Αλεξάντερ Ντούγκιν: «Το Ιράν είναι η τελευταία αντίσταση ενάντια στον Βάαλ – Αν πέσει, οι ΗΠΑ θα χτυπήσουν τη Ρωσία και τη Κίνα…»

«Το Ιράν είναι το τελευταίο πράγμα που στέκεται εμπόδιο σε έναν άμεσο πόλεμο μεταξύ του πολιτισμού του Βάαλ και της Ρωσίας – Αν δεν αντιδράσουμε το «βασίλειο του Έπσταϊν» θα βασιλεύει σε ολόκληρη την ανθρωπότητα – Αν τα υπομείνουμε όλα αυτά και σιωπήσουμε, τότε την επόμενη φορά θα μας κάνουν το ίδιο. Γι’ αυτό είμαι απολύτως βέβαιος ότι στην τρέχουσα κατάσταση, θα πρέπει να κηρύξουμε αμέσως κατάσταση έκτακτης ανάγκης, τουλάχιστον στο υψηλότερο επίπεδο διακυβέρνησης…»
 

Πηγή: Arktos Journal 

Άρθρο του Αλεξάντερ Ντούγκιν 

Απόδοση: Ελλήνων Αφύπνιση 

 

Αυτό που συνέβη από την πρώτη ημέρα του πολέμου των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν αλλάζει ριζικά την ισορροπία δυνάμεων στον κόσμο και τους κανόνες της διεθνούς πολιτικής. Ο Τραμπ έχει ήδη δηλώσει ότι το διεθνές δίκαιο δεν υπάρχει: «Αυτό που είναι ηθικό είναι αυτό που θεωρώ ηθικό». Καταρχήν, μετά την απαγωγή του Μαδούρο και την εγκαθίδρυση άμεσου εξωτερικού ελέγχου στη Βενεζουέλα, και τώρα μετά τα χτυπήματα στο Ιράν, με την στοχευμένη καταστροφή της στρατιωτικοπολιτικής και θρησκευτικής ηγεσίας της χώρας – μιας κυρίαρχης δύναμης που βρισκόταν οικειοθελώς σε διαπραγματεύσεις με τις Ηνωμένες Πολιτείες – δεν είναι πλέον δυνατόν να μιλάμε για κανόνες, νόμους ή οποιουσδήποτε κανόνες διεθνών σχέσεων στον κόσμο. 

 

Πράγματι, τώρα ισχύει μόνο το δικαίωμα του ισχυρού, το δικαίωμα του γρήγορου. Όποιος χτυπά πιο γρήγορα ή ενεργεί πιο γρήγορα έχει δίκιο. Όλα τα άλλα γίνονται απλώς συμπληρωματική δικαιολόγηση. Δηλαδή, είναι πλέον σημαντικό να καταφέρει κανείς ένα αποφασιστικό χτύπημα στον εχθρό, να σπάσει την αντίστασή του, να καταστρέψει την ηγεσία του και να χτυπήσει τις κύριες στρατιωτικές και ενεργειακές εγκαταστάσεις του. Μετά από αυτό, μπορείς να το διατυπώσεις όπως θέλεις, να το δικαιολογήσεις όπως θέλεις και να αφιερώσεις πολύ χρόνο για να το διευθετήσεις. 

 

Νομίζω ότι τώρα σχεδόν όλα εξαρτώνται από το πόσο καιρό και πόσο αποφασιστικά μπορεί να αντισταθεί το Ιράν. Αν συνεχίσει να διεξάγει πόλεμο ακόμη και μετά την καταστροφή της πολιτικής του ηγεσίας, αν δεν παραδοθεί, δεν υψώσει τη λευκή σημαία και δεν συνθηκολογήσει, τότε αυτό θα μπορούσε να έχει άσχημη κατάληξη για την ίδια τη Δύση. Άλλωστε, τότε όλοι οι άλλοι θα αρχίσουν να ενεργούν ακριβώς με τον ίδιο τρόπο, χωρίς να δίνουν σημασία σε τίποτα και υπερεκτιμώντας τις δικές τους δυνατότητες ανεξάρτητα από το νομικό τους καθεστώς. Αυτό θα δώσει ελευθερία σε πολλές περιφερειακές δυνάμεις, οι οποίες θα κάνουν ό,τι θέλουν. Αυτό θα μπορούσε πολύ γρήγορα να οδηγήσει στη χρήση πυρηνικών όπλων – ίσως στη σύγκρουση Πακιστάν-Αφγανιστάν, ίσως και σε άλλες. Σίγουρα δεν υπάρχουν πλέον κανόνες. 

 

Εν ολίγοις, εάν το Ιράν συνεχίσει την αντίστασή του υπό νέα ηγεσία, αυτό θα μπορούσε να έχει πολύ σοβαρές συνέπειες για την ίδια τη Δύση, επηρεάζοντας τον Τραμπ, τις ΗΠΑ και τις χώρες του ΝΑΤΟ. Αλλά εάν η κατάσταση με τη Βενεζουέλα επαναληφθεί – είτε η νέα ηγεσία δηλώνει παράδοση είτε ο στρατός απλώς δεν είναι σε θέση να συνεχίσει να πολεμά – τότε ο πόλεμος θα είναι σύντομος. Εάν αυτό αποδειχθεί ότι ισχύει, τότε θα πρέπει να περιμένουμε ένα παρόμοιο σενάριο. Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι ο Τραμπ και η Δύση, βλέποντας ότι αυτό το σχέδιο λειτουργεί, απλώς θα στραφούν στην εξάλειψη της κύριας πολιτικής και στρατιωτικοπολιτικής ηγεσίας της Ρωσίας ως επόμενη κίνησή τους. 

 

Σήμερα, είναι ήδη σαφές ότι ενεργούμε αναποφάσιστα. Ακολουθώντας το ίδιο μοντέλο, θα μπορούσαμε να βρεθούμε αντιμέτωποι με ένα πυρηνικό όπλο ακριβώς στη μέση των επόμενων διαπραγματεύσεων με τον Κούσνερ και τον Γουίτκοφ. Ίσως ακόμη και με πυρηνικά όπλα. Επομένως, πιστεύω ότι η κατάσταση είναι κρίσιμη για εμάς. Δεν υπερασπιστήκαμε τη Βενεζουέλα ή το Ιράν, και η Κίνα παραμένει επίσης ουδέτερη. Αλλά σε μια τέτοια περίπτωση, η Κίνα θα είναι η επόμενη μετά από εμάς. Και τότε το «βασίλειο του Έπσταϊν» θα βασιλεύει σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. 

 

Θα ήθελα να τονίσω ότι σήμερα μπορούμε ήδη να πούμε ότι δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με τη φιλελεύθερη Δύση. Ο φιλελευθερισμός έχει γρήγορα ξεθωριάσει και εξαφανιστεί από την ατζέντα. Κανείς δεν μιλάει πια για φιλελεύθερες αξίες ή δημοκρατία – όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν. Τώρα βασιλεύει η λατρεία του Βάαλ, η λατρεία του χρυσού μοσχαριού, η λατρεία της παγκόσμιας εξουσίας, η λατρεία των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ. Αυτός είναι ένας πολιτισμός βίας, σατανισμού, κανιβαλισμού, διαστροφής και παιδοφιλίας. Και αυτός ο «παιδοφιλικός πολιτισμός του Βάαλ» ρίχνει τις μάσκες του μπροστά στα μάτια μας και επιτίθεται με σοβαρότητα. 

 

Από κάθε άποψη, αυτό που συμβαίνει τώρα θυμίζει πολύ τους Έσχατους Καιρούς. Αν δεν βρούμε τη δύναμη μέσα μας να κατανοήσουμε την κατάσταση, θα βρεθούμε σε μια καταστροφική θέση. Πολλοί επιμένουν ότι «δεν είναι ώρα για πανικό», αλλά μερικές φορές είναι καλύτερο να πάρουμε στα σοβαρά αυτό που συμβαίνει παρά να υποθέσουμε ότι θα το ξεπεράσουμε αλώβητοι. Τώρα είναι σαφές ότι δεν θα το ξεπεράσουμε αλώβητοι: το Ιράν είναι το τελευταίο πράγμα που στέκεται εμπόδιο σε έναν άμεσο πόλεμο μεταξύ του πολιτισμού του Βάαλ και της Ρωσίας. 

 

Αν είχαμε αρκετή θέληση και αποφασιστικότητα (αν και έχω σοβαρές αμφιβολίες γι’ αυτό), θα έπρεπε να αρχίσουμε να ενεργούμε σύμφωνα με τους ίδιους κανόνες που ήδη ενεργούν όλοι οι άλλοι εκτός από εμάς. Δηλαδή, θα μπορούσαμε να εξαλείψουμε τη στρατιωτική και πολιτική ηγεσία της Ουκρανίας και, χωρίς να δώσουμε προσοχή στο κόστος, θα μπορούσαμε να επιλύσουμε τα καθήκοντα της Ειδικής Στρατιωτικής Επιχείρησης. 

 

Παρεμπιπτόντως, με φόντο τα ονόματα που χρησιμοποιούν οι παγκόσμιες δυνάμεις, όπως «Ασπίδα του Ιούδα», «Επιχείρηση Επική Οργή» και «Σφραγίδα του Κατακλυσμού», θα μετονόμαζα την ταπεινή μας Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση σε «Σπαθί του Κατεχών». Και αυτό θα άλλαζε αμέσως πολλά. 

 

Αλλά φοβάμαι ότι δεν θα τολμήσουμε να το κάνουμε αυτό και θα συνεχίσουμε με το ίδιο παλιό τραγούδι. Και μετά, επαναλαμβάνω, πύραυλοι θα πετάξουν στη Μόσχα ακριβώς στη μέση των διαπραγματεύσεων με τον Κούσνερ και τον Βίτκοφ, ακολουθώντας κυριολεκτικά το ιρανικό σενάριο. Ο πολιτισμός του Βάαλ είναι απλός: επαναλαμβάνει τα ίδια σενάρια ξανά και ξανά, και λειτουργούν κάθε φορά, επειδή όλοι νομίζουν ότι αυτό ισχύει μόνο για τον Καντάφι, τον Χουσεΐν, τον Μιλόσεβιτς, τον Μουμπάρακ, τον Νασράλα, τον Άσαντ ή τον Χαμενεΐ, αλλά όχι για τους ίδιους. Έτσι, βήμα προς βήμα, ο πολιτισμός του Βάαλ επιτυγχάνει τους στόχους του. 

