Άξιος ο μισθός τους

Γράφει ο Νικόλαος Παναγιωτόπουλος

Καρδιολόγος

 

(άρθρο-Επιστήμονες στην υπηρεσία του κράτους) Όπως είχαμε πολλές φορές αναφέρει κατά τη διάρκεια της πανδημίας του κορονοϊού το κράτος και οι γύρω από αυτό προσπάθησαν να επιβάλουν ένα μοντέλο επιβίωσης στην κοινωνία το οποίο είχε πάρα πολλές προβληματικές πλευρές. Τις πλευρές αυτές τις ζούμε βέβαια σήμερα με την έξαρση της βίας και την αύξηση της απομόνωσης των ανθρώπων, τα ψυχολογικά και παντός είδους άλλα προβλήματα.

 

Όμως το μοντέλο αυτό έπρεπε να επιβληθεί. Οι λόγοι για το οποίους έπρεπε να γίνει κάτι τέτοιο δεν είναι της παρούσης και μπορεί ο καθένας μας να έχει βγάλει τα δικά του συμπεράσματα. Η οργάνωση όμως του μοντέλου στηριζόταν σε καταστάσεις οι οποίες ποτέ δεν θα μπορούσε να φανταστεί κανείς ότι θα κυριαρχούσαν σε δημοκρατικά κράτη τον εικοστό πρώτο αιώνα.

 

Όταν άρχισαν να περνούν νόμοι στο κοινοβούλιο, πολύ πριν διαδοθεί η πανδημία σε επίπεδα ανησυχητικά, όλοι θεωρήσαμε ότι αυτό δεν μπορεί παρά να ήταν ένα κακόγουστο αστείο. Όμως τελικά και οι νόμοι αυτοί τηρήθηκαν και επιβλήθηκαν και πολύ χειρότεροι στην πορεία ψηφίστηκαν και προωθήθηκαν αλλά και αποφάσεις που δεν πέρασαν ποτέ μέσα από τον κοινοβουλευτικό έλεγχο επικράτησαν στην καθημερινότητά μας.

 

Το μοντέλο της καραντίνας, όπου όλοι κλεισμένοι στα σπίτια δεν μπορούσαν παρά να κυκλοφορήσουν με ειδική άδεια και κατόπιν ενημέρωσης των αρχών. Το μοντέλο της απαγόρευσης προσέγγισης στην προσωπική περιουσία ακόμη και αν ήταν στο διπλανό δήμο. Το μοντέλο υποχρεωτικού εμβολιασμού και έκθεσης των προσωπικών δεδομένων των ανθρώπων στον κάθε ένα μη εξουσιοδοτημένο και αναρμόδιο υπάλληλο που στεκόταν «φρουρός» μπροστά στην είσοδο ενός καταστήματος. Το μοντέλο της απαγόρευσης της αντίθετης άποψης και μάλιστα κατά έναν τρόπο πολύ επιθετικό και ταυτόχρονα απαξιωτικό. Η καθιέρωση του τίτλου ψεκασμένος για κάθε έναν οποίος εξέφραζε μια διαφορετική σκέψη.

 

Οι πρόθυμοι συνεργάτες που μας είπαν ένα σωρό ψέματα.

 

Ήταν πράγματα τα οποία ποτέ δεν θα μπορούσε σε μια δημοκρατική κοινωνία να επιβάλλει κανείς αν δεν υπήρχε ο φόβος και ταυτόχρονα, αν δεν υπήρχαν και οι πρόθυμοι συνεργάτες για να τα προωθήσουν. Και οι πρόθυμοι αυτοί συνεργάτες, δυστυχώς επιλέχθηκαν από διάφορους χώρους. Και λέω δυστυχώς, διότι οι χώροι αυτοί. προμηθεύοντας με το απαραίτητο υλικό τους κρατούντες έχασαν την αξιοπιστία τους και αυτό είναι πάρα πολύ κακό για τις μέρες που ακολούθησαν και τις εποχές που ζούμε. Ο πρώτος χώρος ήταν ο χώρος της επιστήμης. Κάποιοι άνθρωποι που προβλήθηκαν πολύ ως καθηγητές, άγνωστοι μέχρι εκείνη τη στιγμή που μπορεί πραγματικά να ήσαν καθηγητές στο πανεπιστήμιο, αλλά πολλοί εξ αυτών ουδεμία σχέση είχαν και έφεραν τον τίτλο εντελώς καταχρηστικά, άνθρωποι οι οποίοι στο διεθνή χώρο ήταν άγνωστοι και ανυπόληπτοι, ανέλαβαν να καθοδηγήσουν τις ζωές μας με καθημερινή παρουσία στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και με μεγάλη προβολή και την αποδοχή από τους θεσμικούς παράγοντες.

 

Οι άνθρωποι αυτοί ούτε λίγο ούτε πολύ μας είπαν ένα σωρό ψέματα. Μας είπαν ότι κινδυνεύουμε να πεθάνουμε όλοι αν δεν εμβολιαστούμε ότι αν εμβολιαστούμε θα μπορέσουμε να μην κολλήσουμε τη νόσο και πολύ δε περισσότερο να μην τη μεταδώσουμε σε ευάλωτους ανθρώπους, ότι αν αγαπούμε τους δικούς μας ανθρώπους θα πρέπει με κάθε τρόπο να τους προστατεύσουμε εμβολιαζόμενοι και ότι όποιος δεν εμβολιάζεται είναι αντικοινωνικός, είναι επικίνδυνος και θα πρέπει να απομονώνεται. Οι άνθρωποι αυτοί παραδέχτηκαν αλλά και να μην το έκαναν η ατομική εμπειρία του καθενός μας τα έχει αυτά ξεκαθαρίσει ότι είπαν αρκετά ψέματα και όπως είπε μια πραγματική καθηγήτρια στον τίτλο, αλλά δυστυχώς από ότι φάνηκε αδίστακτη: «αν είχαμε πει την αλήθεια στον κόσμο, πιθανώς και να μην έκανε αυτά που θα έπρεπε να κάνει», δηλαδή να προχωρήσει στους μαζικούς εμβολιασμούς, στην τήρηση κάποιων μέτρων και λοιπά. Θυμίζει εκείνη την τραγική τη φρικτή ρήση του Υπουργού Υγείας που είπε ότι αν λέγαμε την αλήθεια για την ασφάλεια των τρένων, τότε κανείς δεν θα ταξίδευε με τρένα, άρα θυσιάσαμε ζωές νέων ανθρώπων και οικογενειών, γιατί εμείς έπρεπε να κινούμε τα επικίνδυνα εν γνώσει μας τρένα.

 

Οι άνθρωποι λοιπόν αυτοί οι «επιστήμονες» έπαιξαν σπουδαίο ρόλο στην προώθηση των ιδεών και των απόψεων του κράτους και έπεισαν ότι η επιστήμη είναι ξεκάθαρη απέναντι στα θέματα τα οποία πρόβαλαν. Και πολλοί τους ακολούθησαν και τους ακολουθούν μέχρι σήμερα θαμπωμένοι από τους υποτιθέμενους τίτλους τους.

 

Επιστήμονες στην υπηρεσία του κράτους: στη μετά κορονοϊό εποχή αυτοί οι άνθρωποι έπρεπε να αμειφθούν.

 

Έπρεπε λοιπόν στη μετά κορονοϊό εποχή αυτοί οι άνθρωποι να αμειφθούν. Βλέπουμε λοιπόν έναν εκ των επικεφαλής ιατρών της προπαγάνδας και μάλιστα με πολύ επιθετικό και σκληρό τρόπο την εποχή εκείνη -ακόμη όμως και ως σήμερα- ξαφνικά να αναλαμβάνει τη διεύθυνση δύο κλινικών του ημιιδιωτικού θα λέγαμε τομέα ενός μεγάλου νοσοκομείου. Ταυτόχρονα διευθυντής Πνευμονολογικής Κλινικής και επίσης διευθυντής της μονάδας εντατικής θεραπείας. Το πρόσωπο αυτό που μέχρι τότε ήταν ανέστιο και κινείτο από νοσοκομείο σε νοσοκομείο χωρίς την αποδοχή -και το λέω μετά λόγου γνώσεως- των συναδέλφων του, ένας δύσκολος και προβληματικός άνθρωπος αμείφθηκε από το κράτος γενναία. Και σαν να μην έφτανε αυτό, θα έπρεπε η θητεία του να αμειφθεί με ακόμα μεγαλύτερη γενναιοδωρία γι’ αυτό και τοποθετήθηκε και επικεφαλής ενός Μεγάλου Οργανισμού Δημόσιας Υγείας.

 

Από την άλλη πλευρά ένας μέχρι τότε γνωστός και καταξιωμένος καθηγητής. με μεγάλη παραγωγή επιστημονικού έργου, αλλά και συμμετοχή σε πολλές διεθνείς και εγχώριες επιτροπές φαρμακοεπαγρύπνησης και φαρμακολογίας, άριστος γνώστης του χώρου του φαρμάκου, επειδή ακριβώς και προς τιμήν του έδωσε μάχες γιατί αυτό που θεωρούσε αλήθεια και που ήταν αντίθετο με αυτό που το κράτος πρόβαλλε όχι μόνο πολεμήθηκε, αλλά στην κυριολεξία εξοντώθηκε.

 

Και ένας που απαξιώθηκε για την εντιμότητά του.

 

Και μπράβο του που αυτή τη στιγμή ενώ είναι αποκλεισμένος από παντού, αγωνίζεται και μεταφέρει τις ιδέες του και δεν έχει υποστείλει όπως αναγκάστηκαν τελικά εκ των πραγμάτων να κάνουν άλλοι, τη σημαία του. Ο άνθρωπος αυτός αποκλείστηκε από το πανεπιστήμιο, από την κλινική την οποία ο ίδιος είχε ιδρύσει και οργανώσει, από τη διδασκαλία στο Πανεπιστήμιο γιατί ήταν, λέει, ανεπαρκής και επικίνδυνος. Ταυτόχρονα αποκλείστηκε μέσω μιας διώξεως από τον Ιατρικό Σύλλογο Θεσσαλονίκης να μην μπορεί να ασκήσει ούτε το ιατρικό επάγγελμα και αναγκάστηκε να μεταφερθεί από τη γενέτειρά του, την περιοχή της Θεσσαλονίκης, όπου ζει και κινείται επί δεκαετίες, στην Αθήνα ως ο απλός γιατρός της γειτονιάς που συνταγογραφεί για να επιβιώσει.

 

Φυσικά όλες αυτές οι πράξεις που έγιναν κάποια στιγμή θα αποδειχθεί ότι ήταν παράνομες. Ο Ιατρικός Σύλλογος Θεσσαλονίκης, όπως είναι γνωστό, μπορεί όπως ο κάθε ιατρικός σύλλογος να σέρνει κυριολεκτικά τις διαδικασίες για να τον εξοντώσει για να περάσει ο χρόνος και όταν θα έρθει η ώρα να αποκατασταθεί δεν έγινε και τίποτα να αποσύρει τις κατηγορίες εναντίον του.

 

Μου είπε κάποτε κάποιος πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών ότι είναι έτσι οι διαδικασίες στα πειθαρχικά που μπορεί κανείς επί πάρα πολλά χρόνια από όργανο σε όργανο να είναι κατηγορούμενος χωρίς να μπορεί να αποδείξει την αθωότητά του ή και αντιστρόφως χωρίς να καταδικάζεται για αυτό το οποίο έχει παραπεμφθεί. Υφίσταται λοιπόν αυτός ο άνθρωπος έναν απίστευτο διωγμό για τις ιδέες του. Το κράτος διώκει με έναν απάνθρωπο τρόπο όποιον του αντιστέκεται και ταυτόχρονα πριμοδοτεί όποιον συντάσσεται μαζί του, πουλάει τη συνείδησή του και προσπαθεί να αποδείξει με κάθε τρόπο ότι είναι τυφλά πιστός σ’ αυτό.

