Τελευταίες αναρτήσεις

15 Ιουλίου 2018

Διαβάζεις Guardian και είναι σαν να μνημονεύεις Πατρο- Κοσμά.

Θα ήταν τυχεροί οι τοκογλύφοι αν πριν μας δανείσουν διάβαζαν ΑΓΙΟ ΚΟΣΜΑ Αιτωλό «Θὰ σᾶς ρίξουν παρὰ πολύ· θὰ σᾶς ζητήσουν νὰ τὸν πάρουν πίσω, ἀλλὰ δὲν θὰ μπορέσουν».
ΤΏΡΑ είναι κάπως αργά για αυτό και αναρωτιούνται. 

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας 

«Guardian: Κανείς δεν πιστεύει ότι η Ελλάδα θα ξοφλήσει το χρέος -Οι φόβοι»

Αποσπάσματα του άρθρου 
«Αφορμή για το μακροσκελές άρθρο της ανταποκρίτριας της βρετανικής εφημερίδας στην Αθήνα, Έλενα Σμιθ, η επικείμενη ολοκλήρωση του τελευταίου προγράμματος.» 

«Κανείς δεν πιστεύει ότι η χώρα μπορεί να αποπληρώσει επιτυχώς το χρέος της.»
«Η συμφωνία, που αποκαλύφθηκε τον περασμένο μήνα, δίνει στην Αθήνα τη δυνατότητα παράτασης των πληρωμών του χρέους των 320 δισ. ευρώ κατά μια δεκαετία και παρέχει την τόσο αναγκαία “ανάσα” για τον εκσυγχρονισμό της οικονομίας. Όμως, θεωρείται ευρέως ως αν επαρκής για να αποφύγει η Ελλάδα περαιτέρω κρίση στο μέλλον», αναφέρει το δημοσίευμα.»

«Στην παγκόσμια οικονομική ιστορία, καμία χώρα δεν έχει λάβει τόσα χρήματα, όσα η Ελλάδα, υπενθυμίζει ο Guardian.»

«Η διάσωση είναι τίμημα. Οι όροι ήταν σκληροί, μη δημοφιλείς και, κατά περιπτώσεις, τιμωρητικά επιθετικοί. Περικοπές μισθών και συντάξεων, αυξήσεις φόρων και διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις -πολλές από αυτές αντιπαθείς παρότι έπρεπε να γίνουν προ πολλού- ήταν η βάση των αδιάκοπων απαιτήσεων των δανειστών. Αλλά ο οικονομικός “ζουρλομανδύας” έπνιξε την οικονομική ανάπτυξη. Από 120% στο ξέσπασμα της κρίσης, η αναλογία χρέους- ΑΕΠ πλέον είναι περίπου 180%, μακράν η υψηλότερη στην ΕΕ», σημειώνει η βρετανική εφημερίδα. 

«Πολλοί πιστεύουν ότι μπορεί να χρειαστεί μια δεκαετία, τουλάχιστον, για να ανακτήσει η χώρα το χαμένο εισόδημα και να επιστρέψει στο προ κρίσης βιοτικό επίπεδο, επισημαίνει μεταξύ άλλων το ρεπορτάζ, συμπληρώνοντας ότι το δημογραφικό πρόβλημα που επιδεινώνεται δεν βοηθά, καθώς η Ελλάδα έχει το χαμηλότερο ποσοστό γεννήσεων μετά τη Βουλγαρία στην ΕΕ…» http://www.iefimerida.gr/ 

Και μια που μιλάμε για τοκογλύφους δυτικούς που επιβαρύνονται με πνευματικά πανωτόκια έχουμε να τους θυμίσουμε κάτι που επισημάναμε πρώτοι πολύ πριν σκάσουν τα Εθνικά θέματα μας με τα Δυτικά Βαλκάνια.

Φεβρουάριο και Απρίλιο του 2017 επικεντρωθήκαμε στον από Βορρά κίνδυνο με βάσει την γεωπολιτική ανάλυση και τις προρρήσεις των ΑΓΙΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ μας.

ΤΟ ΣΥΝΘΗΜΑ ΔΟΘΗΚΕ και έρχεται από ψηλά
«αλλάξτε τα σύνορα στην Βαλκανική Χερσόνησο πριν ανοίξουν τα πηγάδια στο ΑΙΓΑΙΟ και στην ΚΥΠΡΟ»

Η Εγγλέζικη εξωτερική πολιτική μετά το Brexit επανακάμπτει στα Δυτικά Βαλκάνια και παρακολουθεί τα γεγονότα (βλ αλβανικό αλυτρωτισμό) με μεγάλη προσοχή. 

Οι Άγγλοι έχασαν πολύ χρόνο και προσπαθούν να γεμίσουν το κενό που φρόντισε η πονηρή τουρκία να καλύψει. 
Τώρα πρέπει να προσέξουμε το δίδυμο Τουρκίας-Αλβανίας που ενεργοποιείται. 
Όλο αυτό το χρονικό διάστημα ο νοννός των Βαλκανίων βλ. Τουρκία  έδινε χρήμα και οδηγίες και απεργαζόταν την επαναχάραξη των συνόρων. 

Βρετανική Έκθεση: «Τα Δυτικά Βαλκάνια πηγή αστάθειας στην Ευρώπη» 
12 Ιανουαρίου 2018  

« Οι έξι γειτνιάζουσες χώρες (Σερβία, Μαυροβούνιο, Βοσνία, Αλβανία, Σκόπια και Κοσσυφοπέδιο) αποτελούν μια ‘πηγή αστάθειας στην Ευρώπη, γράφει το σερβικό δημοσίευμα,  επισημαίνοντας ότι υπάρχει ένας αυξανόμενος εθνικισμός που είναι πιο επικίνδυνος από το ριζοσπαστικό Ισλάμ όπως αναφέρεται  στην έκθεση της Επιτροπής Αξιολόγησης της Βουλής των Λόρδων «Το Ηνωμένο Βασίλειο και το μέλλον των Δυτικών Βαλκανίων».

«Η κατάσταση μετά τον πόλεμο της δεκαετίας του ’90 είναι μια ‘ειρήνη χωρίς συμφιλίωση’. Δεν υπάρχει συναίνεση σχετικά με τις αιτίες και τη φύση της βίας που διαπράχθηκαν κατά τη διάρκεια της σύγκρουσης στην πρώην Γιουγκοσλαβία αφού όλες οι εθνοτικές ομάδες θεωρούν τους εαυτούς τους ως θύματα και όχι πρωταγωνιστές της βίας.

Ο λόρδος  Πάντι Ασντόουν, (πρώην Ύπατος Εκπρόσωπος στη Β-Ε) βλέπει τα Δυτικά Βαλκάνια ως μια περιοχή με ‘ημιτελείς πολέμους’.

Τα σύνορα δεν είναι αμετάβλητα 

Επισημαίνεται ότι η κληρονομιά του 20ου αιώνα είναι ο εθνικισμός, ο οποίος παρατηρείται σε όλες τις χώρες και σχεδόν κατά κανόνα εγείρεται από πολιτικές ελίτ. 
Ο ακραίος εθνικισμός, σύμφωνα με αυτούς, θέτει μεγαλύτερο κίνδυνο από ό, τι το ριζοσπαστικό Ισλάμ, η επιρροή του οποίου έχει αυξηθεί κατά τα τελευταία χρόνια.»(Στοιχεία από blic.rs, illyriapress.com) https://www.echedoros-a.gr/2018/01/blog-post_48.html

Ας αφήσουμε τον ΑΓΙΟ ΚΟΣΜΑ τον Αιτωλό να τελειώσει την ανάλυση καθότι αυτός γνωρίζει πολύ καλά τι ζούμε και τι έρχεται.

«Θἄρθη πρῶτα ἕνα ψευτορωμαίϊκο· νὰ μὴ τὸ πιστέψετε· θὰ φύγῃ πίσω». 
«Θὰ σᾶς ἐπιβάλουν μεγάλο καὶ δυσβάστακτο φόρο, ἀλλὰ δὲν θὰ προφθάσουν». 
«Θὰ βάλουν φόρο στὶς κότες καὶ στὰ παράθυρα»
«Θὰ σᾶς ρίξουν παρὰ πολύ· θὰ σᾶς ζητήσουν νὰ τὸν πάρουν πίσω, ἀλλὰ δὲν θὰ μπορέσουν».
« Ὅ,τι σᾶς ζητοῦν, νὰ δίνετε· ψυχὲς μόνον νὰ γλυτώνετε». 
«Ὅταν ἀκούετε ὅτι ὁ πόλεμος ἄρχισε, τότε κοντὰ εἶνε». 
«Θὰ προσπαθοῦν νὰ τὸ λύσουν μὲ τὴν πέννα, μὰ δὲν θὰ μποροῦν.» 
«99 φορὲς μὲ τὸν πόλεμο καὶ μία με τὴν πέννα». 
«Θὰ ζητήσουν νὰ σᾶς πάρουν καὶ στρατιῶτας. Δὲν θὰ προφθάσουν ὅμως».
«Θἄρθη καιρὸς νὰ σᾶς πάρουν οἱ ἐχθροὶ σας καὶ τὴ στάχτη ἀπὸ τὴ φωτιά, ἀλλὰ σεῖς νὰ μὴν ἀλλάξετε τὴν πίστιν σας, ὅπως θὰ κάμουν οἱ ἄλλοι». (Ἐλέχθη ἐν Σιατίστῃ). 

ΟΙ ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ

Σημείωσις: Οἱ προφητεῖες αὐτούσιες καὶ τὰ σχόλια στὶς παρενθέσεις ἐλήφθησαν ἀπὸ τὸ βιβλίο «ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ» τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης κ. Αὐγουστίνου Καντιώτου.
http://users.uoa.gr/~nektar/orthodoxy/tributes/patrokosmas/profhteiai.htm 

ΣΤΩΜΕΝ καλώς

Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Περί ιθαγένειας, εθνικότητας και εθνότητας

Μια απάντηση στον καθηγητή Παμπούκη

Γράφει ο Θέμης Τζήμας*
Ο καθηγητής ιδιωτικού διεθνούς δικαίου, κος Χάρης Παμπούκης δημοσίευσε στις 9 Ιουλίου, ένα άρθρο του με τίτλο «Περί ιθαγένειας και εθνότητας με αφορμή τη συμφωνία των Πρεσπών». Ο πυρήνας του επιχειρήματος του κου καθηγητή στο εν λόγω άρθρο βασίζεται στη θέση ότι το έθνος δεν αποτελεί υποκείμενο του διεθνούς δικαίου και στη μη ορθή νομική μετάφραση και ερμηνεία του όρου nationality. Συγχέει τους όρους εθνότητα και εθνικότητα, με τον τελευταίο όρο να παρασιωπάται ενώ στην πραγματικότητα περιγράφει τον πυρήνα του νομικού ζητήματος.
Συγκεκριμένα αναφέρει: «Επομένως, εύκολα αντιλαμβάνεται κάποιος ότι ο όρος «ιθαγένεια» ταυτίζεται με το κράτος και μόνο. Δεν αφορά σε έθνος ούτε και θα μπορούσε, γιατί το έθνος δεν είναι υποκείμενο του διεθνούς δικαίου. Επίσης, είναι χρήσιμο να λεχθεί ότι ο όρος «ιθαγένεια-υπηκοότητα» τόσο στην αγγλική όσο και στη γαλλική αντιστοιχεί στους όρους nationality- citizenship και nationalité. Και στην αγγλική ο όρος διαφέρει σαφώς από τον όρο ethnicity (ο οποίος πράγματι αντιστοιχεί στον όρο «εθνότητα») –και γαλλικά αντίστοιχα ethnicité– και σημαίνει ανήκειν σε εθνοτικό κοινωνικό σύνολο όχι με νομικό δεσμό αλλά πολιτισμικά. Δεν είναι συνεπώς σωστό αυτό που ακούγεται ότι με τη συμφωνία αναγνωρίστηκε εθνότητα διότι δήθεν αποδόθηκε ο όρος nationality-citizenship με τον όρο «ιθαγένεια» αντί του όρου «εθνότητα» και αυτό έγινε επί σκοπώ να παραπλανηθεί ο ελληνικός λαός».

Πρώτον συνιστά λάθος, απρόσμενο για καθηγητή διεθνούς δικαίου, η θέση ότι το έθνος δεν είναι υποκείμενο διεθνούς δικαίου. Μάλιστα το επαναλαμβάνει λέγοντας ότι «Το έθνος δεν είναι υποκείμενο διεθνούς δικαίου. Το τελευταίο ασχολείται μαζί του μόνο σε σχέση με την προστασία των μειονοτήτων». Ο κος καθηγητής δείχνει να διαγράφει αρκετές δεκαετίες εξέλιξης του διεθνούς δικαίου και να αγνοεί κανόνες jus cogens- δηλαδή αναγκαστικού δικαίου- όπως αυτός της αυτοδιάθεσης και αυτοπροσδιορισμού, που αφορά όχι μόνο κράτη αλλά και έθνη χωρίς κράτη ή ακόμα και σε αντίθεση με την κρατική υπόσταση προς την οποία αντιστοιχούν. Εξ ου και για παράδειγμα, το διεθνές δίκαιο, μετά από αγώνες και στο νομικό επίπεδο αναγνωρίζει απευθείας, άμεσα, ως υποκείμενα διεθνούς δικαίου και τα εθνικό- απελευθερωτικά κινήματα όπως εν γένει τα κινήματα αυτοδιάθεσης- βλ. self- determination movements κλπ.

