταξύ των νησιών. Αλλά τα εμπλεκόμενα μέρη δεν φαίνεται να επιδιώκουν καν συμβιβασμό, απλώς δηλώνουν τις θέσεις τους, διαγράφοντας τα συμφέροντα των άλλων σε χάρτες.

 

Υπό αυτές τις συνθήκες, η κανονική κατασκευή αγωγών φυσικού αερίου και η υπεράκτια ανάπτυξη είναι αδύνατες. Μια μεγάλη ένοπλη σύγκρουση, από την άλλη πλευρά, είναι μια σαφής πιθανότητα. Υπάρχουν πάντα λόγοι να πιστεύουμε ότι τα πράγματα μόνο θα χειροτερέψουν.

 

Echedoros.blog

Ουκρανία, Ιράν, Παλαιστίνη: Πώς Θα αποτραπεί μια γενική ανάφλεξη

Γράφει ο ΒΕΝΕΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ  

 

Με τον πόλεμο στην Ουκρανία να διανύει τον πέμπτο χρόνο, αυτό που συμπεραίνεται είναι ότι δεν θα υπάρξει λύση και διαρκής ειρήνη, χωρίς την αντιμετώπιση της στρατηγικής σύγκρουσης μεταξύ Ρωσίας και ΝΑΤΟ, της οποίας το ουκρανικό έδαφος έχει γίνει το κύριο θέατρο, ούτε χωρίς την στρατιωτική ουδετερότητα της Ουκρανίας, εγγυημένη από αμοιβαίες δεσμεύσεις. Η πρόκληση τώρα είναι να σωθεί ό,τι μπορεί στην ουκρανική κοινωνία, να αποφευχθεί μια άμεση αντιπαράθεση μεταξύ των πυρηνικών δυνάμεων και η προώθηση της ευρωπαϊκής ασφάλειας.  

 

Προχωρώντας από την Ουκρανία στη Μέση Ανατολή, ο τερματισμός του πολέμου σε Γάζα και Ιράν απαιτεί την ρήξη με την κατοχή, τον εποικισμό και την ατιμωρησία, την ίδρυση ενός ανεξάρτητου και βιώσιμου παλαιστινιακού κράτους, τον σεβασμό της κυριαρχίας του Ιράν και των γειτονικών χωρών και τη σταδιακή απάλειψη των εξωτερικών παρεμβάσεων που τροφοδοτούν την κλιμάκωση. Το διεθνές σύστημα για να λειτουργήσει απαιτεί συμβιβασμούς, έναντι επιδείξεων δύναμης.

 

Χωρίς να υπάρχει μια συλλογική επιθυμία για καταστροφή, το αποτέλεσμα αποφάσεων που αποσκοπούν στην προώθηση συμφερόντων, οδηγούν σε μία αυτοκτονική κατάσταση. Δεν είναι μόνο ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες θέλουν να διατηρήσουν την υπεροχή τους, ότι η Ρωσία βλέπει απειλές στο στρατηγικό της περιβάλλον, ότι η Κίνα σκοπεύει να εξασφαλίσει την ανάπτυξή της, ή ότι το Ιράν επιδιώκει να διατηρήσει την αποτρεπτική του ικανότητα απέναντι σε στρατιωτικά ανώτερους αντιπάλους. Κάθε λογική που αρνείται να ενσωματώσει τους περιορισμούς των άλλων, παράγει ένα σύστημα στο οποίο ο πόλεμος παύει να είναι ένα πολιτικό εργαλείο και γίνεται ένας μηχανισμός υπαρξιακής επιβίωσης.

 

Ο πόλεμος στην Ουκρανία δεν σχηματίστηκε σε ιστορικό κενό τον Φεβρουάριο του 2022: Η κρίση του 2014, οι συγκρούσεις στο Ντονμπάς, οι δεσμεύσεις που δεν τηρήθηκαν, η διεύρυνση του ΝΑΤΟ είχαν συσσωρεύσει αντιλήψεις απειλής στη Ρωσία. Μια ειρήνη που αγνοεί τις θεμελιώδεις ανησυχίες της μιας πλευράς μπορεί να μην διαρκέσει, ενώ μια ειρήνη που επιβάλλεται σε βάρος των δικαιωμάτων και της ασφάλειας της άλλης, ιδιαίτερα αν αφορά μία ισχυρά στρατιωτικά χώρα, μπορεί απλώς να προετοιμάσει τον επόμενο πόλεμο. Για την ύπαρξη της ειρήνης απαραίτητος είναι ο σεβασμός στις ανησυχίες ασφάλειας των εμπλεκόμενων χωρών και η οικοδόμηση ρυθμίσεων που θα καθιστούν τη διατήρηση της ειρήνης προτιμότερη από την πρόκληση ή επανάληψη πολέμου.

 

Οι προϋποθέσεις για διαρκή ειρήνη στην Ουκρανία

 

Η παρουσίαση του πολέμου στην Ουκρανία ως απλή αντιπαράθεση μεταξύ δύο γειτονικών κρατών θα ήταν ακρωτηριασμός της στρατηγικής της πραγματικότητας: Από το 2014 και σε ασύγκριτα μεγαλύτερη κλίμακα από το 2022, ο οπλισμός, οι πληροφορίες, η εκπαίδευση, η χρηματοδότηση και τα τεχνικά συστήματα που παρέχονται από τις χώρες του ΝΑΤΟ έχουν διαδραματίσει καθοριστικό ρόλο στην ικανότητα του Κιέβου να διατηρήσει τη στρατιωτική προσπάθεια.

 

Η ιστορική, γλωσσική, πολιτιστική και οικογενειακή εγγύτητα ενός σημαντικού μέρους του ρωσικού και του ουκρανικού πληθυσμού καθιστά αυτή τη σύγκρουση ιδιαίτερα τραγική, χωρίς να διαγράφει την ύπαρξη μιας ξεχωριστής ουκρανικής εθνικής ταυτότητας. Αυτή η συγγένεια επιβεβαιώνει και εξηγεί τις ρωσικές επιχειρησιακές επιλογές, ιδιαίτερα στα πρώτα στάδια του πολέμου.

 

Αυτό που έχει σημασία τώρα είναι ότι, η συνέχιση ενός πολέμου φθοράς απειλεί να μειώσει μόνιμα τις δημογραφικές, οικονομικές και θεσμικές ικανότητες της Ουκρανίας, ενώ μια άμεση σύγκρουση μεταξύ Ρωσίας και ΝΑΤΟ – ειδικά γύρω από το Καλίνινγκραντ, ρωσικό έδαφος του οποίου η κατάληψη από αντίπαλη δύναμη θα συνιστούσε ακραία κλιμάκωση – θα μπορούσε να προκαλέσει μια πυρηνική αντιπαράθεση σε εντελώς διαφορετική κλίμακα.

