Δελτία Τύπου της ΝΙΚΗΣ για την συνέντευξη Δ. Νατσιού στο Κόντρα και την ακρίβεια που πλήττει τους Ελληνες

Αθήνα, 24/9/2026  

 

Δ. Νατσιός στο KONTRA: Ο ελληνικός λαός βάζει στον Μητσοτάκη βαθμό κάτω από τη βάση - Εκλιπαρεί να τον κοιτάξει ο Τραμπ 

 

«Προσπαθεί να κάνει συναντήσεις, μπας και του ρίξει καμιά ματιά ελέους και συγκατάβασης ο Ντόναλντ Τραμπ...», τόνισε ο Πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ, Δημήτρης Νατσιός στην εκπομπή Kontra24 του Kontra Channel σχολιάζοντας την παρουσία του Κυριάκου Μητσοτάκη στις ΗΠΑ και στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ.

 

«Γυρίζει και εκλιπαρεί κολοσσούς, γίγαντες για data centers, για επενδύσεις στην Ελλάδα», συνέχισε μιλώντας για τις επενδύσεις που επιδιώκει η ελληνική κυβέρνηση.

 

«Πήγε στην Αμερική, εκεί δεν τον ξέρουν και τον χειροκροτούν οι ομογενείς [...] δεν τολμάει όμως να βγει στην πατρίδα μας, στον απλό κόσμο έξω, γιατί θα ακούσει όχι τα “ντου”, αλλά τα “ου”», κατέληξε χαρακτηριστικά.

 

Ερωτηθείς από τη δημοσιογράφο Λουκία Γκάτσου σχετικά με τις εξελίξεις στον χώρο της Νέας Δημοκρατίας και την πιθανή δημιουργία νέου κόμματος από τον Αντώνη Σαμαρά, ο Πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ εκτίμησε ότι: «Η δεξαμενή από την οποία θα αντλήσει ο κύριος Σαμαράς είναι προφανώς από το κόμμα του κ. Μητσοτάκη» και αποσαφήνισε ότι η ΝΙΚΗ δεν εντάσσεται στη λεγόμενη «δεξιά πολυκατοικία»: «Εμείς δεν εντασσόμαστε εκεί, εμείς είμαστε πατριωτικός χώρος».

 

Παράλληλα, κατηγόρησε ευθέως τον Πρωθυπουργό:

«Ο κύριος Μητσοτάκης όπως έστρωσε έτσι κοιμάται. Βαρύνεται με πολλά εγκλήματα: παρακολουθήσεις, ΟΠΕΚΕΠΕ και όλα τα συναφή».

 

Μιλώντας για τα ελληνοτουρκικά, ο Πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ χαρακτήρισε απαράδεκτες τις δημόσιες αναφορές κυβερνητικών στελεχών σε ενδεχόμενο τουρκικό «ντου» και υπογράμμισε: «Εμείς, ως ιστορικό έθνος και ως λαός με ιστορία αντιστάσεως στους ποικιλώνυμους εχθρούς, όπως και να είναι, αν γίνει “ντου” (…) θα αντισταθούμε» ενώ αναφερόμενος στην πόντιση του καλωδίου και στην εμπλοκή γαλλικής εταιρείας, τόνισε: «Κανείς δεν θα σε βοηθήσει σε ώρα ανάγκης»

 

«Τα “ήρεμα νερά”, η περίφημη διαβόητη Συνθήκη των Αθηνών έχει γίνει κουρελόχαρτο. Είναι ακριβώς ο κατευνασμός. Ο κατευνασμός είναι ό,τι χειρότερο στην εξωτερική πολιτική μιας χώρας».

 

Επικριτικός ήταν και στο θέμα των καυσίμων: «Ξέρετε πόσα χρήματα κέρδισε το ελληνικό κράτος από τον ΦΠΑ εξαιτίας των αυξημένων τιμών στα καύσιμα; 350 εκατομμύρια!... Υπόσχεται ο κύριος Μητσοτάκης ότι θα μοιράζει 200 εκατομμύρια και σπαράζει η καρδιά του από την υποκρισία».

 

Ο Πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ παρουσίασε παράλληλα συγκεκριμένες προτάσεις για την εξεύρεση πόρων:

• πάταξη των εικονικών τιμολογίων και αντιμετώπιση των καρτέλ,

• αύξηση της φορολόγησης μερισμάτων τραπεζών και μεγάλων επιχειρηματικών ομίλων,

• έκτακτη εισφορά στα διυλιστήρια,

• έλεγχος των μεγάλων οφειλετών της ΑΑΔΕ.

 

Ιδιαίτερη αναφορά έγινε και στο δημογραφικό πρόβλημα: «Είμαστε σε δημογραφική κατάρρευση, δεν το έχουμε συλλάβει», είπε και επανέλαβε το σύνθημα της ΝΙΚΗΣ: «Θέλουμε παιδιά και παιδεία». Χαρακτήρισε παράλληλα τα μέτρα της κυβέρνησης ως «γελοία».

 

Η ΝΙΚΗ, όπως ανέφερε, προτείνει μεταξύ άλλων αύξηση του επιδόματος παιδιού, οικονομική στήριξη της γέννησης, ενίσχυση των πολύτεκνων οικογενειών και ουσιαστική στήριξη της μητρότητας.

 

Θίγοντας το θέμα των δημοσκοπήσεων, ο κ. Νατσιός διατύπωσε τις αμφιβολίες του για την εν λόγω διαδικασία, λέγοντας ότι «Δεν είμαι ευχαριστημένος από τις δημοσκοπήσεις γενικά. Οι δημοσκοπήσεις έχουν καταντήσει το απόλυτο μέσο χειραγώγησης του εκλογικού σώματος» και πως «Η μόνη αντικειμενική αποτύπωση είναι οι εκλογές».

 

Κλείνοντας, επανέλαβε την αποστολή της ΝΙΚΗΣ προς τον ελληνικό λαό και πως μέσα από το κοινοβουλευτικό της έργο θα αναδεικνύει τα προβλήματα της κοινωνίας και θα στηρίζει τον ελληνικό λαό.

 

«Μας ενδιαφέρει ένας δείκτης: η ευημερία του ελληνικού λαού», είπε και υπογράμμισε πως η ΝΙΚΗ «Συμπαγής, ενωμένη, συνεχίζει την πορεία της».

 

Ο Πρωθυπουργός τάζει επενδύσεις στην Αμερική, ενώ οι Έλληνες «γονατίζουν» από την ακρίβεια

 

Την ώρα που ο Πρωθυπουργός διαφημίζει στις ΗΠΑ την οικονομική πολιτική του και προσφέρει γη και ύδωρ για την προσέλκυση επενδυτών, στην πατρίδα σφίγγει περισσότερο η θηλιά της ακρίβειας στο λαιμό του ελληνικού λαού.

 

Η τιμή της βενζίνης έχει εκτοξευθεί σε επίπεδα ρεκόρ, ξεπερνώντας στην Αθήνα τα 2,30 ευρώ/λίτρο και στα νησιά τα 2,50 ευρώ/λίτρο, καθιστώντας τη χώρα μας την τρίτη ακριβότερη στην Ευρώπη στις τιμές της αμόλυβδης.

 

Στο σούπερ μάρκετ φαίνεται πως η «συμφωνία κυρίων» έπεσε θύμα της ενεργειακής κρίσης και οι τιμές, ακόμα και σε βασικά προϊόντα, εκτοξεύονται.

 

Στο στεγαστικό, το ύψος των ενοικίων ξεπερνά όχι μόνο τη δυνατότητα των νοικοκυριών αλλά και κάθε φαντασία.

 

Όπως δείχνουν οι μελέτες, κάθε διαθέσιμη κατοικία έχει μετεξελιχθεί σε πεδίο μάχης για 20 επίδοξους ενοικιαστές, με την κυβέρνηση να παρακολουθεί απαθής.

 

Με τη βενζίνη στα ύψη η καθημερινή μετακίνηση γίνεται επίδειξη πλούτου. Κι όμως, είναι τέτοια η κατάσταση στα Μέσα Σταθερής Τροχιάς με λιγοστά δρομολόγια, συρμούς που βγάζουν βλάβες και μεγάλη ταλαιπωρία για τους επιβάτες, που οι πολίτες επιλέγουν το ΙΧ κι ας το πληρώνουν ακριβά.

 

Αναρωτιόμαστε τι υπόσχεται ο Πρωθυπουργός στους Έλληνες ξενιτεμένους για να επιστρέψουν στην πατρίδα και να ξαναχτίσουν αυτά που γκρεμίζει μέρα με την ημέρα στην θητεία του.

Το κόστος των Κέντρων Δεδομένων Τεχνητής Νοημοσύνης για τις τοπικές κοινότητες

Πώς ο τεχνολογικός κλάδος κατασκευάζει νέα κέντρα δεδομένων που καταστρέφουν τις τοπικές κοινότητες
 

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Jackson Hoeke | 5 Ιουνίου 2026 

 

Πριν από δύο εβδομάδες, η βουλευτής της Νέας Υόρκης Alexandria Ocasio-Cortez έγινε πρωτοσέλιδο, παρουσιάζοντας βάζα με το καφέ, μολυσμένο πόσιμο νερό από την κομητεία Morgan της Georgia, κατά τη διάρκεια συνεδρίασης της Επιτροπής Ενέργειας και Εμπορίου της Βουλής των Αντιπροσώπων. Οι κάτοικοι της κομητείας επισημαίνουν ως υπαίτιο τον συγκρότημα του κέντρου δεδομένων και τα σημαντικά κατασκευαστικά έργα του, αν και η Meta ισχυρίζεται ότι η ανεξάρτητη μελέτη που διενήργησε για τα υπόγεια ύδατα δεν εντόπισε επιπτώσεις από τη λειτουργία και την κατασκευή του κέντρου. Το να αρνούνται οι εταιρείες τεχνολογίας τις περιβαλλοντικές επιπτώσεις χρησιμοποιώντας ανεξάρτητες μελέτες είναι μια συνηθισμένη τακτική, αλλά η κλίμακα και η ταχύτητα της τρέχουσας επέκτασης των κέντρων δεδομένων είναι κάτι καινούργιο. Η αυξημένη χρήση των Μεγάλων Γλωσσικών Μοντέλων (LLM) απαιτεί ολοένα και μεγαλύτερη κατανάλωση νερού και ενέργειας, και αυτά τα κόστη συχνά επιβαρύνουν τις κοινότητες γύρω από τις οποίες χτίζονται τα κέντρα δεδομένων.

 

Η αυξημένη χρήση της τεχνητής νοημοσύνης σημαίνει ότι τα κέντρα δεδομένων απαιτούν περισσότερη ηλεκτρική ενέργεια και νερό λόγω της δομής των Μεγάλων Γλωσσικών Μοντέλων (Large Language Models, LLMs). Εν συντομία, τα LLMs πρέπει να πραγματοποιούν πολλούς υπολογισμούς για να παράγουν απαντήσεις σε ερωτήματα. Ένα παράδειγμα ιδιαίτερα μεγάλου μοντέλου, όπως το GPT 3.0 (το οποίο έχει πλέον αντικατασταθεί από μεγαλύτερα μοντέλα), θα απαιτούσε δισεκατομμύρια υπολογισμούς ανά δευτερόλεπτο για πάνω από ένα δισεκατομμύριο χρόνια, μόνο για την εκπαίδευση του μοντέλου. Ο τρόπος για να ξεπεραστεί αυτό το πρόβλημα είναι η χρήση GPU για την ταυτόχρονη εκτέλεση πάρα πολλών υπολογισμών και η εφαρμογή προγραμματισμού γνωστού ως «transformers» για την παράλληλη ανάγνωση όλων των κειμένων των ερωτημάτων. Το αποτέλεσμα είναι ότι τα LLM μπορούν να ανταποκρίνονται γρήγορα, αλλά τα κέντρα δεδομένων απαιτούν ολοένα και περισσότερους πόρους απλώς για να λειτουργήσουν ως προϊόν.

