Δελτία Τύπου της ΝΙΚΗΣ για την ακρίβεια, την ελληνική αλιεία, την υποχώρηση στη Κάσο

Αθήνα, 02/10/2026
 

Στο έλεος της ακρίβειας: μετά τα καύσιμα, σειρά παίρνουν τα τρόφιμα και η κυβέρνηση παραμένει θεατής

 

Η ανικανότητα της κυβέρνησης να αντιμετωπίσει την πολυεπίπεδη ακρίβεια και να στηρίξει το εισόδημα των πολιτών αποδεικνύεται καθημερινά. 

 

Τα νοικοκυριά, που αγκομαχούν να πληρώσουν τους υψηλούς λογαριασμούς σε ενέργεια και καύσιμα, πλέον καλούνται να πληρώσουν ακριβότερα και τα τρόφιμα.

 

20% πάνω στην τιμή της φέτας, όπως και σε όλα τα γαλακτοκομικά, ενώ τα αγροτικά προϊόντα αυξάνονται σχεδόν 4% κάθε μήνα σύμφωνα με την ανάλυση της Τράπεζας Πειραιώς. Και είμαστε απλά στην αρχή ενός Γολγοθά ακριβείας, καθώς παράγοντες της αγοράς εκτιμούν ότι οι μεγάλες αυξήσεις στα βασικά είδη διατροφής θα έρθουν τους επόμενους δύο μήνες.

 

Οι περίφημες «συμφωνίες κυρίων» με σούπερ μάρκετ και διυλιστήρια αποδεικνύονται επικοινωνιακό πυροτέχνημα και εκθέτουν την κυβέρνηση, που, αντί να πατάξει την αισχροκέρδεια, χαϊδεύει τους μεγαλοεπιχειρηματίες και τους ισχυρούς της αγοράς.

 

Η ΝΙΚΗ σημειώνει πως μόνο εφόσον ληφθούν άμεσα μέτρα μπορεί η κατάσταση να ανατραπεί:

• Με μείωση του ΦΠΑ και του ΕΦΚ
• Με συστηματικούς ελέγχους κατά της αισχροκέρδειας από το χωράφι μέχρι το ράφι
• Με φορολόγηση των υπερκερδών των μεγάλων εταιρειών
• Με έλεγχο της αγοράς ενέργειας και καθορισμό πλαφόν 
• Με μόνιμα μέτρα ρύθμισης των τιμών και διάλυση των καρτέλ
• Με ουσιαστική στήριξη της ελληνικής παραγωγής 

Η ελληνική αλιεία υπό διωγμό - Η κυβέρνηση αφανίζει τον κλάδο και αφήνει ανενόχλητους τους Τούρκους ψαράδες 

 

Σε θηλιά που πνίγει την ελληνική αλιεία μετατρέπεται η εγκληματική κυβερνητική αδιαφορία. Οι Έλληνες αλιείς, που κρατούν ζωντανή μια παράδοση που διαφοροποιεί τη χώρα μας σε ολόκληρη την Ευρώπη, οδηγούνται σε ολοκληρωτικό μαρασμό και οικονομική εξαθλίωση μέσα στην ίδια τους την πατρίδα από τους ανθέλληνες «αρίστους».

 

Μέχρι και πενήντα χιλιάδες ευρώ επιπλέον τον μήνα καλούνται να πληρώσουν οι ψαράδες μας, θύματα κι αυτοί της κυβερνητικής ανεπάρκειας και της απουσίας πολιτικής βούλησης για μέτρα ουσίας για την τιθάσευση των τιμών στα καύσιμα. «Δεν υπάρχει καμία δικαιολογία να μην κατέβει το κόστος στα καύσιμα των αλιέων. Τα δύο διυλιστήρια παρουσίασαν μέσα στο πρώτο εξάμηνο του 2026, σχεδόν όσα κέρδη είχαν παρουσιάσει το 2025» σημειώνει ο Εκπρόσωπος Τύπου της ΝΙΚΗΣ Δήμος Θανάσουλας, δείγμα μιας ανεξέλεγκτης αισχροκέρδειας που πλήττει την κοινωνική δικαιοσύνη.

 

Να γιατί η ενίσχυση των 5 λεπτών ανά λίτρο καυσίμων είναι σκέτη κοροϊδία.

 

Υπό τη δαμόκλειο σπάθη του δυσθεώρητου κόστους των καυσίμων, οι αλιείς έδεσαν τα καΐκια τους ζητώντας άμεσα λύσεις. Από ποιους όμως; Από μια κυβέρνηση που αφήνει τους Τούρκους ψαράδες να εισβάλλουν ανενόχλητοι στα ελληνικά χωρικά ύδατα και να κουρσεύουν τον θαλάσσιο πλούτο μας;

 

Η ΝΙΚΗ κατέθεσε σειρά ερωτήσεων στα αρμόδια Υπουργεία για να πάρει ως απάντηση ότι για τους Τούρκους ψαράδες που ψαρεύουν παράνομα στα χωρικά μας ύδατα δεν υπάρχει καμιά συνέπεια, καμιά σύλληψη, καμία κατάσχεση πλοίου και γίνονται μόνο «Εκθέσεις Επιτήρησης» από το Λιμενικό για κάθε περιστατικό που αποστέλλονται στο Υπουργείο Εξωτερικών, χωρίς όμως καμιά περαιτέρω ενέργεια. 

 

Ένα Κράτος «παρατηρητής» που δεν διασφαλίζει τα κυριαρχικά του δικαιώματα.

 

Με αυτά τα δεδομένα, μόνο υπερβολική δεν ακούγεται η πρόβλεψη του προέδρου της Ένωσης Πλοιοκτητών Παράκτιας Αλιείας πως “σε τρια χρόνια θα τρώμε μόνο τουρκικό ψάρι”.

 

Δ. Νατσιός στο Action 24: Η λέξη “υποχώρηση” είναι πάρα πολύ βαριά για τα εθνικά θέματα -Τον λαό μας τον κυβερνάς με ταπείνωση και όχι ταπεινώνοντάς τον

 

Ενέργεια, εθνικά θέματα και τρέχουσα πολιτική επικαιρότητα βρέθηκαν στο επίκεντρο της συνέντευξης που παραχώρησε ο Πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ Δημήτρης Νατσιός στην εκπομπή «Πίσω από τις Γραμμές» του ACTION 24 και στους δημοσιογράφους Γιώργο Πιέρρο, Ελένη Καλογεροπούλου και Δημήτρη Τάκη. 

 

«Έχω συγκριτικούς πίνακες από τα δύο μεγάλα διυλιστήρια της χώρας. Το πρώτο εξάμηνο του 2025 είχαν κέρδη 291 εκατομμύρια, ενώ το πρώτο εξάμηνο του 2026 έφτασαν τα 1,082 δισεκατομμύρια -αύξηση 300%. Όταν έχουν τέτοια τρομακτική αύξηση στα καθαρά κέρδη, δεν είναι αισχροκέρδεια αυτό; Δεν μπορεί η κυβέρνηση να επιβάλει δικαιοσύνη;», ήταν η απάντησή του ερωτώμενος για την αισχροκέρδεια στα καύσιμα. 