 

Η βία στο Ντονμπάς

 

Οι συμφωνίες του Μινσκ του 2014 και του 2015 είχαν ανοίξει τη δυνατότητα πολιτικής διευθέτησης στο Ντονμπάς, αλλά η εφαρμογή τους απέτυχε εν μέσω παραβιάσεων. Οι μεταγενέστερες δηλώσεις ορισμένων Ευρωπαίων αξιωματούχων, αποκάλυψαν τη σκοπιμότητα των συμφωνιών, ώστε να δοθεί χρόνος στην Ουκρανία για να ενισχυθεί και τόνισαν στη Μόσχα την πεποίθηση μιας εργαλειοποιημένης διαπραγμάτευσης, χωρίς να έχει διαπιστωθεί ότι όλοι οι υπογράφοντες είχαν εξαρχής αυτήν την πρόθεση.

 

Η βία που υπέστησαν οι άμαχοι στο Ντονμπάς είναι πραγματική και τεκμηριωμένη. Η αποτελεσματική στρατιωτική ουδετερότητα της Ουκρανίας θα πρέπει να γίνει ο ρητός άξονας μίας διευθέτησης, επειδή η ένταξη του Κιέβου στο ΝΑΤΟ θα παρατείνει τη στρατηγική αντιπαράθεση που πρέπει να εκτονώσει η ειρήνη.

 

Επί πλέον, αδήριτη ανάγκη είναι η έλλειψη συμμετοχής της Ουκρανίας σε στρατιωτική συμμαχία που στρέφεται κατά της Ρωσίας, καθώς και η απαγόρευση ξένων βάσεων και επιθετικών πυραύλων στο έδαφός της. Η αποστρατικοποίηση ασφαλώς δεν σημαίνει ότι είναι αδύνατο για το ουκρανικό κράτος να διασφαλίσει τη δημόσια τάξη και την ελάχιστη άμυνά του. Πρέπει να ορισθούν όρια και μηχανισμοί που καθιστούν λιγότερο πιθανή την επανάληψη των εχθροπραξιών, υπό ανεξάρτητο έλεγχο και με μηχανισμούς επίλυσης συμβάντων. Η Ευρώπη θα είχε ζωτικό συμφέρον να υποστηρίξει έναν τέτοιο συμβιβασμό αντί να καλλιεργεί την ψευδαίσθηση μιας απόλυτης νίκης επί μιας πυρηνικής δύναμης…

 

Ιράν, Παλαιστίνη και Κόλπος

 

Στη Μέση Ανατολή, οι αφηρημένες διακηρύξεις για την “περιφερειακή ασφάλεια” υποθάλπονται από την πραγματικότητα της κατοχής, του εποικισμού, της καταστροφής της Γάζας, των μαζικών επιθέσεων εναντίον αμάχων και του πολλαπλασιασμού των χτυπημάτων πέρα από τα σύνορα. Το τέλος της κατοχής και του αποικισμού, η αποτελεσματική προστασία των Παλαιστινίων και η εγκαθίδρυση ενός ανεξάρτητου, βιώσιμου παλαιστινιακού κράτους με πραγματικά δικαιώματα δεν πρέπει πλέον να υποβιβάζονται σε μια διαρκώς αναβαλλόμενη υπόσχεση.

 

Καμία σταθεροποίηση δεν θα διαρκέσει όσο οι Παλαιστίνιοι στερούνται ενός πραγματικού κράτους, όσο συνεχίζονται οι κατοχές και όσο η στρατιωτική υπεροχή παρουσιάζεται ως υποκατάστατο του νόμου. Επί πλέον το αίτημα για ασφάλεια δεν μπορεί να παρέχει σε μια κυβέρνηση ένα μόνιμο δικαίωμα να παρεμβαίνει εναντίον των γειτόνων της, όπως δεν μπορούν οι ιδεολογικές φιλοδοξίες των ρευμάτων υπέρ ενός “Μεγάλου Ισραήλ”, να αντιμετωπίζεται ως νόμιμο δόγμα εδαφικής ανακατανομής.

 

Όσον αφορά την εμπλοκή των ΗΠΑ στο Ιράν, σε σοβαρό στρατηγικό αδιέξοδο βρίσκεται ο Ντόναλντ Τραμπ, με τις ολοένα σκληρότερες αμερικανικές απειλές να αποτελούν ένδειξη αποτυχίας και όχι ισχύος. Ο Αμερικανός πρόεδρος, επιχειρώντας να ξεφύγει από τη δύσκολη θέση στην οποία έχει περιέλθει, απείλησε με κλιμάκωση, με τη στρατιωτική ρητορική εναντίον της Τεχεράνης να επεκτείνεται στην ολοκληρωτική καταστροφή του Ιράν, αλλά και στο ενδεχόμενα χρήσης εξαιρετικά ισχυρών όπλων, όπως η λεγόμενη “μητέρα όλων των βομβών” και οι διατρητικές βόμβες GBU-57, οι οποίες έχουν σχεδιαστεί για την προσβολή βαθιά οχυρωμένων εγκαταστάσεων.

 

Ο Αμερικανός πρόεδρος μπήκε σε αυτόν τον πόλεμο, αλλά δεν πέτυχε κανέναν από τους στόχους του, με αποτέλεσμα να βρίσκεται αντιμέτωπος με τις συνέπειες μιας σύγκρουσης, της οποίας το κόστος και η διάρκεια αποδεικνύονται δυσκολότερα διαχειρίσιμα από ό,τι είχε αρχικά υπολογιστεί.

 

Πώς μπορεί να τερματιστεί η σύγκρουση

 

Το Ιράν, που υπόκειται εδώ και δεκαετίες σε κυρώσεις και επαναλαμβανόμενες στρατιωτικές πιέσεις, έχει αναπτύξει συμβατικές αμυντικές και αποτρεπτικές δυνατότητες των οποίων η λογική δεν μπορεί να κατανοηθεί χωρίς να ληφθεί υπόψη το στρατηγικό του περιβάλλον, ιδίως η αμερικανική στρατιωτική παρουσία στον Κόλπο και η περιφερειακή πυρηνική ασυμμετρία: Ο κίνδυνος ενός πολέμου που θα στοχεύει την ίδια την ύπαρξη του ιρανικού κράτους, θα είχε επικίνδυνες προεκτάσεις για τις ενεργειακές υποδομές του Κόλπου, τα λιμάνια του, τις θαλάσσιες οδούς του και τις μονάδες αφαλάτωσης που παρέχουν ένα ζωτικό μέρος του πόσιμου νερού σε αρκετές χώρες της περιοχής.

