Τα πήραμε τα Γιάννενα

Βρισκόμαστε στο 1913, και ο πρώτος Βαλκανικός Πόλεμος έχει ολοκληρωθεί όσον αφορά το Μέτωπο της Μακεδονίας, με την απελευθέρωση της Θεσσαλονίκης, ενώ η προσπάθεια του Στρατού της Ηπείρου υπό τον Αντιστράτηγο Σαπουντζάκη, προσκρούει, από την 30 Νοεμβρίου του 1912, στην ισχυρή αμυντική τοποθεσία των Ιωαννίνων.

 

Γράφει ο Χρήστος Μπολώσης

 

Παρά τις επανειλημμένες προσπάθειες, ο Ελληνικός Στρατός δεν μπόρεσε να διασπάσει την εξαιρετικά οχυρωμένη Τοποθεσία Ιωαννίνων. Προ της καταστάσεως αυτής, στις 3 Ιανουαρίου, διοριζόταν Αρχιστράτηγος όλων των Ελληνικών Δυνάμεων (Μακεδονίας και Ηπείρου) ο Διάδοχος Κωνσταντίνος, ο οποίος έφθασε στην Φιλιππιάδα στις 10 Ιανουαρίου.

 

Παραλλήλως, ο Στρατός Ηπείρου, είχε ενισχυθεί με ακόμη δύο Μεραρχίες Το Υψίπεδο των Ιωαννίνων, έχει σχήμα ελλειψοειδές με διαστάσεις περίπου 40 χλμ. Μήκος και πλάτος 22 χλμ. Το ύψος του από την επιφάνεια της θαλάσσης είναι περί τα 500 μέτρα. Στο κέντρο του Υψιπέδου βρίσκονται τα Ιωάννινα.

 

Το Υψίπεδο περιβάλλεται από υψηλούς και δυσπρόσιτους ορεινούς όγκους, ενώ ενδιαμέσως υπάρχουν τα φύσει οχυρά υψώματα, με κυριότερα το Αυγό και το Μπιζάνι, τα οποία και καλύπτουν από Νότο τα Ιωάννινα. Αυτά, τα από μόνα τους οχυρά υψώματα, είχαν ενισχυθεί με πληθώρα αμυντικών έργων, που είχαν κατασκευασθεί από τους Τούρκους, με την καθοδήγηση του Γερμανού Στρατηγού Φον Ντερ Γκολτς. Ο ίδιος είχε αναλάβει και την οχύρωση της Τοποθεσίας του Σαρανταπόρου και είχε πει: «Αν ο Ελληνικός Στρατός επιτεθεί κατά τη τοποθεσίας Σαρανταπόρου, αυτή θα είναι ο τάφος του». 

 

Ο Ελληνικός Στρατός, πράγματι επετέθη στο Σαραντάπορο και πήρε στο κυνήγι τους Τούρκους μέσα σε 24 ώρες… Οι διατιθέμενες δυνάμεις των αντιπάλων στην Ήπειρο ήταν: Τούρκοι 30.000 άνδρες και Έλληνες 40.000, με τα ανάλογα μέσα πυρός (πυροβόλα και πολυβόλα).

 

Σκοπός των Τούρκων, ήταν να απαγορεύσουν τα δρομολόγια που οδηγούσαν προς τα Ιωάννινα και να παρεμποδίσουν την κατάληψη της πόλεως, καθώς και της ευρύτερης περιοχής. Το Σχέδιο των Ελλήνων προέβλεπε επίθεση κατά του δεξιού των Τούρκων, μέχρι την περιοχή του Υψ. Δουρούτη, με τρεις φάλαγγες των 20 συνολικώς ταγμάτων, ώστε να υπερκεράσουν την οχυρωμένη τοποθεσία Μπιζανίου και τελικώς να απελευθερώσουν τα Ιωάννινα. Οι υπόλοιπες δυνάμεις (II, VIII και VI Μεραρχίες, θα ενεργούσαν ως αποστολές απασχολήσεως – αγκιστρώσεως του εχθρού, και υποβοηθήσεως της Κυρίας Προσπαθείας.

 

Η επίθεση των Ελλήνων, άρχισε με το Πρώτο Φως της 20ης Φεβρουαρίου, με ιδιαίτερη σφοδρότητα, και μέχρι τις 17.00 είχαν καταλάβει το χωριό Πεδινή με το 1ο Σύνταγμα Ευζώνων (Διοικητής Αντισυνταγματάρχης Παπαδόπουλος Διονύσιος).

 

Μετά την εξέλιξη αυτή, ο Διοικητής της 2ας Φάλαγγας απέστειλε διαταγή στο 1ο Σύνταγμα Ευζώνων, να ανακόψει την προέλασή του και να εγκατασταθεί προσωρινώς, αμυντικά, στα υψώματα της Πεδινής. Το Σύνταγμα δεν έλαβε εγκαίρως την διαταγή, και συνεχίζει ακάθεκτο την επίθεσή του, και μετά μία ώρα (18.00) τα δύο Τάγματά του με επικεφαλής το 9ο Τάγμα του Ταγματάρχου Ιωάννου Βελισσαρίου, εισέρχεται στο χωριό Άγ Ιωάννης (σημερινό Βελισσάριος).

 

Εκεί εγκαθιστούν τμήματα ασφαλείας, αποκόπτουν τις τηλεφωνικές γραμμές με την κυρία αμυντική τοποθεσία (Μπιζάνι) και συλλαμβάνουν πολλούς αιχμαλώτους. Η εμφάνιση Ελληνικών τμημάτων στις παρυφές της πόλεως των Ιωαννίνων, έδωσε την εντύπωση στους Τούρκους ότι το μέτωπο είχε ανατραπεί πλήρως, ενώ βεβαίως δεν συνέβαινε κάτι τέτοιο.

 

Έτσι, στις 23.00, ο Τούρκος Αρχιστράτηγος Εσσάτ Πασάς, έστειλε στον Διάδοχο Κωνσταντίνο προτάσεις παραδόσεως, οι οποίες έγιναν αποδεκτές. Το Πρωτόκολλο Παραδόσεως των Ιωαννίνων υπεγράφη τις πρωινές ώρες της 21ης Φεβρουαρίου 1913 στο χωριό Άγιος Ιωάννης. Από Ελληνικής πλευράς υπέγραψαν οι Λοχαγοί Ιωάννης Μεταξάς και Ξενοφών Στρατηγός και από Τουρκικής, ο Αντισυνταγματάρχης Βεχήπ Μπέης, Διοικητής της Οχυρωμένης Τοποθεσίας.

 

Την επομένη, 22 Φεβρουαρίου το πρωί, ο Αρχιστράτηγος Κωνσταντίνος, εισέρχεται επισήμως στην πόλη, υπό τις αποθεωτικές εκδηλώσεις των κατοίκων και κατευθύνεται στον Μητροπολιτικό Ναό, όπου εψάλη δοξολογία σε πανηγυρική ατμόσφαιρα. Ο Κωνσταντίνος πληροφορηθείς την «αποκοτιά» του Βελισσαρίου, να σπεύσει χωρίς διαταγή προς το Άγιο Ιωάννη, διέταξε να τον φέρουν μπροστά του, και, ατενίζοντάς τον κατάματα, του λέει γεμάτος συγκίνηση: «Υπέροχε τρελέ. Είσαι άξιος ραπίσματος, αλλά και φιλήματος. Τώρα προτιμώ το φίλημα».

 

Την εικόνα των ημερών, απεικονίζει θαυμάσια ο Γεώργιος Σουρής, ο κορυφαίος σατιρικός ποιητής της Ελλάδος, που τραγουδά: Τα πήραμε τα Γιάννενα, μάτια πολλά το λένε, τραγουδά:

μάτια πολλά το λένε,

μάτια πολλά το λένε

όπου γελούν και κλαίνε.

Το λεν πουλιά του Γρεβενού

κι’ αηδόνια του Μετσόβου

που τά’ χε διώξει παγωνιά

κι’ ανατριχίλα φόβου.

Το λένε κτύποι και βροντές

το λένε και καμπάνες

το λένε και χαρούμενες

και μαυροφόρες μάνες

Το λένε και Γιαννιώτισσες

που ζήσαν χρόνια βόγγου

το λένε και Σουλιώτισσες

στις ράχες του Ζαλόγγου.

 

Παράγραφοι

 

§. Εν τάξει, ο ιδιοκτήτης της «Βιολάντα», ο κ. Κων. Τζιωρτζιώτης, είναι «εγκληματίας». Όλοι οι άλλοι που βγαίνουν τώρα και μιλάνε πού ήταν τόσο καιρό; Δεν θυμάμαι να διάβασα κάπου, ότι η επιχείρηση είχε απαγορεύσει την είσοδο στο Εργατικό Κέντρο Τρικάλων. Και τότε γιατί το Κέντρο δεν ξεσηκώθηκε; Τους είπαν «όχι» και τα μάζεψαν; Έτσι προασπίζουν τα συμφέροντα των εργαζομένων; Το ίδιο ισχύει και για το Συνδικάτο Γάλακτος, Τροφίμων και Ποτών του νομού Τρικάλων. Είχαν δικαίωμα να μπουν στο εργοστάσιο και δεν τους άφησαν; Και αυτοί τι έκαναν; Έπειτα είναι και οι εργαζόμενοι. Είχαν, λέει, επανειλημμένα διαμαρτυρηθεί προς τους προϊσταμένους τους για την έντονη και επίμονη οσμή, αλλά δεν εισακούονταν.

 

Και συνέχιζαν να εργάζονται; Σωματείο δεν είχαν; Είχαν κάνει εκεί σχετική καταγγελία; Μάλλον όχι. Από τη άλλη έχουμε και τις Αρχές. Αυτές έκαναν τους ελέγχους που προβλέπονται; Κι΄ αυτές μάλλον όχι. Εμ τότε, προς τι η έκπληξη για το δυστύχημα; Είπαμε η εργοδοσία (αχ αυτή η εργοδοσία…) έχει τις ευθύνες της. Ευθύνες όμως έχουν και άλλοι που τώρα βγαίνουν και το παίζουν τιμητές των πάντων, ενώ αν εγκαίρως είχαν δημοσιοποιήσει τις υποψίες τους, ίσως τώρα δεν θα θρηνούσαμε πέντε γυναίκες, που πάλευαν για το μεροκάματο.