 

Επομένως, είτε θα κινητοποιηθούμε επειγόντως, είτε η κατάσταση θα γίνει εξαιρετικά δύσκολη. Και αν εξακολουθούμε να τρέφουμε ψευδαισθήσεις, τότε υπάρχει κάποιο είδος βαθύ ψεύδους στο δικό μας στρατόπεδο. Αυτό είναι ιδιαίτερα αισθητό με φόντο αυτό που συνέβη στο Ιράν, η οποία είναι μια καταστροφή παγκόσμιων διαστάσεων. Υπέροχοι άνθρωποι, αξιοσημείωτοι πνευματικοί ηγέτες, έχουν σκοτωθεί. Για λόγους σύγκρισης, θα ήταν σαν να σκοτώθηκαν ταυτόχρονα ο Πατριάρχης της Μόσχας, ο Πρόεδρος, ο Αρχηγός του Γενικού Επιτελείου και όλοι οι βασικοί υπουργοί, μαζί με περισσότερες από εκατό μαθήτριες, αθώες ψυχές, από πυραύλους. Μετά από ένα τέτοιο γεγονός, είναι δυνατόν να παραμείνουμε αδιάφοροι και να προσποιούμαστε ότι δεν μας αφορά ιδιαίτερα, ότι δεν είναι δική μας δουλειά; 

 

Επομένως, αν τα υπομείνουμε όλα αυτά και σιωπήσουμε, τότε την επόμενη φορά θα μας κάνουν το ίδιο. Γι’ αυτό είμαι απολύτως βέβαιος ότι στην τρέχουσα κατάσταση, θα πρέπει να κηρύξουμε αμέσως κατάσταση έκτακτης ανάγκης, τουλάχιστον στο υψηλότερο επίπεδο διακυβέρνησης. Άλλωστε, η κατάσταση γίνεται απλώς κρίσιμη για εμάς.

 

πηγή 

Τι δείχνει η καταστροφή πανάκριβων αμερικανικών ραντάρ από ιρανικά drones

Γράφει ο ΤΣΙΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ  

 

Το Ιράν έχει στοχεύσει σκόπιμα βασικά συστήματα ραντάρ αντιπυραυλικής άμυνας στη Μέση Ανατολή ως αντίποινα στους συνεχιζόμενους βομβαρδισμούς ΗΠΑ και Ισραήλ. Οι κινήσεις του έχουν μία λογική, αλλά δεν φαίνεται να έχουν ένα προφανή σκοπό, εκτός από την “τύφλωση” των αμερικανικών δυνατοτήτων ανταπόκρισης, σε ένα ευρύτερο φάσμα απειλών που δεν περιορίζεται γεωγραφικά στη Μέση Ανατολή. Αυτά τα συστήματα ραντάρ αποτελούν κρίσιμα στοιχεία του περιφερειακού δικτύου αντιπυραυλικής άμυνας. 

 

Η καταστροφή, ή η ζημιά τους, αναδεικνύει μια σημαντική αδυναμία στη σύγχρονη στρατιωτική αρχιτεκτονική άμυνας. Κατά τραγική ειρωνεία, σχετικά-φθηνά drones καμικάζι μεγάλου βεληνεκούς, έχουν αποδειχθεί ικανά να απειλήσουν, ή να καταστρέψουν, εξαιρετικά προηγμένα ραντάρ που έχουν σχεδιαστεί για να εντοπίζουν βαλλιστικούς πυραύλους, ακόμη και υπερηχητικές απειλές που ταξιδεύουν στο διάστημα. Οι επιθέσεις αυτές δείχνουν πώς τεχνολογίες χαμηλού κόστους μπορούν να υπονομεύσουν εξαιρετικά εξελιγμένες και δαπανηρές στρατιωτικές υποδομές.

 

Από την αρχή της σύγκρουσης, το Ιράν και οι περιφερειακοί του σύμμαχοι έχουν πλήξει στόχους σε δώδεκα χώρες, χρησιμοποιώντας έναν συνδυασμό βαλλιστικών πυραύλων, πυραύλων cruise και drones αυτοκτονίας μεγάλου βεληνεκούς. Παρότι η ένταση των επιθέσεων έχει μειωθεί κάπως τις τελευταίες ημέρες, αυτές συνεχίζονται. Οι χώρες της περιοχής ισχυρίζονται ότι τα περισσότερα από τα εισερχόμενα όπλα αναχαιτίζονται από τα συστήματα αεράμυνας, όμως ορισμένοι πύραυλοι και drones καταφέρνουν να φτάσουν στους στόχους τους. 

 

Μεταξύ των διαφόρων στόχων που επέλεξε το Ιράν, οι εγκαταστάσεις ραντάρ αντιπυραυλικής άμυνας αποτελούν ξεκάθαρη προτεραιότητα. Η στρατηγική αυτή είναι λογική από στρατιωτική άποψη: Εάν τα συστήματα ραντάρ καταστραφούν ή υποβαθμιστούν, η ικανότητα εντοπισμού και αναχαίτισης εισερχόμενων πυραύλων μειώνεται σημαντικά, γεγονός που αυξάνει τις πιθανότητες επιτυχίας των επόμενων επιθέσεων.

 

Ένα από τα σημαντικότερα περιστατικά φαίνεται να σημειώθηκε στη βάση Muwaffaq Salti στην Ιορδανία, όπου δορυφορικές εικόνες δείχνουν ότι ένα αμερικανικό ραντάρ AN/TPY-2 καταστράφηκε, ή υπέστη σοβαρές ζημιές από ιρανική επίθεση. Το συγκεκριμένο ραντάρ συνδέεται στενά με το σύστημα αντιβαλλιστικής άμυνας THAAD και μπορεί επίσης να παρέχει δεδομένα στόχευσης στα συστήματα πυραύλων Patriot. 

 

Η βάση Muwaffaq Salti αποτελεί σημαντικό κέντρο επιχειρήσεων των ΗΠΑ στην περιοχή και φιλοξενεί μεγάλο αριθμό αμερικανικών μαχητικών αεροσκαφών. Λόγω της σημασίας της, αποτελεί στόχο υψηλής αξίας για το Ιράν. Οι αναφορές ότι ο αμερικανικός στρατός προσπαθεί να αντικαταστήσει άμεσα το κατεστραμμένο ραντάρ, υποδηλώνουν ότι οι ζημιές ήταν σημαντικές.

 

Δορυφορικές εικόνες δείχνουν επίσης ότι το Ιράν προκάλεσε ζημιές σε ένα τεράστιο ραντάρ έγκαιρης προειδοποίησης στο Κατάρ. Το ραντάρ αυτό, τύπου AN/FPS-132, είναι ένα μεγάλο σταθερό σύστημα phased-array, σχεδιασμένο να εντοπίζει εκτοξεύσεις βαλλιστικών πυραύλων και να παρακολουθεί εισερχόμενες απειλές, σε μεγάλη απόσταση. Η εγκατάσταση στο Κατάρ διαθέτει τρεις πλευρές ραντάρ που παρέχουν πλήρη κάλυψη 360 μοιρών. Οι εικόνες δείχνουν ότι τουλάχιστον μία από αυτές τις επιφάνειες χτυπήθηκε κατά την επίθεση, ενώ υπάρχουν και ενδείξεις πυρκαγιάς.

 

Το Ιράν στοχεύει ακριβά και δυσαναπλήρωτα ραντάρ 

 

Συστήματα αυτού του τύπου είναι εξαιρετικά ακριβά και αποτελούν βασικό μέρος τόσο της περιφερειακής, όσο και της παγκόσμιας αρχιτεκτονικής αντιπυραυλικής άμυνας. Και άλλα ραντάρ ενδέχεται να έχουν στοχοποιηθεί. Δορυφορικές εικόνες δείχνουν ότι ιρανικές επιθέσεις ίσως έπληξαν θέσεις THAAD στα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα και στη Σαουδική Αραβία, αν και η πλήρης έκταση των ζημιών παραμένει ασαφής.

 

Αρχικές αναφορές ότι καταστράφηκε ένα ραντάρ σε αμερικανική ναυτική εγκατάσταση στο Μπαχρέιν επανεξετάστηκαν αργότερα. Οι εικόνες δείχνουν ότι οι κατεστραμμένες δομές ήταν πιθανότατα τερματικά δορυφορικών επικοινωνιών, που βρίσκονταν μέσα σε σφαιρικούς θόλους και όχι συστήματα ραντάρ. Παρ’ όλα αυτά, και οι υποδομές επικοινωνιών αποτέλεσαν σημαντικούς στόχους των ιρανικών επιθέσεων.

 

Η συγκέντρωση του Ιράν στα ραντάρ αντανακλά μια σαφή στρατιωτική στρατηγική. Τα συστήματα αντιπυραυλικής άμυνας εξαρτώνται σε μεγάλο βαθμό από αισθητήρες ραντάρ για τον εντοπισμό των απειλών, την παρακολούθηση της πορείας τους και την καθοδήγηση των αναχαιτιστικών πυραύλων. Αν αυτοί οι αισθητήρες τεθούν εκτός λειτουργίας, ολόκληρο το αμυντικό δίκτυο γίνεται λιγότερο αποτελεσματικό. Η καταστροφή των ραντάρ αυξάνει έτσι τις πιθανότητες επιτυχίας των επιθέσεων, ενώ ταυτόχρονα μειώνει τη συνολική επίγνωση της κατάστασης των αμυνόμενων δυνάμεων. 

 

Η απώλεια αυτών των συστημάτων είναι ιδιαίτερα σημαντική, επειδή είναι σπάνια και εξαιρετικά ακριβά. Υπάρχει περιορισμένος αριθμός ραντάρ AN/TPY-2 παγκοσμίως και το καθένα κοστίζει εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια. Αντίστοιχα, το ραντάρ AN/FPS-132 στο Κατάρ κόστισε πάνω από ένα δισεκατομμύριο δολάρια, ως μέρος ενός μεγαλύτερου αμυντικού πακέτου. Τα συστήματα αυτά δεν μπορούν να αντικατασταθούν γρήγορα, καθώς η κατασκευή και ανάπτυξή τους απαιτεί χρόνια. Έτσι, ακόμη και προσωρινές ζημιές μπορούν να δημιουργήσουν σοβαρά κενά στην αμυντική κάλυψη. 

 

Πέρα από το κόστος τους, τα ραντάρ αυτά έχουν εγγενείς αδυναμίες λόγω της φυσικής τους κατασκευής. Τα μεγάλα ραντάρ phased-array πρέπει να παραμένουν εκτεθειμένα για να μπορούν να εκπέμπουν και να λαμβάνουν σήματα, γεγονός που περιορίζει το επίπεδο θωράκισης που μπορούν να έχουν. Πολλές από αυτές τις εγκαταστάσεις είναι επίσης σταθερές, ή ημιμόνιμες, πράγμα που σημαίνει ότι οι τοποθεσίες τους είναι γνωστές και μπορούν εύκολα να στοχοποιηθούν με ακριβείς συντεταγμένες. Επιπλέον, οι ίδιες οι επιφάνειες των ραντάρ είναι εύθραυστες. Ακόμη και μικρές εκρήξεις μπορούν να προκαλέσουν σοβαρές ζημιές που θέτουν το σύστημα εκτός λειτουργίας για μεγάλο χρονικό διάστημα. 

 

Η αυξανόμενη απειλή των drones 

 

Οι τεχνολογικές εξελίξεις έχουν μειώσει δραματικά το κόστος διεξαγωγής επιθέσεων ακριβείας. Τα drones αυτοκτονίας μεγάλου βεληνεκούς γίνονται ολοένα και πιο διαδεδομένα, τόσο σε κρατικούς, όσο και σε μη κρατικούς δρώντες. Τα συστήματα αυτά επιτρέπουν την επίθεση σε υποδομές υψηλής αξίας από μεγάλες αποστάσεις, με σχετικά χαμηλό κόστος. Η εξάπλωση της τεχνολογίας των drones έχει ουσιαστικά “εκδημοκρατίσει” τη δυνατότητα διεξαγωγής πολέμου ακριβείας. Πρόσφατες συγκρούσεις έχουν δείξει αυτή την ευπάθεια. Οι επιθέσεις ουκρανικών drones σε ρωσικά ραντάρ έγκαιρης προειδοποίησης το 2024 ανέδειξαν την ευθραυστότητα τέτοιων στρατηγικών συστημάτων. 