 

Η έκθεση σε αντίποινα θα αύξανε την απειλή μιας ανθρωπιστικής και οικονομικής καταστροφής. Μια επίθεση σε αυτές τις πολιτικές εγκαταστάσεις θα παραβίαζε τους ισχύοντες κανόνες για την προστασία των πληθυσμών. Μια αξιόπιστη διέξοδος από την κρίση απαιτεί, επομένως, μονομιάς, την παύση των επιθέσεων και των απειλών κατά του Ιράν, αμοιβαία σύμφωνα μη επίθεσης, την επαναφορά ενός αμοιβαίου πυρηνικού πλαισίου, την άρση των κυρώσεων, την προστασία των θαλάσσιων οδών και των πολιτικών υποδομών, και τη σταδιακή αντικατάσταση της αρχιτεκτονικής της ξένης στρατιωτικής κυριαρχίας με ένα σύμφωνο ασφάλειας του Κόλπου που θα περιλαμβάνει τα παράκτια κράτη.

 

Τα οφέλη μιας ειρήνης στα μέτωπα Ουκρανίας-Ιράν-Γάζας, θα πρόσφεραν τη δυνατότητα ανοικοδόμησης, αποκλιμάκωσης των περιφερειακών αντιπαλοτήτων, βελτιωμένη ασφάλεια στις μεταφορές και την ενέργεια, χαμηλότερα ασφάλιστρα εμπορικού κινδύνου και μικρότερη έκθεση των οικονομιών εισαγωγής ενέργειας, με αποτέλεσμα την μείωση των κοινωνικών εντάσεων κυρίως στην Ευρώπη, που προκαλούνται και από την οικονομική κρίση.

 

πηγή

Για μία πολιτική του Ελληνισμού

Ο Θεοφάνης Μαλκίδης μιλώντας στην εκπομπή «ΕΞΕΛΙΞΕΙΣ» του ΔΕΛΤΑ TV Θράκης και στο δημοσιογράφο Σάκη Σταυρίδη, ανέφερε μεταξύ των άλλων τα εξής:

 

1. Ελληνοτουρκικές σχέσεις και το ζήτημα της πόντισης του καλωδίου

 

• Διεθνές Δίκαιο & Ενεργειακές Συνδέσεις: Η πόντιση καλωδίου ενέργειας αποτελεί μια καθαρά ειρηνική πράξη και δεν υπάρχει καμία απολύτως υποχρέωση ενημέρωσης τρίτων ή γειτονικών κρατών.
• Η στάση της Τουρκίας: Η Τουρκία επιτρέπει σε αυτήν και σε άλλα κράτη (π.χ. στη Μαύρη Θάλασσα) να πραγματοποιούν ενεργειακές συνδέσεις χωρίς αναφορά σε άλλους, αλλά επιχειρεί να στερήσει αυτό το δικαίωμα από την Ελλάδα μέσω ψυχολογικής πίεσης.
• Η αναγκαιότητα αποφασιστικότητας: Υποστηρίχθηκε ότι η Ελλάδα δεν πρέπει να υποχωρεί σε αξιώσεις ή ρηματικές διακοινώσεις (όπως αυτές που αφορούν περιοχές νοτίως της Κρήτης), αλλά να ασκεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα.

2. Τα 12 ναυτικά μίλια και η ΑΟΖ

• Ενιαία επέκταση: Επισημάνθηκε η ανάγκη για άμεση και ενιαία εφαρμογή των 12 ναυτικών μιλίων παντού (από τη Γαύδο μέχρι τη Ζουράφα και από το Καστελόριζο μέχρι τις Διαπόντιες Νήσους), αντί για την τρέχουσα μερική εφαρμογή (12 μίλια στο Ιόνιο, 6 μίλια στο Αιγαίο)
• Οριοθέτηση με Αίγυπτο: Τονίστηκε η σημασία της πλήρους (και όχι μόνο μερικής) οριοθέτησης της ΑΟΖ με την Αίγυπτο, λαμβάνοντας υπόψη ότι οι διεθνείς σχέσεις βασίζονται στα συμφέροντα και όχι απλώς στις φιλίες .

3. Η «Γαλάζια Πατρίδα» και η στάση των μεγάλων δυνάμεων

• Το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» είναι αντιγραφή του ναζιστικού «ζωτικού χώρου» και πρέπει να γίνει ιστορική αναδρομή στις συμφωνίες του Μονάχου (προπολεμικά) για να τονιστεί ότι η θυσία μικρότερων κρατών από τις μεγάλες δυνάμεις για χάρη μιας προσωρινής ειρήνης τελικά αποθρασύνει τον επιθετικό γείτονα.

4. Το Έπος του '40 και η νέα γενιά

• Η αυθεντικότητα της αντίστασης: Το «Όχι» του 1940 δεν ήταν απλώς μια απόφαση της ηγεσίας της εποχής, αλλά η ομόθυμη έκφραση της ελληνικής κοινωνίας και του λαού που υπερασπίστηκε την ελευθερία του παρά τις τεράστιες υλικές αδυναμίες.
• Ο ρόλος της νεολαίας και των εκπαιδευτικών: Σχολιάστηκε θετικά η εικόνα της νέας γενιάς στις πρόσφατες παρελάσεις, αναφέροντας ότι η νεολαία δείχνει έντονο πατριωτικό ενδιαφέρον και διαψεύδει τις θεωρίες περί εθνομηδενισμού.
• Ανοιχτά ιστορικά ζητήματα: Επισημάνθηκε το διαρκές ηθικό και εθνικό χρέος της χώρας απέναντι στους χιλιάδες άταφους πεσόντες του '40 (στα βουνά της Βορείου Ηπείρου) και στη διεκδίκηση των γερμανικών αποζημιώσεων και του κατοχικού δανείου.

Η συνέντευξη στον παρακάτω σύνδεσμο

https://youtu.be/VkS47ixse4A

«Χωρίς μνήμη ποιοι είμαστε; Ιστορία και ταυτότητα στη νέα γενιά»

«Χωρίς μνήμη ποιοι είμαστε; Ιστορία και ταυτότητα στη νέα γενιά»: Συζήτηση με τον Γιώργο Καραμπελιά στο «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει…»
 

Η ιστορική μνήμη αποτελεί προϋπόθεση για την κατανόηση του παρόντος και τη διαμόρφωση του μέλλοντος. Ένας νέος άνθρωπος που γνωρίζει τις ρίζες του μπορεί να αντιμετωπίσει τον κόσμο με αυτοπεποίθηση, κριτική σκέψη και εξωστρέφεια. 