 

§. Πριν από 2-3 χρόνια είχαμε αναφερθεί σε μερικούς σταθμούς του μετρό, που είχαν το κακό τους το χάλι, από πλευράς μονώσεως έναντι των βροχών και της υγρασίας. Ανάμεσά τους και αυτός του Χολαργού, ο οποίος είναι τίγκα στις εικαστικές εικόνες. Με μία διαφορά. Μικρή έστω, μα διαφορά. Οι εικαστικές αυτές παρεμβάσεις δεν είναι ούτε ανθρώπινα δημιουργήματα, ούτε των ανθρώπων του μακαρίτη Φον Νταίνιγκεν, δηλαδή εξωγήινων. Είναι έξωθεν παρεμβάσεις του… καιρού και των στοιχείων της φύσεως. Συγκεκριμένα η υγρασία έχει κάνει παντού την εμφάνισή της και οπωσδήποτε η διάβρωση κάνει, αθόρυβα μεν, αποτελεσματικά δε, τη δουλειά της και μετατρέπει τον σταθμό σε… Βενετία. Είναι πολύ πιθανόν να έχουμε καμιά τραγωδία και τότε, εγώ μεν θα γράψω «Εγώ σας τα είχα πει», ο πρωθυπουργός θα πει «Εγώ δεν το ήξερα», ο αρμόδιος υπουργός θα πει: «Μα αν λέγαμε ότι υπήρχε πρόβλημα δεν θα έμπαινε κανείς στο μετρό», το ΚΚΕ θα πει «Το Κεφάλαιο σκοτώνει τον κόσμο» και τράβα κορδόνι. Μα καλά, κανένας δεν συγκινείται τέλος πάντων; Πρέπει να θρηνήσουμε νεκρούς να ακούσουμε τις μπούρδες τους και να πάμε γι’ άλλα; Μετά μας πειράζει η κα Καρυστιανού η οποία αφού είδε κι’ απόειδε αποφάσισε να φτιάξει πολιτικό κόμμα μπας και βρει το δίκιο της.

 

Για γέλια και για κλάματα 

 

πηγή 

Ημέρα; της ελληνικής γλώσσας

Γράφει ο Χαράλαμπος Μηνάογλου

 

Δεν μπορώ να καταλάβω τι θα πει ημέρα της ελληνικής γλώσσας! Για μία γλώσσα με τέτοια παράδοση και τέτοια κείμενα, όπως η δική μας, κάθε μέρα είναι γιορτή, θαρρώ έχει γράψει, περίπου με αυτά τα λόγια κάποιος που δεν την είχε ως μητρική... Με αυτές τις σκέψεις μου ήρθαν κάποιοι στίχοι κατά νου... 

"αἰὲν ἀριστεύειν καὶ ὑπείροχον ἔμμεναι ἄλλων". 

"καὶ τὸ εὔδαιμον τὸ ἐλεύθερον, τὸ δ᾽ ἐλεύθερον τὸ εὔψυχον. 

"Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος".

"Ἡ Ρωμανία κι ἄν πέρασε ἀνθεῖ καί φέρει κι ἄλλο".

"χαῖρε, ὦ χαῖρε, Ἐλευθεριά!"

"Λευτεριά, λευτεριά θὰ σ’ ἀγοράσουν"…

 

Και σκέφτομαι... έξι μόνον στίχοι... και πόσα από τα σημαντικά, που σκέφθηκε και είπε ποτέ ο άνθρωπος, λείπουν;

Δελτία Τύπου της ΝΙΚΗΣ για την συνέντευξη Νατσιού στο Πρώτο Θέμα και την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας

Αθήνα, 06/02/2026  

 

Νατσιός στο Πρώτο Θέμα: «Δεν μπήκαμε στη Βουλή για να συγκολληθούμε – μπήκαμε για να αντισταθούμε»

 

Ο Δημήτρης Νατσιός μιλά χωρίς φίλτρα για την πολιτική ευθύνη, τα όρια των συνεργασιών, τη σχέση πίστης και δημοκρατίας και τη ΝΙΚΗ ως δύναμη αντίστασης απέναντι στη θεσμική και ηθική αποσύνθεση της χώρας.

 

Η είσοδος ενός ανθρώπου χωρίς προηγούμενη επαγγελματική ή κομματική διαδρομή στην πολιτική, απευθείας στην ηγεσία ενός κοινοβουλευτικού κόμματος, συνιστά από μόνη της πολιτικό γεγονός. Στην εκτενή συνέντευξή του στο Πρώτο Θέμα, ο πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ, Δημήτρης Νατσιός, μίλησε χωρίς επικοινωνιακά φίλτρα για τη διαδρομή του, τις πολιτικές του θέσεις και τα όρια που θέτει το κίνημα σε μια εποχή πολιτικής ρευστότητας και ιδεολογικής σύγχυσης.

 

Απαντώντας στον Αντώνη Σρόιτερ, περιέγραψε τις πρώτες του ημέρες στη Βουλή με μια εικόνα που συμπυκνώνει την εμπειρία του: «Όπως τα πρωτάκια στο σχολείο που ψάχνουν τη μαμά τους, έτσι ένιωθα κι εγώ. Ένα κανονικό πρωτάκι». Από τη σχολική αίθουσα, έναν χώρο παιδαγωγικής σχέσης και χαράς, βρέθηκε –όπως είπε– «σε έναν θεσμό βαριάς πολιτικής ευθύνης, όπου οι αποφάσεις αφορούν άμεσα την τύχη της πατρίδας και ενός λαού που δοκιμάζεται». Η πολιτική, κατά την εμπειρία του, «είναι μια διαρκής εναλλαγή συναισθημάτων: χαρές, λύπες, αγωνία, αϋπνία και, πάνω απ’ όλα, ευθύνη».

 

Δεν έκρυψε ότι αρχικά αναρωτήθηκε αν ανήκει σε αυτόν τον χώρο και αν μπορεί να ανταποκριθεί. Αντί όμως να υποχωρήσει, επέλεξε τη μελέτη και τη συστηματική προσπάθεια, ώστε να κατανοήσει το θεσμικό πλαίσιο της Βουλής και να βρει «την περπατησιά» του. Δηλώνει ακόμη και σήμερα μαθητής της πολιτικής διαδικασίας, θεωρώντας ότι «η διαρκής μάθηση δεν αποτελεί αδυναμία αλλά αρετή».

 

Ιδιαίτερη μνεία έκανε στη διάψευση προσδοκιών που είχε για πρόσωπα της πολιτικής σκηνής. Η εικόνα της τηλεόρασης δεν επιβεβαιώθηκε από την άμεση επαφή. «Ένιωσα απογοήτευση διαπιστώνοντας ότι πολλοί από όσους κρατούν στα χέρια τους κρίσιμες αποφάσεις δεν μπορούν να σηκώσουν το βάρος της ευθύνης που τους αναλογεί», ανέφερε, χωρίς να απαξιώνει συλλήβδην, αλλά καταγράφοντας έναν χώρο που συχνά προκαλεί πλήξη και δυσάρεστη έκπληξη.

 

Για την εκλογική είσοδο της ΝΙΚΗΣ στη Βουλή, παραδέχθηκε ότι το Κίνημα κινήθηκε αρχικά «κάτω από τα ραντάρ». Λίγους μήνες πριν από τις εκλογές, ωστόσο, οι περιοδείες αποκάλυψαν αυξανόμενη κοινωνική ανταπόκριση. Το ενδεχόμενο κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης δεν του προκάλεσε ενθουσιασμό αλλά αγωνία για τις ευθύνες της επόμενης ημέρας. Απέκρουσε δε κατηγορηματικά τις ερμηνείες περί «καθοδήγησης» από την Εκκλησία ή τα μοναστήρια, υπογραμμίζοντας ότι «περίπου 200.000 πολίτες δεν εξηγούνται με απλουστευτικούς ισχυρισμούς, τα δημοσκοπικά δεδομένα δείχνουν εκλογική βάση κυρίως στις ηλικίες 30–50 ετών, ανθρώπους παραγωγικούς, με οικογένειες και έντονη αγωνία για το μέλλον».

 

Στο ζήτημα της ακυβερνησίας, τόνισε ότι η δημοκρατία δεν οδηγείται σε αδιέξοδα. «Κυβέρνηση θα σχηματιστεί είτε μέσω συγκλίσεων είτε, αν χρειαστεί, μέσω νέων εκλογών. Η ΝΙΚΗ, όμως, δεν πρόκειται να εγκαταλείψει αρχές και αξίες για χάρη της εξουσίας». Απέρριψε τη λογική της «κυβερνησιμότητας με κάθε κόστος», ξεκαθαρίζοντας ότι δεν υπάρχουν ουσιαστικές προγραμματικές συγκλίσεις με τα κόμματα του συστήματος και ότι η πορεία του κινήματος είναι αυτόνομη. Με δηκτική αναφορά στο ΠΑΣΟΚ, μίλησε για πολιτικές δυνάμεις που εμφανίζονται αυτόνομες, ενώ διατηρούν διαχρονικές συγγένειες με τη Νέα Δημοκρατία, εκφράζοντας βεβαιότητα ότι «πραγματικό πρόβλημα ακυβερνησίας δεν θα υπάρξει, καθώς τα ιδεολογικά «τείχη» έχουν προ πολλού καταρρεύσει».

 

Αναφορικά με τη Μαρία Καρυστιανού, ξεκαθάρισε ότι «άλλο ο σεβασμός προς ένα πρόσωπο και άλλο η πολιτική στήριξη, οι ψηφοφόροι της ΝΙΚΗΣ είναι ελεύθεροι και θα κρίνουν με βάση συγκεκριμένες θέσεις και πρόγραμμα». Εξέφρασε προσωπικό σεβασμό προς την ίδια, καταγγέλλοντας όμως τον δημόσιο «κανιβαλισμό» και τη γελοιοποίηση που συχνά επιστρατεύεται για την εξόντωση ενοχλητικών προσώπων. Υπήρξε κατηγορηματικός ότι «δεν τίθεται θέμα συνεργασίας, καθώς η ΝΙΚΗ διαθέτει ολοκληρωμένο κυβερνητικό σχέδιο και δεν επιδιώκει συγκολλήσεις ευκαιρίας».

 

Ένα από τα πιο παρεξηγημένα σημεία αφορά τη στάση της ΝΙΚΗΣ στο ζήτημα των αμβλώσεων. Ο Δημήτρης Νατσιός μετέφερε τη συζήτηση από την ποινικοποίηση στην κοινωνική ευθύνη, επιμένοντας ότι το πρόβλημα δεν είναι η απαγόρευση, αλλά η εγκατάλειψη της γυναίκας. Εμπνεόμενος από τις αρχές του Ευαγγελίου, χωρίς διάθεση επιβολής, έθεσε το ερώτημα «γιατί μια γυναίκα φτάνει να θεωρεί την άμβλωση μοναδική διέξοδο». Υπογράμμισε την ανάγκη προληπτικής κρατικής μέριμνας με ψυχολογική, ιατρική, νομική και οικονομική στήριξη, επισημαίνοντας ότι «η άμβλωση συχνά αφήνει βαθιά και δια βίου ψυχικά τραύματα». Αναφέρθηκε σε διεθνή παραδείγματα όπου η ουσιαστική στήριξη οδήγησε σε μείωση των αμβλώσεων και ενίσχυση του δημογραφικού, δίνοντας έμφαση και στις ακραίες περιπτώσεις, όπως ο βιασμός, όπου –όπως είπε– «η απάντηση δεν μπορεί να είναι η κοινωνική εγκατάλειψη».