 

Διπλασιασμός των μισθών των ιεραρχών.

 

Υ.Γ1. Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές πληροφορηθήκαμε ότι κατ’ εξαίρεσιν, όχι για όλο τον ιερό κλήρο, αλλά μόνο για τον αρχιεπίσκοπο και τους Ιεράρχες. ψηφίστηκε κάποια τροπολογία η οποία οι διπλασιάζει τους μισθούς τους. Δεν θέλω να τους εντάξω στην ίδια κατηγορία, αν και έδρασαν ποικιλοτρόπως για να προωθήσουν τις απόψεις του κράτους ως μη όφειλαν, αλλά δεν μπορεί παρά να περάσει από το μυαλό ότι και εκείνοι αμείβονται για τις υπηρεσίες που προσέφεραν και προσφέρουν καθημερινά στο κράτος. Υπηρεσίες που προβληματίζουν το λιγότερο τους ανθρώπους που τους εμπιστεύονται ως ποιμενάρχης τους.

 

ΥΓ2. Σε λίγες ημέρες έχουμε εκλογές στους Ιατρικούς Συλλόγους της χώρας. Μήπως πρέπει με τη συμμετοχή μας να δώσουμε κάποια μηνύματα;

 

πηγή 

Πώς μπορεί η Ελλάδα να μετατρέψει την έξοδο από τα Δαρδανέλια σε ζώνη θανάτου

Γράφει ο ΤΣΙΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ

 

Οι συζητήσεις γύρω από τα σημαντικότερα θαλάσσια σημεία στρατηγικής σημασίας, επικεντρώνονταν κυρίως στα Στενά του Ορμούζ. Το στενό πέρασμα που συνδέει τον Περσικό Κόλπο με τον υπόλοιπο κόσμο έχει καταστεί συνώνυμο της “άρνησης πρόσβασης και απαγόρευσης περιοχής” (Anti-Access/Area Denial) όπου μια περιφερειακή δύναμη μπορεί να απειλεί τη ναυσιπλοΐα, χωρίς να ελέγχει απαραίτητα τη θάλασσα. 

 

Η στρατηγική του Ιράν στο Ορμούζ έχει αποδείξει ότι μια ασθενέστερη ναυτική δύναμη δεν χρειάζεται να νικήσει έναν ανώτερο στόλο σε μια κλασική ναυμαχία. Αντίθετα, μπορεί να δημιουργήσει αβεβαιότητα και να απειλήσει την εμπορική ναυσιπλοΐα, μέσω ενός συνδυασμού πυραύλων, ναρκών, υποβρυχίων, μη επανδρωμένων συστημάτων, εκμεταλλευόμενη την ευνοϊκή γεωγραφία. Μια παρόμοια λογική θα μπορούσε να εφαρμοστεί θεωρητικά και στο Βόρειο Αιγαίο με τα Δαρδανέλια.

 

Παρότι η Ελλάδα δεν θα μπορούσε ποτέ να ελέγξει άμεσα τα Δαρδανέλια – το στενό βρίσκεται εξ’ ολοκλήρου υπό τουρκική κυριαρχία και διέπεται υπό τη Συνθήκη του Μοντρέ – το ουσιαστικό στρατηγικό ερώτημα είναι διαφορετικό: Θα μπορούσε η Ελλάδα να δημιουργήσει συνθήκες υπό τις οποίες η διέλευση προς και από τα Δαρδανέλια να καταστεί τόσο επικίνδυνη, ώστε να υποβαθμιστούν σημαντικά οι επιχειρήσεις του τουρκικού Ναυτικού και να αυξηθεί αισθητά ο κίνδυνος για την εμπορική ναυτιλία; Η απάντηση δεν βρίσκεται στον έλεγχο του ίδιου του στενού, αλλά στον έλεγχο του επιχειρησιακού χώρου που το περιβάλλει.

 

Η γεωγραφία ως πολλαπλασιαστής ισχύος

 

Τα Δαρδανέλια αποτελούν ένα από τα σημαντικότερα θαλάσσια περάσματα του κόσμου. Με μήκος περίπου 61 χιλιομέτρων και πλάτος που σε ορισμένα σημεία περιορίζεται στα 1,2 χιλιόμετρα αποτελούν την πύλη μεταξύ του Αιγαίου και του συστήματος της Μαύρης Θάλασσας. Κάθε πλοίο που εισέρχεται ή εξέρχεται από τη Μαύρη Θάλασσα, είναι υποχρεωμένο να διέλθει από αυτά.

 

Ωστόσο, τα πλοία που εξέρχονται από τα Δαρδανέλια δεν εισέρχονται αμέσως στην ανοιχτή Μεσόγειο. Πρώτα εισέρχονται στο Βόρειο Αιγαίο, όπου η γεωγραφία γίνεται σημαντικά ευνοϊκότερη για ελληνικές επιχειρήσεις άρνησης θαλάσσιας πρόσβασης. Η Λήμνος και η Σαμοθράκη κατέχουν στρατηγικές θέσεις κοντά στις προσβάσεις του στενού. Η σημασία τους είναι γνωστή ήδη από τις αρχές του 20ού αιώνα. Κατά τον Α΄ Βαλκανικό Πόλεμο, η Λήμνος θεωρήθηκε το κλειδί για τον έλεγχο των προσβάσεων προς τα Δαρδανέλια, λόγω της θέσης της απέναντι από τις εξόδους του στενού.

 

Στη σύγχρονη εποχή, τα νησιά δεν λειτουργούν πλέον απλώς ως ναυτικές βάσεις. Μπορούν να μετατραπούν σε διασκορπισμένους κόμβους πυραύλων, αισθητήρων, μη επανδρωμένων συστημάτων και υποστήριξης επιχειρήσεων, συγκροτώντας ένα ευρύτερο δίκτυο Anti-Access/Area Denial).

 

Πέρα από τον έλεγχο της θάλασσας…

 

Ένα συχνό λάθος στη ναυτική σκέψη είναι η υπόθεση ότι η στρατηγική επιτυχία προϋποθέτει τον πλήρη έλεγχο της θάλασσας. Στην πραγματικότητα, η “άρνηση της θάλασσας” αρκεί. Ο έλεγχος της θάλασσας σημαίνει ότι οι δικές σου δυνάμεις μπορούν να επιχειρούν ελεύθερα, ενώ ο αντίπαλος όχι. Η “άρνηση της θάλασσας” έχει πιο περιορισμένο στόχο: Να καταστήσει τις επιχειρήσεις του αντιπάλου υπερβολικά δαπανηρές, ή επικίνδυνες.

 

Η στρατηγική του Ιράν στο Ορμούζ είναι κατεξοχήν στρατηγική άρνησης. Η Τεχεράνη γνωρίζει ότι δεν μπορεί να νικήσει το αμερικανικό Ναυτικό σε μια συμβατική αναμέτρηση στόλων. Αντί γι’ αυτό, επιδιώκει να δημιουργήσει ένα περιβάλλον απειλής, όπου δεξαμενόπλοια, πολεμικά πλοία και γραμμές ανεφοδιασμού, λειτουργούν υπό συνεχή κίνδυνο.

 

Μια αντίστοιχη ελληνική στρατηγική στο Βόρειο Αιγαίο θα ακολουθούσε παρόμοια λογική. Ο στόχος δεν θα ήταν να κλείσουν φυσικά τα Δαρδανέλια, αλλά να μετατραπούν οι προσβάσεις τους σε ένα πεδίο μάχης όπου κάθε πλοίο που εξέρχεται από το στενό, θα βρίσκεται εντός μιας ζώνης συνεχούς επιτήρησης και δυνητικής προσβολής.

 

Πυραυλικό δίκτυο και πλέγμα αισθητήρων

 

Στην καρδιά μιας τέτοιας στρατηγικής θα βρισκόταν ένα δίκτυο κινητών αντιπλοϊκών πυραυλικών συστημάτων. Τοποθετημένα σε νησιά του Βορείου Αιγαίου, αυτά τα συστήματα θα μπορούσαν να δημιουργήσουν αλληλο-επικαλυπτόμενες ζώνες βολής. Σε αντίθεση με τις σταθερές οχυρώσεις του παρελθόντος, οι σύγχρονες πυραυλικές μονάδες μπορούν να μετακινούνται συνεχώς, να αποκρύπτονται σε οχυρωμένες θέσεις και να χρησιμοποιούν δολώματα για να δυσκολεύουν τον εντοπισμό τους.

 

Η αποτελεσματικότητα τέτοιων συστημάτων έχει αποδειχθεί επανειλημμένα σε σύγχρονες συγκρούσεις. Το κρίσιμο στοιχείο, ωστόσο, δεν είναι ο ίδιος ο πύραυλος, αλλά το σύστημα στοχοποίησης που τον υποστηρίζει. Ένας πύραυλος, χωρίς ακριβή δεδομένα στόχου, δεν είναι παρά μια ακριβή ρουκέτα, χωρίς χρησιμότητα.

 

Επιπλέον, η σύγχρονη άρνηση πρόσβασης εξαρτάται όλο και περισσότερο από την κυριαρχία στην πληροφορία. Μια ελληνική αρχιτεκτονική Anti-Access/Area Denial, θα απαιτούσε ένα πυκνό δίκτυο αισθητήρων, ικανό να παρακολουθεί διαρκώς τις κινήσεις πλοίων στο Βόρειο Αιγαίο. Το δίκτυο αυτό θα μπορούσε να περιλαμβάνει αεροσκάφη ναυτικής συνεργασίας, μη επανδρωμένα αεροχήματα, παράκτια ραντάρ, συστήματα ηλεκτρονικής επιτήρησης και δορυφορικές πληροφορίες. Στόχος θα ήταν η δημιουργία μιας συνεχούς επιχειρησιακής εικόνας.

 

Από τη στιγμή που ένα πλοίο εξέρχεται από τα Δαρδανέλια, ιδανικά θα παρέμενε υπό παρακολούθηση, μέχρι να εγκαταλείψει πλήρως τη ζώνη εμπλοκής. Αυτό το πλέγμα αισθητήρων αποτελεί ίσως το σημαντικότερο στοιχείο ολόκληρης της στρατηγικής...

 

Νησιωτική γεωγραφία

 

Ανάμεσα στις υπάρχουσες ελληνικές δυνατότητες, τα υποβρύχια αποτελούν ίσως το σημαντικότερο μέσο άρνησης. Τα σχετικά περιορισμένα ύδατα του Βορείου Αιγαίου προσφέρονται ιδιαίτερα για υποβρύχιες επιχειρήσεις. Σε αντίθεση με τις μονάδες επιφανείας, τα υποβρύχια μπορούν να παραμένουν αφανή, δημιουργώντας δυσανάλογη αβεβαιότητα στον αντίπαλο.

 

Ένα υποβρύχιο δεν χρειάζεται να βυθίσει μεγάλο αριθμό πλοίων για να επηρεάσει τη στρατηγική κατάσταση. Η απλή πιθανότητα παρουσίας του μπορεί να επιβάλει πιο αργές και προσεκτικές επιχειρήσεις, αυξημένες συνοδείες και εκτεταμένες ανθυποβρυχιακές προσπάθειες. Όπως και στο Ορμούζ, η αβεβαιότητα μετατρέπεται σε όπλο…

 

Η μεγαλύτερη ίσως διαφορά ανάμεσα σε μια μελλοντική-επιχειρησιακή στρατηγική στο Βόρειο Αιγαίο και το παραδοσιακό ιρανικό μοντέλο, θα ήταν ο ρόλος των μη επανδρωμένων συστημάτων. Το Ιράν στηρίχθηκε ιστορικά σε νάρκες, πυραύλους και ταχύπλοα σκάφη. Όμως, το σύγχρονο πεδίο μάχης ευνοεί ολοένα περισσότερο τα drones, τα μη επανδρωμένα σκάφη επιφανείας (USVs) και τα μη επανδρωμένα υποβρύχια οχήματα (UUVs).

