Κως- Καλαβρία Ενθύμιον αδελφοποίησης Τιμή στον Αναστάσιο Καραναστάση και τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη.

Γράφει ο Θεοφάνης Μαλκίδης 

 

Κως- Καλαβρία Ενθύμιον αδελφοποίησης Τιμή στον Αναστάσιο Καραναστάση και τον Μιχάλη Χαραλαμπίδη. Έκδοση Αστική Εταιρεία «Ιπποκράτης». Κως 2026 . ISBN: 978-960-9714-23-5

 

Αν και η Κως με την Καλαβρία είναι (φαινομενικά) γεωγραφικά απομακρυσμένες, εντούτοις η πιο προσεκτική και αναλυτική ματιά, αποκαλύπτει μια ενδιαφέρουσα αλληλεπίδραση ιστορίας, πολιτισμού και γεωγραφίας. Αμφότερες οι δύο περιοχές, η μεν Κως ως νησί του Αιγαίου στην Ελλάδα, η δε Καλαβρία ως στην άκρη της ιταλικής χερσονήσου, φέρουν έντονα τα σημάδια, μνημεία, τα «σήματα», της σπουδαίας και διαχρονικής ελληνικής πολιτισμικής παράδοσης. Αυτή η κοινή ιστορική και πολιτισμική κληρονομιά, από τη γλώσσα μέχρι τη μουσική, σε συνδυασμό με την παράκτια τους θέση, το θαλάσσιο χαρακτήρα τους και τον σημαντικό ρόλο που έπαιξαν στο εμπόριο και τις θαλάσσιες μεταφορές, δημιουργεί έναν άξονα σύνδεσης ο οποίος πρέπει να δημιουργηθεί, οικοδομηθεί (εκ νέου). Άξονας, οδηγός, πυξίδα είναι οι ιστορικές, πολιτιστικές και γεωγραφικές διαστάσεις που ενώνουν την Κω με την Καλαβρία, αναδεικνύοντας τις κοινές τους ρίζες και την διαχρονική τους σημασία στο Αιγαίο και τη Μεσόγειο.

 

Η έκδοση αποτελεί ενθύμιο της αδελφοποίησης της Κω με την Καλαβρία και φόρος τιμής και μνήμης αφενός στον Αναστάσιο Καραναστάση ο οποίος ως εκλεκτό τέκνο της Κω συνέδεσε την ερευνητική του ζωή με την Καλαβρία και τη γλώσσα των Ελλήνων της και αφετέρου στον Μιχάλη Χαραλαμπίδη, ο οποίος με το έργο του και την πρότασή του για την οικοδόμηση σχέσεων συνεργασίας και αδελφοποίηση της Κω με την Καλαβρία, έκανε πράξη την επανασύνδεση των δύο αυτών ελληνικών τόπων και την επανατοποθέτησή τους ως πολιτισμικές και ιστορικές σταθερές στην οικουμένη. 

 

Όπως επισημαίνει ο Δημήτριος Γερούκαλης, επιστημονικός Διευθυντής τῆς Ἀστικῆς Ἑταιρείας ΙΠΠΟΚΡΑΤΗΣ «ο τόμος αὑτός εἶναι ἀφιερωμένος ἀφ΄ ἐνός μέν, εἰς τό πολυσχιδές ἔργον τοῦ Κώου Ἀναστασίου Καραναστάση εἰς τήν Καλαβρίαν τῆς Ἰταλίας, ὅπου ἀνάλωσε τήν ζωήν του εἰς τήν μελέτην τῆς Ἑλληνικῆς Γλώσσης εἰς τήν Μεγάλην Ἑλλάδα καί ἀφ΄ἑτέρου εἰς τόν διανοητή καί Πατριώτη Μιχάλη Χαραλαμπίδη, τόν σύγχρονο ἐκφραστή τοῦ Ἑλληνικοῦ Τρόπου τοῦ Βίου». 

 

Η (επανα)σύνδεση Κω και Καλαβρίας αποτελεί τομή στο ζήτημα της ένωσης και της αναβίωσης των ιστορικών, πολιτιστικών και γεωγραφικών δεσμών μεταξύ των περιοχών του Ελληνισμού. Αφορά την αποκατάσταση της πολιτισμικής ενότητας και την ενίσχυση των σχέσεων μεταξύ των ελληνικών κοινοτήτων, οι οποίες έχουν αναπτύξει αν και γεωγραφικά και φαινομενικά σε απόσταση, κοινές ταυτότητες, πολιτιστικές εκφράσεις και γλωσσικές διαδρομές, παρ΄ όλες τις διαφορετικές ιστορικές και πολιτικές συνθήκες.

 

Η αποκατάσταση της σχέσης, η σύνδεση της Κω και της Καλαβρίας αποτελεί μία πράξη που συμβάλλει στη διάσωση και την αναβίωση των πολιτισμικών προτύπων, των προσώπων, των γλωσσικών εκφράσεων, της μουσικής και της γαστρονομίας, που συνδέουν τις περιοχές αυτές, ενισχύοντας την ελληνική συλλογική ταυτότητα.

 

Επιπλέον η σύνδεση μεταξύ Κω και Καλαβρίας δημιουργεί συνεργασίες και συμφωνίες και αποκαθιστά τις κοινές ιστορικές εμπειρίες, τις πολιτιστικές αξίες, τις οικουμενικές ελληνικές αρχές, με στόχο την διατήρηση της ιστορικής μνήμης και της εθνικής κληρονομιάς, με κυρίαρχα τα πρόσωπα του Αναστάσιου Καραναστάση και του Μιχάλη Χαραλαμπίδη. Δύο εξαιρετικών ανθρώπων και επιστημόνων με πολυδιάστατο έργο, που αναδεικνύουν την οικουμενικότητα του Ελληνισμού, αποτελώντας έμπνευση για τις επόμενες γενιές και δίνοντας όραμα και σχέδιο για την πατρίδα μας. 

 

Πληροφορίες: Αστική Εταιρεία «Ιπποκράτης». 

Τηλ. (+30) 22420 24728 Fax (+30) 22420 24793

Email : kentroprolipsis.kos@gmail.com, astikietaireiaippokratis@gmail.com

Ανακαλύφθηκε ελληνικό άγαλμα του Ασκληπιού 1.800 ετών στην αρχαία ελληνική Άσπενδο (οι Τούρκοι φυσικά το λένε ρωμαϊκό και μιλάνε για την πολιτιστική κληρονομιά της χώρας τους!!!!!!)

Ένα εντυπωσιακό αρχαιολογικό εύρημα ήρθε να φωτίσει άγνωστες πτυχές της ζωής στην αρχαία Άσπενδο, καθώς οι ανασκαφές αποκάλυψαν ένα σχεδόν άθικτο μαρμάρινο σύμπλεγμα που απεικονίζει τον Ασκληπιό, τον θεό της ιατρικής, μαζί με τον Τελεσφόρο.

 

Το άγαλμα, ηλικίας περίπου 1.800 ετών, βρέθηκε στη νότια Τουρκία, στον αρχαιολογικό χώρο της αρχαίας πόλης της Ασπένδου, κοντά στη μεγάλη μνημειακή πύλη της πόλης.

 

Το εύρημα χρονολογείται στα τέλη του 2ου αιώνα μ.Χ., περίοδο κατά την οποία η Άσπενδος γνώρισε μεγάλη ανάπτυξη υπό τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία.

 

Η μαρμάρινη σύνθεση έχει ύψος περίπου 2,20 μέτρα και εντυπωσιάζει για τη λεπτομέρεια της γλυπτικής της.

 

Ο Ασκληπιός παρουσιάζεται ως ώριμος άνδρας με γενειάδα και πλούσια μαλλιά, φορώντας τον χαρακτηριστικό μανδύα, ενώ δίπλα του βρίσκεται ο Τελεσφόρος, η μικρότερη μορφή που συνδεόταν με την ανάρρωση και την αποκατάσταση της υγείας.

 

Οι αρχαιολόγοι θεωρούν ιδιαίτερα σημαντικό το γεγονός ότι οι δύο μορφές διατηρήθηκαν μαζί, καθώς σε πολλά αντίστοιχα ευρήματα από τον αρχαίο κόσμο οι παραστάσεις του Ασκληπιού και των συνοδών του έχουν βρεθεί αποσπασματικές.

 

Το σημείο όπου εντοπίστηκε το άγαλμα προσδίδει ακόμη μεγαλύτερη αξία στην ανακάλυψη. Δεν βρέθηκε σε κάποιο απομονωμένο ιερό, αλλά σε δημόσιο χώρο, σε ένα από τα πιο πολυσύχναστα σημεία της πόλης, κοντά στον δρόμο που οδηγούσε προς το περίφημο θέατρο και την αγορά.

 

Η παρουσία του Ασκληπιού σε ένα τόσο κεντρικό σημείο δείχνει ότι η υγεία και η θεραπεία είχαν σημαντική θέση στη δημόσια ζωή των κατοίκων της αρχαίας Άσπενδου.

 

Η ανακάλυψη έγινε στο πλαίσιο των νέων αρχαιολογικών ερευνών στην περιοχή, με τις τουρκικές αρχές να χαρακτηρίζουν το εύρημα ένα σημαντικό κομμάτι της πολιτιστικής κληρονομιάς της χώρας.

 

Η αρχαία Άσπενδος, γνωστή κυρίως για το εξαιρετικά διατηρημένο ρωμαϊκό θέατρό της, υπήρξε μία από τις σημαντικές πόλεις της Παμφυλίας. Κατά τη ρωμαϊκή περίοδο εξελίχθηκε σε εμπορικό και πολιτιστικό κέντρο, με εντυπωσιακά δημόσια κτίρια, υδραγωγεία, αγορές και μνημειακές κατασκευές.

 

Το νέο εύρημα έρχεται να προσθέσει ακόμη ένα κεφάλαιο στην ιστορία της πόλης, αποκαλύπτοντας τη βαθιά σύνδεση των αρχαίων κοινωνιών με την πίστη στη θεραπεία και την προστασία της ανθρώπινης ζωής.

 

πηγή

 

ΣΧΟΛΙΟ

 

Ολη η αγία ελληνική γη της Μικράς Ασίας είναι πλούσια σε αρχαιοελληνικά και ελληνοβυζαντινά ευρήματα... Ολα αυτά οι κλέφτες Τούρκοι τα αποκαλούν ρωμαϊκά και τονίζουν συνεχώς ότι ανήκουν στην πολιτιστική τους κληρονομιά!!!! 

Οταν προέρχεσαι από έναν μογγολικό λαό που δεν έχει απολύτως τίποτα να παρουσιάσει στον παγκόσμιο πολιτισμό παρά μόνο γενοκτονίες, σφαγές και καταστροφές των πολιτισμών άλλων λαών, είναι επόμενο να θέλεις να κλέψεις την ιστορία και τον πολιτισμό των λαών που κατέστρεψες...

Πώς η Τουρκία χρησιμοποιεί το νερό ως όπλο

Γράφει ο ΝΙΒΕΡΟΓΛΟΥ ΓΕΩΡΓΙΟΣ  

 

Τον Δεκέμβριο του 2024, την ώρα που ο κόσμος παρακολουθούσε την πτώση του Άσαντ, κάτι πολύ πιο διακριτικό συνέβαινε λίγα χιλιόμετρα βορειότερα, πάνω στον Ευφράτη. Το φράγμα Τισρίν σιωπούσε – όχι από ξηρασία, αλλά από τουρκικά πλήγματα – αφήνοντας εκατοντάδες χιλιάδες ανθρώπους χωρίς νερό και ρεύμα [1]. Η ανατροπή ενός καθεστώτος κέρδισε τους τίτλους, ο σιωπηλός έλεγχος του νερού της περιοχής κέρδισε το μέλλον. Γιατί, στη νέα Μέση Ανατολή το κρίσιμο όπλο δεν είναι το άρμα, ούτε το drone. Είναι η βαλβίδα.

 

Ο Τίγρης και ο Ευφράτης γεννιούνται στην Ανατολία. Αυτό και μόνο δίνει στην Άγκυρα ένα διαρθρωτικό πλεονέκτημα που καμία συμμαχία και κανένας εξοπλισμός δεν μπορούν να αναιρέσουν. Μέσω του Σχεδίου Νοτιοανατολικής Ανατολίας (GAP) – 22 φράγματα και 19 υδροηλεκτρικοί σταθμοί – η Τουρκία ελέγχει σήμερα έως και το 90% της ροής του Ευφράτη και περίπου το 45% των υδάτινων πόρων των δύο ποταμών [2]. Το φράγμα Ατατούρκ, το μεγαλύτερο του έργου, και το σύνολο των ταμιευτήρων του GAP αποθηκεύουν πάνω από 100 δισεκατομμύρια κυβικά – τριπλάσια της συνολικής χωρητικότητας Συρίας και Ιράκ μαζί [3].