 

Απορρίπτοντας τον χαρακτηρισμό περί «θεοκρατικής αντίληψης», ξεκαθάρισε ότι «άλλο η έμπνευση από έναν ηθικό κώδικα και άλλο η επιβολή δογμάτων». Η πίστη, κατά τον ίδιο, λειτουργεί ως εσωτερικό ανάχωμα απέναντι στη διαφθορά και όχι ως εργαλείο επίδειξης. Αναγνώρισε πλήρως τον διαχωρισμό Εκκλησίας και Πολιτείας, τονίζοντας ότι κάθε απόπειρα συγχώνευσης οδηγεί σε αυταρχισμό.

 

Στη συζήτηση για τη συνταγματική αναθεώρηση, προσέγγισε το άρθρο 86 ως πολιτικό και ηθικό πρόβλημα και υπενθύμισε ότι «η αναθεώρηση του 2001 επί Κώστα Σημίτη αφαίρεσε την πρωτοβουλία από τη Δικαιοσύνη, μετατρέποντας τις κοινοβουλευτικές επιτροπές σε συχνά γελοιοποιημένες διαδικασίες». Για τις προτάσεις της κυβέρνησης Μητσοτάκη, εμφανίστηκε επιφυλακτικός, θέτοντας ως προϋπόθεση την πλήρη αποδέσμευση από τη Βουλή και την ουσιαστική ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης.

 

Ιδιαίτερα αιχμηρός υπήρξε για την άρση της μονιμότητας των δημοσίων υπαλλήλων, την οποία χαρακτήρισε «κόκκινη γραμμή», υπενθυμίζοντας ότι θεσπίστηκε το 1911 από τον Ελευθέριος Βενιζέλος για την προστασία από την κομματική αυθαιρεσία. «Το πρόβλημα δεν είναι η μονιμότητα αλλά η κομματοκρατία και η μη λειτουργία των πειθαρχικών μηχανισμών», ξεκαθάρισε. Ανάλογη κριτική άσκησε και στην ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, υπερασπιζόμενος το άρθρο 16 και τονίζοντας ότι η «παιδεία δεν είναι αγορά».

 

Στο θέμα του γάμου και του συμφώνου συμβίωσης των ομόφυλων ζευγαριών, ανέφερε ότι «ο πρόσφατος νόμος αποτέλεσε αχρείαστη σπατάλη κοινοβουλευτικού χρόνου και η ΝΙΚΗ θα καταργήσει τόσο τον νόμο όσο και το σύμφωνο συμβίωσης», επιμένοντας στον σεβασμό προς τα πρόσωπα αλλά και στο δικαίωμα ενός κόμματος να θέτει αξιακά κριτήρια εκπροσώπησης.

 

Απαντώντας στις αναφορές για τη θεωρία του Δαρβίνου, ξεκαθάρισε ότι «δεν αμφισβητώ την επιστήμη ως μέθοδο, αλλά παραμένω προσηλωμένος στην ορθόδοξη ανθρωπολογία, επιστήμη και πίστη δεν συγκρούονται αλλά συνυπάρχουν ως διαφορετικοί δρόμοι αναζήτησης της αλήθειας».

 

Στα εθνικά θέματα, μίλησε με λόγο ευθύ. Αναφέρθηκε στην παρουσία του στην Κάλυμνο για την επέτειο των Ιμίων και στη στάση του απέναντι στην Τουρκία, δηλώνοντας κάθετα αντίθετος σε συναντήσεις κορυφής με τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν όσο αμφισβητούνται κυριαρχικά δικαιώματα. «Όσο υποχωρείς, ο άλλος ζητά περισσότερα», τόνισε.

 

Η συνέντευξη έκλεισε με αναφορά στον αγροτικό κόσμο και το σκάνδαλο επιδοτήσεων, το οποίο χαρακτήρισε ως «σύμπτωμα ενός κράτους που ανέχεται τη διαφθορά εις βάρος των έντιμων παραγωγών». Σε προσωπικό επίπεδο, μίλησε για την αγάπη του για το διάβασμα, την οικογένεια και τις ρίζες του, κλείνοντας με τον άξονα που –όπως είπε– καθορίζει τη ζωή και την πολιτική του στάση: πίστη, πατρίδα και οικογένεια, ως βιωμένη εμπειρία.

 

Παρακολουθείστε εδώ ολόκληρη τη συνέντευξη του προέδρου της ΝΙΚΗΣ, Δημήτρη Νατσιού:

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

Η Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας νοσεί – Πώς να φροντίσει νοσούντες;

 

Η Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας (ΠΦΥ) βρίσκεται σε κατάσταση προοδευτικής κατάρρευσης. Οι υγειονομικοί εργάζονται σε συνθήκες υποβάθμισης, εξάντλησης και θεσμικής απαξίωσης, με άμεσο κόστος για την ποιότητα της φροντίδας και την ασφάλεια των πολιτών.

 

Το νέο «ειδικό μισθολόγιο» αποδεικνύεται ανεπαρκές και προσχηματικό. Δεν αποκαθιστά τις απώλειες εισοδήματος, δεν αναγνωρίζει την ευθύνη και τον φόρτο εργασίας και δεν συγκρατεί το κύμα παραιτήσεων από το ΕΣΥ.

 

Το ζήτημα των χαμηλών μισθών πλήττει το ιατρικό προσωπικό. Το κράτος δίνει μόνο 1.264 ΕΥΡΩ για τον εισαγωγικό βαθμό Επιμελητή Β’ (πολύ κάτω από τον ευρωπαϊκό Μέσο Όρο). Αυτό σε συνδυασμό με την υπερεφημέρευση όσων έχουν μείνει και το κύμα φυγής των Ελλήνων ιατρών στο εξωτερικό, έχει οδηγήσει σε άγονους διαγωνισμούς για την κάλυψη θέσεων από ιατρούς σε βασικές ειδικότητες, όπως γενικούς ιατρούς, παθολόγους, ακτινολόγους και άλλους. Το πρόβλημα επεκτείνεται και εντείνεται σε πολλά επαρχιακά κέντρα υγείας.

 

Παράλληλα, η μη εφαρμογή αξιοκρατικών διαδικασιών για την επιλογή προϊσταμένων διαλύει τη διοικητική λειτουργία των δομών ΠΦΥ και παγιώνει ανισότητες και αυθαιρεσίες.

 

Εργαστήρια και μηχανήματα στις πρωτοβάθμιες δομές μένουν χωρίς δυνατότητα πλήρους λειτουργίας οδηγώντας χιλιάδες ασθενείς στα νοσοκομεία της χώρας, φορτώνοντας το ΕΣΥ με περιστατικά, τα οποία θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται αποτελεσματικά στην ΠΦΥ.

 

Η απουσία οργανωμένων αστικών Κέντρων Υγείας, με πλήρη στελέχωση, εξοπλισμό και 24ωρη λειτουργία, μετατρέπει την καθημερινή πρόσβαση στην υγεία σε δοκιμασία.

 

Χωρίς ισχυρή Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας, το ΕΣΥ αποδυναμώνεται, οι πολίτες ταλαιπωρούνται και οι υγειονομικοί εξουθενώνονται.

 

Η ΝΙΚΗ υπενθυμίζει στην Κυβέρνηση:Χωρίς οργανωμένη Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας δεν νοείται Σύστημα Υγείας. Τα χρήματα πάνε σε κτίρια. Το Προσωπικό αφήνεται σε δεύτερη μοίρα.

 

Οι ανακαινίσεις κτιρίων χωρίς επαρκές προσωπικό και χωρίς σύγχρονο εργαστηριακό εξοπλισμό δεν συνιστούν μεταρρύθμιση αλλά επικοινωνιακή διαχείριση. Η ευθύνη είναι πολιτική και δεν μπορεί να συγκαλυφθεί, ούτε να δικαιολογηθεί.

 

Η ΝΙΚΗ απαιτεί: ΕΝΙΣΧΥΣΗ της ΠΡΩΤΟΒΑΘΜΙΑΣ ΦΡΟΝΤΙΔΑΣ ΥΓΕΙΑΣ ΕΔΩ ΚΑΙ ΤΩΡΑ!!!!!

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

Γραφείο Τύπου της ΝΙΚΗΣ

press@nikh.gr

Ο Ελληνισμός και οι απαιτήσεις από την Τουρκία!

Γράφει ο Θεοφάνης Μαλκίδης 

 

«Αν πρόκειται να έχουμε εξωτερική πολιτική (τώρα δεν έχουμε καμιά) θα βγει από τη συνείδηση αυτού του συσπειρωμένου ελληνισμού και όχι από ρομαντικές επιβιώσεις…. Θέληση του Έλληνα να είναι δίκαιος, να είναι ελεύθερος, να φυλά τη γλώσσα του. Λίγα νησάκια σώζονται από αυτή τη θέληση, αλλά το μικρό αυτό αρχιπέλαγος είναι ό,τι αξίζει στον τόπο μας…» (Γιώργος Σεφέρης, 1937, Μέρες Γ΄ σ.48,83)

 

Η πραγματικότητα

 

Όσες Ελληνίδες και όσοι Έλληνες βλέπουν τον ελέφαντα μέσα στο δωμάτιο, δηλαδή την κατοχική Τουρκία, αντιλαμβάνονται ότι η επίσκεψη στη γειτονική χώρα, δεν αφορά τον «ελληνοτουρκικό διάλογο», τα «ελληνοτουρκικά» αλλά τον τουρκικό επεκτατισμό. Συνεπώς η συνάντηση με τους εκπροσώπους του πιο διεφθαρμένου κράτους της Ευρώπης, σύμφωνα με τη έκθεση του διεθνούς οργανισμού για την καταπολέμηση της διαφθοράς, θα έπρεπε να αφορά τη συζήτηση εκ του σύνεγγυς για τις απαιτήσεις μας για τις σχέσεις μας με τη γειτονική χώρα, την επίλυση δηλαδή του τουρκικού προβλήματος.

 

Οι απαιτήσεις μας αφορούν τα συμφέροντά μας σε γη, αέρα και θάλασσα, αφορούν την επιβίωση και τη συνέχειά μας ως έθνους, την ίδια στιγμή που όταν δεν υπάρχουν ανακοινώσεις για το περιεχόμενο και την ημερήσια διάταξη της συνάντησης, υπάρχουν οι διαρροές από τους σύμμαχους (;) και αφορούν το κλείσιμο κάθε είδους «εκκρεμοτήτων» στην περιοχή…..

