Από το ένθεο 1940 στο άθεο 2026: Το πάλαι ποτέ ισχυρό θρησκευτικό συναίσθημα των Ελλήνων που κατακρημνίσθηκε

Επιμελείται και σχολιάζει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

 

Ι. ΑΠΟ ΤΟ ΕΝΘΕΟ 1940...

 

Το 1980 είχε κυκλοφορήσει ένα βιβλιαράκι του μακαριστού Αρχιμανδρίτου Χαραλάμπους Βασιλόπουλου, προηγουμένου της Ιεράς Μονής Ασωμάτων Πετράκη, με τίτλο «Το θαύμα των Ελλήνων του Σαράντα».

 

Στον επίλογο του βιβλίου καταγράφονται χαρακτηριστικά δείγματα της Πίστης του Λαού, του Στρατού αλλά και των ηγετικών φυσιογνωμιών της εποχής εκείνης:

 

«Ο Θεός και η Υπέρμαχος Θεοτόκος δώσανε την νίκη στην Ελλάδα [κατά του Μουσολίνι]. Και την δώσανε, διότι η πίστις των Ελλήνων στον Θεό ήταν γνήσια και ιερή. Διότι ο αγώνας ήταν δίκαιος. Διότι πολεμήσανε για ιερά και όσια. Και ακόμη, διότι όλος ο Ελληνισμός ζήτησε την προστασία του Θεού και της Παναγίας».

 

Ειδικά σε ό,τι αφορά το θρησκευτικό συναίσθημα των ηγητόρων, ο συγγραφέας αναφέρεται, μεταξύ άλλων, στα λόγια του Βασιλέως Γεωργίου Β΄, του πρωθυπουργού Ιωάννη Μεταξά, του Αρχιεπισκόπου Χρύσανθου, του Αρχιστράτηγου Αλέξανδρου Παπάγου:

 

Α. ΓΕΩΡΓΙΟΣ Β΄

 

Ο Βασιλεύς εις το διάγγελμά του έλεγεν:

«Η Θεία Πρόνοια ως εκλεκτόν της λαόν μας εκάλεσε να αποδείξωμεν αν είμεθα άξιοι της μεγάλης προγονικής κληρονομίας και ικανοί διά τα μεγάλα έργα του μέλλοντος. […] Με την βοήθειαν του Θεού, με την ευχήν της Παναγίας, με την δύναμιν και την θέλησιν του Έθνους, η Ελλάς, η αιωνία Ελλάς θα ζήση και θα θριαμβεύση, ανταξία των μεγάλων μας προγόνων, ανταξία των ηρώων και των μαρτύρων μας.

 

Β. ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΞΑΣ

 

Ο Πρωθυπουργός Μεταξάς εις το διάγγελμά του και αυτός έλεγε:

«Να ευχαριστήσωμεν τον Ύψιστον με όλη μας την ψυχή, γιατί μας εδιάλεξεν υπερασπιστάς των πολυτιμοτέρων αγαθών, που έχει η ανθρωπότης και μας ύψωσεν από την ταπεινότητά μας εις σκεύος εκλογής.

Πιστεύω […] βαθύτατα εις τον Θεόν. Προσεύχομαι εις τας δυσκόλους στιγμάς με κατάνυξιν. Και ήμουν και εκείνην την νύκτα της 28ης Οκτωβρίου βέβαιος ότι ο Θεός και η Παναγία δεν ημπορούσαν παρά να βοηθήσουν έναν αγώνα τόσον τίμιον, τόσον δίκαιον όσον ο ιδικός μας».

 

Ο Ιωάννης Μεταξάς έλεγε προς ξένον ανταποκριτήν:

«Ο θάνατος δι’ ημάς τους Ορθοδόξους Έλληνας είναι απλούν επεισόδιον».

 

Γ. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ

 

Ο Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος:

«Το σχήμα, ένεκα του επιβληθέντος εις την χώραν ημών πολέμου μιμείται χειμερινήν και ζοφώδη ημέραν, καλεί δε ημάς πάντας, ίνα υψώσωμεν υπεράνω του πέριξ ημών μαινομένου χειμώνος και ανδροφόνου κλύδωνος και σταθώμεν επάνω εις την πέτραν της πίστεως, ατενίζοντες προς τον Χριστόν, μόνον δυνάμενον να επιτιμήση τοις ανέμοις και τη θαλάσση και να σκορπίση τα ζοφερά νέφη και να αποδώση εις ημάς και τον κόσμον την ειρήνην και το φως».

 

Δ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΓΟΣ

 

Ο Αρχιστράτηγος Αλέξανδρος Παπάγος εις ημερησίαν διαταγήν του προς τους μαχομένους είπε: «Ο Χριστός και η Παναγία θα είναι μαζί σας».

 

Ε. ΛΑΟΣ

 

Ο Λαός όλος κατέφυγεν εις τους Ναούς, έκαμνε λειτουργίας και παρακλήσεις εις τον Θεόν και την Παναγίαν διά τους μαχομένους. Εικόνες, Ευαγγέλια, Σταυρούς έβαζαν εις τας τσέπας των στρατιωτών.

 

ΣΤ. ΣΤΡΑΤΟΣ

 

Το Επιτελείον του Στρατού εις το πρώτον ανακοινωθέν της 28ης έγραφε λακωνικότατα: «Με την βοήθειαν του Θεού ο στρατός μας υπεράσπιζε το πάτριον έδαφος».

 

Έγραφεν αξιωματικός των πρόσω: «Εάν είσθε εδώ, θα εθαυμάζετε τον ενθουσιασμόν των ανδρών τον αυτόματον, τον ηρωισμόν των, την αντοχήν των, την προθυμίαν των εις θυσίας και ταλαιπωρίας. Ουδεμία αντιλογία. Όλοι εργάζονται να φέρουν εις πέρας κοινόν σκοπόν ιερόν, τον οποίον αισθάνονται και οι πλέον αγράμματοι. Όλοι εμπνέονται από την συναίσθησιν ότι έχουν επωμισθή την ευθύνην να προστατεύσουν την Ορθοδοξίαν. Είθε ο Κύριος να μας στεφανώση με τον στέφανον της Νίκης».

 

Έτερος πολεμιστής έγραφε: «Η πίστις του στρατού μας αυξάνει. Η αιτία είναι τα θαύματα, τα οποία γίνονται μπροστά μας. Τι να πη κανείς, ποιο να προωτοδιηγηθής και ποιο ν’ αφήσης».

 

ΙΙ. … ΣΤΟ ΑΘΕΟ 2026 

 

Αν, όμως, η Ελλάδα δεχόταν επίθεση από άλλη χώρα σήμερα, είναι βέβαιον ότι όποιος πολιτικός θα τολμούσε να επικαλεσθεί Θεό, Χριστό, Αγία Τριάδα, Παναγία, Ταξιάρχες και Αγίους, για να ζητήσει την βοήθειά τους και έτσι να εμψυχώσει τις Ένοπλες Δυνάμεις μας, θα χλευαζόταν ως θρησκόληπτος ή ακόμη και ως ακροδεξιός, αφού στον χώρο της Ακροδεξιάς κατατάσσεται από την συμπαγή πλειοψηφία των δήθεν μοντέρνων και προοδευτικών όποιος τολμά να μιλά για πατρίδα και θρησκεία (φυσικά και για παραδοσιακή οικογένεια)!

 

Ενώ το 1940 ήταν απολύτως αναμενόμενο και αναγκαίο για έναν πολιτικό ηγέτη να εκφράσει δημοσίως το θρησκευτικό του συναίσθημα, σε ένα αντίστοιχο πολεμικό πλαίσιο της σύγχρονης εποχής τέτοια έκφραση θα θεωρείτο, κατά πάσαν πιθανότητα, επικοινωνιακό ατόπημα, αν όχι επονείδιστη έμπνευση.

 

Δυστυχώς, το ραδιούργο καθεστώς της υπερεθνικής ελίτ που προετοιμάζει πυρετωδώς την επίσημη εμφάνιση του Παγκόσμιου Κυβερνήτη κατάφερε ολίγον κατ’ ολίγον να αποχριστιανοποιήσει πρωτίστως το ελληνικό κέντρο της Ορθοδοξίας και να κάνει τους θρησκευόμενους πολιτικούς και πολίτες (όσοι έχουν απομείνει) να ντρέπονται να μιλήσουν ανοιχτά υπέρ του Χριστού και της Παναγίας.

 

Είναι δε φρικτό ότι, αν γινόταν σήμερα πόλεμος κατά της Ελλάδος, το θρησκευτικό συναίσθημα θα έλειπε ακόμη κι από τους εκπροσώπους της επίσημης Εκκλησίας, οι οποίοι θα προτιμούσαν, στο όνομα της συμπερίληψης (sic), να κάνουν έκκληση σε θρησκευτικά ουδέτερες αξίες, εκφωνώντας αγαπουλίστικα κηρύγματα γενικής και αφηρημένης φύσεως.

 

Δεν είναι τυχαίο ότι το «χριστιανικό πουλόβερ» έχει προ πολλού ξηλωθεί από το ελληνικό Σύνταγμα. Κλασική περίπτωση αποτελεί η αποψιλωμένη διατύπωση του άρθρου 16 παρ. 2, όπου αναγράφεται ότι:

«H παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Kράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Eλλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες».

 

Οι μη ειδικοί στο Συνταγματικό Δίκαιο και, φυσικά, ο μέσος πολίτης μάλλον αγνοεί ότι παλαιότερα η «ανάπτυξη της θρησκευτικής συνείδησης» συνοδευόταν από την φράση «κατά τα πρότυπα του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού», η οποία, όμως, διεγράφη.

 

Κι αν οι πολεμιστές του 1940 πίστευαν στα θαύματα, τα οποία βίωναν κιόλας, το σημερινό κατάντημα της Ελλάδος αντικατοπτρίζεται στην αμφισβήτηση των θαυμάτων εκ μέρους της ίδιας της επίσημης Εκκλησίας!

 

Ντροπιαστικό παράδειγμα αποτελεί η εγκύκλιος που είχε εκδώσει η Σύνοδος στις 20 Ιουνίου 2022, με την οποία καλούνταν οι πιστοί να μην παρασύρονται από όσους «εμφανίζουν ιερά αντικείμενα που δακρύζουν, αιμορροούν και παρουσιάζουν διάφορα άλλα έκτακτα και θαυμαστά φαινόμενα», ενώ αποσιωπώνταν όλες εκείνες οι περιπτώσεις επαληθεύσιμων διά γυμνού οφθαλμού θαυμάτων που, ιδίως στην εποχή του κορωνοϊού, συνετελέσθησαν, και εξακολουθούν να συντελούνται, εντός ιερών ναών.