 

Η νησιωτική γεωγραφία του Βορείου Αιγαίου προσφέρεται ιδανικά για διασκορπισμένες επιχειρήσεις τέτοιων συστημάτων. Χαμηλού κόστους αυτόνομες πλατφόρμες θα μπορούσαν να εκτελούν αναγνώριση, ναρκοθέτηση, ηλεκτρονικό πόλεμο, ή ακόμη και επιθέσεις κατά ναυτικών στόχων. Το αποτέλεσμα θα ήταν ένα πολυεπίπεδο περιβάλλον απειλής, όπου οι συμβατικές ναυτικές δυνάμεις θα συμπληρώνονταν από μεγάλης κλίμακας μη επανδρωμένες επιχειρήσεις.

 

Στρατηγική άρνησης στο Βόρειο Αιγαίο

 

Βεβαίως, καμία τέτοια στρατηγική δεν μπορεί να εξεταστεί χωρίς αναφορά στην αεροπορική ισχύ. Η αποτελεσματικότητα μιας “ζώνης θανάτου” στο Βόρειο Αιγαίο εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την ισορροπία δυνάμεων στον αέρα. Εάν η Ελλάδα καταφέρει να εξασφαλίσει τουλάχιστον τοπική αεροπορική υπεροχή, τότε οι πυραυλικές μονάδες και οι υποδομές στα νησιά καθίστανται πολύ πιο ανθεκτικές. Εάν αυτή η υπεροχή χαθεί, οι σταθερές εγκαταστάσεις καθίστανται ευάλωτες σε ταχεία καταστροφή.

Κατά συνέπεια, η αναμέτρηση δεν θα είναι αποκλειστικά ναυτική, αλλά διακλαδική, περιλαμβάνοντας αεροπορικές επιχειρήσεις, ηλεκτρονικό πόλεμο, πληροφορίες και εφοδιαστική υποστήριξη. Τέλος, ίσως το σημαντικότερο αποτέλεσμα μιας τέτοιας στρατηγικής να μην είναι στρατιωτικό, αλλά οικονομικό. Η εμπορική ναυτιλία θα αντιδράσει στον κίνδυνο. Δεδομένης της ελληνικής κυριαρχίας στην εμπορική ναυτιλία, οι πολιτικές πιέσεις θα γίνουν ανυπόφορες. Βέβαια, αν ήδη υφίσταται σύγκρουση, η περιοχή θα είναι ούτως ή άλλως επισφαλής.

 

Ακόμη και περιορισμένες επιθέσεις μπορούν να εκτοξεύσουν τα ασφάλιστρα, να μεταβάλουν δρομολόγια και να αυξήσουν σημαντικά το κόστος μεταφοράς. Αυτός είναι και ο λόγος που το Ορμούζ παραμένει στρατηγικά τόσο σημαντικό. Το Ιράν δεν χρειάζεται να βυθίζει κάθε δεξαμενόπλοιο. Αρκεί να πείσει τις αγορές ότι τα δεξαμενόπλοια είναι ευάλωτα.

 

Μια στρατηγική άρνησης στο Βόρειο Αιγαίο θα μπορούσε θεωρητικά να παράγει παρόμοια αποτελέσματα. Τα εμπορικά πλοία που κατευθύνονται προς ή από τη Μαύρη Θάλασσα θα συνέχιζαν ενδεχομένως να ταξιδεύουν, αλλά υπό συνθήκες αυξημένου κινδύνου και υψηλότερου κόστους. Σε στρατηγικό επίπεδο, η διατάραξη μπορεί να αποδειχθεί σχεδόν εξίσου ισχυρή με τον πλήρη αποκλεισμό.

 

Συμπέρασμα

 

Η πιο ρεαλιστική ναυτική στρατηγική που θα μπορούσε να ακολουθήσει η Ελλάδα σε μια υποθετική σύγκρουση δεν θα ήταν η κατάληψη, ή το κλείσιμο των Δαρδανελίων. Ένας τέτοιος στόχος θα ήταν εξαιρετικά δύσκολος και αντίθετος προς τις υφιστάμενες νομικές και γεωπολιτικές πραγματικότητες.

 

Αντίθετα, μια πιο πιθανή προσέγγιση θα ήταν η μετατροπή του Βορείου Αιγαίου σε έναν έντονα αμφισβητούμενο θαλάσσιο χώρο. Μέσω ενός συνδυασμού κινητών αντιπλοϊκών πυραύλων, προηγμένων δικτύων επιτήρησης, υποβρυχίων, drones, μη επανδρωμένων ναυτικών συστημάτων και ανθεκτικών υποδομών στα νησιά, η Ελλάδα θα μπορούσε να επιδιώξει την επιβολή σημαντικού κόστους στις επιχειρήσεις του Τουρκικού Ναυτικού και την αύξηση του κινδύνου για τη ναυσιπλοΐα.

 

Υπό αυτή την έννοια, η σύγκριση με το Ορμούζ είναι διδακτική. Προφανώς, το δίδαγμα δεν είναι ότι η Ελλάδα μπορεί να “αντιγράψει” τη γεωγραφική θέση του Ιράν. Δεν μπορεί! Το πραγματικό δίδαγμα είναι ότι η σύγχρονη ναυτική στρατηγική ευνοεί ολοένα και περισσότερο την “άρνηση της θάλασσας”, αντί του απόλυτου ελέγχου της.

 

Ο στόχος δεν είναι απαραίτητα να σταματήσει κάθε πλοίο. Είναι να καταστεί σαφές σε κάθε πολεμικό πλοίο, σε κάθε κυβερνήτη και σε κάθε επιτελείο, ότι η είσοδος στον συγκεκριμένο χώρο συνεπάγεται συνεχή έκθεση σε κίνδυνο. Και πολλές φορές, αυτή η επίγνωση από μόνη της αρκεί για να μεταβάλει τη στρατηγική ισορροπία…

 

πηγή

Οἱ διοικοῦντες τήν Ἐκκλησίαν καί τά τριάκοντα ἀργύρια

Γράφει ὁ Πορφυρίτης 

 

Οἱ κινοῦντες παρασκηνιακῶς, τά παγκόσμια νήματα, γιά νά προετοιμάσουν τόν ἐρχομό τοῦ «Μεσσία» τους, ἐργάζονται, σύμφωνα μέ τόν ἅγιο Παΐσιο, ἐδῶ καί τουλάχιστον 250 χρόνια[1]. Δουλεύουν, μέ σχεδιαστικό μνημόνιο τά γνωστά (μετέπειτα) πρωτόκολλά τους, νομίζοντας οἱ ταλαίπωροι ὅτι θά κυριαρχήσουν στόν κόσμο. Πῶς θά ἐδύναντο ὅμως, νά πραγματοποιήσουν αὐτή τήν παγκόσμια καθυπόταξη, χωρίς τήν κάμψη τοῦ μεγαλύτερου ἐμποδίου στά σχέδιά τους, τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία; Τήν Ἑλλάδα; Μιά πάλαι ποτέ ἀμιγῶς ὀρθόδοξη χώρα; Πῶς, ἐάν ὁ λαός, οἱ πολιτικοί καί κυρίως οἱ Ἐπί Σκοπόν ἦταν ἑδραῖοι στήν Πίστη καί ἐν ἐγρηγόρσει στίς ἐπάλξεις; Ἔπρεπε λοιπόν νά γίνει κατορθωτή, πάσῃ θυσία, μέσῳ τῆς διασπορᾶς τῶν μικροβίων τῆς ἀθεΐας καί ἀπιστίας, τῆς ἄνεσης, τῆς καλοπέρασης, τῆς σεξουαλικῆς ἀπελευθέρωσης, τῆς διαφθορᾶς, τῶν Μ.Μ.Ε., καθώς καί τήν «παραγωγή» «ἡμετέρων» ὀργάνων: πολιτικῶν καί θρησκευτικῶν γενιτσάρων! Καί ἰδοῦ τό ἀποτέλεσμα: ἡ δημιουργία μιᾶς ἄλογης ἀνθρωπομάζας, χωρίς ὑψηλά ἰδανικά καί ἀξίες· χωρίς πατρίδα, πίστη καί φόβο στόν ἀληθινό Τριαδικό Θεό. Σέ ἕναν κόσμο πού ὅλα, χωρίς Θεό, ἐπιτρέπονται, τό μυστήριο τῆς ἀνομίας ἤδη ἐνεργεῖται...

 

Τό πλῆθος τῶν μαζανθρώπων, ἀποτελεῖται ἀπό τίς τελευταῖες γενεές ἀνθρωπάκων μεταλλασομένων σέ αὐτόματες μηχανικές συσκευές, σέ ὁμοιώματα «τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις»[2] (μεταφορικῶς, ἀλλά καί κυριολεκτικῶς ὅπως οἱ «θηριάνθρωποι»[3] στήν Πορτογαλία!) ἤ σύμφωνα μέ τόν ἀποκαλυπτικό λόγο· σέ ῥυπαρανθρώπους[4]. Ὁ μεγάλος πόλεμος συντελεῖται μέ τήν παγκόσμια προώθηση τοῦ μωαμεθανισμοῦ καί τῆς ὁμοφυλοφιλίας. Τρομερές ἀνακατατάξεις ἐκριζώνουν καί μεταλλάσσουν ὅλους τούς τομεῖς τῆς πατρίδος καί ἡ ἀνθρωπομάζα, χωρίς κριτική σκέψη, ἐλαφρῶς ἐξελιγμένη, ἐπί τά χείρω, μέ αὐτή τοῦ «ἄρτον καί θεάματα» τοῦ παρελθόντος. Ἄν ὑποθέσουμε ὅτι ἀπό αὐτήν τήν δεξαμενή τῆς ἀνθρωπομάζας, ἐπιλέγονται οἱ πιό ἀδίστακτοι, ἤ οἱ πιό φιλόδοξοι, οἱ πιό ἀθεόφοβοι, οἱ πιό σαρκολάτρες (διαλέξτε καί πᾶρτε) γιά νά λάβουν διοικητικές θέσεις - κλειδιά· εἴτε πολιτικές, εἴτε θρησκευτικές, εἴτε ἄλλου εἴδους, τί θά συνέβαινε στήν Πατρίδα μας; Ρητορικό, μᾶλλον, τό ἐρώτημα!

 

Τοὐλάχιστον, πρέπει νά ἀποδώσουμε τά «εὔσημα» σέ αὐτούς πού κοπίασαν γιά νά φέρουν τήν πατρίδα μας σέ αὐτή τήν ἄθλια κατάσταση. Τούς ἰθύνοντες νόες καί τά ἐκτελεστικά τους ὄργανα. Ὁ Πατέρας τους ὁ ἀνθρωποκτόνος, θά τούς πληρώσει ἐν εὐθέτῳ χρόνῳ. Νυχθημερόν σκέφτονται καί ἐφαρμόζουν τά σχέδια ὑποδούλωσής της. Ἀπαραίτητη προϋπόθεση ἦταν νά ὑπάρξει αὐτή ἡ ἀγαστή συγκυρία, νά εὐθυγραμμιστοῦν δηλ. κυρίως οἱ πολιτικοί μέ τούς θρησκευτικούς «ἀστέρες» καί φυσικά μέ τήν ὑπνωτισμένη λαομάζα, γιά νά ἐφαρμοστοῦν τά σχέδια ἐλέγχου καί ὑποταγῆς τῆς οἰκουμένης. Καταλυτικό ρόλο διαδραμάτισαν οἱ ἐπίσκοποι. Ἐκτελοῦν τά ἀνίερα ἔργα οἱ πολιτικοί, ἐγκρίνουν ἤ σιγοντάρουν ἤ σιωποῦν οἱ ἐπίσκοποι καί τό κακό ἐπέρχεται! Γιά νά θυμηθοῦμε μόνο τά ἐσχάτως γινόμενα:

 

Μέ τό μεγάλο «χέρι βοηθείας» ἀπό τούς πατριάρχες, ἀρχιεπισκόπους, ἐπισκόπους ὑπέμεινε ὁ λαός τήν ὀδυνηρή κορωνοσκλαβιά, τόν βιασμό τῆς ἐλευθερίας, τό τρύπημα μέ πειραματικά σκευάσματα καί τίς ἀτελείωτες ξαφνικίτιδες (τίς ὁποῖες ἀκόμη ὑπομένει...).