 

Παρόμοια, προηγούμενες αναφορές για εισβολές drones πάνω από αμερικανική εγκατάσταση THAAD στο Γκουάμ, είχαν προκαλέσει ανησυχίες για την ασφάλεια των αμερικανικών υποδομών αντιπυραυλικής άμυνας. Σε άλλες περιπτώσεις, η Ουκρανία πραγματοποίησε κρυφές επιθέσεις με drones εναντίον ρωσικών αεροπορικών βάσεων, ενώ το Ισραήλ χρησιμοποίησε drones και πυραύλους για να καταστρέψει ιρανικά συστήματα αεράμυνας, στην αρχή μιας προηγούμενης σύγκρουσης. Σε όλες αυτές τις περιπτώσεις, η εξουδετέρωση αισθητήρων και συστημάτων αεράμυνας αποτέλεσε το πρώτο βήμα για ευρύτερες στρατιωτικές επιχειρήσεις.

 

Προστασία των ραντάρ 

 

Οι συνέπειες της απώλειας κάλυψης ραντάρ ξεπερνούν τα άμεσα αποτελέσματα στο πεδίο της μάχης. Τα στρατηγικά ραντάρ έγκαιρης προειδοποίησης παίζουν κρίσιμο ρόλο στον εντοπισμό και την επιβεβαίωση εκτοξεύσεων πυραύλων, συμπεριλαμβανομένων πιθανών πυρηνικών επιθέσεων. Αν αυτά τα συστήματα καταστραφούν ή υποστούν ζημιές, οι υπεύθυνοι λήψης αποφάσεων μπορεί να έχουν λιγότερο αξιόπιστες πληροφορίες για εισερχόμενες απειλές. Αυτό μπορεί να δυσκολέψει τη λήψη αποφάσεων σε μια κρίση, ιδιαίτερα όταν ο χρόνος αντίδρασης είναι ήδη πολύ περιορισμένος. 

 

Για την αντιμετώπιση αυτών των αδυναμιών, οι εγκαταστάσεις ραντάρ χρειάζονται πολύ ισχυρότερη και πολυεπίπεδη προστασία. Αυτή θα μπορούσε να περιλαμβάνει συστήματα άμυνας κατά drones, συστήματα εγγύς άμυνας, ηλεκτρονικό πόλεμο και πρόσθετα επίπεδα αντιπυραυλικής άμυνας. 

 

Ένα παράδειγμα είναι ο σταθμός ραντάρ Leshan στην Ταϊβάν, όπου το ραντάρ προστατεύεται από διάφορα αμυντικά συστήματα, μεταξύ των οποίων και ένα επίγειο σύστημα Phalanx, παρόμοιο με αυτά που χρησιμοποιούνται σε πολεμικά πλοία. Παρ’ όλα αυτά, ακόμη και ισχυρές άμυνες μπορεί να δυσκολευτούν να αντιμετωπίσουν μεγάλες και συντονισμένες επιθέσεις με πολλαπλούς πυραύλους και drones. 

 

Κίνδυνοι στην αντιπυραυλική άμυνα 

 

Μια άλλη πιθανή λύση είναι η μεταφορά περισσότερων δυνατοτήτων παρακολούθησης πυραύλων στο διάστημα. Οι Ηνωμένες Πολιτείες διαθέτουν ήδη δορυφόρους που μπορούν να εντοπίζουν εκτοξεύσεις πυραύλων, όμως τα υπάρχοντα συστήματα παρέχουν κυρίως προειδοποίηση εκτόξευσης και όχι συνεχή παρακολούθηση της πορείας του πυραύλου. 

 

Νέοι δορυφορικοί αστερισμοί που βρίσκονται υπό ανάπτυξη στοχεύουν στην παρακολούθηση βαλλιστικών πυραύλων και υπερηχητικών όπλων, σε όλη τη διάρκεια της πτήσης τους. Οι διαστημικοί αισθητήρες θα μπορούσαν να αποτελέσουν ένα πιο ανθεκτικό επίπεδο ανίχνευσης, που δεν θα εξαρτάται αποκλειστικά από ευάλωτα επίγεια ραντάρ. 

 

Ωστόσο, τα διαστημικά συστήματα έχουν και τις δικές τους προκλήσεις. Είναι ακριβά στην κατασκευή και ανάπτυξή τους, ενώ οι δορυφόροι γίνονται επίσης στόχοι, καθώς εξελίσσονται τα όπλα κατά δορυφόρων. Για να αντιμετωπιστεί αυτό, ο αμερικανικός στρατός εξετάζει την ανάπτυξη κατανεμημένων δικτύων με μεγάλο αριθμό μικρότερων δορυφόρων, τα οποία θα είναι πιο δύσκολο να καταστραφούν πλήρως. 

 

Συνολικά, οι ιρανικές επιθέσεις σε εγκαταστάσεις ραντάρ κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης αποκαλύπτουν μια θεμελιώδη αδυναμία στα σύγχρονα συστήματα αντιπυραυλικής άμυνας. Τα εξαιρετικά προηγμένα και δαπανηρά ραντάρ αποτελούν τη ραχοκοκαλιά των αμυντικών δικτύων, αλλά παραμένουν εκπληκτικά ευάλωτα σε σχετικά φθηνά όπλα όπως τα drones. Τα γεγονότα αυτά υπογραμμίζουν την ανάγκη για νέες προσεγγίσεις στην προστασία αυτών των κρίσιμων συστημάτων, όπως ισχυρότερες τοπικές άμυνες, πιο κατανεμημένα δίκτυα αισθητήρων και την ανάπτυξη διαστημικών συστημάτων παρακολούθησης. 

 

Καθώς η σύγκρουση συνεχίζεται, πιθανότατα θα προκύψουν περισσότερες πληροφορίες για την έκταση των ζημιών, όμως τα περιστατικά που έχουν ήδη καταγραφεί αποτελούν σαφή προειδοποίηση για τους κινδύνους που αντιμετωπίζουν τα βασικά στοιχεία της σύγχρονης αντιπυραυλικής άμυνας. 

 

πηγή 

Η Διαφυγή στην Αίγυπτο: 16 Φεβρουαρίου – 3 Μαρτίου 1943

                     Ο Πλοίαρχος Μεζεβίρης στην Αίγυπτο

Αυτοβιογραφία του ναυάρχου
Γρηγορίου Μεζεβίρη

[σ.σ. Τον Απρίλιο του 1941, μετά την εισβολή των Γερμανών στην Ελλάδα, τα ελληνικά πολεμικά πλοία δέχτηκαν ανελέητη επίθεση από την LUFTWAFFE με αποτέλεσμα  25 πλοία κάθε κατηγορίας να βυθιστούν στο διάστημα 4-25 Απριλίου 1941. Σταδιακά τα πλοία που απέμειναν έπλευσαν αρχικά προς τη Σούδα της Κρήτης και έπειτα στην Αλεξάνδρεια. Στο τέλος Απριλίου 1941 συγκεντρώθηκαν στην Αλεξάνδρεια 17 ελληνικά πλοία (1 θωρηκτό, 6 αντιτορπιλικά, 3 τορπιλοβόλα, 5 υποβρύχια και 1 βοηθητικό), ενώθηκαν με τον Αγγλικό στόλο της Μεσογείου και αποτέλεσαν το μόνο ελεύθερο ελληνικό έδαφος.]

Οι πρώτες σκέψεις του Γρηγορίου Μεζεβίρη, όταν στις αρχές Μαΐου 1941 βγήκε από το νοσοκομείο  «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟΣ» όπου νοσηλευόταν μετά τη βύθιση της «ΥΔΡΑΣ», ήταν πώς θα οργανώσει τη διαφυγή του στη Μέση Ανατολή.

Οι περισσότεροι, άλλωστε, από τους αξιωματικούς που παρέμεναν στην κατεχόμενη Ελλάδα επιθυμούσαν να διαφύγουν εκτός των συνόρων της. Η διαφυγή όμως παρουσίαζε εξαιρετικές δυσκολίες, ιδιαίτερα την περίοδο αυτή που δεν υπήρχαν οργανώσεις που διευκόλυναν τις αποδράσεις αυτές.

Δεν ήταν καθόλου εύκολο να βρεθούν πλοιάρια για να αναλάβουν τα επικίνδυνα αυτά ταξίδια και τα υπέρογκα ποσά που ζητούσαν δεν μπορούσαν εύκολα να συγκεντρωθούν. Η προσφορότερη οδός διαφυγής προς την Αίγυπτο μέσω της Τουρκίας ήταν σε πολλές περιπτώσεις κλειστή, γιατί η χώρα αυτή δεν επιθυμούσε να κατηγορηθεί για παραβίαση της ουδετερότητάς της.

Παρά τις μεγάλες δυσκολίες μερικές σποραδικές διαφυγές πραγματοποιήθηκαν. Όσοι όμως από τους πρώτους που διέφυγαν έφθασαν τελικά στον προορισμό τους , το πέτυχαν με μύριες ταλαιπωρίες είτε κατά τη διάρκεια του πλου είτε κατά την αποβίβασή τους στην Τουρκία. Από τα τέλη του 1941 οι διαφυγές συστηματοποιήθηκαν και έγιναν ευχερέστερες.  Οι κατακτητές αντιλήφθηκαν την δραστηριότητα αυτή και από την άνοιξη του 1942 έλαβαν δρακόντεια μέτρα για να την παρεμποδίσουν. Όσοι συλλαμβάνονταν κατά τη διαφυγή τους, καταδικάζονταν σε βαρύτατες ποινές, ακόμα και σε θάνατο.

Ιδιαίτερα τραγική ήταν η τύχη 40 περίπου ανδρών που επέβαιναν σε δυο πλοιάρια που συνελήφθηκαν μόλις είχαν αποπλεύσει. Μερικοί από τους συλληφθέντες εκτελέστηκαν σαν όμηροι, όταν διαπράχθηκε στην Αθήνα κάποια δολιοφθορά σε βάρος του εχθρού. Επειδή μεταξύ των εκτελεσθέντων ήταν και τα πληρώματα των πλοιαρίων, ακόμα πιο δύσκολα βρίσκονταν πληρώματα να αναλαμβάνουν τέτοιες αποστολές.

Ο Γρηγόριος Μεζεβίρης κατά το πρώτο έτος της Κατοχής είδε την υγεία του να καταρρέει σε σημείο που πολλοί θεωρούσαν ότι δεν θα κατάφερνε να γνωρίσει την ημέρα της απελευθέρωσης. Από το φθινόπωρο του 1942, όταν αισθάνθηκε ότι επανέρχονται οι δυνάμεις του, θεώρησε ότι είχε έλθει η ώρα να επανέλθει στην πολεμική του υπηρεσία. Ανέθεσε στον αρχιεπιστολέα του της «ΥΔΡΑΣ» έφεδρο αξιωματικό Κ. Νεόφυτο να βρει οργάνωση που να ασχολείται με διαφυγές.