 

Για τη μείωση του ΕΦΚ και ΦΠΑ:

«Ο Ειδικός Φόρος Κατανάλωσης στη βενζίνη είναι 70 λεπτά, όταν η ελάχιστη τιμή στην Ε.Ε. είναι 36 λεπτά. Στο πετρέλαιο θέρμανσης να κατέβει στα 21 λεπτά και ο ΦΠΑ από το 24% στο 20% ή 15%. Πού θα βρεθούν τα έσοδα; Με έκτακτη φορολογία στα διυλιστήρια και φορολόγηση των τραπεζών, οι οποίες διασώθηκαν με 60 δις από τον ελληνικό λαό και τώρα δεν πληρώνουν φόρους όπως όλοι οι Έλληνες.»

 

Σχολιάζοντας τις δηλώσεις του Α. Συρίγου ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη «υποχώρησε» στην Κάσο το 2024, όταν τουρκικά πολεμικά πλοία παρενόχλησαν ερευνητικό σκάφος που εξέταζε την περιοχή για την πόντιση καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης με την Κύπρο, ο κ. Νατσιός ήταν ξεκάθαρος: 

 

«Η λέξη “υποχώρηση” είναι πάρα πολύ βαριά για τα εθνικά θέματα. Όταν μιλάμε εμείς για κατευνασμό μέσα στη Βουλή, αυτό ακριβώς εννοούμε. Στην Κάσο το Πολεμικό Ναυτικό αποχώρησε. Αν ήμουν εγώ, θα έλεγα “δεν φεύγετε”. Και πυρ θα άνοιγα αν οι Τούρκοι παραβίαζαν τα χωρικά μας ύδατα. Γιατί το έχουμε το Πολεμικό Ναυτικό; Η ιστορία του Ελληνισμού είναι πάντοτε να αντιστέκεται όταν προσβάλλεται».

 

Όσο για την επίσκεψη του Αλέξη Τσίπρα στο Άγιον Όρος, ο πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ σημείωσε πως «δεν πείθει κανέναν» και αναφέρθηκε στην «προδοσία των Πρεσπών»: 

 

«Ανθρωπιστικά, εύχομαι να αισθάνθηκε το βάρος των αμαρτιών του και να βρήκε έναν πνευματικό. Πολιτικά, δεν πείθει κανέναν. Πάει στο Άγιον Όρος για να “ψαρέψει” ανθρώπους της πίστης. Αν βγει και ζητήσει συγγνώμη για την προδοσία των Πρεσπών, τότε θα πιστέψω ότι έκανε στροφή» είπε εκφράζοντας παράλληλα την ενόχλησή του για την επιλογή του «ΕΛΑΣ» ως όνομα για το κόμμα του κ. Τσίπρα καθώς «παραπέμπει ηχητικά στο εθνικό μας προσωνύμιο». 

 

Για το ενδεχόμενο συνεργασιών με Αντώνη Σαμαρά, Α. Λατινοπούλου και Μ. Καρυστιανού, ο πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ υπενθύμισε την καταστατική αρχή του Κινήματος: «δεν συνεργαζόμαστε με ανθρώπους που υπέγραψαν μνημόνια. Άρα με τον κ. Σαμαρά ούτε συζήτηση. Η κυρία Λατινοπούλου δεν ταιριάζει στο στιλ μας. Όσον αφορά την κ. Καρυστιανού, μας αδικεί όταν μας αποκαλεί συστημικούς. Εγώ ήμουν 40 χρόνια δάσκαλος. Πότε πρόλαβα και έγινα συστημικός; Η ΝΙΚΗ προχωράει αυτόνομα. Το αφεντικό είναι έξω στους δρόμους, ούτε στο Μαξίμου, ούτε στις εταιρείες δημοσκοπήσεων». 

 

Καυστικός εμφανίστηκε, κλείνοντας και για τις δημόσιες εμφανίσεις κυβερνητικών στελεχών, όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης: 

«Ο κόσμος στενάζει και βγαίνει υπουργός που διαφημίζει Botox, εμφυτεύσεις και ταβέρνες, χαζοχαρούμενος, λέγοντας πόσο ευτυχισμένος είναι. Αποπνέει έναν αντιπαθή ναρκισσισμό», είπε και κατέληξε λέγοντας «Τον λαό μας αυτή την εποχή τον κυβερνάς με ταπείνωση και όχι ταπεινώνοντάς τον».

 

Ἑλληνικὸ τὸ πρῶτο ἀλφάβητο στὸν κόσμο!

Ἡ καταγωγή τῆς γλώσσης μας 

 

Ἡ ὁμιλία τοῦ τ. προέδρου τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν Ἀντώνιου Κουνάδη 

 

Η ΠΡΟΒΛΗΘΕΙΣΑ τόν 18ο αἰῶνα ἄποψη, ὅτι ἡ Ἑλληνική γλῶσσα ἀνήκει στήν Ἰνδοευρωπαϊκή οἰκογένεια γλωσσῶν, καθώς καί ἡ ἄποψη ὅτι τό Ἑλληνικό ἀλφάβητο εἶναι Φοινικοσημιτικῆς προελεύσεως ἀπετέλεσαν ἀντικείμενα συνεχιζομένων μέχρι σήμερα ἐντόνων συζητήσεων καί ἀμφισβητήσεων. Δύο θέματα, τά ὁποῖα δέν πρέπει νά ἀφήνουν ἀδιάφορο κανένα Ἕλληνα, ἀφοῦ τό ὑψίστης σημασίας ἀγαθό τῆς πολιτισμικῆς μας κληρονομιᾶς, ἡ Ἑλληνική γλῶσσα, προφορική καί γραπτή, ἀρρήκτως συνδεδεμένη μέ τήν ταυτότητα, τήν συνέχεια, τήν ἐπιβίωση καί τήν προοπτική τοῦ Ἑλληνισμοῦ, εἶναι ὑπόθεση ὅλων μας.

Βεβαίως καί τοῦ ὁμιλοῦντος, λόγω τῆς μακρόχρονης ἐνασχόλησής μου μέ τήν Ἐκπαίδευση καί τήν συναφῆ ἀρθρογραφία μου, μέ τήν ὁποία ἐστηλίτευσα τίς ὀλέθριες νομοθετικές παρεμβάσεις στή γλῶσσα μας, μέ τόν ψευδεπίγραφο χαρακτηρισμό ὡς Ἐκπαιδευτικῶν Μεταρρυθμίσεων. Δεδομένου ὅτι τά δύο αὐτά θέματα εἶναι διεπιστημονικοῦ χαρακτῆρα καί μάλιστα ἀντικείμενο πολλῶν διαφορετικῶν ἐπιστημῶν, ἡ ἐν προκειμένω προσπάθειά μου εἶναι νά παρουσιάσω αὐθεντικές γνῶμες γλωσσολόγων, ἀρχαιολόγων, ἱστορικῶν, ἀνθρωπολόγων, παλαιοντολόγων, ὥστε νά χυθεῖ περισσότερο φῶς στά δύο αὐτά περίπλοκα καί σκοτεινά ἀκόμη θέματα, βάσει καί τῶν νεοτέρων εὑρημάτων καί τῶν ἐξελίξεων στήν ἀνθρώπινη ἀρχαιογενετική (αDNA) καί τήν πληθυσμιακή γενετική. Ἐξελίξεων, οἱ ὁποῖες ἀνέτρεψαν ἤ καί ἐπιβεβαίωσαν προγενέστερες ὑποθέσεις.
Οἱ ἀπαρχές τῆς Συγκριτικῆς Γλωσσολογίας – Ἐτυμολογίας