Μάλιστα, η εσωτερική διάσταση του δικαιώματος αυτοδιάθεσης, επίσης εδράζεται στην υπό όρους, απευθείας σχέση διεθνούς δικαίου και έθνους, ακόμα και κόντρα –και πάλι υπό όρους- στην όποια κρατική υπόσταση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα μεταξύ άλλων, η από- νομιμοποίηση του καθεστώτος απαρτχάιντ προς όφελος του Αφρικανικού Εθνικού Κογκρέσσου- ANC.

Νομικός σχολαστικισμός

Τέλος ως προς το πρώτο σκέλος του επιχειρήματος, μεθοδολογικά δε στέκεται θέση και αντίθεση στο ίδιο πλαίσιο, χωρίς σύνθεση. Αν το έθνος κατ’ εξαίρεση έστω αναγνωρίζεται ως υποκείμενο διεθνούς δικαίου –θέση ούτως ή άλλως λανθασμένη έτσι όπως παρουσιάζεται στο άρθρο- τότε εν τέλει συνιστά όντως υποκείμενο διεθνούς δικαίου. Άρα το αρχικό επιχείρημα του κου καθηγητή καθίσταται έωλο και από την ίδια του τη συλλογιστική, ως εσωτερικά αντιφατικό.

Δεν πρόκειται μόνο για ζήτημα νομικού σχολαστικισμού αλλά και για θέμα ουσίας ως προς το κύριο σκέλος του επιχειρήματος του κου καθηγητή. Βεβαίως και έχει δίκιο ότι αμφισβητείται διεθνώς στη νομική συζήτηση το πώς ορίζεται και τι συνιστά έθνος. Ωστόσο από αυτή τη θέση μέχρι τη θέση ότι το έθνος είναι αδιάφορο για το διεθνές δίκαιο υπάρχει πολύ μεγάλη απόσταση.

Φυσικά δεν υπάρχει διαδικασία «πιστοποίησης» εθνών. Τούτο όμως όχι γιατί το έθνος ως τέτοιο είναι αδιάφορο για το διεθνές δίκαιο. Αλλά γιατί, σε αντίθεση με όσα επικαλείται ο κος καθηγητής, μετά από δεκαετίες, αν όχι αιώνες, κυριαρχίας των εθνικών κρατών, οι όροι εθνικότητα και ιθαγένεια ή υπηκοότητα- όρος που προέρχεται από άλλη ιστορική φάση- θεωρούνται στο νομικό πλαίσιο ως ταυτόσημοι. Ο όρος εθνικότητα δηλώνει το κυρίαρχο εθνικό, χαρακτηριστικό του συλλογικού αυτοπροσδιορισμού του όποιου λαού- επαναλαμβάνω στο νομικό, δηλαδή στο δεσμευτικό εσωτερικά και διεθνώς πλαίσιο.

Για να καταστεί απολύτως σαφές: οι όροι εθνικότητα και ιθαγένεια είναι ταυτόσημοι, νομικοί όροι. Υποδηλώνουν όχι μια γενική σύνδεση των πολιτών μεταξύ τους και των πολιτών με το κράτος τους αλλά τη συγκεκριμένη εκείνη σύνδεση, η οποία έχει ως κύριο και κυρίαρχο χαρακτηριστικό της έναν ορισμένο και αναγκαστικό για κάθε επιμέρους πολίτη, εθνικό, συλλογικό αυτοπροσδιορισμό.

Η σημασία της νομικής αυτής πραγματικότητας βεβαίως είναι προφανής όχι μόνο στο νομικό επίπεδο αλλά και ευρύτερα, δεδομένου ότι από αυτήν απορρέει μια σειρά πολιτικών κάθε είδους, εντός των οποίων γεννιέται και προετοιμάζεται ο μελλονικός πολίτης.

Από εκεί και πέρα συνιστά άλλης τάξης ζήτημα, αδιάφορο ως προς το συλλογικό, εθνικό αυτοπροσδιορισμό που κατοχυρώνεται βάσει της εθνικότητας στο νομικό, δεσμευτικό επίπεδο, ο συνειδησιακός, ατομικός αυτοπροσδιορισμός του κάθε ενός πολίτη ο οποίος στα κράτη δικαίου προστατεύεται στο πλαίσιο ατομικών δικαιωμάτων. Ακόμα και η προστασία των μειονοτήτων δε διαρρηγνύει την ύπαρξη μιας εθνικότητας- ιθαγένειας, ειδάλλως έχουμε αμφισβήτηση της ίδιας της ενιαίας, κρατικής υπόστασης.

Χαμένοι στη μετάφραση

Επομένως, η «απάντηση» Μακεδόνας στο «ερώτημα» nationality κατοχυρώνει στο νομικό, δηλαδή στο -διεθνώς και εγχώρια- δεσμευτικό πλαίσιο, συγκεκριμένο συλλογικό, εθνικό αυτοπροσδιορισμό όλων των πολιτών, όπως ισχύει για κάθε άλλη χώρα. Εθνικός αυτοπροσδιορισμός δε νοείται όμως, χωρίς έθνος που να «φέρει» και να υποστηρίζει τον εν λόγω συλλογικό αυτοπροσδιορισμό. Συλλογικός, εθνικός αυτοπροσδιορισμός συνεπάγεται αναγνώριση έθνους στο νομικό πεδίο δια της εθνικότητας του όποιου κράτους.

Μπορεί να υπάρχουν- και υπάρχουν- αναγνωρισμένα έθνη χωρίς κράτος- πχ. Παλαιστίνιοι στο παρελθόν. Όχι το αντίστροφο. Άρα μακεδονική εθνικότητα και μακεδονικός, συλλογικός, εθνικός αυτοπροσδιορισμός του εν λόγω κράτους δια της εθνικότητας, συνεπάγονται στο επίπεδο του διεθνούς δικαίου και των διμερών σχέσεων αναγνώριση μακεδονικού έθνους. Εδώ και προκειμένου να καλυφθεί αυτή η νομική, δεσμευτική πραγματικότητα υπάρχει ένα δεύτερο, απρόσμενο, μεταφραστικό και νομικό λάθος του κου καθηγητή, προκειμένου να υποστηρίξει τον πυρήνα του επιχειρήματός του.

Ενώ ορθώς σημειώνει ότι ο όρος ιθαγένεια μεταφράζεται ως nationality και ότι ο όρος nationality είναι διαφορετικός του όρου ethnicity που σημαίνει – ο τελευταίος- «εθνότητα» σταματά πριν αναγνωρίσει ότι ο όρος nationality μεταφράζεται -και στο νομικό επίπεδο- όχι μόνο ως ιθαγένεια αλλά και ως εθνικότητα. Μάλιστα η εθνικότητα αποδίδει με μεγαλύτερη ακρίβεια τον αγγλικό όρο. Αποδίδει δηλαδή ο κος καθηγητής σε ένα νομικό όρο μόνο τη μία μετάφρασή του- ιθαγένεια- και όχι την κατεξοχήν μετάφραση- τον όρο εθνικότητα.

Περί λαϊκισμού

Από εκεί και πέρα αρχίζει στο άρθρο του κου καθηγητή μια εν γένει πραγμάτευση του όρου εθνότητα, η οποία παρότι σημαντική είναι άσχετη με το επίδικο ζήτημα. Ο εν λόγω όρος, με όλο το ενδιαφέρον του δεν υποκαθιστά τον όρο nationality- εθνικότητα και όσα προαναφέρθηκε ότι ο τελευταίος αυτός όρος υποδηλώνει και περιγράφει. Πράγματι, σε ένα κράτος μπορούν να αναγνωρίζονται διαφορετικές εθνοτικές μειονότητες, υπό την έννοια των μειονοτήτων. Υπάρχει όμως μία εθνικότητα.

Το πρόβλημα λοιπόν του επιχειρήματος δεν είναι η προσέγγιση εν γένει περί εθνότητας. Ούτε η συζήτηση περί έθνους επίσης εν γένει. Το λάθος του κου καθηγητή είναι ότι προσπαθεί να αποδείξει ότι ο εθνικός αυτοπροσδιορισμός, στο εσωτερικό των κρατών αλλά και διεθνώς- δια μέσου των κρατών ή και απευθείας- είναι στο νομικό επίπεδο από ανύπαρκτος έως αδιάφορος.

Και παρασιωπά τον όρο εθνικότητα επιμελώς διότι ακριβώς, αυτός ο όρος διαψεύδει το επιχείρημα. Επιπλέον, το αν αρκεί συμπληρωματικά προς την αναγνώριση εθνικότητας, η αναγνώριση ιστορίας και γλώσσας κρίνεται ακριβώς στη βάση του πρωτεύοντος χαρακτηρισμού. Δηλαδή συμπληρωματικά ως προς την αναγνώριση εθνικότητας- nationality, η γλώσσα και η ιστορία είτε θετικά, είτε αρνητικά- τι δεν είναι αρά και τι είναι- περιχαρακώνουν και άρα ενισχύουν καταλυτικά έναν οποιονδήποτε εθνικό αυτοπροσδιορισμό.

Κάπως έτσι, η κυβέρνηση αρνείται ότι η συμφωνία περιέχει κάτι που θα ήταν αδύνατο να μην περιέχει. Θα ήταν αδύνατη η διευθέτηση του ονοματολογικού χωρίς προσδιορισμό συνολικά της εθνικότητας- nationality, των πολιτών του γειτονικού κράτους. Εδώ βεβαίως εντοπίζεται η πρωτοτυπία του να μην αντιστοιχεί απολύτως η ονομασία με την εθνικότητα.

Τέλος, ο κος καθηγητής στο τέλος του άρθρου, κάνει αυτό που επικαλέστηκε στην αρχή ότι θα αποφύγει: σχολιάζει περί λαϊκισμού και τινών άλλων. Θα μπορούσα να προσυπογράψω πολλά από όσα υποστηρίζει. Η αλήθεια όμως ως στοιχείο της πολιτικής απαιτεί να την ακολουθούμε μέχρι τέλους και όχι να την αφήνουμε στη μέση προς όφελος μεταφραστικών ασκήσεων νομικής (αν)ισορροπίας.

Άλλωστε, η μισή αλήθεια της μιας μεριάς δικαιολογεί το ολόκληρό ψέμα της άλλης και αντιστρόφως. Τυχαίνει μάλιστα να ανήκω σε αυτούς που θεωρούν τη συμφωνία κακή αλλά όχι τη χειρότερη που θα μπορούσε να έρθει. Η υπεράσπισή της όμως, από όποιον τη θεωρεί ωφέλιμη προϋποθέτει γενναιότητα και ευθυκρισία ως προς τις αλήθειες της.

* Ο Θέμης Τζήμας είναι Δρ. Δημοσίου Δικαίου και Πολιτικής Επιστήμης Νομικής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και Μεταδιδακτορικός ερευνητής του Πανεπιστημίου Μακεδονίας. 

SLPress

Παγκόσμια Πρωταθλήτρια η Γαλλία, 4-2 την Κροατία

Με φοβερή αποτελεσματικότητα στην επίθεση, η Γαλλία επικράτησε με σκορ 4-2 της θαρραλέας Κροατίας στο Luzhniki Stadium της Μόσχας και κατέκτησε το Παγκόσμιο Κύπελλο 2018!

Ο τελικός του Παγκοσμίου Κυπέλλου 2018 διεξήχθη στο Luzhniki Stadium της Μόσχας και μετά από ένα τρομερό ενενηντάλεπτο με έξι γκολ και πολλές συγκινήσεις, η Γαλλία επικράτησε με σκορ 4-2 της Κροατίας και είναι η νέα Πρωταθλήτρια Κόσμου, παίρνοντας την σκυτάλη από τη Γερμανία.

Αυτα είναι τα τρία πράγματα που μάθαμε από τον τελικό του Luzhniki Stadium: 

1. ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΣΕ ΤΗΝ ΑΤΟΛΜΙΑ ΤΗΣ Η ΓΑΛΛΙΑ 

O Ντιντιέ Ντεσάν δεν έκρυβε εκπλήξεις στις επιλογές του. Ούτε σε πρόσωπα, ούτε στο βασικό του πλάνο. Ο Γάλλος εκλέκτορας πήγε με τη συνταγή που έφτασε την ομάδα του μέχρι τον τελικό. Τετράδα στην άμυνα, αριστερός χαφ ο Ματουϊντί, από δεξιά αλλά με ελευθερία κινήσεων ο Εμπαπέ, ο Γκριεζμάν στην πλάτη του Ζιρού.

Τα δεδομένα πριν τη σέντρα κατέληγαν στον ίδιο παρονομαστή: φαβορί για το τρόπαιο η Γαλλία. Περισσότερες λύσεις, ακόμη μεγαλύτερη ποιότητα από την Κροατία, λιγότερη καταπόνηση.

Οι "μπλε" δεν είχαν πρόβλημα να αφήσουν τη μπάλα στους αντιπάλους τους στα πρώτα λεπτά, θέλοντας να μην πέσουν θύμα αιφνιδιασμού, απορροφώντας τον όποιο ενθουσιασμό των Γάλλων.

Και αν η επιλογή τους αυτή έμοιαζε να δικαιώνεται από τη στιγμή που προηγήθηκαν στο 18' -έστω και με σύμμαχο την τύχη- εξελίχθηκε σε ακατανόητη όταν συνεχίστηκε και μετά το προβάδισμα τους.