 

Η έκρηξη της τεχνητής νοημοσύνης έχει οδηγήσει σε ραγδαίες και ανησυχητικές τάσεις. Για παράδειγμα, η έκθεση του EPRI για το 2024 δείχνει ότι η Βιρτζίνια φιλοξενεί σήμερα τον μεγαλύτερο αριθμό κέντρων δεδομένων και παρουσιάζει την υψηλότερη κατανάλωση ενέργειας από αυτά. Το 2023, τα κέντρα δεδομένων κατανάλωναν λίγο πάνω από το 25% της ηλεκτρικής ενέργειας της πολιτείας, ένα ποσοστό που πιθανότατα έχει αυξηθεί έως το 2026 και προβλέπεται να φτάσει έως και το 46% έως το 2030, σύμφωνα με σενάρια υψηλής ανάπτυξης. Αυτή η συνεχής υπερβολική κατανάλωση ενέργειας ασκεί σημαντική πίεση στα ηλεκτρικά δίκτυα των πόλεων που φέρουν αυτό το βάρος. Η ανάλυση της Dell’Oro Group επισημαίνει ότι η σημερινή μέση πυκνότητα ισχύος ανά ράφι (15 kW/ράφι) δεν επαρκεί πλέον για τα 60-120 kW/ράφι που θα απαιτούν τα φορτία εργασίας της τεχνητής νοημοσύνης. Η εκθετική ανάπτυξη του κλάδου, καθώς και τα κέντρα δεδομένων «υπερμεγέθους», προβλέπεται να τριπλασιάσουν την ήδη εντυπωσιακή κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας έως το 2030 και ενδέχεται να φτάσουν τα 100 MW σε συνεχή βάση, ποσότητα που αντιστοιχεί περίπου στην κατανάλωση μιας μικρής πόλης. Η ανησυχία για την επιβάρυνση του δικτύου έχει οδηγήσει τις εταιρείες να προωθήσουν την αύξηση της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας επί τόπου, αλλά αυτό έχει το δικό του κόστος.

 

Πολλά κέντρα δεδομένων παρέχουν πράγματι τη δική τους ηλεκτρική ενέργεια, αλλά συχνά μέσω γεννητριών ντίζελ που υποβαθμίζουν την ποιότητα του αέρα. Μια αξιοσημείωτη περίπτωση είναι τα κέντρα δεδομένων της Amazon που ρυπαίνουν το Canton του Mississippi. Η κατασκευή ενός νέου κέντρου δεδομένων δεν οδήγησε μόνο σε ηχορύπανση και σε βαριά μηχανήματα που κρατούσαν ξύπνιες τις γειτονικές οικογένειες τη νύχτα, αλλά και σε σημαντικά χειρότερη ποιότητα αέρα λόγω της σκόνης και των καυσαερίων ντίζελ, τα οποία προκάλεσαν αναπνευστικές παθήσεις στους κατοίκους. Προκειμένου να αποφευχθούν ακόμη και οι παραμικρές διακοπές στη λειτουργία, τα κέντρα δεδομένων του Canton πρέπει να τροφοδοτούνται από εκατοντάδες από αυτές τις γεννήτριες ντίζελ. Οι γεννήτριες αυτές εκπέμπουν οξείδια του αζώτου και βενζόλιο, μεταξύ άλλων ρύπων, που μπορούν να επιδεινώσουν υπάρχουσες αναπνευστικές παθήσεις, να επηρεάσουν αρνητικά την καρδιακή υγεία και να προκαλέσουν καρκίνο. Όταν ολοκληρωθούν οι επεκτάσεις του συγκροτήματος στο Canton, θα υπάρχουν πάνω από 300 γεννήτριες ντίζελ που θα παράγουν 240 τόνους οξειδίων του αζώτου και 140 τόνους μονοξειδίου του άνθρακα ετησίως, σύμφωνα με τις αιτήσεις αδειοδότησης της Amazon, και καμία από την παραγόμενη ηλεκτρική ενέργεια δεν θα διατεθεί στους κατοίκους της πόλης.

 

Μια ακόμη πιο μη βιώσιμη απαίτηση των κέντρων δεδομένων τεχνητής νοημοσύνης είναι η κατανάλωση νερού. Λόγω του υψηλού ρυθμού υπολογισμών, οι διακομιστές πρέπει να ψύχονται συνεχώς με γλυκό νερό και, εάν υπάρχουν εγκαταστάσεις ηλεκτροπαραγωγής επί τόπου, η χρήση νερού αυξάνεται ακόμη περισσότερο. Ένα άρθρο του EESI εκτιμά ότι μια εντολή τεχνητής νοημοσύνης 100 λέξεων καταναλώνει περίπου 1 μπουκάλι νερό. Τα μεγάλα κέντρα δεδομένων μπορούν να καταναλώνουν έως και 5 εκατομμύρια γαλόνια νερού την ημέρα, ή 1,8 δισεκατομμύρια γαλόνια ετησίως. Το εκτεταμένο δίκτυο κέντρων δεδομένων της Βιρτζίνια κατανάλωσε τουλάχιστον 1,85 δισεκατομμύρια γαλόνια νερού το 2023. Για να διευρύνουμε το θέμα, μια μελέτη του 2021 των Siddik κ.ά. υπολόγισε ότι το ένα πέμπτο της κατανάλωσης νερού από τα κέντρα δεδομένων πραγματοποιείται σε υδρολογικές λεκάνες που αντιμετωπίζουν μέτρια έως σοβαρή πίεση, κάτι που αποτελεί πρόβλημα για πολιτείες επιρρεπείς στην ξηρασία, όπως το Όρεγκον.

 

Το Oregon κατατάχθηκε 5ο ως προς την κατανάλωση ενέργειας από κέντρα δεδομένων το 2023 και διέθεσε περίπου το 11% της ενέργειας σε κέντρα δεδομένων. Μερικά από τα πιο διαβόητα είναι τα κέντρα που λειτουργεί η Google στο The Dalles από το 2006. Το Oregon Public Broadcasting αναφέρει ότι το 2012, το The Dalles ανέφερε ότι η Google χρησιμοποίησε περίπου 100.000.000 γαλόνια νερού, ποσό που αντιπροσώπευε το 12% της κατανάλωσης νερού της πόλης. Μέχρι το 2024, η κατανάλωση αυτή είχε εκτοξευθεί σε πάνω από 430.000.000 γαλόνια και αντιπροσώπευε το 33% της κατανάλωσης νερού της πόλης. Η Google χρειάζεται περισσότερο νερό για το κέντρο δεδομένων της που επεκτείνεται, και η λύση που βρήκε ήταν να χρησιμοποιήσει την πόλη του The Dalles ως πολιτικό μοχλό για να το αποκτήσει.

 

Η πόλη The Dalles αντλεί το νερό της από τον ποταμό Dog (ο οποίος εκτρέπεται προς τη δεξαμενή Crow Creek) και από τα υπόγεια ύδατα. Η πόλη προσπαθεί επί του παρόντος να αποκτήσει την κυριότητα της γης γύρω από τη δεξαμενή Crow Creek από το Εθνικό Δάσος του Όρους Hood, προκειμένου να υψώσει το φράγμα και να τριπλασιάσει τη χωρητικότητα της δεξαμενής μέσω ενός νομοσχεδίου που υποστηρίζεται από τον βουλευτή των ΗΠΑ Cliff Bentz. Αυτό θα μείωνε σημαντικά τη στάθμη του νερού στον ποταμό Dog και ενδέχεται ακόμη και να τον στεγνώσει. Οι επιπτώσεις στην τοπική άγρια ζωή θα ήταν άμεσες. Τα ψάρια και τα αμφίβια θα έχαναν ζωτικό βιότοπο όχι μόνο στον ίδιο τον ποταμό Dog, αλλά και στους ποταμούς Hood και Columbia. Δεδομένου ότι ο ποταμός Dog περιέχει μεγάλη ποσότητα νερού από το λιώσιμο του χιονιού και το οξυγόνο διαλύεται ευκολότερα στο κρύο νερό, ο ποταμός Dog ψύχει και εμπλουτίζει με οξυγόνο τους ποταμούς Hood και Columbia. Αυτό τον καθιστά ιδανικό βιότοπο αναπαραγωγής και εκτροφής για ψάρια οικολογικής αξίας, όπως ο σολομός Coho. Εάν ο ποταμός Dog συνεχίσει να εκτρέπεται, τα ψάρια και η υπόλοιπη υδρόβια ζωή σε ολόκληρη τη λεκάνη απορροής ενδέχεται να υποστούν σοβαρή ζημιά.

 

Η άλλη πηγή νερού της πόλης, οι υπόγειοι υδροφορείς, βρίσκεται επίσης σε κίνδυνο. Όταν η Google απέκτησε το 2021 τα δικαιώματα άντλησης έως και 3,88 εκατομμυρίων γαλονιών την ημέρα από αυτούς τους υδροφορείς, επέβαλε τεράστια πίεση στις υποδομές ύδρευσης που απαιτούνται για τους κατοίκους και τις επιχειρήσεις. Η Google είχε προσπαθήσει προηγουμένως να συγκαλύψει την παρασιτική της εκμετάλλευση των υδάτινων πόρων της πόλης. Το 2021, όταν απέκτησε το δικαίωμα άντλησης υπόγειων υδάτων, προσπάθησε να εμποδίσει το κοινό να μάθει πόσο νερό καταναλωνόταν, αναφερόμενη σε αυτό ως «εμπορικό μυστικό», όπως ανέφερε η εφημερίδα «The Oregonian». Μόνο αφού η πόλη The Dalles έφτασε σε συμβιβασμό σε μια αγωγή που είχε ασκήσει η εφημερίδα «The Oregonian» τα αρχεία δημοσιοποιήθηκαν. Και η The Dalles δεν είναι η μόνη πόλη του Oregon που απειλείται από τα κέντρα δεδομένων.

 

Υπάρχουν επί του παρόντος σχέδια της Amazon να επεκτείνει μια υπάρχουσα εγκατάσταση κοντά στο Boardman του Oregon και να προσθέσει ένα κέντρο δεδομένων έκτασης 1.300 acre. Αυτό θα ήταν το πρώτο κέντρο δεδομένων «εξασκάλας» στο Oregon. Η εφημερίδα «The Oregonian» γράφει ότι τα σχέδια ανάπτυξης δεν έχουν οριστικοποιηθεί και δεν υπάρχει προς το παρόν χρονοδιάγραμμα, αλλά η έκταση έχει ήδη αγοραστεί. Μόλις τεθεί σε λειτουργία το κέντρο δεδομένων, η κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας του θα μπορούσε να ανταγωνιστεί αυτή ολόκληρης της μητροπολιτικής περιοχής του Πόρτλαντ. Όλα αυτά, ενώ η Amazon έχει ήδη καταβάλει 20,5 εκατομμύρια δολάρια ως διακανονισμό για την υποτιθέμενη ρύπανση από νιτρικά άλατα που έχει μολύνει τα υπόγεια ύδατα της κομητείας Morrow. Η Amazon, ωστόσο, δεν έχει παραδεχτεί καμία παράβαση, αλλά προτίμησε να καταλήξει σε έναν διακανονισμό που είναι ασήμαντος σε σύγκριση με τα 8 δισεκατομμύρια δολάρια που θα επενδύσει στο προγραμματισμένο κέντρο δεδομένων «εξασκάλας» της.

 

Όλα αυτά για την Τεχνητή Νοημοσύνη. Έναν κλάδο που δεν παρέχει υλικά αγαθά, πόσο μάλλον στις κοινότητες στις οποίες ασκεί επίδραση. Οι πόροι που διοχετεύονται σε αυτές τις τεράστιες εγκαταστάσεις θα μπορούσαν να υποδηλώνουν ότι αποτελούν απαραίτητη υποδομή για τη σύγχρονη κοινωνία, και αυτή είναι σίγουρα η εικόνα που μας παρουσιάζουν η Amazon, η Google και η Meta. Ωστόσο, η ατελείωτη απόρριψη των «αποβλήτων» της Τεχνητής Νοημοσύνης, για τη διατήρηση των οποίων υπάρχουν αυτά τα κέντρα δεδομένων, είναι οτιδήποτε άλλο παρά απαραίτητη. Η «Τεχνητή Νοημοσύνη», όπως το ChatGPT ή το Claude, χρησιμεύει μόνο για να υποτιμήσει την ανθρώπινη εργασία. Το τρομερό κόστος αυτών των κέντρων δεδομένων για το περιβάλλον και τις κοινότητές μας, για κάτι τόσο ασήμαντο, καθιστά αυτές τις μεγάλες εταιρείες τεχνολογίας τόσο καρτουνίστικα κακές όσο ένας κακός του Captain Planet, αν και η ζημιά δεν είναι μόνο πραγματική, αλλά και μόνιμη. Οι υδροφορείς χρειάζονται χρόνια για να αναγεννήσουν την υδρευτική τους ικανότητα, ενώ η ατμοσφαιρική ρύπανση προκαλεί δια βίου παθήσεις όπως το άσθμα. Δεν πρέπει να επιτραπεί στην Amazon και τη Google να συνεχίσουν να καταπιέζουν τις κοινότητες, ενώ τις στερούν την ενέργεια, το νερό και την υγεία τους. Πρέπει να ενωθούμε για να αντισταθούμε και να απαλλαγούμε από αυτές τις παρασιτικές δομές, όχι μόνο στο Όρεγκον, αλλά σε ολόκληρη τη χώρα.