Στόν Κρατύλο τοῦ Πλάτωνος πού ἀποτελεῖ διάλογο γιά τήν ὀρθότητα τῶν ὀνομάτων μέ συνομιλητές τόν Ἑρμογένη, τόν φιλόσοφο-μαθηματικό Κρατύλο (ἱδρυτή φιλοσοφικῆς σχολῆς τόν 5ο π.X. αἰ.) καί τόν Σωκράτη, βρίσκονται οἱ ἀπαρχές τῆς Συγκριτικῆς Γλωσσολογίας σ’ ὅ,τι ἀφορᾶ ὀνόματα βαρβάρων (δηλ. ἀλλοεθνῶν) καί τῆς συγκριτικῆς μεθόδου (ὅσον ἀφορᾶ τίς διαλέκτους τῆς Ἑλληνικῆς, π.χ. Αἰολικῆς, Δωρικῆς, Ἰωνικῆς, Ἀττικῆς κ.λπ.), καθώς καί οἱ ἀπαρχές τῆς Ἐτυμολογίας γιά τό πῶς καθορίζεται ἡ ὀρθή ὀνοματοθέτηση (ὀνοματοδοσία) τῶν λέξεων (ὀνομάτων), φύσει ἤ νόμω. Σύμφωνα μέ τόν φύσει καθορισμό (κατά τόν Κρατύλο), ὑπάρχει συμφωνία μεταξύ ὀνόματος (λέξεως) καί τοῦ ἐννοιολογικοῦ περιεχομένου του ἐτυμολογικῶς (δηλ. μεταξύ σημαίνοντος καί σημαινομένου), ἐνῶ σύμφωνα μέ τόν νόμο καθορισμό τῶν ὀνομάτων (λέξεων) ἡ ὀνοματοθέτηση εἶναι συμβατική. Ἡ Ἑλληνική γλῶσσα εἶναι κατ’ ἐξοχήν ἐννοιολογική ἤ νοηματική, δηλαδή ὑπάρχει αἰτιώδης σχέση μεταξύ ὀνομάτων-λέξεων καί τῆς ἐτυμολογικῆς σημασίας τους. Κατά τόν Πλάτωνα (Κρατύλος, 435-436) «ὅς ἄν τά ὀνόματα ἐπίσταται, ἐπίσταται καί τά πράγματα».

Πρῶτος ὁ Διονύσιος ὁ Ἁλικαρνασσεύς (1ος π.Χ. αἰ.) στό ἔργο του «Περί συνθέσεων ὀνομάτων» θεωρεῖ τόν Πλάτωνα θεμελιωτή τῆς Ἐτυμολογίας γράφοντας: «Τόν ὑπέρ ἐτυμολογίας λόγον πρῶτος εἰσήγαγε Πλάτων πολλαχῇ μέν καί ἄλλοθι, μάλιστα δέ ἐν τῷ Κρατύλῳ.». Γιά τήν ἀξία τῆς νοηματικῆς ἰδιότητας τῶν ὀνομάτων ὁ Ἀριστοτέλης ἐπισημαίνει: «Ὁ λόγος, ἐάν μή δηλοῖ, οὐ ποιήσει τό ἑαυτοῦ ἔργον.» (Τέχνη ρητορική Γ. 2149), στή συνέχεια δέ ἐξαίρει τήν Ἑλληνική μέ τήν φράσιν: «Τό Ἑλληνίζειν ἐστιν τό ὀρθῶς ὀνομάζειν.» (Τέχνη ρητορική Γ. 4.1407). Ἀλλά καί στούς νεώτερους χρόνους ὁ Γερμανός φιλόσοφος-φυσικός Βένερ Χάιζενμπεργκ (Βραβεῖο Νομπέλ 1932) εἶχε δηλώσει: «Ἡ θητεία στήν ἀρχαία Ἑλληνική γλῶσσα ὑπῆρξε ἡ σπουδαιότερη πνευματική μου ἄσκηση. Στή γλῶσσα αὐτή ὑπάρχει ἡ πληρέστερη ἀντιστοιχία ἀνάμεσα στήν λέξη καί τό ἐννοιολογικό περιεχόμενο.».

Τό Ἑλληνικό ἀλφάβητο καί τά φοινικικά σύμφωνα

Ἄν τό πρῶτο ἀλφάβητο (ἀκριβέστερα σύστημα γραφῆς) εἶναι Σημιτικοφοινικικό καί ἄν οἱ Φοίνικες (κλάδος σημιτικῆς φυλῆς πού διακρίθηκε στήν ναυτιλία καί στό ἐμπόριο) τό πῆραν ἀπό τούς Ἑβραίους καί τό μετέδωσαν στούς Ἕλληνες, ἔχει γίνει ἀντικείμενο πολλῶν συζητήσεων καί ἀμφισβητήσεων. Συναφῆ θέματα πρός διερεύνηση εἶναι τό πότε οἱ Φοίνικες μετανάστες ἐγκαταστάθηκαν στή Φοινίκη καί ποιές οἱ ἀρχαιότερες ἐπιγραφές ἤ γραπτά κείμενα τοῦ Φοινικικοῦ πολιτισμοῦ. Γιά τήν ὑπάρχουσα ἄποψη περί τῆς καταγωγῆς τοῦ Ἑλληνικοῦ ἀλφαβήτου ἀπό τά «φοινικικά γράμματα», δηλαδή ἀπό τό φοινικικό οὐσιαστικῶς «Συλλαβάριο», ἀξίζει νά παρατηρηθεῖ ὅτι τήν ἄποψη αὐτή οἱ «Φοινικιστές ἐστήριξαν κυρίως στή γνωστή ρήση τοῦ Ἡροδότου: «Οἱ Φοίνικες …ἐσήγαγον διδασκάλια ἐς τούς Ἕλληνας καί δή καί γράμματα, οὐκ ἐόντα πρίν Ἕλλησι, ὡς ἐμοί δοκέειν…». Δηλαδή ὁ Ἡρόδοτος διατυπώνει τοῦτο μέ ἐπιφύλαξη (ὡς ἐμοί δοκεῖ), ἀναφερόμενος ἀορίστως σέ γράμματα καί ὄχι στά γράμματα συγκεκριμένης γραφῆς.

Μέ τήν ἄποψη ὅμως τοῦ Ἡροδότου δέν συμφωνεῖ ὁ ἱστορικός Διόδωρος ὁ Σικελιώτης (Ε 74), ὁ ὁποῖος διευκρινίζει ὅτι τά λεγόμενα «Φοινίκεια γράμματα» δέν εἶναι ἐφεύρεσις τῶν Φοινίκων ἀλλά διασκευή ἄλλων γραμμάτων, δηλαδή τῶν Ἑλληνικῶν-Κρητικῶν, δηλώνοντας: «φασί τούς Φοίνικας οὐκ ἐξ ἀρχῆς εὑρεῖν, ἀλλά τούς τύπους τῶν γραμμάτων μεταθεῖναι μόνον,…». Ἄς σημειωθεῖ ὅτι οἱ Φοίνικες, ὅπως φαίνεται ἀπό διάφορες ἱστορικές πηγές, ἐγκατεστάθησαν στήν Φοινίκη (σημερινός Λίβανος καί ἐν μέρει Συρία) ἀναμειχθέντες μέ τούς αὐτόχθονες Χαναανίτες μεταξύ 1.200 καί 1.100 π.Χ. Γραπτά κείμενα ἤ ἐπιγραφές γιά τόν Φοινικικό πολιτισμό δέν ἔχουν εὑρεθεῖ μέχρι σήμερα.