Οι Γάλλοι δεν παραδειγματίστηκαν από τους Άγγλους στον ημιτελικό, άφησαν τη μπάλα στους Κροάτες και ισοφαρίστηκαν, ωστόσο είδαν τη θεά τύχη να τους χαμογελάει ξανά στο χέρι του Πέρισιτς, που έφερε νέο προβάδισμα διά ποδός Γκριεζμάν στο 38'.

Μετά τα πρώτα 45 λεπτά η Γαλλία όχι μόνο δεν πλήρωνε την ατολμία της, αλλά είχε και προβάδισμα για το τρόπαιο. 

2. ΑΔΕΙΑΣΕ Η ΚΛΕΨΥΔΡΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΡΟΑΤΙΑ

Δεν υπήρχε περίπτωση να χάσει τον τελικό Πέρισιτς, λύνοντας τα χέρια του Ζλάτκο Ντάλιτς που δεν χρειάστηκε να διαφοροποιήσει τα πλάνα του. Ο Κροάτης τεχνικός προφανώς και στήριζε πολλά στο δίδυμο Ράκιτιτς - Μόντριτς, στη πονηριά του Μάντζουκιτς και την φαντασία του εξτρέμ της Ίντερ.

Φτάνοντας τόσο κοντά στην ύψιστη επιτυχία, μικροπροβλήματα τραυματισμών και κούραση πάνε περίπατο. Όμως το γεγονός ότι η Χρβάτσκα είχε στα πόδια της ουσιαστικά ένα ματς περισσότερο (τρεις παρατάσεις), αποτελούσε ένα δεδομένο προς διαχείριση ερώτημα.

Φτάνοντας στον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου, η Κροατία είχε 4 (Μόντριτς, Ράκιτιτς, Πέρισιτς, Βρσάλκο) στους 5 (γαλλική σφήνα ο Καντέ, τρίτος στη σχετική λίστα) παίκτες με τα περισσότερα χιλιόμετρα στη διοργάνωση...

Στο ξεκίνημα της αναμέτρησης οι Βαλκάνιοι μπήκαν με διάθεση να πάρουν την πρωτοβουλία, να πιέσουν και να μην επιτρέψουν στους Γάλλους να νιώσουν φαβορί.

Μια άτυχη στιγμή τους χάλασε τα σχέδια, όταν στο 18' από εκτέλεση φάουλ του Γκριεζμάν, ο Μάντζουκιτς με το κεφάλι μπήκε στην πορεία της μπάλας και την έστειλε στο βάθος της εστίας του Σούμπασιτς.

Στους 16, τα προημιτελικά και τα ημιτελικά, η Κροατία βρέθηκε πάντα πίσω στο σκορ. Και τις τρεις φορές κατάφερε να βγει νικήτρια. Ο τελικός ήταν το τέταρτο σερί παιχνίδι που δεχόταν πρώτη γκολ. Θα κατάφερνε μια ακόμη ανατροπή;

Η γκολάρα του Πέρισιτς για το 1-1 στο 28' (η Ίντερ είναι η ομάδα με τα περισσότερα γκολ σε τελικούς Παγκοσμίου Κυπέλλου - 7) έκλεινε πονηρά το μάτι στους απανταχού υποστηρικτές της Κροατίας, αλλά αποδείχθηκε ένα παραπλανητικό σινιάλο: ο Ιβάν ο τρομερός έβαλε λάθος το χέρι του στην περιοχή, το VAR... μαρτύρησε την παράβαση και η Χρβάτσκα ήταν πίσω εκεί που ξεκίνησε: με την πλάτη στον τοίχο. 

3. Η ΑΤΟΜΙΚΗ ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΜΙΛΟΥΣΕ ΓΑΛΛΙΚΑ

Έμεναν ακόμη 45 λεπτά στο Luzhniki Stadium για να δούμε αν ο Βαράν συνεχίσει το απίστευτο σερί του σε τελικούς (10/10), αν ο Ράκιτιτς θα βάλει μελάνι στο μέτωπο του ή ο Σούμπασιτς βάλει τέλος στην "κατάρα" των γκολκίπερ της Μονακό.

Λορίς και Σούμπασιτς σταμάτησαν Ρέμπιτς και Εμπαπέ αντίστοιχα στα πρώτα λεπτά του δεύτερου μέρους, πριν τη μίνι διακοπή του τελικού κατόπιν εισβολής τεσσάρων οπαδών στον αγωνιστικό χώρο.

Η Κροατία είχε επτά σουτ μέσα από την περιοχή στο τέλος του πρώτου μέρους αντί ενός της Γαλλίας, 60% - 40% υπέρ της κατοχή μπάλας, πίεζε στο ξεκίνημα του δεύτερου ημιχρόνου αλλά ήταν αυτή που δέχτηκε γκολ.

Η έξοδος του Καντέ από το ματς στο 55' δεν μας έκανε σοφότερους σχετικά με την επιρροή που θα είχε στην έκβαση του τελικού, αφού ο Πογκμπά στο 59' πλάσαρε ιδανικά, δίνοντας αέρα δύο τερμάτων στους "μπλε"!

Για την Κροατία έμοιαζε αδύνατο να επιστρέψει και το τέρμα του Εμπαπέ στο 65' για το 4-1 έβαζε τη Γαλλία στο βάθρο των θριαμβευτών.

Η επιπολαιότητα του Λορίς στο 69' επέτρεψε στον Μάντζουκιτς να ρεφάρει για το αυτογκόλ του, όμως η Κροατία είχε πολύ δρόμο ακόμη να διανύσει. Ο χρόνος και οι δυνάμεις δεν έφταναν, το περίσσιο θάρρος της Χρβάτσκα δεν ήταν αρκετό.

Η ατομική ποιότητα των Γάλλων, η εκπληκτική αποτελεσματικότητα στην επίθεση (παρά το γεγονός ότι δεν βρήκαν ούτε ένα γκολ από τον βασικό τους φορ, Ολιβιέρ Ζιρού, που σε 546' συμμετοχής δεν είχε ούτε ένα εύστοχο σουτ!), οι περισσότερες λύσεις στο ρόστερ που έκαναν ευκολότερη τη διαχείριση του τουρνουά (οι Κροάτες για παράδειγμα ακόμη και στον τελικό έκαναν μόλις δύο αλλαγές), αποδείχθηκαν ανυπέρβλητα εμπόδια για όποιον επιχείρησε να εκτροχιάσει τους "μπλε".

Οι Κροάτες θα θυμούνται για χρόνια την παραμυθένια πορεία τους μέχρι τον τελικό, οι Γάλλοι με περίσσιο ταλέντο και κυνικότητα (στον τελικό πέτυχαν 4 γκολ με 39% κατοχή μπάλας!) κατέκτησαν ένα Παγκόσμιο Κύπελλο, έστω κι αν χρειάστηκε να θυσιάσουν το στυλ.

Η φουρνιά αυτή σίγουρα έχει όλα τα φόντα να πρωταγωνιστήσει τόσο στο επόμενο Euro (2020), όσο και στο Παγκόσμιο Κύπελλο που θα πραγματοποιηθεί το 2022 στο Κατάρ...

Γήπεδο: Luzhniki Stadium
Διαιτητής: Nestor Pitana (ARG) 
Βοηθοί: Hernan Maidana (ARG), Juan Pablo Belatti (ARG) 

ΓΑΛΛΙΑ (Ντιντιέ Ντεσάν): Λορίς, Παβάρ, Βαράν, Ουμτιτί, Ερναντές, Καντέ (55' Ενζονζί), Πογκμπά, Ματουϊντί (73' Τολισό), Εμπαπέ, Γκριεζμάν, Ζιρού (81' Φεκίρ). 

ΚΡΟΑΤΙΑ (Ζλάτκο Ντάλιτς): Σούμπασιτς, Βρσάλκο, Λόβρεν, Βίντα, Στρίνιτς (81' Πιάτσα), Μπρόζοβιτς, Ράκιτιτς, Μόντριτς, Πέρισιτς, Ρέμπιτς (71' Κράμαριτς), Μάντζουκιτς.

Γκολ: 18' αυτ. Μάντζουκιτς, 38' πεν. Γκριεζμάν, 59' Πογκμπά, 65' Εμπαπέ / 28' Πέρισιτς, 69' Μάντζουκιτς

Κάρτες: 27' Καντέ, 41' Ερναντές / 90+2' Βρσάλκο 

πηγή

Ο δρόμος προς τη λευτεριά: μία οδός στενή και τεθλιμμένη…

Tου Νεκτάριου Δαπέργολα
Διδάκτορος Ιστορίας

Το κείμενο αυτό δεν γράφεται για να αποθαρρύνει. Αντίθετα, στόχος του είναι να προσφέρει μία πολύτιμη υπηρεσία, αν και εκ πρώτης όψεως όχι τόσο προφανή: να αποπειραθεί να προσγειώσει όσους τρέφουν φρούδες ελπίδες κι αχαλίνωτη αισιοδοξία ότι το θετικό τέλος της αντιπαράθεσης με το καθεστώς είναι κοντά. Από πολλούς φίλους την εισπράττουμε εσχάτως (και δια ζώσης και στο διαδίκτυο) αυτή την αισιοδοξία. Από πολλούς επίσης ακούμε προβλέψεις, εκτιμήσεις (έως και… αλαλαγμούς) ότι «τους τελειώνουμε», ότι «σε λίγο πέφτει η Χούντα», ότι «έρχεται η λευτεριά». Τα πράγματα όμως δεν είναι ακριβώς έτσι. Και καλύτερα να είμαστε άπαντες λίγο πιο ψύχραιμοι και προσγειωμένοι αυτή τη στιγμή, γιατί ο αγώνας αναμένεται πολύ μακρός κι επίπονος. Και τέτοιοι αγώνες, ως γνωστόν, απαιτούν αποφασιστικότητα και σθεναρή πίστη, αλλά όχι υπέρμετρους ενθουσιασμούς, που σε βάθος χρόνου είναι πολύ δύσκολο να αντέξουν και πολύ πιο εύκολο να μετατραπούν από τις πρώτες ακόμη (και αναπόφευκτες) αναποδιές σε απογοήτευση, τάση παραίτησης ή ακόμη και σε απελπισία.

Τα πράγματα είναι απλά. Όταν μπαίνεις σε ένα πόλεμο (και εδώ μιλάμε για έναν πραγματικό και πολύ δύσκολο μάλιστα πόλεμο, με εντελώς άνισους όρους), χρειάζεσαι προετοιμασία, σχεδιασμό, νηφαλιότητα και πάνω απ’ όλα γνώση των δυνάμεων του «εχθρού», αλλά και επίγνωση των δικών σου. Τι έχουμε όμως απ’ όλα αυτά στην περίπτωσή μας; Προετοιμασία ουδόλως υφίσταται (καθώς κάθε μορφή αντίδρασης μέχρι αυτή τη στιγμή είναι αυθόρμητη, πηγαία και ανοργάνωτη) και σχεδιασμός επίσης κανείς (τα συλλαλητήρια και οι πορείες καλώς γίνονται, όπως και οι προσφυγές στη Δικαιοσύνη, αλλά μοιραία αυτές οι μορφές δράσης είναι πλέον φανερό πως έχουν κλείσει τον κύκλο τους, δεν αρκούν για κάτι περισσότερο και έπρεπε ήδη από καιρό να αναζητηθούν πλέον και άλλοι τρόποι, πράγμα ωστόσο που δεν συμβαίνει). 

Νηφαλιότητα επίσης δεν υπάρχει (κάποιους όπως προαναφέρθηκε τους εμφορεί έωλος ενθουσιασμός και βασικά όλους μας φυσιολογική και δίκαιη μεν οργή εναντίον των προδοτών, που δεν είναι ωστόσο πάντα ο καλύτερος σύμβουλος για τα περαιτέρω δέοντα γενέσθαι). Γνώση του αντιπάλου επίσης δεν υφίσταται, όπως δείχνουν και οι προαναφερθέντες αλαλαγμοί, αλλά και τα επιχειρήματα που σωρηδόν ακόμη διαβάζουμε από πολλούς για «έλλειψη ηθικής νομιμοποίησης», για «απώλεια του λαϊκού ερείσματος», για «δημοσκοπική κατάρρευση» που δήθεν προοιωνίζεται την άμεση κατάρρευση του καθεστώτος. 