 

Αμέτρητοι πιστοί, του γράφοντος συμπεριλαμβανομένου, αξιώθηκαν να δουν με τα ίδια τους τα μάτια να αιμορροεί ευωδιάζων ο Εσταυρωμένος και ο Επιτάφιός του σε ιερό ναό των Αθηνών, αλλά και να δακρυρροεί η εικόνα της Παναγίας της Παρηγορήτριας στον Άγιο Δημήτριο του Βύρωνα Αττικής1.

 

Το σημερινό 100ό κείμενο-ρετρό, το οποίο έτυχε να συμπέσει με την επέτειο του ΟΧΙ του Σαράντα, αξίζει να κλείσει με την ακόλουθη συγκινητική σκηνή από το βιβλιαράκι του μακαριστού Αρχιμανδρίτου Χαρ. Βασιλόπουλου (σελ. 60):

«Από άλλη μονάδα είχε συλληφθή Ιταλός αξιωματικός αιχμάλωτος. Οι φαντάροι που τον συνέλαβαν του αφήρεσαν τον οπλισμό, τα κυάλια και τα λοιπά, ως προβλέπεται διά τους αιχμαλώτους.

Όλα τα έδιδε ευχαρίστως. Και τις φωτογραφίες των παιδιών του και της γυναίκας του.

Μια μικρή εικονίτσα του Αγίου Γεωργίου δεν ήθελε να την δώση με κανέναν τρόπο.

Τελικά του την πήρανε. Τότε ζήτησε να δη τον Διοικητή. Μόλις τον συνάντησε, τον παρεκάλεσε να του δώσουν την εικόνα του Αγίου Γεωργίου πίσω.

– Αυτή είναι δική μας, ορθόδοξη, τι την θέλεις εσύ ο παπικός;, του είπεν ο Διοικητής.

– Εγώ, απαντά ο Ιταλός λοχαγός, ωδηγούσα τον λόχο μου. Στην μάχη όμως επάνω δεν μπορούσα να σπάσω τις γραμμές των Ελλήνων. Γιατί μπροστά τους κι επάνω στον αέρα έβλεπα να τρέχη σ’ όλη την γραμμή του μετώπου ένα καβαλάρης με άσπρο άλογο, ο οποίος μας εμπόδιζε να προχωρήσουμε.

 

Στην οπισθοχώρησί μας, όμως, βρήκα στον δρόμο ένα ερημοκκλήσι. Εμπήκα μέσα να προσευχηθώ και βλέπω αυτό το εικονισματάκι. Ήταν ακριβώς ο Άγιος με το άσπρο άλογο που δεν μας άφηνε να προχωρήσουμε. Την επήρα και θα σας παρακαλέσω να μου την αφήσετε.

Του την άφησαν».

 

Παραπομπή 

 

1 Δυστυχώς, λόγω αυτής της μαρτυρίας μου υπήρξε άτομο το οποίο με χαρακτήρισε αφελή θαυματολάγνο που, ως πνευματικό νήπιο, καταπίνει αμάσητο τον «ορθόδοξο» σανό που του προσφέρουν αγύρτες ρασοφόροι! Βλ. εδώ: https://www.seferou-maria.gr/

Ως ηχηρό ράπισμα σε αυτό το κατάπτυστο δημοσίευμα μπορεί να χρησιμεύσει η ακόλουθη ανάρτηση:

Θρησκευτικά και τεχνοεπιστημονικά θαύματα στους εσχάτους καιρούς: Μία (ακόμη) ανάποδη σχέση

Konstantinos Vathiotis

15 Απριλίου 2023

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Read full story

 

πηγή 

Το ΟΧΙ δεν ήταν επέτειος. Ήταν στάση ζωής και σήμερα μας ζητά λογαριασμό…

Του Παναγιώτη Αποστόλου

Πολιτικός ανάλυτης – αρθρογράφος

egerssi.gr

https://lnk.bio/Egerssi

 

Στις 3 τα ξημερώματα της Δευτέρας 28ης Οκτωβρίου 1940, στο σπίτι του στην Κηφισιά, ο Ιωάννης Μεταξάς δέχθηκε τον Ιταλό πρεσβευτή Εμμανουέλε Γκράτσι. Ο Μουσολίνι ζητούσε να περάσουν ελεύθερα τα στρατεύματά του και να καταλάβουν «στρατηγικές θέσεις» της χώρας. Η διορία ήταν τρεις ώρες. Η απάντηση δεν χρειάστηκε ούτε τρία λεπτά: «Donc, Monsieur, c’est la guerre» – «Λοιπόν, κύριε, έχουμε πόλεμο».

 

Οι Ιταλοί δεν περίμεναν καν να λήξει η προθεσμία. Από τα πρώτα πρωινά λεπτά ξεκίνησε η εισβολή σε Πίνδο και Ήπειρο. Η πρώτη ελληνική απώλεια ήταν ένας 27χρονος πεζικάριος από τα Τρίκαλα, ο Βασίλειος Τσιαβαλιάρης, σε ένα φυλάκιο της μεθορίου. Απέναντί μας 135.000 άνδρες του Βισκόντι Πράσκα. Μαζί μας 35.000. Στη Ρώμη οι επιτελάρχες είχαν διαβεβαιώσει τον Ντούτσε ότι το μόνο εμπόδιο θα ήταν οι λασπωμένοι δρόμοι.

 

Και τότε έγινε αυτό που κανένας δεν είχε υπολογίσει. Στις 6 το πρωί οι σειρήνες ξύπνησαν την Αθήνα και ο κόσμος ξεχύθηκε στους δρόμους με τη γαλανόλευκη στα χέρια. Οι στρατεύσιμοι ετοιμάζονταν για το μέτωπο με το χαμόγελο στα χείλη. Κανείς δεν τους το είχε διατάξει. Ήταν συναίσθημα. Ήταν ένα έθνος που αναγνώριζε τον εαυτό του.

 

Ένα έθνος μπορεί να έχει λιγότερα όπλα. Δεν μπορεί να έχει λιγότερη αξιοπρέπεια.

 

Ο άνθρωπος που δεν παρέδωσε την πατρίδα αμαχητί…

 

Για τον Μεταξά θα γράφονται πάντα δύο ιστορίες. Η πρώτη είναι εκείνη του καθεστώτος της 4ης Αυγούστου, που κρίνεται όπως κρίνεται κάθε αυταρχικό πολίτευμα. Δεν χρειάζεται να εξωραΐσουμε ένα πολίτευμα για να τιμήσουμε μια απόφαση. Η δεύτερη είναι η νύχτα της Κηφισιάς. Και σε αυτήν η ιστορία είναι καθαρή: Τη στιγμή που κρινόταν αν η Ελλάδα θα γίνει πέρασμα ή εμπόδιο, η ηγεσία της διάλεξε να γίνει εμπόδιο.

 

Ήξερε ότι η χώρα ήταν σχεδόν ανοχύρωτη προς την Αλβανία, καθώς το βάρος της άμυνας είχε δοθεί στα σύνορα με τη Βουλγαρία. Ήξερε ότι ο αντίπαλος ήταν τετραπλάσιος. Λίγες μέρες νωρίτερα είχε αρνηθεί να καθίσει στο τραπέζι του ίδιου πρεσβευτή, σημειώνοντας στο ημερολόγιό του ότι δεν θα δεχόταν φιλί από Ιούδα. Και παρ’ όλα αυτά δεν παρέδωσε ούτε σπιθαμή αμαχητί. Αμέσως μετά ζήτησε τη βοήθεια των Βρετανών, γιατί ο ρεαλισμός δεν ήταν για εκείνον συνώνυμο της υποταγής.

 

Ο κόσμος το κατάλαβε. Ο Βασιλιάς Γεώργιος ΣΤ΄ τηλεγράφησε ότι η υπόθεση της Ελλάδας είναι και δική τους υπόθεση. Ο Τσόρτσιλ υποσχέθηκε κάθε δυνατή βοήθεια. Ακόμη και ο τουρκικός Τύπος της εποχής έσπευσε να υποκλιθεί στη γενναιότητα των Ελλήνων. Όταν μια ηγεσία και ένας λαός λένε ΟΧΙ μαζί, ο κόσμος σταματά και χειροκροτεί, γιατί καταλαβαίνει ότι βλέπει κάτι σπάνιο.

 

Και σήμερα; Ποιο ΟΧΙ ακούμε;…

 

Κάθε 28η Οκτωβρίου οφείλουμε να απαντήσουμε με ειλικρίνεια σε ένα ερώτημα: Αν σήμερα χτυπούσε η πόρτα, ποιο ΟΧΙ θα ακούγαμε; Ας σταθούμε στα επτά χρόνια διακυβέρνησης Μητσοτάκη και ας κοιτάξουμε όχι τις δηλώσεις, αλλά τα τετελεσμένα.

 

Τον Δεκέμβριο του 2023 η Διακήρυξη των Αθηνών μας υποσχέθηκε ηρεμία. Οι δύο πλευρές συμφωνούσαν ότι διαφωνούν: Η Άγκυρα δεν είχε εγκαταλείψει τις γκρίζες ζώνες, το casus belli, το τουρκολιβυκό μνημόνιο, ούτε το δόγμα της Γαλάζιας Πατρίδας, ενώ η Αθήνα απαντούσε ότι ο διάλογος για την υφαλοκρηπίδα θα γίνει «όταν ωριμάσουν οι συνθήκες». Έξι χρόνια μετά την κρίση του Καστελλόριζου, η διαφορά για τη θαλάσσια οριοθέτηση, παραμένει ανοιχτή και η Τουρκία εξακολουθεί να εντάσσει τις κινήσεις της στην ίδια στρατηγική.

 

Ας θυμηθούμε πώς μοιάζει μια πραγματική κρίση. Τον Οκτώβριο του 2020 το τουρκικό ερευνητικό «Ορούτς Ρέις» βρέθηκε περίπου 35 ναυτικά μίλια νότια του Καστελλόριζου, συνοδευόμενο από πολεμικά πλοία, ενώ στις 12 Αυγούστου είχε προηγηθεί η επαφή της ελληνικής φρεγάτας «Λήμνος» με την τουρκική «Κεμάλ Ρέις». Η ένταση έφτασε στις ευρωπαϊκές πρωτεύουσες και στο ΝΑΤΟ. Η Γερμανία ανέλαβε διαμεσολαβητικές πρωτοβουλίες. Το πλοίο δεν είναι σήμερα το ζήτημα. Το ζήτημα είναι η πολιτική που το έφερε εκεί και η οποία δεν έχει εξαφανιστεί.

 

Και ήρθε η σύμβαση με Chevron και HELLENiQ Energy για έρευνες νότια της Κρήτης και της Πελοποννήσου, που κυρώθηκε από τη Βουλή τον Μάρτιο του 2026 παρά τις αντιδράσεις της αντιπολίτευσης. Ο Αντώνης Σαμαράς προειδοποίησε στη Βουλή ότι η παράγραφος 3 του άρθρου 30 εισάγει μια διατύπωση που δεν υπήρχε σε προηγούμενες συμβάσεις, όπως εκείνη του 2019 με την Total. Με την αναφορά σε «γειτονικά κράτη» στην πράξη ανοίγει δρόμος για δυνητική απομείωση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων και ως προς το τουρκολιβυκό μνημόνιο, το χαρακτήρισε παράνομο.