 

Είναι παγκοίνως γνωστό και χιλιοειπωμένο, πόσο μάλλον συνεχώς προβεβλημένο καθημερινώς σε όσους αναπαράγουν τον ιμπεριαλισμό της Άγκυρας μιθριδατίζοντας την ελληνική κοινωνία, ότι η Τουρκία έχει εδαφικές διεκδικήσεις και απειλεί με casus belli αν η Ελλάδα ασκήσει τα νόμιμα δικαιώματά της, ότι ζητά αποστρατιωτικοποίηση του Αιγαίου, ότι θεωρεί τη μουσουλμανική μειονότητα της Θράκης «τουρκική», ότι έχει ως βασικό δόγμα τη «Γαλάζια Πατρίδα» και τα «Σύνορα της καρδιάς» ! Άρα, όλοι γνωρίζουμε εκ των προτέρων τι ζητούν με προκλητικό ύφος, με χυδαίο τρόπο και με θράσος ο Ερντογάν, ο Φιντάν οι συγκυβερνήτες τους δολοφόνοι Γκρίζοι Λύκοι και η κουστωδία τους από τους Κεμαλικούς μέχρι τους παρακρατικούς, τους διακινητές ανθρώπων και τους ναρκέμπορους. Την ίδια στιγμή οφείλουμε απέναντι στον τουρκικό επεκτατισμό, πολλαπλώς εκφρασμένο, να αντιτάξουμε τις Ελληνικές απαιτήσεις, τις διεκδικήσεις απέναντι στην Τουρκία. Διεκδικήσεις οι οποίες πρέπει να είναι απέναντι στην απομείωση της εθνικής μας κυριαρχίας.

 

Οι απαιτήσεις μας 

 

Απέναντι στον τουρκικό επεκτατισμό, ο Ελληνισμός, οφείλει όπως πρέπει να γίνεται σε κάθε διάλογο, να θέσει τις δικές του προτεραιότητες, τις απαιτήσεις του, αφού μέχρι σήμερα παρακολουθούμε το χιλιοπαιγμένο έργο με την Τουρκία να ζητά και την Ελλάδα να δίνει:

 

* Απόσυρση του Τουρκικού στρατού από την Κύπρο που κατέχει παράνομα το μισό νησί. Αναγνώριση της Κυπριακής Δημοκρατίας ως κράτος από την Τουρκία, αποχώρηση των Τούρκων εποίκων από τα κατεχόμενα εδάφη, απόδοση αποζημιώσεων για τις περιουσίες των προσφύγων και παροχή κάθε πληροφορίας για τους αγνοούμενούς μας και προώθηση λύσης που θα βασίζεται στη δημοκρατία και όχι στο ρατσισμό της ομοσπονδίας και τη νομιμοποίηση των τετελεσμένων του Αττίλα. 

 

* Αναγνώριση της Γενοκτονίας ενός εκατομμυρίου Ελληνίδων και Ελλήνων της Μικράς Ασίας, Πόντου, Θράκης και Καππαδοκίας. Το παράδειγμα της μεταπολεμικής Γερμανίας είναι το πιο χαρακτηριστικό για το πως απαιτούμε να φερθεί ο ένοχος, ο θύτης, ο γενοκτόνος.

 

* Άρση του casus belli, αφού με αυτό δεν μπορεί να υπάρξει καμία συζήτηση. Η απειλή της Τουρκίας για πόλεμο στο ενδεχόμενο να υλοποιηθεί το δικαίωμά μας για επέκταση των χωρικών υδάτων στα δώδεκα ναυτικά μίλια, δεν είναι διεθνή νομιμότητα, αλλά Μεσαίωνας, είναι ζούγκλα. Ο Ελληνισμός δεν μπορεί να κάνει «διάλογο», ενώ η Τουρκία εκβιάζει με πόλεμο!

 

* Οι μουσουλμάνοι της Θράκης, οι Πομάκοι, δεν είναι Τούρκοι. Είναι Έλληνες πολίτες, δεν αποτελούν τουρκική μειονότητα και τα ζητήματα που τους αφορούν είναι Ελληνικό εσωτερικό ζήτημα, όχι κάθε τουρκικού κρατικού και παρακρατικού φορέα.

 

* Ακύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου που συνιστά λόγω ματαίωσης της συζήτησης για την οριοθέτηση της ΑΟΖ και της υφαλοκρηπίδας. Δεν μπορεί να ανακηρύσσεται παράνομη ΑΟΖ και η Τουρκία με παράλογες αξιώσεις να απαιτεί το παράλογο ως λογικό και το ελληνικό ως τουρκικό!

 

* Η Τουρκία είναι ο διακινητής ανθρώπων στο Αιγαίο και τον Έβρο, την ίδια στιγμή που εισπράττει δισεκατομμύρια ευρώ από την Ε.Ε., άρα και από την Ελλάδα για να περιορίζει τις ροές που τις χρησιμοποιεί ως ένα εργαλείο ενάντια στην εθνική μας ασφάλεια! Αν η Τουρκία δεν μπορεί να φυλάξει τα σύνορά της, να ενεργοποιηθούν οι σχετικές διατάξεις του ΟΗΕ για ανάπτυξη διεθνούς δύναμης για αυτό το σκοπό!

 

* Η Ελλάδα έχει αναγνωρίσει την υποχρεωτική δικαιοδοσία του Διεθνούς Δικαστηρίου της Χάγης, σε αντίθεση με την Τουρκία, η οποία δεν αναγνωρίζει και τη Σύμβαση του ΟΗΕ για το Δίκαιο της Θάλασσας, αλλά το επικαλείται συνεχώς για τη «Γαλάζια Πατρίδα», ακόμη και για πόντιση καλωδίου για ηλεκτρική ενέργεια! Η Ελλάδα δεν πρέπει να βάλει ζήτημα εθνικής κυριαρχίας σε ένα πολιτικό δικαστήριο….

 

* Η ελληνική εθνική κυριαρχία αφορά τα δώδεκα μίλια, στην ελληνική εθνική κυριαρχία δεν υπάρχουν γκρίζες ζώνες, υπάρχουν μόνο νησιά, νησίδες και βραχονησίδες που ανήκουν στην Ελλάδα! Από τη Ζουράφα και τα Ίμια μέχρι το Καστελλόριζο!

 

* Προστασία του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου, της Τενέδου, σεβασμός της οικουμενικότητας του Πατριαρχείου, προστασία των μνημείων και απόδοση των δικαιωμάτων των Ελληνόφωνων του Πόντου.

 

3. Η Ελλάδα ηθική δύναμη

 

Ένας από τους σημαντικότερους διανοούμενους της μεταπολιτευτικής περιόδου και ξεχωριστός Έλληνας, ο αείμνηστος Μιχάλης Χαραλαμπίδης, λίγες μέρες πριν φύγει από αυτή τη ζωή, έγραφε τα εξής: «οι Έλληνες μιλούν για το Νέο Ανατολικό ζήτημα, για τη λύση του Τουρκικού προβλήματος και για τον πρωταγωνιστικό ρόλο της Ελλάδας. Οι δούλοι, οι ηλίθιοι, μιλούν για την Λωζάνη και για τα «ελληνοτουρκικά».

 

Ο Ελληνισμός δεν έχει να συζητήσει κάτι με την κατοχική Τουρκία, ενόσω υφίσταται η σημερινή κατάσταση και βεβαίως δεν μπορεί να διαπραγματευτεί οτιδήποτε!

 

Ο Ελληνισμός απαιτεί αντίσταση στον τουρκικό επεκτατισμό, πλήρης άσκηση όλων των δικαιωμάτων του και πλήρης εθνική κυριαρχία σε γη, αέρα και θάλασσα!

 

Υ.Γ. Ο πρωθυπουργός της Ελλάδας, επ΄ ουδενί, δεν πρέπει να καταθέσει στεφάνι στο σφαγέα του Ελληνισμού, στο δάσκαλο του Χίτλερ Μουσταφά Κεμάλ. Καμία πολιτική υποχρέωση, κανένα διπλωματικό πρωτόκολλο δεν επιβάλλει το στεφάνι, τη στιγμή που το εσωτερικό δίκαιο, οι νόμοι της Ελλάδας, κατονομάζουν τον πρωταγωνιστικό ρόλο του Κεμάλ στη Γενοκτονία! 

 

* Ο Θεοφάνης Μαλκίδης είναι διδάκτορας του Παντείου Πανεπιστημίου, μέλος της Διεθνούς Ένωσης Ακαδημαϊκών για τη Μελέτη των Γενοκτονιών. 

Η συνέντευξη του Θεοφάνη Μαλκίδη, στην τηλεόραση STAR Βορείου Ελλάδος, για την Ελλάδα και το τουρκικό πρόβλημα.

https://youtu.be/re0UCx38er0

Έλληνες Πολίτες ή Υπήκοοι του Κράτους; Η Αλλοίωση των Εννοιών

Γράφει ο Ηλίας Σταμπολιάδης

 

Παρά την επιτυχία της επανάστασης του 1821 η διατήρηση του ανθρωποκεντρικού προτάγματος που οραματίστηκαν ο Ρήγας και άλλοι ναυάγησε ολοκληρωτικά και το ιδρυθέν νεοελληνικό κράτος, λόγω της προσαρμογής του στο κλίμα της ανερχόμενης Ευρώπης και μετά την δολοφονία του Ι. Καποδίστρια, υπό το βάρος της Βαυαροκρατίας, προσαρμόστηκε στο ιδεολογικό πεδίο του κράτους έθνους.  

 

Η πολιτική πλέον δεν νοείται πέραν του κράτους, ο κοινωνικός χώρος προσλαμβάνεται ως αυστηρά α-πολιτικός, και η σχέση κοινωνίας και πολιτικής παραμένει απλώς διχοτομική. Θεμέλιο του συστήματος γίνεται το πολιτικό δικαίωμα και όχι η πολιτική ελευθερία και η συμμετοχή των πολιτών στα κοινά, ενώ στο σύνταγμα θα εισαχθεί η έννοια του υπηκόου του κράτους αντί του πολίτη ως ενεργό στοιχείο του πολιτικού συστήματος που απαιτεί η Δημοκρατία. Αυτά τα έχει τονίσει πολλαπλώς στα συγγράμματα του ο καθηγητής Γεώργιος Κοντογιώργης καθώς και οι συνεργάτες του στην Ακαδημία Κοσμοσυστημικής Γνωσιολογίας.  

 

Σήμερα επικρατεί η ψευδαίσθηση ότι το πολίτευμα της χώρας είναι δημοκρατικό καθόσον ο λαός έχει την δυνατότητα να εκλέγει αντιπροσώπους στο Κοινοβούλιο για να ενεργούν και να αποφασίζουν για λογαριασμό του στην βάση των προεκλογικών τους δεσμεύσεων. Το πρόβλημα αρχίζει από το γεγονός ότι σύμφωνα με τον εκλογικό νόμο η εκλογή ανά περιφέρεια δεν γίνεται από κοινή λίστα υποψηφίων αλλά από τις ανά περιφέρεια λίστες των κομμάτων εις τρόπον ώστε ένας ανεξάρτητος υποψήφιος που θα πάρει την πλειοψηφία ή ακόμη και όλες τις ψήφους της συγκεκριμένης περιφέρειας δεν εκλέγεται διότι σχεδόν καμία περιφέρεια δεν συγκεντρώνει το 3% της επικρατείας πολύ μάλλον όταν συμμετέχουν και άλλοι υποψήφιοι. Εξ’ ου και η ανάγκη να συμμετέχει σε κάποιο κόμμα το οποίο σαν ανταπόδοση απαιτεί την αντικατάσταση του σε περίπτωση διαφωνίας με τον αρχηγό ακόμη και αν ο τελευταίος ενεργεί ενάντια στην λαϊκή θέληση και τις προεκλογικές του δεσμεύσεις. 