 

Αυτό δεν είναι συνοριακή διαφορά· είναι μια ασυμμετρία της φύσης που μετατράπηκε σε εργαλείο πολιτικής. Και το πιο κρίσιμο: δεν υπάρχει καμία δεσμευτική πολυμερής συνθήκη που να ρυθμίζει την κατανομή. Η Άγκυρα διαχειρίζεται μονομερώς – αποφασίζει πότε, πόσο και πώς φτάνει το νερό στους κατάντη γείτονες. 

 

Στη διεθνή βιβλιογραφία, αυτό ακριβώς περιγράφει η έννοια της “υδρο-ηγεμονίας”: Όχι απλώς η κατοχή του άνω ρου, αλλά η ικανότητα ενός κράτους να παγιώνει τον έλεγχο μέσω υποδομών, θεσμών και της συστηματικής άρνησης δεσμευτικών κανόνων [4]. Η Τουρκία έχει διαχρονικά απορρίψει κάθε δεσμευτικό πολυμερές καθεστώς κατανομής, εμμένοντας ότι πρόκειται για ζήτημα κυριαρχικής διαχείρισης. Το αποτέλεσμα είναι ένα νομικό κενό που ευνοεί απολύτως τον ισχυρότερο.

 

Το νερό ως ρητό όπλο 

 

Η Άγκυρα ξέρει πολύ καλά τι κρατά στα χέρια της – και το έχει χρησιμοποιήσει ανοιχτά. Τον Ιανουάριο του 1990, για να γεμίσει τον ταμιευτήρα του Ατατούρκ, διέκοψε τη ροή του Ευφράτη κατά περίπου 75% για έναν ολόκληρο μήνα, παρά τις έντονες διαμαρτυρίες Δαμασκού και Βαγδάτης[5]. Δεν ήταν τεχνικό συμβάν. Λίγο νωρίτερα, η τουρκική ηγεσία είχε συνδέσει δημόσια το νερό με την πίεση προς τη Συρία για το κουρδικό: Το ενδιάμεσο πρωτόκολλο του 1987, με το οποίο η Τουρκία εγγυήθηκε ελάχιστη ροή 500 m³/s, συνοδεύτηκε από δέσμευση της Δαμασκού να τερματίσει τη στήριξη στο PKK. Ένα καθαρό αντάλλαγμα: Νερό έναντι ασφάλειας [6]. 

 

Το τίμημα δεν ήταν μόνο πολιτικό. Ο ταμιευτήρας του Ατατούρκ κατέκλυσε και την αρχαία Σαμόσατα – ελληνιστική και ρωμαϊκή πόλη, γενέτειρα του Λουκιανού – θυμίζοντας ότι η υδρο-ηγεμονία θάβει και μνήμη, όχι μόνο χωράφια [7]. Η ίδια η φιλοσοφία της Άγκυρας διατυπώθηκε χωρίς περιστροφές: Κατά την εγκαινίαση του φράγματος, η τουρκική ηγεσία διακήρυξε ότι το νερό της Τουρκίας είναι δικό της, όπως το πετρέλαιο των Αράβων είναι δικό τους – κανείς κατάντη γείτονας δεν μπορεί να το διεκδικήσει [8].

 

Η μετα-Άσαντ Συρία: Το κρίσιμο πείραμα 

 

Η πτώση του Άσαντ δεν τερμάτισε τον πόλεμο του νερού, αποκάλυψε πόσο απόλυτος είναι ο τουρκικός έλεγχος – και προς τις δύο κατευθύνσεις. Στην ξηρασία, οι ροές προς τη Συρία έπεσαν στα 200-300 m³/s, πολύ κάτω από το όριο των 500 m³/s του πρωτοκόλλου του 1987, με τη λίμνη του Τισρίν να χάνει ώς και το 85% της στάθμης της [9]. 

 

Και μετά, την άνοιξη του 2026, ο μοχλός αντιστράφηκε: Έκτακτες βροχοπτώσεις μαζί με απελευθέρωση συσσωρευμένων υδάτων από την τουρκική πλευρά εκτόξευσαν τη στάθμη, και για πρώτη φορά σε πάνω από τριάντα χρόνια άνοιξε ο υπερχειλιστής του φράγματος του Ταμπκά (1.500-1.800 m³/s), απειλώντας με πλημμύρα τη Ράκα και τη Ντέιρ εζ-Ζορ – μέχρι που, μετά από έκκληση της νέας Δαμασκού, η Άγκυρα μείωσε ξανά τη ροή [10]. Το ίδιο χέρι στην ίδια βρύση: Ξηρασία ή πλημμύρα, κατά βούληση.

 

Εδώ βρίσκεται η παγίδα για τη μεταβατική κυβέρνηση της Δαμασκού. Η πρώτη πραγματική δοκιμασία της κυριαρχίας της δεν ήταν ένα σύνταγμα, ήταν το αν θα έπειθε την Άγκυρα να “διαχειριστεί” τον ίδιο της τον ποταμό. Και η δύναμη που συνέβαλε στην ανατροπή του Άσαντ αποφασίζει πλέον αν η Συρία θα διψάσει, ή θα πλημμυρίσει. Εξάρτηση, όποια κι αν είναι η κατεύθυνση.

 

Υπάρχει και μια ακόμη διάσταση, πιο σκοτεινή. Το νερό έχει ενταχθεί οργανικά στην τουρκική εκστρατεία κατά των Κούρδων: Ο σταθμός ύδρευσης Αλούκ, υπό τουρκικό έλεγχο, έχει επανειλημμένα κόψει την παροχή σε πάνω από ένα εκατομμύριο ανθρώπους στη Χασάκα, ενώ το ίδιο το φράγμα Τισρίν υπήρξε στόχος τουρκικών πληγμάτων στα τέλη του 2024 – σε μια διαμαρτυρία, τουρκικό drone σκότωσε πέντε αμάχους – προτού περάσει, τον Ιανουάριο του 2026, υπό τον έλεγχο των δυνάμεων της μεταβατικής κυβέρνησης [11]. Το νερό εδώ δεν είναι πόρος· είναι λεία και όπλο μαζί. 

 

Ιράκ: “Πετρέλαιο για νερό” 

 

Στο Ιράκ, η ίδια λογική φτάνει στην τελείωσή της. Από τότε που το φράγμα Ιλισού τέθηκε σε λειτουργία το 2020, η Βαγδάτη αναγκάζεται να ζητά μηνιαία “ελάχιστη ροή” από την Άγκυρα, με εκτιμήσεις για μείωση των εισροών έως και 56% εξαιτίας των τουρκικών φραγμάτων [12]. Το 2025 ήταν το ξηρότερο έτος του Ιράκ, από το 1933: Τα εθνικά αποθέματα κατρακύλησαν σε ιστορικό χαμηλό ογδόντα ετών. 

 

Ένας βροχερός χειμώνας 2025-26 έδωσε προσωρινή ανάσα – αλλά, όπως προειδοποιούν οι ειδικοί, πρόκειται για «προσωρινή ανακούφιση, όχι λύση»: Το Ιράκ εξακολουθεί να λαμβάνει λιγότερο από το 35% της θεωρητικής του ποσόστωσης, με το ~75% των υδάτων του να πηγάζει σε Τουρκία και Ιράν [13]. 

 

Η κρίση, βεβαίως, είναι πολυπαραγοντική – κλιματική αλλαγή, ιρανικά και συριακά φράγματα, δεκαετίες ιρακινής κακοδιαχείρισης, ο καθοριστικός όμως παράγοντας του άνω ρου παραμένει η Τουρκία. Χαρακτηριστικά, το καλοκαίρι του 2025 ο πρόεδρος Ερντογάν “ενέκρινε”, κατόπιν αιτήματος, την απελευθέρωση ~420 m³/s. Η ροή, δηλαδή, λειτουργεί ως παραχώρηση – όχι ως δικαίωμα [14]. 

 

Και μετά ήρθε η αποθέωση. Η συμφωνία “πετρέλαιο-για-νερό” του Νοεμβρίου 2025 – ιρακινά έσοδα από πετρέλαιο που χρηματοδοτούν τουρκικές εταιρείες για να χτίσουν τις υδατικές υποδομές του Ιράκ – ενεργοποιήθηκε από το ιρακινό υπουργικό στα τέλη Ιουλίου 2026 και τίθεται σε ισχύ την 1η Σεπτεμβρίου 2026. Και το πιο αποκαλυπτικό: Σύμφωνα με τους όρους της, για μια πενταετία οι απελευθερώσεις νερού και η διαχείριση υποδομών εντός του ιρακινού εδάφους περνούν υπό τουρκική εποπτεία, προτού ο έλεγχος επιστρέψει στη Βαγδάτη [15].

 

Διαβάστε το ψύχραιμα: Ένα κατάντη κράτος πληρώνει τον άνω ηγεμόνα, σε πετρέλαιο, και του παραδίδει για πέντε χρόνια τα κλειδιά των ίδιων του των ποταμών. Αυτό δεν είναι η ωμή διακοπή του 1990, είναι η θεσμοποιημένη υδρο-ηγεμονία του 2026. Η Άγκυρα αντιτείνει ότι ουδέποτε χρησιμοποίησε το νερό ως μέσο πίεσης και ότι τα φράγματά της εξασφαλίζουν πιο ομαλή ροή – όμως το ερώτημα ποιος κρατά τον διακόπτη μόλις απαντήθηκε, με υπογραφή. 

 

Το ενδιαφέρον της Ελλάδας 

 

Η Δύση μετρά την τουρκική ισχύ σε μαχητικά, σε drones και σε τόνους εκτοπίσματος. Σπάνια τη μετρά σε κυβικά μέτρα ανά δευτερόλεπτο. Κι όμως, το νερό δίνει στην Άγκυρα κάτι που τα όπλα δεν δίνουν: Μόνιμη, διαρθρωτική, “αποποιήσιμη” μόχλευση πάνω σε δύο πρωτεύουσες – μετατρέψιμη σε επιρροή στο Κουρδικό, στην ενέργεια, στο μεταναστευτικό και στην ανασυγκρότηση. 

 

Για την Ελλάδα το μάθημα είναι άμεσο. Το ίδιο δόγμα της “κυριαρχίας του άνω ρου” – ό,τι πηγάζει ή περνά από το έδαφός μου είναι δικό μου, και οι ανάγκες των άλλων είναι χάρη που παραχωρώ – είναι ακριβώς η λογική που η Άγκυρα κουβαλά στο Αιγαίο, στην ενέργεια και σε κάθε κοινό πόρο. Το να διαβάζεις τη στρατηγική της Τουρκίας στο νερό, σημαίνει να διαβάζεις τον στρατηγικό της χαρακτήρα. Μια δύναμη που μεταχειρίζεται τα ποτάμια ως εργαλείο, θα μεταχειριστεί έτσι και τις θαλάσσιες ζώνες, την ενέργεια και τις προσφυγικές ροές. 

 

Ο 20ός αιώνας πολέμησε για το πετρέλαιο. Ο 21ος παζαρεύει ολοένα και περισσότερο για το νερό – και στη λεκάνη Τίγρη-Ευφράτη το παζάρι έχει ήδη κριθεί: Η μία πλευρά κρατά τη βρύση. Η Μεσοποταμία, η γη που εφηύρε την άρδευση και την πόλη, αγοράζει σήμερα πίσω το νερό της από τα υψίπεδα. Όποιος κρατά τις πηγές κρατά το μέλλον – και η Άγκυρα το ξέρει, ακόμη κι αν η Δύση επιμένει να μην το βλέπει. 

 

Σημειώσεις

 

[1] Τα τουρκικά πλήγματα (και δυνάμεων του Συριακού Εθνικού Στρατού) κατέστησαν το φράγμα Τισρίν ανενεργό από τον Δεκέμβριο του 2024, στερώντας νερό και ρεύμα από 413.000+ ανθρώπους. 

[2] Η Τουρκία ελέγχει έως ~90% της ροής του Ευφράτη· για το ~45% των δύο ποταμών. 

[3] Η αποθηκευτική ικανότητα του GAP ξεπερνά τα 100 δισ. m³, τριπλάσια του αθροίσματος Συρίας και Ιράκ. 

[4] Για την έννοια της “υδρο-ηγεμονίας” και για το “νομικό κενό” και την τουρκική άρνηση δεσμευτικού πολυμερούς πλαισίου. 

[5] Τον Ιανουάριο του 1990 η Τουρκία διέκοψε τη ροή του Ευφράτη κατά ~75% για περίπου έναν μήνα, για να γεμίσει τον ταμιευτήρα του Ατατούρκ. 

[6] Με το πρωτόκολλο του 1987 η Άγκυρα εγγυήθηκε μέση ετήσια ροή άνω των 500 m³/s· η Δαμασκός δεσμεύτηκε να τερματίσει τη στήριξη στο PKK. 

[7] Ο ταμιευτήρας του Ατατούρκ κατέκλυσε, μεταξύ άλλων, την αρχαία Σαμόσατα — ελληνιστική και ρωμαϊκή πόλη, γενέτειρα του Λουκιανού. 