 

Μέ τήν σιωπηλή βοήθεια τοῦ ἱερατείου πέρασε τό σχέδιο νόμου ἐνάντια στόν Νόμο τοῦ Θεοῦ, τόν ὁποῖο ὑποτίθεται ὅτι ὑπερασπίζονται οἱ ἐπίσκοποι· ὁ «γάμος» τῶν σοδομιτῶν! Τί νά ὑποθέσουμε; Ὅτι ἡ ἱεραρχία ἀποτελεῖται, κατά δήλωση μητροπολίτου ἀπό «λεβέντες»[5], πού εἶναι παλληκάρια ὅταν ὁμιλοῦν μεταξύ τους στή σύνοδο, καί «κότες»[6] ὅταν εἶναι νά μιλήσουν παραέξω; Ὅτι γιά κάποιους λόγους εἶναι δεμένοι μέ βαριές ἁλυσίδες; Ὅτι θεός τους εἶναι ὁ Μαμωνᾶς; Ὅτι εἶναι κατά τό κοινῶς λεγόμενον «πουλημένοι»; Ὅτι... Ὅτι...;

 

Στόν ἔντυπο καί ἠλεκτρονικό τύπο κυκλοφορεῖται ἡ εἴδηση περί αὐξήσεως στόν μισθό τῶν Μητροπολιτῶν μέ πολυνομοσχέδιο τοῦ ὑπουργείου Ἐθνικῆς Οἰκονομίας καί Οἰκονομικῶν[7]. Πῶς καί τέτοιες ἀγάπες ἀπό τό ἄθεο κράτος; Τί νά τά κάνουν τά λεφτά, τόσα πολλά λεφτά, οἱ «ἀκτήμονες» καλόγεροι, οἱ ἀφιερωμένοι στόν Κύριο; Εἶχε ὁ Χριστός κάποια σχέση μέ λεφτά, καθότι οἱ ἐπίσκοποι, εἶναι «εἰς τύπον καί τόπον Χριστοῦ»; Ἤ εἶναι μήπως ἡ μισθαποδοσία γιά τίς μέχρι τώρα «ὑπηρεσίες» τους; (Τούς παρακαλοῦμε, πρός ἀποκατάσταση τῆς ἀλήθειας, νά διαψεύσουν ὅλες αὐτές τίς ὑποθέσεις, ἐάν εἶναι ἄτοπες)

 

Μήπως πρόκειται καί γιά τά δεινά πού ἔρχονται; Τίς ψηφιακές ταυτότητες καί τόν προσωπικό ἀριθμό, πού ἀπειλοῦν «τήν ἐλευθερία, τήν ἀξιοπρέπεια, τή δημοκρατία, τά θεμελιώδη δικαιώματα καί τήν πνευματική ὑπόσταση τοῦ ἀνθρώπου, τήν κοινωνία μέ τόν Χριστό καί ἐν γένει γιά τήν ὀρθόδοξη πίστη»[8]; (Βέβαια, γι’ αὐτά ἤδη ἔδωσε τήν «εὐλογία»[9] [10] της ἡ διοικοῦσα ἐκκλησία, ἀλλά θά ξαναχρειαστεῖ ἡ βοήθειά της στήν πιθανή βίαιη ἐφαρμογή τους). Μήπως γιά τήν ἐπερχόμενη ψευδοένωση πού φαντασιώνονται οἱ οἰκουμενιστές μέ τούς κακοδόξους; (Φυσικά, πέραν τῶν φρούδων ἐλπίδων, τή μόνη «ἕνωση» πού δύνανται νά ἐπιτύχουν εἶναι αὐτή μεταξύ «ὀρθοδόξων» οἰκουμενιστῶν καί ἑτεροδόξων, δηλ. μεταξύ τῶν αἱρετικῶν[11], καθώς τήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δέν τήν ἀγγίζει τίποτε! «Καί πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς[12]»). Ἡ ἱστορία ἐπαναλαμβάνεται! Ὁ «Ἰούδας» θά λάβει καί πάλι τά τριάκοντα ἀργύρια, θά μεταμεληθεῖ, χωρίς νά ἔρθει εἰς ἑαυτόν, καί θά αὐτοκτονήσει πνευματικῶς καί αἰωνίως;! Ποιό τό ὄφελος; Αὐτό θέλετε πατέρες; Πολεμᾶτε τήν Ἐκκλησία; Πολεμᾶτε τόν Χριστό; Ποιός λέτε θά εἶναι ὁ χαμένος;

 

Ἄς μή λησμονοῦμε ὅμως καί τούς ἐλαχίστους καλούς ἐπισκόπους, πού δέν εἶπαν ἀκόμη τόν τελευταῖο τους λόγο, τούς καλούς ἱερεῖς πού ἀγωνίζονται τόν καλό ἀγῶνα τῆς Πίστεως, τούς πιστούς πού ἀποτελοῦν τό «ἱερόν λῆμμα», τή μαγιά πού θά ζυμώσει ὅλη τή ζύμη. Πάντα ἦταν λίγοι οἱ πιστοί Χριστιανοί! Ἐπίσης, νά ἔχουμε κατά νοῦ, ὅτι μπορεῖ μέν «ὁ ἀδικῶν ἀδικησάτω ἔτι, καὶ ὁ ῥυπαρὸς ῥυπαρευθήτω ἔτι» ἀλλά καί «ὁ δίκαιος δικαιοσύνην ποιησάτω ἔτι, καὶ ὁ ἅγιος ἁγιασθήτω ἔτι»[13]. «Ἰδοὺ ἔρχομαι ταχύ, καὶ ὁ μισθός μου μετ᾿ ἐμοῦ, ἀποδοῦναι ἑκάστῳ ὡς τὸ ἔργον ἔσται αὐτοῦ»[14].

 

Σημειώσεις 

 

[1] «Οἱ Σιωνιστές δουλεύουν τώρα, ξέρεις πόσα χρόνια; Καί 250!», Διόδωρος Ράμμος, Ἱστορικός - Ἀρχαιολόγος, «Γίνε θεός χωρίς τόν Θεό, Ἡ θλιβερή πορεία τῆς Εὐρώπης πρός τήν καμπαλιστική θρησκεία», Ἀθήνα 2019.

[2] «καὶ ἄνθρωπος ἐν τιμῇ ὢν οὐ συνῆκε, παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι τοῖς ἀνοήτοις καὶ ὡμοιώθη αὐτοῖς.», 48ος Ψαλμός, στ. 13.

[3] Ἐλευθέριος Ἀνδρώνης, ‘‘Πορτογαλία: Οἱ «Therians» καί ἡ νέα μόδα ἀποκτήνωσης - Ὁ ἄνθρωπος «παρασυνεβλήθη τοῖς κτήνεσι καί ὡμοιώθη αὐτοῖς»’’, https://www.sportime.gr/bloggers/eleftherios-andronis/portogalia-i-therians-ke-i-nea-moda-apoktinosis-o-anthropos-parasinevlithi-to%e1%bf%96s-ktinesi-ke-%e1%bd%a1miothi-a%e1%bd%90to%e1%bf%96s/

[4] «ὁ ἀδικῶν ἀδικησάτω ἔτι, καὶ ὁ ῥυπαρὸς ῥυπαρευθήτω ἔτι, καὶ ὁ δίκαιος δικαιοσύνην ποιησάτω ἔτι, καὶ ὁ ἅγιος ἁγιασθήτω ἔτι.», Ἀποκ. 22, 11.

[5] Πορφυρίτης, ‘‘Ἡ «λεβέντικη» Ἱεραρχία καί ἡ πνευματική λεβεντιά’’, Ὀρθόδοξα ἱστολόγια.

[6] ‘‘Ἰδού λοιπόν τά ὑποδόρια αἴτια, ἕνεκα τῶν ὁποίων ὁ ἀφωρισθείς Πρωθυπουργός τῆς πλέον βεβήλου κυβερνήσεως κ. Κυριάκος Μητσοτάκης ἐβλασφήμησε αἰσχρῶς πρός τούς Ἐπισκόπους. Διέρρευσε δέ καί ἐδημοσιοποιήθη ἡ ἀσεβής καί ὑβριστική συνομιλία αὐτοῦ μετά συν­αφωρισθέντος φίλου του εἰς τά μέσα κοινωνικῆς δικτυώσεως (Facebook), δίχως οὐδέποτε νά διαψευσθῇ ἐπισήμως.

«… Πρόεδρος: Ἄντε, νά τελειώνουμε μέ δαύτους (τούς Ἐπισκόπους) καί νά μπεῖ τό τελικό σχέδιο σέ ἐφαρμογή». «Ἔχω κουραστεῖ, ρέ σύ… Μοῦ ἔχουν πρήξει τά παπ@@ρια μέ τόν Χριστό τους. Πάλι καλά πού οἱ περισσότεροι εἶναι κότες καί κάθονται στά κλουβιά τους»’’. (Ἐπιστολή πρ. Μητροπολίτου Αἰγιαλίας Ἀμβροσίου, 20 Ἰουλ. 2020). «ΜΟΙΧΕΠΙΒΑΤΑΙ ΠΡΟΥΞΕΝΗΣΑΝ ΚΑΤΑΠΤΩΣΙΝ ΕΙΣ ΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑΝ», https://orthodoxostypos.gr/

[7] «Αὐξήσεις ἔως 95% στίς ἀποδοχές Ἀρχιεπισκόπου καί Μητροπολιτῶν: Τί προβλέπει τό πολυνομοσχέδιο καί γιά Τιτουλάριους καί βοηθούς», https://www.huffingtonpost.gr/kinonia/afxiseis-eos-95-stis-apodoches-archiepiskopou-kai-mitropoliton-ti-provlepei-to-polynomoschedio-kai-gia-titoularious-kai-voithous/

[8] «ΟΧΙ στήν ὑποχρεωτική ἐφαρμογή τοῦ προσωπικοῦ ἀριθμοῦ καί τῆς ψηφιακῆς ταυτότητας», https://www.eksodos.gr/index.php/el/

[9] Ἱερά Σύνοδος γιά ταυτότητες: Ἔχετε ἐμπιστοσύνη στήν Ἐκκλησία, https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/58633-iera-synodos-gia-taftotites-exete-empistosyni-stin-ekklisia

[10] «Περί τοῦ Προσωπικοῦ Ἀριθμοῦ», https://ecclesiagreece.gr/ecclesiajoomla/index.php/el/iera-synodos/enkyklioi/peri-tou-prosopikou-arithmou

[11] Τά ἄμικτα δέν ἀναμειγνύονται!

[12] Ματθ. 16, 18

[13] Ἀποκ. 22, 11

[14] Ἀποκ. 22, 12

 

ΕΘΝΕΓΕΡΣΙΣ 

Αφού η Κύπρος είναι ευρωπαϊκό κράτος, ΓΙΑΤΙ η πολιτική ηγεσία επιμένει να την τουρκέψει;

Γράφει ο Σάββας Ιακωβίδης
 

Θα το ξαναγράψω, επειδή η κατάσταση χειροτερεύει: Η πολιτική και του σημερινού Προέδρου της Κυπριακής Δημοκρατίας και των περισσότερων ηγετών και κομμάτων, στο Κυπριακό, είναι από καιρό μοναδικό case study, που ανάγεται πλέον στη σφαίρα της ψυχιατρικής επιστήμης. Και για έναν άλλο, τραγικό, λόγο: Πρόεδρος και πολιτικοί νομίζουν ή πιστεύουν πως, όταν προβαίνουν σε δηλώσεις, απευθύνονται σε εσμό ηλιθίων.