Βάσει ἱστορικῶν δεδομένων, ἐπιγραφῶν καί πολλῶν ἀναφορῶν σέ (γνωστά) κείμενα ἀρχαίων Ἑλλήνων συγγραφέων, ἔχει γίνει δεκτό ἀπό τήν διεθνῆ ἐπιστημονική κοινότητα ὅτι ἡ Ἑλληνική (ἀλφαβητική) γραφή ὑπῆρχε πιθανότατα πρίν ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Τρωϊκοῦ πολέμου. (Δέν ἐννοοῦμε τήν Γραμμική Α΄ ἤ Β΄ οὔτε βεβαίως τήν ἀρχαιότερη Κρητική μέσω ἰδεογραμμάτων ἱερογλυφική γραφή.) Ὡστόσο, ἡ Ἑλληνική (ἀλφαβητική) γραφή φαίνεται ὅτι βάσει ἱστορικῶν πηγῶν ὑπῆρχε πρίν ἀπό τούς χρόνους τοῦ Ὁμήρου. Π.χ. στήν Ἰλιάδα (περιγράφουσα τόν Τρωικό Πόλεμο) ὁ Ὅμηρος, ἀναφερόμενος στόν Βελλερεφόντη, γράφει «σήματα λυγρά γράψας ἐν πίνακι πτυκτῷ θυμοφθόρα πολλά». (Ἐπιστολή Προίτου πρός τόν πενθερό του, τόν Ἰοβάτη. Ζ 169.) Ἐπίσης ὁ Ὅμηρος κατά τόν φιλόσοφο καί ἱστορικό Πορφύριο (3ος μ.Χ. αἰ.) ἔγραψε τήν Ἰλιάδα «οὔχ ἅμα, οὐδέ κατά τό συνεχές, καθάπερ σύγκεινται, ἀλλ’ αὐτός μέν ἑκάστην ῥαψῳδίαν γράψας καί ἐπιδειξάμενος ἐν τῷ περινοστεῖν τάς πόλεις τροφῆς ἕνεκεν ἀπέλιπεν…» (Λεξικό Σούδα ἤ Σουίδα).

Ὁ Μιστριώτης ἀναφέρει ὅτι ὁ Ἀπολλόδωρος (180-110 π.Χ.) μᾶς γνωρίζει ὅτι ὁ Οἴαξ, κατά τόν Τρωϊκό Πόλεμο, ἔγραψε τήν εἴδηση τοῦ θανάτου τοῦ ἀδελφοῦ του, τοῦ Παλαμήδη, ἐπάνω σέ πηδάλιο, τό ὁποῖον τά θαλάσσια κύματα μετέφεραν στόν πατέρα τους τόν Ναύπλιο.

Ἐνδιαφέρουσα εἶναι ἡ Ἐπιστημονική Ἀνακοίνωση τῶν Ἑλλήνων ἐρευνητῶν Σταύρου Παπαμαρινόπουλου καί τῶν συνεργατῶν του, τήν ὁποία παρουσίασα στήν Δημόσια Συνεδρία τῆς Ἀκαδημίας (19/10/2017) μέ τίτλο «Ἀστρονομικές Χρονολογήσεις τοῦ τέλους τοῦ Τρωϊκοῦ Πολέμου καί τῆς ἐπιστροφῆς τοῦ Ὀδυσσέα» (Πρακτικά Ἀκαδημίας, τ. 92 Α΄, 2017). Ἡ Ἀνακοίνωση καταλήγει στό συμπέρασμα ὅτι τό τέλος τοῦ Τρωικοῦ Πολέμου χρονολογεῖται πρό τοῦ 1200 π.Χ. Ἡ χρονολογία αὐτή ὑποδηλοῖ τήν ὕπαρξη γραφῆς κατά τούς χρόνους τοῦ Τρωϊκοῦ Πολέμου, ἐνόψει καί τῶν προεκτεθέντων ἀπό τόν Ὅμηρο περί τοῦ Βελλερεφόντη καί ἀπό τόν Μιστριώτη – Ἀπολλόδωρο γιά ὅσα ἀναφέρουν γιά τόν Οἴακα. Ἐάν πράγματι ὑπῆρχε γραφή πρίν ἀπό τό 1200 π.Χ., τά ὑποστηριζόμενα ὅτι δῆθεν οἱ Ἕλληνες πῆραν τό σύστημα γραφῆς (Συλλαβάριο) ἀπό τούς Φοίνικες κλονίζονται, στερούμενα ἀξιοπιστίας. Βεβαίως τό ζήτημα αὐτό παραμένει ἀνοικτό ἐλλείψει ἀποδείξεων, διότι οἱ ὑπάρχουσες ἐνδείξεις δέν ἀρκοῦν.

Κατά τόν Sir Arthur Evans «ἡ γραφή τῆς Κρήτης εἶναι ἡ μήτηρ τῆς Φοινικικῆς», ἐνῶ κατά τόν Ρενέ Ντυσσώ «Οἱ Φοίνικες εἶχαν παραλάβει πρωιμότατα τό ἀλφάβητόν των παρά τῶν Ἑλλήνων, οἵτινες εἶχαν διαμορφώσει τοῦτο ἐκ τῆς Κρητο-Μυκηναϊκῆς γραφῆς». (Βλ. καί Γκεόργκιεφ, Προβλήματα τῆς Μινωικῆς Γλώσσας, Σόφια 1953.) Τό Φοινικικό δέν εἶναι ἀλφάβητο, ἀλλά «Συλλαβάριο», χωρίς φωνήεντα, μέ 22 σύμφωνα καί χωρίς τά σύμφωνα Ξ, Φ, Ψ τοῦ ἑλληνικοῦ ἀλφάβητου. Ἀλλά καί κατά τό Κέντρο τοῦ Πανεπιστήμιου Irvain TLG (Thesaurus Linguae Graecae), ὁ Κρητικός ἱστορικός Δωσιάδης (συγγράψας τήν τοπική ἱστορία τῆς Κρήτης) ἀναφέρει ὅτι τό ἀλφάβητο εὑρέθη ἀπό τούς Κρῆτας.

Ὁ Πλούταρχος (Προβλήματα 737) θεωρεῖ ἀφελῆ τήν ἄποψη ὅτι τό γράμμα «ἄλφα» εἶναι Φοινικικό ἐκ τοῦ «Ἄλεφ» πού ὀνόμαζαν τόν βοῦν (θεωρούμενον πρῶτον ἐκ τῶν ἀναγκαίων.) Κατά τό Μέγα Ἐτυμολογικό Λεξικό, το γράμμα «ἄλφα» προέρχεται ἐκ τοῦ ρήματος ἄλφω (= εὑρίσκω), διότι «πρῶτον γάρ τῶν ἄλλων στοιχείων εὑρέθη.»

Ἡ κάθε πόλις-κράτος ἤ περιοχή στόν ἀρχαϊκό ἑλληνικό κόσμο εἶχε τό δικό της ἀλφάβητο, (μέ μικρές παραλλαγές ἀπό ἐκεῖνα τῶν ἄλλων πόλεων.) Τό σημερινό Ἑλληνικό ἀλφάβητο εἶναι τό ἐπικρατῆσαν Ἰωνικό, μέ 24 γράμματα, ἀπό τό 403 π.Χ. ἐπί ἄρχοντος Εὐκλείδου. Τό Κορινθιακό, ἐπίσης, διαθέτει 24 γράμματα, τό Κρητικό 21, τῆς Μιλήτου 24, τό Χαλκιδικό 25, ἀπό τό ὁποῖον προῆλθε τό σημερινό Λατινικό, μετά ἀπό προσαρμογή ἀπό τούς κατοίκους τοῦ Λατίου τῆς Ἰταλίας, (οἱ ὁποῖοι, ὡς φαίνεται, τό παρέλαβαν ἀπό Ἕλληνες τῆς Κύμης.) Ἀπό τό Ἑλληνικό, ἐπίσης, ἀλφάβητο προῆλθαν τό Ἐτρουσκικό, τό Κυριλλικό, τό ἀρχαῖο Φρυγικό, τό ἀλφάβητο τῆς Λυκίας, τό Λυδικό, τό Ἀρμενικό, τό Κοπτικό, τό Γοτθικό κ.λπ.