 

Δικτυογραφία:

The Community Cost of A.I. Data Centers - by Jackson Hoeke

https://marygeddry.com/p/the-community-cost-of-ai-data-centers

Δημογραφικό: Η Ελλάδα αδειάζει - Ποιοι θα ζουν στην χώρα σε 20 χρόνια;

Του Παναγιώτη Αποστόλου

Πολιτικού αναλυτή – αρθρογράφου

egerssi.gr

https://lnk.bio/Egerssi

 

Την τελευταία εβδομάδα, διαπιστώνουμε μια ιδιαίτερη ειδησεογραφία στα ΜΜΕ για το οξύτατο εθνικό ζήτημα του δημογραφικού στην Πατρίδα. Θέμα, νούμερο ένα για την επιβίωση του ελληνικού Έθνους, που δυστυχώς προσπερνούν όλα τα κόμματα που επιζητούν την ψήφο του λαού, χωρίς να καταθέτουν σωτήριο πρόγραμμα αντιμετώπισης αυτής της εθνικής μάστιγας.

 

Γιατί όμως; Επειδή αυτό το εθνικό ζήτημα δεν κάνει θόρυβο; Είναι όμως ίσως η μεγαλύτερη μακροπρόθεσμη απειλή για την χώρα το δημογραφικό.

 

Οι γεννήσεις στην Ελλάδα έχουν υποχωρήσει δραματικά. Από περίπου 117.600 ετησίως το 2008-2009, στις περίπου 65.000 την περίοδο 2025-2026 — πτώση που αγγίζει το 44%. Και το βλέπουμε πλέον στα σχολεία, στις πόλεις, στα χωριά και κυρίως στην ελληνική περιφέρεια. Και όταν μια χώρα χάνει παιδιά, νέους ανθρώπους και παραγωγικές ηλικίες, το ερώτημα δεν είναι μόνο οικονομικό. Είναι τελικά και εθνικό.

 

Κατά το παρελθόν, στο egerssi.gr είχαμε ασχοληθεί αρκετές φορές με αυτό το οξύτατο εθνικό ζήτημα. Θα προσπαθήσουμε και σήμερα να το αγγίξουμε με έναν ιδιαίτερο τρόπο, μήπως και ανησυχήσουν εκείνοι που πραγματικά θα έπρεπε.

 

Ας υποθέσουμε, πώς ο λαός ρωτάει και εμείς απαντούμε:

 

Ερώτηση:

Να το πούμε όσο πιο απλά γίνεται: η Ελλάδα σβήνει δημογραφικά;

 

Απάντηση:

Οι αριθμοί δεν επιτρέπουν εφησυχασμό. Όταν μέσα σε περίπου δύο δεκαετίες οι γεννήσεις μειώνονται σχεδόν κατά το ήμισυ, δεν έχουμε απλώς ένα κοινωνικό πρόβλημα. Έχουμε πρόβλημα για το ίδιο το μέλλον της χώρας. Και όπως είχαμε γράψει σε παλαιότερο άρθρο: «Αφανιζόμαστε: Ελλάδα χωρίς παιδιά»!

 

Ερώτηση:

Γιατί όμως οι Έλληνες δεν κάνουν παιδιά; Δεν θέλουν ή, πολύ απλά, δεν μπορούν πλέον να δημιουργήσουν οικογένεια;

 

Απάντηση:

Ακρίβεια – στεγαστικό – χαμηλοί μισθοί – εργασιακή ανασφάλεια – κόστος ανατροφής παιδιού – έλλειψη επαρκών δομών στήριξης – φυγή νέων στο εξωτερικό – καθυστέρηση δημιουργίας οικογένειας. Δεν μπορείς να ζητάς από ένα νέο ζευγάρι να κάνει δύο και τρία παιδιά όταν δυσκολεύεται να πληρώσει το ενοίκιο, όταν δεν γνωρίζει τι δουλειά θα έχει σε δύο χρόνια και όταν η απόκτηση κατοικίας έχει μετατραπεί σε άπιαστο όνειρο.

 

Ερώτηση:

Ακούμε εδώ και χρόνια κυβερνήσεις να μιλούν για επιδόματα, φορολογικά κίνητρα και μέτρα για την οικογένεια. Αφού όμως οι γεννήσεις συνεχίζουν να καταρρέουν, μήπως αποδεικνύεται ότι τα μέτρα δεν αγγίζουν την αιτία του προβλήματος;

 

Απάντηση:

Τα επιδόματα μπορούν να βοηθήσουν, αλλά δεν αποτελούν από μόνα τους δημογραφική πολιτική. Δημογραφική πολιτική σημαίνει ότι ένας νέος άνθρωπος μπορεί να βρει αξιοπρεπή εργασία, κατοικία, παιδικό σταθμό, σχολείο και ένα περιβάλλον στο οποίο να αισθάνεται ότι μπορεί να μεγαλώσει οικογένεια.

 

Ερώτηση:

Και το πρόβλημα γίνεται ακόμη πιο δραματικό στην ελληνική περιφέρεια. Τι σημαίνει για μια χώρα όταν αδειάζουν χωριά, κλείνουν σχολεία και ολόκληρες περιοχές γερνούν;

 

Απάντηση:

Επί παραδείγματι στην Ανατολική Μακεδονία και Θράκη, ο μόνιμος πληθυσμός μειώθηκε από 608.182 το 2011 σε 562.201 το 2021, δηλαδή κατά 7,6%. Ακόμη πιο εντυπωσιακή είναι η μείωση στις παραγωγικές ηλικίες: οι ηλικίες 20–29 μειώθηκαν κατά 23,9% και οι 30–39 κατά 24%. Έτσι ένα χωριό χωρίς παιδιά δεν είναι απλώς ένα δημογραφικό στατιστικό. Σε λίγα χρόνια είναι ένα χωριό χωρίς σχολείο, χωρίς καταστήματα, χωρίς παραγωγή και τελικά χωρίς μέλλον.

 

Ερώτηση:

Στη Θράκη όμως το δημογραφικό αποκτά και εθνική διάσταση. Όταν φεύγουν οι νέοι, μειώνεται η ελληνική οικονομική και παραγωγική παρουσία και ταυτόχρονα καταγράφεται αυξανόμενο οικονομικό ενδιαφέρον από την Τουρκία, μήπως το δημογραφικό μετατρέπεται πλέον και σε ζήτημα εθνικής ασφάλειας;

 

Απάντηση:

Η εθνική ασφάλεια δεν αρχίζει όταν εμφανιστεί ένα πολεμικό πλοίο. Αρχίζει από το αν υπάρχουν άνθρωποι στον τόπο, αν υπάρχουν οικογένειες, δουλειές, σχολεία, παραγωγή και ελληνική κρατική παρουσία.

 

Ερώτηση:

Δηλαδή μπορεί μια χώρα να χάσει έδαφος γεωπολιτικά χωρίς να χάσει ούτε ένα τετραγωνικό μέτρο κυριαρχίας — απλώς επειδή εγκαταλείπει πληθυσμιακά και οικονομικά τις ακριτικές περιοχές της;

 

Απάντηση:

Μπορεί να αποδυναμωθεί στρατηγικά. Και αυτό είναι το κρίσιμο. Όταν μειώνεται ο πληθυσμός, η παραγωγή και η οικονομική δραστηριότητα μιας παραμεθόριας περιοχής, δημιουργούνται κενά. Το κράτος έχει υποχρέωση να μη δημιουργούνται αυτά τα κενά. Και όπως πάλι είχαμε γράψει στο Egerssi.gr, μιλάμε «υβριδικό πόλεμο» στη Θράκη.

 

Ερώτηση:

Αν αύριο σας έλεγαν “δώστε μας πέντε πράγματα που πρέπει να γίνουν τώρα”, ποια θα ήταν;

 

Απάντηση:

Στέγη για νέα ζευγάρια – φορολογικά κίνητρα ανά παιδί – ουσιαστική ενίσχυση τρίτεκνων και πολύτεκνων – σταθερές δουλειές και καλύτεροι μισθοί – ειδικό αναπτυξιακό και δημογραφικό καθεστώς για ακριτικές περιοχές. Και ειδικά για τον Έβρο και την Θράκη, θα πρόσθετα κίνητρα εγκατάστασης νέων οικογενειών, στήριξη της αγροτικής και επιχειρηματικής δραστηριότητας και διατήρηση σχολείων και βασικών δημόσιων υπηρεσιών.

 

Ερώτηση:

Συνεχώς τίθεται το ερώτημα για το ποιος θα κυβερνήσει την Ελλάδα στις επόμενες εκλογές. Μήπως όμως υπάρχει ένα πολύ μεγαλύτερο ερώτημα: Ποιοι και πόσοι θα κατοικούν στην Ελλάδα σε 20 ή 30 χρόνια;

 

Απάντηση:

Αυτό είναι το πραγματικό ερώτημα. Γιατί χωρίς νέους, χωρίς παιδιά και χωρίς ζωντανή περιφέρεια, δεν υπάρχει ούτε ανάπτυξη ούτε ισχυρό ασφαλιστικό ούτε ισχυρή οικονομία. Και στις ακριτικές περιοχές δεν υπάρχει ούτε πραγματική εθνική θωράκιση. Το δημογραφικό δεν είναι πρόβλημα της επόμενης γενιάς. Είναι εθνικό πρόβλημα του σήμερα.

 

Παντού και πάντα απούσα η Πολιτεία…

 

Αλλά δυστυχώς αυτή η Πολιτεία δεν φροντίζει και για τους νέους μας, αφού πρόσφατα στα Γιάννενα 400-450 φοιτητές καταγγέλλουν άθλιες συνθήκες διαβίωσης στη φοιτητική εστία με συχνά προβλήματα υγείας, φωνάζοντας:

 

“Ζούμε μέσα στη μούχλα. Έχουμε δύο ώρες ζεστό νερό, φίδια στα χόρτα και απειλή έξωσης για 40 ευρώ”.

 

Επίσης φοιτητές στην Αθήνα προχώρησαν σε συγκέντρωση διαμαρτυρίας για τη φοιτητική στέγη, στήνοντας σκηνές έξω από το ΥΠΟΙΚ, ζητώντας πλαφόν στα ενοίκια, περισσότερες εστίες, και στήριξη των πρωτοετών.

 

Να κλείσουμε, υπενθυμίζοντας, ότι αυτό το εθνικό ζήτημα βαραίνει όλες τις κυβερνήσεις. Αφού από το 1993 η Βουλή επεσήμανε τους κινδύνους του δημογραφικού και διά μέσω της αθρόας παράνομης μετανάστευσης. Όταν τον Φεβρουάριο του 1993 η Διακομματική Κοινοβουλευτική Επιτροπή της Βουλής είχε καταλήξει σε πόρισμα, που ουδέποτε εφαρμόστηκε. Και που σε επόμενο άρθρο μας θα αναφερθούμε σε όλες τις σημαντικές επισημάνσεις αυτής της Επιτροπής, που έδιναν ουσιαστικές λύσεις, που δεν εξυπηρετούσαν όμως την Παγκοσμιοποίηση, που ήδη είχε απλώσει τα πλοκάμια της στις ευρωπαϊκές κοινωνίες!!

Εἴμαστε στό «Ἐμεῖς» κι ὄχι στό «Ἐγώ» (Γ. Μακρυγιάννης)

Της Ἀθηνᾶς Παπαϊωάννου, φιλολόγου-λογοτέχνιδος 

 

25η Μαρτίου 1821! Οἱ σκλαβωμένοι Ἕλληνες, μήν ἀντέχοντας ἄλλο τόν, ἐπί τετρα-κόσια χρόνια, σκληρό καί αἱμοσταγῆ ζυγό τοῦ Τούρκου κατακτητῆ, ὕψωσαν τό λάβαρο τῆς Ἐπανάστασης. Ἦταν ἡ μέρα πού γιόρταζαν τόν «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟ ΤΗΣ ΘΕΟΤΟΚΟΥ», ἐπειδή ὁ Ἀγώνας τους γινόταν «γιά τοῦ Χριστοῦ τήν πίστη τήν ἁγία καί τῆς Πατρίδος τήν ἐλευθερία». Ἐπειδή πίστευαν, ἀκράδαντα, πώς μόνο μέ τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ θά ἔφερναν σέ πέρας αὐτό τό μεγάλο ἐγχείρημα, μέ τίς ἐλάχιστες δυνάμεις καί τά ἰσχνά μέσα πού διέθεταν. 