 

Η Κυπριακή Δημοκρατία εντάχθηκε ολόκληρη στην Ευρωπαϊκή Ένωση, διά δύο πράξεων. Πρώτον, διά της Συνθήκης Προσχώρησης, στις 16/4/2003, που υπογράφτηκε από τον μ. Τάσσο Παπαδόπουλο και τον ΥπΕξ, Γ. Ιακώβου, στη Στοά του Αττάλου, στην Αθήνα. Δεύτερον, διά της επίσημης ένταξης της Κύπρου στην ΕΕ, την 1η Μαΐου 2004. Γιατί εντάχθηκε στην Ένωση;

 

Πρώτον, για να διασφαλιστεί έναντι της τουρκικής επιθετικότητας και αρπακτικότητας. Δεύτερον, για να ισχύσουν και στην περίπτωση της Κύπρου οι αρχές και αξίες της ΕΕ, οι τέσσερεις βασικές ελευθερίες και το Κοινοτικό Κεκτημένο. Και το Κυπριακό να επιλυθεί στη βάση αυτών των αρχών και των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και ελευθεριών, που χαρακτηρίζουν ένα ευρωπαϊκό, λειτουργικό, βιώσιμο και κανονικό κράτος.

 

Κάθε Κύπριος πολίτης θα ανέμενε, λογικά, ότι η εκλεγμένη ηγεσία του, από τον Γ. Βασιλείου, τον Γλ. Κληρίδη, τον Τ. Παπαδόπουλο, τον Δ. Χριστόφια, τον Ν. Αναστασιάδη και, σήμερα, τον Ν. Χριστοδουλίδη, θα έκαναν ανυποχώρητη παντιέρα τους τις αρχές, επί των οποίων θεμελιώθηκε η ΕΕ. Και όμως! Αντ’ αυτών, με ολέθριες υποχωρήσεις και καταστροφικές μονομερείς παραχωρήσεις στον Τούρκο, φτάσαμε στην τουρκοδιζωνική.

 

Δεν θα αναλύσουμε ξανά τι είναι η δηλητηριώδης αυτή λύση που ΟΛΟΙ οι Πρόεδροι και τα περισσότερα κόμματα ανήγαγαν σε προμετωπίδα της πολιτικής τους. Θα αφήσουμε να μιλήσουν περισσότερο ειδικοί και γνώστες:

 

Νεοκλής Σαρρής (καθηγητής Παντείου – Τουρκολόγος): «Αν ο Ελληνοκύπριοι αποφασίσουν να κάνουν ομοσπονδία στην Κύπρο, θα πρέπει να διαλέξουν από τώρα δύο εποίκους από την Ανατολία για να τους συντηρούν. Η ομοσπονδία στην Κύπρο είναι σαν να βρίσκεις τη γυναίκα σου με τον εραστή της στο σπίτι σου και, μετά τον χωρισμό, την παίρνεις τηλέφωνο και την παρακαλείς να γυρίσει πίσω μαζί με τον εραστή και με όλα τα έξοδα πληρωμένα».

 

Θ. Στοφορόπουλος (πρέσβης επί τιμή): «Η Κυπριακή Ομοσπονδία θα είναι αληθινό συνταγματικό τέρας. Τουρκοκρατία στο βόρειο ομόσπονδο κρατίδιο, αλλά και στα κεντρικά όργανα της ομοσπονδίας. Τουρκοκρατούμενες θα είναι, στον βαθμό που υπάρχουν, και η ‘‘μία αδιαίρετη κυριαρχία’’ και η ‘‘μία ιθαγένεια’’, ενώ όμηροι των Τούρκων θα είναι όσοι Έλληνες πρόσφυγες επιστρέψουν σε περιοχές του βόρειου κρατιδίου».

 

Γιαλτσίν Κιουτσιούκ, Τούρκος καθηγητής («Ελευθεροτυπία», 14/4/1992): «Αν η διζωνική ομοσπονδία εφαρμοστεί όπως περιγράφεται από τον Γενικό Γραμματέα των Η.Ε., Boutros Ghali, και ειδικά η παράγραφος 20, που αναφέρεται στην αναγκαστική και εγγυημένη καθαρή πλειοψηφία και ιδιοκτησία γης στην κάθε περιοχή, αυτό θα οδηγήσει σε απευθείας διχοτόμηση στην Κύπρο και εκτουρκισμό ενός μεγάλου κομματιού της χώρας. Αν οι Ιδέες Γκάλι εφαρμοστούν, η Κύπρος θα διχοτομηθεί και θα εκτουρκιστεί» (Δες κείμενο Φ. Αργυρού: «Η ομοσπονδία είναι η αρχή του τέλους…» - 31/5/2026, «Σημερινή»).

 

Πρόεδρος και πολιτική ηγεσία δεν είναι ούτε ανόητοι ούτε περιορισμένων αντιλήψεων. Γι’ αυτό δεν έχουν κανένα άλλοθι! Γνωρίζουν ότι, με τις ολέθριες υποχωρήσεις που ΟΛΟΙ έκαναν μονομερώς στους Τούρκους και συχνά χωρίς κανένα αντάλλαγμα, η Κυπριακή Δημοκρατία θα καταλυθεί ως υποκείμενο του Διεθνούς Δικαίου και ο κυπριακός Ελληνισμός θα εκτουρκιστεί. Ήδη ισλαμοποιείται με την εισβολή χιλιάδων μουσουλμάνων στις ελεύθερες περιοχές.

 

Γιατί, λοιπόν, επιμένουν ασυγκράτητα στη διζωνική οδό της απωλείας και τουρκοποίησης της Κύπρου; 

 

Πρώτον, διότι λένε ανοήτως, αυτό ζητά η «διεθνής κοινότητα». Μα, η διεθνής κοινότητα υποστηρίζει όσα αυτοί τής ζητούν να λένε και «δεν φακκά πενιάν», αν εμείς θέλουμε διζωνική και αν καιγόμαστε να τουρκέψουμε. Δεν ενδιαφέρεται να είναι βασιλικότερη ημών και δεν θα ζήσει με τη διζωνική.

 

Δεύτερον, με συνέργεια των ηγετών μας εγκρίθηκαν ολέθρια ψηφίσματα και ειδικά το 649, που νομιμοποιεί την τουρκοδιζωνική.

 

Τρίτον, δικός μας Πρόεδρος, ο Ν. Αναστασιάδης, συμφώνησε σε κοινό ανακοινωθέν με τον κατοχικό Έρογλου (11/2/2014) ότι η μελλοντική «ενωμένη κυπριακή ομοσπονδία» θα είναι αποτέλεσμα ΞΕΧΩΡΙΣΤΩΝ ταυτόχρονων δημοψηφισμάτων και ΟΧΙ μετεξέλιξη της Κυπριακής Δημοκρατίας.

 

Τέταρτον, ΟΛΟΙ οι Πρόεδροι, μηδέ του σημερινού, αρνούνται και δεν έχουν σχέδιο Β΄, σε περίπτωση ναυαγίου πιθανών συνομιλιών. Όλοι εμμένουν μόνο σε σχέδιο Α’ που, φυσικά, συντρίβεται πάνω στην τουρκική αδιστακτότητα.

 

Πέμπτον, οι Τούρκοι τρεις φορές πρόσφεραν στην πολιτική ηγεσία ευκαιρίες για ν’ απαγκιστρωθεί από τη διζωνική και να χαράξει νέα στρατηγική. Αρνούνται να εγκαταλείψουν την πορεία προς τον εθνικό, βιολογικό και ιστορικό όλεθρο του κυπριακού Ελληνισμού. Και τούτο, ασεβούντες προς την πανίσχυρη εντολή που τους έδωσε με το βροντερό ΟΧΙ στο τερατούργημα Ανάν, διά του οποίου ενταφίαζε και τη διζωνική.

 

Ο νυν Πρόεδρος της Κύπρου ήταν μια κάποια ελπίδα αλλαγής πορείας… Αλλά, ποιον είχε μέντορα και ποιου την ολέθρια πολιτική ακολουθεί; Του Ν. Αναστασιάδη, ο οποίος, όμως, παραδέχτηκε πως η διζωνική τέλειωσε, ήταν ανέφικτη, αλλά… ήταν έτοιμος να αναγνωρίσει το τ/κ ψευδοκράτος! Ο Ν. Χριστοδουλίδης υιοθέτησε τη διζωνική πεπατημένη.

 

Τι κάνει ταυτόχρονα; Περιπαίζει χοντρά τους πολίτες ότι, τάχα, είναι Ευρωπαϊστής, θέλει ευρωπαϊκό κράτος αλλά δεν εξήγησε ποτέ πώς ταυτίζονται οι παραβιάσεις της διζωνικής με τις αρχές της ΕΕ. Ιδού, σταχυολόγηση:

 

Μιλώντας (9/5/2023) για την Ημέρα της Ευρώπης, είπε: «Η συμμετοχή της Κύπρου στη μεγάλη ευρωπαϊκή οικογένεια αποτελεί ισχυρή πολιτική και διπλωματική ασπίδα προς αντιμετώπιση των όποιων επιβουλών κατά της εθνικής μας κυριαρχίας και ανεξαρτησίας». Η τουρκοδιζωνική δεν είναι επιβουλή κατά της ύπαρξης της Κυπριακής Δημοκρατίας;

 

Σε ομιλία του (12/5/2024) για τα 48χρονα του ΔΗΚΟ και τα 20χρονα της ένταξης στην ΕΕ, ο Ν. Χριστοδουλίδης διακήρυξε: «Θέλουμε μια λύση ευρωπαϊκή, λειτουργική, βιώσιμη. Θέλουμε ένα κράτος ευρωπαϊκό. Ένα κανονικό κράτος, όπως ο ίδιος ο Γενικός Γραμματέας το χαρακτήρισε. Τίποτα λιγότερο, τίποτα περισσότερο». Μα, σοβαρά; Ποιον περιπαίζετε, κύριε Πρόεδρε; Τότε, γιατί κανοναρχείτε την τουρκοδιζωνική;

 

Σε ομιλία του στη Βουλή των Ελλήνων (26/5/2026), διασάλπισε: «Αντιλαμβάνομαι το ιστορικό βάρος που ανέλαβα έναντι του λαού μου, να εργαστώ, να κάνω ό,τι είναι ανθρωπίνως δυνατόν για να παραδώσω μια πατρίδα χωρίς στρατό κατοχής, χωρίς συρματοπλέγματα, χωρίς τον φόβο που τραυμάτισε τις ζωές της δικής μου γενιάς, χωρίς την ανασφάλεια που προκαλεί το εύθραυστο στάτους κβο».

 

Μιλώντας (22/11/2025) στα εγκαίνια έκθεσης για τα 70χρονα της ΕΟΚΑ, ο Ν. Χριστοδουλίδης διακήρυξε πως ο αγώνας: «Έφερε το σημαντικότερο αγαθό που έχουμε μέχρι σήμερα, το σημαντικότερο διαπραγματευτικό μας χαρτί στην προσπάθειά μας για απελευθέρωση και επανένωση του τόπου μας, έφερε την κρατική μας υπόσταση, την ίδρυση της Κυπριακής Δημοκρατίας».