Ο Γρηγόριος Μεζεβίρης διηγείται:

«Χρειάστηκε πολύς χρόνος για να οργανωθεί η διαφυγή. Κάποια σχέδια που είχαν καταστρωθεί αποδείχτηκαν ανεφάρμοστα.  Καταφέραμε να έρθουμε σε επαφή με παλιό συνάδελφο που διέθετε πλοιάριο της αγγλικής μυστικής υπηρεσίας, που χρησιμοποιούταν για την διαφυγή Άγγλων που είχαν παραμείνει στην Ελλάδα. Πριν όμως μπορέσει να μας διευκολύνει καταδόθηκε και αναγκάστηκε να διαφύγει ο ίδιος από την Ελλάδα.

Τελικά, βρέθηκε ο αντικαταστάτης του έφεδρος Πλοίαρχος Β.Ν. Ε. Βαλασάκης ο οποίος, με μεγάλη προθυμία και με την ιδιοφυΐα που τον διέκρινε για τέτοιες περιπέτειες, οργάνωσε τα πάντα μέχρι την τελευταία λεπτομέρεια. Αεικίνητος, δραστηριοποιούμενος μέσα στην Αθήνα κάτω από τα μάτια των οργάνων ασφαλείας των αρχών κατοχής, είχε καταφέρει επανειλημμένα να ξεφύγει από τα νύχια τους.

Όποτε ζήτησα να τον συναντήσω, μου όριζε κάθε φορά διαφορετικό σπίτι για τόπο συνάντησης. Η τελευταία μας συνάντηση έγινε σε δωμάτιο δίπλα στο οποίο έμεναν Γερμανοί αξιωματικοί. Ήταν η καλύτερη εξασφάλιση για να μη θεωρηθεί η συνάντησή μας ύποπτη!

Άμεσοι συνεργάτες του Πλοιάρχου Βαλασάκη ήταν ένας δραστήριος αξιωματικός του Λιμενικού και ο κυβερνήτης του πλοιαρίου, απότακτος υπαξιωματικός του 1935, που διακινδύνευαν και αυτοί το παν.

Η αναχώρησή μας από την Αθήνα ορίστηκε για την 16η Φεβρουαρίου 1943. Την προηγούμενη πήγαμε σε ένα αστυνομικό τμήμα για να εφοδιαστούμε με πλαστά δελτία ταυτότητας με βάση τις καταθέσεις του αξιωματικού του Λιμενικού και ενός άλλου μάρτυρα.

Με οργή που δύσκολα συγκρατούσα, άκουσα τον αστυνόμο να εφιστά με ύφος αυστηρό την προσοχή των μαρτύρων στην ακρίβεια της καταθέσεώς τους. Τη στιγμή όμως που έβγαινα από το τμήμα με πλησίασε ο αστυνόμος και μου ψιθύρισε «γεια σας, καλό ταξίδι και ο Θεός μαζί σας»

Στο ταξίδι της διαφυγής θα με συνόδευαν ο αρχιεπιστολέας μου  Κ. Νεόφυτος και ο Υποπλοίαρχος Γ. Παναγιωτόπουλος  που είχε υπηρετήσει πολλά χρόνια κάτω από τις διαταγές μου και που αναζητούσε και αυτός μέσο διαφυγής.

Το πρωί της ημέρας που είχε οριστεί η αναχώρησή μας, σύμφωνα με τις οδηγίες που μου είχαν δοθεί, έβγαινα από το σπίτι μου αγνώριστος,  αξύριστος από μέρες, με βρώμικα ρούχα και με ένα σακίδιο στον ώμο σαν μόνη αποσκευή. Υποτίθεται ότι ήμασταν μικροέμποροι μαυραγορίτες που πηγαίναμε να προμηθευτούμε ξυλάνθρακες.

Με τους δυο συντρόφους μου και με τον οδηγό που μας είχαν διαθέσει συναντηθήκαμε στο σημείο αναχώρησης του φορτηγού αυτοκινήτου που εκτελούσε χρέη μέσου συγκοινωνίας με τα χωριά της Αττικής.

Όταν μετά από δυο περίπου ώρες  καθυστέρηση ξεκίνησε το αυτοκίνητο, αντιληφθήκαμε ότι τα χαρακτηριστικά πολλών από τους επιβάτες του φορτηγού δεν ήταν ανάλογα με το ντύσιμό τους. Μας γεννήθηκε η υπόνοια ότι ο σκοπός του ταξιδιού των επιβατών αυτών ήταν ανάλογος με τον δικό μας. Όπως εξακριβώθηκε αργότερα ήταν, πράγματι, συνάδελφοι του Στρατού που ανήκαν σε άλλη αποστολή και από σύμπτωση συνταξίδευαν μαζί μας.

Στο δρόμο, μας σταμάτησαν για έλεγχο στο Ιταλικό φυλάκιο στο Μπογιάτι. Ευτυχώς ο έλεγχος περιορίστηκε στις αποσκευές και δεν έγινε σωματική έρευνα  Όπως διαπιστώσαμε αργότερα οι στρατιωτικοί συνάδελφοι ήταν οπλισμένοι με τα περίστροφά τους.

Από το τέρμα της διαδρομής του αυτοκινήτου κατευθυνθήκαμε με τα πόδια σε σημείο της παραλίας κοντά στον Κάλαμο, όπου παραμείναμε μέσα σε μια εκκλησία μέχρι να νυχτώσει. Κατόπιν επιβιβαστήκαμε σε ένα βενζινόπλοιο με συνεπιβάτες τους στρατιωτικούς συναδέλφους. Τα μεσάνυκτα αποβιβαστήκαμε σε απόκρημνη ακτή της Εύβοιας, όπου χωρίσαμε από τους στρατιωτικούς που ακολούθησαν άλλη πορεία.

Σκαρφαλώσαμε στα βράχια και φθάσαμε σε ένα μονοπάτι που θα ακολουθούσαμε μέχρι τις κορυφογραμμές των βουνών για να φθάσουμε στην ανατολική πλευρά του νησιού. Με πόση ανακούφιση είδα να περιμένουν εκεί οδηγός με δυο μουλάρια ένα για μένα και ένα για να τις αποσκευές! Ασφαλώς δεν ήμουνα σε φυσική κατάσταση  για την απαιτούμενη τετράωρη συνεχή πορεία, ευτυχώς όμως ο οργανωτής της διαφυγής είχε προβλέψει τα πάντα με μαθηματική ακρίβεια. Οι δυο σύντροφοί μου διήνυσαν την απόσταση αυτή πεζή  αποδεικνύοντας τις ορειβατικές ικανότητές τους.

Φθάσαμε, τελικά, σε ένα μικρό αγροτικό συνοικισμό σε απόσταση μια ώρας περίπου από τον μικρό όρμο που θα παίρναμε το βενζινόπλοιο για την Τουρκία. Στον συνοικισμό επρόκειτο να αναμείνουμε την άφιξη του βενζινόπλοιου από τον Πειραιά. Ειδοποιηθήκαμε ότι, λόγω βλάβης της μηχανής, θα κατέπλεε μόνο την επόμενη νύχτα

Αυτό ήταν και το πιο αγωνιώδες σημείο όλης της περιπέτειας. Αρκετοί, πριν από εμάς, είχαν μάταια αναμείνει για μέρες το πλωτό μέσο που είχαν αδρά πληρώσει, χωρίς τελικά να εμφανιστεί.

Κατά την αναμονή μας φιλοξενηθήκαμε στο σπίτι συγγενούς του οδηγού μας όπου οι καλοί χωρικοί, που είχαν ειδοποιηθεί για την άφιξή μας, μας είχαν ετοιμάσει λουκούλειο γεύμα, που δεν είχαμε γευθεί από όταν άρχισε η κατοχή.

Έφθασε η νύχτα χωρίς να πάρουμε την είδηση που περιμέναμε για την άφιξη του πλοιαρίου μας. Αποφασίσαμε, όμως, να κατευθυνθούμε προς την ακτή για να μην καταχραστούμε τη φιλοξενία που παρουσίαζε κινδύνους για τους φιλοξενούντες.

Στην ακτή βρήκαμε ένα μεγάλο βενζινόπλοιο που προορίζονταν για τους στρατιωτικούς συνταξιδιώτες μας από την Αθήνα και ένα πλοιάριο που περίμενε μια ομάδα αεροπόρων. Το δικό μας σκάφος δεν φαινόταν πουθενά.

Μετά από μακρά μάταια αναμονή και αφού απελπιστήκαμε ότι δεν θα αναχωρούσαμε εκείνη τη νύχτα, πέσαμε να κοιμηθούμε στο πάτωμα μιας καλύβας ψαράδων. Γύρω στη μια το πρωί, ένας από τους ψαράδες που αγρυπνούσε έτρεξε να μας αναγγείλει ότι το βενζινόπλοιό μας είχε καταπλεύσει.

Σε λίγο αποχαιρετούσαμε τις ελληνικές ακτές με κατεύθυνση προς την Τουρκία, πάνω σε ένα πλοιάριο 1½ τόνων.

Το πρωί μας βρήκε στο ύψος του Στενού του Καφηρέα, ο καιρός έμοιαζε καλός και το Γερμανικό πλοιάριο που συνήθως περιπολούσε στη περιοχή αυτή δεν φαίνονταν στον ορίζοντα.  Από τις πρώτες απογευματινές ώρες ο άνεμος άρχισε να δυναμώνει και ήταν αδύνατο να μείνει κανείς στο κατάστρωμα. Αναγκαστήκαμε να στριμωχτούμε στη μικρή καμπίνα του σκάφους.

Σύμφωνα με τις οδηγίες που είχαμε πάρει από την Αθήνα, έπρεπε να περάσουμε σε απόσταση τουλάχιστον δέκα μιλίων νότια της Χίου για να αποφύγουμε συνάντηση με το Γερμανικό πλοιάριο που περιπολούσε μεταξύ Χίου και των Τουρκικών ακτών. Μια τέτοια συνάντηση ήταν εξαιρετικά ανεπιθύμητη γιατί, εκτός του ότι τα ναυτολογικά μας έγγραφα δεν ήταν εντάξει, μεταφέραμε και αγγλικό ταχυδρομείο!

Ο καιρός, όμως, είχε δυναμώσει σε τέτοιο βαθμό ώστε κάθε αργοπορία πιθανόν να έκανε αδύνατη τη συνέχιση του ταξιδιού. Κατόπιν αυτού, ο κυβερνήτης του πλοιαρίου αποφάσισε να συντομεύσει τον πλου και να παραπλεύσει την Χίο ισχυριζόμενος ότι «με τέτοιον καιρό τα γερμανικά περιπολικά δεν βγαίνουν»

Πράγματι, δεν φάνηκαν κατά τον πλου μας γερμανικά περιπολικά και κατά τα  μεσάνυχτα καταπλεύσαμε στον όρμο Αγρελιά , κοντά στη Τουρκική πόλη Τσεσμέ. Ήταν καιρός γιατί στο τελευταίο μέρος της διαδρομής το κύτος του σκάφους, όπου βρισκόμαστε, είχε κατά το ήμισυ γεμίσει με νερά.