[8] Κατά την εγκαινίαση του φράγματος (1992) ο τότε πρόεδρος Ντεμιρέλ διακήρυξε, κατ’ ουσίαν, ότι ούτε η Συρία ούτε το Ιράκ μπορούν να διεκδικήσουν τα ύδατα της Τουρκίας, όπως η Τουρκία δεν διεκδικεί το αραβικό πετρέλαιο. 

[9] Στην ξηρασία οι ροές προς τη Συρία έπεσαν στα 200–300 m³/s (έναντι 500 του πρωτοκόλλου), με τη λίμνη του Τισρίν να χάνει ~85% της στάθμης της. Τα τρία φράγματα του Ευφράτη καλύπτουν ~70% της συριακής ηλεκτροπαραγωγής, ενώ το 2025 οι βροχοπτώσεις έπεσαν ~70% και ~75% των ξηρικών εκτάσεων βγήκε από την παραγωγή. 

[10] Στα τέλη Μαΐου 2026 έκτακτες βροχοπτώσεις μαζί με απελευθέρωση συσσωρευμένων υδάτων από την τουρκική πλευρά εκτόξευσαν τη στάθμη· ο υπερχειλιστής του φράγματος του Ταμπκά άνοιξε για πρώτη φορά σε πάνω από τριάντα χρόνια (1.500–1.800 m³/s), προτού η Άγκυρα μειώσει ξανά τη ροή κατόπιν συνεννόησης με τη Δαμασκό. 

[11] Ο σταθμός ύδρευσης Αλούκ, υπό τουρκικό έλεγχο, έχει επανειλημμένα κόψει την παροχή σε 1+ εκατομμύριο ανθρώπους στη Χασάκα· το φράγμα Τισρίν, στόχος τουρκικών πληγμάτων στα τέλη του 2024 (σε διαμαρτυρία, τουρκικό drone σκότωσε πέντε αμάχους), πέρασε τον Ιανουάριο του 2026 υπό τον έλεγχο δυνάμεων της μεταβατικής κυβέρνησης. 

[12] Το φράγμα Ιλισού (2020) υποχρέωσε τη Βαγδάτη σε μηνιαία αιτήματα “ελάχιστης ροής”· οι τουρκικές υποδομές έχουν μειώσει τις εισροές του Ιράκ κατά ~56%. 

[13] Το 2025 ήταν το ξηρότερο έτος του Ιράκ από το 1933· τα αποθέματα έπεσαν σε ιστορικό χαμηλό ~4 δισ. m³. Ο βροχερός χειμώνας 2025–26 τα ανέβασε κοντά στα 20 δισ. m³ (περ. διετής κάλυψη πόσιμου), αναπληρώνοντας όμως μόνο ~26% όσων χάθηκαν από το 2020 — “προσωρινή ανακούφιση, όχι λύση”. Το Ιράκ λαμβάνει <35% της θεωρητικής του ποσόστωσης, με ~75% των υδάτων του να πηγάζει σε Τουρκία και Ιράν. 

[14] Το καλοκαίρι του 2025 ο πρόεδρος Ερντογάν “ενέκρινε”, κατόπιν αιτήματος, την απελευθέρωση ~420 m³/s. 

[15] Η συμφωνία-πλαίσιο “πετρέλαιο-για-νερό” (Νοέμβριος 2025) ενεργοποιήθηκε από το ιρακινό υπουργικό στα τέλη Ιουλίου 2026 και τίθεται σε ισχύ την 1η Σεπτεμβρίου 2026· κατά τους όρους της, για μια πενταετία οι απελευθερώσεις νερού και η διαχείριση υποδομών εντός του ιρακινού εδάφους περνούν υπό τουρκική εποπτεία.

 

πηγή

Συνιστά απειλή για την Ελλάδα η τριμερής συμμαχία Τουρκίας-Σαουδικής Αραβίας-Πακιστάν;

Γράφει ο ΛΑΥΡΕΝΤΖΟΣ ΑΝΑΣΤΑΣΙΟΣ  

 

Στις 7 Αυγούστου 2026, η Τουρκία, η Σαουδική Αραβία και το Πακιστάν υπέγραψαν στη Μέκκα τη λεγόμενη “Mecca Joint Defence Agreement”, μια συμφωνία η οποία προβλέπει ότι «ένοπλη επίθεση εναντίον ενός από τα τρία κράτη θα αντιμετωπίζεται ως επίθεση εναντίον όλων».

 

Τη συμφωνία υπέγραψαν ο Ταγίπ Ερντογάν, ο Μοχάμεντ μπιν Σαλμάν και ο Σεχμπάζ Σαρίφ, σε μια συγκυρία κατά την οποία η Μέση Ανατολή βρίσκεται σε βαθιά αποσταθεροποίηση και η Σαουδική Αραβία αντιμετωπίζει αυξημένες απειλές κατά κρίσιμων υποδομών της. Οι τρεις πλευρές επιμένουν ότι το νέο σχήμα έχει αμυντικό χαρακτήρα και δεν στρέφεται εναντίον συγκεκριμένου κράτους.

 

Οι λεπτομέρειες της συμφωνίας δεν έχουν ακόμη δημοσιοποιηθεί στο σύνολό τους. Αυτό όμως που ήδη γνωρίζουμε αρκεί για να τη διαφοροποιήσει από τις συνήθεις συμφωνίες στρατιωτικής συνεργασίας. Η ρήτρα σύμφωνα με την οποία μια επίθεση εναντίον ενός μέλους αφορά και τα υπόλοιπα δύο εισάγει σαφώς τη λογική της συλλογικής άμυνας. Δεν πρόκειται βεβαίως για ένα νέο ΝΑΤΟ, αφού δεν υπάρχει, τουλάχιστον προς το παρόν, κοινή στρατιωτική διοίκηση ή μόνιμος μηχανισμός επιχειρησιακού σχεδιασμού. Υπάρχει όμως κάτι πολύ περισσότερο από μια απλή πολιτική διακήρυξη. 

 

Η εξέλιξη αυτή δεν εμφανίστηκε από το πουθενά. Σαουδική Αραβία και Πακιστάν είχαν ήδη προχωρήσει σε διμερή συμφωνία αμοιβαίας άμυνας, ενώ η στρατιωτική συνεργασία μεταξύ των δύο κρατών είναι παλαιά και ιδιαίτερα στενή. Κατά τη διάρκεια της τρέχουσας σύγκρουσης με το Ιράν, το Πακιστάν έχει ήδη αναπτύξει στη Σαουδική Αραβία στρατιώτες, μαχητικά αεροσκάφη και συστήματα αεράμυνας. Η ένταξη της Τουρκίας μεταβάλλει επομένως την κλίμακα του εγχειρήματος.

 

Η συμφωνία αλλάζει τις γεωπολιτικές εξισώσεις 

 

Και εδώ ακριβώς αρχίζει η στρατηγική διάσταση της συμφωνίας. Τα τρία κράτη διαθέτουν διαφορετικά αλλά εξαιρετικά συμπληρωματικά χαρακτηριστικά. Η Σαουδική Αραβία διαθέτει τεράστιους χρηματοδοτικούς πόρους και μεγάλη ενεργειακή ισχύ. Το Πακιστάν διαθέτει μεγάλες ένοπλες δυνάμεις, στρατιωτική εμπειρία και, κυρίως, πυρηνικό οπλοστάσιο. Η Τουρκία διαθέτει μεγάλη στρατιωτική ισχύ, αναπτυσσόμενη αμυντική βιομηχανία και μια εξωτερική πολιτική που χρησιμοποιεί όλο και περισσότερο τη στρατιωτική ισχύ ως εργαλείο γεωπολιτικής επέκτασης. 

 

Αν αυτά τα στοιχεία αρχίσουν να λειτουργούν συνδυαστικά, τότε δημιουργείται μια νέα εξίσωση: σαουδαραβικά κεφάλαια, τουρκική αμυντική βιομηχανία και πακιστανική στρατιωτική ισχύς.

 

Το σημαντικότερο επομένως δεν είναι αν το νέο σχήμα συμφωνίας θα αποκτήσει αύριο κοινό επιτελείο. Είναι αν θα οδηγήσει σε κοινά εξοπλιστικά προγράμματα, ασκήσεις, ανταλλαγή πληροφοριών και σταδιακή επιχειρησιακή διαλειτουργικότητα. Αν συμβεί αυτό, η Τουρκία θα αποκτήσει μεγαλύτερη αγορά για τα οπλικά της συστήματα, πρόσβαση σε κεφάλαια και ένα ευρύτερο στρατηγικό βάθος από την Ανατολική Μεσόγειο έως τον Περσικό και τη Νότια Ασία. 

 

Η μάχη για τους εμπορευματικούς διαδρόμους 

 

Υπάρχει όμως και μια δεύτερη διάσταση. Η συμμαχία μπορεί να αποκτήσει σημασία και στη μάχη για τον έλεγχο των εμπορευματικών ροών μεταξύ Ασίας και Ευρώπης. Εδώ ιδιαίτερη σημασία έχει ο India-Middle East-Europe Economic Corridor (IMEC), ο οποίος σχεδιάστηκε για να συνδέσει την Ινδία με την Ευρώπη μέσω του Κόλπου, της Σαουδικής Αραβίας και της Ανατολικής Μεσογείου, παρακάμπτοντας την Τουρκία. Η Άγκυρα είχε αντιδράσει εξαρχής σε αυτόν τον σχεδιασμό συμφωνίας, ακριβώς επειδή θεωρεί ότι η γεωγραφική της θέση πρέπει να της εξασφαλίζει κεντρικό ρόλο στις ροές εμπορίου και ενέργειας μεταξύ Ανατολής και Δύσης.

 

Η προσέγγιση Τουρκίας και Σαουδικής Αραβίας μπορεί να δημιουργήσει εναλλακτικές διαδρομές από τον Κόλπο προς την Ευρώπη μέσω τουρκικού εδάφους, αποδυναμώνοντας έτσι τον αρχικό σχεδιασμό του IMEC. Το Πακιστάν, από την πλευρά του, έχει κάθε λόγο να αντιμετωπίζει με επιφύλαξη έναν ινδοκεντρικό διάδρομο που θα ενίσχυε τη στρατηγική θέση της Ινδίας.

 

Αυτό δεν σημαίνει ότι η νέα συμμαχία δημιουργήθηκε για να ακυρώσει τον IMEC. Υπάρχει όμως εμφανής σύγκλιση συμφερόντων: η Τουρκία δεν θέλει να παρακαμφθεί, το Πακιστάν δεν θέλει να ενισχυθεί γεωπολιτικά η Ινδία και η Σαουδική Αραβία αποκτά περισσότερες εναλλακτικές οδεύσεις προς την Ευρώπη. 

 

Τι σημαίνει η συμφωνία για την Ελλάδα 

 

Για την Ελλάδα το ζήτημα της συμφωνίας δεν είναι ότι αύριο θα εμφανιστούν πακιστανικά μαχητικά στο Αιγαίο. Μια τέτοια εκτίμηση θα ήταν υπερβολική. Ούτε είναι δεδομένο ότι η Σαουδική Αραβία θα εμπλεκόταν σε μια ελληνοτουρκική κρίση. Το Ριάντ διατηρεί σημαντικές σχέσεις με την Αθήνα και οι βασικές στρατηγικές του προτεραιότητες βρίσκονται στον Περσικό και στην Ερυθρά Θάλασσα.

 

Υπάρχει όμως ένα κρίσιμο ερώτημα: τι θεωρείται “επίθεση” εναντίον ενός από τα συμβαλλόμενα κράτη; Σε μια ελληνοτουρκική σύγκρουση είναι σχεδόν βέβαιο ότι τόσο η Αθήνα όσο και η Άγκυρα θα ισχυρίζονται ότι αμύνονται. Το ακριβές εύρος της ρήτρας συλλογικής άμυνας είναι επομένως σημαντικό. 

 

Ακόμη σημαντικότερη όμως είναι η μακροπρόθεσμη διάσταση. Η Τουρκία επιχειρεί να μετατραπεί σε κεντρικό κόμβο στρατιωτικών, οικονομικών και πολιτικών σχέσεων. Αναπτύσσει βάσεις, εξάγει όπλα, συνδέει τρίτες χώρες με την αμυντική της βιομηχανία και ταυτόχρονα επιδιώκει να καταστεί απαραίτητη για τη διακίνηση ενέργειας και εμπορευμάτων. Για την Ελλάδα αυτό σημαίνει ότι η απειλή δεν είναι μόνο στρατιωτική. Αν η Άγκυρα κατορθώσει να επαναφέρει μέσω Σαουδικής Αραβίας τις μεγάλες εμπορευματικές ροές προς την Τουρκία, τότε θα ενισχύσει ακόμη περισσότερο τη γεωοικονομική της θέση και θα περιορίσει τη σημασία της Ανατολικής Μεσογείου ως εναλλακτικής πύλης προς την Ευρώπη. 