 

Αφού η Κυπριακή Δημοκρατία είναι το σημαντικότερο αγαθό και το σημαντικότερο διαπραγματευτικό χαρτί που έχουμε, τι στο καλό, Πρόεδρε και ΔΗΣΑΚΕΛ, ΔΗΚΟ, ΑΛΜΑ, επιμένετε να παραδώσετε την Κύπρο αύτανδρη σε μια νέα τουρκοκρατία και τον Ελληνισμό προς τουρκοποίηση, σφάγιο στον Τούρκο; Επιτέλους, ΣΕΒΑΣΤΕΙΤΕ την εντολή τού ΟΧΙ του κυρίαρχου λαού! Δεν σας εξουσιοδότησε κανείς να μας τουρκέψετε!

 

πηγή 

Καλαμαριά: Παράτησε 9 γατάκια και του έβαλαν 270.000 ευρώ πρόστιμο – Όταν ο σωφρονισμός καταντά εισπρακτικό ανέκδοτο!

Ζούμε την εποχή των «παλαβών νόμων» που έλεγε ο Άγιος Παΐσιος - Πληρώνεις πρόστιμο μια περιουσία για το νεογέννητο γατάκι, αλλά τίποτα για το αγέννητο παιδί

 

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης 

 

Ο Άγιος Παΐσιος έλεγε με την προφητική ματιά του ότι θα έρθει μέρα που το κράτος θα βγάζει «παλαβούς νόμους». Και πράγματι, ζούμε σε αυτήν την εποχή των παλαβών νόμων. Γιατί τι άλλο παρά μέγιστη παλαβομάρα είναι να επιβάλλεται πρόστιμο 270.000 για την εγκατάλειψη γατιών!

 

Ναι, η εγκατάλειψη ζώων είναι κατακριτέα. Ναι, πρέπει να επιβάλλεται κάποιο πρόστιμο γι’ αυτήν την ασυνείδητη πράξη. Αλλά νομίζω ότι έχει χαθεί εντελώς το μέτρο! Ένας 55χρονος εγκατέλειψε εννιά γατάκια σε οικόπεδο της Καλαμαριάς και κάποιος τον αντιλήφθηκε και ειδοποίησε την αστυνομία. Ο άντρας συνελήφθη. Καλά ως εδώ.

 

Η παράνοια ξεκινάει από εδώ και έπειτα. Ένας ολόκληρος κρατικός μηχανισμός κινητοποιήθηκε αμέσως για να εξιχνιάσει το «έγκλημα». Εισαγγελική λειτουργός διέταξε επείγουσα έρευνα ώστε να αποφασιστεί αν ο 55χρονος διέπραξε κακούργημα (!) ή πλημμέλημα. Ζητήθηκε κτηνιατρική βεβαίωση για την ακριβή ηλικία που είχαν τα γατάκια, διότι σύμφωνα με τον νόμο του 2021, αν τα γατάκια είναι νεογέννητα ο πέλεκυς της δικαιοσύνης θα είναι πολύ βαρύτερος σε σχέση με την περίπτωση να έχουν απογαλακτιστεί.

 

Να διευκρινίσω ότι ο 55χρονος δεν κακοποίησε τα γατάκια, αλλά τα παράτησε ζωντανά σε μία κούτα. Φυσικά αν τα γατιά ήταν πολύ νεογέννητα, η εγκατάλειψή τους χωρίς τη μητέρα τους, θα σήμαινε και τον σύντομο θάνατό τους. Σύμφωνα με τον ισχύοντα νόμο, στον 55χρονο επιβλήθηκαν εννέα διοικητικά πρόστιμα, 30.000 ευρώ για κάθε γατάκι, δηλαδή 270.000 ευρώ στο σύνολο! Αν φέρ’ ειπείν η γάτα είχε κάνει 12 γατιά, θα πλήρωνε 360.000. Αν ήταν 20, θα πλήρωνε 600.000 ευρώ. Δεν υπάρχει ανώτατο όριο προστίμου, αφού ο νόμος αναφέρει ρητά ότι το ποσό επιβάλλεται «ανά ζώο και ανά περιστατικό».

 

Είναι αδύνατον να μη σου δημιουργηθούν συνειρμοί από αυτόν τον ανισόβαρο παραλογισμό. Βλέπουμε ένα κράτος να αξιολογεί την ποινή 30.000 ευρώ για κάθε γατάκι που στο κάτω – κάτω βρέθηκε ζωντανό, αλλά να μην δίνει την παραμικρή σημασία στις εκατοντάδες χιλιάδες αγέννητων παιδιών που σφαγιάζονται ετησίως για «κοινωνικούς λόγους». Αυτές οι ψυχές δεν καταλήγουν καν σε κάποια κούτα περιμένοντας κάποιον περαστικό να ακούσει το κλάμα τους, αλλά εξοντώνονται ανελέητα εκεί που δεν ακούγονται οι κραυγές τους, στο ασφαλέστερο καταφύγιο της φύσης, τη μήτρα, που τελικά γίνεται θάλαμος θανάτου.

 

Ο φρικτός ακρωτηριασμός μιας ανθρώπινης ζωής δεν αξίζει εισαγγελικές παρεμβάσεις, δεν αξίζει πρόστιμα και διερευνήσεις για τα κίνητρα, προφανώς γιατί φτάσαμε να συγγενεύουμε περισσότερο με τα τετράποδα παρά με τους ανθρώπους. Το κράτος εξετάζει αν τα γατάκια ήταν νεογέννητα, αλλά για τα χιλιάδες παιδιά που «πετιούνται» σε ιδρύματα και νοσοκομεία δεν είδα ποτέ παρόμοια ευαισθησία.

 

Τους χιλιάδες άστεγους που περιφέρονται παρατημένοι από κράτος και κοινωνία, ζωντανοί – νεκροί μέσα στην «ανάπτυξη» μας, ποια πρόνοια τους προστατεύει; Ποιο μέσο ενημέρωσης γράφει πηχυαίους τίτλους για εκείνους; Κι εκείνοι σε χαρτόκουτα ζουν και ούτε καν γυρνά άνθρωπος να τους κοιτάξει!

 

Μάλλον έχουμε μπερδέψει τη φιλοζωία με τη μισανθρωπία, για να λέμε ότι τάχα γίναμε πολιτισμένοι. Αν χτυπήσει κάποιος έναν άνθρωπο με το αμάξι, θα του επιβληθούν 2-3 χρόνια φυλάκισης με αναστολή. Αν ο σκύλος κάποιου, σκοτώσει έναν άνθρωπο, ο ιδιοκτήτης θα αντιμετωπίσει ποινή πλημμεληματικού χαρακτήρα, 2 ως 5 χρόνια φυλάκιση συνήθως με αναστολή. Ακόμα και μετά το κατασπάραγμα μικρών παιδιών όπως έγινε στη Ζάκυνθο, φιλοζωικές οργανώσεις έκαναν ολόκληρη εκστρατεία μέχρι να σώσουν την τετράποδη φονική μηχανή από την ευθανασία. Έχει χαθεί κάθε έννοια αναλογικότητας. Οι νόμοι δεν γίνονται για τον άνθρωπο, αλλά ο άνθρωπος γίνεται ένα θλιβερό παρακολούθημα των παλαβών νόμων.

 

Πάει καιρός από τότε που η ανθρώπινη ζωή έπαψε να αποτελεί την υπέρτατη προστατευόμενη αξία, όπως προβλέπει το Σύνταγμα. Τα παράλογα πρόστιμα για την κακομεταχείριση ζώων, λειτουργούν πολύ περισσότερο σαν ζωολατρικό και μετανθρωπικό μανιφέστο παρά σαν μέτρο συνετισμού. Ο νόμος είναι τόσο δογματικά τυφλός, που βάζει στο ίδιο τσουβάλι έναν σαδιστή κακοποιητή ζώων, με έναν άνθρωπο που δεν μπορεί να αναλάβει τα έξοδα για μερικά γατάκια και τα παρατά (κακώς) κάπου, με τη σκέψη ότι ίσως τα αναλάβει κάποιος άλλος.

 

Το μόνο που καταφέρνουν αυτά τα εξωφρενικά πρόστιμα, είναι μαζί με τα ξερά να καίγονται και τα χλωρά. Να φοβάται πλέον ο κόσμος να ταΐσει ένα αδέσποτο, μην και τον καταγγείλει για εγκατάλειψη κανένας νευρασθενικός ζωολάτρης που βλέπει παντού «βασανιστές». Από το ένα άκρο φτάσαμε στο άλλο. Την ίδια ώρα οι περισσότεροι Δήμοι δίνουν πενταροδεκάρες για τα καταφύγια ζώων και ο φόρτος πέφτει σε εθελοντικές δράσεις. Ενώ το αμέτοχο κράτος σφυρίζει κλέφτικα την «ατομική ευθύνη» των πολιτών, επιβάλλοντας γελοίους εισπρακτικούς νόμους που δεν σωφρονίζουν – αλλά στρωματοποιούν τον άνθρωπο στον πάτο της υπόληψης.

 

Με τέτοια διοικητικά ανέκδοτα, «δυστυχώς επτωχεύσαμεν», αλλά την πτώχευση πρώτα απ’ όλα την έχει κηρύξει η ίδια η λογική μας…

 

πηγή

Το τέλος του έθνους εντός Ευρωπαϊκής Ένωσης

Της Ναταλίας Νέγρη

 

Ενώ η Ελλάδα βιώνει, για δεκαετίες, μια οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική παρακμή, ενώ η Ελλάδα συρρικνώνεται και αποδυναμώνεται, ακούω τους πολιτικούς, κυβερνητικούς και αντιπολιτευόμενους, να μιλούν όχι ως εκπρόσωποι των Ελλήνων, αλλά, ως εκπρόσωποι μιας α-εθνικής αυτοκρατορίας που ονομάζεται Ευρωπαϊκή Ένωση. 

 

Ακούω …. για στρατηγική αυτονομία της ΕΕ, αλλά, όχι για στρατηγική αυτονομία της Ελλάδας.

Ακούω … για ενεργειακή ασφάλεια της ΕΕ, αλλά, όχι για ενεργειακή ασφάλεια της Ελλάδας.

Ακούω … για αμυντική θωράκιση με ανάπτυξη της παραγωγής οπλικών συστημάτων της ΕΕ για να αντιμετωπίσει τη Ρωσία, αλλά όχι, την υποψήφια για ένταξη, Τουρκία.

Ακούω … για την ανταγωνιστικότητα της ευρωπαϊκής οικονομίας, αλλά, όχι για την ανταγωνιστικότητα της ελληνικής οικονομίας.

Ακούω … για την τεχνολογική υστέρηση της ΕΕ, αλλά, όχι για την τεχνολογική υστέρηση της Ελλάδας.

Ακούω … για εξασφάλιση ορυκτών πόρων και σπάνιων γαιών από την ΕΕ, αλλά, όχι από την Ελλάδα.

Ακούω … για εμπορικές συμφωνίες της ΕΕ με Κίνα, Λ. Αμερική (Mercosur), Ινδία, ΗΠΑ, Καναδά, κλπ, αλλά, για καμιά συμφωνία που να εξυπηρετεί τα οικονομικά συμφέροντα της Ελλάδας.

Ακούω … για το Δημοσιονομικό Σύμφωνο της ΕΕ που επιβάλλει «κόφτη δαπανών» και καθορίζει ποιοι τομείς επιτρέπεται να χρηματοδοτούνται και το οποίο είναι υποχρεωμένη να εφαρμόζει η Ελλάδα, ακόμα κι αν έχει δημοσιονομικό πλεόνασμα.

Ακούω … για Σύμφωνο Μετανάστευσης και Ασύλου της ΕΕ, αλλά, όχι για τη μεταναστευτική πολιτική της Ελλάδας που θα αποτρέπει την αλλοίωση της ομοιογένειας του πληθυσμού της.

Ακούω … για τον αναγκαίο ευρωπαϊκό φεντεραλισμό, δηλαδή, για ομοσπονδιοποίηση της ΕΕ που σημαίνει ότι ο Γερμανός και ο Πολωνός, ο Γάλλος και ο Ισπανός, ο Έλληνας και ο Βούλγαρος θα αποκτήσουν κοινή εθνική συνείδηση και ταυτότητα ως ευρωπαίοι πολίτες ενός υπερεθνικού κράτους με πρωτεύουσα τις Βρυξέλλες.

