Πλήρως Φορτισμένοι: Καλωδιωμένοι στους Κινδύνους της "Επανάστασης" των Ηλεκτρικών Οχημάτων

πηγή: https://www.linkedin.com/pulse/ev-charging-risk-management-guide-horizonscan-ltd

  

Είναι ο ασφαλέστερος χώρος για ένα ηλεκτρικό όχημα στο δρόμο; Εξετάζοντας τις προκλήσεις που σχετίζονται με τις πυρκαγιές, τον κυβερνοχώρο και το δίκτυο, καθώς η υποδομή φόρτισης γίνεται το νέο μέτωπο.

 

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Αύγουστος 2025

 

Ορισμένες προβλέψεις προβλέπουν ότι σε πέντε χρόνια θα κυκλοφορούν στους δρόμους μας πάνω από 200 εκατομμύρια ηλεκτρικά οχήματα, γεγονός που απαιτεί την ανάπτυξη μιας ισχυρής υποδομής σταθμών φόρτισης για την τροφοδοσία τους. Ωστόσο, όπως συμβαίνει με όλες τις νέες τεχνολογίες, τα οφέλη μιας τέτοιας ανάπτυξης συνοδεύονται από μια σειρά προκλήσεων τις οποίες οι εταιρείες, και οι ασφαλιστές τους, πρέπει να παρακολουθούν. 

 

Παρά τους οικονομικούς αντίθετους ανέμους που έχουν ασκήσει πιέσεις στον τομέα της αυτοκινητοβιομηχανίας, οι παγκόσμιες πωλήσεις ηλεκτρικών οχημάτων (EV) συνεχίζουν να σπάνε ρεκόρ, καθώς τα ηλεκτρικά μοντέλα γίνονται όλο και πιο προσιτά. Οι πωλήσεις ξεπέρασαν τα 17 εκατομμύρια παγκοσμίως το 2024, σύμφωνα με τον Διεθνή Οργανισμό Ενέργειας [1], γεγονός που θέτει το μερίδιο των EVs στην παγκόσμια αγορά αυτοκινήτων πάνω από το 20% για πρώτη φορά. Ο οργανισμός έχει δηλώσει προηγουμένως ότι έως και 200 εκατομμύρια EV θα μπορούσαν να κυκλοφορούν στους δρόμους μας έως το 2030 [2], αν και ο αριθμός αυτός εξαρτάται από ορισμένα σενάρια.

 

Η άνοδος της οικονομίας των EV και των μπαταριών που την τροφοδοτούν, παίζει καθοριστικό ρόλο στο να βοηθήσουν τις κυβερνήσεις και τις βιομηχανίες να επιτύχουν τους στόχους τους για την απαλλαγή από τον άνθρακα ως “καθαρότερη λύση” για τις μεταφορές. Ωστόσο, φέρνει επίσης μια σειρά από προκλήσεις που έχουν γίνει πραγματικά εμφανείς μόνο μετά την ανάπτυξη, από περιστατικά πυρκαγιάς υψηλού προφίλ στη στεριά και στη θάλασσα, μέχρι ευπάθειες στον κυβερνοχώρο και πολύπλοκα ζητήματα διάθεσης.

 

Οι πυρκαγιές των EV μπορούν να καίγονται με ισχυρότερη θερμική ένταση και να αναζωπυρώνονται - γεγονός που καθιστά δύσκολο τον έλεγχό τους με τις παραδοσιακές μεθόδους. Οι υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης έπρεπε να προσαρμοστούν γρήγορα. Οι πυροσβεστικές δυνάμεις έχουν υιοθετήσει νέα εργαλεία, όπως θερμικές κάμερες, κουβέρτες πυρκαγιάς και βυθισμένες δεξαμενές περιορισμού. Ταυτόχρονα, η αστυνομία και οι υπηρεσίες πρώτης ανταπόκρισης εφάρμοσαν νέα πρωτόκολλα για την απομόνωση των οχημάτων και τη διαχείριση των κινδύνων μετά τη σύγκρουση της μπαταρίας.

 

Δεδομένου του αυξανόμενου αριθμού ακούσιων συνεπειών, οι ειδικοί σε θέματα κινδύνου σαρώνουν συνεχώς τον ορίζοντα για ευπάθειες. Μία από τις πιο πιεστικές μπορεί να είναι η υποδομή φόρτισης EV. Καθώς οι μονάδες αυτές πολλαπλασιάζονται σε πόλεις, αυτοκινητοδρόμους και εμπορικές περιοχές, εισάγουν ένα νέο επίπεδο πολυπλοκότητας που μόλις τώρα αρχίζει να αναδύεται.

 

«Η πιο επικίνδυνη στιγμή στη ζωή ενός EV όσον αφορά τον κίνδυνο μπαταρίας δεν είναι η οδήγηση - είναι η φόρτιση», λέει ο Rafael Rioboo, περιφερειακός επικεφαλής του τμήματος συμβουλευτικής κινδύνου της Allianz Commercial στην περιοχή της Ιβηρικής.

 

Ο Rioboo εξηγεί ότι οι καταπονημένοι φορτιστές EV μπορούν να υπερθερμανθούν ή να βραχυκυκλώσουν, προκαλώντας ενδεχομένως ζημιά στο σύστημα μπαταρίας του οχήματος. Σε ορισμένες περιπτώσεις, αυτό μπορεί να προκαλέσει θερμική διαφυγή - μια κατάσταση κατά την οποία ένα κύτταρο μπαταρίας ιόντων λιθίου υπερθερμαίνεται και εισέρχεται σε έναν αυτοσυντηρούμενο κύκλο αύξησης της θερμοκρασίας. Η θερμότητα προκαλεί εσωτερικές αντιδράσεις που παράγουν ακόμη περισσότερη θερμότητα - με αποτέλεσμα να ξεφεύγει γρήγορα από τον έλεγχο.

 

«Η θερμική διαφυγή δεν περιμένει να δράσετε - αναφλέγεται, κλιμακώνεται και υπερτερεί», λέει ο Rioboo. «Μπορεί να οδηγήσει σε πυρκαγιές, εκρήξεις και την απελευθέρωση βαρέων μετάλλων και τοξικών χημικών ουσιών, όπως μονοξείδιο του άνθρακα και υδροκυάνιο, θέτοντας σοβαρούς κινδύνους για τους ανθρώπους, την περιουσία και τους φορείς αντιμετώπισης έκτακτης ανάγκης».

 

φώτο: Adobe Stock

 

Πυρκαγιές στα Ηλεκτρικά Οχήματα: Λιγότερο συχνές, αλλά με σοβαρότερες συνέπειες

 

Σύμφωνα με το Εθνικό Συμβούλιο Ασφάλειας Μεταφορών (NTSB) των Ηνωμένων Πολιτειών, στα Ηλεκτρικά Οχήματα εκδηλώνονται περίπου 25 πυρκαγιές ανά 100.000 πωληθέντα οχήματα, ενώ στα βενζινοκίνητα οχήματα εκδηλώνονται κατά μέσο όρο περίπου 1.530 πυρκαγιές ανά 100.000 [3] - γεγονός που καθιστά τα οχήματα με κινητήρα εσωτερικής καύσης περίπου 61 φορές πιο πιθανό να πάρουν φωτιά.

 

Δεδομένα από το Διεθνές Συμβούλιο για τις Καθαρές Μεταφορές (ICTT) και διάφορες κυβερνητικές αρχές υποστηρίζουν αυτό, υποδεικνύοντας ότι τα ηλεκτρικά αυτοκίνητα δεν ενέχουν μεγαλύτερο κίνδυνο πυρκαγιάς από τα αυτοκίνητα με κινητήρα εσωτερικής καύσης - και συχνά μικρότερο [4].

 

Το πρόβλημα είναι ότι όταν τα EVs καίγονται, οι συνέπειες μπορεί να είναι σοβαρές. Οι πυρκαγιές στις οποίες εμπλέκονται υποδομές φόρτισης μπορούν να προκαλέσουν σοβαρές ζημιές. Αν και οι πυρκαγιές των EV είναι σπάνιες, ένα αξιοσημείωτο ποσοστό αυτών που συμβαίνουν συνδέεται με τη φόρτιση - οι εκτιμήσεις αναφέρουν ότι κυμαίνονται μεταξύ 15% και 30% [5]. Όταν συμβαίνουν, οι απώλειες μπορεί να είναι σημαντικές, και συχνά ανέρχονται σε εκατοντάδες χιλιάδες δολάρια.

 

Τον Μάιο του 2025, τέσσερα οχήματα έπιασαν φωτιά ενώ ένα EV φορτιζόταν στο Mountain View της Καλιφόρνιας. Η πηγή εντοπίστηκε σε ένα σύστημα ιόντων λιθίου. Οι συνολικές ζημιές, συμπεριλαμβανομένων των οχημάτων και του εξοπλισμού φόρτισης, εκτιμάται ότι ανήλθαν σε 275.000 δολάρια [6]. Για τους φορείς εκμετάλλευσης των σταθμών, μπορεί να ακολουθήσει περαιτέρω κόστος: χρόνος διακοπής λειτουργίας, περιβαλλοντικός καθαρισμός και μόλυνση του χώρου - υποχρεώσεις που συχνά καλύπτονται μόνο από ειδικά προσαρμοσμένα ασφαλιστήρια συμβόλαια.