Οἱ ἀπαρχές τῆς Ἑλληνικῆς γραφῆς

Πηγές γιά τίς ἀπαρχές τῆς Ἑλληνικῆς γραφῆς ὑπάρχουν πολλές, μεταξύ τῶν ὁποίων: 1) Ἡ πινακίδα τοῦ Δισπηλιοῦ τῆς Καστοριᾶς πού ἔφερε σέ φῶς τό 1993 ὁ καθηγητής Γ. Χουρμουζιάδης, τήν ὁποίαν ἀρχαιομέτρες τόσο ἀπό τό Ἐρευνητικό Κέντρο «Δημόκριτος» ὅσο καί τοῦ ἐξωτερικοῦ χρονολόγησαν στό 5250 π.Χ. 2) «Τό Ὄστρακο στήν Ἐρημονησίδα Γιούρα τῶν Σποράδων», τό ὁποῖον εὑρῆκε ὁ ἀρχαιολόγος Ἀδάμ Σαμψών μέ Ἑλληνική ἐπιγραφή τοῦ 5500 π.Χ., στήν ὁποία διακρίνονται εὐκρινῶς τά γράμματα Α Υ Δ χωρίς βεβαίως νά εἶναι γνωστή ἡ φωνητική τους ἀξία καί 3) «Τό Ὄστρακο στήν Περιοχή Πιλικάτα τῆς Ἰθάκης», χρονολογούμενο τό 2700 π.Χ., στό ὁποῖον ὑπάρχουν χαραγμένα συμβολικά σχήματα παρόμοια μέ αὐτά τῶν Γραμμικῶν Γραφῶν Α΄ καί Β΄.

Ἐν προκειμένω, εὔλογο τίθεται τό ἐρώτημα πῶς εἶναι δυνατόν χιλιάδες στίχων τῶν Ὁμηρικῶν Ἐπῶν νά διατηροῦνται καί μεταφέρονται ἐπί πολλούς αἰῶνες ἀναλλοίωτοι μέ θαυμαστή ἀκρίβεια. Γι’ αὐτό καί ὁ Μιστριώτης στό ἔργο του «Ἱστορία τῶν Ὁμηρικῶν Ἐπῶν» (Τύποις Σακελλαρίου, Ἀθήνα 1903, ἔκδοση Β΄) ἀναφέρει: «Τό πολύμορφον καί ἡ ἀστασία ἐν τῇ ἐκτάσει καί συστολῇ φωνηέντων, οὐ δύναταί τις ἀποδοῦναι τῇ ἐλλείψει τῆς γραφῆς.». Ὁ καθηγητής Τζίλμπερτ Χάιγκετ δηλώνει ὅτι ἕνα ποίημα ὅπως ἡ Ἰλιάδα εἶναι ἀδύνατον νά εἶχε παραδοθεῖ χωρίς γραφή (Ἡ Κλασσική παράδοση, Ἐκδ. ΜΙΕΤ), ἐνῶ ὁ διάσημος συγγραφέας Χόρστ Μπλάνκ (Ἐκδ. Παπαδήμα, σελ. 148) βεβαιώνει ὅτι: «Σήμερα ἕνα μεγάλο μέρος φιλολόγων κλείνει πρός τήν ὑπόθεση ὅτι ἡ σύνταξη τῶν Ὁμηρικῶν Ἐπῶν εἶχε ἤδη καταστήσει ἀπαραίτητη τήν γραπτή παγίωση τοῦ κειμένου… οἱ ραψωδοί κουβαλοῦσαν μαζί τους τό γραπτό χειρόγραφο ἀντίτυπό τους.».

Ἐπίσης, ἡ Γαλλίδα Ἑλληνίστρια Ζακλίν Ντέ Ρομιγύ δηλώνει κατηγορηματικά: «Ὅμηρος καί γραφή συνυπάρχουν.». (Γιατί ἡ Ἑλλάδα, Ἐκδ. Τό «Ἄστυ», σελ. 28.) Tό δακτυλικό ἑξάμετρο στά Ὁμηρικά Ἔπη βασίζεται στήν προσωδία (μακρά καί βραχέα φωνήεντα, διπλά σύμφωνα, δίφθογγοι κ.λπ.). Ἡ ἄποψη ὅτι οἱ Φοίνικες δάνεισαν κάποια σύμφωνα καί ἀμέσως οἱ Ἕλληνες ἔγραψαν ὀρθογραφημένα τά Ἔπη, δέν ἔχει ἰσχυρά ἐπιχειρήματα, ὅπως ἀναφέρει τό Λεξικό Σούδα ἤ Σουίδα (βλ. Φοινίκη πόλις).

Χαρακτηριστική εἶναι καί ἡ ἀναφορά τοῦ Ἀμερικανοῦ ἱστορικοῦ/φιλοσόφου, συντάκτη τῆς παγκόσμιας ἱστορίας πολιτισμοῦ, William Durant: «Οἱ Φοίνικες δέν ἦσαν οἱ ἐφευρέται τοῦ ἀλφαβήτου, τό κυκλοφόρησαν μόνο ἀπό τόπο σέ τόπο. Τό ἐπῆραν ἀπό τούς Κρῆτες καί τό μετέφεραν στήν Τύρο, στήν Σιδῶνα, στήν Βύβλο καί ἄλλες πόλεις τῆς Μεσογείου. Ὑπῆρξαν οἱ “γυρολόγοι” καί ὄχι οἱ ἐφευρέται τοῦ ἀλφαβήτου.». Ὁ ἀρχαιολόγος-ἐπιγραφικός Ἀπόστολος Ἀρβανιτόπουλος εἶχε δηλώσει: «Τό ἀλφάβητο ἐπενόησαν καί ἐφήρμοσαν οἱ Ἀρχαῖοι Ἕλληνες… ἐδώρισαν δέ αὐτό εἰς ἅπασαν τήν ἀνθρωπότητα ὡς κοινόν κτῆμα αὐτῆς.». Ὑπάρχουν ἀρκετές μαρτυρίες μέ κείμενα ἀρχαίων ἱστορικῶν καί συγγραφέων (μεταγενέστερα τῆς ἐποχῆς τοῦ Ὁμήρου), τά ὁποῖα ὑποστηρίζουν ὅτι ὑπῆρχε γραπτή Ἑλληνική γλῶσσα (διάφορος τῆς Γραμμικῆς Β΄) περί τό 1200 π.Χ., δηλαδή πρίν ἀπό τό Φοινικικοσημιτικό Συλλαβάριο. Ὡστόσο, τεκμήρια (π.χ. ἐπιγραφές) γιά τήν ὕπαρξη Ἑλληνικῆς γραφῆς πού ἀνάγεται σ’ αὐτήν τήν περίοδο δέν ὑπάρχουν.