 

Τέλος ακούω … ότι δεν πρέπει να ανησυχώ για την πατρίδα μας γιατί αν ισχυροποιηθεί και ευημερήσει η ΕΕ θα ισχυροποιηθεί και θα ευημερήσει και το ελληνικό έθνος που το έχουν εντάξει στην αποκαλούμενη «ευρωπαϊκή οικογένεια».

 

Δεν τους πιστεύω… μάλλον, προσπαθούν να μας αποκοιμίσουν μέχρις ότου η οικονομική, κοινωνική και πολιτιστική παρακμή μάς κάνει τόσο λίγους και τόσο αδύναμους, που δε θα μπορούμε πια να αντισταθούμε.

 

Δεν τους πιστεύω … γιατί σχεδόν καθημερινές ειδήσεις αποδεικνύουν ότι κάθε έννοια εθνικού συμφέροντος έχει εξαλειφθεί από τις πολιτικές της υπερκυβέρνησης των Βρυξελλών.

 

Πρόσφατα η Κομισιόν, δια του αρμόδιου Επιτρόπου της, ανακοίνωσε ότι δε θα υπάρξει «ρήτρα διαφυγής» στον υπολογισμό του ελλείμματος για δαπάνες αντιμετώπισης της ενεργειακής κρίσης. Η μόνη δυνατότητα που έχουν τα κράτη-μέλη είναι από τη ρήτρα διαφυγής (1,5% του ΑΕΠ) για τις αμυντικές δαπάνες να κατευθύνουν ένα μέρος (0,3% του ΑΕΠ) σε ενεργειακές χρηματοδοτήσεις, οι οποίες πρέπει να είναι προσωρινές και στοχευμένες, δηλαδή, σε προσωρινά επιδόματα. Αν μια χώρα έχει καλύψει το ποσοστό του 1,5% του ΑΕΠ της για αμυντικές δαπάνες, τότε οποιαδήποτε πρόσθετη δαπάνη για την ενεργειακή κρίση θα επιβαρύνει το έλλειμμα, με κίνδυνο να τεθεί «στη διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος». Δέκα από τις είκοσι επτά χώρες της ΕΕ είναι ήδη σ’ αυτήν τη διαδικασία.

 

Η εκάστοτε κυβέρνηση έχει εκχωρήσει το δικαίωμά της όχι μόνο να πραγματοποιεί τις αναγκαίες δαπάνες, αλλά και το δικαίωμα ποιους τομείς θα χρηματοδοτεί. Θυμίζουμε ότι το Ταμείο Ανάκαμψης που προβλέπει δάνεια και επιχορηγήσεις περίπου 30 δις για την Ελλάδα, ορίζει ότι περίπου το 60% αυτού του ποσού θα πρέπει να διατεθεί αποκλειστικά για την «πράσινη μετάβαση» και την «ψηφιακή διακυβέρνηση». Έτσι έκλεισαν τα λιγνιτικά εργοστάσια και γέμισαν τα βουνά και τα χωράφια με ΑΠΕ, άρχισαν να εγκαθίστανται τα data centers και το ηλεκτρικό ρεύμα έφτασε στα ύψη.

 

Η Βρυξέλλες θέλουν να επεκτείνουν την αυτοκρατορία. Θέλουν να εντάξουν στην ΕΕ τα Δυτικά Βαλκάνια (Αλβανία, Σκόπια, Κοσσυφοπέδιο, Βοσνία, Μαυροβούνιο, Σερβία), την Ουκρανία, τη Μολδαβία και μελλοντικά την Τουρκία και τις χώρες του νοτίου Καυκάσου. Σημειώνουμε ότι σήμερα είναι ελεύθερη η εγκατάσταση πολιτών των κρατών-μελών της Ένωσης στη χώρα μας. Μάλιστα, αυτοί έχουν δικαίωμα να ψηφίζουν στις δημοτικές εκλογές. Μετά τρία χρόνια διαμονής, έναντι των επτά για τους προερχόμενους από τρίτες χώρες, μπορούν να ζητήσουν τη χορήγηση της ελληνικής ιθαγένειας ώστε να ψηφίζουν και στις βουλευτικές εκλογές.

 

Η ελληνική κυβέρνηση και το μεγαλύτερο μέρος του πολιτικού συστήματος έχει ταχθεί υπέρ της διεύρυνσης της ΕΕ και σ’ αυτήν περιλαμβάνει και την Τουρκία με την αυταπάτη ότι έτσι θα «εξημερωθεί το θηρίο». Μετά από μερικά χρόνια στην πολυπολιτισμική Ελλάδα οι συρρικνούμενοι γηγενείς θα αποτελούν μια μειονότητα ανάμεσα σε πολλές άλλες προερχόμενες από την Ασία, την Αφρική, αλλά και τις χώρες της Ευρώπης. Το τέλος του ελληνικού κράτους-έθνους εντός της ΕΕ.

 

Η «κανονικότητα» που έχει επιβάλλει η ΕΕ, σε όλους τους τομείς, ιδεολογικούς, πολιτικούς, οικονομικούς, κοινωνικούς και η συστηματική συκοφάντηση – απαξίωση κάθε εναλλακτικής πρότασης οδηγεί στη ρευστοποίηση της εθνικής οντότητας. Γιατί είναι τα εθνικά συμφέροντα που αποτελούν το κύριο εμπόδιο στον ολοκληρωτισμό της παγκοσμιοποίησης και της αφανούς παγκόσμιας διακυβέρνησης.

 

Η ΕΕ, παρά τις κολοσσιαίες αντιφάσεις της, δε θα διαλυθεί αν δεν ανατραπεί μαζί με τα πολιτικά συστήματα των επιμέρους χωρών που τη στηρίζουν και την υπηρετούν.

 

Υ.Γ. Ακούω … παλαιά και νέα κόμματα, οργανώσεις και διανοούμενους να μιλούν για την ανάγκη παραγωγικής ανασυγκρότησης του πρωτογενούς τομέα και της βιομηχανίας χωρίς να κάνουν καμιά αναφορά στις ασφυκτικές δεσμεύσεις της ΕΕ και της Ευρωζώνης. Άραγε κατανοούν την αιτία των προβλημάτων ή παραμυθιάζουν τους πολίτες προς άγραν κάποιων ψήφων; Άραγε κατανοούν ότι οι εθνοκεντρικές πολιτικές είναι αδύνατες εντός της ΕΕ;

 

Πηγή: www.ellinikiantistasi.gr

Τόση αλλοίωση πια;

Γράφει ο Γιώργος Βενετσάνος

 

Η εικόνα που είχα για την κοινωνία της Κρήτης γκρεμίστηκε μετά από αυτό το περιστατικό. Στη Λεωφόρο 62 Μαρτύρων, τρεις αλλοδαποί αραβικής καταγωγής παρενόχλησαν σεξουαλικά δύο μικρά κορίτσια ηλικίας περίπου 10 έως 11 ετών, μέρα μεσημέρι προβαίνοντας σε άσεμνες χειρονομίες και αγγίγματα. Οι τρεις αλλοδαποί με περίσσιο θράσος άγγιζαν τα οπίσθια των παιδιών που τρομοκρατημένα είχαν βάλει τα κλάματα, προσπαθώντας να ξεφύγουν. Το εξοργιστικό και λυπηρό ταυτόχρονα για την φήμη των Κρητικών είναι ότι περαστικοί και καταστηματάρχες κοιτούσαν με απάθεια χωρίς να αντιδράσουν. Χρειάστηκε η επέμβαση ενός άλλου αλλοδαπού, ο οποίος κατέβηκε από διερχόμενο λεωφορείο και αντιμετώπισε τους δράστες στη γλώσσα τους, ενώ ένας από τους φερόμενους δράστες τού απάντησε προκλητικά «φύγε από εδώ», ωστόσο ο πολίτης επέμενε μέχρι που οι άντρες τελικά απομακρύνθηκαν, για να σωθούν τα τρομοκρατημένα παιδιά και να τραπούν οι δράστες σε φυγή.

 

Το πρόσφατο περιστατικό στο Ηράκλειο Κρήτης προκαλεί οργή, αλλά και βαθύ προβληματισμό. Από τη μία πλευρά, η πρωτοφανής απάθεια των περαστικών μπροστά στην παρενόχληση δύο 10χρονων κοριτσιών γκρεμίζει κάθε ψευδαίσθηση για την κοινωνική μας αλληλεγγύη. Από την άλλη, αναδεικνύεται η ανάγκη για μια σοβαρή μεταναστευτική πολιτική. Όσοι παρανομούν και στρέφονται ενάντια σε ανήλικα παιδιά, εκμεταλλευόμενοι τη φιλοξενία της πατρίδας μας, πρέπει να αντιμετωπίζουν τις αυστηρότερες συνέπειες και την απέλαση. Αντίθετα, η πράξη του αραβόφωνου άνδρα που κατέβηκε από το λεωφορείο για να σώσει τα παιδιά, αποδεικνύει ότι η αξία του ανθρώπου κρίνεται από τις πράξεις του. Η ελληνική πολιτεία πρέπει επιτέλους να θεσπίσει αυστηρά κριτήρια ελέγχου και ενσωμάτωσης, ξεχωρίζοντας όσους προσφέρουν στην κοινωνία από εκείνους που την απειλούν.

Δίστομο, 10 Ιουνίου 1944: Μνήμη και Δικαιοσύνη

Του Θεοφάνη Μαλκίδη 

 

«Στη μνήμη της γιαγιάς μου Αικατερίνης Μαλκίδου, η οποία πέθανε από τα βασανιστήρια που υπέστη από τους Γερμανούς. Έβρος 1941». 

 

«Αντίκρισα στη μέση του σπιτιού την αδελφή μου ανάσκελα, γυμνή από τη μέση και κάτω. Το φουστάνι της ήταν γυρισμένο προς τα πάνω και σκέπαζε το σχισμένο και κομματιασμένο στήθος της, το πρόσωπό της ήταν παραμορφωμένο, όλο το σώμα της κατακομματιασμένο. Μα το χειρότερο και φρικαλεότερο θέαμα ήταν, όταν από τη στάση του σώματός της κατάλαβα ότι οι Γερμανοί είχαν βιάσει το άψυχο κορμί της.

 

Δίπλα της βρισκόταν το τεσσάρων μηνών κοριτσάκι της λογχισμένο, με σπασμένο το κεφαλάκι του, και στο στόμα του είχε τη ρώγα του στήθους της μάνας του που είχαν κόψει εκείνοι οι κανίβαλοι. Το άλλο κοριτσάκι της, η 6χρονη Ελένη, βρισκόταν στο κατώφλι του σπιτιού μέσα σε μια λίμνη αίματος με βγαλμένα τα σπλάχνα του. Το είχαν ξεκοιλιάσει με μαχαίρι.

 

Το αγόρι της, ο 3χρονος Γιάννης, το βρήκα νεκρό στην αυλή με λιωμένο κεφάλι».

(αφήγηση διασωθέντα από το ολοκαύτωμα του Διστόμου)

 

Με αφορμή την ημέρα μνήμης του Ναζιστικού ολοκαυτώματος στο Δίστομο την 10η Ιουνίου 1944, είναι πλέον ξεκάθαρο πως όταν οι θύτες δεν τιμωρούνται τα εγκλήματα επαναλαμβάνονται και μάλιστα πολύ πιο σκληρά.