 

Αυτή η εξάρτηση των αντιπροσώπων από τον κομματικό αρχηγό, παρά από τους ίδιους τους ψηφοφόρους που δεν μπορούν να τους ανακαλέσουν, δείχνει ότι η έννοια της Δημοκρατίας έχει αλλοιωθεί και χρησιμοποιείται από το σύστημα καταχρηστικώς για να καλύψει το πραγματικό όνομα της εκλόγιμης Μοναρχίας που καθιστά τον λαό υποκείμενο στις αποφάσεις του Δεσπότη. Σε μία Δημοκρατία ο λαός είναι θεσμοθετημένο όργανο συμμετοχής στον τρόπο λειτουργίας του πολιτεύματος, που αυτός έχει καθορίσει αυτόνομα και δεν συμμετέχει ως ετερώνυμος υπήκοος σε ένα σύστημα που άλλοι του έχουν επιβάλλει. 

 

Σήμερα, παρά την θέληση του λαού, το σύστημα έχει εκδώσει σωρεία αντισυνταγματικών νόμων όπως αυτός της ασυλίας πολιτικών προσώπων ακόμη και διαστρεβλώσεις δημοψηφισμάτων όπως αυτό του 2015 που το ΟΧΙ του λαού μετατράπηκε διά νυκτός σε ΝΑΙ. Αυτό που έχει απομείνει στον λαό είναι να κατεβαίνει σε διαδηλώσεις διαμαρτυρίας, χωρίς αποτέλεσμα, εναντίον αυτών που ο ίδιος υποτίθεται ότι επέλεξε να αποφασίζουν για αυτόν χωρίς αυτόν όπως στην περίπτωση προδοσίας του ονόματος της Μακεδονίας ή την συγκάλυψη των Τεμπών. 

 

Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι τα οικονομικά σκάνδαλα όπως NOVARTIS, ΟΠΕΚΕΠΕ και ΓΕΣΕΕ, καθώς και οι αποφάσεις σε γεωπολιτικά θέματα την έκβαση των οποίων τελικά επωμίζεται ο λαός σε χρήμα, βλέπε μνημόνια, σε εθνική κυριαρχία, βλέπε Κύπρο και διαρρέουσα συγκυριαρχία στο Αιγαίο, ακόμη και σε αίμα όπως έγινε το 1974 στην Κύπρο. Εάν κάποιος διαφωνεί με όλα αυτά τον λένε ακροδεξιό και τον απομονώνουν ως τρομοκράτη θεωρώντας τον εκτός του επονομαζόμενου δημοκρατικού τόξου. Είναι λάθος να νομίζουμε ότι η Ελλάδα θα σωθεί με την αλλαγή κόμματος διότι όλα είναι στον ίδιο παρονομαστή. Αυτό που χρειάζεται είναι η αλλαγή του πολιτικού συστήματος σε ανθρωποκεντρικό, Δημοκρατικό πράγμα που απαιτεί την αλλαγή νοοτροπίας του ίδιου του λαού που σήμερα βάλετε πανταχόθεν με προκλήσεις ατομοκεντρισμού, καταναλωτισμού, φιληδονίας, και έλλειψη συλλογικής συνείδησης και κυρίως συλλογικής ευθύνης έχοντας την ψευδαίσθηση ότι ζει σε καθεστώς Δημοκρατίας.. 

 

Το κενό μεταξύ κοινωνίας και πολιτικής θα μπορούσε να καταλάβει το Ιερατείο που ταυτίστηκε με την Εκκλησία και ναι μεν αντλεί νομιμοποίηση από τον Θεό μέσω της Αποστολικής διαδοχής, αλλά προσλαμβάνει τον λαό μόνο ως επικύρωση των λειτουργιών του. Αντί να πάρει θέση ως εταίρος του κράτους όπως συμβαίνει σήμερα, θα μπορούσε να βοηθήσει τον λαό να αυτο-οργανωθεί με βάση τις αρχές του Ευαγγελίου, να μάθει να συνέρχεται όχι μόνο σαν Εκκλησία των πιστών υπό την καθοδήγηση του Ιερατείου αλλά να αποκτήσει αυτοπεποίθηση και αυτονομία για να συνέρχεται και σαν Εκκλησία του Δήμου υπό την καθοδήγηση ανθρώπων με πνεύμα και σοφία που αυτός θα επιλέγει, όπως υπέδειξαν οι Απόστολοι στους πρώτους Χριστιανούς να εκλέξουν ανθρώπους με πνεύμα και σοφία να αναλάβουν τα κοσμικά προβλήματα της τότε Εκκλησίας. 

 

Αυτό κατά την γνώμη μου θα βοηθήσει τον έρποντα ελληνισμό να αφυπνιστεί, να αποκτήσει την αυτοσυνείδηση του και να απαλλαγεί από τις παγίδες της νεοτερικότητας για να κατορθώσει την ανθρωποκεντρική, Δημοκρατική μετάβαση του κράτους, όπως ήταν ανέκαθεν το πρόταγμα του Ελληνισμού αλλά και της επανάστασης του 1821 η οποία δεν έχει φέρει ακόμη την πολυπόθητη ελευθερία του έθνους. Αυτό θα προκαλέσει την αντίδραση του συστήματος και θα φέρει στο φως την αντίθεση του με τον λαό. Στην περίπτωση αυτή το Ιερατείο θα αναγκαστεί να πάρει θέση στο εάν επιθυμεί το θέλημα του Θεού να εφαρμοστεί και επί της γης όπως διδάσκει ότι γίνεται στον ουρανό. 

 

Ηλίας Σταμπολιάδης 

Μηχανικός Μεταλλείων, Μεταλλουργός 

πρώην Καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης

Αντικατασκοπεία made in China; – Για τους «Κινέζους» κατασκόπους μαθαίνουμε τα πάντα αλλά για τους Τούρκους το απόλυτο σκοτάδι

Ο σμήναρχος-κατάσκοπος της Κίνας «βγήκε» στα πρωτοσέλιδα ελέω ΗΠΑ, αλλά για πλήθος άλλων περιπτώσεων δεν συμβαίνει το ίδιο
 

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης 

 

Είναι να τρελαίνεται κανείς με την επιλεκτική ευαισθησία για φαινόμενα κατασκοπείας στη χώρα μας. Τα συστημικά ΜΜΕ έχουν «βουίξει» (και όχι αδίκως) για τον 50χρονο Έλληνα σμήναρχο που συνελήφθη και φέρεται να ενεργούσε ως κατάσκοπος για λογαριασμό της Κίνας. Σύμφωνα με τις τρέχουσες πληροφορίες, ο 50χρονος σκόπευε να διοχετεύσει στα αφεντικά του κρίσιμα δεδομένα για το ΝΑΤΟ αλλά και την αρχιτεκτονική της εθνικής μας ασφάλειας. 

 

«Περιέργως» είναι η πρώτη υπόθεση κατασκοπείας εδώ και χρόνια που τυγχάνει τόσο μεγάλης προβολής. Από τις πρώτες ώρες που κυκλοφόρησε η είδηση, βγήκαν στο φως τα πάντα: οι πληροφορίες που υπέκλεπτε ο κατάσκοπος, πότε ταξίδεψε στην Κίνα, ποιος τον στρατολόγησε, πότε σκόπευε να στείλει «πακέτο» με τα κρίσιμα δεδομένα κ.ο.κ. 

 

Παρατηρώντας αυτήν την ασυνήθιστή τάξη σε μια χώρα αταξίας και αποσιώπησης όπως είναι η Ελλάδα, αναπόφευκτα ο λογισμός στρέφεται στον αμερικανικό παράγοντα και τη γεωπολιτική σύγκρουση μεταξύ ΗΠΑ-Κίνας, η οποία στη χώρα μας έχει ως σημείο αιχμής το λιμάνι του Πειραιά που κατά πλειοψηφία κατέχει η COSCO. 

 

Η Αμερικανίδα πρέσβης, Κίμπερλι Γκίλφοϊλ, με το που πάτησε ελληνικό έδαφος έκανε ξεκάθαρο ότι μια από τις βασικές επιδιώξεις της είναι να συγκρουστεί με τον κινεζικό παράγοντα στην Ελλάδα. Αυτός ήταν και ο λόγος που πριν 2 μήνες μέμφθηκε εμμέσως τον Κώστα Καραμανλή για την απόφασή του το 2008 να παραχωρήσει το 67% του λιμανιού του Πειραιά στην COSCO. Χωρίς να παίρνω καμία θέση για τον «καλό» ή τον «κακό» της συγκεκριμένης υπόθεσης (καλό θεωρείται μόνο το υγιές συμφέρον της πατρίδας μας), η υπόθεση κατασκοπείας με την υπερπροβολή που της γίνεται, πράγματι καταφέρνει να καλλιεργεί ένα «τοξικό» κλίμα για την κινεζική επιχειρηματικότητα. 

 

Όταν η επικαιρότητα κάνει τον… Κινέζο 

 

Το θλιβερό συμπέρασμα που προκύπτει από τα παραπάνω είναι ότι στην Ελλάδα οι εθνικές απειλές γνωστοποιούνται μόνο όταν αυτό εξυπηρετεί την ατζέντα κάποιου εκ των «κηδεμόνων» μας. Ένα άλλο πρόσφατο συμβάν που – ίσως έχει ή ίσως δεν έχει καμία σχέση – με την υπόθεση κατασκοπίας της Κίνας, είναι κάτι που περιέργως δεν έτυχε ανάλογης απήχησης από τα ελληνικά Μέσα. Μόλις τον Ιανουάριο συνελήφθησαν από την ΕΛ.ΑΣ. δύο Κινέζοι που χρησιμοποιούσαν ειδικό εξοπλισμό εγκατεστημένο σε αυτοκίνητο, προκειμένου να χακάρουν το σήμα του διαδικτύου με την εκπομπή ενός δικού τους δικτύου, ώστε να υποκλέπτουν δεδομένα από κινητά πολιτών που συνδέονταν με αυτό. Έτσι μπορούσαν να αποκτούν πρόσβαση σε τραπεζικά ή άλλα δεδομένα. 

 

Το πρωτάκουστο εγχείρημα των Κινέζων έμοιαζε πολύ «εκλεπτυσμένο» για μια απλή «high tech απάτη» όπως παρουσιάστηκε από τα ελληνικά ΜΜΕ. Ακόμα όμως και αν ήταν όντως μια απλή ψηφιακή κομπίνα για εύκολο χρήμα, το ζήτημα ήταν εξόχως σοβαρό αφού φανέρωνε τα τεράστια κενά ασφαλείας στο δίκτυο κινητής τηλεφωνίας. 