 

Ο ίδιος δεν αρνήθηκε ό,τι θετικό έγινε: Την αποστολή φρεγατών και αεροσκαφών στην Κύπρο, τους Patriot στην Κάρπαθο, τη συμφωνία με τη Βουλγαρία. Επισήμανε όμως ότι δεν υπήρξε αντίδραση στην Κάσο, ότι η τουρκική Navtex εξακολουθεί να ισχύει και ότι οι κινήσεις αυτές δεν πρέπει να μείνουν επιδείξεις εντυπωσιασμού, αλλά να γίνουν σταθερή πολιτική αποτροπής. Η Πολιτική, είπε, θέλει διορατικότητα και όχι εφησυχασμό.

 

Θα μας πουν ότι ανησυχούμε χωρίς λόγο. Ότι η συμφωνία θωρακίζει το Δημόσιο. Ότι τα κυριαρχικά δεν διαπραγματεύονται. Ας είναι. Η ιστορία όμως δεν κρίνει προθέσεις, κρίνει τετελεσμένα. Και ο πολίτης που ρωτά, αντί για απάντηση ακούει ότι είναι «πατριώτης του καναπέ» (φράση του Πρωθυπουργού για όσους εκφράζουν εθνικές ανησυχίες, που ο Σαμαράς ρώτησε αν αφορά ακόμη και δύο πρώην πρωθυπουργούς).

 

Το 1940 η εξουσία είπε ΟΧΙ στο τελεσίγραφο. Σήμερα απαντά στον πολίτη που ρωτά: «κάτσε στον καναπέ σου».

 

Τρία ερωτήματα που περιμένουν απάντηση…

1. Τι ακριβώς σημαίνει η διατύπωση για τα γειτονικά κράτη στο άρθρο 30; Ο πολίτης δικαιούται μια απάντηση σε απλά ελληνικά, γραπτή και δημόσια, όχι μια γενική διαβεβαίωση.
2. Τι έχει κερδίσει η Ελλάδα από την «ηρεμία», όταν η Άγκυρα εξακολουθεί να εντάσσει τις κινήσεις της στη στρατηγική της “Γαλάζιας Πατρίδας” και οι διαφορές παραμένουν ανοιχτές;
3. Με ποιο δικαίωμα όσοι ρωτούν χαρακτηρίζονται πατριώτες του καναπέ; Η ανησυχία για τα εθνικά θέματα δεν είναι επάγγελμα. Είναι καθήκον.

Ο λαός του 1940: πατρίδα, πίστη, οικογένεια…

 

Το ΟΧΙ όμως δεν ανήκει μόνο στον Μεταξά. Ανήκει και στον λαό. Και τον Οκτώβριο του 1940 ακολούθησε ολόκληρη η χώρα: Ο αγρότης που άφησε το χωράφι, ο εργάτης που άφησε το εργοστάσιο, η γυναίκα της Πίνδου που κουβάλησε πολεμοφόδια στην πλάτη σε βουνά με χιόνι, η μάνα που έστειλε το παιδί της στο μέτωπο με έναν Σταυρό και μια ευχή.

 

Ήταν ένας λαός για τον οποίο η Πατρίδα, η Πίστη και η Οικογένεια δεν ήταν φράσεις σε επετειακούς λόγους, αλλά ο τρόπος που ζούσε. Δεν ρωτούσε «τι δικαιούμαι». Ρωτούσε «τι οφείλω»: Στον διπλανό, στο χωριό, στη γη που τον γέννησε. Αυτό το ήθος κέρδισε το Έπος. Όχι τα όπλα, που ήταν λίγα. Το ήθος. Οι Ιταλοί είχαν υπολογίσει τη λάσπη των δρόμων. Δεν είχαν υπολογίσει ανθρώπους που ήξεραν γιατί πολεμούν. Για τα Ιερά και τα Όσιά τους!

 

Ας φανταστούμε έναν από εκείνους τους 35.000 να περπατά σήμερα σε μια πλατεία της Αθήνας. Θα έβλεπε ελεύθερους ανθρώπους, γεμάτα καφέ, σημαίες μόνο στις γιορτές και ανησυχίες μόνο στο διαδίκτυο. Θα αναρωτιόταν πώς η ελευθερία που πλήρωσαν οι δικοί του με αίμα κατέληξε να θεωρείται δεδομένη. Και ίσως να μην έβρισκε απάντηση.

 

Ο λαός του καναπέ…

 

Και φτάνουμε στο πιο άβολο σημείο. Στο πρόσφατο άρθρο μας «Οι ψευτοδικαιωματιστές της κοινωνίας» θέσαμε το ερώτημα, αν ο λαός νομιμοποιεί τις κυβερνήσεις που καταγγέλλει. Σήμερα, μπροστά στον καθρέφτη της 28ης Οκτωβρίου, το ερώτημα γίνεται βαρύτερο. Ο Έλληνας του 1940 άφησε το χωράφι και πήγε στην Πίνδο. Ο Έλληνας του 2026 ακούει να τον αποκαλούν «πατριώτη του καναπέ» και απαντά με ένα σχόλιο στα social.

 

Ο καναπές έγινε πολιτική στάση. Το «όλοι ίδιοι είναι» έγινε ιδεολογία. Η Οικογένεια ασφυκτιά κάτω από την ακρίβεια, η Πίστη υποβαθμίστηκε σε κάτι απαρχαιωμένο, η Πατρίδα σε φράση της παρέλασης. Ένας κόσμος αλλοτριωμένος, που έμαθε να βλέπει τα πάντα ως είδηση και τίποτα ως ευθύνη. Και δεν αντιδρά. Ό,τι και αν του κάνουν. Τα Τέμπη έδειξαν ότι αυτός ο λαός μπορεί να ξυπνήσει όταν ο πόνος γίνει κοινός. Το ερώτημα είναι γιατί χρειάστηκε τόσος πόνος, και γιατί δεν έγινε σταθερή συμμετοχή.

 

Οι λαοί της Ευρώπης δεν κοιμούνται…

 

Κοιτάξτε γύρω μας. Στην Ισπανία δεκάδες χιλιάδες βγήκαν στους δρόμους για τη στεγαστική κρίση, περίπου 70.000 στη Μαδρίτη σύμφωνα με την ίδια την κυβέρνηση, ενώ η Ένωση Ενοικιαστών προανήγγειλε γενική απεργία και ο Σάντσεθ προβαίνει σε πρόωρες εκλογές. Στη Γαλλία μαθητές και φοιτητές στήνουν οδοφράγματα και αποκλείουν σχολεία, διαμαρτυρόμενοι για περικοπές στην παιδεία και για το κόστος ζωής. Στη Γερμανία ο κόσμος μίλησε με την κάλπη: Η AfD έφτασε το 43,8% στη Σαξονία-Άνχαλτ, την ώρα που το CDU του καγκελάριου Μερτς έπεσε στο 17,2%, όπως καταγράψαμε στο σχετικό μας άρθρο.

 

Όπως κι αν κρίνει κανείς τις επιλογές τους, δεν είμαστε εδώ για να τις χειροκροτήσουμε, το κοινό στοιχείο είναι ένα: Ένας λαός που νιώθει ότι τον αγνοούν, αντιδρά. Στον δρόμο ή στην κάλπη, αλλά αντιδρά. Εμείς, που κληρονομήσαμε το πιο λαμπρό ΟΧΙ της σύγχρονης ιστορίας, έχουμε μάθει να σηκώνουμε τους ώμους.

 

Το ΟΧΙ δεν είναι μνήμη. Είναι υποχρέωση…

 

Η 28η Οκτωβρίου δεν είναι ημέρα νοσταλγίας. Δεν τιμάται με στεφάνια και παρελάσεις, αν την επομένη ανεχόμαστε για όσα, οι νεκροί της Πίνδου πολέμησαν. Η Πατρίδα σπάνια χάνεται σε μία νύχτα, με ένα τελεσίγραφο στην Κηφισιά. Χάνεται αργά, με υπογραφές, με διατυπώσεις που ελάχιστοι διαβάζουν, με «ευθυγραμμίσεις» και «ρεαλισμούς», και με πολίτες που έχουν πάψει να ρωτούν.

 

Το ΟΧΙ του 1940 δεν το είπε μόνο ένας άνθρωπος. Το είπε ένας λαός. Και μόνο ένας λαός μπορεί να το ξαναπεί.

 

Στις 28 Οκτωβρίου θα ακούσουμε ξανά εμβατήρια και πανηγυρικούς. Η πραγματική δοκιμασία όμως έρχεται στις 29. Όταν κάποιος μας ζητήσει, με το γάντι ή με τελεσίγραφο, να υποχωρήσουμε σε κάτι που μας ανήκει. Τότε θα φανεί αν το ΟΧΙ είναι ακόμη δικό μας, ή αν το αφήσαμε κι αυτό στον καναπέ.

Οψόμεθα!!

Το νυφικό της Καλίτσας – Μία απίστευτη ιστορία από το Έπος του ’40

Γράφει ο ΜΠΕΤΣΗΣ ΟΡΦΕΑΣ  

 

Είναι συγκλονιστικές οι ιστορίες που ακολουθούν τη νικηφόρο προέλαση του Ελληνικού Στρατού έναντι των κατοχικών ιταλικών δυνάμεων στα μέρη της Βορείου Ηπείρου και αποκαλύπτουν το πλέγμα των ανθρωπίνων σχέσεων που εξυφάνθηκαν μέσα σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα. Και που κυρίως μένουν ανεξίτηλες, μετά από τόσες δεκαετίες… 

 

Πόσο μάλλον, όταν ακόμη διατηρούνται ζωντανά τα συγκλονιστικά εκείνα γεγονότα από την μνήμη των απογόνων, όσων έζησαν. Αποτελούν, μάλιστα, ισχυρό έρεισμα για το σήμερα και το αύριο, μέσα από την αφήγηση των δοκιμαζόμενων αυτών ανθρώπων της υπαίθρου. Η μοίρα έφερε τα πράγματα έτσι ώστε εγγονός της Καλίτσας –από το Μπρέζανι, κατέναντι της Κλεισούρας και στις κλητές του Δέμπλιανι– να εργάζεται εδώ και μερικά χρόνια στην Ομάδα Εμπειρογνωμόνων, που εφαρμόζοντας την σχετική διακυβερνητική Συμφωνία, εντοπίζει και περισυλλέγει τα οστά των Ελλήνων πεσόντων στις γραμμές του Μετώπου. Το μικρό σήμερα αυτό χωριό, τότε θα το λέγαμε κωμόπολη, βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από το Στρατιωτικό Κοιμητήριο, στα Στενά της Κλεισούρας.