 

Συνεχίστηκε την Τετάρτη 4 Νοεμβρίου ο συζητήσεων «Νέοι και ταυτότητα: Ποιοι είμαστε σ’ έναν κόσμο που αλλάζει; Ανάμεσα στη μνήμη, την εικόνα και την πίστη.» που διοργανώνει η συντακτική επιτροπή του περιοδικού της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς ''Πειραϊκή Εκκλησία'', στο πλαίσιο του προγράμματος «ΕΝΟΡΙΑ εν δράσει...» του Ιερού Ναού Ευαγγελιστρίας Πειραιώς.

 

Στην συνάντηση προσκεκλημένος ήταν ο κ. Γιώργος Καραμπελιάς, Συγγραφέας, Εκδότης, Πολιτικός ακτιβιστής. Η συζήτηση είχε θέμα «Χωρίς μνήμη ποιοι είμαστε; Ιστορία και ταυτότητα στη νέα γενιά» και συμμετείχαν ο Πρωτοπρεσβύτερος π. Μιλτιάδης Ζέρβας, Θεολόγος, Διευθυντής του περιοδικού ''Πειραϊκή Εκκλησία'', ο Αρχισυντάκτης του περιοδικού κ. Γεώργιος Ανανιάδης, Θεολόγος και Εικαστικός και ο κ. Χρήστος Καπαγερίδης, Δάσκαλος.

 

Η συζήτηση πραγματεύτηκε τη βαθιά και αδιάρρηκτη σχέση ανάμεσα στην ιστορική μνήμη, την εθνική ταυτότητα και τη διαμόρφωση της προσωπικότητας των νέων ανθρώπων. Η ιστορία δεν αποτελεί απλώς τη γνώση γεγονότων του παρελθόντος, αλλά βασικό στοιχείο συγκρότησης τόσο της ατομικής όσο και της συλλογικής ταυτότητας. Όπως ένας άνθρωπος χωρίς προσωπική μνήμη χάνει σταδιακά την αίσθηση του εαυτού του, έτσι και ένας λαός που αποκόπτεται από την ιστορική του μνήμη κινδυνεύει να χάσει την ταυτότητα, τη συνοχή και τον προσανατολισμό του.

 

Ο κ. Καραμπελιάς υποστήριξε ότι η ελληνική ταυτότητα είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ιστορική της συνέχεια. Σε αντίθεση με νεότερα έθνη, όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες, των οποίων η ταυτότητα διαμορφώθηκε κυρίως μέσα από τη δημιουργία και την επέκταση του κράτους τους, ο ελληνισμός διαθέτει ιστορική διαδρομή χιλιάδων ετών. Στη διάρκεια αυτής της πορείας γνώρισε σημαντικές μεταβολές, απώλειες εδαφών, περιόδους υποδούλωσης και απουσίας ανεξάρτητου κράτους. Ωστόσο, διατήρησε τη συνοχή του μέσα από τη γλώσσα, την ιστορική συνείδηση και, ιδιαίτερα κατά τη βυζαντινή και οθωμανική περίοδο, την Ορθοδοξία.

 

Ιδιαίτερη έμφαση έδωσε στον ρόλο της Ορθόδοξης Εκκλησίας κατά την Τουρκοκρατία. Εφόσον οι Έλληνες δεν διέθεταν δικό τους κράτος, η Εκκλησία αποτέλεσε βασικό θεσμό διατήρησης της συλλογικής τους ταυτότητας. Η ορθόδοξη πίστη συνέβαλε στη διαφύλαξη της γλώσσας, της παράδοσης και της ιστορικής συνείδησης, λειτουργώντας ως ενοποιητικός παράγοντας για τους ελληνικούς πληθυσμούς που βρίσκονταν διασκορπισμένοι σε διαφορετικές περιοχές. Κατά συνέπεια, η ελληνική εθνική ταυτότητα δεν μπορεί να εξεταστεί ανεξάρτητα από τη θρησκευτική και πολιτισμική της παράδοση.

 

Στο πλαίσιο αυτό, ο κ. Καραμπελιάς άσκησε κριτική στις απόψεις που υποστηρίζουν ότι το ελληνικό έθνος δημιουργήθηκε με την ίδρυση του ελληνικού κράτους, μετά την Επανάσταση του 1821. Η αντίληψη αυτή παραγνωρίζει τη μακραίωνη ιστορική συνέχεια του ελληνισμού και περιορίζει την ύπαρξή του στα περίπου διακόσια χρόνια της κρατικής του υπόστασης. Αντίθετα, το έθνος προϋπήρχε του κράτους και η εθνική συνείδηση είχε διαμορφωθεί μέσα από αιώνες κοινής ιστορίας, πολιτισμού και θρησκευτικής παράδοσης.

 

Ως χαρακτηριστικό παράδειγμα ανέφερε τον λόγιο Δημήτριο Καταρτζή, δάσκαλο του Ρήγα Βελεστινλή, ο οποίος ήδη στα τέλη του 18ου αιώνα υπογράμμιζε τη σύνδεση των Ελλήνων με τους αρχαίους προγόνους, τους Βυζαντινούς και τους χριστιανούς αγίους. Ο Καταρτζής προέτρεπε τους νέους να γνωρίζουν την παράδοσή τους, να μελετούν και ξένες γλώσσες και πολιτισμούς, αλλά να αξιοποιούν δημιουργικά αυτή τη γνώση προς όφελος της πατρίδας τους. Η θέση αυτή δεν εκφράζει απομόνωση από τον υπόλοιπο κόσμο, αλλά έναν δημιουργικό συνδυασμό εξωστρέφειας και διατήρησης της ιδιαίτερης ταυτότητας.