 

Όμως το συγκεκριμένο ψηφιακό έγκλημα προφανώς δεν «βόλευε» να προβληθεί στο βαθμό που του άξιζε, εφόσον το ελληνικό κράτος θέλει να παρουσιάσει τις ηλεκτρονικές ταυτότητες ως απόρθητα ψηφιακά… φρούρια. Δύο Κινέζοι που κατάφεραν να «ξεφτιλίσουν» το δίκτυο με μερικά μηχανήματα και μια κεραία στο αυτοκίνητό τους, δεν είναι και ότι καλύτερο ως εικόνα για την «ασφάλεια» των δεδομένων στη χώρα μας. Έτσι η συγκεκριμένη είδηση δεν εντάχθηκε σε πλαίσια αντι-κινεζικής ρητορικής, αλλά αντιμετωπίστηκε ως μεμονωμένο περιστατικό (που δεν αποκλείεται και να ήταν όντως). 

 

Για την τουρκική κατασκοπεία κάτι; 

 

Μιλώντας για κατασκοπεία και πρακτορικές ενέργειες, τι να πούμε όμως για τα πολυάριθμα περιστατικά που σχετίζονται με τον τουρκικό δάκτυλο; Σε ένα άλλο άρθρο είχαμε παραθέσει κάμποσες από τις πολλές περιπτώσεις όπου τουρκοκίνητα στοιχεία πιάστηκαν επ’ αυτοφώρω να διακινούν όπλα και πληροφορίες στην Ελλάδα. Παρόλα αυτά, εκείνες τις υποθέσεις πάντοτε τις ακολουθεί ένα «ανεξήγητο» σκοτάδι. Δεν μαθαίνονται οι «εργοδότες», οι προθέσεις, το εύρος της απειλής, το μέχρι που απλώνεται το εκάστοτε δίκτυο. Για τους Κινέζους που δεν διεκδικούν ούτε χιλιοστό από τη χώρα μας, μαθαίνουμε τα πάντα. Για τους Τούρκους που διεκδικούν το μισό Αιγαίο και τον Έβρο, μόνο συγγνώμη δεν τους ζητάμε όποτε ξεσκεπάζονται οι δόλιες ενέργειες τους επί ελληνικού εδάφους. 

 

Για να μην αναφερθούμε στις δεκάδες παρασιτικές ΜΚΟ που εδώ και χρόνια λειτουργούν σαν «τσιμπούρια» απομυζώντας το «αίμα» της εθνικής ασφάλειας με παχυλές χρηματοδοτήσεις που υπηρετούν συγκεκριμένες μεταναστευτικές ατζέντες. 

 

Φαίνεται λοιπόν ότι στην Ελλάδα υπάρχει κατασκοπεία δύο ταχυτήτων, όπου ανάλογα τα συμφέροντα, άλλοι κρεμιούνται στα μανταλάκια και άλλοι περνάνε και δεν… ακουμπάνε. Με αυτούς τους όρους, πόσο στα σοβαρά μπορεί να λάβει μια χώρα τον εαυτό της απέναντι σε κάθε απειλή και κυρίως απέναντι στον λαό της;

 

πηγή 

Σύγχυση και διχασμός

Γράφει ο Απόστολος Παπαδημητρίου 

 

Κατά τον 5ο μ.Χ. αιώνα στίφη βαρβάρων Γερμανοφράγκων είχαν εισβάλει στο έδαφος της δυτικής Ρωμαϊκής αυτοκρατορίας και την κατέλυσαν (476 μ.Χ.). Στις υπό ρωμαϊκή κυριαρχία περιοχές, που εισέβαλαν οι βάρβαροι, κατοικούσαν κατακτημένοι από τους Ρωμαίους λαοί όπως οι Κέλτες, οι Γαλάτες και άλλοι. Ευρισκόμενη σε μεγάλη παρακμή η αυτοκρατορία στάθηκε ανήμπορη να αποκρούσει τους εισβολείς, φαίνεται όμως πως και οι κατακτημένοι λαοί δεν είχαν το σθένος να αντιταχθούν στην ορμή των επιτιθεμένων. Σταδιακά, μετά την κατάκτηση τα υποταγμένα έθνη έπαψαν να υφίστανται. Κέλτες και Γαλάτες δεν υπάρχουν και μόνο εμείς οι Έλληνες, έχοντας δεσμούς με τους δευτέρους λόγω των αποικιών (Μασσαλία), αποκαλούμε ακόμη τη χώρα Γαλλία, ενώ όλοι οι άλλοι, ακόμη και οι Σλάβοι, που κινήθηκαν αργότερα προς δυσμάς, την αποκαλούν Φραγκία. Ακόμη και οι Ιταλοί κυρίως του βορρά δεν έχουν την αίσθηση απογόνων των Ρωμαίων, καθώς η περιοχή είχε κατακλυσθεί από το γερμανικό φύλο των Λομβαρδών.

 

Γνώρισμα των λαών που βιώνουν παρακμή, διαχρονικά, είναι ότι δεν την αντιλαμβάνονται, ώσπου ξεσπά η συμφορά. Ίσως στην τελευταία φάση της παρακμής κάποιοι να αναμένουν τη λύτρωση ακόμη και με την έλευση συμφοράς. Είναι χαρακτηριστική η εμβάθυνση του Καβάφη στο πρόβλημα της παρακμής στο ποίημά του «Περιμένοντας τους βαρβάρους», στο οποίο καταλήγει με τους στίχους:

 

Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα,

και είπανε πως βάρβαροι πια δεν υπάρχουν.

Και τώρα τί θα γένουμε χωρίς βαρβάρους.

Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.

 

Βιώνει σήμερα παρακμή και μάλιστα έντονη η Ευρώπη, υπό την κυριαρχία των Γερμανοφράγκων; Και μόνο το ερώτημα προκαλεί έντονες αντιδράσεις λοιδορίας ή αγανάκτησης. Εκείνος που το θέτει μπορεί να χαρακτηριστεί οπισθοδρομικός και σκοταδιστής, που δεν αντιλαμβάνεται την πρόοδο που έχει συντελεστεί, κατά τη νεωτερικότητα, με την ανατροπή της φεουδαρχίας, την οποία βέβαια είχαν επιβάλει στους κατακτημένους λαούς οι Γερμανοφράγκοι.

 

Μία από τις κατακτήσεις, για τις οποίες καυχάται ο δυτικός κόσμος, κατά τις πρόσφατες δεκαετίες, είναι το απαραβίαστο των συνόρων. Η επιθετική πολιτική του Τραμπ ταπεινώνει την έπαρση των ανισχύρων, λόγω παρακμής. Στην αλαζονεία τους οι πρώην αποικιοκράτες είχαν συνάψει συμφωνίες, μετά τους δύο τρομακτικά καταστροφικούς πολέμους, με τις εν πολλοίς δοτές κυβερνήσεις των πρώην αποικιών τους για την υποδοχή μεταναστών προς κάλυψη των αναγκών τους σε εργατικά χέρια. Διακατέχονταν από τη βεβαιότητα ότι η ανωτερότητα του πολιτισμού τους θα συντελούσε στην αφομοίωση των εισερχομένων, μετά από δύο το πολύ τρεις γενιές. Η άγρια εκμετάλλευση των λαών των πρώην αποικιών με την καταλήστευση των πλουτοπαραγωγικών πηγών τους συνεχιζόταν και μετά την παραχώρηση «ανεξαρτησίας». Μάλιστα δεν εξέλιπαν ποτέ οι προκλήσεις τοπικών πολέμων λόγω σύγκρουσης συμφερόντων των ισχυρών χωρών του πλανήτη, καπιταλιστικών και κομμουνιστικών ή και καπιταλιστικών μεταξύ τους. Η κατάσταση σε μεγάλη έκταση του πλανήτη επιδεινώνεται διαρκώς, ενώ οι ελάχιστοι πλουτοκράτες σωρεύουν τον πλούτο του πλανήτη στα θησαυροφυλάκιά τους. 

 

Υπό τις συνθήκες αυτές είναι αναπόφευκτη η έξοδος πληθυσμών από τις χώρες που δυστυχούν λόγω της απληστίας των οικονομικά ισχυρών, οι οποίοι ελέγχουν τις ανίσχυρες κυβερνήσεις πολλών ευρωπαϊκών κρατών. Οι επιχειρούντες λαθραία είσοδο δεν είναι πλέον επιθυμητοί από μεγάλο τμήμα των λαών παρά μόνο από τους επιχειρηματίες, που επιδιώκουν τη συμπίεση του κόστους των παραγομένων προϊόντων και μικρότερο του λαών τμήμα, που αυτοπροσδιορίζονται προοδευτικοί και επικαλούνται ανθρωπιστικούς λόγους αδιαφορούντες παντελώς για τις συνέπειες από την ανεξέλεγκτη αριθμητικά είσοδο. Η Ευρώπη και η βόρεια Αμερική φαντάζουν ως επίγειοι παράδεισοι για τους αποκλήρους. Οι ΗΠΑ όμως έχουν λάβει μέτρα είναι βέβαια και ευχερέστερη η φύλαξη των συνόρων τους χερσαίων και θαλασσίων. Η Ευρώπη είναι παντελώς ανοχύρωτη. 

 

Το πρόσφατο θλιβερό δυστύχημα στη θάλασσα της Χίου με θύματα 15 λαθραίους μετανάστες, καθοδηγούμενους από διακινητή στάθηκε αφορμή για νέα εκδήλωση διχαστικών τάσεων στην ελληνική κοινωνία. Τον χρόνο του συμβάντος έλαβα μήνυμα από ελληνομαθή επίσκοπο του Κογκό, ο οποίος με ενημέρωσε ότι σε ορυχείο πολυτίμου μεταλλεύματος, το οποίο εκμεταλλεύονται πολυεθνικές εταιρείες με την εποπτεία ανταρτών, που αυτές συγκρότησαν, εξόπλισαν και μισθοδοτούν, φονεύθηκαν 400 εργάτες, οικογενειάρχες αλλά και παιδιά. Αυτού του είδους ειδήσεις δεν φθάνουν σε μας. Πολλοί από μας καυχώνται ότι η χώρα μας είναι ισότιμο μέλος σημαντικών διεθνών οργανισμών. Αδιαφορούν όμως παντελώς για τα συμβαίνοντα εκτός των συνόρων της χώρας μας.

 

Οι νέοι «βάρβαροι», δηλαδή οι απόκληροι του πλανήτη, κίνησαν και έρχονται. Η Ευρώπη της παρακμής είναι ανίκανη να τους συγκρατήσει. Σε αντίθεση προς τους βαρβάρους Γερμανοφράγκους του 5ου αιώνα, οι νέοι εισβολείς, που ταράσσουν την ησυχία μας, έχουν πλείστα όσα δικαιώματα. Τους καταληστεύουμε (και εμείς οι Έλληνες ως μετέχοντες στον κύκλο των χωρών που σπείρουν τον όλεθρο με πολέμους και εκμετάλλευση) και αρνούμαστε να συμπαρασταθούμε στο ελάχιστο στο δράμα τους. Ερωτούμε τί θέλουν; Αυτοί μας απαντούν: Εσείς τι θέλετε στις χώρες μας; Γιατί δεν μας αφήνετε ήσυχους; Αν οι εθναμύντορες εκδήλωναν τη συμπαράστασή τους προς τους λαούς που δοκιμάζονται και διαχώριζαν τη θέση τους από τις κυβερνήσεις της χώρας, που συντάσσονται με τους ισχυρούς (στη σωστή πλευρά της ιστορίας), τότε η όποια κίνηση για τη φύλαξη των συνόρων θα είχε ηθικό έρεισμα. 