 

Ως μηχανικός, ο Ralph Schweda σημειώνει ότι η ρύθμιση εξακολουθεί να υστερεί σε σχέση με την ανάπτυξη, αν και η κατάσταση έχει βελτιωθεί αισθητά: «Στην αρχή, ήταν η Άγρια Δύση όσον αφορά την εγκατάσταση φορτιστών EV. Τώρα επιτέλους θέτουμε τους βασικούς κανόνες».

 

Ο Schweda, ανώτερος σύμβουλος κινδύνου στην Allianz Commercial με εμπειρία σε σύνθετους βιομηχανικούς κινδύνους, σημειώνει ότι ένας φορτιστής μπορεί ακόμη να αποτελέσει σημείο ανάφλεξης, ευθύνη ή και τα δύο, εάν δεν έχει εγκατασταθεί ή γειωθεί σωστά. Πολλές επιχειρήσεις έχουν σπεύσει να εγκαταστήσουν φορτιστές EV, θεωρώντας τους ως ευκαιρία της αγοράς. Ωστόσο, τα EV εξακολουθούν να αποτελούν μια αναδυόμενη τεχνολογία και οι κτιριακοί κώδικες μπορεί να δυσκολεύονται να συμβαδίσουν.

 

«Απειλές στον κυβερνοχώρο, βανδαλισμός, διάβρωση από αλάτι - οι σταθμοί EV είναι κάτι περισσότερο από απλά βύσματα, είναι μαγνήτες κινδύνου, οπότε πρέπει να επιδεικνύεται προσοχή στην εγκατάστασή τους», λέει ο Schweda.

 

Επτά τρόποι με τους οποίους ένας φορτιστής EV μπορεί να πάει στραβά

 

«Πιστοποιημένος εξοπλισμός και εξειδικευμένοι ηλεκτρολόγοι - δύο βασικά βήματα που πολύ συχνά παραλείπονται», λέει ο Lucas Illgen, Senior Risk Consultant, Property στην Allianz Commercial. Αν θέλετε να διασφαλίσετε ότι η επένδυσή σας σε φορτιστή EV δεν θα γίνει υποχρέωση, προσθέτει ο Illgen, πρέπει να γνωρίζετε τους κινδύνους:

1. Πυρκαγιά - Η δυσλειτουργία του εξοπλισμού μπορεί να προκαλέσει πυρκαγιά, η οποία μπορεί να εξαπλωθεί σε άλλα οχήματα και κτίρια.
2. Άλλοι κίνδυνοι ιδιοκτησίας - Βανδαλισμοί, κλοπές και φυσικές καταστροφές μπορούν να θέσουν εκτός λειτουργίας τον εξοπλισμό φόρτισης.
3. Ζητήματα ευθύνης - Σε σταθμούς φόρτισης μπορεί να συμβούν ατυχήματα από ηλεκτροπληξία ή από πτώση και σκόνταμα.
4. Ατυχήματα προϊόντων - Τα ελαττώματα του εξοπλισμού μπορεί να προκαλέσουν ζημιές στα οχήματα ή την προσωπική περιουσία των χρηστών.
5. Περιβαλλοντική βλάβη - Οι πυρκαγιές και οι προσπάθειες πυρόσβεσης μπορεί να οδηγήσουν σε μόλυνση, που απαιτεί δαπανηρό καθαρισμό. Οι ακατάλληλα συντηρημένοι σταθμοί φόρτισης μπορεί να οδηγήσουν σε μόλυνση του περιβάλλοντος, ιδίως εάν δεν είναι εξοπλισμένοι με τα κατάλληλα μέτρα διαχείρισης των ομβρίων υδάτων και ελέγχου της διάβρωσης.
6. Ευπάθειες στην ασφάλεια στον κυβερνοχώρο - Η ψηφιακή υποδομή που υποστηρίζει τους έξυπνους φορτιστές είναι ευάλωτη σε επιθέσεις στον κυβερνοχώρο, οι οποίες μπορεί να οδηγήσουν σε παραβιάσεις δεδομένων, λειτουργικές διαταραχές και οικονομικές απώλειες. Οι χάκερ ενδέχεται να αποκτήσουν πρόσβαση σε ευαίσθητα δεδομένα.
7. Μη συμμόρφωση με τις κανονιστικές διατάξεις - Η αγνόηση των κωδικών χωροθέτησης, περιβαλλοντικών ή ασφάλειας μπορεί να οδηγήσει σε πρόστιμα ή νομικές ενέργειες.

Όπως συνοψίζει ο Illgen - «Αυτό που μοιάζει με αναβάθμιση καθαρής ενέργειας μπορεί γρήγορα να μετατραπεί σε χαρτοφυλάκιο κινδύνου - εκτός αν γίνει σωστά». 

 

Στοιχεία στον πυθμένα της θάλασσας

 

Μέχρι τη στιγμή που ο Randall Lund πήρε συνέντευξη, το Morning Midas έκαιγε για εννέα ημέρες. Το φορτηγό πλοίο με προορισμό το Μεξικό έπιασε φωτιά στις 3 Ιουνίου και βυθίστηκε στις 23 Ιουνίου 2025 στον Βόρειο Ειρηνικό κοντά στην Αλάσκα. Στο πλοίο επέβαιναν 3.000 οχήματα, μεταξύ των οποίων περίπου 70 πλήρως ηλεκτρικά και 700 υβριδικά ηλεκτρικά αυτοκίνητα, τα οποία πιθανότατα ενέτειναν τη φωτιά. Οι απώλειες της βιομηχανίας υπολογίζονται σε εκατοντάδες εκατομμύρια δολάρια.

 

Ένας σταθμός φόρτισης προκάλεσε τη φωτιά; «Απίθανο», λέει ο καπετάνιος Lund, ανώτερος σύμβουλος ναυτιλιακών κινδύνων στην Allianz Commercial. «Από την άλλη, είναι δύσκολο να διερευνήσεις μια πυρκαγιά όταν τα στοιχεία έχουν γίνει στάχτη - ή έχουν βυθιστεί στον πυθμένα του ωκεανού».

 

Η εξακρίβωση της ακριβούς αιτιολόγησης των πυρκαγιών σε πλοία των οποίων τα φορτία έχουν συμπεριλάβει ηλεκτρικά ρεύματα είναι δύσκολη υπόθεση. Ένα αξιοσημείωτο περιστατικό το 2010 - η προέλευση της πυρκαγιάς στο Pearl of Scandinavia που ταξίδευε από το Όσλο στην Κοπεγχάγη, εντοπίστηκε στο πακέτο μπαταρίας στο πίσω μέρος ενός ηλεκτρικού αυτοκινήτου που φορτιζόταν κατά τη διάρκεια του ταξιδιού, σύμφωνα με το Δανέζικο Ινστιτούτο Τεχνολογίας Πυρκαγιάς και Ασφάλειας [7]. Το αυτοκίνητο ήταν αρχικά ένα συμβατικό όχημα με κινητήρα εσωτερικής καύσης, αλλά είχε ανακατασκευαστεί από τον ιδιοκτήτη ώστε να κινείται με ηλεκτρική ενέργεια. Ευτυχώς, το ενσωματωμένο σύστημα καταιονισμού έκανε τη δουλειά του και κανείς δεν έπαθε τίποτα.

 

Άλλα περιστατικά πυρκαγιάς υψηλού προφίλ, όπως το Felicity Ace και το Fremantle Highway, είχαν επίσης ηλεκτρικά ρεύματα στο όχημα, αλλά ο προσδιορισμός της αιτιώδους συνάφειας έχει αποδειχθεί δυσχερής. Συνήθως, όταν τα ηλεκτρικά ρεύματα εμπλέκονται σε περιστατικό πυρκαγιάς, οι πιο πιθανοί ένοχοι είναι η δημιουργία τόξου στο σύστημα πέδησης ή η μη τήρηση των πρωτοκόλλων αποσύνδεσης της μπαταρίας.

 

Ανεξάρτητα από την αιτία, οι μπαταρίες των EV αποθηκεύουν μεγάλη ποσότητα ενέργειας σε μικρό χώρο. Εάν αυτή η ενέργεια απελευθερωθεί ξαφνικά, η προκύπτουσα πυρκαγιά μπορεί να κάψει υπερβολικά και να είναι δύσκολο να ελεγχθεί.

 

Ο Lund σημειώνει μια αυξανόμενη τάση μεταξύ των φορέων εκμετάλλευσης οχηματαγωγών πλοίων, ιδίως στην Ευρώπη, να εγκαθιστούν σταθμούς φόρτισης επί του πλοίου για χρήση από τους πελάτες κατά τη διάρκεια των ταξιδιών. Αν και αυτό είναι λογικό, μια ανησυχία είναι κατά πόσον εφαρμόζονται συνεπή πρότυπα ασφαλείας και κατά πόσον οι φορείς εκμετάλλευσης έχουν πλήρη επίγνωση των κινδύνων.

 

«Σε αυτή τη δουλειά, η κακή εργασία σήμερα μπορεί να γίνει αύριο μια αξίωση πολλών εκατομμυρίων ευρώ», προειδοποιεί ο Lund.