Πλευρίσαμε σε μια ξύλινη προβλήτα και μετά από συνθηματικό σφύριγμα του κυβερνήτη εμφανίστηκε ένας Ελληνοκύπριος που μας οδήγησε στο μόνο σωζόμενο οικίσκο ενός ερειπωμένου συνοικισμού.

Εκεί μας περίμενε ό,τι θα μπορούσαν να επιθυμήσουν άνθρωποι σαν και εμάς βρισκόμενοι σε κατάσταση ναυαγού: Δωμάτιο με καλή θέρμανση, ζεστά εσώρουχα, στρώματα για να κοιμηθούμε και άφθονο και εκλεκτό φαγητό.

Στο δωμάτιο αυτό παραμείναμε και την επόμενη ημέρα, όπως μας είχε ζητηθεί, για να μην μας αντιληφθούν οι τελωνοφύλακες που υποτίθετο ότι αγνοούσαν την παρουσία μας. Εν τούτοις, μας επισκέφθηκε Τούρκος ανώτερος αξιωματικός στον οποίο παρουσιαστήκαμε με την πραγματική μας ιδιότητα. Αυτός έδειξε ενθουσιώδη φιλελληνικά αισθήματα και μας ευχήθηκε να επιστρέψουμε γρήγορα στην ελεύθερη Πατρίδα μας.

Μας επισκέφθηκε επίσης ο Άγγλος υποπρόξενος της Σμύρνης, συνοδευόμενος από δυο Έλληνες που υπηρετούσαν στην αγγλική υπηρεσία στο Τσεσμέ οι οποίοι μας έδωσαν οδηγίες για τις προσεχείς κινήσεις μας.

Επιβιβαστήκαμε σε αυτοκίνητο που μας μετέφερε στην είσοδο της πόλης του Τσεσμέ. Βαδίσαμε μέχρι το κτίριο της αστυνομίας και παρουσιαστήκαμε σαν πρόσφυγες από την Χίο. Στο γραφείο του αστυνόμου μας περίμενε ο ένας από τους δυο Έλληνες που μας είχαν προηγουμένως επισκεφθεί με τον Άγγλο υποπρόξενο.  Προσποιήθηκε ότι μας έβλεπε για πρώτη φορά επί τουρκικού εδάφους, δήλωσε όμως ότι μας γνώριζε από την Αθήνα και επιβεβαίωσε τη πλαστή ταυτότητά μας.

Ήμουν ο δικηγόρος Μόσχος που δεινοπάθησα στη κατοχή και κατέφυγα στην Τουρκία για να βρω δουλειά. Οι δυο σύντροφοί μου ήταν, ο ένας έμπορος και ο άλλος βιομήχανος που διέφυγαν για τους ίδιους λόγους. Οι τούρκοι αστυνομικοί με ενδιαφέρον ζητούσαν πληροφορίες για τις δουλειές μας στην Ελλάδα και για τους λόγους που μας ανάγκασαν να φύγουμε.

Τέλος, έληξε και η κωμωδία αυτή και μεταφερθήκαμε με αυτοκίνητο και με τη συνοδεία Τούρκου αστυνομικού στη Σμύρνη. Εκεί φιλοξενηθήκαμε σε κτίριο του Αγγλικού Προξενείου και από το βράδυ της 19ης Φεβρουαρίου απολαμβάναμε την προστασία της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.

Αυθημερόν είχαν ειδοποιηθεί για την άφιξή μας τα αρμόδια πρόσωπα στην Αθήνα και οι Ελληνικές αρχές στο Κάιρο και στο Λονδίνο.

Στο κτίριο του Αγγλικού Προξενείου παραμείναμε μέχρι την 24η Φεβρουαρίου αναμένοντας την έκδοση διαβατηρίων. Μας είχαν παρακαλέσει να μη κυκλοφορούμε στην πόλη για να μην αποκαλυφθεί η ταυτότητά μας από πράκτορες του εχθρού.

Το πρωί της 24ης Φεβρουαρίου πήραμε το τρένο για το Χαλέπιο όπου φθάσαμε τη νύχτα της 27ης. Με το ίδιο τρένο ταξίδευε μεγάλη ομάδα συναδέλφων από διάφορα Όπλα που είχαν τον ίδιο προορισμό με μας.

Στο Χαλέπιο μας περίμενε Άγγλος λοχαγός, Ελληνικής καταγωγής, που μας οδήγησε για διανυκτέρευση σε ξενοδοχείο της πόλης. Οι οδηγίες των Αγγλικών Αρχών Σμύρνης αλλά και οι ενέργειες του Αντιπροέδρου της Κυβερνήσεως Παν. Κανελλόπουλου από το Κάιρο μας εξασφάλισαν άνετη συνέχιση του ταξιδιού.

Το πρωί της επομένης ήρθε στο ξενοδοχείο μας Άγγλος ταγματάρχης που έθεσε στη διάθεσή μας το αυτοκίνητό του για να μας μεταφέρει στη Βηρυτό όπου βρισκόταν και η βάση των υποβρυχίων μας. Πολλοί από τους αξιωματικούς που υπηρετούσαν εκεί, μόλις πληροφορήθηκαν την άφιξή μας, έτρεξαν να μας συναντήσουν με συγκινητικές εκδηλώσεις. Η χαρά μου ήταν μεγάλη γιατί βρισκόμουν πάλι μεταξύ συναδέλφων που είχαν αναπτύξει λαμπρή πολεμική δράση. Με ιδιαίτερη ευχαρίστηση με πληροφόρησαν ότι μόλις έγινε γνωστή η άφιξή μου στη Σμύρνη με εισήγηση του Υπουργού Εθνικής Άμυνας ανασυστάθηκε το Ανωτέρου Ναυτικό Συμβούλιο με πενταμελή σύνθεση και συμμετοχή του Υπουργού Εθνικής Άμυνας Παν. Κανελλόπουλου, του Υφυπουργού Ναυτικών Υποναυάρχου Καββαδία, του Αρχηγού του Στόλου Υποναυάρχου Σακελαρίου του Αντιναυάρχου Βούλγαρη και εμένα.

Εκείνες τις ημέρες βρισκόταν στη Βηρυτό και ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας που είχε έλθει για να επιδιώξει την αποκατάσταση της τάξης στις στρατιωτικές μονάδες στις οποίες είχε εκδηλωθεί στάση. Ο Υπουργός ζήτησε να με δει και αισιόδοξος για την εξέλιξη της καταστάσεως με παρακάλεσε να τον περιμένω στο Κάιρο, όπου θα με συναντούσε μετά από τρεις ημέρες.

Την επομένη αναχωρούσαμε με αγγλικό αυτοκίνητο για τη Χάιφα και από εκεί με τρένο για το Κάιρο, όπου φθάσαμε στις 3 Μαρτίου. Από την αναχώρησή μας από την Αθήνα, χάρις στις πολλαπλές ευκολίες που μας παρασχέθηκαν, είχαν περάσει μόνο 15 ημέρες χρόνος ελάχιστος για τέτοια ταξίδια,.

Το ίδιο βράδυ ο Ραδιοφωνικός Σταθμός Καΐρου μετέδιδε συνθηματική ειδοποίηση για να πληροφορηθούν οι δικοί μας ότι φθάσαμε καλά…».

Πηγή: Ναύαρχος Γ. Μεζεβίρης

ΑΒΕΡΩΦ 

π. Γεώργιος Καψάνης: Ἄν δέν δεχθοῦν οἱ Ρωμαιοκαθολικοί ὅτι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ εἶναι ἄκτιστος, δέν μποροῦμε νά ἑνωθοῦμε μαζί τους, ἔστω κι ἀν δεχθοῦν ὅλα τά ἄλλα.

Ἄν δέν δεχθοῦν οἱ Ρωμαιοκαθολικοί ὅτι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ εἶναι ἄκτιστος, δέν μποροῦμε νά ἑνωθοῦμε μαζί τους, ἔστω κι ἀν δεχθοῦν ὅλα τά ἄλλα.

π. Γεώργιος Καψάνης

 

Ἑνωνόμαστε μέ τόν Θεό διά τῶν ἀκτίστων θείων ἐνεργειῶν του κι ὄχι διά τῆς οὐσίας Του. Αὐτό εἶναι τό μυστήριο τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως καί ζωῆς μας. 

 

Αὐτό δέν μποροῦν νά τό δεχθοῦν οἱ Δυτικοί αἱρετικοί. Ἐπειδή εἶναι ὀρθολογισταί, δέν κάνουν διάκριση μεταξύ οὐσἰας καί ἐνεργείας τοῦ Θεοῦ, καί λέγουν ὅτι ὁ Θεός εἶναι μόνο οὐσία. Γι’ αὐτό καί δέν μποροῦν νά ὁμιλοῦν περί θεώσεως τοῦ ἀνθρώπου. Γιά νά μή πέσουν στόν πανθεϊσμό δέν ὁμιλοῦν καθόλου γιά θέωση. 

 

Καί ποιός τότε ἀπομένει κατ’ αὐτούς ὡς σκοπός τῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου; Ἁπλῶς μία ἠθική καλλιτέρευσις. Ἀλλά ἡ ἠθική τελειοποίησις εἶναι πολύ λίγο γιά τόν ἄνθρωπο. Ἐμεῖς ὡς τελικό στόχο μας ἔχουμε νά ἑνωθοῦμε μέ τόν ἅγιο Θεό. Αὐτός εἶναι ὁ σκοπός τῆς δημιουργίας τοῦ σύμπαντος. Αὐτό θέλουμε. 

 

Ἡ ἑκκλησία, μέ τρεῖς μεγάλες Συνόδους στήν Κωνσταντινούπολη, δικαίωσε τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Παλαμᾶ (ὁ ὁποῖος μέ τήν χάρη Του ἀντιμετώπισε τίς κακοδοξίες τῶν Παπικῶν περί τῆς οὐσίας καί τῶν ἐνεργειῶν τοῦ Θεοῦ) καί κήρυξε πώς ἡ ἐν Χριστῷ ζωή δέν εἶναι ἁπλῶς ἠθικοποίηση τοῦ ἀνθρώπου ἀλλά θέωσις, πού σημαίνει συμμετοχή στήν δόξα τοῦ Θεοῦ, θέα τοῦ Θεοῦ, τῆς Χάριτός Του, τοῦ ἀκτίστου φωτός Του. 

 

Μέχρι σήμερα οἱ Δυτικοί θεωροῦν κτιστή τήν θεία Χάρι, τήν ἐνέργεια τοῦ Θεοῦ. Εἶναι δυστυχῶς καί τοῦτο μία ἀπό τίς πολλές διαφορές μας, πού πρέπει νά λαμβάνεται σοβαρῶς ὑπ’ ὄψιν στόν θεολογικό διάλογο μέ τούς Ρωμαιοκαθολικούς. 

 

Δέν εἶναι μόνο τό filioque, τό πρωτεῖο ἐξουσίας καί τό «ἀλάθητο» τοῦ πάπα, ἀπό τίς βασικές διαφορές μεταξύ τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί τῶν Παπικῶν. Εἶναι καί τά ἀνωτέρω. 