Και τώρα μόλις κάποιοι αρχίζουν να αντιλαμβάνονται για τι είδους τερατώδη Λερναία Ύδρα μιλάμε. Μια Λερναία Ύδρα που δεν… καίγεται ιδιαίτερα κι αν δεν είναι λαοφιλής, από τη στιγμή που βασίζεται σε σιδερόφρακτες δυνάμεις στυγνής βίας και καταστολής, από τη στιγμή που ελέγχει πλήρως τα σώματα ασφαλείας (και δεν αποκλείεται να βγάλει και τανκς στους δρόμους σε επόμενη φάση, εφόσον χρειαστεί, για την τήρηση της… τάξεως), από τη στιγμή που ασκεί την πλέον αισχρή γκεμπελική προπαγάνδα μέσω των ΜΜΕ, αλλά κι από τη στιγμή που είναι βαθιά χωμένη και στον χώρο της φερόμενης ως ελληνικής Δικαιοσύνης, αλλά και της διοικούσας Εκκλησίας των θλιβερά άφωνων αρχιεπισκόπων και μητροπολιτών (με απειροελάχιστες εξαιρέσεις που απλώς επιβεβαιώνουν εκκωφαντικά τον κανόνα), όπως και κάθε άλλου θεσμού. Και φυσικά μία Λερναία Ύδρα που δεν την αποτελεί μόνο το νυν μισελληνικό και αντίχριστο καθεστώς, ως άμεσος και ορατός εχθρός, αλλά και το σύνολο ουσιαστικά του διεφθαρμένου και ξεπουλημένου στα ίδια βρώμικα συμφέροντα και στα ίδια νεοταξικά αφεντικά πολιτικού κόσμου της χώρας. Η θεώρηση των πραγμάτων σε αυτή την ευρύτερη διάσταση καθιστά την ισχύ του συνολικού «εχθρού» τεράστια και την έκβαση του πολέμου ακόμη πιο δυσοίωνη. Δεν έχουμε όμως, στο σημείο που βρισκόμαστε, ούτε τη δυνατότητα, αλλά ούτε και το δικαίωμα να αιθεροβατούμε.

Και όσον αφορά τέλος την επίγνωση των δικών μας δυνάμεων, εκεί τα πράγματα είναι ακόμη πιο θλιβερά. Μείζον λάθος κατ’ αρχάς η ανάταση και οι θριαμβολογίες για τον κόσμο που αντιδρά. Πρόκειται φυσικά για πολύ θετική εξέλιξη, ειδικά για την Ελλάδα του 2018. Σπάνια όμως λαμβάνεται υπόψη ότι το μείζον μέρος του λαού δεν αντιδρά, αλλά παραμένει ημιθανώς κλινήρες σε καναπέδες, ξαπλώστρες και έτερα… αντικείμενα θερινής ραστώνης, υποχείριο ακόμη στο ευνουχιστικό πνεύμα 4 δεκαετιών μεταπολιτευτικής ιδιώτευσης και μαζικής εξηλιθίωσης. Αλλά ακόμη και όσων αντιδρούν επίσης υπερτιμάται η μαχητική τους ισχύς, καθώς ούτε άπαντες βρίσκονται στον ίδιο βαθμό αποφασιστικότητας, θάρρους (και - ας πούμε - επαναστατικής ωρίμανσης), ούτε συγκεκριμένη στοχοπροσήλωση διαθέτουν (το «να ρίξουμε τη Χούντα» ίσως φαντάζει σωστό ως γενική ιδέα, αλλά από την άλλη αποτελεί και στόχο πολύ γενικό και εντελώς αφηρημένο), ούτε συνειδητές και εμπεδωμένες ιδέες για το πώς θα έρθει το ευκταίο αποτέλεσμα, για να αφήσουμε κατά μέρος και τα πολύ πενιχρά υπάρχοντα μέσα. 

Το ακόμη πιο σοβαρό είναι επίσης η έλλειψη κοινών αναφορών και επιθυμιών για την επόμενη μέρα, που κατά τη γνώμη μου είναι το μείζον (εκτός κι αν κάποιοι αρκούνται στο να παλέψουν για την ανατροπή της συγκεκριμένης κυβέρνησης, ανοίγοντας απλώς τον δρόμο στην επόμενη επίσης νεοταξική και διεφθαρμένη). Και για να πω και κάτι επίσης εξαιρετικά σοβαρό: δεν υπάρχουν ούτε ηγέτες. Αρχικά, αυτά που ακούγονται από κάποιους για αμεσοδημοκρατικές και αυτο-οργανωμένες μορφές αγώνα είναι φαιδρότητες, καθώς ποτέ δεν διεξήχθη και πολύ περισσότερο ποτέ δεν κερδήθηκε πόλεμος με τέτοιους τρόπους. 

Από την άλλη έχουμε πολλές φορές αναφερθεί στην κατάντια του λεγόμενου πατριωτικού χώρου, ο οποίος βρίθει από καιροσκόπους, χριστοκάπηλους, πατριδέμπορους, υστερόβουλους, επίδοξους «πολιτικούς γαμπρούς» και κάθε λογής ακόμη υποκριτές και φαρισαίους. Υψηλόβαθμοι απόστρατοι που ονειρεύονται πολιτικές καριέρες, στρατηγικοί σύμβουλοι και γεωπολιτικοί αναλυτές, μικροκαναλάρχες και διαδικτυακοί «αστέρες», κρυπτοπρακτοράντζες μυστικών υπηρεσιών (όχι κατ’ ανάγκην ελληνικών) και κάθε είδους ακόμη βαλτοί από το σύστημα και από ξένα (πρωτίστως υπερατλαντικά) κέντρα, για να υψώσουν αναχώματα εκτόνωσης και καπηλείας της λαϊκής οργής για τους νυν προδότες. Κάποιοι ευτυχώς τους έχουν καταλάβει, αρκετοί όμως από τους εν λόγω αριβίστες εξακολουθούν να παραπλανούν τους αφελείς - πράγμα βέβαια τραγικά ανεπίτρεπτο, καθώς ουδείς δικαιούται πια, μετά από τόσα και τόσα που έχουν συμβεί, να εξαπατάται από τόσο φανερούς απατεώνες και ξεδιάντροπους λαοπλάνους. Γιατί εδώ υψώνεται ένα απηνές ερώτημα: ποιος τολμά να πει ότι ξέχασε τους κάθε ΑΝΕΛ και ετοιμάζεται να δώσει ξανά την πίστη του σε νέους Καμμένους; Ποιος τολμά να ανεχτεί και να ξαναβρεθεί με επιλογή δική του σε ένα ακόμη άθλιο déjà vu που θα βυθίσει ακόμη πιο βαθιά μέσα στον βούρκο την καταματωμένη πατρίδα; Ποιος τολμά εν τέλει να στηρίξει και να (ξανα)πιστέψει την όποια εσχάτη πλάνη που απλούστατα «έσται χείρων της πρώτης»;

Όσοι ονειρεύονται λοιπόν την ελευθερία και την αναγέννηση της πατρίδας, ας τα σκεφτούν πολύ σοβαρά όλα τα παραπάνω. Και πάνω απ’ όλα βέβαια ας μην ξεχάσουν ούτε μια στιγμή πως και όλες αυτές οι τόσο απαραίτητες προϋποθέσεις (που θα πρέπει να δομηθούν προσεκτικά και σε συνδυασμό μεταξύ τους) αφορούν μόνο στο καθαρά ανθρώπινο κομμάτι της προσπάθειας που πρέπει να καταβληθεί. Και αυτό το ανθρώπινο κομμάτι σε τελική ανάλυση είναι βέβαια και το λιγότερο. Γιατί το έχουμε ξαναπεί πολλές φορές: είναι τέτοια η κατάσταση ολόγυρά μας, που η σωτηρία της πατρίδας δεν μπορεί να έρθει αν δεν προηγηθεί κάποιο μεγάλο θαύμα άνωθεν. 

Είναι φυσικά και οι δικές μας προσπάθειες απαραίτητες, για να μην είμαστε αναπολόγητοι απέναντι στον Θεό και για να «εκβιάσουμε» με τον προσωπικό μας αγώνα το θαύμα. Προσωπικό αγώνα ωστόσο για τον οποίο και πάλι δεν πρέπει να τρέφουμε αυταπάτες: αυτός πρέπει να είναι και κοσμικός, αλλά πρωτίστως πνευματικός. Αυτός ο αγώνας θέλει και χέρια για τα καριοφίλια, αλλά πρώτα-πρώτα θέλει γόνατα για τις μετάνοιες. Και αυτό είναι κάτι του οποίου είχαν πλήρη επίγνωση όλοι οι μεγάλοι μας ήρωες που μας εμπνέουν θεωρητικά και μας συγκινούν αυτές τις κρίσιμες μέρες, με κορυφαίους ίσως τον μέγα Κολοκοτρώνη που προσευχόταν ώρες κάθε βράδυ και βέβαια τον μέγιστο Μακρυγιάννη, τον κορυφαίο αυτόν Άγιο του Γένους μας, που σάπιζε τα σανίδια με τα δάκρυά του κι έκανε πάνω από 2.000 εδαφιαίες μετάνοιες καθημερινά, ακόμη κι όταν ήταν λαβωμένος στην κοιλιά από σφαίρα. Γιατί το ήξεραν όλοι αυτοί ότι χωρίς τη βοήθεια άνωθεν, δεν υπάρχει λύση. Και τον ηρωισμό τους στη μάχη τον θεωρούσαν ελάχιστο χρέος, για να λυπηθεί την πατρίδα ο Θεός.

«Κωνσταντή, σήμερα θα πεθάνεις» μονολογούσε ταπεινά, κάνοντας τον σταυρό του, ένας άλλος μεγάλος μας ήρωας, ο Κωνσταντίνος Κανάρης, λίγο πριν ανοιχτεί στη θάλασσα για να πυρπολήσει την τούρκικη ναυαρχίδα, δεν ξεστόμιζε κομπορρήμονες πομφόλυγες. 

Ας προετοιμάσουμε λοιπόν τον αγώνα μας και ας τον σχεδιάσουμε προσεκτικά, ας παρακαλέσουμε πρωτίστως τον Θεό να μας συγχωρέσει για τα πανάθλια πνευματικά χάλια μας, ας του ζητήσουμε και να μας συντρέξει (αναδεικνύοντας συγχρόνως και κάποιους αυθεντικούς ηγέτες, γιατί αυτή τη στιγμή τέτοιος δεν υφίσταται) και μετά ας αφήσουμε και τις επηρμένες μεγαλοστομίες για να ριχτούμε στη μάχη με ένα ψήγμα έστω από την αυταπάρνηση όσων πήγαιναν προς αυτήν για να πεθάνουν, με το ελάχιστο έστω από το πνεύμα εκείνων που βάδιζαν στα τείχη της Βασιλεύουσας, στις Θερμοπύλες και στο Μανιάκι. Και αν ο Θεός θέλει, θα οικονομήσει και θα ξημερώσει η νέα μέρα πάνω από την πατρίδα μας.

Τότε μονάχα θα ξημερώσει. Και μέχρι εκείνη τη στιγμή έχουμε ακόμη πολύ ανηφορικό και δύσβατο δρόμο να διανύσουμε…

Μακεδονία: μία απόδειξη παγκόσμιας συνομωσίας

Γράφει ο Μιχάλης

Ότι και να λέτε, ότι και να κάνετε, ότι και να νομίζετε αυτά που συμβαίνουν σήμερα έχουν προγραμματιστεί δεκαετίες πριν.

Όχι δεν είναι άλλη μία θεωρίας συνομωσίας όπως ΒΟΛΕΥΕΙ να ονομάζονται κάτι τέτοια. Πρόκειται για ξεκάθαρη και απτή απόδειξη.

Στο πολύ καλό άρθρο του καθηγητή αστροφυσικής Μάνου Δανέζη το οποίο μπορείτε να κατεβάσετε από εδώ [«Τα πραγματικά αίτια της Ελληνικής και Ευρωπαϊκής κρίσης»] μπορείτε να διαβάσετε την εξής συγκλονιστική παράγραφο:
«Για να γίνουμε όσο το δυνατόν κατανοητοί παραθέτουμε το τι έγραψε ο Γ. Καψής στο βιβλίο του «Στρατηγέ μου ιδού η φρεγάτα σας»:
«…Το 1950 Ο Άγγλος πρεσβευτής Πάλερετ προειδοποίησε την Ελληνική κυβέρνηση (παρασκηνιακά) ότι αν υποστήριζε τις διεκδικήσεις των Κυπρίων θα αντιμετώπιζε τη δημιουργία Μακεδονικού προβλήματος». Η στήριξη των Κυπρίων συνεχίστηκε και το «Μακεδονικό πρόβλημα», δημιουργήθηκε.»


Στην ανάρτηση μπορείτε να διαβάσετε πως το 1989 ο Μπους και ο Γκορμπατσώφ χώρισαν ΚΑΙ ΠΑΛΙ την υδρόγειο σε νέες σφαίρες επιρροής.

Τώρα αν πιστεύετε ότι «ξαφνικά» το ΚΚΕ αποφάσισε «έτσι» από την στιγμή της ίδρυσής του να υποστηρίζει την ανεξαρτησία της Μακεδονίας ή ότι ο Τσίπρας αποφάσισε «έτσι» και αυτός να λύσει τα μεγάλα προβλήματα της Ελλάδας, συγνώμη αλλά καλόν θα ήταν να κόψετε τα ληγμένα φάρμακα…

αιέν αριστεύειν

Η κατεδάφιση και ο διαμελισμός της Ελλάδας

Φαίνεται να επικρατεί ο ισχυρισμός πως σε μία χώρα των 10,75 εκ. Πολιτών, εκ των οποίων τα 2 εκ. είναι απόφοιτοι Πανεπιστημίων, δεν υπάρχει καμία ηγετική φυσιογνωμία – κάτι που εάν ήταν αλήθεια, τότε δίκαια θα κατέληγε η πατρίδα μας στα σκουπίδια της ιστορίας, αφού δεν θα διέθετε ούτε έναν ικανό να την οδηγήσει στην απελευθέρωση της από το γερμανικό οικονομικό ζυγό.