Γι’ αὐτήν τήν ἀσύγκριτης τελειότητας γλῶσσα πού ἐμεῖς οἱ ἴδιοι κακοποιήσαμε, ἐνῶ γιά τούς ξένους ἑλληνιστές καί γλωσσολόγους ἀποτελεῖ ἀντικείμενο θαυμασμοῦ καί μελέτης, χαρακτηριστική εἶναι ἡ δήλωση τοῦ διακεκριμένου Ἑλληνιστοῦ καθηγητοῦ στό Πανεπιστήμιο τῆς Ὀξφόρδης Gilbert Murray: «[…] μία σκέψη μπορεῖ νά διατυπωθεῖ μέ ἄνεση καί χάρι στήν Ἑλληνική, ἐνῶ γίνεται δύσκολη καί βαρειά στήν Λατινική, Ἀγγλική, Γαλλική, Γερμανική. Ἡ Ἑλληνική εἶναι ἡ τελειότερη γλῶσσα, ἐπειδή ἐκφράζει τίς σκέψεις τελειοτέρων ἀνθρώπων.». Ὁ διακεκριμένος Ἑλληνιστής καί γλωσσολόγος Ἱσπανός καθηγητής F.R. Adrados, ξένος ἑταῖρος τῆς Ἀκαδημίας Ἀθηνῶν, ἔχει ἐπανειλημμένα δηλώσει ὅτι οἱ Δυτικοευρωπαϊκές γλῶσσες εἶναι ἡμιελληνικές ἤ κρυπτοελληνικές.

Ἀξίζει, ἐπίσης, νά σημειωθεῖ ὅτι ὁ Ἀριστοφάνης ὁ Βυζάντιος (2ος π.Χ. αἰ.) θεωρεῖται ὅτι πρῶτος ἐπενόησε καί ἐφήρμοσε τούς τόνους καί τά πνεύματα.

«Στόν “δίσκον τῆς Φαιστοῦ” χρονολογούμενον πρό τοῦ 1200 π.Χ. (ὁ ὁποῖος εὑρέθη στήν Κρήτη καί δέν ἔχει ἀποκρυπτογραφηθεῖ μέχρι σήμερα) φαίνονται εὐκρινῶς “τυπωμένα” τά γράμματα Β Γ Λ Υ. Οἱ Michael Ventris καί John Chadwick ὑπεστήριξαν γιά πρώτη φορά ὅτι οἱ πινακίδες “ἀπό ψημένο πηλό, ἀπό τήν δεύτερη χιλιετία π.Χ., οἱ ὁποῖες βρέθηκαν στή Πύλο, στήν Κνωσό, στίς Μυκῆνες καί ἄλλα μέρη, περιεῖχαν ἑλληνικά ἔγγραφα πού προέρχονταν ἀπό τά ἀρχαῖα Μυκηναϊκά Βασίλεια”». Τά Μυκηναϊκά, ὅπως πρόσφατα ἐτόνισε ὁ F.R. Adrados (ἐν συνεχεία ἄλλων), ἦταν ἑλληνικά, γραμμένα μέ τήν βοήθεια μίας ἀρχαίας συλλαβικῆς γραφῆς πού στήν συνέχεια ξεχάστηκε.

Ἐπίσης, σέ ὁμιλία του στήν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν (8-10 Μαρτίου 2013) ὁ διακεκριμένος Αὐστριακός γλωσσολόγος καί Μυκηνολόγος Osvald Panagl ἀνέφερε ὅτι: Οἱ ὡς ἄνω πινακίδες (Κνωσοῦ, Πύλου, Μυκηνῶν) ἦταν γραμμένες σέ μία ἀρχέγονη παραλλαγή τῆς ἀρχαίας Ἑλληνικῆς, 500 χρόνια προγενέστερης τοῦ γλωσσικοῦ ἰδιώματος τῶν Ὁμηρικῶν Ἐπῶν. Συνεπῶς, ἡ χρονολογία τους ἀνάγεται περί τό 1300 π.Χ. Πρόσφατα στήν Ἴκλαινα τῆς Μεσσηνίας (14 χλμ. ἀπό τήν Πύλο) ὁ ἀρχαιολόγος Μιχαήλ Κοσμόπουλος, καθηγητής στό Πανεπιστήμιο τοῦ Μιζούρι τῶν ΗΠΑ (ὑπεύθυνος ἀνασκαφῶν ἀπό τό 1998 στό χῶρο αὐτό), βρῆκε «μέσα σέ μπάζα καί σκουπίδια» τήν ἀρχαιότερη μέχρι σήμερα πήλινη πινακίδα Γραμμικῆς Β΄ χρονολογούμενη μεταξύ 1450 καί 1400 π.Χ., ὅπως μοῦ ἐγνώρισε μέ σχετική ἐπιστολή του. Πάντως, ἡ ἀρχαιότερη ἀλφαβητική ἐπιγραφή, χαραγμένη σέ πήλινο ἀγγεῖο, στήν «Οἰνοχόη τοῦ Διπύλου» εἶναι τοῦ Η΄ π.Χ. αἰ.: «ΗΟΣ ΝΥΝ ΟΡΧΕΣΤΟΝ ΠΑΝΤΟΝ ΑΤΑΛΟΤΑΤΑ ΠΑΙΖΕΙ ΤΟΤΟ ΔΕΚΑΝ MΙΝ».

Ὡστόσο, ἐνόψει τῶν προεκτεθέντων, ἡ ἐπιγραφή αὐτή δέν πρέπει νά εἶναι ἡ ἀρχαιότερη. Λαμβάνοντας ὑπόψη ὅτι μέχρι σήμερα ποσοστό μικρότερο τοῦ 5% τῆς Ἑλληνικῆς Γραμματείας ἔχει γίνει γνωστόν, εἶναι εὔλογο νά ἀναμένει κανείς ὅτι στό μέλλον νεώτερα εὑρήματα θά φέρει σέ φῶς ἡ ἀρχαιολογική σκαπάνη.

Κατά τόν γλωσσολόγο καθηγητή στό Πανεπιστήμιο Charles Sturt τῆς Αὐστραλίας Γεώργιο Καναράκη (ἀλλά καί ἄλλους ἐρευνητές), βάσει τῆς ἱστορικοσυγκριτικῆς γλωσσολογίας, «ἡ ἑλληνική γλῶσσα δέν ἀνήκει σέ καμμία ἀπό τίς γλωσσικές ὁμάδες τῆς Ἰνδοευρωπαϊκῆς οἰκογενείας καί συνεπῶς κατατάσσεται ὡς μεμονωμένη γλῶσσα (isolate) μέσα στό πλαίσιο τῆς ὁμογλωσσίας αὐτῆς.» Ὁ ὅρος Ἰνδοευρωπαῖοι εἰσήχθη τό 1813 ἀπό τόν Βρεταννό γλωσσολόγο, ἰατρό καί φυσικό Thomas Young (1779-1829). Ὁ κορυφαῖος διεθνῶς γλωσσολόγος – ἑλληνιστής F.R. Adrados σέ ἀνακοίνωσή του στήν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν εἶπε ὅτι οἱ Μινωίτες «τούς ὁποίους δέν ξέρουμε πῶς νά ὁρίσουμε μέ ἀκρίβεια, ἀλλά Ἰνδοευρωπαῖοι δέν ἦταν – δέν ἦταν Εὐρωπαῖοι οἱ ἄνθρωποι πού ἔγραψαν τόν “δίσκο τῆς Φαιστοῦ”, οὔτε αὐτοί πού ἔγραψαν τήν Μυκηναϊκή γραφή.». Ἡ ἐπικρατοῦσα ἄποψη, ἀντίθετη ἐκείνης τοῦ Sir Arthur Evans (κατά τήν ὁποία Λύβιοι καί Αἰγύπτιοι μετανάστευσαν στή Κρήτη ἀναπτύξαντες τόν Μινωικό πολιτισμό), εἶναι ὅτι οἱ Μινωίτες δέν ἀνήκουν στούς γλωσσικά Ἰνδοευρωπαϊκούς πληθυσμούς πού ἐποίκησαν τήν Εὐρώπη τήν Νεολιθική ἐποχή.