 

Το τεστ αντοχής του δικτύου

 

Κοιτάζοντας μπροστά, ο Ciro Mirengo θεωρεί την υπερφόρτωση του δικτύου ως έναν από τους πιο υποτιμημένους κινδύνους που σχετίζονται με τους φορτιστές EV. «Δεν είναι απλώς ένα καλώδιο και μια πρίζα», λέει ο ανώτερος σύμβουλος κινδύνου ευθύνης της Allianz Commercial. «Ένας φορτιστής EV είναι ένας κόμβος στο δίκτυο, ένας κίνδυνος πυρκαγιάς και ένας στόχος στον κυβερνοχώρο».

 

Όλα αυτά είναι πραγματικά τρωτά σημεία, αλλά ένα από αυτά συχνά παραβλέπεται: «Συνδέουμε τεχνολογία αιχμής σε υποδομές αιωνόβιας τεχνολογίας και δεν αναρωτιόμαστε πάντα αν το δίκτυο μπορεί πραγματικά να αντεπεξέλθει».

 

Το ζήτημα αυτό δεν θα παραμείνει θεωρητικό για πολύ. Καθώς η υιοθέτηση των EV ανεβαίνει και εκατομμύρια οδηγοί συνδέονται στην πρίζα μετά τη δουλειά - ακριβώς καθώς η ηλιακή παραγωγή μειώνεται - ο κίνδυνος υπερφόρτωσης αυξάνεται εκθετικά.

 

«Τα ηλεκτρικά μας δίκτυα δεν είχαν αρχικά σχεδιαστεί ή δοκιμαστεί για αυτού του είδους το ταυτόχρονο φορτίο», προειδοποιεί ο Mirengo. «Αν δεν επενδύσουμε σε πιο έξυπνα, πιο ανθεκτικά συστήματα, προωθώντας παράλληλα τη στενή συνεργασία μεταξύ όλων των εμπλεκόμενων φορέων, καθώς και των ενδιαφερόμενων μερών, μπορεί να προετοιμαστούμε για έναν καταρράκτη αποτυχιών».

 

Περαιτέρω ανάγνωση:

 

Safety and Shipping Review 2025

Lithium-ion Batteries in Marine Shipping

Fires at sea

Lithium-ion batteries: Fire risks and loss prevention measures in shipping

 

Αναφορές:

 

[1] International Energy Agency, More than 1 in 4 cars sold worldwide this year is set to be electric as EV sales continue to grow, May 14, 2025

[2] International Energy Agency, Global EV Outlook 2023

[3] Fairfax County. Gov, Office of Environmental and Energy Coordination, Data shows EVs are less of a fire risk than conventional cars, February 12, 2024

[4] International Council on Clean Transportation, Clearing the air: Emerging data and battery trends suggests EVs could bring lower fire risk, October 9, 2024

[5] Verisk, Electric Vehicles In Focus, Part III: Electric Vehicle Fire Risk, August 24, 2023, and EV Firesafe.com, 04.5 EV fires & charging research

[6] City of Mountain View, Electrical vehicle charging fire in the 1300 Block of Shorebird Way, May 1, 2025

[7] Danish Maritime Accident Investigation Board, Marine Accident Report, Division For Investigation of Maritime Accidents, Pearl of Scandinavia Fire, 17 November, 2010

 

Δικτυογραφία:

Plugged in to the risks of the EV revolution | Allianz Commercial

https://commercial.allianz.com/news-and-insights/expert-risk-articles/risks-of-the-ev-evolution.html

Η βασιλεία η δική μου δεν είναι από αυτόν τον κόσμο

Γράφει ο Φλέγων Νηρεύς

 

1. «Προ Χριστού: Η Ελλάδα πριν γεννηθεί»

 

Ο λόγος και ο Λόγος που δεν ήρθε ακόμα.

Πριν ο Χριστός περπατήσει στη Γαλιλαία, πριν η σιωπή του Γολγοθά ραγίσει την Ιστορία, η Ελλάδα είχε ήδη μιλήσει. Είχε υψώσει τη φωνή της στον ουρανό — όχι με κραυγή πίστης, αλλά με ερώτηση. Η αρχαία Ελλάδα ήταν το στόμα της ανθρωπότητας που ρωτούσε: «Τι είναι ο Θεός; Τι είναι ο άνθρωπος; Ποιος κυβερνά τον κόσμο;»

Μα δεν έλαβε απάντηση.

 

Ήταν η εποχή του λόγου χωρίς Λόγο.

Ο Πλάτων μίλησε για το “Εν”, το Υπέρτατο Αγαθό.

Ο Σωκράτης πέθανε για την αρετή, όχι για την Ανάσταση.

Ο Ηράκλειτος ψιθύρισε τη φωτιά του κόσμου, αλλά δεν γνώρισε Πνεύμα Άγιο.

Ήταν δίκαιοι, προφητικοί — αλλά μόνο άνθρωποι.

Η σοφία τους έφτασε στην πηγή, μα δεν ήπιε νερό.

Ο κόσμος της πόλης-κράτους γέννησε τη δημοκρατία, αλλά όχι την αγάπη.

Επινόησε νόμους, αλλά δεν κατάφερε να νικήσει τον θάνατο.

Έδωσε στον άνθρωπο πολιτική αξία, μα του στέρησε μεταφυσική ταυτότητα.

 

Ο Περικλής ύμνησε την Αθήνα, μα δεν θρήνησε για την ψυχή.

Στις τραγωδίες του Αισχύλου και του Σοφοκλή, ο άνθρωπος δεν τιμωρείται γιατί είναι κακός, αλλά γιατί παραβίασε κάτι ιερό που δεν γνώριζε καν.

Η Ύβρις τιμωρείται από τη Μοίρα — κι όχι από έναν Πατέρα που συγχωρεί. 

Στην Αντιγόνη, η αγάπη συγκρούεται με τον νόμο, αλλά κανείς δεν σώζεται. Ο θάνατος παραμένει άλυτος.

 

Η αρχαία τραγωδία είναι το Ευαγγέλιο χωρίς Χριστό.

Και μετά, ο Αλέξανδρος.

Ο μόνος που ενώθηκε με το σύμπαν δια της βίας.

Πέρασε από την Περσία σαν πρόδρομος — αλλά όχι της σωτηρίας, της δύναμης.

Μίλησε ελληνικά στην Ανατολή, μα δεν κήρυξε Βασιλεία Ουρανών.

Ήταν η τελευταία αναλαμπή ενός κόσμου που δεν γνώριζε ακόμη τι ζητούσε.

Η Ελλάδα πριν τον Χριστό ήταν η πιο μεγάλη φλόγα της ανθρώπινης λογικής.

Αλλά η λογική, δεν σώζει.

Σώζει μόνο ο Λόγος που έγινε Σάρκα.

Και αυτός δεν είχε έρθει ακόμη.

Κι όμως, η Ελλάδα τον περίμενε.

Πώς αλλιώς να εξηγήσεις το θαύμα;

Όταν ήρθε ο Χριστός, δεν μίλησε λατινικά — αλλά ελληνικά. Τα Ευαγγέλια γράφτηκαν στην κοινή γλώσσα του λαού, η Καινή Διαθήκη μίλησε στα παιδιά του Ομήρου. 

Ο Παύλος κήρυξε στην Πνύκα, όχι στην Σύγκλητο της Ρώμης. Ο Χριστός δεν επέλεξε φιλοσόφους — αλλά άφησε παρακαταθήκη τη σοφία Του στην Ελλάδα. Γιατί η Ελλάδα είχε αναρωτηθεί σωστά. Κι ήταν καιρός να λάβει την απάντηση.

 

Πριν γεννηθεί η Εκκλησία, η Ελλάδα ήταν σαν έρημος που ούρλιαζε από δίψα.

Δεν είχε ψεύδη — είχε έλλειψη. Δεν είχε πλάνες — είχε έκκληση.

Κι όταν ήρθε ο Λόγος του Θεού, δεν χρειάστηκε να χτίσει νέα γλώσσα — μόνο να κατοικήσει στη δική μας.

Η Ελλάδα πριν τον Χριστό ήταν εκείνη που προσευχόταν χωρίς να ξέρει ποιον προσκυνά.

Η Ελλάδα μετά τον Χριστό έγινε Εκκλησία.

Κι αυτή είναι η γέννησή της.

Αυτός ήταν ο πρώτος λίθος.

 

2. «Η Ελλάδα της Ρωμηοσύνης: Το Βασίλειο του Σταυρού»

 

Η Βασιλεία του Χριστού εντός της Ιστορίας.

Όταν ο Χριστός αναλήφθηκε στους Ουρανούς, δεν άφησε πίσω του σύστημα — άφησε Εκκλησία. Δεν όρισε αξιώματα, αλλά λειτούργησε ένα Σώμα. Δεν ίδρυσε κράτος, αλλά Βασιλεία «οὐκ ἐκ τοῦ κόσμου τούτου». Κι όμως… μέσα στην Ιστορία, γεννήθηκε ένα κράτος που Τον μνημόνευε όχι απλώς σαν πίστη, αλλά σαν πνοή πολιτισμού.

 

Αυτή ήταν η Ρωμανία. Όχι «Βυζάντιο» — έτσι την ονόμασαν αργότερα οι ξένοι. Εμείς τη γνωρίζαμε ως Ρωμανία ή Ρωμηοσύνη: τον κόσμο εκείνο που συνέδεσε τον Σταυρό με τον Θρόνο, τον Χριστό με την καθημερινότητα, την Εκκλησία με την Ιστορία.