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος
 
Ανάλυση

Όλοι γνωρίζουμε πλέον τι συμβαίνει σήμερα στην πατρίδα μας. Ειδικότερα, η εξουσία έχει υπεξαιρεθεί δόλια από κάποια μεμονωμένα άτομα που δεν δίστασαν να χρησιμοποιήσουν το κόμμα τους εν αγνοία του – επίσης να προβούν σε δεκάδες προεκλογικές δεσμεύσεις που δεν είχαν καμία πρόθεση να τηρήσουν και τελικά να δολοφονήσουν την τελευταία ελπίδα των Ελλήνων. Η συνεργασία τους δε με τους οικονομικούς κατακτητές της χώρας ήταν προγραμματισμένη από πολύ πριν – ενώ στη συνέχεια δρομολόγησαν τα ύπουλα πρωσικά σχέδια σχετικά με το ξεπούλημα της σκόπιμα απαξιωμένης δημόσιας περιουσίας, με την υφαρπαγή της ιδιωτικής μέσω των υπερβολικών φόρων, της πτώσης των εισοδημάτων, των κατασχέσεων και των πλειστηριασμών, καθώς επίσης με την παράδοση εθνικής κυριαρχίας κατά το δοκούν.

Ειδικά όσον αφορά το τελευταίο, η Μακεδονία είναι μόνο η αρχή – πόσο μάλλον όταν οι αντιδράσεις των Ελλήνων είναι χλιαρές, περιοριζόμενες ουσιαστικά στη βόρεια Ελλάδα, σαν να αφορά μόνο αυτήν το θέμα. Η κυβέρνηση δε αδιαφορεί επιδεικτικά, έχοντας προφανώς αποθρασυνθεί από την ευκολία, με την οποία τα καταφέρνει σε όλα τα επίπεδα – επίσης από τις δημοσκοπήσεις που της δίνουν σταθερά τη δεύτερη θέση με πολύ μεγάλα ποσοστά, συγκριτικά με την απίστευτη καταστροφή που προκαλεί στη χώρα μας.

Όσον αφορά πάντως τους Σκοπιανούς, εάν θεωρούν πως η περιοχή τους ανήκει στη Μακεδονία, δεν θα είχε κανένας Έλληνας αντίρρηση. Δεν είναι όμως σε καμία περίπτωση Μακεδόνες και Έλληνες, όπως δεν θα ήταν Σπαρτιάτες και Έλληνες τυχόν Σλάβοι που θα κατοικούσαν στην περιοχή ή Ηπειρώτες και Έλληνες κάποιοι Αλβανοί που θα διέμεναν στην Ήπειρο – κάτι που ουσιαστικά είναι κάτι περισσότερο από αυτονόητο, ενώ δεν έχει καμία σχέση με εθνικισμό, ούτε καν με πατριωτισμό.

Περαιτέρω, θεωρούμε σκόπιμο να παραθέσουμε το εξής διαφωτιστικό σχόλιο αναγνώστη, το οποίο τεκμηριώνει πως όλοι γνωρίζουμε το βρώμικο παιχνίδι που έχει παιχθεί και συνεχίζει να παίζεται εις βάρος μας – οπότε είμαστε απαράδεκτοι όταν δεν κάνουμε τίποτα για να το σταματήσουμε: 
«Δεν υπήρξε καμία υποχώρηση κάτω από το βάρος πιέσεων κατά τις διαπραγματεύσεις του πρώτου εξαμήνου του 2015. Η οικονομική πολιτική που θα ακολουθούσε το κόμμα αν κέρδιζε τις εκλογές είχε ήδη διαμορφωθεί, τουλάχιστον από την Άνοιξη του 2014, σε μια κλειστή ομάδα στην ηγεσία. Είχαν πειστεί ότι, η μόνη ρεαλιστική πολιτική ήταν η συνέχιση αυτής των μνημονίων, με μικρές βελτιώσεις που θα προσπαθούσαν να κάνουν οι ίδιοι σαν διαχειριστές, για τα μάτια του κόσμου. Όχι ρήξεις, ανατροπές, εξόδους από την ΕΕ, εθνικό νόμισμα και άλλα τέτοια επαναστατικά – τα οποία δεν επιθυμούσε ούτε η πλειοψηφία του λαού, όπως έδειχναν άλλωστε οι μετρήσεις της κοινής γνώμης.

Το δημοψήφισμα ήταν ένα τέχνασμα για να καμφθεί η αντίδραση ισχυρών ομάδων στον κομματικό μηχανισμό και στη Νεολαία. Εκτιμούσαν δηλαδή ότι, με ένα μάλλον σίγουρο «ΝΑΙ» θα νομιμοποιούσαν την προαποφασισμένη αλλαγή πολιτικής και θα έκαμπταν έτσι την εσωκομματική αντίδραση. Τεκμαίρεται δε αυτό από το γεγονός ότι, προέκριναν το δημοψήφισμα από το να ζητήσουν από τον λαό νέα, ισχυρότερη εντολή – προσφεύγοντας σε εκλογές, κατά το ιστορικό παράδειγμα του Γεωργίου Παπανδρέου.

Εκλογές που κατά τις εκτιμήσεις όλων, συμπεριλαμβανομένου του κ. Μεϊμαράκη, θα «κέρδιζαν» με πάνω από 40% – με το μειονέκτημα όμως της ενίσχυσης της αριστερής αντιπολίτευσης εντός του κόμματος. Επομένως θα επρόκειτο για μια νίκη που δεν χρειάζονταν, αφού θα τους αυτοπαγίδευε – οπότε λογικά επέλεξαν το δημοψήφισμα που δεν θα τους δημιουργούσε τέτοια εσωτερικά προβλήματα. Αλήθεια, έχει ρωτήσει κανείς τον πρωθυπουργό (ή καλύτερα τον κ. Δραγασάκη), γιατί προέκρινε την λύση του δημοψηφίσματος αντί της ανανέωσης της λαϊκής εντολής μέσα από εκλογές;» (Κ.Μ. πηγή).
Επιβεβαιώνοντας τώρα τα παραπάνω, ένας δεύτερος εξαιρετικός αναγνώστης σημείωσε τα εξής: 
«Όπως έγραψε μία ημέρα μετά το δημοψήφισμα ο καλός οικονομικός αρθρογράφος κ. Ambrose Evans Prichard της Daily Telegraph, το δημοψήφισμα το προκήρυξε ο πρωθυπουργός μας ελπίζοντας να το χάσει – έτσι ώστε μετά να εφαρμόσει τα μνημόνια με την ησυχία του, χωρίς να δείξει ότι είχε εξαγοραστεί από τους Πρώσους πριν ακόμη εκλεγεί.

Την άποψη αυτή επιβεβαίωσε ο κ. Βαρουφάκης στο βιβλίο του, όταν περιέγραψε τις συνθήκες της παραίτησής του αμέσως μετά το αποτέλεσμα. Με το 62% «ΟΧΙ» όμως τα πράγματα δεν εξελίχθηκαν θετικά για τον πρωθυπουργό, οπότε υποχρεώθηκε να ρίξει τη μάσκα και να δείξει το πραγματικό του πρόσωπο, ως διορισμένος Quisling (=προδότης). Από τότε πορεύεται ψυχρά, εκτελώντας πιστά το πρόγραμμα κατεδάφισης (και διαμελισμού) της χώρας» (I.R, ίδια πηγή).
Περαιτέρω, ένας τρίτος αναγνώστης προσβλήθηκε από τις συνεχείς αναφορές μας σε σχέση με την έλλειψη ουσιαστικής αντίδρασης των Ελλήνων, ειδικά της πνευματικής ελίτ, όταν κυριολεκτικά κινδυνεύει να σβηστεί η Ελλάδα ως Έθνος από το χάρτη – από την πεποίθηση μας δηλαδή πως επικρατεί η σιωπή των αμνών (αν και ερμηνεύσαμε την παράδοξη αυτή στάση – πηγή), ότι διαπιστώνεται μία συλλογική αποχαύνωση, πως οι Έλληνες αποτελούν τη μεγάλη ντροπή της Ευρώπης κοκ. Πρόσθεσε λοιπόν τα παρακάτω: 
«Γιατί δεν ξεσηκώνονται οι Έλληνες; Ωραίο το ερώτημα! Αν υποθέταμε βέβαια πως με κάποιο μαγικό τρόπο θα μπορούσαν να συντονιστούν οι «ετερόκλητες μάζες» – να δώσουν ραντεβού χωρίς συντονιστή, την τάδε ημερομηνία/ώρα, στον δείνα τόπο. Επομένως να συγκεντρωθούν οργανωμένα, μαζικά και συντονισμένα με τα τάδε ζητούμενα. Η σωστή απάντηση ποιά είναι; Φυσικά το ερώτημα, πώς θα συντονιστεί όλη αυτή η μάζα. Αυτομάτως άραγε;» (Π.Κ. , ίδια πηγή).
Εν προκειμένω εννοείται ως συνήθως πως η μη αντίδραση των Ελλήνων δεν οφείλεται στην αποχαύνωση τους και στη λογική του «καναπέ» – αλλά στο ότι δεν υπάρχει ένας ηγέτης, ο οποίος θα ήταν σε θέση να οργανώσει και να συντονίσει τις μάζες. Με απλά λόγια φαίνεται να επικρατεί ο ισχυρισμός πως σε μία χώρα των 10.750.000 Πολιτών, εκ των οποίων τα 2.000.000 είναι απόφοιτοι Πανεπιστημίων και σε ένα Έθνος που υπερβαίνει τα 20.000.000 διεθνώς, δεν υπάρχει καμία ηγετική φυσιογνωμία ή ανάλογη ομάδα Πολιτών – εξαιρώντας βέβαια τους 300 της Βουλής, ειδικά τους 152, ένα μεγάλο μέρος των οποίων έχει κυριολεκτικά «πουλήσει την ψυχή του στο διάβολο» (υπενθυμίζουμε εδώ πως η χείριστη μορφή ηλιθίου είναι αυτός που δεν ζημιώνει μόνο όλους τους υπόλοιπους, αλλά επί πλέον τον εαυτό του με τη συμπεριφορά του, χωρίς δυστυχώς να το καταλαβαίνει).

Εάν πράγματι συνέβαινε κάτι τέτοιο, τότε δίκαια θα κατέληγε η Ελλάδα στα σκουπίδια της ιστορίας – αφού δεν θα διέθετε ούτε έναν αληθινό ηγέτη, ικανό να οδηγήσει την πατρίδα του στην έξοδο από την κρίση και στην απελευθέρωση της από το γερμανικό οικονομικό ζυγό. Μήπως όμως δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο; Μήπως αυτό που λείπει από την Ελλάδα είναι ένας αποφασισμένος λαός, πρόθυμος να αγωνιστεί για την πατρίδα του και για τα παιδιά του, πληρώνοντας οποιοδήποτε τίμημα απαιτηθεί;

Θα εμπιστευόταν ποτέ κάποιος ηγέτης έναν τρομοκρατημένο, αποχαυνωμένο λαό, ο οποίος αδιαφορεί για την ελευθερία του και για τις επόμενες γενιές, προτιμώντας τη βολή του; Παντού και πάντοτε δεν εμφανίζονταν νομοτελειακά ηγέτες, όταν ο λαός ήταν ώριμος και πρόθυμος να τους στηρίξει; Πόσο μάλλον σε μία χώρα που είναι πάμπλουτη, έχοντας ακόμη και τώρα λύσεις στη διάθεση της, παρά το ότι βρίσκεται στην άκρη του γκρεμού και στα πρόθυρα του χάους;

Δύσκολη η απάντηση, επαναλαμβάνοντας τη δική μας άποψη από ένα άρθρο μας που γράφτηκε πριν από την ενδοτική συμφωνία με τη Γερμανία και πριν από τη μειοδοσία στο Σκοπιανό – όπου η κυβέρνηση έφτασε ακόμη και στο σημείο να κατηγορεί τη Ρωσία ότι σαμποτάρει την υιοθέτηση του ονόματος «Βόρεια Μακεδονία» για τα Σκόπια, διώχνοντας κατ’ εντολή προφανώς της πρωσικής κυβέρνησης διπλωμάτες της! Όπου ακόμη μία φορά σπαταλήσαμε σαν ανόητοι το τελευταίο μας διαπραγματευτικό χαρτί (ΝΑΤΟ), χωρίς κανένα απολύτως αντάλλαγμα – για τους Πολίτες βέβαια, αφού οι κυβερνώντες ασφαλώς δεν θα αρνήθηκαν τα τριάντα αργύρια. Εν προκειμένω τα εξής:

«Το μεγάλο πρόβλημα της Ελλάδας μετά την απελευθέρωση της ήταν και είναι το κομματικό, πελατειακό κράτος – το οποίο εμποδίζει την εξέλιξη και την ευημερία της, με ένα Σύνταγμα και με μία «Δημοκρατία» κομμένα και ραμμένα στα μέτρα του. Ειδικότερα, η πολιτική είναι το κατ’ εξοχήν κλειστό επάγγελμα της χώρας, ενώ τα περισσότερα κόμματα λειτουργούν ως «συμμορίες» – εμποδίζοντας τη συμμετοχή στα κοινά των χιλιάδων ικανών και ανιδιοτελών Ελλήνων.