Ὡστόσο, ἡ ἐρευνητική ὁμάδα τοῦ Καθηγητοῦ Γενετικῆς καί Γενετικῆς Ἰατρικῆς στό Πανεπιστημίου G. Washington Γεωργίου Σταματογιαννόπουλου, σέ συνεργασία μέ Ἕλληνες καί ξένους ἐπιστήμονες διαφόρων εἰδικοτήτων, ἀπομόνωσε τό αDNA (ancient DNA) ἀπό Μινωικά ὑπολείμματα 4.300 χρόνων καί καθόρισε τούς πολυμορφισμούς τοῦ μιτοχονδριακοῦ, οἱ ὁποῖοι ἔχουν τά χαρακτηριστικά τοῦ Εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ. Ἐξαιρετικά ἐνδιαφέρουσα εἶναι πρόσφατη δημοσίευση τοῦ ἴδιου καί συνεργατῶν του μέ τίτλο «Ἡ Πληθυσμιακή Γενετική καί ἡ Θεωρία Περί Δῆθεν Ἀφανισμοῦ τῶν Ἑλλήνων τῆς Πελοποννήσου κατά τόν Μεσαίωνα» πού ἀνακοίνωσα στήν Ἀκαδημία Ἀθηνῶν (27/4/2017), μέ τήν ὁποία ἀπεδεικνύετο ὅτι ἡ Πληθυσμιακή Γενετική μπορεῖ νά διευκρινίσει σημαντικά θέματα καταγωγῆς καί ἱστορίας τοῦ Ἀνθρώπινου πληθυσμοῦ.

Ὁ διακεκριμένος Γερμανός γλωσσολόγος Franz Bopp (συντάκτης τῆς Συγκριτικῆς Γραμματικῆς τό 1857) ἔχει ὑποστηρίξει ὅτι τά Σανσκριτικά στηρίζονται στά Ἑλληνικά, καί ὄχι τό ἀντίστροφο. Ὁ δέ διαπρεπής Γερμανός Ἰνδολόγος Μάξ Μύλλερ ἔχει δηλώσει: «Συγκρίνοντας καλά τήν σανσκριτική μέ τήν ἀρχαία ἑλληνική, εὔκολα ἀντιλαμβανόμαστε ὅτι ἡ ἑλληνική ὄχι μόνο εἶναι πιό ἀρχαία, ἀλλά καί ὅτι, ἐπιπλέον, ὅλοι οἱ συντακτικοί καί γραμματικοί τύποι εἶναι ἀνώτεροι καί μεγαλύτερης ἀξίας.». Σημειωθήτω ὅτι τά πρῶτα ἐπιγραφικά μνημεῖα πού ἔφερε σέ φῶς ἡ ἀρχαιολογική σκαπάνη στίς Ἰνδίες εἶναι τά περίφημα διατάγματα Ἀσόκα τοῦ Γ΄ π.Χ. αἰ.

Μέ βάση τά προεκτεθέντα μποροῦμε νά καταλήξουμε στά ἀκόλουθα συμπεράσματα:

1. Ὁ Πλάτων ἔθεσε τίς βάσεις τῆς Ἐτυμολογίας τῆς Ἑλληνικῆς γλώσσας, ἡ ὁποία εἶναι κατ’ ἐξοχήν νοηματική (ἐννοιολογική), δηλαδή ὑπάρχει αἰτιώδης σχέση μεταξύ τῶν λέξεων καί τῆς ἐτυμολογικῆς σημασίας τους.

2. Ἔρευνες μέσω τοῦ αDNA ἔδειξαν ὅτι ὑπῆρξαν ἐπεκτάσεις πληθυσμιακῶν ὁμάδων ἀπό τίς Ρωσικές στέπες τόσο Δυτικά (πρός Κεντρική καί Δυτική Εὐρώπη) ὅσο καί Ἀνατολικά τῆς Εὐρώπης, μέσω τῶν Ἀσιατικῶν στεπῶν. Γενετική ὑπογραφή μεταναστεύσεων πρός τήν Ἑλλάδα δέν ἐπιβεβαιώνεται μέχρι σήμερα, ἄν ὅμως ὑπάρξει τέτοια κατά τόν κορυφαῖο γλωσσολόγο J. Mallory θά εἶναι πολύ μικρή ἐν σχέσει μέ τόν τότε ἐγκατεστημένο στόν Ἑλλαδικό χῶρο πληθυσμό αὐτοχθόνων.

3. Ὁ ὅρος Ἰνδο-Ευρωπαῖοι εἶναι καθαρά γλωσσικός καί δέν ὑποδηλοῖ ὁποιοδήποτε φυλετικό τύπο ἀνθρώπου. Ἡ ὕπαρξη Ἰνδο-Ευρωπαϊκῆς φυλῆς ἀμφισβητεῖται ἐντόνως ἀπό κορυφαίους εἰδικούς ἐπιστήμονες, μέ βάση πρόσφατα γενετικά δεδομένα. Καιρός εἶναι πλέον ἡ παλιά Ἰνδο-Ευρωπαϊκή ὑπόθεση νά ἀφαιρεθεῖ ἀπό τά σχολικά βιβλία.

4. Ἡ ἔνταξη τῆς Πρωτο-ελληνικῆς στήν Ἰνδο-Ευρωπαϊκή ὁμογλωσσία δέν ἀμφισβητεῖται, παραμένει, ὅμως, ἄγνωστη ἡ μητέρα-γλῶσσα τῆς ὁμογλωσσίας αὐτῆς. Ὡστόσο, ὡς προεξετέθη, ἡ Πρωτο-ελληνική φαίνεται νά ὑπερτερεῖ τῶν ὑπολοίπων γλωσσῶν (συμπεριλαμβανομένων τῶν Σανσκριτικῶν), τό ζήτημα ὅμως τοῦ χρόνου ἐμφανίσεώς της στόν Ἑλλαδικό χῶρο παραμένει ἀνοικτό (κατά τόν Δρ. Ι. Λαζαρίδη).

5. Στόν Ἑλλαδικό χῶρο, καί συγκεκριμένα στήν Κρήτη, ἐμφανίζεται πρίν ἀπό 5.000 χρόνια τό πρῶτο σύστημα γραφῆς μέ ἰδεογράμματα (ἱερογλυφικά), ἀκολουθεῖ πρίν ἀπό περίπου 4.000 χρόνια ἡ Γραμμική γραφή Α΄ (πού δέν ἔχει ἀκόμη ἀποκρυπτογραφηθεῖ), τήν ὁποία διαδέχεται πρίν ἀπό 3.500 χρόνια (15ος π.Χ. αἰ.) ἡ Γραμμική γραφή Β΄ (περιλαμβάνουσα καί φωνήεντα), τήν ὁποία ἀποκρυπτογράφησε ὡς Ἑλληνική ὁ Βρεταννός ἀρχιτέκτων Μ. Ventris. Κατά τόν διάσημο γλωσσολόγο – Μυκηνολόγο Osvald Panagl, οἱ πινακίδες Κνωσοῦ καί Μυκηνῶν χρονολογοῦνται περί τό 1300 π.Χ., τῆς δέ Πύλου περί τό 1200 π.Χ., ἐνῶ ὁ διαπρεπής ἀρχαιολόγος Μ. Κοσμόπουλος ἀνεκάλυψε στήν Ἴκλαινα (14 χλμ. ἀπό τή Πύλο) τήν ἀρχαιότερη μέχρι σήμερα πήλινη πινακίδα Γραμμικῆς Β΄, χρονολογούμενη περί τό 1450-1400 π.Χ.