 

Η Ελλάδα δεν χρειάζεται να αναζητήσει μια συμμετρική “αντιτουρκική συμμαχία”. Χρειάζεται να δημιουργήσει το δικό της πλέγμα ισχύος. Ιδιαίτερη σημασία αποκτούν εδώ οι σχέσεις με την Ινδία, η οποία αντιμετωπίζει το Πακιστάν ως βασικό στρατηγικό αντίπαλο, αλλά και με την Κύπρο και το Ισραήλ. Παράλληλα, η Ελλάδα πρέπει να διεκδικήσει ενεργό ρόλο στον IMEC. Η σύνδεση Ινδίας–Μέσης Ανατολής–Ανατολικής Μεσογείου-Ευρώπης μπορεί να δώσει στη χώρα σημαντικό γεωοικονομικό ρόλο μέσω της ναυτιλίας, των λιμανιών και των μεταφορικών της υποδομών.

 

Πάνω απ’ όλα όμως, χρειάζεται ισχυρή εγχώρια αμυντική βιομηχανία. Διότι η Τουρκία δεν αυξάνει την ισχύ της μόνο αγοράζοντας όπλα. Την αυξάνει κατασκευάζοντας όπλα, δημιουργώντας εξαγωγικές αγορές και μετατρέποντας τις αμυντικές της σχέσεις σε πολιτική επιρροή. Η νέα συμφωνία δεν αλλάζει από μόνη της την ισορροπία στο Αιγαίο. Μπορεί όμως να αποτελέσει ένα ακόμη βήμα στη στρατηγική αναβάθμιση της Τουρκίας, αυτή τη φορά όχι μόνο στρατιωτικά αλλά και ως προς τον έλεγχο των μεγάλων εμπορευματικών ροών. Και αυτό είναι το στοιχείο που θα πρέπει πρωτίστως να προβληματίσει την Αθήνα.

 

πηγή

ΜΕΤΑΜΟΡΦΩΣΗ Η ΠΑΡΑΜΟΡΦΩΣΗ

Γράφει ο Απόστολος Παπαδημητρίου

 

Την 6η Αυγούστου του 1945 επέλεξαν οι στρατιωτικοί επιτελείς των ΗΠΑ για τη ρίψη της πρώτης ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα. Κατά την ημέρα αυτή όλη η χριστιανοσύνη υποτίθεται ότι πανηγυρίζει τη λαμπρή εορτή της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος Χριστού. Τρείς ημέρες αργότερα ακολούθησε η ρίψη της δεύτερης βόμβας στο Ναγκασάκι. Ο πρώτος απολογισμός ήταν 180 χιλιάδες νεκροί ενώ 60 χιλιάδες υπέκυψαν αργότερα προσβεβλημένοι από ασθένειες εκ της ραδιενέργειας! Ασφαλώς οι συνέπειες υπήρξαν κατά πολύ πιο οδυνηρές από τις προβαλλόμενες από τα στατιστικά μεγέθη.

 

Στα έτη πού ακολούθησαν οι αξιωματούχοι των ΗΠΑ δεν εκδήλωσαν αυτοκριτική για την ενέργειά τους αυτή. Ήταν τόσα τα εγκλήματα που είχαν διαπράξει οι κίτρινοι δαίμονες της Ασίας, ώστε παρά την όποια συμπάθεια της κοινής γνώμης προς τα θύματα, αυτή είχε πεισθεί πώς η ρίψη ήταν αναγκαίο κακό! 

 

Η Σοβιετική Ένωση κατέστη πυρηνική δύναμη με υποκλοπή του μυστικού μέσω κατασκόπου, το 1949. Ήταν αναπόφευκτο να οξυνθεί ευθύς η αντιπαράθεση των δύο πολιτικοστρατιωτικών συνασπισμών, που οδήγησε στην κορύφωση του ψυχρού πολέμου. Το πυρηνικό οπλοστάσιο δεν έπαψε να εμπλουτίζεται και το μυστικό να διαχέεται και σε άλλες ισχυρές χώρες, των δύο συνασπισμών, Αγγλία, Γαλλία, Κίνα. 

 

Παρ' όλη την εμπειρία πλέον της καταστροφικότητας των πυρηνικών όπλων, συνέχιζαν οι χώρες κάτοχοί τους τις δοκιμές επιφανειακές, υπόγειες και υποθαλάσσιες, έχοντας ως πρόφαση το δέος του αντιπάλου. Κάποιες καχεκτικές αντιδράσεις ειρηνοφίλων αντιμετωπίζονταν με θυμηδία, ακόμη και όταν αυτοί ανακοίνωναν πώς το πυρηνικό οπλοστάσιο ήταν αρκετό να καταστρέψει όχι μόνο μία αλλά εκατό φορές τον πλανήτη μας! Παρά τις δηλώσεις αποφασιστικότητας για την αποφυγή αύξησης των πυρηνικών λεγομένων δυνάμεων, ο αριθμός αυτών έχει αυξηθεί, καθώς και ο πλανητικός κίνδυνος σε περίπτωση γενικευμένης σύγκρουσης. Στον χορό έχουν εισέλθει ακόμη η Ινδία, το Πακιστάν, η Βόρεια Κορέα και το Ισραήλ, πριν από τις προηγούμενες, αν και επίσημα το αρνείται. 

 

Όταν διαλύθηκε ο συνασπισμός του συμφώνου της Βαρσοβίας και εξέλιπε το επιχείρημα της ετοιμασίας για την αντιμετώπιση του αντιπάλου δέους, ήρθαν στο φως της δημοσιότητας πληροφορίες συγκλονιστικές για τον τρόπο σκέψης των ισχυρών αυτού του κόσμου. Γράφηκε τότε στον τύπο ότι η ρίψη των βομβών έγινε για επίδειξη δύναμης προς τη Σοβιετική Ένωση και όχι για να καμφθεί η αντίσταση των Ιαπώνων! Γνώριζαν οι επιτελείς των ΗΠΑ ότι η Ιαπωνία ήταν έτοιμη να συνθηκολογήσει και η προσοχή τους είχε στραφεί στην αντιμετώπιση του ιδεολογικού της εχθρού και κατ' ανάγκη συμμάχου τους! Λυκοφιλία που διαλύθηκε, μετά τη διανομή της λείας, υπήρξε η ετερόκλητη συμμαχία των νικητών του μεγάλου παγκοσμίου πολέμου! Αμέσως μετά άρχισε ο ψυχρός πόλεμος που κράτησε 40 και πλέον χρόνια, με αποτέλεσμα να κρατά κομμένη την ανάσα των λαών για τις ενδεχόμενη μετατροπή του σε θερμό. Γιατί φυσικά η ιδεολογία των νικητών δεν διέφερε ουσιαστικά από αυτήν των νικημένων. Χαρακτηριστικό είναι το κείμενο του Αλμπέρ Καμύ επί του θέματος: «Όταν ο Άγγλος δημόσιος κατήγορος παρατηρεί ότι “από το Μάιν Κάμπφ (το ιδεολογικό έργο του Χίτλερ) ο δρόμος οδηγούσε ολόισια στους θαλάμους αερίων του Μαϊντάνεκ", θίγει το ουσιαστικό θέμα της δίκης , δηλαδή την ιστορική ευθύνη του δυτικού μηδενισμού, πού όμως ήταν το μόνο που δεν συζητήθηκε στη Νυρεμβέργη για ευνόητους λόγους. Δεν μπορείς να διεξάγεις μια δίκη διακηρύσσοντας την γενική ενοχή ενός πολιτισμού. Δίκασαν μόνο τις πιο κραυγαλέες στην επιφάνεια ολοκλήρου του πλανήτη πράξεις». 

 

Προ ολίγων ετών φαινόταν ο εφιάλτης των ανταγωνισμών να αποτελεί πλέον παρελθόν με τον θρίαμβο και τη μονοκρατορία του καπιταλισμού. Οι αντιπαραθέσεις προβάλλονταν, μέχρι τότε, ως οφειλόμενες σε ιδεολογικές διαφορές, στην πραγματικότητα όμως οφείλονταν και θα οφείλονται, ως το τέλος της ιστορίας, στην απληστία και στη δίψα για κυριαρχία. Έτσι η καπιταλιστική πλέον Ρωσία βρέθηκε και πάλι στο στόχαστρο της επιθετικής Δύσης ευθύς μετά τη διαδοχή του πλήρως ελεγχόμενου Γέλτσιν από τον Πούτιν. Η Ρωσία έχει πλούσιο υπέδαφος. 

 

Η Δύση έχει και άλλο ανοικτό μέτωπο: Το χρέος (ή εξαναγκασμό) προστασίας του σιωνιστικού Ισραήλ, που απειλείται από κάποια από τα γειτονικά αραβικά ισλαμικά κράτη και κατ’ επέκταση από το σύνολο των ισλαμικών κρατών. Οι κατά καιρούς πόλεμοι στη Μέση Ανατολή στόχευαν στην ανατροπή καθεστώτων εχθρικών προς το Ισραήλ. Μέχρι πρόσφατα φαινόταν να είναι σχεδόν όλα υπό τον δυτικό έλεγχο με εξαίρεση το Ιράν, χώρα που είχε καταστεί στόχος από δεκαετίες. Ο πρόσφατος πόλεμος ΗΠΑ-Ισραήλ, με τυπική συμμετοχή και άλλων δυτικών χωρών, κατά του Ιράν έδειξε την αδυναμία της Δύσης. Η αδυναμία αυτή αναβαθμίζει την Κίνα, την ανερχόμενη πλανητική δύναμη, η οποία, προς το παρόν, αρκείται στον οικονομικό ανταγωνισμό μέσω και της προόδου της στην τεχνολογία αιχμής. Ο ανταγωνισμός στο οικονομικό πεδίο αφήνει αθέατη την ενδυνάμωση του ισλάμ πλανητικά με ανυπολόγιστες, μελλοντικά, τις συνέπειες. Οι χώρες της Ε.Ε, οι οποίες αδυνατούν πλέον να αποκρύψουν την πορεία τους προς την παρακμή, έχουν επικεντρώσει την προσοχή τους στην παράταση του πολέμου στην Ουκρανία, η οποία παράταση ασφαλώς αποδυναμώνει τη Ρωσία, αλλά περισσότερο τις ίδιες. Πόσο δύσκολο είναι, υπό τις επικρατούσες διεθνώς συνθήκες, οι τοπικοί πόλεμοι να μετατραπούν σε γενικευμένο με ανυπολόγιστες τις καταστροφικές συνέπειες; 

 

Τα συμβαίνοντα ασφαλώς αρκούν, για να πείσουν και τον πλέον αισιόδοξο για την πορεία των ανθρωπίνων πραγμάτων, ότι ο δυτικός άνθρωπος που καυχάται για τον ορθολογισμό του πορεύεται προς την αυτοκαταστροφή! Άπληστοι για αύξηση της κερδοφορίας οικονομικοί παράγοντες, που ρυθμίζουν τις εξελίξεις από το παρασκήνιο, υπερφίαλοι και αλαζόνες ηγέτες, δημαγωγοί πλανώντες και πλανώμενοι, και συρφετός ανθρώπων του πνεύματος, με πλήρως παραμορφωμένο το νόημα του όρου, καταφέρνουν και σέρνουν σαν κοπάδια πίσω τους λαούς που υφίστανται τα πάνδεινα γιατί πίστεψαν και εξακολουθούν να πιστεύουν στους αδάπανους μεσσιανισμούς, που μηδενιστές οραματίστηκαν και προβάλλουν για έναν καλύτερο κόσμο, που, αλλοίμονο, όλο και απομακρύνεται από τα μάτια μας!

 

Σ' αυτόν τον κόσμο ο Χριστός, ο άρχων της ειρήνης, τη Μεταμόρφωση του οποίου η Εκκλησία εορτάζει στις 6 Αυγούστου, ημέρα της Χιροσίμα, δεν φαίνεται να έχει θέση! Η πολεμική κατά της χριστιανικής πίστης στις Δυτικές, χριστιανικές υποτίθεται χώρες, έχει λάβει τρομακτικές διαστάσεις. Δεν είναι υπερβολή να γραφεί ότι έχουμε περάσει στη μεταχριστιανική εποχή. Το άκτιστο φως της Μεταμορφώσεως του Χριστού, μέσω του οποίου μας καλεί και μας να μεταμορφωθούμε, ώστε να γίνουμε θεοί κατά χάρη, δεν μας συγκινεί! Εμείς επιδιώκουμε την αυτοθέωση. Έτσι απομακρυνόμενοι από τον χορηγό της ζωής συνεχώς παραμορφωνόμαστε και πορευόμαστε σταθερά προς τον θάνατο! Ως πότε θα είμαστε παραδομένοι στην πλάνη;

 

"Μακρυγιάννης"

Δελτία Τύπου της ΝΙΚΗΣ για την άμεση απόσυρση των Patriot από τη Σαουδική Αραβία, τις απευθείας αναθέσης στα προγράμματα antiNERO και την συνάντηση Δ. Νατσιού με Σύλλογο Δανειοληπτών Βορείου Ελλάδος

Αθήνα, 10/8/2026  

 

Δ. Νατσιος: Άμεση απόσυρση των Patriot από τη Σαουδική Αραβία

 

Το τριμερές σύμφωνο αμοιβαίας άμυνας ανάμεσα στη Σαουδική Αραβία, την Τουρκία και το Πακιστάν δεν αφήνει περιθώριο παρερμηνείας και αμφιβολιών. 