 

«Ἐσύ, Κύριε, θ’ ἀναστήσεις τούς πεθαμένους Ἕλληνες, τούς ἀπογόνους αὐτεινῶν τῶν περίφημων ἀνθρώπων, ὁπού στόλισαν τήν ἀνθρωπότη μ’ ἀρετή. Καί μέ τή δύναμή Σου καί τή δικαιοσύνη Σου θέλεις νά τούς ξαναζωντανέψεις. Καί ἡ ἀπόφασή Σου ἡ δίκια εἶναι νά ματαειπωθεῖ Ἑλλάς, νά λαμπρυνθεῖ αὐτείνη καί ἡ θρησκεία τοῦ Χριστοῦ, καί νά ὑπάρξουν οἱ τίμιοι καί ἀγαθοί ἄνθρωποι, ἐκεῖνοι πού προασπίζονται τό δίκαιον», γράφει στά «Ἀπο-μνημονεύματά» του ὁ Γιάννης Μακρυγιάννης, ὁ ἁγνός ἀγωνιστής τῆς ἐλευθερίας, μέ τήν εὐγενική ψυχή τοῦ Ἑλληνισμοῦ, πού διακρινόταν γιά τήν ἀρχοντιά καί τό φιλότιμό του. Ἡ ζωή του καί ἡ δράση του, σ’ ὅλη τή διάρκεια τοῦ Ἀγώνα γιά τή «νεκρανάσταση» τῆς σκλα-βωμένης Ἑλλάδας καί μετά, ἦταν καί θά πρέπει νά εἶναι, προπάντων, στούς δύσκολους και-ρούς πού ζοῦμε, μιά ἀστείρευτη πηγή διδαχῆς ἤθους, φιλοπατρίας, ἀνθρωπιᾶς καί θαρρα-λέας ὑπεράσπισης τῶν ἰδανικῶν τοῦ Ἔθνους.

 

Ἡ Ἑλληνική Ἐπανάσταση τοῦ 1821 κηρύχτηκε κάτω ἀπό, ἐντελῶς, ἀντίξοες συνθῆκες, ἀλλά ἐπιτεύχθηκαν ὡς ἕνα βαθμό οἱ στόχοι της, χάρη στίς θυσίες ἐπώνυμων καί χιλιάδων ἀνώνυμων ἀγωνιστῶν της, πού ἦταν ἀποφασισμένοι νά ζήσουν ἐλεύθεροι ἤ νά ἀποθάνουν.

 

«Ἡ μεγαλοσύνη τῶν λαῶν δέν μετριέται μέ τό στρέμμα/μέ τῆς καρδιᾶς τό πύρωμα μετριέται καί μέ τό αἷμα” (Κ. Παλαμᾶς) καί «Ἀπ’ τά κόκαλα βγαλμένη τῶν Ἑλλήνων τά ἱε-ρά/καί σάν πρῶτα ἀντρειωμένη/χαῖρε ὤ χαῖρε, Ἐλευθεριά!” (Δ. Σολωμός, «Ὕμνος εἰς τήν ἐλευθερία»).

 

«Πατρίς, νά μακαρίζεις ὅλους τούς Ἕλληνες, ὅτι θυσιάστηκαν διά σένα νά σ’ ἀνα-στήσουνε, νά ξαναειπωθεῖς ἄλλη μίαν φορά ἐλεύτερη Πατρίδα, ὁπού ἤσουνε χαμένη ἀπό τόν κατάλογο τῶν ἐθνῶν. Ὅμως νά θυμᾶσαι καί νά λαμπρύνεις ἐκείνους ὁπού πρωτοθυ-σιάστηκαν εἰς τήν Ἀλαμάνα, πολεμώντας μέ τόση δύναμη Τούρκων, κι ἐκείνους πού ἀπο-φασίστηκαν καί κλείστηκαν σέ μιά μαντρούλα μέ πλίθες, ἀδύνατη, εἰς τό χάνι τῆς Γραβιᾶς, κι ἐκείνους ὁπού λιώσανε τόση τουρκιά καί πασάδες εἰς τά Βασιλικά, κι ἐκείνους ὁπού ἀγωνίστηκαν σάν λιοντάρια εἰς τήν Λαγκάδα τοῦ Μακρυνόρου… Αὐτείνοι σέ ἀνάστησαν» (Γ. Μακρυγιάννη-Ἀπομνημονεύματα).

 

Στούς δύσκολους καιρούς πού περνᾶμε, ὅπου τό ψεύτικο προβάλλει ὡς ἀληθινό, τό ἄδικο ἐπιβραβεύεται, ἡ ἠθική διαφθορά ἔχει διεισδύσει στόν κοινωνικοπολιτικό ἱστό, ἡ ἀγάπη γιά τήν Πατρίδα λοιδορεῖται καί ἡ ἱστορία παραχαράσσεται, ἡ κραυγή ἀγωνίας τοῦ Μακρυγιάννη γιά τήν τύχη τῆς πατρίδας, μέσα ἀπό τά γραπτά του, τά ἀπελέκητα γράμματά του, ὅπως χαρακτηριστικά ἔλεγε, γίνεται καί δική μας. Λυπηρό καί ἄκρως ἀπογοητευτικό τό φαινόμενο, μεθοδευμένα, φανερά ἤ σιωπηλά, νά φυλλορροοῦν ἀπό τά σχολικά μας βιβλία οἱ ἡρωικές σελίδες τῆς Ἐπανάστασης τοῦ ‘21, νά κατεβαίνουν τά πορτρέτα ἡρώων της, πού θυσιάστηκαν γιά ἀνώτερα ἰδανικά, κληροδοτώντας στίς ἐπερχόμενες γενιές μιά Πατρίδα ἐλεύθερη. Νά ἀπουσιάζουν κείμενα καί ἀφιερώματα, πού ἐμπνέουν διαχρονικές ἀξίες, μέ ἀποτέλεσμα οἱ νέοι μας νά μήν ἔχουν πιά πρότυπα, μέ ἀκρωτηριασμένα τά ὄνειρά τους, νά παραπαίουν, συγχέοντας τό ἀγωνιστικό φρόνημα μέ πράξεις βίας, ἐγκλωβισμένοι σέ ἰδεο-ληπτικά σύνδρομα νά καθυβρίζουν ἱερά σύμβολα, νά ἀπαξιώνουν ἀρχές καί προγονικές παρακαταθήκες. Μέ αὐτές τίς προϋποθέσεις, πάνω σέ ποιές βάσεις θά στηρίξουν τά θεμέ-λια τῆς δικῆς τους ζωῆς καί, ὑποτίθεται, μιᾶς καλύτερης μεθαυριανῆς κοινωνίας;

 

«Καί ὅσα σημειώνω τά σημειώνω γιατί δέν ὑποφέρνω νά βλέπω τό ἄδικο νά πνίγει τό δίκαιο. Γιά κεῖνο ἔμαθα γράμματα στά γεράματα καί κάνω τό γράψιμο τό ἀπελέκητο…». Τί ἔχουν νά μᾶς ποῦν οἱ σύγχρονοι λογιότατοι, ὅσοι ἀπ’ αὐτούς χρησιμοποιοῦν τήν ἐπιστη-μοσύνη τους, παραποιώντας ἱστορικές ἀλήθειες, ἀθετώντας νόμους, γιά τήν ἐξυπηρέτηση ἀμφιλεγόμενων καί ἀντεθνικῶν σχεδίων, μέ πιθανό ἴδιο ὄφελος;

 

«Ἔγραψα γυμνή τήν ἀλήθεια, νά ἰδοῦνε οἱ Ἕλληνες ν’ ἀγωνίζονται γιά τήν Πατρίδα τους, γιά τή θρησκεία τους, νά ἰδοῦνε τά παιδιά μου καί νά λένε: ἔχομε ἀγῶνες πατρικούς, ἔχομε θυσίες. Καί νά μπαίνουν σέ φιλοτιμία καί νά ἐργάζονται στό καλό τῆς πατρίδας τους, τῆς θρησκείας τους καί τῆς κοινωνίας…», καταθέτει ὁ φιλόπατρις καί ἰδεολόγος Μακρυ-γιάννης. Τά παιδιά θέλουν παραδείγματα, πρῶτα ἀπό τούς γονεῖς, ὕστερα ἀπό τό σχολεῖο, ὄχι λόγια, μέ ὑποκριτικές φανφάρες, ὥστε νά μπορέσουν νά διαμορφώσουν τον ἀξιακό τους κώδικα, νά σκύψουν μέ σεβασμό στά μυρίπνοα νάματα τῆς Ἑλληνορθόδοξης Παράδο-σης, ν’ ἀγαπήσουν τήν Πατρίδα. Ἡ ὑστεροφημία των ὁμηρικῶν ἡρώων, πού βασίζονταν στά ἡρωικά τους κατορθώματα μέχρι αὐτοθυσίας, καί εἶχαν ὡς προμετωπίδα τό «εἷς οἰωνός ἄριστος ἀμύνεσθαι περί Πάτρης», εἶναι καί γιά τούς ἀγωνιστές τοῦ ‘21 τό βασικό κίνητρο, πού τούς ὠθεῖ σέ πράξεις ἀπίστευτου ἡρωισμοῦ καί αὐτοθυσίας, μέ πρώτη καί ὕψιστη ἀρε-τή τό φιλότιμο, ὡς ὑπέρμετρη ἀγάπη γιά τήν τιμή, τήν ἀντρειοσύνη, τήν ἀνιδιοτελή προ-σφορά γιά τό καλό τοῦ συνόλου. «Εἴμαστε στό ἐμεῖς κι ὄχι στό ἐγώ!» καί «Τούτη τήν Πατρί-δα τήν ἔχομεν ὅλοι μαζί καί σοφοί καί ἀμαθεῖς καί πλούσιοι καί φτωχοί καί οἱ πλέον μικρό-τεροι ἄνθρωποι…», βροντοφωνάζει ὁ ἁγνός ἀγωνιστής Μακρυγιάννης, πρός γνῶσιν καί τῶν συγχρόνων Νεοελλήνων, ἐπειδή κάποιοι ἀπ’ αὐτούς θεωροῦν πώς εἶναι οἱ ἀποκλειστικοί δραγουμάνοι…. τῆς πατρίδας μας.

 

Τό ὑψηλό φρόνημα, τά ἁγνά πατριωτικά αισθήματα, ἡ πίστη στή βοήθεια τοῦ Θεοῦ καί ἡ ἀπόφαση τῆς αὐτοθυσίας εἶναι τά χαρακτηριστικά τῶν μεγάλων ἀγωνιστῶν τῆς Ἑλλη-νικής Ἐπανάστασης: «…Κι ἀφοῦ ὁ Θεός θέλησε νά κάμει νεκρανάσταση στήν Πατρίδα μου, νά τή λευτερώσει ἀπό τήν τυραγνία τῶν Τούρκων, ἀξίωσε κι ἐμένα νά δουλέψω κατά δύνα-μη, τό λιγότερον ἀπό τόν χειρότερο πατριώτη μου Ἕλληνα», καταθέτει ὁ Μακρυγιάννης. Πόσο θά ὠφελοῦνταν τά σημερινά Ἑλληνόπουλα, ἴσως, αὐριανοί ταγοί σέ θέσεις ἐξουσίας, ἄν διδάσκονταν ὅλα αὐτά πού ἀποτελοῦν τήν πιό σημαντική παρακαταθήκη ἀρχῶν, σέ ἄμεση σχέση μέ προγονικές διατάξεις, ὅπως ἀναγράφονταν στή νομοθεσία τοῦ Ἀθηναίου νομοθέτη Σόλωνα: «κάθε πολίτης ὑποχρεοῦται νά βοηθεῖ τούς ἀδικημένους, “ἐπαμύνειν τοῖς ἀδικουμένοις”, καί νά ὑπερασπίζεται τήν πατρίδα», καθώς καί στόν περίφημο λόγο, πού ἐκφωνεῖ ὁ μεγάλος Ἀθηναῖος πολιτικός τοῦ 5ου π.Χ. αἰ. Περικλῆς στόν «Ἐπιτάφιό» του.