 

Οι υποστηρικτές της αθρόας εισόδου λαθραίων μεταναστών που επικαλούνται ανθρωπιστικούς λόγους δεν αποκρύπτουν ότι απεχθάνονται το έθνος διακηρύσσοντας ευκαίρως ακαίρως τον διεθνισμό τους μαρξιστικού τύπου (Οι προλετάριοι δεν έχουν πατρίδα). Είναι ξεπερασμένοι από τα γεγονότα. Άραγε δεν έχουν ακόμη αντιληφθεί ότι είναι το κεφάλαιο που δεν έχει πατρίδα; Δεν έχουν αντιληφθεί ότι ο προλεταριακός διεθνισμός έχει υποκατασταθεί από την καπιταλιστική διεθνοποίηση και παγκοσμιοποίηση εντονότερα εχθρική κατά των εθνών; Αγνοούν ότι οι απόκληροι καθίστανται θύματα αδιστάκτων διακινητών, οι οποίοι ενισχύονται με παντοίους τρόπους από την κυρίως επωφελούμενη Τουρκία, η οποία απολαμβάνει τα μεγάλα κονδύλια της υπό διάλυση Ευρωπαϊκής Ένωσης και μένει ασυνεπής στις υποχρεώσεις της; Αγνοούν ότι ισχυροί κύκλοι του άγριου καπιταλισμού ενισχύουν τη μετανάστευση με στόχο τον αφανισμό της ιδιοπροσωπείας των λαών της Ευρώπης παρέχοντας οικονομική στήριξη σε σκοτεινές μη κυβερνητικές οργανώσεις απολύτως ελεγχόμενες; Ασφαλώς και δεν αγνοούν. Οι ιδεολογικές παρωπίδες τους εμποδίζουν να δουν τον κίνδυνο που διατρέχουν τα έθνη από την εισβολή. Τους επιτρέπουν να δουν μόνο τη αύξηση του ρεύματος προς την Ακροδεξιά χωρίς να αντιλαμβάνονται ότι αυτό οφείλεται στους φόβους των ανερματίστων πολιτών, οι οποίοι πέρασαν από την ασφάλεια της ευημερίας του παρελθόντος στην έντονη ανασφάλεια και ανησυχία για το μέλλον σε μια κοινωνία, στην οποία ορθώνονται αδιέξοδα. Και βλέπουμε στη Γαλλία την ανίερη συμμαχία των εκλεκτών των αδιστάκτων τραπεζικών με την Αριστερά, προκειμένου να αντιμετωπιστεί η επικίνδυνα ανερχόμενη Ακροδεξιά! Πιστεύουν οι «προοδευτικοί» ότι η αύξηση εισερχομένων αποκλήρων, κατά συντριπτική πλειοψηφία μουσουλμάνων, θα τους διατηρήσει επί μακρόν στην εξουσία.

 

Πιστεύουν ακόμη ότι οι μουσουλμάνοι θα παραμείνουν δια παντός υποχείριά τους. Δεν αντιλαμβάνονται ούτε το μήνυμα των συνθημάτων κατά τις πορείες διαμαρτυρίας κατά της ισλαμοφοβίας (Θα επιβάλουμε τη σαρία). Αδιάφοροι περί τη θρησκευτική πίστη και εμπαθείς πολέμιοι της χριστιανικής πίστης αδυνατούν να αντιληφθούν τις συνέπειες της αφροσύνης τους για τις επερχόμενες γενιές. Και οι «εθναμύντορες» συγχέουν την χριστιανική πίστη του πλήρους σεβασμού της αξίας του ανθρωπίνου προσώπου και της ελευθερίας αυτού με ιδεολογίες βίας και καταστολής στο όνομα της επιβίωσης του έθνους! Αλλά το έθνος πρέπει να μάθει να θεωρεί εθνικό ό,τι αληθινό (Σολωμός).

 

«Μακρυγιάννης» 

 

5/2/2026

 

Την ώρα που οι έρευνες για την τραγωδία της Χίου με τους 15 νεκρούς μετανάστες βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη, υπάρχουν ερωτήματα γύρω από τις συνθήκες που διαδραματίστηκε το πολύνεκρο περιστατικό το βράδυ της Τρίτης (3.2.2026) στα ανοιχτά του νησιού του βορειοανατολικού Αιγαίου.

Από χθες το μεσημέρι ο Μαροκινός που είχε περισυλλέχθει από τα κρύα νερά της θάλασσας στη Χίο, αναγνωρίστηκε από τους διασωθέντες μετανάστες ως ο διακινητής τους και για το λόγο αυτό κινήθηκαν οι περαιτέρω διαδικασίες. Ο εισαγγελέας διέταξε την κράτηση του, ενώ ταυτόχρονα το υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας ξεκίνησε Ένορκη Διοικητική Εξέταση προκείμενου να διακριβωθούν οι συνθήκες του σοκαριστικού δυστυχήματος.

 

Όπως υποστήριξαν από την αρχή πήγες του αρμόδιου υπουργείου, αλλά κυρίως τα μέλη του πληρώματος του σκάφους του Λιμενικού η αντίστροφη μέτρηση ξεκίνησε όταν ο χειριστής του φουσκωτού που μετέφερε τους 39 μετανάστες, το έστρεψε προς το πλωτό της Ελληνικής Ακτοφυλακής κι έπεσε πάνω του.

 

Μάλιστα, όπως ανέφεραν οι λιμενικοί ο χειριστής του μόλις 8 μέτρων σκάφος δεν συμμορφώθηκε ούτε με τα ηχητικά, ούτε φωτεινά σήματά τους και κινήθηκε προς το σκάφος του Λιμενικού και προσέκρουσε στην πλάγια πλευρά του. Όπως υποστηρίζουν οι λιμενικοί από την πρόσκρουση το φουσκωτό, στο οποίο επέβαιναν οι μετανάστες, ανετράπη και βυθίστηκε με αποτέλεσμα όλοι οι επιβαίνοντες να πέσουν στη θάλασσα. 

 

Από τα 39 άτομα που βρίσκονταν στο φουσκωτό τα 15 έχασαν τη ζωή τους, ενώ οι υπόλοιποι 24 μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο. Από το τετραμελές πλήρωμα του σκάφους του Λιμενικού τραυματίστηκαν οι δύο, εκ των οποίων ένας άνδρας και μια γυναίκα.

 

Η θερμική κάμερα

 

Σύμφωνα με πηγές του Λιμενικού Σώματος, το σκάφος του Λιμενικού διαθέτει θερμική κάμερα, η οποία χρησιμοποιείται ως υποβοηθητικό εργαλείο σε συνδυασμό με το ραντάρ για τον εντοπισμό και την αναγνώριση στόχων στο θαλάσσιο πεδίο.

 

Το πρώτο και βασικότερο ερώτημα το οποίο θα κληθούν να απαντήσουν και κατά τη διάρκεια της Ένορκης Διοικητικής Εξέτασης που διέταξε το υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας, τα τέσσερα στελέχη του Λιμενικού είναι γιατί δεν χρησιμοποιήθηκε η θερμική κάμερα που διαθέτει το σκάφος.Μέχρι στιγμής πάντως ο κυβερνήτης του πλωτού που ενεπλάκη στο ναυάγιο, ανέφερε στους προϊσταμένους του, ότι δεν κρίθηκε αναγκαία η χρήση της, καθώς είχε εντοπιστεί το σκάφος με τους μετανάστες με τη χρήση του προβολέα.

ΤΑ ΑΡΧΕΙΑ ΕΥΣΤΑΙΝ ΚΑΙ ΕΜΕΙΣ ΜΕ ΤΟ ΧΑΛΙ ΜΑΣ

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη 

9.2.2026

 

Σκέφτομαι και προβληματίζομαι με τις αποκαλύψεις, στα αρχεία Επστάιν. Που, από όσο γνωρίζω, θέτει για πρώτη φορά το ακανθώδες ερώτημα για το ποιοι διοικούν τον κόσμο μας, και πως εκβιάζονται υψηλά ιστάμενοι για τη λήψη καίριων αποφάσεων για τη ζωή μας. Είναι, αυτόχρημα, τραγικά τα σχετικά ευρήματα.

 

Αλλά, στη συνέχεια, έρχομαι στην κατακαημένη πατρίδα μας. Οχι, βέβαια, για να δώσω μπράβο στον εαυτό μου, επειδή από την πρώτη στιγμή των Μνημονίων έγραψα και κυκλοφόρησα βιβλία και άρθρα σε πολλές γλώσσες, διοργάνωσα συνέδρια στην Ελλάδα και στο εξωτερικό, έκανα διαλέξεις.... για να φωνάξω με απελπισία, ότι μας χρησιμοποιούν ως πειραματόζωο, ως Ιφιγένεια, για να σώσουμε με το χαμό μας, γερμανικές και γαλλικές τράπεζες. Είναι όλα, μα όλα καταγεγραμμένα με κάθε οδυνηρή λεπτομέρεια.

 

Δεν κινήθηκε φύλλο! Αφέθηκαν να κυλήσουν 15 χρόνια από τότε, και η οικονομία μας εγκαταλείφθηκε να φυλλοροεί. Να αυτοκτονούν σε καθημερινή βάση απελπισμένοι συμπατριώτες μας. Να κόβεται η ζωή με χιλιάδες εκτρώσεις. Να ξενιτεύεται σωρηδόν το μέλλον της χώρας. Να ρημάζεται η οικονομία μας.

 

Ωστόσο, θα πάρω το μέρος της ΕΕ, που βρέθηκε σε κατάσταση πανικού, έφερε για συμπαράσταση, για πρώτη φορά στην Ευρώπη το ΔΝΤ, εξευτέλισε τους Έλληνες μέσω δημοσιευμάτων σε γερμανικές εφημερίδες, και.... εφησύχασε με την καταστροφή μας. Ήταν σε πανικό, και είχε κάποιες δικαιολογίες. Εμείς, όμως; Εμείς δεν αντιδράσαμε. Και για να θυμηθούμε τα λόγια του αείμνηστου καθηγητή Κασιμάτη ότι δεν έπρεπε αυτά τα φοβερά για την Ελλάδα Μνημόνια να υπογραφούν, "ούτε με περίστροφο στον κρόταφο". Αλλά, όμως, υπογράφηκαν, και μάλιστα από κάποιους που τα υπέγραψαν και δήλωσαν ότι...... δεν είχαν καιρό να τα διαβάσουν!!!

 

Η Ελλάδα, μετά από 15 χρόνια Μνημονίων είναι τελειωμένη, ανεξαρτήτως από το ότι ορισμένοι βλέπουν θριάμβους και θαυμασμό εκ μέρους της υφηλίου.