 

Στις ενέργειες των τριών χωρών για τη δημιουργία ενός «Ισλαμικού ΝΑΤΟ» και της σύναψης συμφωνίας, βάσει της οποίας όταν ένα μέλος του βρίσκεται σε εμπόλεμη κατάσταση τότε τα άλλα μέλη το συνδράμουν στρατιωτικά, η παρουσία της ελληνικής πυροβολαρχίας Patriot στη Σαουδική Αραβία δεν συνιστά απλή «παραφωνία» αλλά μείζον ζήτημα εθνικής ασφάλειας και αξιοπρέπειας.

 

Η ΝΙΚΗ επαναλαμβάνει την απαίτηση για άμεση επιστροφή της Ελληνικής Δύναμης Σαουδικής Αραβίας (ΕΛΔΥΣΑ) και καλεί το υπουργείο Εθνικής Άμυνας να σταματήσει να κρύβεται πίσω από διαρροές περί μηνιαίας επανεξέτασης της εκεί παρουσίας των ενόπλων δυνάμεων της χώρας μας.

 

Φάμπρικα απευθείας αναθέσεων τα προγράμματα antiNERO 

 

Ψίχουλα αντί για αποζημιώσεις επεφύλασσε η κυβέρνηση απέναντι στις ανθρώπινες τραγωδίες της κατεστραμμένης από τον αφθώδη πυρετό κτηνοτροφίας της Λέσβου. 

 

Ο τρίτος σε κτηνοτροφική παραγωγή νομός της χώρας, αφού αφέθηκε σε αφανισμό μετά τις συστηματικές παραλείψεις της κυβέρνησης, τώρα χάνει εκτός από το εισόδημα και τα εκατοντάδες κοπάδια που θανατώθηκαν, και τις ίδιες τις ζωές των κτηνοτρόφων του! Ένας συμπολίτης μας δεν άντεξε στη θέα του κοπαδιού του να θανατώνεται μπρος στα μάτια του, τους κόπους μιας ζωής να εξαφανίζονται και το κράτος να του γυρνά την πλάτη….

 

Την ίδια ώρα, η εκ των υστέρων «διευκρίνιση» του υπουργείου Αγροτικής Ανάπτυξης πως οι βαρύγδουπες προαναγγελίες για αποζημιώσεις ύψους 32 εκατ. ευρώ αφορούσαν όλη τη χώρα και όχι μόνο τη Λέσβο, προβάλλει ως μνημείο πολιτικής υποκρισίας και εμπαιγμού μιας ολόκληρης κοινωνίας, αφού για το πληττόμενο νησί «βγήκαν» μόλις 2,8 εκατ. ευρώ αποζημιώσεων σε πρώτη φάση, και συνολικά 4,2 εκατ. ευρώ.

 

Η ΝΙΚΗ θα σταθεί ανάχωμα στην κυβερνητική κοροϊδία και δίπλα στις διεκδικήσεις των βιοπαλαιστών κτηνοτρόφων και παραγωγών. Απαιτεί δε από την κυβέρνηση, έστω «στο και πέντε», να στηρίξει με ουσιαστικά μέτρα τους κτηνοτρόφους για την απώλεια του εισοδήματος και για τις ζωοτροφές που υποχρεώνονται να αγοράζουν όσο τα κοπάδια τους βρίσκονται κλεισμένα στα μαντριά.

 

Η ΝΙΚΗ εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στην οικογένεια του άτυχου κτηνοτρόφου, που πέθανε μαζί με τα ζώα του, πνιγμένος από την κυβερνητική αδικία, την απελπισία για το μέλλον και από τον πόνο.

 

Συνάντηση Δ. Νατσιού με Σύλλογο Δανειοληπτών Βορείου Ελλάδος: θα φέρω στη βουλή το θέμα της απόκρυψης της τιμής εξαγοράς των κόκκινων δανείων 

 

Ο πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ, Δημήτρης Νατσιός συναντήθηκε με τον πρόεδρο του Συλλόγου Δανειοληπτών και Προστασίας Καταναλωτών βορείου Ελλάδος κ. Χαράλαμπο Περβανά και συζήτησαν για το κρίσιμο θέμα της πώλησης των κόκκινων δανείων στα funds αγνώστου διεύθυνσης και ιδιοκτητών. 

 

Συμφώνησαν ότι το κρίσιμο σημείο είναι η αποκάλυψη της τιμής εξαγοράς, που τεχνηέντως αποκρύπτεται από την κυβέρνηση και από τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Το σημείο αυτό είναι σημαντικό για την άμυνα των δανειοληπτών απέναντι στην αισχροκέρδεια. 

 

Ο Πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ δεσμεύτηκε ότι θα φέρει το θέμα στη Βουλή και πως θα αποκαλύψει το μεγάλο ζήτημα της τιμής πώλησης των δανείων στα ξένα funds, αναδεικνύοντας την υποκρισία κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, που επιλέγουν να σιωπούν επί του θέματος.

 

Παρότι η αιτιολογική έκθεση του νόμου για την πώληση των κόκκινων δανείων αναφέρει ότι ο σκοπός είναι να πωλείται το δάνειο σε μία εταιρεία, η οποία θα μπορέσει μετά να δώσει καλύτερες ρυθμίσεις και καλύτερους όρους αποπληρωμής στον δανειολήπτη, τελικά συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. 

 

Όπως μάλιστα σημείωσε ο πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ, η συμμόρφωση των funds σε αυτή την νομοθετημένη πρόβλεψη, θα αποκαλύψει και την αισχροκέρδεια την οποία καλούνται να αντιμετωπίσουν δανειολήπτες και νοικοκυριά και θα υποχρεώσουν τις εταιρείες διαχείρισης των δανείων να κινηθούν με όρους νομιμότητας.

 

Ακολουθεί ολόκληρη η δήλωση του κ. Δημήτρη Νατσιού:

«Συναντηθήκαμε με τον πρόεδρο του Συλλόγου Δανειοληπτών βορείου Ελλάδος, τον κ. Περβανά και συζητήσαμε για το κρίσιμο θέμα των κόκκινων δανείων και της πώλησής του στα funds. Συμφωνώ απόλυτα με τη θέση του Συλλόγου πως η τιμή εξαγοράς των δανείων πρέπει να αποκαλύπτεται όπως ορίζει ο νόμος. Η κυβέρνηση πονηρά, τεχνηέντως, τα αποκρύπτει. 

 

Προσωπικά, δεσμεύομαι ότι αυτή η απαίτηση που είναι και θέση της ΝΙΚΗΣ θα προωθηθεί και στη Βουλή των Ελλήνων. Δυστυχώς, άλλα κόμματα επιλέγουν την κυβερνητική γραμμή της απόκρυψης, προφανώς, λόγω ιδίων συμφερόντων.»

Κερκύρας Νεκτάριος: «Σήμερα, το παρά φύσιν και αμαρτωλό ονομάστηκε φυσική ζωή».

Την Κυριακή, 9 Αυγούστου 2026, Ι΄ Ματθαίου, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, κ. Νεκτάριος, λειτούργησε και ομίλησε στο Ιερό Προσκύνημα του Αγίου και Θαυματουργού Σπυρίδωνος, στην πόλη της Κέρκυρας.

 

Με τον Σεβασμιώτατο συλλειτούργησαν ο Θεοφιλέστατος Αρχιεπίσκοπος Αρτσίζ κ. Βίκτωρ, Βικάριος του Μητροπολίτου Οδησσού κ. Αγαθαγγέλου, εκ της Ουκρανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας (UOC) (πρόκειται για επίσκοπο της Κανονικής Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας κι όχι της σχισματικής αναγνωρισμένης από το Οικουμενικό Πατριαρχείο), ο Πανοσιολογιώτατος Ιεροκήρυκας και Ηγούμενος της Ιεράς Μονής Αγίου Θεοδώρου Τήρωνος και Γεωργίου Τροπαιοφόρου Στρατιάς, Αρχιμ. Χριστόδουλος Τρεντάφυλλος, ο Πανοσιολογιώτατος Ιεροκήρυκας της Μητροπόλεως, Αρχιμ. Δοσίθεος Παπαμήτρος, ο προϊστάμενος του Ιερού Προσκυνήματος, Πρωτοπρ. Γεώργιος Βλάχος, καθώς και οι Διάκονοι του Σεβασμιωτάτου, π. Ευσέβιος Πανδής και π. Σπυρίδων Πηγής. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Ιερός Ναός είχε κατακλυστεί από πλήθος πιστών, προερχομένων και από διάφορες ορθόδοξες χώρες, οι οποίοι συρρέουν στην Κέρκυρα για να προσκυνήσουν το θαυματουργό σκήνωμα του Αγίου Σπυρίδωνος, ενόψει και της εορτής της 11ης Αυγούστου.

 

Ο Σεβασμιώτατος κατά την ομιλία του, απευθυνόμενος στο πολυπληθές εκκλησίασμα, αναφέρθηκε αρχικά στη σημερινή Ευαγγελική περικοπή και στον ταλαίπωρο πατέρα, ο οποίος προσέφυγε στον Χριστό για τη θεραπεία του παιδιού του, έπειτα από την αποτυχημένη προσπάθεια των Αποστόλων. Ο Κύριος, αφού απηύθυνε τον αυστηρό λόγο «Ὦ γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη» (Ματθ. 17, 17), θεράπευσε τον νέο και έδωσε την αφορμή στον Σεβασμιώτατο να σταθεί σε τρία χαρακτηριστικά σημεία της Ευαγγελικής περικοπής.

 

Στη συνέχεια ο Σεβασμιώτατος στάθηκε σε τρία σημεία. Πρώτον, στη φράση του Κυρίου «γενεὰ ἄπιστος καὶ διεστραμμένη». Εάν τότε, όπως τόνισε, ο Κύριος ονόμασε έτσι εκείνη τη γενεά, πρέπει να αναλογιστούμε ποια είναι η σύγχρονη γενιά μέσα στην οποία ζούμε και «τη διαστροφή η οποία κυριαρχεί και θριαμβεύει μέσα στην κοινωνία μας ως κατά φύσιν κατάσταση του ανθρώπου». Το παρά φύσιν και το αμαρτωλό οι άνθρωποι σήμερα το ονόμασαν φυσική ζωή του ανθρώπου. Και αυτό σημαίνει αποχή και απομάκρυνση από τον Θεό. Ο σύγχρονος άνθρωπος θεωρεί ότι μπορεί να κάνει τα πάντα και από την άλλη, «να έχει τον Θεό στο τσεπάκι του», να Του ζητά να τον εξυπηρετήσει και να απαιτεί ο Θεός να ανταποκρίνεται. Πώς όμως μπορεί να συμβεί αυτό, όταν η καρδιά του ανθρώπου απέχει από το Θεό και είναι ακουμπισμένη στην αμαρτία, στη διαστροφή, στο ψεύδος, στην ηδονή, στην πλεονεξία; Μάλιστα, κάλεσε τους πιστούς να αναλογιστούν τη δαιμονική κατάσταση η οποία επικρατεί σήμερα στη ζωή μας και πόσο απέχει ο άνθρωπος από το Θεό.

 

Το δεύτερο σημείο ήταν η απιστία των μαθητών. Η πίστη, υπογράμμισε, δεν είναι μια κατάσταση στατική, κάτι το οποίο αποκτήσαμε και έκτοτε είμαστε ικανοποιημένοι. Είναι ένα εσωτερικό βίωμα το οποίο συνεχώς μεγαλώνει και επαυξάνεται. Όσο αγαπάμε και αναγνωρίζουμε το Θεό και είμαστε υπάκουοι στον νόμο και στις εντολές Του, τόσο αυξάνεται η πίστη του ανθρώπου και τόσο περισσότερο αισθάνεται την κοινωνία και την προσωπική σχέση με Εκειίνον. Σήμερα όμως αυτή η πίστη έχει ξανεμίσει. Δεν είναι πίστη να πηγαίνει κάποιος μία φορά τον χρόνο στην Εκκλησία, να είναι όπως χαρακτηριστικά είπε, «Χριστιανός της Μεγάλης Παρασκευής», επειδή τότε συγκινείται, ή να συμμετέχει στην πανήγυρη ενός Αγίου και να θεωρεί ότι έκανε το καθήκον του. «Η πίστη είναι η αποξένωση από το κοσμικό φρόνημα και η είσοδός μας στη χάρη του Θεού, στην αγάπη του Θεού και στη φιλανθρωπία του Θεού».