 

«Ὅταν ἀποφασίσαμε νά κάμομεν τήν Ἐπανάσταση, δέν ἐσυλλογισθήκαμε οὔτε πό-σοι εἴμεθα οὔτε πώς δέν ἔχομε ἅρματα… ἀλλά ὡς μία βροχή ἔπεσε σέ ὅλους μας ἡ ἐπιθυ-μία τῆς ἐλευθερίας μας καί ὅλοι καί οἱ κληρικοί καί οἱ προεστοί καί οἱ καπεταναῖοι καί οἱ πεπαιδευμένοι καί οἱ ἔμποροι, μικροί καί μεγάλοι, ὅλοι ἐσυμφωνήσαμε εἰς αὐτό τό σκοπό καί ἐκάμαμε τήν Επανάσταση.» (Γ. Μακρυγιάννης)

 

«Ὁ Θεός ἔβαλε τήν ὑπογραφή Του γιά τήν λευτεριά τῆς Ἑλλάδος καί δέν τήν παίρνει πίσω!», θά πεῖ καί ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ, ἡ μεγάλη μορφή τοῦ ἐπαναστατικοῦ Ἀγώνα, ὁ Θεό-δωρος Κολοκοτρώνης, στόν λόγο πού ἐκφώνησε στήν Πνύκα τό 1838.

 

Αὐτά τά ἰδεώδη καί αὐτά τά κίνητρα ἀναπτέρωναν τό ἠθικό τῶν ἐπαναστατημένων Ἑλλήνων, τόσο, ὥστε τίς περισσότερες φορές νά ξεπερνοῦν τά ἀνθρώπινα μέτρα καί νά προβαίνουν σέ μεγαλειώδεις πράξεις ἡρωισμοῦ καί αὐτοθυσίας, ἤδη ἀπό τό ξεκίνημα τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης, ἀπό τίς Παραδουνάβιες χῶρες (Ἀλ. Ὑψηλάντης-Ἱερός Λόχος-Δραγατσάνι). Ἐπειδή ἦταν ἀποφασισμένοι νά θυσιαστοῦν, ξεπερνοῦσαν κάθε ἔννοια λο-γικῆς ἀναμέτρησης. «Μία φορά ἐβαπτίστημεν μέ τό λάδι, βαπτιζόμεθα καί μία μέ τό αἷμα διά τήν ἐλευθερία τῆς Πατρίδος μας», θά πεῖ ὁ Θ. Κολοκοτρώνης καί «… Ὅτι ἀρχή καί τέλος παλαιόθεν καί ὥς τώρα ὅλα τά θεριά πολεμοῦνε νά μᾶς φάνε καί δέν μποροῦνε. Τρῶνε ἀπό μᾶς καί μένει καί μαγιά. Καί οἱ ὀλίγοι ἀποφασίζουν νά πεθάνουν», θά συμπληρώσει ὁ Γ. Μακρυγιάννης.

 

Ἄν δέν ὑπῆρχε αὐτό τό αἴσθημα τῆς αὐτοθυσίας, ὁ ἔνθερμος ἐνθουσιασμός, ἡ πίστη στόν Θεό καί στήν ἱερότητα τοῦ ἀγώνα στούς πρωτεργάτες τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης, σίγουρα, ἡ ἀπελευθέρωση ἀπό τόν βαρύ τουρκικό ζυγό θά φάνταζε οὐτοπία. Ἄραγε πόση φιλοπατρία ὑπάρχει στούς σημερινούς Ἕλληνες, ὥστε νά εἶναι ἀποφασισμένοι νά δώσουν καί τή ζωή τους, ἀκόμη, προκειμένου νά ἀνακτήσει τό κῦρος, τό σέβας καί τή θέση πού τῆς ἀξίζει ἡ Ἑλλάδα; Τά πάντα ὑπό ἀμφισβήτηση, ἀκόμη χειρότερα, ὑπό κατάρρευση, μέ μιά παιδεία χωρίς τήν προβολή τῶν ἡρώων πού, χάρη στίς θυσίες τους, ζοῦμε ἐμεῖς ἐλεύθεροι(;). Μέ ἄνισες μάχες, ὄχι, πιά, σέ πεδία μαχῶν ἀλλά μέσα στήν ἴδια τήν κοινωνία καί γε-νικότερα στήν ἀνθρωπότητα, ἐπειδή οἱ ἄλλοτε ἀξίες τῆς ἐλευθερίας, τοῦ σεβασμοῦ τῆς ἀνθρώπινης ζωῆς καί ἀξιοπρέπειας, τῶν, συνταγματικά, κατοχυρωμένων καί ἀναφαίρετων δικαιωμάτων τοῦ πολίτη ἔχουν ὑποπέσει σέ δυσμένεια, ἐξαιτίας τῶν νέων δεδομένων, πού ἔχουν καταργήσει διαχρονικά θέσφατα.

 

Ἡ ἐλευθερία τῆς σκέψης καί τῆς ἔκφρασης τιμωρεῖται ὡς ἐπικίνδυνη, ἐπειδή «ὅποιος ἐλεύθερα συλλογᾶται, συλλογᾶται καλά», κατά τόν μεγάλο βάρδο τῆς Ἑλληνικῆς Ἐπανάστασης, τόν Ρήγα Φεραῖο. Εἶναι πού ὁ, ἀληθινά, ἐλεύθερος ἄνθρωπος ἀναπτύσσει ἀντικειμενική καί κριτική συλλογιστική, ἐπιδιώκει καί ἐπιβραβεύει τό δίκαιο, ἰσορροπεῖ στή ζωή, λειτουργεῖ μέ ἀξιοκρατικά κριτήρια, ἀποβλέποντας στό κοινό ὄφελος καί στό καλό τῆς Πατρίδας.

 

Ἡ Πατρίδα μας δέν εἶναι κανενός τσιφλίκι, ἀντίθετα, ἀνήκει σέ ὅλους ἐμᾶς, πού εἴμαστε γέννημα καί θρέμμα της καί ἔχουμε χρέος νά ὑπερασπιζόμαστε τήν ἀκεραιότητά της, τήν ἐλευθερία καί τίς πατροπαράδοτες ἀξίες της. Μόνον τότε θά φανοῦμε ἀντάξιοι ἀπόγονοι καί τιμητές ὅλων αὐτῶν πού βασανίστηκαν, ἐξανδραποδίστηκαν, ἀγωνίστηκαν καί θυσιάστηκαν «Γιά τοῦ Χριστοῦ τήν πίστη τήν ἁγία καί τῆς Πατρίδος τήν ἐλευθερία».

 

πηγή 

Ευθανασία Αρνό Ντενίς: Η ίδια «ιατρική» που τον σακάτεψε, του χάρισε... «αξιοπρέπεια»!

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης  

Με πρωτοφανή ένταση διαφημίζεται πλέον το μοντέλο «υγείας» υποβοηθούμενων «Άουσβιτς», δηλαδή μιας υγειονομικής πολιτικής που ωθεί τις μάζες στους ιατρικούς θαλάμους της ευθανασίας. Ενώ το προκάλυμμα μιας αποστασιοποιημένης «συμπόνιας» λειτουργεί ως κοινωνικό αναισθητικό.

Μέρα με τη μέρα και είδηση με την είδηση, χτίζεται η συνείδηση ενός ταξικού Καιάδα στου οποίου τα έγκατα θα εξολοθρεύεται ο κάθε απεγνωσμένος πολίτης. Η επιστροφή της απάνθρωπης ευγονικής παρουσιάζεται σαν δικαίωμα στην αξιοπρέπεια και το ματωμένο σύνθημα των Ναζί «Arbeit macht frei» («Η εργασία σε κάνει ελεύθερο»), επιστρέφει σε βελτιωμένη έκδοση: «Η αυτοεξόντωση σου, σε κάνει ελεύθερο». Αφού η ελίτ των σημερινών χιτλερίσκων φρόντισε να εμπνεύσει τη θεοποίηση του θελήματος, ακόμα και η αυτοκτονία εκλαμβάνεται ως ανθρωπιστικό προνόμιο.

Η κοινωνική απάθεια τρέφει την κουλτούρα της εξολόθρευσης των απελπισμένων και ταυτόχρονα η κανονικοποίηση της εξολόθρευσης των απελπισμένων, γιγαντώνει την κοινωνική απάθεια. Ένα αμφίδρομο νεκρωτικό εκκρεμές που υπνωτίζει την ανθρωπότητα με παραισθήσεις «προόδου», όσο αυτή επιστρέφει στα πιο πυκνά σκοτάδια της ιστορίας.

Οι Ναζί θανάτωναν με τοξικά αέρια, αλλά οι σημερινοί αιχμάλωτοι του μηδενισμού εκτελούνται από τοξικές κοινωνίες. Άνθρωποι με χρόνιες σωματικές ασθένειες, ψυχασθενείς, μικρά παιδιά, ηλικιωμένοι με άνοια ή ακόμα και άτομα που υποφέρουν από μοναξιά, κατευθύνονται στα «χωνευτήρια» του θανάτου, τους νέους «εκσυγχρονιστικούς» νόμους που ρευστοποιούν όλα τα ανθρώπινα αδιέξοδα. Και όσο προχωρά η κανονικοποίηση της ευθανασίας, τόσο - αντιστρόφως ανάλογα – συρρικνώνονται οι υπηρεσίες ανακουφιστικής φροντίδας.

Αρνό Ντενίς: H ευθανασία ως μέσο συγκάλυψης

Η Νεοταξική ιατρική των σημερινών Μένγκελε, φιλοδοξεί να εξελιχθεί πρώτα απ’ όλα σε βιομηχανία αμύθητων κερδών. Όπως φαίνεται όμως, θα προσφέρει και άλλες παρεπόμενες «υπηρεσίες», όπως η συγκάλυψη ιατρικών εγκλημάτων. Μια τέτοια περίπτωση έχει γίνει viral τις τελευταίες μέρες, με την είδηση της ευθανασίας του σκηνοθέτη και ηθοποιού, Αρνό Ντενίς.

Στις 22 Σεπτεμβρίου 2026, ο 43χρονος Γάλλος έβαλε τέρμα στη ζωή του, αφού 3 χρόνια πριν, μια απλή επέμβαση βουβωνοκήλης εξελίχθηκε σε διαρκές μαρτύριο. Ένα εμφύτευμα (πλέγμα) από πολυπροπυλένιο που εισήχθη στο σώμα του, είχε ως αποτέλεσμα να εμφανίσει χρόνιους πόνους και συμπτώματα που συνδέθηκαν με μυαλγική εγκεφαλίτιδα. Το συγκεκριμένο εμφύτευμα (της εταιρείας Medtronic) έχει συνδεθεί με σοβαρότατες επιπλοκές και έχει κατηγορηθεί από πολλούς ασθενείς παγκοσμίως, οι οποίοι έχουν προχωρήσει σε μαζικές καταγγελίες και μηνύσεις.

Όμως μια χήνα με χρυσά αυγά, δύσκολα αποσύρεται από το υγειονομικό κοτέτσι. Και αν ένα 5% που χειρουργείται για κοίλη, εμφανίζει σοβαρές επιπλοκές, κανείς δεν φαίνεται πρόθυμος να θυσιάσει τον τζίρο δισεκατομμυρίων που εξασφαλίζει το υπόλοιπο 95% και μάλιστα σε μια τόσο «ρουτινιάρικη» επέμβαση.

Έτσι κανείς δεν ενημέρωσε τον Αρνό Ντενίς για τις ανεπιθύμητες συνέπειες που συνδέονται με τα εμφυτεύματα για τη θεραπεία της κήλης. Ο Γάλλος έμεινε ανάπηρος και υπέβαλε μήνυση κατά αγνώστων για να βρει το δίκιο του, αλλά η γαλλική δικαιοσύνη έστειλε την υπόθεση στο αρχείο. Από εκεί ξεκίνησε η μεγάλη κατηφόρα της απόγνωσης, με κατάληξη τον υποβοηθούμενο θάνατο του ηθοποιού.

Η είδηση της κρατικής δολοφονίας του Ντενίς μεταφέρθηκε από τα συστημικά ΜΜΕ ως μια συγκινητική ιστορία ανακτημένης «αξιοπρέπειας». Τα δημοσιεύματα συνοδεύτηκαν από τίτλους που εμπνέουν ένα διεστραμμένο αίσθημα «εξιλέωσης», ενώ η ωμή αλήθεια, δηλαδή η εξολόθρευση ενός πολίτη που τον πρόδωσε η ιατρική και νομική αρχή, δεν τονίζεται πουθενά. Η διεφθαρμένη ιατρική επιστήμη σακάτεψε τον Αρνό Ντενίς και στο τέλος η ίδια τον αποτελείωσε ως «φιλάνθρωπη». Και όλο αυτό παρουσιάζεται ως ανθρωπιστική κατάκτηση!

Τα σκάνδαλα ευθανασιών που αποσιωπούν

Βλέπουμε ότι ο συστημικός Τύπος αρέσκεται να παρουσιάζει ολοένα και συχνότερα τέτοιες υποθέσεις «ρομαντικών» εκτελέσεων, αποσιωπώντας όλη τη θεσμική φρίκη που τις συνοδεύει. Αντιθέτως, θάβουν συστηματικά τα σκάνδαλα που προκύπτουν από τους σατανικούς νόμους ευθανασίας.