 

Ένα ακόμη σημαντικό ζήτημα της συζήτησης ήταν ο τρόπος διδασκαλίας της ιστορίας στα σχολεία. Ο κ. Καραμπελιάς θεωρεί ότι το μάθημα της ιστορίας πρέπει να αποκτήσει κεντρική θέση στην εκπαίδευση, καθώς προσφέρει στους νέους τη δυνατότητα να κατανοήσουν ότι αποτελούν μέρος μιας ευρύτερης ιστορικής πορείας. Η διδασκαλία, ωστόσο, δεν πρέπει να περιορίζεται σε μια ψυχρή παράθεση χρονολογιών και γεγονότων. Χρειάζεται ζωντάνια, αφηγηματική δύναμη και συναισθηματική συμμετοχή, ώστε να προκαλεί το ενδιαφέρον των μαθητών. Παράλληλα, πρέπει να αποφεύγονται οι ιστορικές ανακρίβειες και οι μύθοι. Η ιστορική αλήθεια, όπως επεσήμανε, δεν χρειάζεται παραποίηση για να συγκινήσει, καθώς διαθέτει από μόνη της «καρδιά και ψυχή».

 

Η συζήτηση επεκτάθηκε στην ευθύνη της οικογένειας και της κοινωνίας για τη μετάδοση της ιστορικής μνήμης. Ιδιαίτερη σημασία αποδίδεται στις οικογενειακές αφηγήσεις, στις αναμνήσεις των παππούδων και των γιαγιάδων και στην καταγωγή κάθε οικογένειας. Οι ιστορίες προσφυγιάς, μετανάστευσης και προσωπικών περιπετειών, ιδιαίτερα μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922, αποτελούν ζωντανά κομμάτια της ευρύτερης ελληνικής ιστορίας. Μέσα από αυτές τις αφηγήσεις οι νέοι μπορούν να αντιληφθούν ότι η εθνική ιστορία δεν βρίσκεται μόνο στα σχολικά βιβλία, αλλά υπάρχει και μέσα στην καθημερινή ζωή τους.

 

Παράλληλα, ο κ. Καραμπελιάς παρατήρησε ότι η ελληνική κοινωνία συχνά εμφανίζει μια αντίφαση: ενώ διατηρεί ισχυρούς δεσμούς με την εθνική και πολιτισμική της παράδοση, παρουσιάζει δυσπιστία απέναντι στο κράτος. Αυτό αποδίδεται στην ιστορική εμπειρία της δημιουργίας του νεότερου ελληνικού κράτους, το οποίο διαμορφώθηκε σε μεγάλο βαθμό υπό την επιρροή ξένων δυνάμεων και δεν αναπτύχθηκε οργανικά από την ίδια την κοινωνία. Έτσι, οι Έλληνες αισθάνονται συχνά μεγαλύτερη οικειότητα με την οικογένεια, την κοινότητα και τη συλλογικότητα παρά με τους κρατικούς θεσμούς.

 

Ωστόσο, η ιστορική και εθνική συνείδηση δεν έχει εξαφανιστεί από τη σύγχρονη ελληνική κοινωνία. Η συμμετοχή των νέων στους παραδοσιακούς χορούς, οι εθνικές αθλητικές επιτυχίες, οι παρελάσεις και η παρουσία στις μεγάλες θρησκευτικές γιορτές αποτελούν ενδείξεις ότι οι δεσμοί με την παράδοση εξακολουθούν να υπάρχουν. Το ζητούμενο είναι να συνδεθούν αυτές οι αυθόρμητες εκδηλώσεις συλλογικότητας με βαθύτερη ιστορική γνώση.

 

Τέλος, ο κ. Καραμπελιάς ανέδειξε την οικουμενική διάσταση του ελληνικού πολιτισμού. Η ελληνική παράδοση συνδέεται με αξίες όπως η δημοκρατία, η Ορθοδοξία, η ελευθερία, η κοινοτική ζωή και η δημιουργική επικοινωνία με άλλους πολιτισμούς. Οι νέοι καλούνται να γνωρίσουν αυτή την κληρονομιά, όχι για να απομονωθούν ή να θεωρήσουν τον εαυτό τους ανώτερο από άλλους λαούς, αλλά για να αποκτήσουν αυτοπεποίθηση και να συμμετέχουν δημιουργικά στον σύγχρονο κόσμο.

 

Η ιστορική μνήμη αποτελεί προϋπόθεση για την κατανόηση του παρόντος και τη διαμόρφωση του μέλλοντος. Ένας νέος άνθρωπος που γνωρίζει τις ρίζες του μπορεί να αντιμετωπίσει τον κόσμο με αυτοπεποίθηση, κριτική σκέψη και εξωστρέφεια. Η διατήρηση της ταυτότητας δεν σημαίνει απόρριψη του ξένου, αλλά δημιουργική αξιοποίηση των επιρροών του χωρίς απώλεια της προσωπικής και συλλογικής ιδιοπροσωπίας. Όπως τονίστηκε στο κλείσιμο της συζήτησης, δεν είναι όλα απαισιόδοξα: η ιστορική συνείδηση εξακολουθεί να υπάρχει και μπορεί να αποτελέσει πηγή ελπίδας, δύναμης και δημιουργίας για τις επόμενες γενιές.

 

Το διάλογο μπορείτε να παρακολουθήσετε εδώ:

Θεοδωράτος - Με το κλειδί της Ιστορίας 03-11-2026

από το κανάλι Evonymos,

 

Σύντομη ἐπισκόπησις θεμάτων ποὺ ἄπτονται τῆς ἐπικαιρότητας ἐν σχέσει μὲ τὴν Γεωστρατηγική καὶ τὴν Ἱστορία ἀπὸ τὸν τηλεοπτικὸ σταθμὸ Blue Sky μὲ τὸν Δημοσιογράφο & Ἄμυντικὸ Ἄναλυτὴ Γιάννη Θεοδωράτο στὶς 3/11/2026.

Οι εκκλησιαστικές Μητροπόλεις ως ΜΚΟ (ή, απλοϊκά, «μού τα έχουν όλα κερασμένα»)…

Γράφει Ανώνυμος Ιερέας

 

Το σκάνδαλο που ξέσπασε, όλως περιέργως, με μια ΜΚΟ - η οποία μάλιστα ασχολιόταν με τα πάσχοντα από σοβαρές ασθένειες παιδια - στην Ελλάδα, αποκάλυψε κάτι που όλοι γνωρίζαμε εδώ και χρόνια για πολλές από αυτές τις οργανώσεις.

 

Ότι, δηλαδή, πέρα από το γεγονός ότι είναι αφορολόγητες, μη κερδοσκοπικές εταιρείες, πέρα από το ότι λαμβάνουν πολλές επιδοτήσεις από την Ευρώπη αλλά και από το ελληνικό κράτος, πέρα από το ότι οι σύμβουλοι και οι διευθυντές τους λαμβάνουν παχυλούς μισθούς για το «ιερό» τους έργο, αποκαλύφθηκε τώρα ότι δεν επιτελούν ούτε καν το έργο για το οποίο δημιουργήθηκαν εξαρχής. Δεν αποδίδουν, μάλιστα, ούτε τα αποτελέσματα των εράνων και των διακηρύξεών τους στους αυτονόητους δικαιούχους, για τους οποίους υποτίθεται ότι υπάρχουν ως ΜΚΟ.