 

Ως τρίτο σημείο ο Σεβασμιώτατος σημείωσε το λόγο του Κυρίου ότι το γένος αυτό των δαιμόνων δε θεραπεύεται «εἰ μὴ ἐν προσευχῇ καὶ νηστείᾳ» (Ματθ. 17, 21). Η νηστεία δεν περιορίζεται μόνο στις τροφές, αλλά είναι πρωτίστως πνευματική νηστεία, κατά την οποία εκείνος που αγαπά το Θεό καθημερινά αποξενώνεται από την αμαρτία και περισσότερο εισέρχεται στην παρουσία του Θεού. Η δε προσευχή είναι διάλογος με τον Θεό. Όσο περισσότερο Τον εμπιστεύεται, Τον πιστεύει και Τον αγαπά ο άνθρωπος, τόσο περισσότερο ανοίγει ενώπιόν Του την ψυχή και την καρδιά του. Η προσευχή, επομένως, είναι μια κατάσταση διαρκής. Δεν είναι μια στιγμή κατά την οποία θα πάμε στην Εκκλησία ή θα καθίσουμε στο δωμάτιό μας για να πούμε δύο λόγια, αλλά «είναι όλη μας η ζωή, αναφορά της ζωής μας στον Θεό».

 

Κατακλείοντας, ο Σεβασμιώτατος τόνισε ότι η σημερινή γενιά είναι πολύ δύσκολη και ότι, εάν δεν απαρνηθούμε την αμαρτία και δεν προσκολληθούμε στο Θεό, η πορεία μας είναι προδιαγεγραμμένη. Είναι πορεία προς την άβυσσο, είναι πορεία προς το σκότος και όχι πορεία προς το φως.

 

Με αφορμή δε την προετοιμασία για την εορτή του Αγίου Σπυρίδωνος, υπενθύμισε ότι ο Άγιος έζησε προσκολλημένος στο Θεό, προσευχόμενος και απεκδυόμενος τον παλαιό άνθρωπο, φθάνοντας στην κατάσταση της θεώσεως. Ως θεωμένη ύπαρξη έχει παρρησία στον Θεό και πρεσβεύει για τον καθένα μας, ενώ ευχήθηκε Χρόνια Πολλά και ευλογημένα σε όλους.

 

πηγή

Η ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ Χρειάζεται Πληροφορημένους Πολίτες με Ευθυκρισία!..

Γράφει ο Γιώργος Πιπερόπουλος

 

Προσθέτω σήμερα ότι πέρα από τον γνωστό στίχο του ποιητή που επισημαίνει ότι η Ελευθερία απαιτεί «αρετή και τόλμη», στις μέρες μας η Δημοκρατία για να λειτουργήσει αποτελεσματικά χρειάζεται πολίτες καλά πληροφορημένους που διαθέτουν ικανότητα ευθυκρισίας.

 

Δημοκρατικά Πολιτεύματα έχουμε στον 21ο αιώνα στις περισσότερες χώρες του ΟΗΕ και, φυσικά στη γενέτειρά της, την Ελλάδα, αλλά το ερώτημα ήταν και παραμένει εάν υπάρχουν οι δικλείδες ασφαλείας, έτσι ώστε στο Δημοκρατικό πολίτευμα να επιβάλλεται η απόφαση του πολιτικού Κόμματος ή της πολιτικής παράταξης που με διαφάνεια κερδίζει στις εκλογικές αναμετρήσεις την πλειοψηφία, ενώ ταυτόχρονα να προφυλάσσεται το δικαίωμα της μειοψηφίας να ελέγχει δημοσίως με ελευθερία και τόλμη την Εξουσία και τις αποφάσεις της ώστε να διασφαλίζεται το καλό με ισονομία και ισοτιμία για ΟΛΟΥΣ τους πολίτες... 

 

Δυστυχώς, όμως, στις μέρες μας αυτό ΔΕΝ φαίνεται να ισχύει ούτε παντού ούτε πάντοτε, δημιουργώντας καταστάσεις που απειλούν τα Δημοκρατικά Πολιτεύματα καθώς, κατά την ταπεινή μου άποψη, η Δημοκρατία, δυστυχώς, νοσεί όχι μόνο στην Πατρίδα μας Ελλάδα αλλά προφανώς σε παγκόσμιο επίπεδο!.. 

 

Το Δημοκρατικό πολίτευμα απαιτεί πολίτες καλά ενημερωμένους οι οποίοι διαθέτουν υψηλό αίσθημα ευθύνης για τις επιλογές τους, και είναι ικανοί να κρίνουν και να αξιολογήσουν ορθά, πρόσωπα, ιδεολογικές θέσεις και καταστάσεις και πολιτικά Κόμματα και Παρατάξεις. 

 

Διαπιστώνω όπως πιστεύω και εσείς φίλες/φίλοι αναγνώστες ότι στα σύγχρονα Δημοκρατικά Πολιτεύματα οι πολίτες βιώνουν τραγικές, κάποιοι υποστηρίζουν ότι είναι και εσκεμμένα έτσι, ελλείψεις ορθής, αντικειμενικής και υπεύθυνης πληροφόρησης, και επιβαρύνονται με την παροχή τόνων παραπληροφόρησης…

 

Στην Πατρίδα μας ΔΕΝ διαβάζουμε πλέον εφημερίδες όπως πιστοποιούν οι αριθμοί κυκλοφορίας τους, και όσες κυκλοφορούν παραμένουν εμφανώς ή αφανώς πιστές στην προβολή θέσεων συγκεκριμένων Κομμάτων, Πολιτικών Παρατάξεων και Ιδεολογιών. 

 

Οι τηλεοπτικοί σταθμοί, και μαζί οι ραδιοφωνικοί, ακολουθούν εμφανώς την τακτική των εφημερίδων και το πρακτικό αποτέλεσμα είναι ότι τα μεγάλα λαϊκά στρώματα δεν κατέχουν τις απαραίτητες πληροφορίες ώστε να είναι σε θέση να ψηφίζουν με γνώση και ευθυκρισία, οπότε, εύκολα οδηγούνται στην εσφαλμένη διαπίστωση ότι βρίσκονται σε αδιέξοδο ενώ στην Δημοκρατία ΔΕΝ υπάρχουν αδιέξοδα ούτε γελοίες επιλογές του τύπου:

«ή Αυτός ή…Χάος!..»

 

Για να είμαι ως κοινωνικός επιστήμονας, ως κοινωνιολόγος ψυχολόγος συνεπής με την αντικειμενικότητα και την δεοντολογία οφείλω να υπογραμμίσω ότι σε παγκόσμια κλίμακα εύκολα διαπιστώνεται το διάχυτο «αλισβερίσι» (Οι Λαοί εκλέγουμε όχι Βουλευτές αλλά «βολευτές»), η απάθεια και ο κυνισμός θριαμβεύουν και οδηγούν τους ψηφοφόρους να ΜΗ συμμετέχουν στις διάφορες εκλογικές διαδικασίες τακτική που τελικά καταλήγει στο τραγικό για τη Δημοκρατία και τους Λαούς αποτέλεσμα να εκλέγονται με χαμηλούς αριθμούς ψήφων άνθρωποι χωρίς ιδιαίτερες και αποδεδειγμένες ικανότητες, κατευθυνόμενοι από άγνωστες δυνάμεις και από άγνωστα κέντρα εξουσίας και αυτό το βιώνουν καθημερινά οι πολίτες από άκρο σε άκρο του Πλανήτη μας.

 

Για τα Δημοκρατικά πολιτεύματα, το γράφω και είμαι έτοιμος να δεχθώ κριτικές,. δυστυχώς, οι προοπτικές δεν φαίνεται να είναι ευοίωνες!.. 

 

Τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης (τα οποία συχνά με Αριστοφανικό χιούμορ χαρακτηρίζω ως «Μέσα Μαζικού Εκμαυλισμού») βιώνουν οικονομικές δυσκολίες και συγκεκριμένα για τις εφημερίδες είναι δραματική η μείωση διάθεσης φύλων και η αντίστοιχη μείωση εισοδημάτων, πραγματικότητα που την κάνει ακόμη πιο δραματική η μείωση διαφημιστικών καταχωρήσεων όπως συμβαίνει και με ραδιοτηλεοπτικούς σταθμούς και κανάλια.

 

Προφανώς για τα ΜΜΕ Κρατικές χορηγίες και Κομματικές ενισχύσεις εντείνουν την «Διαπλοκή» που απειλεί τα Δημοκρατικά Πολιτεύματα... 

 

Τα 2 Κόμματα που μας Κυβερνούν ως αυτοδύναμα Μπλε, Πράσινα και συνεργαζόμενα Κυανό-Πράσινα από το 1974 έως σήμερα, εξαιρώντας την 5ετία του «πολύχρωμου» ΣΥΡΙΖΑ που είναι η «μεταμόρφωση» του πρώην Συνασπισμού, που ήταν η «εξέλιξη» του πρώην Κομμουνιστικού Κόμματος Ελλάδος (Εσωτερικού), σύμφωνα με τους επίσημους Κομματικούς ισολογισμούς έχουν δημιουργήσει αστρονομικά συνολικά χρέη…

 

Συγκεκριμένα, τα χρέη ΝΔ και ΠΑΣΟΚ ξεπερνούν αθροιστικά τα 1,16 δισ. ευρώ και Ειδικότερα, η Νέα Δημοκρατία εμφανίζει συνολικές υποχρεώσεις 602,14 εκατ. ευρώ και το ΠΑΣΟΚ 565,14 εκατ. ευρώ!.. 

 

Να αναφωνήσω λοιπόν απελπισμένος «ΤΙ ΚΡΙΜΑ» ή να υποθέσω με πνεύμα υπευθυνότητας χωρίς να θεωρηθώ αιθεροβάμων, ότι με την συμπεριφορά τους στην κατάθεση της ψήφου στις επόμενες Εθνικές Εκλογές. οι οποίες Συνταγματικά πρέπει να γίνουν την Άνοιξη του 2027 αλλά μπορεί να γίνουν και αρκετά νωρίτερα, οι Έλληνες ψηφοφόροι θα αποδείξουμε με τις επιλογές μας ότι υπάρχει ΕΛΠΙΔΑ για το ιερό και όντως εύθραυστο πολίτευμα της ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ, που γεννήθηκε στην ιερή ελληνική γη και στο πέρασμα του χρόνου υιοθετήθηκε από άκρη σε άκρη του Πλανήτη μας;

Οψόμεθα!..

Η πλύση εγκεφάλου συνεχίζεται.....

πηγή

ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΤΥΣ ΛΑΥΡΕΝΤΙΟΣ Ο ΑΡΧΙΔΙΑΚΟΝΟΣ

Του ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

Η ορθόδοξη χριστιανική Δύση έχει να μας επιδείξει μέγα, ανάλογο αριθμό μαρτύρων, με την ορθόδοξη Ανατολή. Η κοσμοκράτειρα Ρώμη αποτέλεσε, για τρεις και πλέον αιώνες το κέντρο όπου διαδραματίζονταν η πάλη του παλιού και γερασμένου προχριστιανικού κόσμου με τον νέο και εύρωστο χριστιανικό κόσμο, τη νέα ελπίδα της ανθρωπότητας. Εκεί συντελέστηκε η μεγάλη σύγκρουση μεταξύ της θνήσκουσας ειδωλολατρίας και της Εκκλησίας του Χριστού. Η ρωμαϊκή εξουσία είχε κηρύξει την ολοκληρωτική εξόντωση του Χριστιανισμού, υποβάλλοντας σε ανείπωτους διωγμούς. Η πλειοψηφία των χριστιανών Μαρτύρων της αρχαίας Εκκλησίας ήταν Ρωμαίοι, διότι ως πολίτες της πρωτεύουσας του απέραντου ρωμαϊκού κράτους, βρισκόταν κοντά στην εξουσία και ως εκ τούτου ήταν πιο εύκολο να συλληφθούν και να μαρτυρήσουν για την χριστιανική τους πίστη, η οποία θεωρούνταν έγκλημα. Ένας από αυτούς ήταν και ο άγιος Μάρτυρας Λαυρέντιος ο Αρχιδιάκονος της Εκκλησίας της Ρώμης.

Γεννήθηκε περί το 225 στην πόλη Ουέσκα της Ισπανίας και υπηρετούσε ως ένας από τους επτά διακόνους στην Εκκλησία της Ρώμης, ως αρχιδιάκονος στον άγιο Πάπα Σίξτο Β΄ (+258).

Δεν μας είναι γνωστή η πρότερη ζωή του. Το όνομά του Laurentius, σημαίνει στα λατινικά «Στεφανωμένος». Αρχαία παράδοση αναφέρει ότι από μικρός διδάχτηκε την χριστιανική πίστη, αποκήρυξε την ειδωλολατρία και βαπτίστηκε χριστιανός. Κατηχητής του ήταν ο ελληνικής καταγωγής χριστιανός ιεραπόστολος και αρχιδιάκονος Ξύστος ή Ξυστός, στην Σαραγόσα. Είχε μια ασυνήθιστη αγάπη για το Χριστό και ήταν αφοσιωμένο μέλος της Εκκλησίας και έγινε ακόλουθος και βοηθός του Ξύστου.