 

Στο χωριό αυτό είχε από αρχές Δεκεμβρίου του 1940 εγκατασταθεί η Διοίκηση του μεσαίου τομέα του Βορειοηπειρωτικού Μετώπου. Επιτελικοί ανώτεροι αξιωματικοί, χαμηλότερου βαθμού διοικητές μονάδων, άνδρες του πυροβολικού, των διαβιβάσεων κ.α. επί αρκετές εβδομάδες φιλοξενούνταν στα σπίτια των Μπρεζανιτών. Οι μάχες στην αριστερή πλευρά του Αώου είχαν εξελιχτεί πολύ πιο γρήγορα απ’ ότι στα δεξιά της. Και το Όρος Τρεμπεσίνα, μαζί με τον όγκο του Σεντέλι, αποτελούσαν ουσιαστικά φυσικά οχυρά για τις ιταλικές δυνάμεις – εξ’ ου και χρειάστηκε μεγάλο χρονικό διάστημα για την απώθησή τους.

 

Σε ένα εκ των σπιτιών του Μπρέζανι φιλοξενούνταν ένας Συνταγματάρχης υπεύθυνος για τις πολεμικές ενέργειες. Στο σπίτι των Γκιόκα ετοιμάζονταν για γάμο, την Άνοιξη μετά το Πάσχα. Θα έπαιρναν νύφη από τους Ντέντε (Δέδε) στο ίδιο χωριό: Την Καλίτσα, χαϊδευτικό της Καλλιάνθης. Όλα αυτά τα άκουγε ο αξιωματικός και οι βοηθοί του…

 

Και όταν τον Γενάρη δημιουργήθηκαν οι συνθήκες να διαβούν τον Αώο και να συνεχίσουν τις μάχες βορειότερα, αποχαιρέτισαν τους οικοδεσπότες και το χωριό ολόκληρο, οι κάτοικοι του οποίου ήταν Χριστιανοί Ορθόδοξοι, δίγλωσσοι και με έντονο ελληνικό εθνικό φρόνημα, όπως μαρτυρούν τα ιστορικά στοιχεία. Οι Έλληνες αξιωματικοί, λοιπόν, τους έκαναν μια σπουδαία έκπληξη. Αφού τους επισήμαναν ότι είναι άγνωστο αν θα επιβιώσουν, τους άφησαν ως ενθύμιο ένα ολοκαίνουργο νυφικό για το γάμο της Καλίτσας! Αλήθεια που βρέθηκε ένα νυφικό στην κόλαση του πολεμικού μετώπου;

 

Το Ημερολόγιο του Στέφανου Δούκα

 

Η προαναφερόμενη συγκινητική ανθρώπινη ιστορία, που μόνο στον Ελληνισμό μπορείς να βρεις, είναι άξια για σενάριο επιπέδου Αγγελόπουλου. Η ιστορία αυτή δεν είναι αποκύημα φαντασίας και μυθοπλασίας βοσκών της υπαίθρου. Προ έτους και από τις εκδόσεις “Επίκεντρο” (Θεσσαλονίκη) σε επιμέλεια του Ιωαν. Στεφανίδη, κυκλοφόρησε το Ημερολόγιο του Στέφανου Δούκα, τότε Λοχαγού Πυροβολικού.

 

Πρόκειται για ακόμη ένα παιχνίδι της τύχης και των σπάνιων συμπτώσεων που γεμίζουν τις σελίδες της ιστορίας. Ο Δούκας βρέθηκε ως διοικητής Πυροβολαρχίας ακριβώς στον τομέα που προαναφέραμε. Μέσα από ένα συγκλονιστικό ημερολόγιο που κρατούσε με ευλάβεια –ανεπηρέαστος από την οδύνη των πολεμικών επιχειρήσεων– φέρνει στο φως διάφορα γεγονότα, πέραν των επίσημων καταγραφών των Επιτελών.

 

Η αφήγησή του συγκλονίζει και δείχνει ότι η ιστορία παίζει τα δικά της παιχνίδια. Ο Δούκας καλούνταν να πολεμήσει για την ελευθερία από τον ιταλικό φασισμό στην πατρίδα των προγόνων του, την Πρεμετή. Ο παππούς του είχε φύγει σχετικά πρόσφατα από την Πρεμετή, για να εγκατασταθεί στην Λαμία και ο πατέρας του, επίσης στρατιωτικός, μετείχε στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897.

 

Η θητεία του Στέφανου Δούκα ολοκληρώνεται μεταπολεμικά με το βαθμό του Στρατηγού, απόδειξη της ακεραιότητας του ανδρός που την διαφύλαξε μέσα στις γνωστές συνθήκες των σκληρών δοκιμασιών. Όχι μόνο στο ένδοξο Έπος κατά των Ιταλών, όσο κυρίως στα όσα τραγικά ακολούθησαν. Το Ημερολόγιο αξίζει να διαβαστεί για όσους θέλουν πραγματικά να γνωρίσουν πως πολέμησαν οι Έλληνες και κατανίκησαν τους επίδοξους κατακτητές Ιταλούς με μοναδικό όπλο το φιλότιμο και το πείσμα.

 

Χαρακτηριστικές οι επιδόσεις του Πυροβολικού στην περιοχή του κεντρικού τομέα του Μετώπου, όπου και αναφέρεται το Ημερολόγιο. Ο Δούκας αφηγείται πως οι συμπατριώτες του στην Πρεμετή, καθώς του έδειχναν τα σπιτικά των προγόνων του (ευεργέτης των Ελληνικών Εκπαιδευτηρίων αναφέρεται ο Σταθάκης Δούκας), τον πείραζαν ως δήθεν Άγγλο πυροβολητή που είχε προκαλέσει τον τρόμο στους Ιταλούς… Στις πραγματικά συγκινητικές σημειώσεις του, βρίσκει κανείς πολλές αλήθειες. Και μεταξύ αυτών επιβεβαιώνεται η αδελφική όσμωση στο Μπρέζανι επί του Αώου.

 

Και γίνεται απολύτως πιστευτή η ιστορία του νυφικού της Καλίτσας, καθότι ο αείμνηστος Στρατηγός Στέφανος Δούκας φιλοξενούνταν στην οικία του σπουδαίου επαγγελματία ράφτη (με κατάστημα και στην Πρεμετή) Γεωργίου Πρέλη, ενώ αναφέρει κι έτερον ράφτη τον Κυριάκο Κυρίτση, όπου έμεναν Έλληνες αξιωματικοί. Κάποιος εκ των δύο πρέπει είναι ο “στιλίστας” του νυφικού… του πολέμου.

 

Η καταγεγραμμένη δράση του σπουδαίου Έλληνα ποιητή και λογοτέχνη Νικηφόρου Βρεττάκου μας έφερε στο φως και κάτι που οι πολέμιοι της Ορθοδόξου Εκκλησίας στην Αλβανία αρνούνται μετ’ επιτάσεως, την ύπαρξη του Ιερού Ναού των Εισοδίων της Παναγίας στο κέντρο της πόλης…

 

Οι δυο ιερείς του Ημερολογίου

 

Απ’ το Ημερολόγιο του Στέφανου Δούκα προκύπτουν επίσης δύο σημαντικές ιστορικές μαρτυρίες. Δεν αναφέρει τους ιερείς ονομαστικά, αλλά για όσους έχουν σχετική γνώση κι ενδιαφέρον είναι ξεκάθαρο για ποιους πρόκειται και ποια η τύχη τους υπό το ολοκληρωτικό καθεστώς Χότζα. Στην ονομαστική του εορτή ο τότε λοχαγός του Πυροβολικού Στέφανος Δούκας (27 Δεκεμβρίου) βρέθηκε στην Πρεμετή και πήγε στην Εκκλησία υπό έκτακτες συνθήκες, καθώς είχε σημάνει συναγερμός για βομβαρδισμούς από την Ιταλική Αεροπορία.

 

Κάποιος Ιερέας τον ασπάστηκε και τον οδήγησε να επισκεφθεί το σπίτι όπου γεννήθηκε ο παππούς του. Μάλλον πρόκειται για τον Ιερέα Αλέξανδρο Λίπε, από το Καλούδι πλησίον της Μολυβδοσκέπαστης, ο οποίος εκτελέστηκε νωρίς το 1946 από δυνάμεις της υπό ίδρυση Σιγκουρίμι. Ο τάφος του μένει ακόμα άγνωστος. Το ίδιο συνέβη και με τον ιερέα που τον ασπάστηκε με θέρμη, απ’ τις πρώτες κιόλας ημέρες της επέλασης στο έδαφος της επικράτειας της σημερινής Αλβανίας στη Ζέππα.

 

Ο Δούκας στο Ημερολόγιο του περιγράφει γλαφυρά τη χαρά, την ίδια αυτή ελληνική αύρα των κατοίκων και τον ενθουσιασμό για την έλευση του Ελληνικού Στρατού. Μάλλον αναφέρεται στον εφημέριο ιερέα της Ζέππας. Πρόκειται για τον μακαριστό Μηνά Οικονόμου, που είχε επίσης τραγικό τέλος. Ο δε τόπος εκτέλεσης και ταφής του, επίσης παραμένει άγνωστος…

 

πηγή

28η Οκτωβρίου: Μόνο όταν η Παναγία σκέπει, η Ελλάδα μεγαλουργεί

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης  

 

Πάει καιρός πολύς που το αήττητο μαφόριο της Θεοτόκου, η Αγία Σκέπη, κηρύχθηκε ανεπιθύμητη στα κοσμικά σαλόνια μας. Ο ξιπασμένος, απνευμάτιστος Γραικός, είπε πώς ο δροσερός ίσκιος της Υπερμάχου, του κρύβει τον ήλιο της «προόδου». Πώς η χώρα πρέπει να τραβήξει μπροστά, προς τους ατσάλινους ορίζοντες της Εσπερίας, αδέσμευτη από τη μάνα του Έθνους μας, ελεύθερη για να επιλέξει τη σκλαβιά της.

 

Και πράγματι αυτό βλέπουμε στους καιρούς μας. Μια χώρα τόσο χειραφετημένη που λησμόνησε πώς μοιάζει το χέρι που θα τη σώσει απ’ τον πνιγμό της. Κι όμως εκείνο το μικρό εικονισματάκι της Παναγίας που φώλιαζε στο στέρνο των στρατιωτών και ταξίδευε από τα τραίνα του Σταθμού Λαρίσης ως την Ήπειρο και τη χιονισμένη Πίνδο, ξέρει να διηγηθεί πολύ λαμπρότερες δόξες από μυριάδες πολιτικάντικα κοκορίσματα.