 

Και ενώ υπάρχει, στον αντίποδα, μια υποδειγματική οργάνωση, η Κιβωτός του Κόσμου, του πατρός Αντωνίου, που στάθηκε όλα αυτά τα χρόνια απέναντι σε πολλές από αυτές τις υποκριτικές ΜΚΟ, εμείς, ως κράτος (με την συμφωνία και της επίσημης Εκκλησίας που επίσης θίχτηκε από την επιτυχία του πατρός Αντωνίου) κάναμε το εξωφρενικό: διαλύσαμε την Κιβωτό, καταργώντας το έργο της και την ιστορική, όσο και αγιοπνευματική, προσφορά της στην κοινωνία των εγκατελειμενων παιδιών. Μάλλον, διότι η καθαρότητα και η ποιότητα της προσφοράς της έγιναν πλέον ενοχλητικές, όταν συγκρίθηκαν με το έργο όλων αυτών των υποτιθέμενων ανθρωπιστικών οργανώσεων, που υπάρχουν για να στηρίζουν τον αναγκεμένο άνθρωπο.

 

Τα μεγέθη της Κιβωτού ήταν ασύλληπτα για τα δεδομένα ακόμη και ενός κράτους πρόνοιας, ιδιαιτέρως δε για τα δεδομένα της φιλανθρωπικής προσφοράς της Εκκλησίας. Μιας Εκκλησίας που ασθμαίνει και βαυκαλίζεται με την ιδέα ότι βοηθά και βρίσκεται κοντά στον συνάνθρωπο που έχει ανάγκη.

 

Κι όμως, ένας άνθρωπος, με την αγάπη και την αυτοθυσία του, ο πατήρ Αντώνιος, κατάφερε να επιτελέσει έργο μεγαλύτερο από εκείνο που επιτελούν, στον τομέα της φιλανθρωπίας, όλες οι Μητροπόλεις της Ελλάδος μαζί, και όχι μόνο.

 

Το έργο του πατρός Αντωνίου θυμίζει, σε κάποιον βαθμό, το έργο του Μεγάλου Βασιλείου και τη Βασιλειάδα, η οποία ακόμη αποτελεί σημείο αναφοράς και απορίας για πολλούς ανθρώπους που έχουν πραγματική ανάγκη, προστρέχουν στην Εκκλησία και λαμβάνουν ως βοήθεια ένα πιάτο φαγητό. Και αυτό, συχνά, φθηνό και ταπεινό, σχεδόν υποτιμητικό.

 

Ένα πιάτο φαγητό είναι η μέγιστη προσφορά της Εκκλησίας, για την οποία υπερηφανεύεται, την οποία διαφημίζει, αλλά και για την οποία επιδοτείται, πέρα από τις δωρεές που λαμβάνει.

 

Μιας Εκκλησίας που δέχεται επιδοτήσεις από την Ευρώπη για αυτό το πιάτο φαγητό, δωρεές από πολλούς πλούσιους ελεήμονες, αλλά και κάθε είδους προσφορές.

 

Και αναρωτιέται κανείς:

Έχεις έναν οργανισμό που δέχεται μόνο δωρεές, δεν έχει έξοδα, γιατί αυτά καλύπτονται από το κράτος ή τους δωρητές, και στηρίζεται σε εθελοντές. Κι όμως, αυτός ο οργανισμός, για κάποιον λόγο, δεν μπορεί ούτε νοσοκομεία να δημιουργήσει ούτε γηροκομεία να στηρίξει ούτε παιδικούς σταθμούς να ενισχύσει. Δεν μπορεί να χτίσει σπίτια για απόρους και πολύτεκνους, ούτε καν να προσφέρει μια χείρα βοηθείας στους ίδιους τους πιστούς του, όταν κάποιος χριστιανός χρειάζεται στήριξη σε μια δύσκολη στιγμή της ζωής του.

 

Έχουμε ένα σύνολο από ΜΚΟ, τις Μητροπόλεις, που συμπεριφέρονται και ενεργούν σαν ιδιοκτήτες μιας εταιρείας εισηγμένης στο χρηματιστήριο, με μοναδικό στόχο το κέρδος και την προσωπική τους τακτοποίηση.

 

Κάθε προσφορά, κάθε δωρεά, κάθε θυσία του ανθρώπινου δυναμικού εξαντλείται στην εξυπηρέτηση των σχεδίων του εκάστοτε Μητροπολίτη, τα οποία, δυστυχώς, περιορίζονται σε πράξεις εντυπωσιασμού και προβολής του προσώπου του.

 

Ο κάθε Μητροπολίτης, μαζί με τη συνοδεία του και τον κλειστό περίγυρό του, απολαμβάνει τις προσφορές των ανθρώπων σαν να είναι όλα κερασμένα για την καλοπέρασή τους.

 

Ή, ακόμη, για την προώθηση των φιλοδοξιών του να αναρριχηθεί στην ιεραρχία ή, απλώς, να γίνει το πρόσωπο που ξεχωρίζει μέσα στο σύνολο.

 

Η δόξα και η καλοπέραση έχουν πλέον τον πρώτο λόγο.

Και αναρωτιέμαι: Γιατί καμία Μητρόπολη δεν έχει αναλάβει την ευθύνη της ουσιαστικής στήριξης των πολυτέκνων; Όχι με κάποιο φιλανθρωπικό επίδομα ή ένα επιδοτούμενο συσσίτιο, αλλά ουσιαστικά, με την ανέγερση κατοικιών αντί για μεγαλοπρεπείς ναούς.