 

Η Ελλάδα, που είχε γεννήσει τον λόγο, δέχθηκε τώρα τον Λόγο Σαρκωμένο.

Και δεν αρκέστηκε να Τον λατρεύει — έπλεξε όλη την ύπαρξή της γύρω Του.

Η Ρωμανία δεν ήταν μια ακόμα αυτοκρατορία.

Ήταν η απόπειρα ενός λαού να ζήσει την Ουράνια Πολιτεία μέσα στην ανθρώπινη αδυναμία.

Να διοικεί με την προσευχή.

Να νομοθετεί με το Ευαγγέλιο.

Να βασιλεύει σταυρωμένα.

Στο κέντρο της Κωνσταντινούπολης δεν βρισκόταν ανάκτορο.

Βρισκόταν η Αγία Σοφία — ο Χριστός.

Ο αυτοκράτορας δεν στεφόταν από κόμμα ή λαό — χριόταν από τον Θεό, εντός ναού.

Οι νόμοι δεν υπάκουαν σε θέληση της πλειοψηφίας, αλλά σε δίκαιο που έπρεπε να σέβεται το «καθ’ ομοίωσιν» του κάθε προσώπου.

Δεν υπήρξε κράτος τόσο τραγικό και τόσο ιερό ταυτόχρονα.

Έπεσε σε αίρεση, διχάστηκε, ξέχασε τον Θεό πολλές φορές — μα ξανάβρισκε τον εαυτό της στην μετάνοια.

 

Γέννησε αιματηρές κρίσεις — αλλά και Αγίους.

Βασίλευσε χίλια χρόνια, όχι με ασφάλεια, αλλά με πίστη εν μέσω χάους.

Αυτό ήταν το Βασίλειο του Σταυρού:

Όχι δύναμη — αλλά μνήμη Ανάστασης.

Όχι καταστολή — αλλά λειτουργία.

Όχι εξουσία — αλλά διακονία.

Γιατί εκείνη η αυτοκρατορία δεν προοριζόταν να μείνει. Προοριζόταν να δείξει ότι είναι εφικτό, έστω για λίγο, να πορευτεί ο κόσμος με Χριστό.

Ήταν η υπόμνηση της Εκκλησίας εντός της Ιστορίας. Και όπως η Εκκλησία δεν είναι ποτέ πλήρης εδώ, έτσι κι εκείνη — λύγισε.

Αλλά λύγισε λυτρωτικά, μυστικά, όπως πεθαίνει ο σπόρος για να βγάλει καρπό.

Κι έπειτα, στα σκοτεινά χρόνια που ήρθαν, η Ρωμηοσύνη επέζησε όχι σε παλάτια, αλλά σε καλύβες.

Όχι σε στρατούς, αλλά σε ψαλμωδίες.

Όχι σε έγγραφα, αλλά σε Προσευχητάρια και ματωμένα κομποσκοίνια.

 

Ο Καποδίστριας δεν ήταν απλώς κυβερνήτης.

Ήταν απόγονος αυτής της Ρωμανίας, όπως κι εμείς.

Κι αν κάτι λείπει σήμερα από το κράτος μας, δεν είναι πολιτικό πρόγραμμα.

Είναι το ήθος της Ρωμηοσύνης —αυτό το ταπεινό, μα ανυπέρβλητο βίωμα ότι ο λαός μας μπορεί να ζει με Θεό, χωρίς να παύει να είναι λαός.

Κι έτσι σου λέω πως η Ελλάδα δεν πρέπει να ξαναγίνει αυτοκρατορία.

Αλλά να ξαναγίνει Εκκλησία.

Όχι “θρησκευτικό κράτος” — μα πολιτεία που θυμάται πως ο Σταυρός είναι τρόπος ύπαρξης.

 

3. «Ο Χριστός και οι Ζηλωτές: Η πολιτική που δεν έγινε»

 

Η Βασιλεία η δική μου δεν είναι από τον κόσμο αυτό.

Ήταν καιρός σκλαβιάς.

Ο Ισραήλ, ο λαός της υπόσχεσης, βρισκόταν κάτω από το ρωμαϊκό πέλμα.

Οι φόροι αφαιρούσαν την ελπίδα. Οι στρατιώτες αφαιρούσαν την αξιοπρέπεια.

Ο κόσμος περίμενε Μεσσία — έναν Λυτρωτή με σπαθί, όχι με σταυρό.

Και τότε εμφανίστηκε Εκείνος.

Ο Ιησούς ο Ναζωραίος.

Μίλησε με εξουσία που δεν είχε σπουδάσει.

Θεράπευε χωρίς αντίτιμο.

Μάζευε χιλιάδες, αλλά δεν ζητούσε ψήφο.

Έδινε όραμα, αλλά δεν υποσχόταν εξουσία.

Και τότε, οι Ζηλωτές Τον πλησίασαν.

Ήθελαν να τον κάνουν αρχηγό τους.

Να ηγηθεί μιας επανάστασης εναντίον της Ρώμης.

Εκείνος όμως, έφυγε.

«Ο Ιησούς ἔφυγεν πάλιν εἰς τὸ ὄρος μόνος αὐτός.»

(Ιω. 6, 15)

 

Τον αναζητούσαν για να τον κάνουν βασιλιά, κι Εκείνος αποσύρθηκε στην προσευχή.

Δεν τον ενδιέφερε η εξουσία.

Τον ενδιέφερε η σωτηρία.

Οι Ζηλωτές εκπροσωπούσαν εκείνο που πάντα έλκυε τον άνθρωπο: 

τη λογική της κοσμικής απελευθέρωσης.

Την ιδέα πως το πρόβλημα είναι οι Ρωμαίοι, οι κυβερνήσεις, το σύστημα.

Αλλά ο Χριστός ήξερε:

Ο πιο βαθύς τύραννος δεν είναι έξω από εσένα — είναι μέσα σου.

«Ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ ἐντὸς ὑμῶν ἐστιν.»

(Λουκ. 17, 21)

 

Και όταν στάθηκε μπροστά στον Πιλάτο, ο κόσμος περίμενε να φανερώσει τη δύναμή του.

Να μιλήσει, να απαιτήσει, να εξουσιάσει.

Αλλά Εκείνος είπε: «Ἡ βασιλεία ἡ ἐμὴ οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου.»

(Ιω. 18, 36)

Όχι επειδή δεν είναι για τον κόσμο, αλλά επειδή δεν έχει τις αρχές του κόσμου.

Δεν στηρίζεται στη βία.

Δεν επιβάλλεται με νόμους.

Δεν στηρίζεται σε συμμαχίες.

Δεν διατηρείται με φόβο.

Η Βασιλεία Του είναι από τη φύση της σταυρική.

 

Και ο δρόμος προς αυτήν περνά όχι από το παλάτι, αλλά από τον Γολγοθά.

Ένας από τους Μαθητές Του, ο Σίμων ο Κανανίτης, ήταν Ζηλωτής.

Κι όμως, όταν γνώρισε τον Χριστό, παράτησε τα όπλα.

Δεν πρόδωσε την πατρίδα του — την φώτισε.

Γιατί κατάλαβε πως το πρόβλημα δεν είναι η κατοχή της γης, αλλά η κατοχή της ψυχής από το σκοτάδι.

Ο Χριστός δεν ήρθε να ελευθερώσει την Ιερουσαλήμ από τους Ρωμαίους.

Ήρθε να ελευθερώσει όλο τον άνθρωπο από τη φθορά, την αμαρτία, τον θάνατο.

Γι’ αυτό και έγινε Βασιλιάς όχι με στέμμα, αλλά με ακάνθινο στεφάνι.

Όχι με σκήπτρο, αλλά με σταυρό.

Όχι με πλήθη που φώναζαν “Ζήτω”, αλλά με τον όχλο που φώναζε “Σταύρωσον αὐτόν”.

 

Σήμερα, τόσοι φωνάζουν πάλι: «Χρειαζόμαστε ηγέτες! Κάποιους να μας λυτρώσουν!»

Και πάλι Εκείνος φεύγει στο όρος.

Γιατί δεν ήρθε να γίνει βασιλιάς κοσμικός.

Ήρθε να μας κάνει βασιλείς του εαυτού μας.

Ήρθε να μας δείξει πώς νικά ο Άγιος — όχι ο ισχυρός.

Η πολιτική που δεν έγινε — είναι η μόνη που μπορεί να σώσει.

Όχι κόμμα. Όχι στρατός. Όχι σύστημα.

Αλλά ο Χριστός μέσα στον άνθρωπο.

Αυτός είναι ο μόνος δρόμος που δεν εξαγοράζεται, δεν διαστρέφεται, δεν νικιέται.

Κι αυτή είναι η πολιτεία που περιμένει ο Θεός από εμάς:

Όχι να την κυβερνήσουμε — να την κουβαλήσουμε πάνω στους ώμους μας, όπως Εκείνος τον Σταυρό.

 

4. «Από τον Καποδίστρια στα Τέμπη: Η Θυσία και η Προδοσία»

 

Η Ιστορία της νεότερης Ελλάδας ως κύκλος αίματος, προδοσίας και λησμονιάς.

Δεν πέρασε καιρός από τότε που ο Χριστός σταυρώθηκε — κι ο κόσμος συνέχισε να σταυρώνει όποιον Του έμοιαζε.