 

Εκείνο το ταπεινό εικονισματάκι εξασφάλιζε ηθικό και ψυχή βαθιά, κοινή θωριά προς τον ουρανό, απάντηση σε όλες τις λιγοψυχιές, παρηγοριά σε κάθε ρίγος πόνου, χαμόγελα μπροστά στον μπαρουτοκαπνισμένο Χάρο, λεβεντιά ισάξια με την αθάνατη γενιά του 21. Μια κλεφτή ματιά στην Αειπάρθενο έφτανε για να στηλώσουν το θάρρος τους μπροστά σε τάγματα και συντάγματα. Ένα ανέμισμα του θεομητορικού μανδύα πάνω από τα πεδία της μάχης, φυσούσε ούριο άνεμο στα φρονήματα, θέριευε τα κύματα της ένδοξης μας ιστορίας, ανέτρεπε όλες τις λογικές πιθανότητες.

 

Σήμερα καμαρώνουμε για δανεικούς θόλους και ασπίδες του Αχιλλέα, δίχως να λογαριάζουμε πόσο έκθετη είναι η φτέρνα μας. Δίχως να λογιζόμαστε την αδυναμία από την κορυφή ως τα νύχια μας, όσο χάνουμε το στρατηγικό πλεονέκτημα της αναστάσιμης ελπίδας. Όσο ξεριζωνόμαστε από τα ριζά μας και απαρνούμαστε τη μεταλαβιά αθανασίας που έθρεφε κάθε θαύμα του Γένους. Και όσο η ζωή μας φυλακίζεται ανάμεσα σε μια κούνια και έναν τάφο, ανάμεσα στο περιττό και το μάταιο, ανάμεσα στο διαγραμμένο χθες και το μηδενισμένο αύριο.

 

Κάποτε γιορτάζαμε την αρχή αμυντικών πολέμων και σήμερα πανηγυρίζουμε σε δηλώσεις την εξευτελιστική – και άνευ όρων - αποφυγή τους. Η Σκέπη της Παναγίας ευαγγελίζεται το «Ειρήνη ὑμῖν», κι όμως εμπνέει το αήττητο ακόμα και σε πολέμους. Το παραπέτασμα της λήθης, υπόσχεται παντοδυναμία κι όμως μας ντροπιάζει ακόμα και σε καιρούς ειρήνης.

 

Οι ήρωες του έπους του ’40 δεν κορόιδευαν τον θάνατο – τον προσπερνούσαν κοιτάζοντας κατάματα την ανάσταση. Σηκώνοντας το βάρος ενός ασύλληπτου «ΟΧΙ», με το ειπωμένο «ΝΑΙ» της Παναγίας στη γέννηση της ελπίδας του κόσμου. Μπροστά σε αυτό το «ΝΑΙ» βρίσκουν νόημα όλα τα παράλογα και τα ανείπωτα. Ελπίδα και ευχή μας, να το θυμηθούμε ξανά. Χρόνια πολλά Ελλάδα!

 

πηγή 

Η κυπριακή κουλτούρα ύβρεων απέναντι στην αναγκαιότητα ενός ήρεμου διαλόγου

Γράφει ο Σάββας Ιακωβίδης  

 

Τελικά, ο λεγόμενος «κομματικός πατριωτισμός» στην Κύπρο, με ό,τι αυτό μπορεί να εξυπονοεί, είναι αήττητος και ασυγκράτητος στην παράνοια και στη μαστιγωτική εξύβριση του άλλου. Τις συνέπειες αυτής της ανίατης παθογένειας ασύλληπτων ύβρεων και λάσπης, υπέστην προσωπικά. Τα γεγονότα: Πριν από λίγες ημέρες έκανα στο φατσοβιβλίο την εξής ανάρτηση: «Κόκκινα δολάρια, όπλα, εκπαίδευση στελεχών από την KGB, παρακολουθήσεις, ΑΚΕΛικοί φοιτητές-βαποράκια: Το ΑΚΕΛ οφείλει εξηγήσεις στα μέλη και στους πολίτες. Γιατί σιωπά;».

 

Η ανάρτηση έγινε με αφορμή σειρά αποκαλυπτικών ρεπορτάζ του εκλεκτού συναδέλφου Μάριου Πούλλαδου στο sigmalive, για τη διασύνδεση του αριστερού ΑΚΕΛ με την τότε Σοβιετική Ένωση. Διοχετεύτηκαν εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια, στελέχη του εκπαιδεύτηκαν από την πανίσχυρη KGB στη συλλογή πληροφοριών, σε παρακολουθήσεις και γενικά σε ό,τι πράττει μια μυστική υπηρεσία πληροφοριών. Κύπριοι φοιτητές, μέλη του ΑΚΕΛ, στέλνονταν για σπουδές στη Σοβιετική Ένωση και χρησιμοποιούνταν ως βαποράκια για να συλλέγουν ρούβλια και δολάρια που διοχετεύονταν πάλι στο κόμμα.

 

Το πιο αποκαλυπτικό ήταν η αποστολή στο ΑΚΕΛ 100 πιστολιών ρωσικής κατασκευής και 25.000 σφαιρών δήθεν για την προστασία της ηγεσίας του, με την έγκριση, όπως φαίνεται, του τότε Προέδρου Μακαρίου. Ποιο ήταν το… αμάρτημά μου; Είπα ότι το ΑΚΕΛ, ως κόμμα που θητεύει στη διαφάνεια και στη λογοδοσία και σκίζεται για τις δημοκρατικές διαδικασίες, όφειλε να δώσει εξηγήσεις στα μέλη του και στους πολίτες. Τι ακολούθησε την πιο πάνω ανάρτηση, δεν μπορεί να περιγραφεί.

 

Εκατοντάδες μέλη και στελέχη του ΑΚΕΛ, εμφανώς κατ’ εντολήν του, επέπεσαν εναντίον μου με πρωτοφανείς, απίστευτες σε αισχρότητες, ύβρεις, σε αήθεις προπηλακισμούς, σε ρατσιστικές και ηλικιακές απαξιώσεις, με τόνους λάσπης και στιγματισμούς. Ο χώρος και ο Νόμος δεν επιτρέπουν να αναφέρω έστω και κάποιες από τις ύβρεις και τις ελεεινές συμπεριφορές χαμαιτυπείου αυτών των διατεταγμένων ΑΚΕΛικών υβριστών μου. Παρέθεσα τα αποκαλυπτικά ρεπορτάζ για την εξάρτηση και ποδηγέτηση του ΑΚΕΛ από τη Σοβιετική Ένωση και την KGB, με τη φρούδα προσδοκία ότι ο οχετός και ο βόθρος εναντίον μου θα κατασίγαζαν.

 

Λάθος! Οι υβριστές ενέτειναν την πολεμική τους. Δεν απάντησα στην ουσία των αποκαλύψεων. Ο λόγος είναι απλός: Οι ύβρεις τους, πρώτον, αποκάλυψαν το ανύπαρκτο επίπεδο πολιτικού πολιτισμού, που πολύ συχνά το ΑΚΕΛ επικαλείται επιδεικτικά. Δεύτερον, οι ύβρεις μελών και στελεχών του πιστοποιούν και το επίπεδο του κόμματος. Επιβεβαιώνουν, ταυτόχρονα, την πολιτική απάτη που διαπράττει το κόμμα αυτό σε βάρος όλου του λαού, όταν αναφέρεται σε ελευθερία γνώμης, έκφρασης και δημοκρατικής λειτουργίας.

 

Όμως, οι υβριστές μου δεν φαίνεται να κατανοούν μιαν οδυνηρή, για τους ίδιους και το κόμμα τους, πραγματικότητα: Οι ύβρεις και η λάσπη τους είναι ίδιον ανθρώπων χωρίς επιχειρήματα. Επιστρέφονται και εκσφενδονίζονται εναντίον τους επειδή τεκμηριώνουν τι είδους φασιστικό και σταλινικό κόμμα είναι, τελικά, το ΑΚΕΛ και ποιο είναι το ποιόν των μελών του. Αυτή η αθλιότητα, όμως, είχε μια θετική εξέλιξη. Οι αποκαλύψεις για τις διασυνδέσεις με τη Σοβ. Ένωση επιβεβαιώθηκαν από αξιωματούχο του ΑΚΕΛ!

 

Σε έντονη αντιπαράθεση με βουλευτή του ΕΛΑΜ, η Μαρίνα Σάββα, μέλος της ΚΕ του κόμματος, υποστήριξε ότι είναι γνωστές οι «ιστορικές σχέσεις του ΑΚΕΛ με τη Σοβιετική Ένωση». Πρόσθεσε ότι το θέμα των πιστολιών πρέπει να ενταχθεί «στις συνθήκες της περιόδου και την ανάγκη υπεράσπισης της Κυπριακής Δημοκρατίας απέναντι σε απειλές από παρακρατικές δυνάμεις». Καμία εξήγηση για τις εκατοντάδες χιλιάδες κόκκινα δολάρια σοβιετικής χρηματοδότησης στο ΑΚΕΛ.

 

Αν ζούσαμε σε πραγματικά σοβαρή χώρα, όπου οι δημοκρατικοί θεσμοί λειτουργούν, ήδη θα είχε εγγραφεί θέμα στη Βουλή, ο Γενικός Εισαγγελέας, η Αστυνομία και άλλες υπηρεσίες θα έπρεπε να είχαν εμπλακεί για να αναζητήσουν πιθανές ποινικές ή άλλες κολάσιμες ευθύνες. Δεν κουνήθηκε φύλλο! Πέρα από διάχυτη ΑΚΕΛοφοβία ή ΑΚΕΛολαγνεία, η Κύπρος ήδη βρίσκεται σε προεκλογική περίοδο για τις Προεδρικές του 2028 και όλοι μετρούν τα κουκκιά τους.

 

Η αθλιότητα, όμως, είχε και συνέχεια, για να καταδειχθεί ότι και στην Κύπρο έχει αναπτυχθεί μια ανεκδιήγητη κουλτούρα ύβρεων, λάσπης, χαρακτηρισμών και μυκτηρισμών, όπως συμβαίνει στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες. Λίγες μέρες αργότερα και με αφορμή το πρωτοφανές μπάχαλο στον Δημοκρατικό Συναγερμό, με υποψηφιότητες που διανθίστηκαν με μαχαιρώματα, συνωμοσίες, κατινιές, κατηγορίες και υπονομεύσεις, έκανα την εξής ανάρτηση: «Η Αννίτα (πρόεδρος) ολοφύρεται για την αξιοπρέπεια ενός ΔΗΣΥ με κηδεμόνες, αλουπούς, τσάκρες, προδότες, σκελετούς, μεσσίες, κατινιές και ραδιουργίες! Αυτή είναι υψηλή κυπριακή πολιτική!».

 

Τη φορά αυτή εξεμάνησαν εναντίον μου μέλη του Δημοκρατικού Συναγερμού. Ευτυχώς δεν ανέμελψαν αχαρακτήριστες ύβρεις, όπως οι ΑΚΕΛικοί, αλλά επιδόθηκαν σε χλεύη, ειρωνείες και απρεπείς χαρακτηρισμούς. Η ανάρτησή μου δεν έκανε τίποτε άλλο παρά να επαναλάβει όσα ακριβώς είπαν ο τέως και η νυν Πρόεδρος του ΔΗΣΥ, στελέχη και αξιωματούχοι του και υποψήφιοι για την Προεδρία της Δημοκρατίας.