 

Γιατί καμία Μητρόπολη δεν έχει προχωρήσει στη δημιουργία εκκλησιαστικών νοσοκομείων, (η Εκκλησία επί Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ήταν ο ιδρυτής και ο εφευρέτης των νοσοκομείων, όπως σήμερα τα ξέρουμε) όπου οι ασθενείς θα μπορούν να θεραπεύονται με ελάχιστο ή καθόλου οικονομικό κόστος, χωρίς εκμετάλλευση και με ελπίδα;

 

Γιατί καμία Μητρόπολη δεν έχει ασχοληθεί με την κατάντια των νεόπτωχων Ελλήνων, προσφέροντας εργασία, ελπίδα και προοπτική στους ανθρώπους που πτώχευσαν από το 2010 και μετά;

 

Γιατί καμία Μητρόπολη δεν σκέφτηκε να φροντίσει, ώστε οι νέοι μας να μη μεταναστεύουν, με αποτέλεσμα να βρισκόμαστε πλέον σε μια οδυνηρή κατάσταση για την πατρίδα μας, όπου ο γηρασμός του πληθυσμού τείνει να μας καταπνίξει;

 

Γιατί κάποια Μητρόπολη δεν σκέφτεται να βοηθήσει τους νέους που παραμένουν στην πατρίδα να δημιουργήσουν οικογένειες και να αποκτήσουν παιδιά, προσφέροντάς τους άτοκα δάνεια, κατοικίες με χαμηλό ενοίκιο ή ακόμη και σταθερά, ουσιαστικά μηνιαία επιδόματα;

 

Δυστυχώς, η απάντηση είναι πολύ σκληρή.

Όχι επειδή δεν γνωρίζουν τα προβλήματα. Όχι επειδή δεν τους ενδιαφέρουν. Αλλά επειδή προτιμούν οι ίδιοι και ο στενός τους περίγυρος να συνεχίσουν να απολαμβάνουν παχυλούς μισθούς, δωρεάν μεταφορές, δωρεάν εκδρομές, δωρεάν μετακινήσεις, δωρεάν κατοικίες.

Δωρεάν τα πάντα!

 

Και, συγχρόνως, να απολαμβάνουν την τιμή και τη δόξα που αρμόζουν, υποτίθεται, στη θέση και στο αξίωμά τους, από τους ίδιους εκείνους ανθρώπους που έχουν ανάγκη τη στήριξή τους. Ανθρώπους που, μέσα στην απλότητα, την αφέλειά τους και τον ακατήχητο τρόπο σκέψης τους, πολλές φορές δεν αντιλαμβάνονται ότι εκείνοι τους οποίους τιμούν και τους φιλούν τα χέρια είναι ακριβώς εκείνοι που θα μπορούσαν, αν ήθελαν, να λύσουν πολλά από τα προβλήματά τους και να σταθούν δίπλα τους στις πραγματικές τους ανάγκες.

 

Περιγράφω μια άρρωστη κατάσταση, την οποία κανείς δεν αγγίζει, όπως κανείς δεν αγγίζει τη βρωμιά, ποτέ και πουθενά, παρά μόνο όταν έχει κάποιο όφελος. Όπως συμβαίνει τώρα με τα απανωτά σκάνδαλα που βλέπουν το φως της δημοσιότητας. Είναι βέβαιο ότι υπάρχει κάποιος άλλος, κρυμμένος στόχος. Ας μη μας πουν ότι τώρα μόλις έμαθαν για όλα αυτά.

 

Όλα αυτά τα χρόνια συζητούμε για την ύποπτη, όσο και υποκινούμενη, παρουσία των ΜΚΟ τα τελευταία χρόνια, σε μια σύγχρονη εποχή που χαρακτηρίζεται από την κρίση και την ανέχεια των ανθρώπων. Μια κρίση και μια ανέχεια που, άλλωστε, δεν είναι τυχαίες.

 

Πώς γίνεται, μαζί με το κύμα των λαθρομεταναστών σε ολόκληρη την Ευρώπη και κυρίως στην πατρίδα μας, να εμφανίστηκαν συγχρόνως και οι λεγόμενες ΜΚΟ;

 

Πιστεύει κανείς πραγματικά ότι μοναδικός σκοπός τους είναι να βοηθήσουν αυτούς τους ανθρώπους;

 

Όλα, λοιπόν, φαίνεται να λειτουργούν προς όφελος των εχόντων και κατεχόντων.

Όλοι ωφελούνται, ακόμη και από την πενία και τη φτώχεια, καθώς η φτώχεια μετατρέπεται σε έναν ισχυρό άμβωνα για την προσέλκυση δωρεών, προσφορών και επιδοτήσεων, οι οποίες τελικά καταλήγουν σε ένα πιάτο φαγητό. Για αυτό το πιάτο φαγητό, μάλιστα, οι Μητροπολίτες υπερηφανεύονται και προβάλλονται ως φιλάνθρωποι.

 

Αυτός είναι ο βασικός λόγος που ο Κύριος ερχόμενος στον κόσμο δεν κατήργησε την φτώχεια. Γιατί ακριβώς η παρουσία της φτώχειας στον κόσμο αυτόν γίνεται κριτήριο αληθείας για εμάς όλους τους υποτιθέμενους χριστιανούς και ιδιαίτερα για όσους εξ ημών έχουν και κατέχουν εξουσία και χρήματα.

 

Αναρωτιέμαι πραγματικά τι θα μπορούσαν να κάνουν πολλοί Μητροπολίτες για την εξάλειψη της φτώχειας, αλλά και για την αντιμετώπιση πολλών άλλων κοινωνικών προβλημάτων, και δεν το κάνουν.

 

Μπορώ με βεβαιότητα να πω ότι το κόστος ανέγερσης ενός νέου ναού θα μπορούσε να στεγάσει περίπου δέκα οικογένειες που αντιμετωπίζουν σοβαρά οικονομικά προβλήματα.

 

Το κόστος ενός καινούργιου ναού θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει τη δημιουργία ενός ιατρικού κέντρου της Εκκλησίας, το οποίο θα παρείχε οικονομικά προσιτές ιατρικές υπηρεσίες στον πολύπαθο και ασθενή λαό.

 

Το κόστος ενός νέου ναού θα μπορούσε να χρηματοδοτήσει τη δημιουργία τριών ή τεσσάρων νηπιαγωγείων, με ιδιαίτερη μέριμνα για τις πολύτεκνες οικογένειες, ώστε αυτό να αποτελέσει και κίνητρο για την τεκνογονία.

 

Το κόστος ανέγερσης ενός νέου «πολιτιστικού κέντρου» θα μπορούσε να καλύψει τη δημιουργία ενός νέου εκκλησιαστικού δημοτικού, σχολείου, το οποίο θα μεριμνούσε για την ορθόδοξη παιδεία και την ανάπτυξη των δικών μας γηγενών, εγκαταλελειμμένων και αναγκεμένων ανθρώπων.

 

Πόσα ακόμη θα μπορούσε να φανταστεί ο καθένας μας; Πόσες άλλες ιδέες θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην ουσία του προβλήματος κάθε αναγκεμένου ανθρώπου;

 

Το πρόβλημα δεν είναι οικονομικό, ούτε θεσμικό ούτε νομικό. Είναι καθαρά πρόβλημα ωφελιμισμού, φιλαργυρίας και φιλοδοξίας.