 

Ἄν δέν δεχθοῦν οἱ Ρωμαιοκαθολικοί ὅτι ἡ Χάρις τοῦ Θεοῦ εἶναι ἄκτιστος, δέν μποροῦμε νά ἑνωθοῦμε μαζί τους, ἔστω κι ἀν δεχθοῦν ὅλα τά ἄλλα. Διότι ποιός θά ἐνεργήσει τήν θέωση, ἄν ἡ θεία Χάρις εἶναι κτίσμα καί ὄχι ἄκτιστος ἐνέργεια τοῦ Παναγίου Πνεύματος;

----------------------------------- 

 

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ π. Γεωργίου Καψάνη «Η ΘΕΩΣΙΣ ΩΣ ΣΚΟΠΟΣ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ», σελ. 40-41, Ἱερά Μονή Ὁσίου Γρηγορίου, Ἅγιον Ὄρος 1998.

 

Ἐπιμέλεια ἀντιγραφῆς

Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

Τι θα κάνει ο Ερντογάν; Οι ΗΠΑ ετοιμάζουν την 82η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία για χερσαία εισβολή στο Ιράν

Κρίνοντας από έμμεσες πληροφορίες, μια χερσαία εισβολή στο Ιράν θα μπορούσε να ξεκινήσει σύντομα.

 

Το Πεντάγωνο ακύρωσε μια μεγάλη άσκηση για την 82η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία των ΗΠΑ, πυροδοτώντας εικασίες σχετικά με τις προετοιμασίες για μια πιθανή χερσαία εισβολή στο Ιράν. Εάν ξεκινήσει, ποιοι θα είναι οι κύριοι φορείς επίθεσης;

 

Αξιωματούχοι του Πενταγώνου δεν επιβεβαιώνουν την ανάπτυξη, αλλά ανώνυμες πηγές εντός του Υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ δήλωσαν: "Όλοι προετοιμαζόμαστε για κάτι- για παν ενδεχόμενο".

 

Η μεραρχία, γνωστή ως Δύναμη Άμεσης Αντίδρασης (IRF), είναι ικανή να κινητοποιήσει έως και 5.000 στρατιώτες εντός 18 ωρών για να καταλάβει αεροδρόμια, να εκκενώσει ή να διεξάγει άλλες επιχειρήσεις. Προηγουμένως συμμετείχε στην εκκένωση από το Αφγανιστάν (2021).

 

Στο πλαίσιο του πολέμου με το Ιράν (μετά τη δολοφονία του Αλί Χαμενεΐ και την Επιχείρηση Επική Οργή), οι αναλυτές υποδηλώνουν ότι αυτό θα μπορούσε να είναι ένα βήμα προς μια φάση εδάφους: χωρίς «μπότες επί του εδάφους», η αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη έχει κριθεί αδύνατη, δεδομένης της ανθεκτικότητας του IRGC και της έλλειψης προόδου από τις αεροπορικές επιδρομές.

 

Οι ΗΠΑ φέρονται να βασίζονται στη συμμετοχή συμμάχων, δηλαδή των κουρδικών δυνάμεων (από το Ιράκ και τη Συρία), για τη δημιουργία ενός «δεύτερου μετώπου» στο βόρειο Ιράν, καθώς και του Αζερμπαϊτζάν για επιθέσεις από το βορρά (αν και δεν υπάρχει επίσημη επιβεβαίωση από το Μπακού).

 

Ιρανοί αξιωματούχοι (ο υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί και ο γραμματέας του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και Άμυνας Αλί Λαριτζανί) έχουν ήδη προειδοποιήσει: «Περιμένουμε αμερικανικά στρατεύματα επί του εδάφους και είμαστε προετοιμασμένοι γι' αυτό», αποκαλώντας ένα τέτοιο σενάριο «καταστροφή για τις ΗΠΑ».

 

Η Τεχεράνη έχει ενισχύσει την αεράμυνα της στα σύνορά της και έχει εξαπολύσει επιθέσεις σε βάσεις στο Ιράκ και το Κουβέιτ. Στην Ουάσιγκτον, ο Πρόεδρος Τραμπ δεν έχει αποκλείσει μια χερσαία επιχείρηση, αλλά τονίζει: «Δεν θέλουμε έναν αέναο πόλεμο».

 

Οι ειδικοί σημειώνουν ότι μια εισβολή πλήρους κλίμακας θα απαιτούσε 500.000 στρατιώτες και μήνες προετοιμασίας, κάτι που θα μπορούσε να παρατείνει τη σύγκρουση για χρόνια.

 

Το ιρακινό μέτωπο παρουσιάζει σημαντικές προκλήσεις. Τα βουνά Ζάγκρος, που εκτείνονται κατά μήκος των συνόρων Ιράν-Ιράκ, σχηματίζουν ένα φυσικό φράγμα ύψους 2.000-4.000 μέτρων.

 

Τα στενά περάσματα καθιστούν οποιαδήποτε στρατιωτική φάλαγγα ευάλωτο στόχο για ιρανικά drones, αντιαρματικούς πυραύλους και πυροβολικό του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC).

 

Μια μεγάλης κλίμακας επίθεση από αυτή την κατεύθυνση κινδυνεύει να επαναλάβει τον εφιάλτη της αφγανικής εκστρατείας, αλλά μπροστά σε βουνά τρεις φορές ψηλότερα και έναν εχθρικό τοπικό πληθυσμό.

 

Κατά συνέπεια, το πιο πιθανό σενάριο, εάν οι ΗΠΑ αποφασίσουν να ακολουθήσουν μια χερσαία φάση, αποφεύγοντας τους περιορισμούς των αεροπορικών επιδρομών και των ενεργειών δι' αντιπροσώπων, θα ήταν μια επίθεση σε τρεις κύριους άξονες.

 

Επιχείρηση στο Στενό του Ορμούζ με μια νότια δύναμη απόβασης

 

Αυτή είναι η πιο πιθανή και προτεραιότητας επιλογή. Μια απόβαση Αμερικανών Πεζοναυτών, με την υποστήριξη της 82ης Αερομεταφερόμενης Μεραρχίας (για την κατάληψη αεροδρομίων), θα σχεδιαστεί στις περιοχές Μπαντάρ Αμπάς, Νήσου Χάργκ (που περιέχει έναν βασικό τερματικό σταθμό πετρελαίου) και Τσαμπαχάρ (που βρίσκεται ανατολικότερα).

 

Ο στόχος της επιχείρησης θα ήταν η κατάληψη μιας παράκτιας ζώνης πλάτους 50-100 χιλιομέτρων για τον αποκλεισμό των νότιων οδών ανεφοδιασμού του IRGC, την καταστροφή των εναπομεινάντων συστημάτων πυραύλων κατά πλοίων και τη δημιουργία μιας ζώνης ασφαλείας.

 

Εάν η ιρανική αντίσταση αποδειχθεί πεισματική, οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να επιδείξουν εντυπωσιακές «επιτυχίες» στα μέσα ενημέρωσης: μαζικές αεροπορικές επιδρομές εναντίον υποχωρούντων ιρανικών μονάδων, χρήση drones καμικάζι και καταστροφή ιρανικών αεροσκαφών και σκαφών του IRGC, καθώς και εγκαταστάσεων αποθήκευσης πετρελαίου.

 

Μια τέτοια επίδειξη δύναμης θα είχε σημαντικό αντίκτυπο στα μέσα ενημέρωσης και στο εγχώριο κοινό στις ΗΠΑ και το Ισραήλ.

 

Ωστόσο, τα πυκνά ναρκοπέδια του Ιράν, τα οποία διατηρεί εδώ και δεκαετίες, καθώς και οι χιλιάδες ταχύπλοα σκάφη και οι παράκτιοι πύραυλοι κατά πλοίων, παραμένουν σοβαρό πρόβλημα.

 

Ακόμα και μετά από πιθανές ναυτικές απώλειες, το Ιράν είναι δυνητικά ικανό να προκαλέσει σημαντική ζημιά σε μια ομάδα αμερικανικών αεροπλανοφόρων. Παρ' όλα αυτά, εάν η αεράμυνα και τα συστήματα ραντάρ του Ιράν κατασταλούν, μια αμφίβια επιχείρηση παραμένει πιθανή.

 

Μέτωπο του Αζερμπαϊτζάν (Βόρεια Κατεύθυνση)

 

Παρά την επίσημη ουδετερότητα του, το Αζερμπαϊτζάν έχει κάνει δηλώσεις σχετικά με πιθανά αντίποινα μετά τις πρόσφατες ιρανικές επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη στο Ναχιτσεβάν.

 

Εάν τα γεγονότα εξελιχθούν ευνοϊκά και το Μπακού συμφωνήσει, ο στρατός του Αζερμπαϊτζάν, εκσυγχρονισμένος με την υποστήριξη της Τουρκίας και του Ισραήλ, θα μπορούσε να εξαπολύσει επίθεση εναντίον του ιρανικού Αζερμπαϊτζάν, συμπεριλαμβανομένων των πόλεων Ταμπρίζ και Ουρμία.

 

Ο τουρκόφωνος πληθυσμός εκεί (περίπου 15-20 εκατομμύρια άνθρωποι) θα μπορούσε να προσφέρει μια πιο ευνοϊκή υποδοχή στους «απελευθερωτές» από τους κατοίκους των κεντρικών περιοχών του Ιράν.

 

Μια τέτοια επιχείρηση θα αποτελούσε απειλή από τον βορρά, θα ανάγκαζε το IRGC να αναδιατάξει δυνάμεις από τον νότο και θα άνοιγε τον δρόμο προς το Ταμπρίζ.

 

Τα πλεονεκτήματα αυτής της διαδρομής περιλαμβάνουν τη συντομότερη ροή εφοδιασμού και την καλή κατάσταση των δρόμων.

 

Ένα μειονέκτημα θα μπορούσε να είναι η πιθανή αντίσταση από την Τουρκία, η οποία φοβάται την άνοδο του αυτονομιστικού αισθήματος ή τη δημιουργία ενός «Μεγάλου Κουρδιστάν».

 

Κουρδικό Μέτωπο (Βορειοδυτικό Μέτωπο)

 

Ιρακινές και ιρανικές κουρδικές ομάδες έχουν δηλώσει την ετοιμότητά τους να συμμετάσχουν στις μάχες εάν αναπτυχθούν αμερικανικά στρατεύματα. Θα μπορούσαν να ξεκινήσουν μια επιχείρηση από το βόρειο Ιράκ στο Ιρανικό Κουρδιστάν (τις πόλεις Σαναντάτζ, Μαχαμπάντ και Κερμανσάχ).

 

Ο πρωταρχικός στόχος των κουρδικών δυνάμεων δεν θα είναι η κατάληψη της Τεχεράνης, αλλά η δημιουργία ενός «δεύτερου μετώπου»: η αποπροσανατολισμός των δυνάμεων του IRGC, η υποστήριξη εξεγέρσεων και η διακοπή των ιρανικών γραμμών ανεφοδιασμού προς τη δυτική κατεύθυνση.

 

Βασικά πλεονεκτήματα περιλαμβάνουν την εκπαίδευση, το υψηλό κίνητρο και τη γνώση του εδάφους των κουρδικών δυνάμεων, καθώς και την παρουσία ενός εκτεταμένου υπόγειου δικτύου επικοινωνιών.