 

Οι ΑΚΕΛικοί και οι Συναγερμικοί - όπως και μέλη άλλων κομμάτων - δεν αντέχουν το παραμικρό εναντίον του κόμματός τους. Πέραν του γελοίου «κομματικού πατριωτισμού», όλοι έχουν πάρει διαζύγιο από τα γεγονότα: Αντί να τα αναλύσουν, βρίζουν και επιτίθενται σε όποιον τα επισημαίνει. Δεν αντέχουν την κριτική, που θεωρούν προσβολή και υπονόμευση της αυθεντίας και του παπικού αλάθητου της ηγεσίας τους. Δεν αντιλαμβάνονται ότι τα κόμματα, κατά τον Βέμπερ, είναι συμμορίες συμφερόντων που, όχι πάντα με νόμιμο τρόπο, επιδιώκουν να τα καρπωθούν.

 

Οι κομματικοί υβριστές είναι άνθρωποι συχνά της διπλανής πόρτας. Στο όνομα του κόμματος (και της ομάδας, φυσικά) είναι έτοιμοι να επιτεθούν με χυδαιότητα και αχρειότητα εναντίον όποιου έχει αντίθετη άποψη και γνώμη. Δεν ξέρουν τι σημαίνει διάλογος. Δεν συζητούν. Δεν ανέχονται ακόμα και αναφορά σε πράξεις και ενέργειες του κόμματος που δεν συνάδουν είτε με την πολιτική δεοντολογία είτε με αποδεκτή κοινωνική πρακτική.

 

Αυτήν την απαράδεκτη πολιτική κατάσταση πραγμάτων συνόψισε κάποτε με μία φράση ο πρώην ΓΓ του ΑΚΕΛ, μ. Δ. Χριστόφιας: «Το κόμμαν τζιαι τα μμάθκια σας» («το κόμμα και τα μάτια σας»). Ισχύει απαράγραπτα για το ΑΚΕΛ και αυτονόητα για όλα τα άλλα, ανάλογα με το διανοητικό επίπεδο και την πολιτική κουλτούρα των μελών τους. Το κόμμα είναι το μέσο, ο τρόπος και η έκφραση των «πιστεύω» και το διακύβευμα της κομματικής παθολογίας τους.

 

Βρίζοντας και λασπώνοντας τον άλλο, λοιδορώντας και προσβάλλοντάς τον, απαξιώνοντας και εξουθενώνοντάς τον ως οντότητα, αυτοί οι εντεταλμένοι κομματικοί υβριστές επιδίδουν διαπιστευτήρια πίστεως, προσήλωσης, υπακοής και αγάπης προς το κόμμα και την ηγεσία του. Τεκμηριώνουν, όμως, την πραγματική πολιτική του τεχνοτροπία και αναδεικνύουν την αθλιότητα της κομματικής συμπεριφορά τους.

 

Αυτοί οι διατεταγμένοι δολοφόνοι συνειδήσεων, οι εμπρηστές του ήρεμου διαλόγου και οι κομματικοί ανθρωποφάγοι, που διακινούνται στο έρεβος μιας φασιστικής αντίληψης περί πολιτικής ορθότητας και λειτουργίας της ελευθερίας έκφρασης, διεκδικούν να κυβερνήσουν ξανά τις μοίρες των πολιτών της Κυπριακής Δημοκρατίας. Αυτός είναι ο νέος εφιάλτης που την απειλεί.

 

πηγή 

ΤΟ ΟΧΙ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΑΙ ΤΟ ΟΧΙ ΤΩΝ ΡΟΔΙΩΝ

Οκτώβριος του 1940 οι Έλληνες δια στόματος Ι.Μεταξά είπαν το ηρωικό ΟΧΙ στην φασιστική Ιταλία γράψαντες ένα ακόμα έπος στην μακραίωνη ιστορία μας. Οκτώβριος του 1980 οι Ρόδιοι είπαν το ιστορικό ΟΧΙ στην άφιξη του 6ου Αμερικανικού Στόλου στο νησί μας! Και τούτο διότι δεν ξέχασαν ότι οι Αμερικανοί ήσαν αυτοί που εμπόδισαν τον Ελληνικό στόλο το 1974 να καταπλεύσει στην μαρτυρική μας μεγαλόνησο Κύπρο και να χτυπήσει τους εισβάλλοντες Τούρκους, μ αποτέλεσμα να καταληφθεί το 38% της Κύπρου, με τις ευλογίες του τουρκόφιλου ΥΠ.ΕΞ. Χ. Κίσσιγγερ! Έτσι με το ΟΧΙ των Ροδίων διεσώθη η Τιμή και η υπόληψις της Ελλάδος ανα την υφήλιο!

 

ΟΚΤΩΒΡΗΣ 1980 ΣΤΗ ΡΟΔΟ

 

Εμπρός! Ψηλά οι γροθιές και ιαχές να φθάσουν!

Και οι ψυχές στα ουράνια ν' ανταμώσουν

Ερατιδών, Διαγοριδών και Δωριέων μνήμες

σε νέους αγώνες σας καλούν, νέες παλαίστρες στήνουν

Τληπόλεμοι πάνε μπροστά κι ακολουθούν χιλιάδες

Κι η Καλλειπάτειρα η σεμνή τ' αγγόνια της θαυμάζει

που στη νυχτιά την φοβερή βρυχώνται σαν λιοντάρια

Και μεσ' στο διάβα τους τρανοί, αγέροχοι κι ωραίοι

σώζουν τιμές και θύμησες, σαρώνουνε την βία.

Ω, σεις ψυχές νεκρών κι αδικοσκοτωμένων

της Σμύρνης, Πόλης, Α'ι'δινιού, της Κύπρου, αδελφοί μας

 δεν είστε μόνοι σας σ' αυτή την μάχη την ωραία! 

Μιλλιούνια στέκονται ορθοί και σας ζητωκραυγάζουν

Νεκρών ψυχές ορθώνονται, εκδίκηση ζητώντας

και μεσ' στη νύχτα την φρικτή σαρώνουν Εφιάλτες!

 

ΜΠΑΜΠΗΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΥ

Παστίδα Ρόδου

Ρόδος 27-10-2026

 

(μας το έστειλε ο κ. Σπύρος Κατσούρης) 

Η εικόνα είναι από ΕΔΩ 

ΕΤΣΙ ΒΙΩΣΑ ΤΗΝ 28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940

Του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη 

 

Ήταν Δευτέρα πρωί, 28 Οκτωβρίου 1940, και, όπως κάθε μέρα, πήγαμε στο σχολείο. Τότε ήμουν έντεκα ετών, μαθητής της Α΄ τάξεως του οκταταξίου Γυμνασίου Κυπαρισσίας. Το Γυμνάσιό μας βρισκόταν στην επάνω πόλη.

 

Από το πρωί αντιληφθήκαμε μια αναστάτωση στην πόλη. Στο σχολείο ο γυμνασιάρχης μάς ανακοίνωσε ότι δεν θα κάναμε μάθημα, επειδή είχε κηρυχθεί πόλεμος από την Ιταλία και αρκετοί καθηγητές μας είχαν επιστρατευθεί.

 

Μας διέταξαν να συγκεντρωθούμε στο προαύλιο της εκκλησίας της Μητροπόλεως.

 

Εκεί ο χώρος γέμισε ελληνικές σημαίες και ομιλητές εκφωνούσαν λόγους για την άνανδρη επίθεση των Ιταλών στην Ήπειρο. Ζητωκραυγές και ιαχές για τη νίκη, η οποία για εμάς ήταν βέβαιη, σαν να την εγγυόταν κάποια ανώτερη δύναμη.

 

Είχε προηγηθεί η άνανδρη βύθιση του καταδρομικού μας «Έλλη» στην Τήνο, ανήμερα της Παναγίας, στις 15 Αυγούστου. Το γεγονός αυτό μάς είχε εξοργίσει όλους. Παρότι η κυβέρνηση, για πολιτικούς λόγους, είχε δηλώσει ότι ο τορπιλισμός ήταν έργο υποβρυχίου «αγνώστου εθνικότητας», ο ελληνικός λαός γνώριζε ότι το υποβρύχιο εκείνο ήταν ιταλικό. Ένας βουβός ψυχικός πόνος μάς κατείχε όλους και ζητούσαμε εκδίκηση.

 

Τώρα, λοιπόν, θεωρήσαμε ότι είχε έρθει η ευκαιρία να τους εκδικηθούμε.

 

Ενώ συνεχίζονταν οι ομιλίες και οι ζητωκραυγές, ξαφνικά ακούσαμε έναν μακρινό βόμβο αεροπλάνων από το Ιόνιο Πέλαγος. Σε λίγο διακρίναμε ένα πολυάριθμο σμήνος αεροπλάνων να κατευθύνεται προς βορρά. Χωρίς να γνωρίζουμε την εθνικότητά τους, ξεσπάσαμε σε ζητωκραυγές, καθώς τα θεωρήσαμε ελληνικά.

 

Αργότερα, όμως, πληροφορηθήκαμε το θλιβερό συμβάν: ιταλικά αεροπλάνα είχαν βομβαρδίσει κατοικημένες περιοχές της Πάτρας, με θύματα αμάχους πολίτες.

 

Έτσι βιώσαμε την πρώτη ημέρα του Ελληνοϊταλικού Πολέμου. Ήταν κάτι σαν λαϊκή γιορτή και όχι σαν η έναρξη της πιο θλιβερής περιόδου της ιστορίας μας, που ακολούθησε τη μεγάλη νίκη του «ΟΧΙ» στα αλβανικά βουνά.

 

Δεν προλάβαμε να γευθούμε τις νίκες του στρατού μας, όταν η πανίσχυρη χιτλερική Γερμανία μάς κήρυξε τον πόλεμο, στις 6 Απριλίου 1941. Η αντίσταση των Οχυρών της Γραμμής Μεταξά υπήρξε ηρωική. Ωστόσο, ο εχθρός, έπειτα από ολοήμερες μάχες στη Γιουγκοσλαβία, εισήλθε στην Ελλάδα μέσω της Δυτικής Μακεδονίας, με αποτέλεσμα η συνέχιση του αγώνα στα Οχυρά να καταστεί μάταιη.

 

Όμως, η Κρήτη παρέμενε ακόμη ελεύθερη μέχρι τα τέλη Μαΐου. Τότε ο Άξονας την κατέλαβε με μια ειδική αεραποβατική επιχείρηση, κατά την οποία υπέστη σοβαρές απώλειες, χάνοντας μεγάλο μέρος από το επίλεκτο σώμα των αλεξιπτωτιστών του.