Οι περισσότεροι δε ικανοί Έλληνες, ειδικά αυτοί που είναι καταξιωμένοι, δεν το έχουν ανάγκη, καθώς επίσης δεν υποφέρουν από ψυχολογικά προβλήματα όπως ο ναρκισσισμός και η αυτοπροβολή, δεν το επιχειρούν καν –αρνούμενοι ακόμη και να πατήσουν το πόδι τους στη βρωμιά που βασιλεύει στην πλειοψηφία των κομμάτων. Εύλογα βέβαια, αφού μεταξύ άλλων φοβούνται πως θα χαρακτηρισθούν ανάλογα «βρώμικοι» και διεφθαρμένοι από τους φίλους, συναδέλφους και συμπολίτες τους – οι οποίοι θεωρούν πως οι πολιτικοί είναι συλλήβδην βρώμικοι και διεφθαρμένοι, καθώς επίσης η αιτία όλων τους των δεινών, δικαίως ή αδίκως.

Εν τούτοις, με τον τρόπο αυτό διαιωνίζεται και επιδεινώνεται το πρόβλημα της Ελλάδας, το οποίο έχει διογκωθεί σε τέτοιο βαθμό τα τελευταία χρόνια που την απειλεί κυριολεκτικά με τον αφανισμό της ως Έθνος – ενώ το γεγονός ότι, έχει τοποθετηθεί στο στόχαστρο της Γερμανίας που δρομολόγησε ήδη την οικονομική κατοχή της, για να υφαρπάξει τον τεράστιο πλούτο της και για να την εκδικηθεί (ανάλυση), καθιστά ακόμη πιο πιθανή μία τέτοια εξέλιξη.

Για την καγκελάριο βέβαια το πελατειακό κράτος, η «ποιότητα» των πολιτικών και η κομματική διαφθορά, η πολιτική βρωμιά γενικότερα, αποτελούν μεγάλα πλεονεκτήματα – αφού είναι σε θέση να επιβάλλει τις εντολές της, μεταξύ άλλων έχοντας πιθανότατα στη διάθεση της «φακέλους», με τους οποίους μπορεί να εκβιάζει αρκετούς πολιτικούς.

Απόδειξη η ενδοτική παράδοση του ονόματος της Μακεδονίας, η οποία αποτελεί μία μεγαλύτερη ίσως τραγωδία από τα μνημόνια και το PSI – έναντι 30 αργυρίων που ενδεχομένως δεν θα χρειαστεί καν να τα πληρώσει η Γερμανία, ενώ τα οφέλη της θα είναι τεράστια από την εκμετάλλευση των ενεργειακών μας αποθεμάτων και των αγωγών από τη Μέση Ανατολή. Η δε οικονομική ζημία της χώρας μας μόνο από την πιθανή απώλεια της χρήσης του ονόματος της Μακεδονίας (brand name) ως περιοχή προέλευσης των προϊόντων της, στο οποίο οι επιχειρήσεις της βορείου Ελλάδας έχουν επενδύσει τεράστια ποσά στο παρελθόν, θα είναι ανυπολόγιστη – χωρίς βέβαια αυτό να σημαίνει πως μας ενδιαφέρει μόνο η υλική του πλευρά.

Περαιτέρω, η εθνική καταστροφή που προβλέπεται μπορεί να καταπολεμηθεί μόνο μέσα από τα κόμματα, σε συνθήκες Δημοκρατίας – από αυτά βέβαια που δεν έχουν κυβερνήσει ποτέ και που δεν ευθύνονται για την τραγωδία μετά το 2009. Εναλλακτικά μέσω μίας αιματηρής εξέγερσης, μίας λαϊκής επανάστασης σε συνθήκες χάους – όπου είναι σχεδόν αδύνατον να προβλεφθούν οι συνέπειες και τα αποτελέσματα της.

Εάν όμως τα κόμματα αυτά δεν στελεχωθούν με εκείνους τους αξιόλογους ή απλά έντιμους Έλληνες που αρνούνται να συμβιβαστούν με την πολιτική βρωμιά, πώς είναι δυνατόν να συμβεί; Με την ίδρυση καινούργιων, όταν υπάρχουν ήδη 54, ενώ ο χρόνος της Ελλάδας τελειώνει; Εκτός αυτού εάν όχι σήμερα, πότε; Όταν η Ελλάδα αναγκαστεί να εγκαταλείψει την Ευρωζώνη εξαθλιωμένη και λεηλατημένη, υπενθυμίζοντας πως πάντοτε τα κράτη εγκατέλειπαν τις νομισματικές ζώνες όταν ήταν αδύνατον πλέον να αντιμετωπίσουν τα οικονομικά τους προβλήματα εντός της;

Πιστεύει αλήθεια κανείς πως έχει ακόμη πολύ χρόνο στη διάθεση της η πατρίδα μας; Ή ότι θα της προσφερθούν οι προϋποθέσεις (άρθρο) για μία μακροπρόθεσμα βιώσιμη προσφυγή της στις αγορές συν την έξοδο από τα μνημόνια, από τη Γερμανία; Δεν είναι ευνόητο ότι απλά θα επιμηκυνθούν τα χρέη της αφού έτσι και αλλιώς δεν μπορεί να τα εξυπηρετήσει, έως ότου εξασφαλιστεί η πλήρης λεηλασία του δημοσίου και ιδιωτικού της τομέα, με την υποθήκευση των πάντων; Ενδεχομένως επίσης με το διαμελισμό της για να ελέγχεται ευκολότερα; (πηγή).

Επίλογος

Ολοκληρώνοντας, πράγματι εγκρίθηκε τελικά η νομοτελειακή επιμήκυνση του χρέους στην Ελλάδα – όπου μεταφέρθηκαν έντοκα 96 δις € στα παιδιά μας, με ένα τοκογλυφικό επιτόκιο των εταίρων μας (EFSF) της τάξης του 3%, όταν οι «αιμοβόρες» αγορές δανείζουν την Πορτογαλία σήμερα με 1,76%. Στη χώρα μας βέβαια, η οποία θα παραμείνει στα μνημόνια τουλάχιστον έως το 2060, η πτωχευτική διαδικασία συνεχίζεται – αφού δεν έχει αρθεί η υποχρέωση ξεπουλήματος της δημόσιας περιουσίας για την εξυπηρέτηση του κρατικού χρέους και της ιδιωτικής για το ιδιωτικό.

Εν τούτοις, δεν έχει πάψει να βασιλεύει η σιωπή των αμνών ενώ, όταν αναφέραμε πως θα συμμετέχουμε σε ένα κόμμα, μη βρίσκοντας άλλο τρόπο να αντιδράσουμε ενεργητικά, αντιμετωπίσαμε μαζικές «κατηγορίες» – καθώς επίσης προτροπές να παραμείνουμε στην αγνή (αλλά αναποτελεσματική) θεωρία. Εάν όμως συμφωνεί κανείς σε γενικές γραμμές με το καταστατικό μίας παράταξης (πηγή), ενώ του δίνεται η δυνατότητα να βελτιώσει το πρόγραμμα της (πηγή), με το οποίο δεν έχει σημαντικές διαφορές, θα πρέπει να μην το επιχειρήσει, μήπως τυχόν βρωμίσει τα χέρια του, εμπιστευθεί λανθασμένους ανθρώπους ή κάνει κάποιο σφάλμα εκτίμησης;

Μήπως χάσει αναγνώστες και «ακολούθους» στα μέσα μαζικής δικτύωσης, όπως άλλωστε συμβαίνει; Κάτι τέτοιο δεν σημαίνει απλά πως ενδεχομένως δεν αξίζουν αυτά που γράφει, αλλά έχουν νόημα μόνο για εκείνους που τους αρέσει να διαβάζουν κάποια καλογραμμένα κείμενα, για να περνούν ευχάριστα το χρόνο τους;

Δεν είναι αλήθεια μεγαλύτερο λάθος το να μην κάνει τίποτα, ενώ βλέπει καθαρά πως η χώρα του οδηγείται σκόπιμα στο γκρεμό και στο χάος; Είναι καλύτερη η ηγεσία της σημερινής συγκυβέρνησης ή εκείνων των κομμάτων της αντιπολίτευσης που συνέβαλλαν στην ελληνική τραγωδία, μοναδική ίσως στην παγκόσμια ιστορία; Κατά την άποψη μας, οι απαντήσεις είναι αυτονόητες, αρκεί να μην αρνείται κανείς την κοινή λογική – η οποία είναι ο καλύτερος σύμβουλος του ανθρώπου.

Από την άλλη πλευρά βέβαια κατανοούμε πλήρως τις αντιδράσεις, αφού έχει χαθεί εντελώς η εμπιστοσύνη των Ελλήνων στους πάντες – στην πολιτική, στους Θεσμούς, στο κράτος, στους συνανθρώπους τους, ακόμη και στην ίδια τη Δικαιοσύνη. Εύλογα φυσικά, μετά το πρωτόγνωρο δράμα της τελευταίας οκταετίας όπου, εάν δεν αντιδράσουμε όλοι εμείς οι Έλληνες και όπως επιλέξει/μπορέσει ο καθένας, θα αποδειχθεί πως επρόκειτο μόνο για την αρχή – καθώς επίσης πως ακόμη δεν έχουμε δει τίποτα και ότι τα χειρότερα έπονται. Καλό καλοκαίρι σε όλους. 

πηγή

Έκλεισε οριστικά η υπόθεση με τις μετοχές «φούσκες» του Χρηματιστηρίου Αθηνών το 1999 ΔΕΝ ΦΤΑΙΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ!!!! (αυτό είναι το κατάντημα της ελληνικής δικαιοσύνης της εποχής των μνημονίων)

Οι κατηγορούμενοι στην υπόθεση για τις μετοχές «φούσκες» του Χρηματιστηρίου Αξιών Αθηνών το 1999 αθωώθηκαν οριστικά. 

Το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων απέρριψε την περασμένη Παρασκευή την έφεση υπέρ του νόμου, την οποία είχε ασκήσει τον περασμένο Φεβρουάριο η εισαγγελέας Εφετών Αθηνά Θεοδωροπούλου, κατά της απόφασης του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων που είχε αθωώσει τους συνολικά 36 κατηγορούμενους στην υπόθεση.

Μετά την εισαγγελική έφεση, οι 36 χρηματιστές και επιχειρηματίες κινδύνευαν να βρεθούν για τρίτη φορά στο ακροατήριο, για απάτη και νομιμοποίηση εσόδων από παράνομη δραστηριότητα για την υπόθεση, η οποία συμπληρώνει το όριο παραγραφής των αδικημάτων τον Μάρτιο του 2019.

Το Πενταμελές Εφετείο Κακουργημάτων έκανε δεκτή σήμερα την ένσταση των συνηγόρων υπεράσπισης των κατηγορουμένων, με την οποία ζητούσαν να κριθεί ως απαράδεκτη η έφεση της κ. Θεοδωροπούλου.

Υπενθυμίζεται, ότι η αθωωτική απόφαση που εκδόθηκε στις 28 Φεβρουαρίου 2018 ήταν η δεύτερη για τους εμπλεκομένους στην υπόθεση. Έχει προηγηθεί ομόφωνη αθωωτική απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων το 2013, η οποία αναιρέθηκε από τον Αρειο Πάγο, με αποτέλεσμα οι «36» να βρεθούν ξανά ενώπιον του ίδιου δικαστηρίου, υπό άλλη σύνθεση, που και πάλι κατέληξε σε αθώωση των κατηγορουμένων. 

πηγή 

ΣΧΟΛΙΟ

Εν τω μεταξύ για τους κατεξοχήν ενόχους Σημίτη και Παπαντωνίου που εκείνη την εποχή ήταν Πρωθυπουργός και Υπουργός Οικονομικών αντίστοιχα ούτε λέξη...
Ομως ο ελληνικός λαός δεν ξεχνά ότι λίγες μέρες πριν το κράχ του Σεπτεμβρίου 1999 ο Παπαντωνίου κραύγαζε ότι "τα Χριστούγεννα το Χρηματιστήριο θα φτάσει στις 7000 μονάδες"... εξαπατώντας εκατομμύρια κακόμοιρους πολίτες....

Και στο τέλος μένεις μόνος

Γράφει ο +Yanni Spiridakis 

Εκ καταβολής του ο άνθρωπος συνασπίστηκε με άλλους ανθρώπους για το κοινό συμφέρον. Να κυνηγήσει, να ζεσταθεί, να αμυνθεί, να επιτεθεί, να εξελιχθεί. Η εξέλιξη της ανθρώπινης ιστορίας οφείλεται σε μεγάλες στιγμές συνεργασίας.

Ωστόσο υπάρχουν σοκαριστικές στιγμές μοναξιάς που όχι μόνο ήταν ατομικά σημαντικές αλλά στάθηκαν ικανές να αλλάξουν την Ιστορία. Ο Ιησούς παρά τους μαθητές και τους ακολούθους Του ήταν απελπιστικά μόνος όταν τελικά σταυρώθηκε. Λίγα χρόνια πριν, ο Ιωάννης ο Βαπτιστής που προετοίμασε χιλιάδες κόσμου για τον ερχομό του Χριστού, φυλακίστηκε και αποκεφαλίστηκε χωρίς κανέναν να τον υπερασπιστεί. Εκατοντάδες χρόνια μετά, ο Νεύτωνας λέγεται ότι ήταν πολύ μόνος όταν ανακάλυψε και διαμόρφωσε τον νόμο της βαρύτητας.

Παρά την ανάγκη, την επιθυμία και το συμφέρον των ανθρώπων να βρίσκονται μαζί σε ομάδες και κοινωνίες, υπάρχουν στιγμές -μικρές ή μεγαλύτερες- που ο καθένας από μας θα είναι μόνος.