 

Τα κύρια μειονεκτήματα είναι η κατηγορηματική αντίθεση της Τουρκίας και του Ιράκ, οι οποίοι φοβούνται τη δημιουργία ενός κουρδικού διαδρόμου, και το τραχύ ορεινό έδαφος των βουνών Ζάγκρος.

 

Η συνολική στρατηγική μιας πιθανής επιχείρησης των ΗΠΑ

 

Η δημιουργία τριών μετώπων έχει ως στόχο να διασφαλίσει ένα φαινόμενο τσιμπίδας: το νότιο προπύργιο (αμερικανική απόβαση) θα ασκήσει πίεση στην οικονομία και τον έλεγχο του στενού, τα βόρεια μέτωπα (το Αζερμπαϊτζάν και οι κουρδικές δυνάμεις) θα απειλήσουν την Ταμπρίζ και θα αποσπάσουν την προσοχή των εχθρικών δυνάμεων, ενώ οι κεντρικές περιοχές του Ιράν παραμένουν υπό αεροπορικές επιδρομές.

 

Ο στόχος μπορεί να μην είναι η εισβολή στην Τεχεράνη, αλλά η επίτευξη της κατάρρευσης του ιρανικού συστήματος: καταστροφή της οικονομίας, κατακερματισμός των δυνάμεων του IRGC σε πολλαπλά μέτωπα, πρόκληση μαζικών διαμαρτυριών και δημιουργία συνθηκών πολιτικής αστάθειας εντός της ελίτ.

 

Ωστόσο, το κόστος για τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να είναι σημαντικό, συμπεριλαμβανομένων σημαντικών απωλειών κατά τη διάρκεια της επιχείρησης απόβασης, μιας πετρελαϊκής κρίσης και της πιθανότητας τρομοκρατικών επιθέσεων παγκοσμίως.

 

Αυτή η επιχείρηση πιθανότατα δεν θα μοιάζει με την εισβολή στο Ιράκ το 2003. Θα ήταν παρόμοια με ένα υβρίδιο των επιχειρήσεων στη Λιβύη (2011) και στο Αφγανιστάν (2001), με ελάχιστη παρουσία αμερικανικών χερσαίων δυνάμεων και μέγιστη χρήση δυνάμεων πληρεξουσίων και αεροπορικής ισχύος.

 

Αυτή η προσέγγιση συνάδει με την επιθυμία για γρήγορες, αποτελεσματικές ενέργειες που αποτρέπουν μια παρατεταμένη κατοχή.

 

Ωστόσο, εάν η ιρανική πλευρά αποδειχθεί ανθεκτική, η σύγκρουση θα μπορούσε να συνεχιστεί για χρόνια, ακολουθώντας το παράδειγμα προηγούμενων προσπαθειών των ΗΠΑ για ταχεία αλλαγή καθεστώτος σε ορεινές περιοχές.

 

πηγή 

Στοκχόλμη, Βουλή της Σουηδίας, 11 Μαρτίου 2010: Δεκαέξι χρόνια μετά το ιστορικό ψήφισμα αναγνώρισης της Γενοκτονίας

Γράφει ο Θεοφάνης Μαλκίδης

 

Η 11η Μαρτίου 2010 αποτελεί μία σημαντική ημέρα για τους Έλληνες, τους Αρμένιους και τους Ασσύριους σε όλο τον κόσμο, αποτελεί μία σπουδαία ημέρα για τη μνήμη των εκατομμυρίων θυμάτων της Γενοκτονίας των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων.

 

Η απόφαση της ολομέλειας του Σουηδικού Κοινοβουλίου να αναγνωρίσει με ψήφους 131 υπέρ και 130 κατά, την Γενοκτονία των Ελλήνων, των Αρμενίων και των Ασσυρίων με την καθοριστική ψήφο της κουρδικής καταγωγής βουλευτού Gulan Αvci, αποτέλεσε μία μεγάλη επιτυχία, η οποία ήρθε σε μία δύσκολη περίοδο. Σε μία συγκυρία όπου το μόνο που λεγόταν και συνεχίζει να ακούγεται είναι ψέματα και προπαγάνδα. Στην ελληνική όμως παράδοση, υπάρχουν και οι λέξεις, που γίνονται σύμβολα, αγώνες, πρότυπα, ταυτότητα.

 

Η απόφαση της Σουηδικής Βουλής την 11 Μαρτίου 2010 ήρθε μετά την απόφαση του Μαΐου του 2009, ότι από κοινού Έλληνες, Αρμένιοι και Ασσύριοι θα προωθήσουν το ψήφισμα για την αναγνώριση της Γενοκτονίας στη Σουηδική Βουλή. 

 

Είμαι περήφανος γιατί στην εκδήλωση εκείνη στη Στοκχόλμη μίλησα μαζί με τους συναγωνιστές Κώστα Φραγγίδη, τον πρόεδρο του Συλλόγου Ποντίων Στοκχόλμης “Εύξεινος Πόντος”, τον Vahagn Avedian , μέλος της Αρμενικής εθνικής επιτροπής Σουηδίας και τον Sabri Atman εκπρόσωπο των Ασσυρίων. Εκεί με πρωτοβουλία του Συλλόγου και του Κέντρου Ελληνικού Πολιτισμού Σουηδίας διανεμήθηκε το βιβλίο μου, στην αγγλική γλώσσα, για τη Γενοκτονία.

 

Είχε προηγηθεί, λίγους μήνες νωρίτερα, η παρουσίαση του αείμνηστου Μιχάλη Χαραλαμπίδη στη Στοκχόλμη και το αίτημα για την αναγνώριση. 

 

Λίγο αργότερα το μεγαλύτερο πολιτικό κόμμα της Σουηδίας, το Σοσιαλδημοκρατικό, κατά την ετήσια συνέλευση του, το Νοέμβριο του 2009, είχε αναγνωρίσει τη γενοκτονία των Ασσυρίων, των Ελλήνων και Αρμενίων.

 

Η αναγνώριση της Γενοκτονίας εισήχθη προς ψήφιση στο Σουηδικό κοινοβούλιο, όπου ήμουν εμπειρογνώμονας με πρωτοβουλία του Συλλόγου Ποντίων Στοκχόλμης και το αποτέλεσμα ήταν η επικράτηση της αλήθειας, έναντι της άρνησης και της προπαγάνδας. Μάλιστα την καθοριστική 131η ψήφο για να περάσει το ψήφισμα την έδωσε η Κούρδισσα Gulan Avci, την οποία η κατοχική Τουρκία ζητά την παράδοση της από τη Σουηδία!

 

«Κάθε φορά που ακόμα μία χώρα αναγνωρίζει τη γενοκτονία, η αλήθεια πλησιάζει λίγο πιο κοντά στην Τουρκία. Δεν είναι πλέον δυνατόν να ξεφεύγει ή να παραμένει σιωπηλή για το παρελθόν. Ήρθε η ώρα η Τουρκία να αναγνωρίσει τη Γενοκτονία. Το τελευταίο στάδιο της Γενοκτονίας είναι η άρνησή της και δυστυχώς σήμερα η Τουρκία βρίσκεται σε αυτό ακριβώς το στάδιο. Ήρθε η ώρα να συμφιλιωθεί η Τουρκία με την κεμαλική της κληρονομιά, αυτό που συνέβη ήταν Γενοκτονία. Οι επιφανέστεροι επιστήμονες και ιστορικοί του κόσμου έχουν καταλήξει στο συμπέρασμα ότι επρόκειτο για γενοκτονία. Η άσκηση πίεσης στο τουρκικό κράτος προκειμένου αυτό να αποδεχθεί μία ξεκάθαρη συζήτηση σχετικά με τη Γενοκτονία και να επιτρέψει την πρόσβαση του έξω κόσμου στα αρχεία ελπίζουμε ότι θα οδηγήσει στην αναγνώριση της Γενοκτονίας. Η αναγνώριση της γενοκτονίας δεν αποτελεί πλήγμα για την Τουρκία. Αντιθέτως, η μη αναγνώρισή της αποτελεί πλήγμα για τη δικαιοσύνη. Και είμαι αρκετά πεπεισμένη ότι η δικαιοσύνη μόνο καλό μπορεί να κάνει. Η δικαιοσύνη πρέπει να εφαρμοστεί στην Τουρκία. Όσο η Τουρκία προσπαθεί να σκεπάσει το θέμα δεν θα υπάρξει ποτέ συμφιλίωση. Αν η μνήμη των θυμάτων δεν αποκατασταθεί, οι άνθρωποι δεν θα μπορέσουν να επουλώσουν τις πληγές τους και να συνεχίσουν. Γι’ αυτό είναι σημαντικό όλες οι δυνάμεις, οι οποίες πιστεύουν σε ανθρώπινες αξίες, να συνεχίσουν να αγωνίζονται και να ασκούν πίεση στην Τουρκία προκειμένου να αρχίσει να λέει την αλήθεια και να παραδεχθεί τη Γενοκτονία». Αυτά είχε δηλώσει ο Αβτζί, για να καταλήξει στη θετική της ψήφο για την αναγνώριση της Γενοκτονίας. 

 

Το ψήφισμα από το Σουηδικό κοινοβούλιο, με το οποίο αναγνωρίστηκε το μαζικό έγκλημα έχει μεγάλη αξία, γνωρίζοντας τη θέση της χώρας τόσο παγκόσμια, όσο και ευρωπαϊκά για τα ανθρώπινα δικαιώματα και τα δικαιώματα των διωκόμενων λαών. Η προσπάθεια για την αναγνώριση της Γενοκτονίας συνεχίζεται έχει αποτέλεσμα. Ειδικά όταν προέρχεται από την δυναμική και έξω από συμφέροντα και λογικές Διασπορά και ανιδιοτελείς ανθρώπους. Ο αγώνας συνεχίζεται και παρότι έχει πολλά εμπόδια στο εσωτερικό και το εξωτερικό, θα είναι νικηφόρος!

 

Υ.Γ. Έσχατο, αλλά όχι τελευταίο και επειδή, όπως γράφει ο Πλάτωνας, πρέπει να ονομάζουμε τις πράξεις, αυτοί που αγωνίστηκαν για την αναγνώριση της Γενοκτονίας ήταν οι βουλευτές Τάσος Σταφιλίδης, Hans Linde, Fredrik Malm, Ulla Hoffman, Mats Pertoft, Γκιουλάν Αβτζί, ο πρόεδρος του Συλλόγου Ποντίων Στοκχόλμης Κώστας Φραγγίδης και η αδελφή του Ντίνα Φραγγίδου και από την Ελλάδα ο αείμνηστος Μιχάλης Χαραλαμπίδης και ο υπογράφων το κείμενο αυτό.

Το σχέδιο ένωσης Ορθοδόξων-Καθολικών και ο ρόλος του Φαναρίου

Ομιλεί ο Μοναχός Σεραφείμ Ζήσης. 

 

Όταν ο πατριάρχης Βαρθολομαίος διαβεβαιώνει ότι δεν θα γίνει ένωση των Εκκλησιών, παρά το 2054, συγνώμη αλλά ψεύδεται. Διότι έχουμε να κάνουμε στις περιπτώσεις αυτές με ανθρώπους κατά συρροήν ψεύστες. 