 

Ο χρόνος που κερδήθηκε με τη Μάχη των Οχυρών και τη Μάχη της Κρήτης υπήρξε κρίσιμος για την καθυστέρηση της γερμανικής προέλασης προς τη Μόσχα και, ενδεχομένως, για την τελική ήττα του Άξονα στο Ανατολικό Μέτωπο.

 

Αυτό το πνεύμα της νίκης επικρατούσε τότε στον ελληνικό λαό και μεταδιδόταν στον ελληνικό στρατό.

 

Η Σοφία Βέμπο ήταν ο «Τυρταίος» του Έπους του ’40.

 

Ένα παράξενο και ανεξήγητο αίσθημα αποφασιστικότητας, φιλοπατρίας και ενθουσιασμού επικρατούσε στην ηγεσία και στον λαό εκείνες τις ημέρες. Θα έλεγε κανείς πως οι στρατευμένοι νέοι μας πήγαιναν για γλέντι: υπερήφανοι, χαρούμενοι και χαμογελαστοί. Κι εμείς τους χειροκροτούσαμε καθώς αναχωρούσαν με τα τρένα. Ήταν στιγμές ανεπανάληπτες, που χαράχτηκαν βαθιά στην ψυχή μας.

 

Κοσμοϊστορικό υπήρξε το έργο του εθνικού μας ηγέτη, Ιωάννη Μεταξά, ο οποίος εκείνο το πρωινό εξέφρασε τη θέληση σύμπαντος του Ελληνισμού: εκείνων που έζησαν πριν από εμάς, των συγχρόνων του και εκείνων που θα έρθουν μετά.

 

Όλη εκείνη την ημέρα οι επίστρατοι αναχωρούσαν με το χαμόγελο στα χείλη, σιδηροδρομικώς, με κλειστά βαγόνια, με πλοία και με αυτοκίνητα, για να πάνε στο μέτωπο.

 

Συγγενείς και φίλοι τούς αποχαιρετούσαν με συγκίνηση και ασπασμούς, όχι όμως με κλάματα.

 

Τιμή και δόξα στους ήρωες πολεμιστές του ’40 και σε όλους τους ήρωες της φυλής μας, που έπεσαν υπέρ πατρίδος στη μακραίωνη ιστορία μας.

(28/10/26)

 

Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης

Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Τα Errores Graecorum και η νεοελληνική "διγλωσσία"

Γράφει ο Χαράλαμπος Μηνάογλου

 

Η ερασμιακή προφορά δεν δημιούργησε απλώς έναν άλλον τρόπο για να προφέρει κανείς τα ελληνικά, αλλά θεμελίωσε στην Ευρώπη κάτι πολύ βαθύτερο: την αίσθηση ότι τα ελληνικά που μιλούσαν οι Έλληνες της Πρώιμης Νεότερης Εποχής ήταν μια παρεφθαρμένη γλώσσα και όχι πραγματικά ελληνικά. Ήδη λίγο πριν από τον Έρασμο, ο εξ Ισπανίας Antonio Lebrixa είχε διατυπώσει τα 15 πρώτα «λάθη» που έκαναν οι Έλληνες της εποχής του στην προφορά των Ελληνικών και τα οποία αποτέλεσαν την βάση για την διαμόρφωση της ερασμιακής προφοράς, ενώ τους επόμενους αιώνες προστέθηκαν σε αυτά και άλλα «λάθη». 

 

Η ελληνική λογιοσύνη της Τουρκοκρατίας από τον 17ο αιώνα προσπάθησε να απαντήσει σε αυτές τις κατηγορίες αντιλαμβανόμενη ότι δεν είχαν μόνον γλωσσικές, αλλά και ιστορικές προεκτάσεις συνδεόμενες με την τύχη των Ελλήνων στην Οθωμανική Αυτοκρατορία. Αν επικρατούσε η άποψη ότι η ελληνική γλώσσα, στην αυθεντική της τουλάχιστον μορφή είχε χαθεί, τότε ποιοι ήταν αυτοί που την μιλούσαν ακόμη στην Οθωμανική Αυτοκρατορία και πρόσβλεπαν στην βοήθεια της Ευρώπης για να ανακτήσουν την ελευθερία τους; Με αυτό το ζήτημα καταπιάστηκαν περισσότερο ή λιγότερο συστηματικά κορυφαίες προσωπικότητες της ελληνικής λογιοσύνης από τον 17ο ως τον 19ο αιώνα (Αναστάσιος Μιχαήλ, Ευγένιος Βούλγαρης, Αδαμάντιος Κοραής, Κωνσταντίνος Οικονόμος), που προσπάθησαν να δείξουν κυρίως δύο πράγματα: πρώτον ότι πολλοί από τους τρόπους προφοράς διαφόρων συλλαβών, που οι ακολουθούντες την ερασμιακή προφορά Ευρωπαίοι θεωρούσαν γεννήματα της βυζαντινής και μεταβυζαντινής περιόδου, προϋπήρχαν από την αρχαιότητα και δεύτερον να γράψουν κείμενα σε αυστηρά αρχαία ελληνικά, ώστε να πείσουν και τους πιο δύσπιστους Ευρωπαίους ότι ήταν γνήσιοι απόγονοι των αρχαίων Ελλήνων. 

 

Στην ανακοίνωσή μας εστιάζοντας κυρίως στην αναίρεση, στην οποία ο Αναστάσιος Μιχαήλ προβαίνει στον εισιτήριο λόγο του στην Ακαδημία του Βερολίνου (1707), των εξελιγμένων θεωριών περί «λαθών» των Ελλήνων, που κυκλοφορούνταν από τα τέλη του 17ου αιώνα και στο έργο του Κωνσταντίνου Οικονόμου, ο οποίος στα χρόνια πια του νεοελληνικού βασιλείου αναιρεί συνολικά όλες τις προγενέστερες συγγραφές για την «λανθασμένη» προφορά και «παραφθορά» των Ελληνικών, θα προσπαθήσουμε να δείξουμε πόσο αυτές οι θεωρήσεις επηρέασαν την ελληνική λογιοσύνη και συνετέλεσαν στην ενίσχυση του φαινομένου της διγλωσσίας.

Δ. Θανάσουλας: Εκφοβισμός και παραπλάνηση πίσω από τη συμφωνία για την Ιερά Μονή Σινά

Αθήνα, 28/10/2026 

 

Δ. Θανάσουλας: Εκφοβισμός και παραπλάνηση πίσω από τη συμφωνία για την Ιερά Μονή Σινά

 

Μια σειρά από καίρια ερωτήματα για τους χειρισμούς της κυβέρνησης σχετικά με το ιδιοκτησιακό καθεστώς της Ιεράς Μονής Σινά, έθεσε ο εκπρόσωπος Τύπου της ΝΙΚΗΣ, Δήμος Θανάσουλας σε συνέντευξή του στο OPEN και στην εκπομπή «Καθαρές Κουβέντες».

 

Ο κ. Θανάσουλας ήρθε σε αντιπαράθεση με τον Υφυπουργό Εξωτερικών κ. Γιάννη Λοβέρδο καταγγέλλοντας εκφοβισμό και παραπλάνηση της Σιναϊτικής Αδελφότητας.

 

Παράλληλα, ανέδειξε τις σοβαρές αντιφάσεις και τη σύγχυση που επικρατεί στην κυβερνητική γραμμή τόσο για το Σινά όσο και για τα εθνικά θέματα, όπως στην περίπτωση της Κάσου, όπου καταγράφεται διαφορετική γραμμή μεταξύ κυβερνητικών στελεχών (Μαρινάκης και Συρίγος) σχετικά με την ενημέρωση της Τουρκίας.

 

«Υπήρξε άλλη μία ημερομηνία, η οποία διακινήθηκε από το Υπουργείο Εξωτερικών και η οποία ήταν η 24η Οκτωβρίου, ημερομηνία σύμφωνα με την οποία έπρεπε να πιεστεί η Ιερά Μονή Σινά να συμφωνήσει για το ιδιοκτησιακό της, διότι θα έβγαινε η απόφαση του Εφετειακού Δικαστηρίου της Αιγύπτου. Γι' αυτή την ημερομηνία έχει να πει κάτι άλλο το Υπουργείο; Γιατί παρήλθε η ημερομηνία», σημείωσε ο κ. Θανάσουλας.

 

Ο εκπρόσωπος της ΝΙΚΗΣ, αποκάλυψε στη συνέχεια ότι έχει στην κατοχή του επίσημο έγγραφο που διαψεύδει πλήρως τους κυβερνητικούς ισχυρισμούς:

 

«Έχω στα χέρια μου βεβαίωση από το Ανώτατο Δικαστήριο της Αιγύπτου ότι δεν έχει καν προσδιοριστεί η αναίρεση. Καμία από τις δύο. Εδώ λοιπόν μιλάμε για παραπλάνηση του Αρχιεπισκόπου Σινά. Ποιοι είναι αυτοί που παραπληροφόρησαν τον Αρχιεπίσκοπο Συμεών, που στη δήλωσή του είπε ότι έσπευσε και δέχτηκε αυτό τον συμβιβασμό για να προλάβει την απόφαση του δικαστηρίου;»

 

Όσο για την «εκκρεμότητα 1.500 ετών», ο κ. Θανάσουλας υπογράμμισε:

«Συγγνώμη, κοροϊδευόμαστε; Υπάρχει εκκρεμότητα χιλίων πεντακοσίων ετών; Έναντι ποιου; Γιατί δεν είχε νομική υπόσταση χίλια πεντακόσια χρόνια; Ήταν στον αέρα; Η Ιερά Μονή Σινά ιδρύθηκε κατά τη διάρκεια της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, επιβίωσε κατά την Οθωμανική με τίτλους ιδιοκτησίας και, το κυριότερο, προστατεύεται με τη σύμβαση της UNESCO, την οποία η Αίγυπτος έχει αποδεχθεί», είπε και συνέχισε:

 

«Γιατί θεωρείται επωφελής μια συμφωνία όπου η Ιερά Μονή Σινά παραδίδει την κυριότητά της; Η ανακοίνωση του Αγίου Όρους μιλάει για διττή κυριαρχία-δηλαδή το μοναστήρι θα έχει την ιδιότητα μόνο του κατόχου και η κυριότητα θα ανήκει στο αιγυπτιακό κράτος. Αλίμονο αν έχει παρασυρθεί ο Αρχιεπίσκοπος Σινά σε μία τέτοια συμφωνία».

 

Ο κ. Θανάσουλας, αντέκρουσε τον ισχυρισμό ότι η συμφωνία χαιρετίστηκε από την Εκκλησία της Ελλάδος

 

«Όταν βάζετε και λέτε ότι χαιρέτισαν οι Πατριάρχες και οι Αρχιερείς, τι χαιρέτησαν όταν είναι μια συμφωνία που δεν την ξέρετε ούτε εσείς; Πού είναι το δελτίο τύπου της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου; Δεν υπάρχει. Ο εκπρόσωπος τύπου της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Μεσσηνίας κ. Χρυσόστομος, δήλωσε στο Open ότι αυτό που κάνανε ήταν να ενθαρρύνουν τον Αρχιεπίσκοπο να υπογράψει μια συμφωνία επωφελή για το συμφέρον της Ιεράς Μονής όχι αυτή τη συμφωνία».