Περί το έτος 257 ο Ξύστος με τον Λαυρέντιο βρέθηκαν στη Ρώμη, όπου ο Ξύστος εκλέχτηκε πάπας (επίσκοπος) Ρώμης με το λατινικό όνομα Σίξτος Β΄. Ο Σίξτος χειροτόνησε τον Λαυρέντιο ως αρχιδιάκονο και τον όρισε ως έναν από τους έμπιστους και πολύτιμους συνεργάτες του. Μάλιστα του ανέθεσε να φυλάγει τα ιερά σκεύη της Εκκλησίας και όλα τα πολύτιμα αντικείμενα και τιμαλφή, κάτι σαν σκευοφύλακας. Μάλιστα λέει η παράδοση ότι το πλέον πολύτιμο αντικείμενο που του εμπιστεύτηκε η Εκκλησία της Ρώμης ήταν το Ιερό Δισκοπότηρο, που είχε χρησιμοποιήσει ο Κύριος στο Μυστικό Δείπνο.

Διευκρινίζουμε πως η χριστιανική πίστη ήταν απαγορευμένη και θεωρούνταν ως έγκλημα κατά του κράτους. Η συνάξεις και η λατρεία γινόταν κρυφά σε απομονωμένα υπόγεια ιδιωτών χριστιανών, στην ύπαιθρο και στις περίφημες κατακόμβες, οι οποίες ήταν τεράστιες υπόγειες στοές, υπόγεια νεκροταφεία, έξω από τη Ρώμη. Παροιμιώδεις είναι οι τερατώδεις αντιλήψεις στις λαϊκές μάζες για τους χριστιανούς. Επειδή η έννοια της αγάπης και της συναδέλφωσης ήταν άγνωστη στον ειδωλολατρικό κόσμο, παρεξηγούσαν την άσκηση αγάπης στους χριστιανούς, τους αδελφικούς ασπασμούς, ως …οιδιπόδειες μίξεις! Την Θεία Κοινωνία ως κανιβαλισμό μικρού παιδιού κλπ! Επίσης τη μη συμμετοχή τους στις παγανιστικές λατρείες και ιδιαίτερα στους εμετικούς και αισχρούς βακχισμούς και την «ιερή πορνεία» ως …απόκοσμη δεισιδαιμονία. Γι’ αυτό και τους μισούσαν θανάσιμα και όταν ανακάλυπταν τις συνάξεις τους τις κατέστρεφαν με μανία.

Τον Αύγουστο του 258 ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Βαλεριανός (253-259) ανανέωσε τους διωγμούς εναντίον των Χριστιανών, ύστερα από μια μικρή ανάπαυλα. Οι Χριστιανοί άρχισαν να προετοιμάζονται για νέους ηρωικούς αγώνες και μαρτύρια. Από τις πρώτες ενέργειές τους ήταν να διαφυλάξουν ό, τι πολύτιμο είχε η Εκκλησία.

Γι’ αυτό ο πάπας Σίξτος έδωσε εντολή στο σκευοφύλακα Λαυρέντιο να κρύψει τα τιμαλφή της ρωμαϊκής εκκλησίας.

Θεώρησε ότι η ασφαλέστερη κρύπτη ήταν οι κατακόμβες. Εκεί κατέφυγε και έκρυψε τα πολύτιμα εκκλησιαστικά σκεύη και ιδιαίτερα το θρυλικό Άγιο Ποτήριο. Όμως, φαίνεται ότι κάποιοι τον πρόδωσαν και ρωμαϊκό στρατιωτικό απόσπασμα τον εντόπισε και τον συνέλαβε, χωρίς όμως να βρει τα πολύτιμα σκεύη. Του έδωσαν τρεις ημέρες προθεσμία για να τους τα παραδώσει.

Ο Λαυρέντιος, αντί να παραδώσει τους θησαυρούς της Εκκλησίας στους ειδωλολάτρες διώκτες, τους μετέφερε κρυφά τη νύχτα και τους μοίρασε στους φτωχούς, στους αρρώστους, τις χήρες και τα ορφανά.

Την Τρίτη ημέρα, πήρε μαζί του μερικούς από αυτούς τους αναξιοπαθούντες και πήγε στις ρωμαϊκές αρχές, στους οποίους είπε ότι οι θησαυροί της Εκκλησίας «αποταμιεύτηκαν» σε αυτούς τους ανθρώπους! Οι Ρωμαίοι ειδωλολάτρες έγιναν έξαλλοι από το θυμό τους συνέλαβαν τον Λαυρέντιο και τον παρότρυναν να θυσιάσει στα είδωλα και να κάψει θυμίαμα στο άγαλμα του αυτοκράτορα και να υπογράψει τον απαιτούμενο λίβελο, ότι απαρνιόταν την χριστιανική «δεισιδαιμονία». Εκείνος αρνήθηκε και ομολόγησε την πίστη του στο Χριστό, ως τον αληθινό Θεό. Αποκάλεσε δε τους «θεούς» των ειδώλων δαιμόνια. Έτσι τον υπέβαλλαν σε φρικτά βασανιστήρια. Αφού τον βασάνισαν για μέρες, πυράκτωσαν μια πελώρια σχάρα, έβαλαν το μάρτυρα επάνω και τον έψησαν ζωντανό. Έτσι παρέδωσε την ψυχή του στο Θεό. Στη Ρώμη καταδεικνύεται σημείο όπου μαρτύρησε ο άγιος Λαυρέντιος και υπάρχει ναός των παπικών, αφιερωμένος σ’ αυτόν. Είναι η γνωστή βασιλική του San Lorenzo in Panisperna.

Η μνήμη του εορτάζεται στις 10 Αυγούστου.

Η παράδοση αναφέρει πως πριν συλληφθεί ο Λαυρέντιος πρόλαβε να φυγαδεύσει το Ιερό Δισκοπότηρο στην Ισπανία. Όμως η παράδοση περί του «Ιερού Δισκοπότηρου» δεν ανήκει στην Εκκλησία, αλλά είναι ένας μεσαιωνικός μύθος, τον οποίο εφεύρε και καλλιέργησε ο αιρετικός παπισμός και ενέχει αφελή και αποκρυφιστικά στοιχεία. Όπως είναι γνωστό ο μύθος αυτός προβλήθηκε ιδιαζόντως από τους ναζί της Γερμανίας, για να θεμελιώσουν τη ναζιστική ιδεολογία.

π.Αρσένιος Βλιαγκόφτης- Φως αναλλοίωτον Λόγε, λάμψον και ημίν

από το κανάλι Εγρήγορση

Εκπομπή με τον π. Αρσένιο Βλιαγκόφτη [Κυριακή, 09 Αυγούστου 2026]

π. Γεώργιος Σχοινάς: Εδώ που τα λέμε (επεισόδιο 2)

από το κανάλι Ευλογία | Ομιλίες πατρός Γεωργίου Σχοιν

Στο δεύτερο επεισόδιο της νέας σειράς εκπομπών της "Ευλογίας", με τίτλο «Εδώ που τα λέμε», ο πατήρ Γεώργιος Σχοινάς, συνομιλεί με τον υποστράτηγο ε.α. Ανδρέα Συνοδινό.

Η μοίρα των ωκεανών θα κριθεί στο Αιγαίο

Γράφει ο ΓΡΙΒΑΣ ΚΩΣΤΑΣ  

 

Σε προηγούμενο άρθρο στο SLpress είχαμε εξετάσει τη γεωιστορική δυναμική που διαμόρφωσε το Δίκαιο της Θάλασσας μέχρι σήμερα και πώς αυτό είναι ένα δυναμικό και συνεχώς εξελισσόμενο μέγεθος, το οποίο συνεχίζει να αλλάζει ανάλογα με τις διεθνείς εξελίξεις και τις μεταλλάξεις της στρατιωτικής ισχύος, ιδιαίτερα τη μονομαχία μεταξύ χερσαία εδραζόμενων συστημάτων προβολής ισχύος προς τη θάλασσα Ναυτικού “Βαθέων Κυανών Υδάτων” (Deep Blue Water Navy), βασισμένο σε εμβληματικά μεγάλα πολεμικά πλοία.  

 

Σήμερα, οι μεταλλάξεις στο ισοζύγιο ισχύος, όχι μόνο μεταξύ Θάλασσας και Στεριάς, αλλά μεταξύ “παραδοσιακών” πλατφορμοκεντρικών μοντέλων μάχης και και οπλικών συστημάτων χαμηλής τεχνολογίας και κόστους, μαζικής και γρήγορης παραγωγής, θέτει νέα δεδομένα στις παγκόσμιες εξελίξεις. Αυτές οι εξελίξεις αποτελούν μέρος μιας ευρύτερης μονομαχίας ιστορικών διαστάσεων, που μπορεί να οδηγήσει σε αλλαγή γεωπολιτικού παραδείγματος ως προς τη φύση των εγγύς υδάτων.

 

Από τη μία έχουμε την ομάδα των χερσαίων δυνάμεων που επιδιώκουν να μετατρέψουν μεγάλα κομμάτια των εγγύς υδάτων σε γαλάζιο έδαφος και από την άλλη έχουμε τις Ναυτικές Δυνάμεις που μάχονται να επιτύχουν την ανάσχεση αυτής της γεωπολιτικής επιχωμάτωσης και να κρατήσουν τα εγγύς ύδατα κομμάτι των ωκεανών και όχι προέκταση της στεριάς.

 

Και κατά την άποψη του γράφοντος αυτή η επική μονομαχία θα κριθεί, εν πολλοίς, σε δύο σημεία του πλανήτη. Το ένα είναι οι σινικές θάλασσες και οι προεκτάσεις τους στον Ειρηνικό. Και το άλλο είναι το Αιγαίο. Συγκεκριμένα, τυχόν επιτυχία της Τουρκίας να επιβάλει τη “Γαλάζια Πατρίδα”, έστω και ντε φάκτο, δια της αδράνειας και πολύ περισσότερο δια της άτυπης συνεργασίας της Ελλάδας μέσω κάποιου “συμβιβασμού”, θα αποτελέσει δυνάμει συντριπτικό πλήγμα στη γεωστρατηγική των Ναυτικών Δυνάμεων, κυρίως φυσικά των Ηνωμένων Πολιτειών, με απρόβλεπτες αρνητικές συνέπειες ως προς τη θέση και τον ρόλο της Ελλάδας στη δυτική γεωπολιτική αρχιτεκτονική.

 

Κινεζική κατά αμερικανικής στρατηγικής

 

Αναλυτικότερα, η δημόσια συζήτηση γύρω από την άνοδο της Κίνας επικεντρώνεται σχεδόν αποκλειστικά στην ταχύτατη ανάπτυξη του Κινεζικού Ναυτικού και στην υποτιθέμενη επιδίωξη του Πεκίνου να αναλάβει τον ρόλο που διαδραμάτισαν άλλοτε η Βρετανική Αυτοκρατορία και αργότερα οι Ηνωμένες Πολιτείες ως κυρίαρχες Ναυτικές Δυνάμεις. Η ερμηνεία αυτή, όσο διαδεδομένη και αν είναι, ενδέχεται να βασίζεται σε μια λανθασμένη ιστορική αναλογία. Αντί να εξετάζεται η κινεζική στρατηγική μέσα από το δικό της γεωιστορικό πλαίσιο, ερμηνεύεται με βάση τα πρότυπα της δυτικής ναυτικής ιστορίας.

 

Η υπόθεση του παρόντος άρθρου είναι διαφορετική. Η Κίνα πιθανότατα δεν επιδιώκει να μετατραπεί σε μια νέα παγκόσμια ναυτική αυτοκρατορία δυτικού τύπου αλλά να επιδιώξει τη δημιουργία ενός εκτεταμένου θαλασσοχερσαίου χώρου απόλυτης στρατηγικής κυριαρχίας γύρω από την κινεζική επικράτεια. Με άλλα λόγια, δεν επιχειρεί πρωτίστως να κυριαρχήσει στους ωκεανούς αλλά προσπαθεί να μετατρέψει μεγάλα τμήματα των εγγύς θαλασσών της σε “γαλάζιο έδαφος”, δηλαδή σε λειτουργική προέκταση της χερσαίας ισχύος της. Ή, υπό μία έννοια, να ενώσει το έδαφός της με μια μεγάλη “ωκεάνια λίμνη” σε έναν χώρο, αποκλειστικής και αναντίρρητης κυριαρχίας.

 

Η δυνητική αυτή αλλαγή εδράζεται πάνω στις μεταλλάξεις στη γεωγραφία της στρατιωτικής ισχύος τα τελευταία χρόνια. Για πρώτη φορά στην ιστορία, ένα εκτεταμένο χερσαία εδραζόμενο πλέγμα αισθητήρων, πυραυλικών συστημάτων, μη επανδρωμένων μέσων και δικτύων διοίκησης και ελέγχου μπορεί να ασκεί αποφασιστική στρατιωτική επιρροή σε τεράστιες θαλάσσιες εκτάσεις. Το αποτέλεσμα είναι ότι οι εγγύς θάλασσες παύουν να λειτουργούν ως προέκταση των ωκεανών και αρχίζουν να μετατρέπονται σε προέκταση της χερσαίας επικράτειας.