Και ξέρετε... οι στιγμές μοναξιάς είναι πολλές και ποικίλες. Είναι στιγμές προσωπικής απομόνωσης ίσως για λόγους υγιεινής και άλλες που αφορούν διάφορες δοκιμασίες μας, όπως είναι οι εξετάσεις. Είναι όμως κάποιες στιγμές που μετά από πολύ κόπο, συνεργασίες, ομαδική δουλειά, καταλήγουν εντελώς απρόσμενα. Τα φώτα σβήνουν. Η μουσική σταματάει. Ο κόσμος χάνεται σε σκιές. Και κάποια στιγμή είσαι μόνος. Έχεις να αντιμετωπίσεις το ίδιο θηρίο. Να πετύχεις στους επαγγελματικούς στόχους σου, να γυρίσεις πλευρό στον ύπνο σου και να θυμηθείς ότι κανένας άλλος δεν θα είναι εκεί εκτός από τον εαυτό σου. Αργά ή γρήγορα έρχεται η στιγμή που βλέπεις πως ακόμα και τις ομάδες, τις φτιάχνουν ξεχωριστά άτομα.

Αν σήμερα είσαι μόνος, είναι επειδή επιτέλους πρέπει να αποδείξεις. Να αποδείξεις (πρώτα) αν αξίζεις και μετά τι αξίζεις. Το πέπλο της ομαδικότητας και της κοινωνικότητας ίσως σου παρείχε την ασφάλεια να νομίζεις ότι είχες πετύχει σε κάτι και τελικά αυτό να είναι ένα μεγάλο ψέμα. Σαν τον μαθητή που πέρασε την τάξη, μόνο επειδή αντέγραφε από τον διπλανό του. Τώρα που είσαι μόνος θα τα καταφέρεις ή θα επιβεβαιώσεις τους προσωπικούς σου φόβους;

+Yanni Spiridakis

yannidakis.net

Τι αλλάζει στα σύνορα μας με την Αλβανία - Το νησί Σάσων, οι Οθωνοί και η Ερεικούσα


Γράφει ο Πέτρος Αναστασίου

«Εδάφη ή θάλασσα θα παραχωρήσουμε στην Αλβανία» στο πλαίσιο της συνολικής ρύθμισης των «εκκρεμοτήτων» που έχουμε με την γειτονική χώρα, μια αλλαγή συνόρων την οποία εξήγγειλε χθες ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας;

Αυτό είναι το ερώτημα που κυριαρχεί πλέον, μετά την εκχώρηση της Μακεδονίας (όνομα, ταυτότητα, αναγνώριση γλώσσας) στους Σκοπιανούς.

Δύο ημέρες μετά μόλις ημέρα μετά την δήλωση του Επίτροπου Γιοχάνες Χάαν για αλλαγή των συνόρων Ελλάδας και Αλβανίας, έρχεται ο ίδιος ο Ελληνας πρωθυπουργός και τον επιβεβαιώνει.

Ερωτηθείς για τις συνομιλίες της Αθήνας με τα Τίρανα, ο κ. Τσίπρας είπε χαρακτηριστικά: «Τα δύο θέματα που απομένουν, πέραν της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης, είναι το ζήτημα του εμπολέμου και των συνόρων το οποίο βρισκόμαστε πολύ κοντά στο να βρεθεί μια κάποια διευθέτηση. Θέματα τα οποία όμως ενώ έχουμε προχωρήσει σε ένα εξαιρετικά σημαντικό σημείο δεν μπορούμε να πούμε ότι έχουμε ολοκληρώσει».

Αλλαγή συνόρων; Τι εννοεί ο πρωθυπουργός; Ακόμα και τα θαλάσσια σύνορα για να διευθετυθούν, αυτό γίνεται με βάση τα χερσαία σύνορα. Δηλαδή ο πρωθπουργός θεωρεί την σημερινή συνοριογραμμή με την Αλβανία «ρευστή». 

«Εάν υπάρξει συμφωνία Ελλάδας-Αλβανίας» τότε θα γίνει αλλαγή συνόρων δήλωσε σε ομιλία του σε think-tank, ο επίτροπος Περιφερειακής Πολιτικής και Διεύρυνσης της ΕΕ Γιοχάνες Χαν, παρουσία μάλιστα του υπουργού Εξωτερικών των Σκοπίων!

Μάλιστα χρησιμοποίησε ως παράδειγμα την συμφωνία για το Σκοπιανό: «Εάν υπάρξει συμφωνία Ελλάδας-Αλβανίας, γιατί εκεί πρόκειται για αναδιάρθρωση συνόρων και αυτό είναι κάτι πολύ σημαντικό και κρίσιμο για τους πολίτες» είπε ο Γιοχάνες Χαν!

Τι μπορεί να δοθεί από ελληνικής πλευράς; Υπάρχει το νησί Οθωνοί και η Ερεικούσα βόρεια της Κέρκυρας στα ανοικτά των αλβανικών ακτών, τα οποία βάσει των αλβανικών διεκδικήσεων θα μπορούσαν να περάσουν στην αλβανική επικράτεια.

Δεν θα είναι η πρώτη φορά που ένα ελληνικό νησί της περιοχής θα δίνεται στην Αλβανία: Τον Ιούλιο, του 1914, παραδώσαμε στους Αλβανούς το ελληνικό νησί Σάσων, που ανήκε στα Ιόνια Νησιά το οποίο σήμερα παραχωρήθηκε από τους Αλβανούς για εκμετάλλευση στην Ιταλία. 

Το Νησί Σάσων βρίσκεται σε ιδανική τοποθεσία στο στενό του Οτράντο στη νότια Αλβανία, όπου συναντώνται η Αδριατική και το Ιόνιο.

Κατά την διάρκεια του Α΄ Βαλκανικού Πολέμου, στις 15 Νοεμβρίου 1912 το ελληνικό Ναυτικό απελευθερώνει το νησί από τους Τούρκους, και τους περίπου 60 Ελληνοβλάχου βοσκούς που κατοικούσαν εκεί.

Ο φάρος επαναλειτούργησε και η ελληνική κυριαρχία επανήλθε, για λίγο όμως επειδή οι τότε Μεγάλες Δυνάμεις (όπως το ΝΑΤΟ σήμερα) άλλα είχαν κατά νου.

Προς ικανοποίηση των ιταλικών βλέψεων, το νησί παραχωρήθηκε στην Αλβανία, με το Πρωτόκολλο της Φλωρεντίας και η Αθήνα παραχώρησε το νησί στην Αλβανία.

Εκτυλίχθηκαν συγκινητικές άμα και τραγικές σκηνές, όταν υπεστάλη η ελληνική σημαία, με τους λιγοστούς Έλληνες βοσκούς να κλαίνε και να εκλιπαρούν να μη τους αφήσουν απροστάτευτους. 

Η ελληνική κυβέρνηση τους διαβεβαίωσε πως η Αλβανία θα σεβαστεί τα δικαιώματά τους, αλλά λίγες μέρες μετά την αποχώρηση της ελληνικής φρουράς, οι Αλβανοί αποβίβασαν σώμα παραστρατιωτικών που έσφαξαν τους άνδρες και αφού βίασαν τις γυναίκες, ακόμα και τα παιδιά, τα έσφαξαν και αυτά.

Στα αλβανικά σχολικά βιβλία της 9ης και 12ης τάξης οι αλβανικές περιοχές της Ελλάδας είναι η Κόνιτσα, η Καστοριά, ο η Πρέβεζα, η Άρτα, η Ηγουμενίτσα. 

Αραγε και αυτές οι περιοχές είναι στο τραπέζι;

Για όποιον βιαστεί να πει ότι «Δεν γίνονται αυτά σήμερα», καλό θα ήταν πρώτα να διερωτηθεί αν πίστευε ότι μπορούσε να υπάρξει ελληνική κυβέρνηση που θα αναγνώριζε «μακεδονική γλώσσα» στους Σκοπιανούς και «μακεδονική εθνότητα» (στο αγγλικό κείμενο)...

Να δούμε τι μας περιμένει τώρα...

Ακόμα πιο τρομακτική είναι η απάντηση από το Μέγαρο Μαξίμου πριν από λίγο με non paper/

«Η σπουδή ορισμένων να δημιουργήσουν εκ νέου θέμα εκ του μη όντος για τις διαπραγματεύσεις με την Αλβανία, θα ήταν αξιοθρήνητη εάν δεν ήταν εθνικά επικίνδυνη. Αφού η ΝΔ και τα φίλα προσκείμενα Μέσα της εκτέθηκαν διεθνώς με την προσπάθεια εκμετάλλευσης μίας άστοχης διατύπωσης του Επιτρόπου Χαν, που διευκρινίστηκε ότι αναφερόταν στην ΑΟΖ, τώρα επιδίδονται σε νέα σενάρια επιστημονικής φαντασίας. 

Η αποστροφή του Πρωθυπουργού στο ζήτημα των συνόρων με την Αλβανία αναφέρεται στο θέμα της συντήρησης των πυραμίδων στα υφιστάμενα σύνορα με τη γειτονική χώρα. Και η γελοιότητα έχει τα όριά της».


πηγή

ΔΡΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΝΤΙ-ΔΡΑΣΕΙΣ ΤΩΝ ΜΑΚΕΔΟΝΩΝ