 

Αρκεί κανείς να αναλογιστεί το παράδειγμα του Μεγάλου Βασιλείου, τη Βασιλειάδα και το ανεπανάληπτο φιλανθρωπικό του έργο.

 

Γιατί να έχουμε, λοιπόν, μόνο στην ιστορική μνήμη της Εκκλησίας αυτά τα λαμπρά παραδείγματα και τις μεγάλες φιλανθρωπίες; Γιατί να ομιλούμε σήμερα για το μεγαλείο του Βυζαντίου και την κοινωνική προσφορά του, με τα νοσοκομεία και τα ιδρύματα της Εκκλησίας, κάνοντας ιστορικές αναδρομές, αλλά να διατηρούμε μόνο τη βυζαντινή μεγαλοπρέπεια και παράδοση στα φαντασμαγορικά συλλείτουργα, στους μεγαλοπρεπείς ναούς και στις χρυσοποίκιλτες στολές;

 

Γιατί κανείς δεν θέλει να μοιάσει στον Μέγα Βασίλειο, να θυσιάσει τον εαυτό του και να διαθέσει όλα τα έσοδα και τις δωρεές της Μητρόπολής του σε έργα αγάπης και φιλανθρωπίας;

 

Γιατί κάθε φορά που ακούω για εράνους για ναούς ή για άλλα οικοδομικά έργα, όπως ανακαινίσεις μητροπολιτικών ή ενοριακών ιδιοκτησιών, το μυαλό μου πηγαίνει σε κάποια συναλλαγή και εκμετάλλευση;

 

Είμαι εγώ ο πονηρός ή μήπως το σύστημα κινείται πονηρά;

 

Γιατί κάθε φορά που βλέπω πακτωλούς χρημάτων και μαθαίνω για την ανέγερση ενός νέου μοναστηριού ή μιας νέας πτέρυγας, το μυαλό μου πηγαίνει στα συσσίτια της Εκκλησίας, με το ρύζι και τις φακές;

 

Γιατί, αλήθεια, θα πρέπει κάποιος να υποστηρίζει την ανέγερση ενός νέου ναού με προϋπολογισμό δύο ή τριών εκατομμυρίων ευρώ, προκειμένου να είναι πλήρως και πολυτελώς εξοπλισμένος και λειτουργικός, και να μην υποστηρίζει τις σπουδές φτωχών νέων ή την τέλεση των γάμων τους και την έναρξη της οικογενειακής τους ζωής, προσφέροντας ουσιαστική οικονομική βοήθεια;

 

Και δεν εννοώ τα 200 ευρώ, που είναι συνήθως η «ταρίφα» της εκκλησιαστικής φιλανθρωπίας, για την αντιμετώπιση της ασθένειας, της πείνας, της ανέχειας και της εξαθλίωσης. Λες και τα 200 ευρώ μπορούν να λύσουν κάποια πραγματικά προβλήματα!

 

Η ίδια ΜΚΟ, λοιπόν, που μπορεί να συγκεντρώνει δύο εκατομμύρια ευρώ μέσα σε δύο χρόνια για την αποπεράτωση ενός εκκλησιαστικού έργου — για να μην αναφέρω συνεχώς ναούς— είναι εκείνη που δεν μπορεί, ή δεν βρίσκει τον τρόπο, να βοηθήσει ουσιαστικά ούτε έναν χριστιανό (καταρχάς χριστιανό) να σηκωθεί από τις λάσπες και να ανορθώσει το ανάστημά του στη ζωή.

 

Δεν έχουν τα μέσα ή μήπως προτιμούν τα μεγαλοπρεπή έργα, που θα μείνουν στον αιώνα ως αιώνιο μνημόσυνο του Μητροπολίτη, του Επιτρόπου και των ιερέων;

 

Θεωρώ ότι η φούσκα της ΜΚΟ που έσκασε στην Ελλάδα δεν είναι τίποτε μπροστά στις εκκλησιαστικές ΜΚΟ — τις «Μητροπόλεις Κενές Ουσίας» — που, επί πολλά πολλά χρόνια, συνεχίζουν να δέχονται δωρεές, δώρα και επιδοτήσεις για τις ανάγκες ανθρώπων τις οποίες ποτέ δεν θεραπεύουν ούτε καν βελτιώνουν. Και δεν αναφέρομαι καν στους πακτωλούς χρημάτων που συγκεντρώνονται στα μεγάλα προσκυνήματα από τον πόνο των ανθρώπων.

 

Αρνούνται συστηματικά την ουσιαστική προσφορά και, μόνο για τους τύπους και τα προσχήματα, διατηρούν ιδρύματα κενά, συσσίτια προσβλητικά και φιλανθρωπικά σωματεία για τους πρόσφυγες.

 

Από πού κι ως πού το έργο της Εκκλησίας έχει περιοριστεί στο φαγητό και στον ρουχισμό των προσφύγων;

 

Λυπάμαι για την κατάντια, αλλά και για τη σκληροκαρδία. Γιατί δεν πρόκειται για μια γραφειοκρατική αστοχία, αλλά για μια συνειδητή επιλογή και μια κατεύθυνση που εξυπηρετεί τα συμφέροντα των ολίγων.

 

Λυπάμαι ακόμη περισσότερο, γιατί αυτή η νοοτροπία ανασαίνει μέσα στους κόλπους της Εκκλησίας. Της Εκκλησίας, που είναι δημιουργία Εκείνου που έδωσε τη ζωή Του για την αγάπη, που δεν κράτησε τίποτε για τον εαυτό Του, που θυσιάστηκε προκειμένου να βεβαιώσει μέσα μας την αγάπη Του, που έζησε ευεργετώντας και θεραπεύοντας τους πάντες.

 

Αυτή η Εκκλησία κατάντησε από τους διαχειριστές της ένα ίδρυμα, μία ΜΚΟ, κάτι σαν «μου τα έχουν όλα κερασμένα». Ή, για να θυμηθούμε και τι λέει ο θυμόσοφος λαός σε κάτι τέτοιες περιπτώσεις, «Γιάννης κερνάει, Γιάννης πίνει»…

 

ΚΑΙ ΟΙ ΕΣΧΑΤΟΙ ΕΣΟΝΤΑΙ ΠΡΩΤΟΙ

 

(μας εστάλλει από τον κ. Νεκτάριο Δαπέργολα)