Στο Οντάριο του Καναδά, η 83χρονη Brigitte Stegemann υποβλήθηκε σε ευθανασία τον περασμένο Ιούλιο, χωρίς την πραγματική συναίνεσή της. Η ηλικιωμένη έπασχε από καρκίνο του στομάχου, αλλά λόγω της χριστιανικής πίστης της, είχε δηλώσει επανειλημμένως ότι δεν εγκρίνει – ούτε επιθυμεί την ευθανασία. Σύμφωνα με καταγγελίες της οικογένειας της, το νοσηλευτικό προσωπικό του οίκου ευγηρίας εκμεταλλεύτηκε την απουσία συγγενών και πίεσε τη δύστυχη γιαγιά να αποδεχθεί την ιατρική δολοφονία της. Εκείνη, όντας σε νοητική σύγχυση (και μη μπορώντας ούτε καν να θυμηθεί τα ονόματα της οικογένειας της), έδωσε μια εξαιρετικά αμφίβολη «έγκριση». Λίγες μέρες πριν τη φρικιαστική πράξη, η ηλικιωμένη αντιλήφθηκε τι επρόκειτο να συμβεί και άρχισε να κλαίει επίμονα, επαναλαμβάνοντας ότι έκανε λάθος. Εις μάτην όμως.

Τη μέρα που την οδήγησαν στο ιατρικό «ικρίωμα», δεν έδωσε ούτε καν τη ρητή συγκατάθεση που προβλέπεται, κι όμως τη σκότωσαν χωρίς δισταγμό. Η υπόθεση της Brigitte Stegemann έχει προκαλέσει διεθνή σάλο στα ανεξάρτητα ΜΜΕ, αλλά έχει «μπαζωθεί» ολοσχερώς από το κυρίαρχο συνδικάτο των ειδήσεων.

Άλλη μια σοκαριστική περίπτωση είναι εκείνη του James MacLean, ενός Καναδού γιατρού που συνάντησε έναν άνδρα (πάλι στο Οντάριο) ο οποίος έπασχε από τη νόσο του Crohn. Ο τόπος της συνάντησης, ένα πάρκινγκ καταστήματος. Ο λόγος της συνάντησης, αξιολόγηση ευθανασίας! Ο MacLean φαίνεται να ωθούσε πλαγίως τον ασθενή προς την «τελική λύση», ανταλλάσσοντας πολλά SMS μαζί του. Μετά το βιαστικό ραντεβού, ο Δρ. Θάνατος οδήγησε τον ασθενή σε εγκεκριμένο χώρο και τον σκότωσε με θανατηφόρες ενέσεις, νομιμοφανέστατα.

Σε ένα άλλο αποτρόπαιο περιστατικό, ο MacLean δήλωσε τον θάνατο ασθενούς κατά τη διαδικασία υποβοηθούμενης αυτοκτονίας και έφυγε από το ιατρείο του. Όμως δεν είχε χορηγήσει την προβλεπόμενη ουσία που παραλύει τους μυς του σώματος και ο αυτόχειρας άρχισε να αναπνέει! Ο γιατρός ειδοποιήθηκε, επέστρεψε, χορήγησε τα πρέποντα της εκτέλεσης και σκότωσε τον ασθενή για «δεύτερη» φορά!

Αν νομίζετε ότι μετά από όλα αυτά, ο MacLean σαπίζει σε κάποιο κελί φυλακής, θα σας απογοητεύσω. Η μόνη τιμωρία που του επιβλήθηκε από τον ιατρικό σύλλογο του Καναδά ήταν η… επίπληξη και μια εξάμηνη περίοδος επιτήρησης! Τι λέτε λοιπόν; Εξελίσσεται ή δεν εξελίσσεται ο ιατρικά υποβοηθούμενος θάνατος σε εκτονωτικό «πάρκο» για φονιάδες; Αν τα ήθη ορίζουν τα ηθικά όρια της σημερινής ιατρικής, πιο όριο θα απομείνει σε μια κοινωνία που ταυτίζει τη θανάτωση με τη θεραπεία και την ιδιότητα του γιατρού με εκείνη του δημίου...;

πηγή

Ένα χωριό που χάθηκε (μια Ελλάδα που σβήνει)

Του Σπύρου Ν. Βουκελάτου  

 

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα όμορφο μικρό χωριό με πανέμορφη θέα το Ιόνιο πέλαγος, που το λέγανε Άη-Θόδωρο. Τα παραδοσιακά πέτρινα σπιτάκια του ήταν πνιγμένα στο πράσινο. 

 

Στην είσοδο του χωριού υπήρχε μια μικρή πλατεία. Στο κέντρο της υψωνόταν ένας αιωνόβιος πελώριος πλάτανος και δίπλα του μια γέρικη ελιά με μια μεγάλη κουφάλα στον κορμό της, που μπορούσε να κρυφτεί μέσα της ένα παιδί.

 

Στο πάνω μέρος κοντά στον δρόμο, εκεί που σήμερα βρίσκεται ένα μικρό εκκλησάκι του Αγίου Παντελεήμονα, δέσποζε ένα μικρό ηρώον των πεσόντων, που πάνω στη μαρμάρινη πλάκα του ήταν χαραγμένα τα ονόματα των ηρώων του χωριού και στο κάτω μέρος έγραφε : «Έπεσον υπέρ πατρίδος 1912-1913».

 

Αυτή η πλατεία ήταν το στέκι των ανδρών, ένα είδος υπαίθριου καφενείου.

 

Εκεί συγκεντρώνονταν οι άνδρες τους καλοκαιρινούς μήνες μετά τον κάματο της σκληρής εργασίας και δροσίζονταν κάτω απ’ την πυκνή φυλλωσιά του πλάτανου και πιάνανε το κουβεντολόι, καλαμπουρίζανε, αστειευόντανε και σχολίαζαν τα προβλήματα της καθημερινότητας.

 

Εκεί μαζευόμαστε και εμείς τα παιδιά και ξεσηκώναμε τον κόσμο με τα ξεφωνητά μας, παίζοντας κυνηγητό, κρυφτό, ξινιά μυζήθρα, μακριά γαϊδούρα, σάντε και άλλα παιχνίδια.

 

Στην άκρη της πλατείας ήταν η βρύση, το στολίδι του χωριού, που από τα δύο μεγάλα πέτρινα κανάλια της έτρεχε γάργαρο κρύο νερό.

 

Εδώ ήταν το βασίλειο των γυναικών, που συχνά πηγαινοέρχονταν με τις μεγάλες χαλκωματένιες τσέτζερες στο κεφάλι, για να τις γεμίσουν νερό.

 

Εδώ ήταν το πλυντήριο όλου του χωριού, όπου οι νοικοκυρές έπλεναν τα καθημερινά τους ρούχα και τις μπουγάδες.

 

Σ’ αυτή τη βρύση πολλές φορές έρχονταν γυναίκες απ’ τα γειτονικά χωριά Εξάνθεια, Κωμηλιό και ∆ράγανο για να πλύνουν τα προικιά της νύφης, κυρίως μαλλιά, για να γεμίσουν το στρώμα και τα μαξιλάρια για το νυφικό κρεβάτι.

 

Αυτό το πλύσιμο δεν ήταν σαν τα άλλα. Ήταν μια γιορτή. Οι γυναίκες έπλεναν και τραγουδούσαν τραγούδια του γάμου και κερνούσαν γλυκά και κουφέτα τους περαστικούς.

 

Εμείς τα παιδιά δεν αφήναμε την ευκαιρία να πάει χαμένη και τρέχαμε στη βρύση, δήθεν να πιούμε νερό, για να μας κεράσουν κάνα κουφέτο.

 

Η παιδική μνήμη είναι πολύ ισχυρή και ο άνθρωπος, όσα χρόνια και αν περάσουν, δεν ξεχνάει γεγονότα και πρόσωπα που έζησε έντονα στην παιδική του ηλικία.

 

Έτσι και εγώ θυμάμαι, σαν να είναι τώρα, όλα τα σπίτια και τους ανθρώπους, μικρούς και μεγάλους, με όλα τα χαρακτηριστικά τους, που ζήσανε σ’ αυτό το χωριό τη δεκαετία του 1950, σαν να έχω μια μεγάλη φωτογραφία μπροστά μου.

 

Κάθομαι λοιπόν και μετράω με τη σειρά ένα -ένα τα σπίτια και τους ανθρώπους τους και για να μη λαθέψω παίρνω μολύβι και χαρτί και λογαριάζω.

 

Αρχίζω απ’ το πρώτο σπίτι της κάτω γειτονιάς του μπάρμπα Θωμά Βλαντή και φθάνω στο τελευταίο σπίτι της απάνω γειτονιάς του Πάνου Αχείμαστου και βρίσκω 18 σπίτια (οικογένειες) και 95 νοματαίους που κατοικούσαν σ’ αυτά.

 

Ανάμεσά τους ξεχώριζαν τα πανέμορφα κορίτσια, που κάθε Κυριακή και μεγάλη γιορτή φορούσαν τα γιορτινά τους και παρέες-παρέες τραβούσαν για τα Χορτάτα στην εκκλησία του Άη-Γιαννιού.

 

Οι Χορτιώτες σαν τα αντίκρυζαν τα καμάρωναν και έλεγαν χαριτολογώντας: Πλάκωσε η Κιάφα, καθώς Κιαφιώτες έλεγαν τότε τους Άη-Θοδωριώτες.

 

Αυτό το μικρό χωριό έσφυζε από ζωή, ήταν γεμάτο κόσμο. Όλες οι οικογένειες ήταν πολυμελείς με πολλά παιδιά και με δομή αυστηρά παραδοσιακή. Κάτω απ’ την ίδια στέγη ζούσαν μαζί παιδιά, γονείς, παππούδες, γιαγιάδες, νύφες και πεθερές.

 

Οι γονείς από το πρωί ως το βράδυ δούλευαν σκληρά στα κτήματα για να τα βγάλουν πέρα, τα μεγάλα παιδιά πρόσεχαν τα ζώα και οι παππούδες και γιαγιάδες φρόντιζαν τα μικρά παιδιά και ασχολούνταν με τις δουλειές του σπιτιού.

 

Η μικρή αυτή ανθρώπινη κοινωνία του χωριού ήταν αξιοζήλευτη. Όλοι ήταν μονιασμένοι και αγαπημένοι σαν μια οικογένεια. Οι σχέσεις τους ήταν ζεστές, ανθρώπινες κι ο ένας βρίσκονταν πάντα δίπλα στον άλλο να τον βοηθήσει, να του συμπαρασταθεί.

 

Στις χαρές και στις λύπες συμμετείχαν όλοι μαζί. Στη λύπη για να συμπαρασταθούν και να απαλύνουν τον πόνο των λυπημένων και στη χαρά για να γιορτάσουν όλοι μαζί και να δώσουν έτσι μεγαλύτερη έκταση στο χαρμόσυνο γεγονός.

 

Ο κόσμος άλλωστε λέει: «λύπη κοινή, λύπη μισή, χαρά κοινή, χαρά διπλή.» Στις αγροτικές εργασίες ο ένας βοηθούσε τον άλλο.

 

Όταν μια οικογένεια τελείωνε τις εποχικές δουλειές της, πρόθυμα έτρεχε να αϊτάρει τον γείτονα στο θέρισμα, στο αλώνισμα, στον τρύγο, στο κουβάλημα και όπου αλλού χρειαζόταν.

 

Μια μέρα, κατακαλόκαιρο, μετά το αλώνισμα, η μακαρίτισσα η μάνα μου πήγε στο αλώνι να κουβαλήσει τ’ άχυρο.

 

Σαν την είδαν οι γειτόνισσες είπαν : «Η θεία Αγγελικούλα ρίχνει τ’ άχυρο, πάμε να την αϊτάρουμε». Και αμέσως πήρε από ένα παλιοσέντονο η κάθε μια και πήγαν στο αλώνι.

 

Άπλωσαν τα σεντόνια δίπλα στο μεγάλο σωρό με τ’ άχυρο και τα γέμισαν. Έπιασαν τις τσούντες των σεντονιών σταυρωτά, τις δέσανε κόμπο και το φορτίο ήταν έτοιμο.

 

Το φόρτωσαν στο κεφάλι και ξεκίνησαν. Τι ωραίο θέαμα να βλέπει κανείς πεντέξι γυναίκες στη σειρά, τη μία πίσω από την άλλη, με τον τεράστιο όγκο των σεντονιών με τ’ άχυρο στο κεφάλι να βαδίζουν καμαρωτά με το κορμί λαμπάδα!