 

Και τώρα; Τώρα που τα αρχεία έβγαλαν στο φως, ότι μερικοί είχαν καθησυχάσει με τα "κρυμμένα κάτω από το χαλί;;;;;;;".

 

Να ευχηθώ, να προσευχηθώ, ΤΩΡΑ να κινηθούμε. Να απαιτήσουμε το δίκαιό μας. Μια αποκατάσταση αντίστοιχη με το μέγεθος της καταστροφής μας. Φυσικά και δεν γίνεται! Αλλά, όσο γίνει! Διαβάστε με προσοχή τα αρχεία που μας αφορούν. Και ψάξτε να βρείτε τι έχει, σχετικά, γραφεί από Έλληνες και ξένους οικονομολόγους, για την θυσία της Ιφιγένειας (Ελλάδας). Σαφέστατα δεν είμαι η μόνη που ανησυχούσα υπέρμετρα επί 15 χρόνια, και έγραφα και μιλούσα ασταμάτητα. Ηταν και άλλοι....

Δήγματα Φεβρουαρίου 2026

Του Κώστα Δημ Χρονόπουλου *

 

Α) Εκστατικά τινά

 

Εκστασιαστήκαμε από τις δηλώσεις /αποκαλύψεις /εξομολογήσεις του πρώην Υπουργού των Οικονομικών και Αρχηγού Κόμματος, αναφορικά με τη χρήση ναρκωτικών ουσιών (ecstasy και κάνναβης). 

 

Γλαφυρή η περιγραφή για το «πόσο καταπληκτική ήταν η εμπειρία, αλλά και το πόσο άσχημα ένοιωσε τις επόμενες ημέρες και γι αυτό δεν ξαναπήρε». 

 

Κατόπιν εκθείασε την ευχαρίστηση που αισθάνεται κανείς από τη χρήση της κάνναβης και εξέφρασε τη λύπη του που δυστυχώς, όπως είπε, δεν τη βρίσκει πλέον.

 

Το τελευταίο, προξενεί ιδιαίτερη εντύπωση, αφού είναι πολύ εύκολο να προμηθευτεί κανείς κάνναβη. Εναλλακτικά θα μπορούσε (σ.σ σύμφωνα και με την προτροπή πρώην Πρωθυπουργού) να την καλλιεργήσει σε γλάστρες στο μπαλκόνι ή τον κήπο του. Στη συνέχεια – με αυτοπεποίθηση και έπαρση – είπε με στόμφο: «Ναι, έχω πάρει ναρκωτικά. Αυτό έλειπε να μην είχα». Άγνωστο αν το έπραξε, για να είναι in /της μόδας, της εποχής, ή ως υποχρέωση της ολοκλήρωσης της … προσωπικότητάς του(!). Προσέθεσε δε ότι δεν θα τον πείραζε αν η κόρη του πειραματιζόταν με ναρκωτικά. Τον πειράζει η εξάρτηση(!). Εμένα πάλι με πείραξε πως διπλωματούχος άνθρωπος και Υπουργός, δεν έχει αντιληφθεί, ότι ο πειραματισμός προηγείται της εξάρτησης. Χωρίς να δοκιμάσει κανείς κάτι, είναι αδύνατον να εθιστεί με αυτό. 

 

Τέλος είπε και κάτι ακόμα: « Μετανιώνω για πράγματα που έχω κάνει. Αν όμως δεν τα είχα κάνει δεν θα ήμουν αυτό που είμαι σήμερα». 

 

Δεν θα σταθώ στο τι είναι σήμερα. Προφανώς ό, τι πιστεύει ο ίδιος πως είναι. Σκέπτομαι όμως ότι αρκετοί ανώριμοι νέοι και νέες θα θελήσουν –μεταξύ των άλλων βέβαια – να δοκιμάσουν /πειραματιστούν με ναρκωτικές ουσίες μήπως και του μοιάσουν. Ειδικά αν θέλουν να γίνουν Οικονομολόγοι ή Υπουργοί!...

 

Οι αναγνώστες /αναγνώστριες της στήλης, ίσως απορήσουν που κάνω κάτι που δεν το συνηθίζω: να ασχολούμαι με δηλώσεις (πολιτικών ιδίως) προσώπων. Ίσως μερικοί να σκεφτούν πως είμαι ανακόλουθος ή ….μαστουρωμένος και θολωμένος με αποτέλεσμα να γράψω ό, τι γράφω τώρα. 

 

Τίποτα απ όλα αυτά δεν μου συμβαίνει. Η ανάγκη προστασίας της νεολαίας με υποχρεώνει να στηλιτεύω την επικινδυνότητα ορισμένων υπευθυνοανεύθυνων ταγών, οι οποίοι βρίσκουν διάφορους απαράδεκτους τρόπους προκειμένου να τους θυμηθούν(!). Καλό ασφαλώς είναι να σε θυμούνται. Το πώς όμως, έχει σημασία/αξία. (Σ.Σ Ίσως –μελλοντικά και εξισορροπητικά – να συμμετάσχει στη … δίωξη /καταπολέμηση των ναρκωτικών, πλην κάνναβης βέβαια). 

 

ΥΓ Ευτυχώς πάντως που υπάρχουν παρόμοια πρότυπα προς μίμηση για τη νεολαία. Διαφορετικά … δεν θα γλυτώσει από τη μάστιγα των ναρκωτικών. 

 

Β) Εκτιμήσεις και αποτιμήσεις

 

Πληροφορούμαι ότι γίνονται συνεχείς συσκέψεις πυρετώδεις διαβουλεύσεις και υπολογισμοί, ώστε να βρεθεί μια δίκαιη φόρμουλα (εξ) αγοράς, κάθε ενός από τους περίπου 60.000 Γροιλανδούς πολίτες, από μέρους του πάμπλουτου θείου ΣΑΜ των ΗΠΑ. Υπάρχει βέβαια και ο νόμος: προσφοράς και ζήτησης. Όμως –μέχρι τώρα τουλάχιστον – δεν φαίνεται στη διεθνή αγορά και στο «σκλαβοπάζαρο» των ανθρώπινων αγοραπωλησιών /πλειστηριασμών , να υπάρχουν άλλοι ενδιαφερόμενοι … πλειοδότες σε αυτή τη … «δημοπρασία»(!). Ένας και μοναδικός αγοραστής έχει εμφανιστεί, με πολύ χρήμα, αλλά και … πολεμική εξάρτηση (ως εγγύηση!). Το ευτύχημα για τους Γροιλανδούς είναι πως ο (εξ) αγοραστής /ΗΠΑ είναι ανιδιοτελής, ηθικών αρχών και προδιαγραφών και συνεπώς, δεν πρόκειται να τους αδικήσει. Όσα όμως και να πάρει ο κάθε Γροιλανδός, δεν θα είναι τίποτα εμπρός σε αυτά που θα κερδίσει, όπως το να:

• Είναι η χώρα του ένα ακόμη αστεράκι στην αστερόεσσα των ΗΠΑ και να τυγχάνει προστασίας (άσχετο αν μέχρι σήμερα δεν την χρειάστηκε).
• Λέγεται: Αμερικανός πολίτης και όχι … Γροιλανδός (λίγο το ‘χετε;).
• Χάσει τον ορυκτό πλούτο (ουράνιο, πετρέλαιο, φυσικό αέριο κ. α) της χώρας του, τα οποία θα περιέλθουν στον νέο επικυρίαρχο. 
• Καταβάλλει και κάποιο τίμημα (που άλλοι, το αποφάσισαν) προκειμένου να γίνει προτεκτοράτο μιας ισχυρής χώρας. 

ΥΓ Αναρωτιέμαι:

Μήπως είναι καλύτερα η χώρα σου να είναι χέρσα, άγονη, χωρίς ορυκτό πλούτο και σπάνιες γαίες, ώστε κανείς να μην ενδιαφέρεται, να είναι στα αζήτητα;. 

Μήπως πλέον καταλήγουμε στο να μακαρίζουμε τους …μη (κατ) έχοντες;. 

 

Γ). Αποκαλύψεις:

 

Μετά τα όσα –δικαίως – καταμαρτυρούμε /καταλογίζουμε στους Αμερικανούς για την επέμβαση στη Βενεζουέλα και την σύλληψη, απαγωγή του Ηγέτη της Ν. Μαδούρο, έρχεται η ώρα να μάθουμε (υποθέτω) ποιες χώρες εκείνος ενίσχυε /χρηματοδοτούσε, του Δυτικού κόσμου. Τα –τυχόν- ευρήματα θα μας διαφωτίσουν και θα αποκαλύψουν και το γιατί κάποιοι (διεθνώς, αλλά κυρίως στη χώρα μας) τόσο πολύ τον στήριζαν και συνεχίζουν. Ενδέχεται δε να συνέλθουν και κάποιοι να … συμμαζευτούν (γιατί να συμμορφωθούν μάλλον αποκλείεται) κάπως. Το αναφέρω αυτό επειδή όταν συνέβησαν τα Μαδούρεια γεγονότα εμείς εδώ υπεστήκαμε πολιτικές αναταράξεις, μάλλον επειδή ορισμένοι κομματικοί σχηματισμοί θεώρησαν πως έχουμε συνευθύνη για το αμερικανικό «ρεσάλτο» στη χώρα της Λατινικής Αμερικής. Μακάρι να μην υπάρξουν «ευρήματα». Να φανεί ξεκάθαρα πως ο κος Ν. Μαδούρο ήταν ένας άκακος δημοκράτης που φρόντιζε το λαό του και δεν του χάλαγε χατίρι. Ούτε έστελνε σε ξένους χρήματα. Απόδειξη ότι περίπου το 1/3 από τα 30 εκατομμύρια κατοίκων της Βενεζουέλας αποχώρησε και εγκαταστάθηκε σε άλλες χώρες επί των ημερών του. Προφανώς για να μη διαταραχτούν οι σχέσεις στοργής και αμοιβαίας κατανόησης, τόσο στο εσωτερικό, όσο και στο εξωτερικό. 

 

Ενδέχεται πάντως να προβληματιστούν έντονα κάποιοι στην Ελλάδα (αλλά και σε άλλες χώρες) σε περίπτωση που διαπιστωθεί ότι ο Ηγέτης της Βενεζουέλας τους χρηματοδοτούσε!. «Ενός κακού μύρια έπονται», ως είθισται !!!.

 

ΥΓ Προς άρση παρεξηγήσεων: το –όποιο – ποιόν του κου Ν. Μαδούρο δεν δικαιολογεί ασφαλώς το ρεσάλτο των ΗΠΑ στη Βενεζουέλα. 

Ούτε όμως και τα κροκοδείλια δάκρυα που χύνονται για τον ηγέτη της από κάποιους ομοιδεάτες ή –και – ομοτράπεζους, οι οποίοι (από …κατανόηση και συντροφικότητα) έπαιρναν τις γενναιόδωρες χορηγίες του. 

 

*Ιατρού