 

Αυτό έπαθε κι η Ελλάδα, όταν μετά το 1821, αντί να βαδίσει προς την Ανάσταση, άρχισε να γυρίζει στο σκοτάδι της ιδιοτέλειας, των κομμάτων, των ξένων αφεντικών.

Και τότε ήρθε ο Ιωάννης Καποδίστριας.

Ένας άνθρωπος μορφωμένος, ταπεινός, βγαλμένος απ’ την καρδιά της Ρωμιοσύνης και της Ορθοδοξίας.

Δεν ήρθε για να εξουσιάσει, αλλά για να υπηρετήσει.

Δεν ήρθε να κυβερνήσει Έλληνες – αλλά να αναστήσει ανθρώπους.

Περπάτησε σε κατεστραμμένα χωριά.

Άνοιξε σχολεία, ορφανοτροφεία, νομίσματα, ελπίδα.

Αρνήθηκε μισθό.

Προσευχόταν τη νύχτα και δούλευε τη μέρα.

Μα έκανε ένα “λάθος” που δεν του συγχώρεσε ποτέ το σύστημα: ήταν τίμιος.

 

Κι έτσι, οι «ελεύθεροι Έλληνες» τον σκότωσαν.

Όχι οι Τούρκοι. Όχι οι ξένοι.

Οι δικοί του.

Η σφαίρα που τρύπησε το σώμα του, διέλυσε κάτι πολύ βαθύτερο:

την ελπίδα πως η Ελλάδα μπορούσε να κυβερνηθεί με ήθος, όχι με συμφέρον.

Από τότε, η σκιά των Μαυρομιχαλαίων πλανάται πάνω από κάθε εποχή.

 

Τα κόμματα έσπειραν διχασμό.

Οι «Μεγάλες Δυνάμεις» διάλεξαν βασιλιά.

Η Ελλάδα έμαθε να κυβερνιέται όχι από πατέρες, αλλά από διαχειριστές.

Και κάθε φορά που ανατέλλει η ελπίδα, έρχεται μια δολοφονία, ένα πραξικόπημα, μια προδοσία να την θάψει.

 

Και φτάνουμε στα Τέμπη.

Μάρτης του 2023.

Δεν έχει πλέον Τούρκους, Ρωμαίους, Καποδίστριες. Έχει όμως παιδιά καμένα σε βαγόνια.

Μια χώρα που είχε χάσει το μέτρο —και βρήκε ξαφνικά μπροστά της την τιμωρία της αδιαφορίας.

Δεν ήταν τρομοκράτες.

Δεν ήταν εχθροί.

Ήταν τα ίδια της τα παιδιά, που πήγαιναν στις δουλειές, στις σχολές, στη ζωή.

Και η Ελλάδα τα έθαψε κάτω από μέταλλα και ψέματα.

 

Εκείνη τη νύχτα, οι ουρανοί δεν έκλαψαν. Μα τα μνήματα άνοιξαν.

Και βγήκαν από μέσα οι φωνές του 1821, του Καποδίστρια, του Μακρυγιάννη, του Παπαφλέσσα.

Κι έλεγαν: «Δεν φταίνε μόνο οι δολοφόνοι.

Φταίει κι ο λαός που ξέχασε να τιμά το αίμα.»

Γιατί η Ελλάδα δεν καταστράφηκε ποτέ από εχθρούς.

Αλλά από τη λήθη.

Από εκείνους που ξέχασαν πως είναι να χτίζεις με πόνο, με πίστη, με σταυρό.

 

Σήμερα, σε πολιτείες που ζητούν σωτήρες, παρατάσσονται νέοι “ηγέτες”, ντυμένοι με τη ρητορεία του λαϊκού αισθήματος.

Μα όποιος δεν έχει σταυρωθεί, δεν μπορεί να οδηγήσει τον λαό στον Γολγοθά — ούτε στην Ανάσταση.

Η Ελλάδα δεν θέλει άλλον Μεσσία. Έχει ήδη τον Χριστό.

Δεν ζητά άλλον κυβερνήτη. Ζητά λαό που θυμάται και ανασταίνεται.

Τα Τέμπη δεν ήταν απλώς έγκλημα.

Ήταν αποκάλυψη.

Ότι το τρένο της Ελλάδας δεν εκτροχιάστηκε τυχαία.

Είχε χρόνια βγει απ’ τις ράγες της αλήθειας, της πίστης, της θυσίας. Κι αν δεν ξαναθυμηθούμε τι είμαστε και Ποιος μας περιμένει, θα συνεχίσουμε να μαζεύουμε στάχτες αντί για αναστάσεις.

 

5. «Η Πατρίδα δεν σώζεται, αγιάζεται»

 

Η μόνη αληθινή απελευθέρωση: η εσωτερική Ανάσταση του λαού.

Η Ιστορία μας είναι γεμάτη από προσπάθειες «σωτηρίας» — από βασιλιάδες, στρατηγούς, συντάγματα, επαναστάσεις, ακόμη και χούντες που υπόσχονταν ελευθερία.

Και κάθε φορά, το τέλος ήταν ίδιο: νέοι δεσμώτες με νέα προσωπεία.

 

Η Ελλάδα δεν πρόκειται να σωθεί επειδή ένας νέος πολιτικός θα εμφανιστεί πιο ειλικρινής, πιο τίμιος, πιο ρητορικός.

Ούτε θα σωθεί από ένα κόμμα, ένα κίνημα, μια ψήφο ή μια “πολιτική αναγέννηση”.

Γιατί το πρόβλημα της Ελλάδας δεν είναι πρωτίστως πολιτικό.

Είναι πνευματικό.

Η κομματοκρατία δεν είναι απλώς ένα σύστημα.

Είναι πνεύμα.

Και το πνεύμα αυτό είναι διάβρωση της ενότητας, φανατισμός, προσωπολατρία, αλαζονεία, βλασφημία κατά της μνήμης των Πατέρων μας.

 

Κάθε φορά που σηκώνεται ένα νέο «πατριωτικό» σχήμα, γεμάτο ενθουσιασμό και δήθεν ανεξαρτησία, η Ιστορία το προειδοποιεί:

«Εάν δεν σταυρωθείς, θα διαφθαρείς.»

Και κανένας τους δεν το ακούει.

Ο Καποδίστριας δεν είχε κόμμα.

Ο Πατροκοσμάς δεν έκανε κόμμα.

Ο Άγιος Νεκτάριος δεν έκανε λίστα υποψηφίων.

Αυτοί άλλαξαν ψυχές — και μαζί τους άνοιξαν δρόμους για το Έθνος.

 

Η Πατρίδα δεν είναι εταιρεία.

Δεν έχει ανάγκη από διαχειριστές.

Χρειάζεται ομολογητές.

Χρειάζεται λαό που θυμάται το Θεό, όχι που εκλιπαρεί εξουσία.

Όσοι νομίζουν πως θα αναστηλώσουν την Ελλάδα με εκλογές, έχουν λησμονήσει τον Λόγο του Χριστού: «Ἡ βασιλεία ἡ ἐμὴ οὐκ ἔστιν ἐκ τοῦ κόσμου τούτου.»

(Ιω. 18, 36)

 

Δεν είπε πως η Βασιλεία Του είναι έξω από τον κόσμο, αλλά δεν έχει το πνεύμα του κόσμου.

Δεν χτίζεται με ψήφους, αλλά με δάκρυα.

Δεν εδραιώνεται με υπογραφές, αλλά με αίμα μαρτύρων.

Ο λαός σήμερα δεν θέλει πολιτική.

Διψά για νόημα.

Πεινά για ελπίδα.

Ασφυκτιά γιατί έχει ξεχάσει ποιος είναι — και Ποιος τον περιμένει.

Όταν λείπει ο Χριστός από την καρδιά, ζητάς σωτήρες από παντού:

από οθόνες, από μικρόφωνα, από αφίσες.

Αλλά ο Χριστός δεν κατεβαίνει υποψήφιος.

Κατεβαίνει στα βάθη της κόλασής σου και σου προσφέρει Ανάσταση.

Η Πατρίδα δεν σώζεται με αλλαγή κυβερνήσεων.

Σώζεται όταν ένας λαός μετανοεί.

 

Όταν ξαναφτιάξει εκκλησίες μέσα του και σχολεία πίστης στα παιδιά του.

Όταν ξαναθυμηθεί πως η πιο ριζική επανάσταση είναι η μετάνοια.

Όχι η μετάνοια της ενοχής, αλλά η μετάνοια της επιστροφής στην Αλήθεια.

Και τότε, δεν θα έχει πια σημασία ποιος κυβερνά.

Γιατί ο λαός που έχει αγιαστεί, δεν κυβερνιέται —στέκεται όρθιος, ακόμα και μέσα στη φωτιά.

Ένας τέτοιος λαός δεν φοβάται.

Δεν τον ελέγχει κανείς.

Γιατί έχει Κύριον.

Γι’ αυτό σου λέω:

Η Ελλάδα δεν θα σωθεί.

Θα αγιαστεί — ή θα χαθεί.

Δεν υπάρχει τρίτος δρόμος.

Και όσοι υπόσχονται σωτηρία χωρίς Χριστό, δεν θέλουν να σε σώσουν.

Θέλουν να σε εξουσιάσουν.