 

Κρίμα που δεν είχαμε τότε φωτογραφικές μηχανές και κάμερες να απαθανατίσουμε τις όμορφες αυτές σκηνές.

 

Στα δύσκολα εκείνα χρόνια, όταν μια νοικοκυρά ξέμενε από κάποια απαραίτητα τρόφιμα, με όλο το θάρρος χτυπούσε την πόρτα της γειτόνισσας και ζητούσε δανεικό ένα καρβέλι ψωμί, ώσπου να ζυμώσει και να ψήσει, ένα πιάτο αλεύρι για να φτιάξει μια κουλούρα ή μια πίτα, ένα ροϊ λάδι και ό,τι άλλο της έλειπε.

 

Εκείνο όμως που έχει χαραχθεί βαθιά στη μνήμη μου είναι τα τρικούβερτα γλέντια που γίνονταν στις διάφορες γιορτές. ∆ύσκολα τα χρόνια στη δεκαετία του 1950.

 

Οι άνθρωποι ζούσαν φτωχικά, όμως δεν το έβαζαν κάτω. Τραγουδούσαν, χόρευαν, διασκέδαζαν. Η φτώχεια θέλει καλοπέραση, έλεγαν.

 

Κάθε Χριστούγεννα, Πάσχα, Απόκριες και ονομαστικές γιορτές συγκεντρώνονταν μικροί και μεγάλοι, πότε στο ένα σπίτι πότε στο άλλο, και γλεντούσαν. Για το γλέντι δεν χρειαζόταν ιδιαίτερη προετοιμασία και προγραμματισμός. Όλα ήταν απλά, χωρίς μπουφέδες και μεζέδες.

 

Μπόλικο κρασί, αμύγδαλα, καρύδια και σπερνά στις ονομαστικές γιορτές ήταν τα συνηθισμένα κεράσματα. Τα περισσότερα γλέντια γίνονταν στο σπίτι του καλού μου γείτονα μπάρμπα Στεφανή Βλαντή.

 

Αυτή η οικογένεια είχε στο αίμα της το χορό και το τραγούδι. Ήταν γλεντζέδες. Όλοι τους, ο μπάρμπα Στεφανής, η θεια – Κερασιά και τα παιδιά η Ελιά, η Βδοκία και ο Φώτης, τραγουδούσαν υπέροχα.

 

Θυμάμαι, η μακαρίτισσα βαβά μου Αννέτα έλεγε : «Όλοι τους τραγουδούν ωραία, αλλά αυτή η μικρή Βδοκία έχει μια φωνή που τρυπάει το κεραμίδι.»

 

Γι’ αυτό σε κάθε γλέντι ήταν περιζήτητοι, αποτελούσαν την ορχήστρα. Έτσι πήραν και το όνομα: το συγκρότημα του μπάρμπα Στεφανή. Τότε δεν υπήρχαν γραμμόφωνα, μαγνητόφωνα και κασετόφωνα. Τα τραγούδια ήταν ζωντανά, τραγουδούσαν οι τραγουδιστές και χόρευαν οι χορευτές.

 

Κάποια Χριστούγεννα, θυμάμαι, μετά το δείπνο, ήμασταν όλη η οικογένεια καθισμένοι γύρω από το αναμμένο τζάκι και περιμέναμε να σημάνει προσκλητήριο για το αναμενόμενο χριστουγεννιάτικο γλέντι.

 

Ξαφνικά κάποια στιγμή, μέσα στην ησυχία της χειμωνιάτικης νύχτας, ακούστηκε σ’ όλο το χωριό η κρυστάλλινη φωνή της θεια-Κερασιάς τραγουδώντας το «Ένας αητός καθότανε». Ε, αυτό ήταν.

 

Το σύνθημα δόθηκε, το γλέντι θ’ άρχιζε. Αμέσως απ’ όλες τις γειτονιές μικροί και μεγάλοι ξεχύθηκαν στους δρόμους και σε λίγο το σπίτι του μπάρμπα Στεφανή γέμισε κόσμο, άλλοι όρθιοι και άλλοι καθιστοί.

 

Ο οικοδεσπότης με μια κανάτα κρασί στο ένα χέρι και δύο κρασοπότηρα στο άλλο έφερνε βόλτα και κερνούσε. Τα απλά τραταρίσματα της οικογένειας μαζί με το κεροπάτι ήταν αρκετά για να ανάψει το γλέντι και να καεί το πελεκούδι.

 

Σχηματίστηκε ο πρώτος κύκλος του χορού, η ορχήστρα (τραγουδιστές) πήρε τη θέση της και προφανώς, επειδή είχε πλούσιο ρεπερτόριο και γνώριζε όλα τα τραγούδια που κυκλοφορούσαν στην περιοχή, ρωτούσε τον πρώτο του χορού : τι θέλεις;

 

Και αυτός έδινε την παραγγελιά του. Οι πιο χορευταράδες, για να επιδείξουν τη χορευτική τους δεινότητα παράγγελναν ένα βαρύ τσάμικο την ιτιά, τον αητό ή κάτι ανάλογο.

 

Το τραγούδι αντηχούσε σ’ όλο το χωριό, ο χορός άρχιζε και από κάτω η γαλαρία χτυπούσε παλαμάκια και φώναζε: «γεια σου ασίκη, μερακλή» και άλλα τέτοια και γινόταν πανζουρλισμός. ∆εν έλειπαν βέβαια τα αστεία και τα πειράγματα και δημιουργούνταν μια εκρηκτική ατμόσφαιρα.

 

Ανάμεσα στους πολλούς ήταν και ένα γεροντοπαλίκαρο, αγαθό ανθρωπάκι, που δεν είχε καλές σχέσεις με το χορό. Τα κοριτσόπουλα, για να κάνουν χαβαλέ, τον τραβολογούσαν να τον βάλουν στο χορό.

 

Παρά τις αντιδράσεις του τα κατάφεραν και τον έβαλαν πρώτο στο χορό και του είπαν το τραγούδι: «Θα χορέψεις γέρο θέλεις δε θες και θα πεις τραγούδια για τις μικρές».

 

Όλοι ξέσπασαν σε ένα παρατεταμένο χειροκρότημα και φώναζαν: «Γεια σου Πάνο με το χορό σου.» Και έγινε χαμός.

 

Συνήθως ο κάθε χορευτής χόρευε δύο χορούς και αφού όλοι έβγαζαν τη σειρά τους αποχωρούσαν απ’ το χορό και σηκώνονταν άλλοι και σχημάτιζαν νέο κύκλο χορού.

 

Όσο περνούσε η ώρα το κέφι όλο και φούντωνε, ο χορός και τα τραγούδια συνεχίζονταν όλη τη νύχτα με αμείωτη ένταση και το τρικούβερτο αυτό χριστουγεννιάτικο γλέντι κράτησε μέχρι τα ξημερώματα.

 

Συχνά ανασύρω τις αποθηκευμένες αυτές παιδικές αναμνήσεις και νοσταλγώ τις όμορφες παλιές στιγμές.

 

Πέρασαν πολλά χρόνια από τότε. Οι εποχές άλλαξαν. Τη δεκαετία του ’50 τα χρόνια ήταν δύσκολα. Οι Αϊθοδωριώτες, αν και δούλευαν σκληρά απ’ το πρωί ως το βράδυ, ζούσαν φτωχικά.

 

Οι σχέσεις όμως μεταξύ τους ήταν εγκάρδιες, ανθρώπινες, ο ένας βοηθούσε τον άλλον, ήταν δεμένοι μεταξύ τους, ήταν άνθρωποι απλοί, καλόκαρδοι, φιλόξενοι.

 

Τα σπίτια ήταν πάντα ανοιχτά για τους γείτονες, τους συγγενείς, τους φίλους, τους περαστικούς, σε αντίθεση με ό,τι συμβαίνει σήμερα, που οι άνθρωποι ζουν σε μια ιδιόμορφη μοναξιά. Είναι κλεισμένοι στο ‘καβούκι’ τους, δεν ενδιαφέρονται για το διπλανό τους, νοιάζονται μόνο για τον εαυτούλη τους.

 

Άλλη νοοτροπία τότε, άλλη σήμερα. Αυτό το χωριό, στο οποίο γεννήθηκα και μεγάλωσα δεν υπάρχει πια. Τη δεκαετία του 1970 μεταφέρθηκε στα Χορτάτα, στην περιοχή γύρω από το ∆ημοτικό σχολείο.

 

Τα παραδοσιακά όμορφα πέτρινα σπιτάκια του εγκαταλελειμμένα, ερειπωμένα, του καιρού χαλάσματα, μαρτυρούν ότι κάποτε εκεί υπήρχε ένα όμορφο χωριουδάκι, ο Άη-Θόδωρος.

 

Τα Χορτάτα

Τριμηνιαία ̟περιοδική έκδοση

του Συλλόγου των Α̟πανταχού Χορτιωτών Λευκάδας

Ιούνιος – Ιούλιος – Αύγουστος 2017 – Αριθμός φύλλου 25

 

Η εικόνα δημιουργήθηκε για το Σπιτάκι της Μέλιας με την χρήση προγράμματος Τεχνητής Νοημοσύνης.

 

το «σπιτάκι της Μέλιας»

 

ΣΧΟΛΙΟ 

 

Στην θέση αυτής της Ελλάδας που έσφυζε Ελληνισμό και Ορθοδοξία αλλά σβήνει, φυτρώνει ένα αλλοπρόσαλλο νεοταξικό ξενόφερτο κατασκεύασμα απανθρωπιάς, σκληρότητας, αλλοτρίωσης και αποξένωσης...

 

Ενα καταστροφικό δαιμονικό κατασκεύασμα που θέλει να εξαφανίσει κάθετι ελληνικό και ορθόδοξο με συκοφαντίες και ψέματα...

 

Αυτή η υπέροχη ελληνική παραδοσιακή κοινωνία με όλους τους συγγενείς να μένουν μαζί ευτυχισμένοι και αγαπημένοι, παρουσιάζεται στα σύγχρονα βιβλία και εγχειρίδια ακόμα και στα σχολικά, ως μια κοινωνία παρακμιακή όπου οι γυναίκες δεν είχαν κανένα δικαίωμα, οι άντρες ήταν σκληροί και τις έδερναν και οι παππούδες ήταν σατράπες και τύραννοι... Οτι ήταν μια κοινωνία οπισθοδρομική...

 

Εσείς διαβάζοντας το παραπάνω κείμενο βγάλατε κάποιο τέτοιο συμπέρασμα;

 

Δυστυχώς αυτή η σιχαμερή αντίχριστη κοινωνία που θέλει τους παππούδες και τις γιαγιάδες στα ιδρύματα ή σε διαμερίσματα μακριά από την οικογένεια....

 

Που θέλει την μάνα και τον πατέρα να δουλεύουν μέρα νύχτα, ώστε τα παιδιά τους να τα μεγαλώνει το άθεο και ανθελληνικό διεφθαρμένο κράτος, σε βρεφονηπιακούς σταθμούς, παιδικούς σταθμούς, νηπιαγωγεία κλπ... για να τους μαθαίνει για διεφθαρμένες διαφορετικότητες, πολυπολιτισμούς, φεμινισμούς, ευθανασίες, εκτρώσεις και άλλα δηλητήρια...

 

Που θέλει τα παιδιά μας με την ενηλικίωσή τους να ψάχνουν πως θα φύγουν από το πατρικό σπίτι... για να κάνουν την (πορνο)ζωή τους ελεύθερα!!!!

 

Που θέλει την οικογένεια με το πολύ ένα ή δυο παιδιά γιατί τα περισσότερα δεν συμφέρουν οικονομικά....και δεν μπορούμε να κάνουμε ότι θέλουμε στην ζωή μας...

 

Που έχει ποτίσει όλα τα μέλη της οικογένειας με το νεοταξικό δηλητήριο...

Ο πατέρας να σκέφτεται το τομάρι του...

Η μάνα να σκέφτεται τα φεμινιστικά δικαιώματα και τις ελεύθερες εκτρώσεις... 

Τα παιδιά σκέφτονται πως θα αποκτήσουν τεχνολογικά υλικά αγαθά και χρήμα και δόξα... 

Αυτή δεν είναι οικογένεια αλλά συγκατοίκηση ανθρώπων εγωιστών και στους οποίους η θυσία και η αγάπη είναι λέξεις άγνωστες...

 

Σώστε τις οικογένειές σας για να σώσουμε μετά όλοι μαζί της Ελλάδα μας...