 

Αυτό ακριβώς φαίνεται να επιδιώκει η Κίνα. Το εντυπωσιακά αναπτυσσόμενο κινεζικό ναυτικό δεν πρέπει να ιδωθεί ως ένας ανεξάρτητος στόλος “βαθέων κυανών υδάτων” αλλά ως τμήμα μιας ενιαίας θαλασσοχερσαίας αρχιτεκτονικής ισχύος, στην οποία το ναυτικό, η αεροπορία, οι αντιπλοϊκοί βαλλιστικοί πύραυλοι, τα υπερ – υπερηχητικά βλήματα αερολίσθησης (HGV), τα δίκτυα αισθητήρων και οι διαστημικές υποδομές λειτουργούν ως ένα ολοκληρωμένο σύστημα – συστημάτων (system – of – systems).

 

Ο στόχος της Κίνας

 

Στόχος του δεν είναι απλώς η νίκη σε μια δυνητική μεγα – ναυμαχία με το Ναυτικό των Ηνωμένων Πολιτειών, αλλά η δημιουργία ενός περιβάλλοντος στο οποίο η στρατιωτική παρουσία και δράση κάθε άλλης Δύναμης, συμπεριλαμβανομένων των Ηνωμένων Πολιτειών, να καθίσταται εξαιρετικά επισφαλής. Με άλλα λόγια, επιδιώκεται η δημιουργία μιας εικόνας αναντίρρητης κινεζικής κυριαρχίας σε ένα μεγάλο κομμάτι του Ειρηνικού, η οποία θα επιτρέψει την άτυπη ενοποίηση αυτής της θαλάσσιας έκτασης με τη στεριά σε έναν και ενιαίο χώρο αδιαίρετης κινεζικής κυριαρχίας.

 

Εάν αυτή η ανάγνωση είναι ορθή, τότε η σημαντικότερη γεωστρατηγική μεταβολή της εποχής μας δεν είναι η άνοδος μιας νέας μεγάλης Ναυτικής Δύναμης, δηλαδή της Κίνας, αλλά η σταδιακή αντικατάσταση της λογικής του “ανοικτού ωκεανού” από τη λογική του “γαλάζιου εδάφους” και των “ωκεάνιων λιμνών”. Υπό μία έννοια θα μπορούσαμε να πούμε ότι αναφερόμαστε σε έναν πιθανό νέο κόσμο όπου θα έχουμε υβριδικές υπερ – ηπείρους αποτελούμενες από “καφέ και γαλάζιο έδαφος” και συρρικνωμένους ωκεανούς.

 

Υπό αυτήν την έννοια, η ελληνοτουρκική αντιπαράθεση αποκτά μια διάσταση που υπερβαίνει κατά πολύ τα όρια της Ανατολικής Μεσογείου και θα παίξει σημαντικό ρόλο στη διαμόρφωση του μελλοντικού διεθνούς συστήματος.

 

Η Τουρκία και το Αιγαίο

 

Συγκεκριμένα, εάν η Τουρκία κατορθώσει να επιβάλει, έστω και de facto, την αντίληψη ότι μεγάλα ελληνικά νησιά μπορούν να απωλέσουν ουσιώδη κυριαρχικά δικαιώματα λόγω της εγγύτητάς τους προς τη μικρασιατική ακτή, θα δημιουργηθεί ένα εξαιρετικά σημαντικό διεθνές προηγούμενο. Και το προηγούμενο αυτό θα είναι ιδιαίτερα βαρύνουσας σημασίας, καθώς θα έχει διαμορφωθεί όχι στην περιφέρεια της διεθνούς τάξης αλλά στο εσωτερικό του ΝΑΤΟ και εις βάρος ενός κράτους – μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

 

Συγκεκριμένα, η Κίνα θα μπορεί να ενισχύσει την επιχειρηματολογία της υπέρ της μετατροπής μεγάλων τμημάτων του δυτικού Ειρηνικού σε ζώνες σχεδόν αποκλειστικού στρατηγικού ελέγχου. Η Ρωσία θα μπορεί να προβάλει με ακόμη μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση τις διεκδικήσεις της στην Αρκτική, υποστηρίζοντας ότι οι υποθαλάσσιες γεωλογικές δομές αποτελούν φυσική προέκταση της σιβηρικής υφαλοκρηπίδας. Παράλληλα, και άλλες αναθεωρητικές δυνάμεις θα αποκτήσουν ισχυρότερα επιχειρήματα για τη διεύρυνση των θαλάσσιων διεκδικήσεών τους.

 

Να θυμηθούμε ότι ξεκινώντας από την Διακήρυξη του Σαντιάγο πολλές χώρες στο παρελθόν ανακήρυξαν μονομερώς χωρικά ύδατα σε τεράστιες θαλάσσιες ζώνες, θεωρώντας ότι οι περιορισμοί σε αυτά ήταν αποικιακό κατάλοιπο. Εν τέλει, μετά από δεκαετίες ζυμώσεων και συγκρούσεων, προέκυψε η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη των 200 ναυτικών μιλίων ως συμβιβασμός μεταξύ των χωρών που επεδίωκαν απεριόριστο βάθος στα χωρικά τους ύδατα και των Ναυτικών Δυνάμεων που ήθελαν τη διατήρηση των ωκεανών ως χώρο απόλυτης ελεύθερης δράσης τους.

 

Όμως, η φύση της ΑΟΖ παραμένει ρευστή και δυναμική. Υπό μία έννοια θα μπορούσαμε να πούμε ότι η ΑΟΖ είναι ουσιαστικά χωρικά ύδατα εν υπνώσει και εύκολα μπορεί να εξελιχθεί σε κάτι τέτοιο αν αλλάξουν τα διεθνή δεδομένα. Και η τουρκική “Γαλάζια Πατρίδα” απειλεί να τα αλλάξει. Συνεπώς η Ελλάδα δεν υπερασπίζεται μόνο τα δικά της κυριαρχικά δικαιώματα. Βρίσκεται στο σημείο όπου συγκρούονται δύο διαφορετικά γεωστρατηγικά παραδείγματα.

 

Για να το πούμε όσο πιο ξεκάθαρα γίνεται, το Αιγαίο εξελίσσεται σε ένα από τα σημαντικότερα γεωστρατηγικά εργαστήρια του πλανήτη. Εδώ ενδέχεται να δοκιμαστεί αν η λογική του “γαλάζιου εδάφους” μπορεί να αποκτήσει πολιτική και νομική νομιμοποίηση. Η έκβαση της αντιπαράθεσης δεν θα επηρεάσει μόνο τις ελληνοτουρκικές σχέσεις αλλά θα επηρεάσει την εξέλιξη του Δικαίου της Θάλασσας και τη μελλοντική ισορροπία μεταξύ χερσαίων και ναυτικών δυνάμεων.

 

Αυτό σημαίνει ότι η αντίσταση στις παρανοϊκές αξιώσεις της Τουρκίας στο Αιγαίο, πέραν από αναγκαία και (υπό φυσιολογικές συνθήκες…) αυτονόητη ενέργεια αυτοάμυνας, συνδέεται και με τη διατήρηση ενός ευρύτερου γεωστρατηγικού παραδείγματος (paradigm) το οποίο αποτελεί κομβικό στοιχείο της γεωπολιτικής ταυτότητας των Ναυτικών Δυνάμεων και ιδιαίτερα των Ηνωμένων Πολιτειών. Αντιστρόφως, μια πολιτική κατευνασμού απέναντι στην τουρκική αναθεωρητική στρατηγική δεν συνεπάγεται μόνον γεωπολιτικό αυτοχειριασμό της Ελλάδας αλλά δημιουργεί και έναν δυνητικό καταλύτη για τη σταδιακή νομιμοποίηση μιας ευρύτερης τάσης εδαφοποίησης της θάλασσας, η οποία θα μπορούσε να μεταβάλει ριζικά τη δομή της παγκόσμιας ναυτικής τάξης εις βάρος ζωτικών συμφερόντων των Ναυτικών Δυνάμεων.

 

Η Ελλάδα και η ήττα των ναυτικών δυνάμεων

 

Και εδώ προκύπτει το ερώτημα αν ισχύουν όλα τα παραπάνω γιατί οι Ηνωμένες Πολιτείες δεν παρεμβαίνουν υπέρ της Ελλάδας και κατά της Τουρκίας; Μια αρχική απάντηση θα μπορούσε να είναι γιατί, πολύ απλά, το διεθνές σύστημα δεν λειτουργεί έτσι. Οι παθητικοί δρώντες που περιμένουν επιβράβευση λόγω της παθητικότητάς τους και της συμβιβαστικής τους διάθεσης χάριν της “καλής γειτονίας” σπανίως, έως ποτέ, στηρίζονται. Επίσης, η αμερικανική στρατηγική χαρακτηρίζεται πολλάκις από έλλειψη χρονικού βάθους και μακρόπνοου σχεδιασμού.

 

Έτσι, εν προκειμένω, στην προσπάθειά της η Ουάσινγκτον να διατηρήσει την Τουρκία στο δυτικό άρμα, συχνά αντιμετωπίζει τις ελληνοτουρκικές διαφορές ως μια άμεση διμερή περιφερειακή εκκρεμότητα που απαιτεί εκατέρωθεν συμβιβασμούς και μετά βλέπουμε. Πρόκειται φυσικά για μια τραγικά μυωπική προσέγγιση η οποία θυσιάζει τη μακροπρόθεσμη στρατηγική για το βραχυπρόθεσμο τακτικό όφελος. Αλλά συμβαίνει.

 

Ανεχόμενη ή πιέζοντας για λύσεις που υπονομεύουν τα κυριαρχικά δικαιώματα των ελληνικών νησιών, η Δύση ουσιαστικά πριονίζει το κλαδί πάνω στο οποίο κάθεται. Νομιμοποιεί το ισχυρότερο νομικό και πολιτικό επιχείρημα που χρειάζονται η Κίνα και η Ρωσία για να εκδιώξουν το Αμερικανικό Ναυτικό από τις δικές τους ζωτικές ζώνες, καταφέρνοντας πλήγμα στο παγκόσμιο δόγμα της ελευθερίας των θαλασσών.

 

Η “Γαλάζια Πατρίδα”

 

Συμπερασματικά, η ελληνική εξωτερική και αμυντική πολιτική δεν μπορεί να εγκλωβίζεται στην αναμονή μιας “γεωπολιτικής επιφοίτησης” της Ουάσινγκτον, ούτε να αναζητά την ασφάλειά της σε “συμβιβαστικές” λύσεις κατευνασμού που μακροπρόθεσμα θα νομιμοποιούσαν το αναθεωρητικό δόγμα της “Γαλάζιας Πατρίδας”. Στο σύγχρονo άναρχο διεθνές σύστημα, η στρατηγική επιβίωση δεν επαφίεται στην επίκληση του αφηρημένου δικαίου, αλλά στην ικανότητα επιβολής του κόστους.

 

Η Ελλάδα οφείλει να ορθώσει αυτόνομο ανάστημα, μετατρέποντας το Αιγαίο σε έναν χώρο αναντίρρητης ελληνικής κυριαρχίας. Αυτό απαιτεί τη ριζική αναθεώρηση της αμυντικής μας αρχιτεκτονικής μέσω της αξιοποίησης της νησιωτικής γεωγραφίας ως ενός ενιαίου, αβύθιστου, δικτύου Άρνησης Πρόσβασης (A2/AD), βασισμένου σε μαζικά, χαμηλού κόστους μη επανδρωμένα συστήματα, προηγμένο παράκτιο πυροβολικό, πολλαπλά δίκτυα αισθητήρων, υπόγειες υποδομές, αποκεντρωτικά μοντέλα διοίκησης και ελέγχου κλπ.

 

Παράλληλα, η επίτευξη μιας εικόνας ελληνικής αναντίρρητης κυριαρχίας στο Αιγαίο πρέπει να πλαισιωθεί από ένα επιθετικό, στρατηγικό μάρκετινγκ στα κέντρα εξουσίας της Ουάσινγκτον και των πρωτευουσών άλλων κρίσιμων χωρών. Το μήνυμά μας προς τη Δύση πρέπει να είναι ότι η προάσπιση των κυριαρχικών δικαιωμάτων των ελληνικών νησιών δεν αποτελεί μια τοπική, διμερή εκκρεμότητα, αλλά το ζωτικό ανάχωμα που εμποδίζει την Κίνα και τη Ρωσία να ανατρέψουν το παγκόσμιο δόγμα της ελευθερίας των θαλασσών. Αν η Ελλάδα δεν επιβάλλει την ισχύ της στο αρχιπέλαγος, η ήττα δεν θα είναι μόνο ελληνική, αλλά θα σηματοδοτήσει την απαρχή της παγκόσμιας γεωπολιτικής συρρίκνωσης των Ναυτικών Δυνάμεων.

 

πηγή