 

6. Η Νήψη του Έθνους: Όταν ο Λαός έγινε Εκκλησία

 

Κάλεσμα σε πνευματική πολιτεία. Όχι κόμμα, όχι δομή — αλλά ζωντανά κελιά Πίστης, Δικαιοσύνης και Αγάπης.

Έρχεται μια ώρα που το χώμα της Πατρίδας δεν αντέχει άλλα βήματα τυφλά.

Που τα δέντρα δεν λυγίζουν πια από τον άνεμο — αλλά από τη βλασφημία.

Που η θάλασσα δεν δροσίζει, γιατί είναι γεμάτη πνιγμένες ελπίδες.

Και τότε,

μες στη σιγή του ολέθρου,

ακούγεται ένα κάλεσμα δίχως μεγάφωνα.

Μια φωνή δίχως πρόσωπο.

Ένας ψίθυρος από τους αιώνες που λέει:

«Σήκω. Δεν είσαι μόνος. Υπάρχει η Νήψη του Έθνους.»

 

Τι είναι αυτή η Νήψη του Έθνους;

Δεν είναι κόμμα.

Δεν έχει πρόεδρο, γραμματέα, έδρα.

Δεν έχει καμία θέση στην τηλεόραση.

Και καμία εξουσία σ’ αυτόν τον κόσμο.

Είναι η νήψη της πίστης, που κρατήθηκε στα σκοτάδια.

Η νήψη της μνήμης, που δεν έσπασε στην προδοσία.

Η νήψη της Αγάπης, που ενώνει ακόμα ζωντανούς και νεκρούς, πατέρες και παιδιά, ουρανό και γη.

 

Είναι η άλλη Ελλάδα.

Η Ελλάδα που δεν φαίνεται.

Η Ελλάδα που προσεύχεται όταν οι άλλοι φωνάζουν.

Που ταΐζει χωρίς να διαφημίζει.

Που γράφει με δάκρυα και όχι με hashtags.

Είναι εκείνος ο λαός που ποτέ δεν έγινε πλειοψηφία, αλλά ποτέ δεν εξαφανίστηκε.

Είναι οι γονατισμένοι που κρατούν ψηλά τον ουρανό.

Δεν θέλουμε κόμμα.

Θέλουμε κελί.

Ένα κελί που μπορεί να είναι το σπίτι μας, ένα καφενείο, ένα δωμάτιο νοσοκομείου, μια στάση λεωφορείου.

Όπου δύο ή τρεις συγκεντρώνονται εν τῷ ὀνόματί Του,

Εκείνος είναι ανάμεσά τους.

Η νέα Εκκλησία του Έθνους δεν αντικαθιστά την Εκκλησία του Χριστού.

Την ακολουθεί, την θυμάται, την ανασταίνει μέσα στα ερείπια της λατρείας της εξουσίας.

Δεν φορά ράσα, αλλά έχει καρδιά μοναχική.

Δεν βγάζει ψηφίσματα, αλλά ομολογεί με τη ζωή.

Δεν ετοιμάζει συνέδρια, αλλά ψήνει ψωμί για τον πεινασμένο.

Δεν ζητά εξουσία — ζητά συγχώρεση.

 

Η ελπίδα της Ελλάδας δεν είναι πολιτική.

Είναι ευχαριστιακή.

Είναι να βγεις από το σπίτι σου, και να θυμάσαι πως το έδαφος κάτω απ’ τα πόδια σου ποτίστηκε με αίμα Αγίων και Μαρτύρων.

Και να φωνάξεις:

«Δεν θα ζήσω πια για το εγώ μου. Θα ζήσω για τον Χριστό, για τον αδελφό, για την Αλήθεια.»

Και τότε, σαν σπινθήρες στη νύχτα, θα εμφανιστούν οι ζωντανοί αδελφοί, ο ένας μετά τον άλλον.

Δεν θα φοράνε τα ίδια. Δεν θα μιλούν το ίδιο.

Αλλά θα καίνε από την ίδια Φλόγα.

Κι εκεί θα καταλάβεις:

Η Ελλάδα δεν σώθηκε. Αγιάστηκε.

 

Μην περιμένεις επανάσταση απ’ έξω.

Η επανάσταση γίνεται μέσα σου.

Και δεν ξεκινά με κραυγή —αλλά με δάκρυ, με εξομολόγηση, με άρτο και οίνο.

Η Νήψη του Έθνους είμαστε εμείς.

Όταν ζούμε αλλιώς.

Όταν δεν περιμένουμε από κανέναν — γιατί θυμηθήκαμε Ποιος περιμένει από εμάς.

Ας χτίσουμε την πνευματική πολιτεία της Ρωμηοσύνης.

Όχι με πέτρα, αλλά με Σώμα και Αίμα.

Γιατί μόνο έτσι θα ξαναγίνει η Ελλάδα η καρδιά της Οικουμένης.

Κατάληψη θυλάκων κατά μήκος των Ιρανικών ακτογραμμών από πεζοναύτες των ΗΠΑ απαραίτητη προϋπόθεση και με πολύ αίμα;

Γράφει ο Δρ.Κωνσταντίνος Βαρδάκας 

 

Τις τελευταίες ώρες ρωτούν στα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη αν γίνει και πότε θα ξεκινήσει η σύγκρουση στον Περσικό Κόλπο.

Φυσικά ο πρόεδρος Τραμπ δεν τους έχει δώσει τον αριθμό του τηλεφώνου του και όλοι πελαγοδρομούν με εικασίες και αναλύσεις.

 

Το διπλωματικό στάδιο μάλλον αποτυγχάνει αλλά ο σκοπός του πέτυχε στο να προετοιμαστούν οι δύο πλευρές στο ύψιστο επίπεδο μάχης.

 

Αυτές τις ώρες οι ισορροπίες των παγκόσμιων γεωπολιτικών συμφερόντων αναδιατάσσεται με την λογική ..τι μου δίνεις ..τι χάνω και έτσι όλα είναι ανοικτά μέχρι να δούμε την ροή των πολεμικών γεγονότων.

 

Όπως επισημάναμε χθες υπάρχουν ενστάσεις από κορυφαίους στρατιωτικούς των ΗΠΑ βλ. https://konstantinoupolipothoumeno.blogspot.com/2026/02/economist-13.html καθότι αυτοί έχουν μελετήσει επισταμένα όλα τα ενδεχόμενα λόγω του μεγάλου στρατηγικού βάθους του Ιράν και του πολυάριθμου της επικρατείας του.

 

Δεν βάζουμε εδώ τον φανατισμό και την αποφασιστικότητα μεγάλης μερίδας των Ιρανών να μην αλλάξουν τα υπάρχοντα δεδομένα.

 

Γενιές Ιρανών γαλουχήθηκαν ότι οι Αμερικανοί είναι το παγκόσμιο κακό και τα συναφή ...

Έτσι οι εμφύλιοι πόλεμοι μέσα στο Ιράν είναι δεδομένοι.

Το θέμα όμως που απασχολεί τις άπληστες ηγεσίες του πλανήτη είναι σε πρώτη φάση το ενεργειακό και η διασφάλιση της ροής μέσω των Στενών του Ορμούζ.

Βλ.https://konstantinoupolipothoumeno.blogspot.com/2026/02/hormuz.html

 

Απαραίτητη προϋπόθεση τώρα δεν είναι μόνο ο βομβαρδισμός των πυρηνικών και βαλλιστικών εγκαταστάσεων του Ιράν, αλλά η κατάληψη θυλάκων κατά μήκος της ιρανικής ακτογραμμής από χερσαίες δυνάμεις για να εξασφαλιστεί η οποιαδήποτε πρόοδος επιτυχίας.

 

Και εδώ αγαπητοί μου θα χυθεί πολύ αίμα ...μα πάρα πολύ αίμα και τα φέρετρα θα πηγαίνουν γεμάτα στις ΗΠΑ και αλλού.

ΟΥΔΕΙΣ ΘΕΛΕΙ ΠΟΛΕΜΟ ΑΛΛΑ ΟΠΩΣ ΣΤΡΩΝΕΙΣ ΕΤΣΙ ΚΟΙΜΑΣΑΙ ΣΤΟΝ ΥΠΝΟ ΤΟΥ ΑΘΛΙΟΥ.

 

Η παγκόσμια αθλιότητα και η αποστασία έχει κορυφωθεί και η λογική ψάχνει ακραίες λύσεις, πως θα είναι αυτός ο πόλεμος που μας ξημερώνει.

Δύσκολη η φετινή Σαρακοστή, αλλά μας καλεί σε πραγματική μετάνοια.

 

ΣΤΩΜΕΝ καλώς 

Δρ.Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Τι προβλέπει η σύμβαση της ελληνικής δημοκρατίας με την Chevron

Του Μανώλη Κοττάκη

 

Στον ιστότοπο του ελεγκτικού συνεδρίου, όπου ήταν αναρτημένη την Παρασκευή το απόγευμα η πράξη 06/2026, πράξη του ε΄ κλιμακίου του ακυρωτικού δικαστηρίου, κρύβεται όλο το παρασκήνιο των ελληνοτουρκικών σχέσεων αλλά και της νέας αρχιτεκτονικής της μεσογείου.