 

Διότι το Φανάρι το 1986 διαβεβαίωνε, στον διάλογο με τους παλαιοκαθολικούς, ότι ανώτατος θεσμός στην Εκκλησία είναι η Οικουμενική Σύνοδος, και μετά από λίγα χρόνια υπό την επίδραση του Ζηζιούλα επειδή αυτό βολεύει τα γεωπολιτικά πράγματα της αμερικής και της νέας τάξεως πραγμάτων, διαβεβαιώνει ότι το ανώτερο πράγμα είναι ο μονάρχης Κωνσταντινουπόλεως. 

 

Διαβεβαίωνε ο πατριάρχης Βαρθολομαίος το 1992 ότι η Εκκλησία Κωνσταντινουπόλεως στηρίζει τον μοναδικό γνήσιο Επίσκοπο Ουκρανίας τον Ονούφριο, και καταδίκαζε τον Φιλάρετο και φυσικά και τον Επιφάνιο, και έρχεται μετά από είκοσι χρόνια εξαιτίας των γεωπολιτικών αναγκών των αμερικανών και τους έκανε «εκκλησία»!! 

 

Συνεπώς αυτή η πρακτική να μας ξεγελούν και να ψεύδονται αυτοί οι κατά συρροήν ψεύστες και εδώ λειτουργεί: Μην ανησυχείτε, σε τριάντα χρόνια θα γίνει η ένωση. Και φανερώνει και το εξής: Αν υπάρχει πραγματική συμφωνία με τους παπικούς, γιατί να μην έχουμε κοινωνία; Αν είναι Ορθόδοξοι, και αν δεν μας χωρίζουν δογματικές διαφορές. Αν υπάρχει δογματική διαφορά, που δεν το παραδέχεστε, τότε δεν γίνεται να ενωθούμε ούτε το 4054. 

 

Συνεπώς, πού καταλήγουμε; Καταλήγουμε στην μασονική θεωρία που πέρασε και στους Προτεστάντες, της «Αοράτου Εκκλησίας», ότι όλοι είμαστε «Εκκλησία» κι ας διαφέρουμε. Και λέω για τους Προτεστάντες γιατί η θέση περί Αοράτου Εκκλησίας υπάρχει και στον Εμμανουέλ Καντ, που ήταν μασόνος, και στον Γκαίτε αν θυμάμαι καλά υπάρχει. Και πέρασε και στους Προτεστάντες, ότι όλοι είμαστε «Εκκλησία» λίγο η πολύ. 

 

Και ξεγελάνε απλώς τον κόσμο. Τους θεωρούνε «Εκκλησία». Και τους θεωρούνε «Εκκλησία» και με την σύνοδο του Μπαλαμάντ το 1993. Πολύ νωρίτερα απ’ την σύνοδο του Τορόντο το 1954, είπανε ότι η «Εκκλησία» είναι ευρύτερο πράγμα από τις εκασταχού Εκκλησίες. Συνεπώς η «Εκκλησία» η πραγματική είναι ευρύτερη από την Ορθοδοξία, άρα υπάρχει «Εκκλησία» και εκτός Ορθοδοξίας. Και αυτά τα περάσαν και στο Πόρτο Αλέγκρε. 

 

Συνεπώς να μην μας ξεγελούνε. Οι άνθρωποι θα προχωρήσουν γρήγορα στην «ένωση». Βιάζονται. Και το Κολυμπάρι βιάζονταν να το τελειώσουν. Γι’ αυτό αφήσαν έξω τα θέματα τα οποία έβλεπαν ότι χωρίζουν, όπως το ημερολογιακό και πολλά άλλα. Ακόμα και το Ουκρανικό, και το θέμα της αυτοκεφαλίας το αφήσαν γιατί βιάζονται να ενωθούν και μας ξεγελούνε. 

 

Όπως έβγαλαν και εκείνο το δήθεν το υπερμνημόνιο. Να ξέρετε αυτό είναι κείμενο το οποίο είναι φτιαχτό κατά της Εκκλησίας. Το υπερμνημόνιο. Που πολλοί δυστυχώς παραπέμπετε σε αυτό και αναφέρεστε. Το υπερμνημόνιο μας λέει ότι θα γίνουνε χίλιες αλλαγές για να μας καθησυχάσει ότι αφού δεν βλέπουμε τις χίλιες αλλαγές και βλέπουμε δέκα, εντάξει, είναι καλά τα πράγματα. Οι δέκα αλλαγές τους ενδιαφέρουν. Τις άλλες χίλιες τις γράψαν στα υπερμνημόνια για να λέμε εμείς οι αφελείς ότι, ά, αφού δεν προχώρησαν οι χίλες αλλαγές καλά πάμε, έχει πέσει η ταχύτητα. 

 

Επίσης να αναφερθώ σε ένα άλλο θέμα. Το θέμα του κοινού εορτασμού του Πάσχα τέθηκε επί Μελετίου Μεταξάκη και τότε ήταν όλη τους η βιασύνη το 1925 για τα 1600 χρόνια της Α’ Οικουμενικής Συνόδου, να έχουν τον πρώτο κοινό εορτασμό, και ίσως και την ένωση με τους παπικούς. Και βλέπετε την αθλιότητα των μασόνων αυτών οικουμενιστών, όπως ο Μεταξάκης ο παλιάνθρωπος, ο οποίος είχε την φιλοδοξία και σαν άνθρωπος και άλλαξε τέσσερις μητορπολιτικές έδρες. Ήταν Μητροπολίτης Κιτίου, έγινε Αρχιεπίσκοπος Αθηνών, έγινε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, έγινε Πατριάρχης Αλεξανδρείας και ήθελε να γίνει και Ιεροσολύμων, και ευτυχώς τον πέταξαν με τις κλωτσιές οι Ιεροσολυμίτες. Για να αλλάξει τα πάντα. Και το λένε οι Αγγλικανοί φίλοι του ότι ήθελε να αλλάξει όλη την Ορθοδοξία. 

 

Και ενώ μετρούσαμε τα αίματα και τις πληγές της Μικρασιατικής Καταστροφής, αυτός ο παλιάνθρωπος στο συνέδριο του 1923, με την προστασία των Αγγλικών όπλων, καθώς οι Τούρκοι μαίνονταν τότε εναντίον του γιατί ήτανε πατριώτης, άλλαξε και το ημερολόγιο! Και άλλα ήθελε να αλλάξει. Και το Πασχάλιο και την αμφίεση του κλήρου και τα πάντα. 

 

ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΕΧΟΥΝ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ. Αυτό που λέμε μερικοί, δεν έτυχε, πέτυχε. Αυτοί οι άνθρωποι δεν είναι τυχοδιώκτες. Δεν είναι ο τύπος του επισκόπου που λέει, εγώ θα γίνω επίσκοπος να περάσω καλά. Όχι. 

 

Αυτός που είναι τυχοδιώκτης και θέλει να περάσει καλά, πάει όπου πάει το ρεύμα. Τί θέλετε εσείς χριστιανοί μου; Θέλετε παραδισιακότητα; Κρατάω την παραδοσιακότητα και αφήστε με εμένα να περνάω καλά σαν επίσκοπος. Αυτοί οι άνθρωποι και να τους υβρίσεις, και να αποτειχιστείς, και να κάνεις διαδηλώσεις, και να κάνεις κείμενα, θα κάνουν το πρόγραμμά τους. Δεν πέτυχε το 1925; Θα πετύχει το 2025. Έχουν υπομονή οι μασόνοι. Γι’ αυτό μερικοί να μην είμαστε αφελείς. 

 

ΕΙΝΑΙ ΣΤΡΑΤΕΥΜΕΝΟΙ ΑΥΤΟΙ ΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ. 

 

Όπως εσείς εδώ δεν θα αλλάξετε την πίστη σας στον Χριστό, ακόμα κι αν σας προπηλακίσουν και σας υβρίσουν και σας φυλακίσουν, και αυτοί δεν θα αλλάξουν το πρόγραμμά τους. Είναι στρατευμένοι πράκτορες και πρέπει να το συνειδητοποιήσουμε αυτό. Έχουμε να κάνουμε με τέτοιους πράκτορες. 

 

…[Η πλάνη] του ότι πιέζουν οι Τούρκοι το οικουμενικό μας πατριαρχείο και για αυτόν τον λόγο το πατριαρχείο, ελισσόμενο και διπλωματικώς φερόμενο, μπήκε στον οικουμενισμό και έκανε παραχωρήσεις, αυτό το πράγμα έχει εντελώς ισοπεδωθεί και καταστραφεί σαν επιχείρημα. Γιατί; 

 

Γιατί οι Τούρκοι τα τελευταία είκοσι με εικοσιπέντε χρόνια επί Ερντογάν έχουν εντελώς αλλάξει γραμμή. Από τον Κεμαλισμό τον πολιτικό τον αστικό έχουν περάσει στον Οθωμανισμό. Έχουν απομακρυνθεί από την Δύση και έχουν προσκολληθεί στην Ρωσσία. 

 

Συνεπώς, αν το πατριαρχείο μας αναγκαζόταν από τους Τούρκους να επηρεάζει την πολιτική του για να επιβιώσει, τα τελευταία χρόνια το πατριαρχείο μας θα απομακρυνόταν από την Δύση και θα προσέγγιζε στην Ρωσσία που είναι τώρα πια σύμμαχος της Τουρκίας δυστυχώς. 

Δεν συμβαίνει αυτό. Δεν συμβαίνει αυτό, γιατί; 

 

Γιατί το Πατριαρχείο, λόγω μασονίας, είναι δεσμευμένο στην αμερικανική πολιτική της «Νέας Τάξεως Πραγμάτων» και της παγκοσμιοποίησης. 

Και φυσικά, οι δύο βάρκες στις οποίες πατά η Τουρκία την αναγκάζουνε να κάνει τα στραβά μάτια, μολονότι κατανοεί ότι το Πατριαρχείο εξυπηρετεί δυτικούς σκοπούς. 

 

Και για αυτό λέω ότι είναι στρατευμένοι. Αν ήταν έστω και τυχοδιώκτες -δεν μιλούμε για πραγματικά συνειδητούς κληρικούς- αν ήταν τυχοδιώκτες, τυχοδιωκτικά φερόμενοι τα τελευταία χρόνια θα έκαναν τα γλυκά μάτια στην Ρωσσία, ιδιαίτερα στο θέμα της Ουκρανίας που δεν είχαν κανέναν λόγο να παρέμβουν, για να μην δυσαρεστήσουν την Τουρκία. 

 

Εξυπηρετούν αμερικανικά συμφέροντα, βρέξει χιονίσει. Είναι στρατευμένοι. Αν δεν καταλάβουμε ότι είναι στρατευμένοι δεν θα μπορέσουμε να κατανοήσουμε τί γίνεται. 

Ευχαριστώ και συγνώμη. 

 

Απόσπασμα από βίντεο https://youtube.com/@katihisis?feature=shared π. Θ. Ζήσης, «Ο κοινός εορτασμός του Πάσχα με ετεροδόξους απορρίπτεται διαχρονικά από τους Ορθοδόξους». 

 

Πηγή: ΤΑΣ ΘΥΡΑΣ

το είδαμε ΕΔΩ