 

Κλείνοντας, ο Εκπρόσωπος Τύπου της ΝΙΚΗΣ διερωτήθηκε, απευθυνόμενος στον κ. Λοβέρδο, πώς είναι δυνατόν να παραμένει στο κυβερνητικό επιτελείο ο Σύμβουλος Εθνικής Ασφαλείας, Θάνος Ντόκος. Υπενθύμισε μάλιστα τις παλαιότερες δηλώσεις του κ. Ντόκου, ο οποίος είχε χαρακτηρίσει την ελληνική πολιτική στήριξη στον στρατάρχη Χαλίφα Χαφτάρ στη Λιβύη ως "λάθος επένδυση", ισχυριζόμενος ότι η αλλαγή του στρατιωτικού momentum έκανε τον Χαφτάρ να "μετράει μέρες"».

 

«Τον κ. Θάνο Ντόκο γιατί τον κρατάτε ακόμη; Περιμένουμε τώρα από τον Χαφτάρ να γυρίσει πίσω σ εμάς; Πληρώνεται ή είναι και αυτός εθελοντής; Ο κ. Ντόκος για να αλλάξει λάμπα στο σπίτι του στέλνει sms στον γείτονα, αυτής της νοοτροπίας είναι», κατέληξε με νόημα.

 

Τουρκικά προϊόντα χωρίς δασμούς από το 1996 στην Ε.Ε.!...

Αποκαλυπτικό πιπεράτο του Γιώργου Πιπερόπουλου

 

Αφήνω στην άκρη το «Τούρκο-Λιβυκό» Μνημόνιο καθώς επιθυμώ να ξαφνιάσω και να αφυπνίσω το αφελώς κοιμώμενο και πάντα «ωραίο» Ελληνικό Πολιτικό Σύστημα παραθέτοντας για υπεύθυνη πληροφόρηση και αφύπνιση την χρονολογική σειρά των προσπαθειών της Τουρκίας να ενταχθεί στην ΕΟΚ και στη συνέχεια στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

 

Η Τουρκία υπέβαλε την αρχική αίτηση σύνδεσης με την τότε νεοσύστατη ΕΟΚ τον Σεπτέμβριο του 1963 με την υπογραφή της «Συμφωνίας της Άγκυρας» και στις 14 Απριλίου του 1987 η Τουρκία υπέβαλε επίσημη αίτηση για πλήρη ένταξη.

 

Τον Δεκέμβριο του 1999 η ηγεσία της μετεξελιγμένης από ΕΟΚ σε ΕΕ χορήγησε στην Τουρκία επίσημα το καθεστώς της υποψήφιας χώρας στην Σύνοδο Κορυφής του Ελσίνκι και 6 χρόνια αργότερα στις 3 Οκτωβρίου του 2005 καταγράφηκε η έναρξη των επίσημων ενταξιακών διαπραγματεύσεων.

 

Τον Ιούνιο του 2018 το Συμβούλιο της ΕΕ αποφάσισε και ανακοίνωσε «ΠΑΓΩΜΑ» των διαπραγματεύσεων εξαιτίας της οπισθοδρόμησης της Τουρκίας σε θέματα Δημοκρατίας, Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και έλλειψης Κράτους Δικαίου καθώς και για την διαιώνιση της Κατοχής της Βόρειο-Ανατολικής περιοχής του Κράτους της Κύπρου η οποία από την 1η Μαΐου του 2004 είναι πλήρες μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης!...

 

Και τώρα για να σας σοκάρω λίγο, φίλες και φίλοι αναγνώστες, όπως και εγώ σοκαρίστηκα όταν πληροφορήθηκα πρόσφατα ότι οι δασμοί για τα τουρκικά βιομηχανικά προϊόντα που εισάγονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση καταργήθηκαν πλήρως την 1η Ιανουαρίου 1996, πράξη που πραγματοποιήθηκε με τη θέση σε ισχύ της Τελωνειακής Ένωσης ΕΕ-Τουρκίας (Απόφαση 1/95) περιλαμβάνει:

 

Βιομηχανικά Προϊόντα: Η κατάργηση των δασμών και των ποσοστώσεων αφορά το σύνολο των βιομηχανικών προϊόντων, καθώς και το βιομηχανικό σκέλος των μεταποιημένων αγροτικών προϊόντων.

 

Προϋπόθεση Ελεύθερης Κυκλοφορίας: Για να εισαχθούν τα προϊόντα αυτά χωρίς δασμούς στην ΕΕ, πρέπει να συνοδεύονται από το πιστοποιητικό κυκλοφορίας A.TR., το οποίο αποδεικνύει ότι έχουν τεθεί σε ελεύθερη κυκλοφορία στην Τουρκία (ανεξάρτητα από τη χώρα παραγωγής τους αλλά

 

Εξαιρούνται τα βασικά γεωργικά προϊόντα, καθώς και τα προϊόντα άνθρακα και χάλυβα. Για τις κατηγορίες αυτές ισχύουν ξεχωριστές διμερείς συμφωνίες, βάσει των οποίων εφαρμόζονται μειωμένοι ή μηδενικοί δασμοί υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις και ποσοστώσεις.

 

Το ετήσιο εμπόριο αγαθών μεταξύ της Ευρωπαϊκής Ένωσης και της Τουρκίας ξεπερνά τα 217 δισεκατομμύρια ευρώ, καθιστώντας την Τουρκία τον 5ο μεγαλύτερο εμπορικό εταίρο της ΕΕ. Και αφορούν αναλυτικά για το 2025:

• Εξαγωγές της ΕΕ προς την Τουρκία (Εισαγωγές Τουρκίας): 114,2 δισ. ευρώ
• Εισαγωγές της ΕΕ από την Τουρκία (Εξαγωγές Τουρκίας): 103,3 δισ. ευρώ

Το διμερές εμπόριο βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στην Τελωνειακή Ένωση ΕΕ-Τουρκίας (σε ισχύ από το 1995), η οποία επιτρέπει την ελεύθερη κυκλοφορία βιομηχανικών αγαθών. Οι κορυφαίες κατηγορίες προϊόντων που διακινούνται και προς τις δύο κατευθύνσεις περιλαμβάνουν:

• Μεταφορικός εξοπλισμός και αυτοκίνητα (κυρίαρχος κλάδος με βαθιά ενσωμάτωση της Τουρκίας στις ευρωπαϊκές εφοδιαστικές αλυσίδες).
• Μηχανολογικός εξοπλισμός και πυρηνικοί αντιδραστήρες.
• Ηλεκτρικές συσκευές και ηλεκτρονικός εξοπλισμός.
• Προϊόντα κλωστοϋφαντουργίας και ένδυσης (κυρίως εξαγωγές της Τουρκίας προς την ΕΕ).

Με δεδομένα ΟΛΑ τα παραπάνω αναρωτιέμαι και εγώ όπως και αμέτρητοι άλλοι Ευρωπαίοι πού οφείλεται η ακόρεστη επιθυμία, ο σφοδρός έρωτας του Προέδρου Ερντογάν για πλήρη, ΤΥΠΙΚΗ, ένταξη στην ΕΕ;

 

Η προσωπική μου ερμηνεία είναι ότι ο κ Ερντογαν θέλει την τυπική ένταξη στην ΕΕ για να γίνει και στην Ευρώπη των 27 ότι είναι στο ΝΑΤΟ των 32 χωρών=-μελών, δηλαδή ΔΕΥΤΕΡΗ ΔΥΝΑΜΗ!...

 

Στο ΝΑΤΟ η Τουρκία είναι δεύτερη δύναμη μετά τις ΗΠΑ σε ότι αφορά απόλυτους αριθμούς ένστολων και εξοπλισμού των Ενόπλων Δυνάμεων της…

 

Πληθυσμιακά στην ΕΕ την πρώτη θέση κατέχει η Γερμανία με 83,644,258 κατοίκους και ακολουθούν η Γαλλία με 66.746.401, η Ιταλία με: 58.926.166 και η Ισπανία με 47.850.793.

 

Εάν ενταχθεί (ειλικρινά εύχομαι να μην γίνει ΠΟΤΕ) επίσημα στην ΕΕ η Τουρκία με πληθυσμό 87.926.082 θα είναι αυτόματα η ΠΡΩΤΗ σε μέγεθος πληθυσμού χώρα-μέλος της ΕΕ!...

 

Κλείνω με αναφορά στην Σημαία της ΕΕ η οποία αποτελείται από 12 χρυσά αστέρια σε κύκλο σε μπλε φόντο και αριθμός αφορά στα πρώτα 12 Ιδρυτικά Μέλη που είναι πλέον 27 και συμβολίζουν τα ιδανικά ΕΝΟΤΗΤΑΣ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ και ΑΡΜΟΝΙΑΣ μεταξύ των λαών της Ευρώπης.

 

ΕΝΟΤΗΤΑ, ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ, ΑΡΜΟΝΙΑ, υιοθετήθηκαν ως θεμελιακές έννοιες και προϋποθέσεις στο πλέον φιλόδοξο κοινωνικό-πολιτικό-οικονομικό πείραμα σύνθεσης μιας Νέας Πατρίδας στη Γηραιά Ήπειρο με δημιουργία δομής ΗΠΕ (Ηνωμένων Πολιτειών Ευρώπης) κατά το πρότυπο των ΗΠΑ (Ηνωμένων Πολιτειών Αμερικής).

 

Εδώ και πολλά χρόνια πολλοί Ευρωπαίοι θέτουν το εξοργιστικά ρεαλιστικό και καθόλου χυδαίο ερώτημα εάν αυτό ήταν το ζητούμενο ή απλά και μόνο οι οικονομικές, χωρίς σύνορα, αγοραπωλησίες υποβρυχίων και αρμάτων μάχης, αεροσκαφών πολεμικής αεροπορίας και σκαφών πολεμικού ναυτικού, όπλων και οπλικών συστημάτων, αυτοκινήτων και αμέτρητων άλλων καταναλωτικών αγαθών.

 

Μας έβαλε στην ΕΟΚ το 1981 ο μακαρίτης Κωνσταντίνος Καραμανλής που έχασε τις εκλογές τον ίδιο χρόνο και θυμάμαι τη φωνή του μακαρίτη Ανδρέα Παπανδρέου που μας γνωστοποιούσε:

 

«ΕΟΚ και ΝΑΤΟ το ίδιο Συνδικάτο…»

 

Βλέποντας όπως όλοι μας τις εξεγέρσεις των Λαών της Ευρώπης εύλογα αλλά και στενόχωρα αναρωτιέμαι στις 2 κλασικές γλώσσες:

 

Στα Ελληνικά «πού πηγαίνεις ΕΕ» και στα Λατινικά «quo vadis E.U.”