 

Το συγκεκριμένο κλιμάκιο του ανωτάτου ακυρωτικού δικαστηρίου, με πρόεδρο την κυρία Αργυρώ Μαυρομάτη, σύμβουλο, και τα μέλη Ελισάβετ Σαββοργινάκη και Βασιλεία Χαραλάμπους, παρέδρους, συνεδρίασε στις 22 Δεκεμβρίου 2025 και στις 9 Ιανουαρίου 2026 για να ελέγξει τη νομιμότητα της σύμβασης του ελληνικού δημοσίου με την Chevron και την κοινοπραξία που θα αρχίσουν σύντομα έρευνες για εξορύξεις υδρογονανθράκων σε δύο θαλάσσια οικόπεδα νοτίως της Kρήτης. Η γνωμοδότησή του, η οποία βασίστηκε στην κείμενη νομοθεσία, ήταν θετική. Το κείμενο της εγκριτικής πράξης παρουσιάζει τεράστιο ενδιαφέρον για τρεις λόγους:

 

Ο πρώτος είναι ότι στις σελίδες 18 και 19 της πράξεως δημοσιεύεται το περιεχόμενο μιας εξαιρετικά σημαντικής προσθήκης της τελευταίας στιγμής που έγινε για την προστασία των συμφερόντων του ελληνικού δημοσίου αλλά και των εταιρειών, σε περίπτωση που κατά τη διάρκεια των ερευνών, των εξορύξεων αλλά και της πιθανής εμπορικής εκμετάλλευσης του κοιτάσματος (γίνεται μνεία σε 50.000.000 – 100.000.000 βαρέλια) τεθούν εκτός των αρχικών οικοπέδων περιοχές που ήταν σε ελληνική δικαιοδοσία και μεταβιβαστούν με διεθνή συμφωνία σε άλλη χώρα.

 

Στη συγκεκριμένη παράγραφο (20) γίνεται αναφορά σε όρους όπως «αναθεώρηση συντεταγμένων νοτίων και πλευρικών ορίων από τον εκμισθωτή» (ελληνική δημοκρατία), «μελλοντική οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας και αοζ με διμερή ή πολυμερή συμφωνία», «ηπειρωτική υφαλοκρηπίδα», «μελλοντική διεθνής συμφωνία οριοθέτησης», «αποχώρηση της εταιρείας από μέρος που θα μπορούσε να μην αποτελεί μέρος της ελληνικής υφαλοκρηπίδας ή αοζ», «περιοχές που η ελληνική δημοκρατία δεν θα διαθέτει κυριαρχικά δικαιώματα», «απώλεια οριοθετημένης περιοχής», «παραίτηση ακόμη και αν έχει προσδιοριστεί περιοχή εκμετάλλευσης».

 

Όλοι οι παραπάνω όροι, που περιγράφουν δυνητικές μελλοντικές εξελίξεις μετά από διαπραγματεύσεις Ελλάδας – Τουρκίας ή Ελλάδας – Τουρκίας – Αιγύπτου – Κυπριακής Δημοκρατίας – Λιβύης και ψευδοκράτους, προστέθηκαν στο κείμενο της σύμβασης την τελευταία στιγμή, μετά από απαίτηση και των εταιρειών, οι οποίες ήθελαν ξεκάθαρο τοπίο για την εξαιρετικά πιθανή περίπτωση τμήμα των θαλάσσιων οικοπέδων που θα ερευνούν, εξορύσσουν και εκμεταλλεύονται «φύγουν» από την ελληνική δικαιοδοσία και περάσουν στη δικαιοδοσία τρίτης χώρας.

 

Γι’ αυτό γίνεται μνεία στη σύμβαση, το περιεχόμενο της οποίας θα τεθεί σε διαβούλευση για την κύρωσή της από το ελληνικό κοινοβούλιο, σε ιστορικά φορτισμένους όρους όπως «απώλεια», «παραίτηση», «αναθεώρηση συντεταγμένων» κ.λπ. Σημειωτέον ότι στη σελίδα 13 της πράξης του ελεγκτικού συνεδρίου αποκαλύπτεται ότι τα οικόπεδα στα οποία θα κάνουν τις έρευνές τους οι εταιρείες νοτίως της Κρήτης αναφέρονται ως «επίμαχη περιοχή». Στην ουσία περιγράφεται το αποτέλεσμα μιας πολυμερούς διεθνούς διάσκεψης για την ενέργεια. Και υπό αυτήν την οπτική αποκτά εξαιρετικό ενδιαφέρον η επικείμενη επίσκεψη του προέδρου Τραμπ στην Αθήνα.

 

Ο δεύτερος λόγος που η ανάγνωση της πράξης του ελεγκτικού συνεδρίου θεωρείται άκρως ενδιαφέρουσα είναι γιατί περιέχονται σε αυτήν λεπτομέρειες για την κοινοβουλευτική διαδικασία κύρωσής της.

 

Σύμφωνα με το άρθρο 33 της σύμβασης ορίζεται ότι η σύμβαση μίσθωσης υπόκειται σε κύρωση από το κοινοβούλιο, η οποία θα συντελείται μέσω της ενσωμάτωσής της σε ειδικό κυρωτικό νόμο. Η ημερομηνία κατά την οποία η σύμβαση δημοσιεύεται στην εφημερίδα της κυβερνήσεως μετά την κύρωσή της από το ελληνικό κοινοβούλιο θα είναι η ημερομηνία έναρξης ισχύος αυτής». Η κυβέρνηση έχει ανακοινώσει ότι θα καταθέσει τη σύμβαση προς κύρωση στη βουλή τον Αύγουστο.

 

Ο τρίτος λόγος αφορά τα οικονομικά στοιχεία. Στα ανταλλάγματα παραγωγής προβλέπονται στην παράγραφο 15 για την Ελληνική Δημοκρατία τα εξής ποσά: 1,5 δισ. ευρώ για την πρώτη παραγωγή, 5 δισ. ευρώ όταν η παραγωγή φθάσει τα 50.000.000 βαρέλια και 10 δισ. ευρώ όταν η παραγωγή φθάσει τα 100.000.000 βαρέλια.

 

Ο τέταρτος λόγος αφορά το βάθος των εξορύξεων. Η κοινοπραξία στην οποία κατακυρώθηκε ο διαγωνισμός δεν δεσμεύτηκε για τα βάθη των γεωτρήσεων. Όπως τονίζεται στη σελίδα 10, «από την πλευρά της κοινοπραξίας διευκρινίστηκε ότι στην παρούσα χρονική συγκυρία δεν μπορεί να δεσμευθεί για συγκεκριμένα συνολικά βάθη των προτεινόμενων ερευνητικών γεωτρήσεων λόγω των αντικειμενικών κενών στην κατανόηση των δυνητικών στόχων και της μεγάλης διακύμανσης βάθους νερού». Η «Εστία της Κυριακής» δημοσιεύει τρία σημαντικά αποσπάσματα από τη σύμβαση, όπως αυτή αναλύεται από το κλιμάκιο του ελεγκτικού συνεδρίου, και τα συμπεράσματα είναι αποκλειστικά δικά σας. Πρώτη φορά στη σταδιοδρομία μας αντικρίσαμε κείμενα που «μιλούν».

 

Τι ορίζει η σύμβαση ότι θα συμβεί στην υφαλοκρηπίδα και την αοζ μας αν υπάρξει διεθνής συμφωνία οριοθέτησης

 

«20. Στις 10.12.2025 διαβιβάστηκε στην επιτροπή αξιολόγησης, από το νομικό τμήμα της «…α.ε.», το …/10.12.2025 εισηγητικό σημείωμα, με θέμα την προσθήκη παραγράφου στο άρθρο 30 των συμβάσεων μίσθωσης για τις θαλάσσιες περιοχές 18 «νότια της Κρήτης 1» και «νότια της Κρήτης 2». Ειδικότερα, σύμφωνα με το προαναφερθέν σημείωμα, στο εν λόγω άρθρο προστίθεται παράγραφος 3, ως εξής:

 

«30.3 Οι γεωγραφικές συντεταγμένες των νότιων και πλευρικών ορίων της συμβατικής περιοχής μπορούν να αναθεωρηθούν από τον εκμισθωτή, σε περίπτωση σύναψης συμφωνίας μεταξύ της ελληνικής δημοκρατίας και ενός ή περισσότερων γειτονικών κυρίαρχων κρατών, η οποία οριοθετεί την υφαλοκρηπίδα ή την αποκλειστική οικονομική ζώνη (αοζ) της ελληνικής δημοκρατίας στη συμβατική περιοχή. Σε τέτοια περίπτωση, ο εκμισθωτής θα ενημερώνει αμέσως τον μισθωτή εγγράφως για τη σύναψη της εν λόγω συμφωνίας και τις γεωγραφικές συντεταγμένες της συμφωνηθείσας γραμμής οριοθέτησης.

 

Σε ημερομηνία που θα καθοριστεί από τον εκμισθωτή στην ανωτέρω κοινοποίηση, η οποία θα προηγείται της ημερομηνίας έναρξης ισχύος της συμφωνίας οριοθέτησης (η «ημερομηνία οριοθέτησης»), το τμήμα της συμβατικής περιοχής που, σύμφωνα με τις διατάξεις της συμφωνίας οριοθέτησης, βρίσκεται πέραν της ηπειρωτικής υφαλοκρηπίδας/αοζ της ελληνικής δημοκρατίας (η «οριοθετημένη περιοχή»), παύει να αποτελεί μέρος της συμβατικής περιοχής και όλα τα δικαιώματα του μισθωτή επί του τμήματος αυτού εκλείπουν, χωρίς να δημιουργούνται δικαιώματα ή αξιώσεις του μισθωτή έναντι του εκμισθωτή σε έξοδα ή αποζημίωση, εκτός από τα οριζόμενα στο παρόν άρθρο 30.