 

Η έρευνα στο δυτικό κόσμο, στην Ελλάδα απουσιάζει η σχετική ανάλυση λόγω του «εξαγνισμού» του Μουσταφά Κεμάλ, δείχνει ότι υπήρξε εξάρτηση του Χίτλερ από τον Κεμάλ, έχει αποδειχθεί ότι σημειώθηκε αντιγραφή του Ναζισμού από τον Κεμαλισμό ως προτύπου κατάκτησης της εξουσίας με μέσο τα διαστροφικά εγκλήματα. Είναι πλέον σαφές ότι ο Ναζισμός άντλησε τις οργανωμένους μεθόδους εξαφάνισης των λαών από καθεστώτα και πρόσωπα όπως ο Κεμαλισμός και ο Κεμάλ, όπως γράφει χαρακτηριστικά ο Στέφαν Ίχριγκ στο έργο του «Ο Ατατούρκ στον κόσμο των Ναζί» (εκδόσεις Πανεπιστημίου Χάρβαρντ).

 

Ο «δάσκαλος» ήταν ο Κεμάλ , «μαθητής» ήταν ο Χίτλερ, όπως ανέφερε σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Μιλιέτ» το 1933, ο επικεφαλής των Ναζί, χρίζοντας τον Κεμάλ ως «επιφανέστερο άνδρα του αιώνα» , προσθέτοντας πως «το τουρκικό κίνημα υπήρξε για εκείνον ένα λαμπρό άστρο». Το 1938 , ο Χίτλερ τόνιζε ότι «ο Ατατούρκ ήταν δάσκαλος, ο Μουσολίνι ήταν ο πρώτος του μαθητής και εγώ ο δεύτερος».

 

Έλληνες και Αρμένιοι παραλληλίζονταν με τους Εβραίους και με τους υπόλοιπους υπό εξόντωση λαούς και όπως είναι γνωστό όταν ο Χίτλερ προγραμμάτιζε και υλοποιούσε τη δολοφονία των λαών της Ευρώπης, είχε πει το «ποιος θυμάται τους Αρμένιους»…..

 

Είναι γεγονός ότι τα πρώτα μαθήματα ολοκληρωτικής εξαφάνισης της ύπαρξης ενός λαού, οι Ναζί τα πήραν από τους Κεμαλικούς, με τους οποίους άλλωστε οι Γερμανοί αξιωματικοί είχαν συνεργαστεί στις αρχές του 20ου αιώνα. Η Γενοκτονία εναντίον των Ελλήνων στον Πόντο, στη Μικρά Ασία, στη Θράκη, μαζί με τη Γενοκτονία των Αρμενίων και των Ασσυρίων αποτέλεσε σχέδιο, που εφαρμόστηκε με τον ίδιο τρόπο εναντίον των λαών της Ευρώπης πριν και κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Τη Γερμανική συνευθύνη και συνενοχή άλλωστε στο έγκλημα, την έχει αποδεχθεί ο πρόεδρος της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας Ι. Γκάουκ, μιλώντας το 2015 στο καθεδρικό ναό του Βερολίνου.

 

Οι Ελληνίδες και οι Έλληνες που είδαν το σχέδιο εξολόθρευσής τους να εφαρμόζεται από τη Φώκαια, την Τραπεζούντα μέχρι τη Σμύρνη και την Αδριανούπολη, το είδαν να αναπαράγεται λίγα χρόνια αργότερα και στην κατεχόμενη Ελλάδα: Από το Δίστομο, τα Καλάβρυτα, το Χορτιάτη, τα Κερδύλια, την Κάνδανο, τη Βιάννου, το Κοντομαρί και τους Λιγκιάδες, μέχρι το Κομμένο, την Κορμίστα, την Ξυλαγανή, το Δοξάτο , την Ερμακιά, την Κλεισούρα, το Δομένικο, το Λέχοβο, τους Πύργους και το Μεσόβουνο.

 

Το σχέδιο εξόντωσης που υλοποιήθηκε από τους Γερμανούς Ναζί, είχε σαν αποτέλεσμα στο Δίστομο στις 10 Ιουνίου του 1944 να σημειωθεί μια από τις μεγαλύτερες σφαγές αμάχων από τις Γερμανικές κατοχικές δυνάμεις. Τον ιερέα του Διστόμου τον αποκεφάλισαν, εκτέλεσαν βρέφη και βίασαν γυναίκες και στη συνέχεια τις δολοφόνησαν.

 

Τόσοι και τόσοι οι εκτελεσθέντες, ακόμη και μωρά τριών έως έξι μηνών: Τζάθας, Δημάκας, Σταθάς, Καραγιάννης, Πασχούλης, Κίνιας, Κοκκίνης, Κουτριάρης, Λάμπρου, Λεμονής, Λουκάς, Μαλάμος, Μπαμπανοπούλου, Μπάρλου, Παντίσκα, Σφουντούρη, κ.α.

 

Η σφαγή σταμάτησε μόνο όταν νύχτωσε, αφού πρώτα κάηκαν όλα τα σπίτια του χωριού. Οι εκτελέσεις συνεχίστηκαν και κατά την επιστροφή των Γερμανών στην βάση τους, καθώς σκότωναν όποιον άμαχο έβρισκαν στον δρόμο τους.

 

Οι νεκροί του Δίστομου έφτασαν τους 228, από τους οποίους οι 117 γυναίκες και 111 άντρες, ανάμεσα τους 53 παιδιά κάτω των δεκαέξι ετών . Η μαρτυρία όμως του απεσταλμένου του Ερυθρού Σταυρού που έφτασε στο Δίστομο λίγες μέρες μετά το ολοκαύτωμα, αναφέρει για 600 νεκρούς στην ευρύτερη περιοχή!

 

Η Γενοκτονία εναντίον των Ελληνίδων και των Ελλήνων δεν τιμωρήθηκε, έτσι επαναλήφθηκε λίγο αργότερα ως ατελείωτα Ολοκαυτώματα σε όλο το μήκος και το πλάτος της κατεχόμενης Ελλάδας. Η παραδοχή από τους «δασκάλους» της πρώτης Γενοκτονίας του 20ου αιώνα είναι αναγκαία, όπως αντίστοιχη παραδοχή οφείλουν να πράξουν και οι «μαθητές» για τις σφαγές στην Ελλάδα. Η Ύβρις δεν πρέπει να συνεχιστεί, κανένας και καμία, δεν πρέπει να αρνείται την ευθύνη για τα εγκλήματα!

 

«Εδώ πονά η σιωπή», έχει γράψει ο Γιάννης Ρίτσος, στο «Επίγραμμα για το Δίστομο», το 1981.

 

Η μνήμη των νεκρών του Διστόμου, είναι παρούσα και φέτος. Οι διεκδικήσεις απ’ το γερμανικό κράτος είναι ακόμη μία υπόθεση ανοικτή, ενώ οι μέχρι τώρα αγώνες ήταν σημαντικοί, τεράστιο ήταν το εκτόπισμα, και η συμβολή του νομικού και νομάρχη Γιάννη Σταμούλη. Ιστορική είναι η απόφαση του πολυμελούς πρωτοδικείου Λιβαδειάς το 1997, για τις γερμανικές αποζημιώσεις για τις θηριωδίες της κατοχής στο Δίστομο, και η απόφαση του Αρείου Πάγου 11/2000, στη συνέχεια. Η απαίτηση για Δικαιοσύνη δεν παραγράφεται!

 

Έσχατο άλλα όχι τελευταίο: Ο Διοικητής της 4ης Μεραρχίας των Ες- Ες Κάρλ Σύμμερς, ο λοχαγός των SS Φριτς Λάουτενμπαχ, ο υπολοχαγός των SS Χανς Τσάμπελ, οι επίσης αξιωματικοί των SS Ρίκερ και Κόπφχερ εκτός από την ευθύνη τους για το συγκεκριμένο έγκλημα, ήταν υπεύθυνοι και για τις μαζικές δολοφονίες στην Ερμακιά Εορδαίας με 63 θύματα, στην Κλεισούρα Καστοριάς με 280 εκτελεσμένους και στους Πύργους Εορδαίας με 327 δολοφονημένους.

 

Δυστυχώς όμως κανείς από τους παραπάνω εγκληματίες δεν τιμωρήθηκε ποτέ!

Οι Τούρκοι έχουν καταλάβει το μισό Αιγαίο – ένας χάρτης που εξόργισε τους Έλληνες...

Η ιστοσελίδα «Hollywood Dispatch» με έδρα το Λος Άντζελες, η οποία καλύπτει γεωπολιτικά και ιστορικά θέματα, δημοσίευσε έναν εκπαιδευτικό και ενημερωτικό χάρτη που απεικονίζει τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου ως τουρκικό έδαφος, σημειώνει τουρκικό δημοσίευμα.

 

Σύμφωνα με την τουρκική εφημερίδα Γενί Ακίτ, τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης ισχυρίστηκαν ότι η Τουρκία βρισκόταν πίσω από αυτήν την ανάρτηση και χαρακτήρισαν το γεγονός ως σκάνδαλο, προέτρεψαν την αθηναϊκή κυβέρνηση και το ελληνικό κοινό να αναλάβουν δράση και να υποβάλουν καταγγελία κατά του «Hollywood Dispatch».

 

Ο ελληνικός τύπος, ο οποίος έχει καταστήσει ως παράδοση τη δημοσίευση τέτοιων άρθρων με τουρκική παράνοια, επιτέθηκε στην αμερικανική σελίδα που μιλούσε για ιστορικά γεγονότα.

 

Η σελίδα στο Facebook «Hollywood Dispatch», με έδρα το Λος Άντζελες με ενδιαφέρον για τη γεωπολιτική, την άμυνα και την ιστορία, δημοσίευσε χθες έναν χάρτη που δείχνει τα νησιά του Ανατολικού Αιγαίου να ανήκουν στην Τουρκία.

 

Σύμφωνα με τη σελίδα, η οποία αυτοπροσδιορίζεται ως ιστότοπος ειδήσεων/μέσων ενημέρωσης, ο χάρτης προορίζεται για «εκπαιδευτικούς σκοπούς» και στοχεύει να συμβάλει στην «κατανόηση της γεωγραφίας και του ιστορικού πλαισίου του Αιγαίου».

 

Στον χάρτη, πολλά νησιά και βραχονησίδες, συμπεριλαμβανομένων εκείνων γύρω από την Αθήνα, εμφανίζονταν ως αμφισβητούμενα.

 

Η δήλωση των ΗΠΑ ανέφερε: «Το Αιγαίο Πέλαγος βρίσκεται εδώ και καιρό στο επίκεντρο των διαφορών μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας σχετικά με τα θαλάσσια σύνορα, τον εναέριο χώρο, τα χωρικά ύδατα και την εξερεύνηση πόρων. Η στρατηγική του θέση, που χωρίζεται από εκατοντάδες νησιά και σημαντικές θαλάσσιες οδούς, έχει καταστήσει την περιοχή σημαντική σε όλη την ιστορία και στη σύγχρονη εποχή. Ενώ κατά καιρούς προκύπτουν εντάσεις, ο διπλωματικός διάλογος και η διεθνής δέσμευση συνεχίζουν να διαδραματίζουν ζωτικό ρόλο στη διαχείριση των διαφορών. Η κατανόηση της γεωγραφίας και του ιστορικού πλαισίου του Αιγαίου Πελάγους βοηθά να εξηγηθεί γιατί αυτή η θαλάσσια περιοχή είναι μια από τις περιοχές που παρακολουθούνται στενά στη Νοτιοανατολική Ευρώπη. Αυτή η ανάρτηση προορίζεται μόνο για εκπαιδευτικούς σκοπούς και στοχεύει να ενθαρρύνει τη μάθηση σχετικά με την ιστορία, τη γεωγραφία και τη γεωπολιτική της περιοχής».

 

Τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης, σε απάντηση σε αυτήν την ανάρτηση, κάλεσαν την αθηναϊκή κυβέρνηση και ολόκληρο το ελληνικό κοινό να αναλάβουν δράση και να υποβάλουν καταγγελίες για το κλείσιμο της σελίδας.

—

Echedoros.blog