Προσπαθήστε να ενσωματώσετε όσο περισσότερα από τα στοιχεία που διαβάσατε παραπάνω στο πολύ όμορφο άρθρο, στην δική σας οικογένεια. 

Μόνο έτσι έχουμε ελπίδες ως Γένος. 

Παγκόσμιο σοκ στα καύσιμα: Τα διυλιστήρια γίνονται η νέα «θηλιά» της ενέργειας

Στο επίκεντρο μιας νέας, πρωτοφανούς παγκόσμιας ενεργειακής κρίσης βρίσκονται τα διυλιστήρια πετρελαίου, τα οποία εξελίσσονται στο απόλυτο σημείο συμφόρησης, για τον εφοδιασμό καυσίμων διεθνώς, σύμφωνα με εκτενές αποκαλυπτικό ρεπορτάζ της The Wall Street Journal.

 

Η σύγκρουση σε δύο μέτωπα-κλειδιά -στη Μέση Ανατολή και την Ουκρανία- έχει προκαλέσει δραματική καθίζηση στις εξαγωγές ντίζελ, του βασικού καυσίμου που κινεί τη βιομηχανία, τις μεταφορές και τον αγροτικό τομέα σε ολόκληρο τον πλανήτη. 

 

Οι τιμές του ντίζελ στις ΗΠΑ έχουν ήδη εκτοξευθεί σε ιστορικά υψηλά επίπεδα, σπάζοντας το φράγμα των 6 δολαρίων ανά γαλόνι και φτάνοντας τα 6,45 δολάρια, ενώ σοβαρές ελλείψεις καταγράφονται ήδη σε πρατήρια στη Λατινική Αμερική και την Αφρική.

 

Διπλή μέγγενη: Ουκρανικά drones και μπλόκο στον Περσικό

 

Η κρίση τροφοδοτείται από δύο παράλληλα γεωπολιτικά χτυπήματα:

 

Οι διαρκείς επιθέσεις της Ουκρανίας με drones κατά ρωσικών διυλιστηρίων -με πιο πρόσφατο το χτύπημα στις εγκαταστάσεις της Μόσχας στην Καπότνια- έχουν σχεδόν παραλύσει τη ρωσική εξαγωγική παραγωγή, αναγκάζοντας το Κρεμλίνο σε αυστηρούς περιορισμούς.

 

Παρά το γεγονός ότι οι χώρες του Κόλπου επένδυσαν δισεκατομμύρια την τελευταία δεκαετία σε υπερσύγχρονα διυλιστήρια (όπως το Αλ-Ζουρ στο Κουβέιτ και η Καρμπάλα στο Ιράκ), οι εντάσεις στα Στενά του Ορμούζ και οι επιθέσεις των Χούθι στην Ερυθρά Θάλασσα έχουν μπλοκάρει τις εξαγωγές. Σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Ενέργειας (IEA), οι ποσότητες ντίζελ που έχουν αποκλειστεί στον Περσικό Κόλπο είναι τριπλάσιες από τις απώλειες της Ρωσίας.

 

The price of diesel in Europe/UK is about to sky-rocket as exports are banned to holddown local prices. https://t.co/ByDd62hhg0

— Charles F. Radley (@cfrjlr) September 20, 2026

 

Ο εφιάλτης του αμερικανικού εμπάργκο

 

Με τη Δύση να μην έχει κατασκευάσει νέα διυλιστήρια εδώ και τρεις δεκαετίες και τις υπάρχουσες μονάδες να λειτουργούν στα όριά τους, οι ΗΠΑ είχαν απομείνει ο βασικός παραγωγός έσχατης ανάγκης.

 

Ωστόσο, στην Ουάσιγκτον κερδίζει πλέον έδαφος η πρόταση για πλήρη απαγόρευση των εξαγωγών αμερικανικών καυσίμων, με στόχο να συγκρατηθούν οι εγχώριες τιμές ενόψει των εκλογών. Ένα τέτοιο μέτρο, σύμφωνα με αναλυτές, θα αποτελούσε τη χαριστική βολή για τη διεθνή αγορά, εκτινάσσοντας τις τιμές σε Ευρώπη και Ασία και οδηγώντας άλλους μεγάλους παίκτες, όπως την Κίνα και την Ινδία, να σφραγίσουν επίσης τις δικές τους εξαγωγές.

 

πηγή 

Θεοδωράτος - Με το κλειδί της Ιστορίας 22-09-2026

από το κανάλι Evonymos 

 

Σύντομη ἐπισκόπησις θεμάτων ποὺ ἄπτονται τῆς ἐπικαιρότητας ἐν σχέσει μὲ τὴν Γεωστρατηγική καὶ τὴν Ἱστορία ἀπὸ τὸν τηλεοπτικὸ σταθμὸ Blue Sky μὲ τὸν Δημοσιογράφο και Ἄμυντικὸ Ἄναλυτὴ Γιάννη Θεοδωράτο στὶς 22/9/2026.

Γιατί Δεν Βλέπουμε Την Πραγματικότητα;

Του Καθηγητή Γιώργου Πιπερόπουλου

 

Όταν με ρωτούν ως Κοινωνιολόγο-Ψυχολόγο, με απλά λόγια ειδικό επιστήμονα σε θέματα ατομικής και ομαδικής συμπεριφοράς και ανθρώπινων σχέσεων, απαντώ ότι μόνο μία επιστημονική ερμηνεία μπορώ να δώσω στην περίεργη συμπεριφορά όλων ημών των Ελλήνων που παραμένει ακατανόητη για άλλους Λαούς, όχι μόνο εκείνους που είναι φιλικά αλλά και στους εχθρικά διακείμενους απέναντί μας, στην αντιμετώπιση των κοινωνικό-οικονομικό-πολιτικών δεινών που βιώνουμε τις τελευταίες δεκαετίες.

 

Φυσικά κατατάσσω σε επίπεδα φαιδρότητα έως και γελοιότητας ερμηνείες όπως το γνωστό «μας ψεκάζουν» και το κομψό «απλά παραιτηθήκαμε…»

 

Εμείς συναινέσαμε όταν το ΠΑΣΟΚ ξεκινώντας με την άνοδο στην Εξουσία του μακαρίτη Ανδρέα Παπανδρέου μετέτρεπε τη χώρα σε υπόδειγμα οικονομίας όπου κυριαρχούσε ο απόλυτος Κρατικισμός και οι κυβερνητικές τακτικές επέτρεψαν στον μακαρίτη Πάγκαλο να δηλώσει δημοσίως «Μαζί τα… Φάγαμε!»

 

Εμείς ευγνώμονες που ένα τουλάχιστον μέλος της οικογένειάς μας είχε βρει απασχόληση στον «στενότερο ή στον ευρύτερο» Δημόσιο τομέα εθελοτυφλούσαμε προσηλωμένοι στην Κομματική μας ιδεολογία όταν αυτή είχαν προ πολλού πάψει να ενστερνίζονται τα κορυφαία στελέχη του Κόμματος που μας ευνόησε…

 

Εμείς δεχόμασταν και συνεχίζουμε να δεχόμαστε άκριτα όσα οι δημοσιογράφοι διαμορφωτές της κοινής γνώμης μάς σερβίρουν μέσα από ραδιοτηλεοπτικά και έντυπα «Μέσα Μαζικού Εκμαυλισμού…»…

 

Είχαμε τυφλωθεί με πράσινα, μπλε, κόκκινα και πολύχρωμα κομματικά γυαλιά και τώρα προσπαθούμε να ξεχάσουμε, καθώς διαχειριζόμαστε την οδυνηρή μας καθημερινότητα με παθολογική εμμονή στον ψυχολογικό μηχανισμό άμυνας του ΕΓΩ, που λέγεται «άρνηση της πραγματικότητας…»

 

Οι μηχανισμοί «άμυνας του εγώ» βοηθούν το άτομο καθώς, σε μια εκλαϊκευμένη απόδοση του ρόλου τους, βοηθούν το άτομο να κρατήσει αλώβητο το ΕΓΩ εγώ του από επιθέσεις που προέρχονται από το προσωπικό του υποσυνείδητο ή από εξωγενείς παράγοντες. Με άλλα λόγια οι μηχανισμοί «άμυνας του εγώ» είναι φυσιολογικές λειτουργίες προστασίας του «εγώ» όπως έχει γράψει ο πατέρας της ψυχοδυναμικής θεωρίας Dr Sigmund Freud.

 

Η «άρνηση της πραγματικότητας», κατατέθηκε για πρώτη φορά από τον Sigmund Freud η θυγατέρα του Anna Freud τον παρουσίασε εκτενέστερα και τον έκανε να είναι ένας από τους πλέον γνωστούς μηχανισμούς «άμυνας του εγώ» που προέρχεται από το υποσυνείδητο κάθε ατόμου και περιγράφει καταστάσεις όπου τα άτομα αδυνατούν να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα ή να παραδεχτούν μια προφανή αλήθεια αρνούμενα να δεχτούν, αρνούμενα να κοιτάξουν κατάματα γεγονότα και καταστάσεις που βιώνουν ή τους επιβάλλονται.

 

Οι Έλληνες θυμίζουμε ως λαός εκείνα τα εξαρτημένα άτομα, ναρκομανείς, αλκοολικούς, τζογαδόρους, που αρνούνται ότι αντιμετωπίζουν πρόβλημα, ότι η καθημερινότητά τους είναι οδυνηρή για τους ίδιους και μαζί τις οικογένειές τους…

 

Μοιάζουμε στη συμπεριφορά μας ως Λαός με άτομα που βιώνοντας έντονα τραυματικές καταστάσεις ή όντας παρόντες σε θανατηφόρες συγκρούσεις οχημάτων κλείνουν τα μάτια και δεν δέχονται ότι έχουν γίνει αυτόπτες μάρτυρες και δεν είναι κοινωνοί τέτοιων γεγονότων..

 

«Αρνούμεθα να δούμε την πραγματικότητα!..»

 

Η απάντησή μου σε φίλους εκτός Ελλάδος είναι ότι δεν φαίνεται ότι μπορούμε να αντιμετωπίσουμε, να διαχειριστούμε τα δεδομένα μιας Ελλάδας που είχε ελπίσει σε κάτι καλύτερο με το τέλος της καταστροφικής πανδημίας και από τον Φεβρουάριο του 2022 παρακολουθεί με τρόμο τον Ρώσο-Ουκρανικό πόλεμο και όσα μας έρχονται σε ακρίβεια, πληθωρισμό, ελλείψεις ενέργειας και τροφίμων, από τον Οκτώβριο του 2023 ΜΕ αιματηρό πόλεμο την ΙΣΟΠΈΔΩΣΗ της Γάζας και από τον Φεβρουάριο του 2026 δραματική αύξηση ενέργειας εξαιτίας της σύγκρουσης ΗΠΑ, Ισραήλ, Ιράν...

 

Και ενώ η Ευρώπη καταστρώνει σχέδια, καθορίζει στρατηγικές και τεχνικές διαχείρισης των δεινών που προβλέπονται για τον ερχόμενο χειμώνα, οι 300 της Ελληνικής Βουλής χειροκροτούν ενθουσιωδώς τις «συγκρούσεις» (κοκορομαχίες) που αφορούν στις υποκλοπές τηλεφωνημάτων, την ασυγκράτητη ακρίβεια και τη δραματική έλλειψη ελέγχων σε Ιδιωτικά γραφεία παροχής υπηρεσιών Υγείας που ανέδειξε ο θάνατος του Γιώργου Μαζωνάκη…

 

Είμαστε τουλάχιστον δυόμιση εκατομμύρια άνδρες και γυναίκες στην Τρίτη ηλικία, και εκατοντάδες χιλιάδες μας πλησιάζουν, έχουμε δυο εκατομμύρια ανήλικα παιδιά και στον ενεργό πληθυσμό ο ένας στους τρείς απασχολείται στο Δημόσιο, οπότε ΔΕΝ περισσεύουν πολλοί για να διαμαρτυρηθούν!…

 

Κλείνω σημειώνοντας εμφαντικά ότι το πολιτικό Σύστημα το τρομάζει εκείνη η ημέρα που εμείς, τα παιδιά και τα εγγόνια μας θα κοιτάξουμε κατάματα την οδυνηρή μας πραγματικότητα, θα εξοργιστούμε και, νομοτελειακά, θα αντιδράσουμε!..

 

Δείτε και ακούστε αυτά και άλλα πολύ σημαντικά και δυστυχώς επίκαιρα που είπα στο Youtube χρησιμοποώντας τον παρακάτω σύνδεσμο:

https://www.youtube.com/watch?v=-kpK-3a3khc