 

Ο μισθωτής, κατά την ημερομηνία οριοθέτησης, θεωρείται ότι έχει παραιτηθεί από την οριοθετημένη περιοχή, ακόμη και αν η οριοθετημένη περιοχή έχει καταστεί, εν όλω ή εν μέρει, περιοχή εκμετάλλευσης, και πριν από την παραίτηση αυτή και με δικά του έξοδα προβαίνει στις ενέργειες που προβλέπονται στο άρθρο 6.3 της παρούσας σύμβασης, με τον καθαρισμό της οριοθετημένης περιοχής, συμπεριλαμβανομένης της απομάκρυνσης οποιωνδήποτε εγκαταστάσεων και εξοπλισμού που έχουν εγκατασταθεί από τον μισθωτή.

 

Εντός 30 ημερών από την ημερομηνία οριοθέτησης, ο εκμισθωτής θα αποζημιώσει τον μισθωτή για όλες τις στρεμματικές αποζημιώσεις και τα πρόσθετα ανταλλάγματα που κατέβαλε ο μισθωτής, αναλογικά με το ποσοστό της συμβατικής περιοχής, όπως αυτή ορίζεται κατά την ημερομηνία οριοθέτησης, από την οποία παραιτήθηκε (ή θεωρείται ότι παραιτήθηκε) σύμφωνα με το παρόν άρθρο 30».

 

Πηγή: Εστία της Κυριακής

Newsbreak 

Η Κούβα «αργοπεθαίνει»: Χωρίς φαγητό και φάρμακα εξαιτίας του αμερικανικού εμπάργκο

Η Κούβα βρίσκεται αντιμέτωπη με τεράστιες ελλείψεις καυσίμων και βασικών αγαθών, ως αποτέλεσμα της πρόσφατης ισχυροποίησης του εμπάργκο, που επέβαλε η Αμερικανική κυβέρνηση του Ντ.Τραμπ.

 

Στην Αβάνα, η έλλειψη πετρελαίου, μετά την κατάρρευση του Μαδούρο στη Βενεζουέλα και την απαγόρευση των ΗΠΑ στο Μεξικό να τροφοδοτεί την Αβάνα, έχει παραλύσει μεταφορές, υπηρεσίες και δημόσιες δομές, ενώ οι πολίτες βιώνουν δραματική επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης. 

 

Σε οδοιπορικό του στην πρωτεύουσα της Κούβας, Αβάνα, ο αμερικανικός τύπος μεταφέρει μια εικόνα που αποτυπώνει το μέγεθος της κρίσης. Από τον 39ο όροφο του Iberostar Selection La Habana, του ψηλότερου κτιρίου της χώρας, οι συνήθως πολυσύχναστοι δρόμοι εμφανίζονται σχεδόν έρημοι. Τα πρατήρια καυσίμων έχουν στερέψει, οι διακοπές ρεύματος είναι συχνές και το σούρουπο βυθίζει την πόλη στο σκοτάδι, καθώς η ηλεκτροδότηση δεν επαρκεί. Το αεροδρόμιο έχει εξαντλήσει τα αποθέματα κηροζίνης και ο εναέριος χώρος παραμένει σχεδόν άδειος.

 

Ο Ντόναλντ Τραμπ δήλωσε ότι η πίεση προς την Κούβα είναι «τόσο σφιχτή, που δεν υπάρχει πετρέλαιο, δεν υπάρχουν χρήματα, δεν υπάρχει τίποτα», επιβεβαιώνοντας ότι στόχος της πολιτικής του είναι η αποδυνάμωση ενός μαρξιστικού καθεστώτος, που βρίσκεται στην εξουσία επί 67 χρόνια.» Το εμπάργκο που απαγορεύει την εξαγωγή καυσίμων προς την Κούβα, με την απειλή σφοδρών εμπορικών κυρώσεων για τους παραβάτες, έχει ήδη μετατραπεί σε ευρεία ανθρωπιστική κρίση.

 

Οι ελλείψεις τροφίμων είναι εκτεταμένες. Με τον πληθωρισμό να καθιστά ακόμη και βασικά αγαθά απρόσιτα, οικογένειες αναζητούν υπολείμματα τροφίμων σε σωρούς απορριμμάτων σε κάθε γωνιά της πόλης. Οι εστίες μόλυνσης από τρωκτικά και κουνούπια πολλαπλασιάζονται. Νέες μητέρες ανταλλάσσουν τις περιορισμένες οικονομίες τους για βρεφικό γάλα και παιδικά φάρμακα, ενώ τα ράφια των φαρμακείων είναι άδεια.

 

Στο δημοτικό σχολείο Ελ Σαλβαδόρ, όπου 350 μαθητές σιτίζονται με φαγητό μαγειρεμένο σε κάρβουνα, ο διευθυντής Χουάν Ρενιέρ εκφράζει ανησυχία ότι η παρατεταμένη διακοπή των μαθημάτων θα οδηγήσει σε αύξηση της νεανικής εγκληματικότητας. Σήμερα, μόνο παιδιά κάτω των 12 ετών παρακολουθούν μαθήματα, ενώ οι έφηβοι περιφέρονται στους δρόμους ή αναζητούν εργασία στον τουρισμό, ο οποίος έχει περιοριστεί δραστικά μετά την πανδημία.

 

Περίπου 2.000.000 Κουβανοί έχουν εγκαταλείψει τη χώρα τα τελευταία χρόνια, κυρίως προς τις ΗΠΑ, με τα εμβάσματα να αποτελούν βασική πηγή επιβίωσης για πολλές οικογένειες. Παράλληλα, περιορισμένος αριθμός επιχειρήσεων που σχετίζονται με το καθεστώς εξακολουθεί να αποκομίζει οφέλη, όπως καταστήματα που πουλάνε κινεζικά φωτοβολταϊκά συστήματα σε τιμές δυσανάλογες του μέσου ετήσιου εισοδήματος.

 

Το Iberostar Selection La Habana εγκαινιάστηκε το 2025 και ανήκει στον εμπορικό βραχίονα του καθεστώτος GAESA, σε συνεργασία με ισπανική πολυεθνική εταιρεία. Σύμφωνα με το Στέιτ Ντιπάρτμεντ, η επένδυση έχει ενταχθεί στον κατάλογο απαγορευμένων επιχειρήσεων, καθώς θεωρείται ότι ωφελεί την κυβερνητική ελίτ εις βάρος των πολιτών. Το ξενοδοχείο, που φέρεται να κόστισε έως και 500 εκατ. δολάρια, αποτελεί σύμβολο των κοινωνικών ανισοτήτων, σε μια χώρα που αντιμετωπίζει σοβαρές ελλείψεις σε βασικές υποδομές.

 

Την ίδια στιγμή, η εξάρτηση από το πετρέλαιο της Βενεζουέλας, το οποίο διακόπηκε στο πλαίσιο των αμερικανικών μέτρων, επιδείνωσε μια ήδη εύθραυστη οικονομία. Πολλοί Κουβανοί εκφράζουν την άποψη ότι η κυβέρνηση χρησιμοποιεί το εμπάργκο ως πρόσχημα για τη διαφθορά και τη διοικητική ανεπάρκεια.

 

Στην περιοχή Αλαμάρ, ένα εκτεταμένο συγκρότημα σοβιετικής αρχιτεκτονικής στα ανατολικά της Αβάνας, οι κάτοικοι ζουν χωρίς επαρκή μέσα μεταφοράς και συχνά χωρίς ηλεκτρικό ρεύμα. «Το πρόβλημα δεν είναι το σύστημα, αλλά οι ηγέτες. Μιλούν για σοσιαλισμό, αλλά αυτό δεν είναι πραγματικός σοσιαλισμός» δηλώνει κάτοικος της περιοχής, προσθέτοντας ότι «το 90% των ανθρώπων είναι εξοργισμένοι».

 

Η ιστορική μνήμη της απόβασης στον Κόλπο των Χοίρων το 1961 εξακολουθεί να επηρεάζει τον δημόσιο διάλογο. Η Νεμέσια Ροντρίγκεζ Μοντάνο, η οποία έζησε τα γεγονότα, δηλώνει ότι οι ΗΠΑ επιδιώκουν και σήμερα την «ήττα» της Κούβας μέσω «ψυχολογικού πολέμου». Αντίθετα, ο Ορλάντο Εξπόσιτο εκτιμά ότι, αν είχε επιτύχει η τότε επιχείρηση, η χώρα θα μπορούσε να είναι «ειρηνική και ευημερούσα».

 

Καθώς οι κοινωνικές πιέσεις αυξάνονται και οι δημόσιες διαμαρτυρίες παραμένουν περιορισμένες λόγω φόβου καταστολής, το ερώτημα που διατυπώνεται είναι κατά πόσο ο πρόεδρος Μιγκέλ Ντίας-Κανέλ μπορεί να διαχειριστεί την κρίση ή αν οι εξελίξεις θα οδηγήσουν σε ευρύτερες πολιτικές ανακατατάξεις. Οι επόμενοι μήνες αναμένεται να είναι καθοριστικοί για το μέλλον της χώρας.

 

πηγή