Γράφει η Μαίρη Καρά

     Μετά την μάχη στον Υδάσπη ο Αλέξανδρος με την Στρατιά του παρέμειναν εκεί 30 ημέρες, για να ξεκουραστούν. Διέταξε δε να κτιστούν δύο πόλεις, η ΝΙΚΑΙΑ και η ΒΟΥΚΕΦΑΛΑ. Για την οικοδόμησή τους διόρισε υπεύθυνο τον Κρατερό κι εκείνος προχώρησε στην ενδοχώρα, όπου κυρίευσε 37 πόλεις και προήλασε έως τον ποταμό Ακεσίνη, τον οποίο πέρασε με τα πλοία και προχώρησε προς τον ποταμό ΥΔΡΑΩΤΗ.
     Συνεχίζοντας έφτασε στην πόλη ΣΑΓΓΑΛΑ, όπου γειτονικοί λαοί είχαν συγκεντρωθεί για να ανακόψουν την προέλαση του. Είχαν οχυρωθεί στα τείχη της πόλης, όπου είχαν τοποθετήσει άμαξες, μα ο Αλέξανδρος πρώτα με το ιππικό και στην συνέχεια με την φάλαγγα κατόρθωσε να διασπάσει τις γραμμές τους. Μετά κι απ' αυτή τη νίκη προήλασε ως τον ΥΦΑΣΗ ποταμό, πέρα απ' τον οποίο εκτεινόταν μια αχανής ΕΡΗΜΟΣ.
     Η επιθυμία του Αλέξανδρου να προχωρήσει, σκόνταψε πάνω στην αντίδραση των Στρατιωτών, που ήταν ήδη ψυχικά και σωματικά κουρασμένοι. Συγκεντρωμένοι όλοι στο Στρατόπεδο, άλλοι έκλαιγαν για την τύχη τους κι άλλοι φώναζαν, πως δεν θα τον ακολουθήσουν στην έρημο. Ο Αλέξανδρος προσπάθησε να κατευνάσει τα πνεύματα και να μεταπείσει τους αντιδρώντες. Τότε ο ΚΟΙΝΟΣ πήρε το θάρρος να του εξηγήσει, πως για πολλούς λόγους επιθυμούσαν την επιστροφή στην πατρίδα και στις οικογένειές τους οι βετεράνοι επιζώντες ΠΟΛΕΜΙΣΤΕΣ.
     Η φοβερή μάχη του Υδάσπη τούς είχε κάνει απρόθυμους να διασχίσουν 11 ημέρες κι άλλη έρημο, ούτε μπορούσαν να αντέξουν άλλη μια μάχη σε ξένη χώρα, με τόσο ζεστό κλίμα και τόσο άγονο έδαφος, χωρίς νερό κι έμπειρους οδηγούς. Αρνητική επίδραση όμως στο ηθικό του Στρατού είχαν και οι θερινοί μουσώνες, οι οποίοι μαίνονταν και για 70 ημέρες έβρεχε αδιάκοπα. Δεν είχαν ξαναβιώσει τέτοιο ΦΑΙΝΟΜΕΝΟ.
     Μετά από τρεις ημέρες ο Αλέξανδρος προσέφερε θυσία για την διάβαση του ΥΦΑΣΗ, μα δεν πήρε αίσια μηνύματα. Τότε κάλεσε τους γηραιότερους των εταίρων και τους ανακοίνωσε, πως πήρε απόφαση για επιστροφή. Η είδηση αυτή όπως ήταν φυσικό, χαροποίησε τους ταλαίπωρους πολεμιστές του, οι οποίοι πηγαίνοντας στην σκηνή του, τού έδιναν πολλές ΕΥΧΕΣ.
     Ο Αλέξανδρος για να εξασφαλίσει τα ανατολικά σύνορα της Αυτοκρατορίας του το 326 ίδρυσε την Αλεξάνδρεια επί του Ύφαση. Μετά διέταξε κι ετοιμάστηκαν 12 Βωμοί, αφιερωμένοι στους Θεούς του Ολύμπου, όπου θυσίασε και τέλεσε ιππικούς αγώνες. Μετά τα τελετουργικά αποχώρησε κι επέστρεψε στη Νίκαια. Εκεί παρέλαβε σημαντικές ενισχύσεις απ' την Ελλάδα και ναυπήγησε στόλο. Πλέοντας Νότια μέσω του Υδάσπη και Ινδού ποταμού έφτασε κι ανοικοδόμησε την πόλη ΠΑΤΑΛΑ.
     Το 325 πήρε τον δρόμο της επιστροφής, χωρίζοντας σε τρία μέρη το Στράτευμα. Το πρώτο μέρος με Αρχηγό τον Κρατερό πήρε πορεία προς την Αλεξάνδρεια Αραχωσίας (Κανταχάρ). Η διέλευση μέσω της κοιλάδας του Ετύμανδρου δεν παρουσίασε δυσκολίες κι έφτασε στην ΚΑΡΜΑΝΙΑ, όπου περίμενε τα Στρατεύματα. Το δεύτερο μέρος ο Στόλος με Αρχηγό τον περίφημο Ναύαρχο Νέαρχο (325-324), με 150 πλοία παρέπλευσε τις ακτές της Περσίας, με τις χώρες των Ωρών, Γεδρωσιών και Ιχθυοφάγων. Συνέχισε παραπλέοντας απ' τις εκβολές του Ινδού ως τις εκβολές του Τίγρη και Ευφράτη, επιτυγχάνοντας ένα μεγάλο ναυτικό ΚΑΤΟΡΘΩΜΑ.
     Το τρίτο μέρος του Στρατεύματος με τον Αλέξανδρο ξεκίνησε απ' τα Πάτταλα (Αύγουστος 325) απ' την ξηρά, για να διασχίσει την έρημο της Γεδρωσίας (Βελουχιστάν), που τούς έγινε εφιάλτης, γιατί ο καύσωνας και η έλλειψη νερού προκάλεσαν πολλές απώλειες σε ζωές στρατιωτών. Μετά από 60 μέρες σταμάτησαν για ανάπαυση στην πρωτεύουσα ΠΟΥΡΑ.
     Μετά την ξεκούραση κατευθύνθηκε μέσω του ποταμού Ευλαίου προς την θάλασσα, έφτασαν στην Καρμανια στα μέσα του χειμώνα του 325, όπου τους περίμενε ο Κρατερός. Εκεί έκανε θυσίες στους Θεούς, τόσο για τη νίκη του στην Ινδία, αλλά και για την ασφαλή διέλευση του Στρατού του μέσω της ερήμου της Γεδρωσίας. Εκεί έφτασε κι ο Νέαρχος, που τον υποδέχτηκαν με επευφημίες για το κατόρθωμά του. Ο Νέαρχος έδωσε αναφορά στον Αλέξανδρο για την πορεία του και συνέχισε τον περίπλου προς τις εκβολές του ποταμού ΤΙΓΡΗ.
     Ο Αλέξανδρος πήρε ένα μέρος του Στρατεύματος κι έφτασε στους Πασαργάδες, όπου επισκέφτηκε τον τάφο του ΚΥΡΟΥ. Πέρασε κι απ' την Περσέπολη, όπου διόρισε Σατράπη τον Πευκέστα, που τον είχε σώσει στην μάχη των ΜΑΛΛΩΝ.
     Μα βλέποντας ένα σημαντικό τμήμα των δυνάμεών του να χάνεται απ' τις κακουχίες, αποδέσμευσε τους ταλαιπωρημένους Στρατιώτες του και κράτησε μόνο τους συμπατριώτες του για να συνεχίσουν μαζί του. Την επομένη τους ενημέρωσε, πως σκόπευε να προχωρήσει και να δηλώσουν πόσοι θέλουν να συνεχίσουν μαζί του πέρα απ' την Περσική ΕΠΙΚΡΑΤΕΙΑ.
     Η κόπωση των Στρατιωτών μετά από 10 χρόνια πολέμων και 4 αφότου ο Αλέξανδρος τούς είχε επιβάλει να τον προσκυνούν, όπως οι Πέρσες, είχε αυξηθεί. Επίσης ήταν δυσαρεστημένοι για τις έριδες που δημιουργούσαν οι κατακτημένοι λαοί για την Διοίκηση των εδαφών. Γι' αυτό η οργή τους εκδηλώθηκε με αντιπειθαρχικό κίνημα, όταν έφτασαν στον Τίγρη και στην ΩΠΗ.
     Εκεί τους ανακοίνωσε, πως θα απολύσει με τιμές όσους λόγω ηλικίας ή σωματικής αναπηρίας δεν ήταν πια ικανοί για τον Στρατό. Οι παλαίμαχοι σύντροφοί του θεώρησαν αυτή την απόφαση περιφρονητική και πως προδόθηκαν απ' τον Βασιλιά. Τότε ξεσηκώθηκαν, αξιώνοντας να τους απαλλάξει απ' τον Στρατό. Παραδόξως εκείνος δεν έδειξε την επιείκειά του προς τους Μακεδόνες και διέταξε να τιμωρηθούν οι ΠΡΩΤΑΙΤΙΟΙ.
     Και για να προλάβει κι άλλες ΑΝΤΙ-ΔΡΑΣΕΙΣ τους και πριν φτάσουν στα όρια ΑΝΤΑΡΣΙΑΣ… ανακοίνωσε, πως είναι ελεύθεροι οι μεγαλύτεροι και πιο καταπονημένοι Στρατιώτες να επιστρέψουν στην πατρίδα. Και με μια παροιμοιώδη ομιλία του, την οποία διέσωσε ο Αρριανός, θύμισε στους Μακεδόνες, όσα χρώσταγαν σ’ αυτόν και τον πατέρα του τον Βασιλιά ΦΙΛΙΠΠΟ.
     Μετά την ομιλία ο Βασιλιάς αποχώρησε κι εκείνοι πήγαν έξω απ' την σκηνή του μετανιωμένοι και τον ικέτευαν. Η συμφιλίωση του Βασιλιά με τους Μακεδόνες που είχαν μετανιώσει ειλικρινά και τους ονόμασε συγγενείς, γιορτάστηκε με θυσίες στους Θεούς και Συμπόσιο, όπου συμμετείχαν Έλληνες Στρατιωτικοί και Πέρσες. Εκεί μοίρασε Αξιώματα και σε Πέρσες κι αυτό έκανε τους Μακεδόνες να υποταχθούν και να ζητήσουν ΣΥΓΝΩΜΗ.
     Συνεχίζοντας έφτασαν στην Μηδία και στα Εκβάτανα, όπου τέλεσε θυσίες στους Θεούς κι ετοιμάστηκαν για την επιστροφή. Ο Νέαρχος με τα πλοία του έπλευσε για την Αλεξάνδρεια κι ο Αλέξανδρος διασχίζοντας την έρημο έφτασε στα Σούσα το 324. Μετά από τόσες Νίκες ο Ελληνας Στρατηλάτης είχε εκπληρώσει με επιτυχία τον σκοπό της ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΣΥΜΜΑΧΙΑΣ.
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Λίγες οδηγίες πριν επισκεφθείτε το ιστολόγιό μας (Για νέους επισκέπτες)

1. Στην στήλη αριστερά βλέπετε τις αναρτήσεις του ιστολογίου μας τις οποίες μπορείτε ελεύθερα να σχολιάσετε επωνύμως, ανωνύμως ή με ψευδώνυμο, πατώντας απλά την λέξη κάτω από την ανάρτηση που γραφει "σχόλια" ή "δημοσίευση σχολίου" (σας προτείνω να διαβάσετε με προσοχή τις οδηγίες που θα βρείτε πάνω από την φόρμα που θα ανοίξει ώστε να γραψετε το σχόλιό σας). Επίσης μπορείτε να στείλετε σε φίλους σας την συγκεκριμένη ανάρτηση που θέλετε απλά πατώντας τον φάκελλο που βλέπετε στο κάτω μέρος της ανάρτησης. Θα ανοίξει μια φόρμα στην οποία μπορείτε να γράψετε το email του φίλου σας, ενώ αν έχετε προφίλ στο Facebook, στο Twitter ή στο Google+ μπορείτε με τα εικονίδια που θα βρείτε στο τέλος της ανάρτησης να την μοιραστείτε με τους φίλους σας.

2. Στην δεξιά στήλη του ιστολογίου μας μπορείτε να βρείτε το πλαίσιο στο οποίο βάζοντας το email σας και πατώντας την λέξη Submit θα ενημερώνεστε αυτόματα για τις τελευταίες αναρτήσεις του ιστολογίου μας.

3. Επίσης μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τις δυνατότητες του Google Friend Connect (θα βρείτε δεξιά το ανάλογο gadget) να γίνετε φίλος του ιστολογίου μας και να λαμβάνετε με την εγγραφή σας στο αμέσως παρακάτω gadget πατώντας την λέξη "Εγγραφή" ενημερώσεις του ιστολογίου μας.

4. Αν έχετε λογαριασμό στο Twitter σας δινεται η δυνατότητα να μας κάνετε follow και να παρακολουθείτε το ιστολόγιό μας από εκεί. Θα βρείτε το σχετικό εικονίδιο του Twitter κάτω από τα πλαίσια του Google Friend Connect, στην δεξιά στήλη του ιστολογίου μας.

5. Μπορείτε να ενημερωθείτε από την δεξιά στήλη του ιστολογίου μας με τα διάφορα gadgets για τον καιρό, να δείτε ανακοινώσεις, στατιστικά, ειδήσεις και λόγια ή κείμενα που δείχνουν τις αρχές και τα πιστεύω του ιστολογίου μας. Επίσης μπορείτε να κάνετε αναζήτηση βάζοντας μια λέξη στο πλαίσιο της Αναζήτησης (κάτω από τους αναγνώστες μας). Πατώντας την λέξη Αναζήτηση θα εμφανιστούν σχετικές αναρτήσεις μας πάνω από τον χώρο των αναρτήσεων. Παράλληλα μπορείτε να δείτε τις αναρτήσεις του τρέχοντος μήνα αλλά και να επιλέξετε κάποια συγκεκριμένη κατηγορία αναρτήσεων από την σχετική στήλη δεξιά.

6. Μπορείτε ακόμα να αφήσετε το μήνυμά σας στο μικρό τσατάκι του blog μας στην δεξιά στήλη γράφοντας απλά το όνομά σας ή κάποιο ψευδώνυμο στην θέση "όνομα" (name) και το μήνυμά σας στην θέση "Μήνυμα" (Message).

7. Επίσης μπορείτε να μας στείλετε ηλεκτρονικό μήνυμα στην διεύθυνσή μας koukthanos@gmail.com με όποιο περιεχόμενο επιθυμείτε. Αν είναι σε προσωπικό επίπεδο θα λάβετε πολύ σύντομα απάντησή μας.

8. Στην μπάρα που περνάει κυλιόμενη πάνω από τον χώρο των αναρτήσεων μπορείτε να δείτε σε τίτλους τις 25 τελευταίες αναρτήσεις μας. Οι τίτλοι είναι σύνδεσμοι (λινκ) και πατώντας τους θα ανοίξει σε ένα ξεχωριστό παράθυρο η συγκεκριμένη ανάρτηση.

9. Τέλος μπορείτε να βρείτε στην δεξιά στήλη του ιστολογίου μας τα φιλικά μας ιστολόγια, τα ιστολόγια που παρακολουθούμε αλλά και πολλούς ενδιαφέροντες συνδέσμους.

Να σας υπενθυμίσουμε ότι παρακάτω μπορείτε να βρείτε χρήσιμες οδηγίες για την κατασκευή των αναρτήσεών μας αλλά και στην κάτω μπάρα του ιστολογίου μας ότι έχει σχέση με δημοσιεύσεις και πνευματικά δικαιώματα.

ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΚΑΛΗ ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ

Χρήσιμες οδηγίες για τις αναρτήσεις μας.

1. Στις αναρτήσεις μας μπαίνει ΠΑΝΤΑ η πηγή σε οποιαδήποτε ανάρτηση ή μερος αναρτησης που προέρχεται απο άλλο ιστολόγιο. Αν δεν προέρχεται από κάποιο άλλο ιστολόγιο και προέρχεται από φίλο αναγνώστη ή επώνυμο ή άνωνυμο συγγραφέα, υπάρχει ΠΑΝΤΑ σε εμφανες σημείο το ονομά του ή αναφέρεται ότι προέρχεται από ανώνυμο αναγνώστη μας.

2. Για όλες τις υπόλοιπες αναρτήσεις που δεν έχουν υπογραφή ΙΣΧΥΕΙ η αυτόματη υπογραφή της ανάρτησης. Ετσι όταν δεν βλέπετε καμιά πηγή ή αναφορά σε ανωνυμο ή επώνυμο συντάκτη να θεωρείτε ΩΣ ΑΥΣΤΗΡΟ ΚΑΝΟΝΑ ότι ισχύει η αυτόματη υπογραφή του αναρτήσαντα.

3. Οταν βλέπετε ανάρτηση με πηγή ή και επώνυμο ή ανώνυμο συντάκτη αλλά στη συνέχεια υπάρχει και ΣΧΟΛΙΟ, τότε αυτό είναι ΚΑΙ ΠΑΛΙ του αναρτήσαντα δηλαδή είναι σχόλιο που προέρχεται από το ιστολόγιό μας.

Σημείωση: Αλλες πληροφορίες για δημοσιεύσεις και πνευματικά δικαιώματα μπορείτε να βρείτε στην κάτω μπάρα του ιστολογίου μας.