6. Στή Μέση Ἀνατολή καί συγκεκριμένα στήν πρώην Φοινίκη ἐμφανίζεται περί τό 1150 π.Χ. τό καλούμενο Φοινικικοσημιτικό σύστημα γραφῆς, τό ὁποῖο δέν εἶναι ἀλφάβητο ἀλλά συλλαβάριο χωρίς φωνήεντα, μέ 22 σύμφωνα, (στά ὁποῖα δέν περιλαμβάνονται τά ἑλληνικά σύμφωνα Ξ, Φ, Ψ.) Ἄν ὑπῆρχε γραφή κατά τούς χρόνους τοῦ Τρωικοῦ Πολέμου (δηλ. πρίν ἀπό τό 1200 π.Χ.), ἡ ὑπόθεση ὅτι οἱ Ἕλληνες πῆραν τό σύστημα γραφῆς (Συλλαβάριο) ἀπό τούς Φοίνικες κλονίζεται, στερούμενη ἀξιοπιστίας.

7. Τό πρῶτο ἀλφάβητο στόν κόσμο εἶναι τό Ἑλληνικό, τοῦ 8ου π.Χ. αἰ. Ἀρχικῶς εἶχε 27 γράμματα, ἀπό δέ τό 403 π.Χ. 24 γράμματα, μετά τήν ἀφαίρεση τοῦ δίγαμμα, τοῦ Κόπα καί τοῦ σαμπί. Ὡστόσο, ὑπάρχουν σοβαρές ἐνδείξεις βάσει ἱστορικῶν πηγῶν (Ὁμηρικά Ἔπη, Μιστριώτης κτλ) καί ἀρχαιολογικῶν εὑρημάτων, ὅτι τό Ἑλληνικό ἀλφάβητο εἶναι πολύ ἀρχαιότερο, ἀναγόμενο πιθανότατα στά χρόνια τοῦ Τρωικοῦ Πολέμου (Μιστριώτης , Ἀπολλόδωρος, κ.ἄ.), πολύ δέ πιθανότερο εἶναι τά Ὁμηρικά Ἔπη νά εἶχαν παραδοθεῖ γραπτά (Μιστριώτης, Τζ. Χάιγκετ, Χ. Μπλάνκ, Ζακλίν Ντέ Ρομιγύ).

Ἐν ὄψει τῶν προεκτεθέντων, εἶναι ἀναγκαία ἡ συνέχιση τῆς διεπιστημονικῆς ἔρευνας, τῆς ὁποίας τά συμπεράσματα τῶν διαφορετικῶν ἐπιστημῶν θά πρέπει νά συγκλίνουν ἰδιαίτερα μάλιστα πρός ἐκεῖνα τῆς Ἀρχαιογενετικῆς καί τῆς Πληθυσμιακῆς Γενετικῆς, λόγω τῶν ραγδαίων ἐξελίξεών τους.

Ἡ Ἑλληνική γλῶσσα, φαινόμενο συνέχειας καί ἀκτινοβολίας, ἐξακολουθεῖ νά εἶναι ἀντικείμενο θαυμασμοῦ καί σπουδῆς ἀπό κορυφαίους γλωσσολόγους, ἑλληνιστές καί διανοουμένους . Κατά μέν τόν παγκοσμίως γνωστόν ἑλληνιστή καί καθηγητή γλωσσολογίας F.R. Adrados, ἡ Ἑλληνική ἔχει θέσει ἀνεξίτηλη τήν σφραγῖδα της σ’ ὅλες τίς δυτικοευρωπαϊκές γλῶσσες πού θεωροῦνται ἡμιελληνικές ἤ κρυπτοελληνικές, κατά δέ τόν ἐπιφανῆ ἑλληνιστή καθηγητή στό Πανεπιστήμιο τῆς Ὀξφόρδης Gilbert Murray ἡ Ἑλληνική εἶναι ἡ τελειότερη γλῶσσα τοῦ κόσμου.

Πράγματι, ἡ Ἑλληνική γλῶσσα, γραπτή καί προφορική, ἀποτελεῖ ἐπίτευγμα τοῦ ἀνθρωπίνου πνεύματος ἀνυπερβλήτου τελειότητος.

*Η ομιλία εκφωνήθηκε στις 14 Ιανουαρίου 2019 στην Ακαδημία Αθηνών

Δικτυογραφία: 

Ἑλληνικὸ τὸ πρῶτο ἀλφάβητο στὸν κόσμο! - Φρονεῖν

https://fronein.gr/2020/08/

Ο Αντίχριστος, ο Τζ.Ντ. Βανς, το Χόλιγουντ και η ακατήχητη Δύση

Γράφει ο Πύρινος Λόγιος 

 

Να που και πάλι, στις μέρες τις τρομερές που ζούμε, ξαφνικά ...ξαναβρίσκεται στο προσκήνιο ο Αντίχριστος, αυτός που οι πατέρες της Εκκλησίας και ο ίδιος ο Απόστολος Παύλος ονομάζουν "Υιό της απωλείας". Η Δύση όμως έχει τις...δικές της απόψεις επί του προκειμένου. Απόψεις όχι απλά αιρετικές, αλλά και εντελώς εκτός τόπου και ...θέματος!

 

Ο Αντίχριστος είχε αποκτήσει κινηματογραφικό πρόσωπο πολύ πριν τον επικαλεστούν οι σημερινοί ένοικοι της αμερικανικής εξουσίας. Τον είχαμε δει να κοιμάται σε κούνια, να χαμογελά ανάμεσα σε πολιτικούς, να μεγαλώνει σε στρατιωτικές σχολές, να διοικεί επιχειρηματικούς κολοσσούς και να εμφανίζεται ως ...ευεργέτης(!) μιας ανθρωπότητας που διψά για ασφάλεια.

 

Η μεγάλη χολιγουντιανή οθόνη του είχε εξασφαλίσει οικογένεια, περιουσία, κοινωνική αναγνώριση και ...ασφαλώς πρόσβαση στα κέντρα αποφάσεων. Είχε επίσης εξοικειώσει τον θεατή με την ιδέα ότι η τελική αναμέτρηση του καλού με το κακό θα έμοιαζε με υπερπαραγωγή καταστροφής.

 

Αυτή η κινηματογραφική διαδρομή φωτίζει τη δημόσια συζήτηση που προκάλεσε ο Αμερικανός αντιπρόεδρος Τζ. Ντ. Βανς σε συνέντευξή του στον Μπράις Κρόφορντ, η οποία δημοσιεύθηκε την 1η Σεπτεμβρίου 2026, λέγοντας ότι «ορισμένα πράγματα στον κόσμο δεν θα τον άφηναν έκπληκτο αν ο Αντίχριστος κυκλοφορούσε ήδη ανάμεσά μας»! Πρόσθεσε δε ότι προσπαθεί να μην επικεντρώνεται υπερβολικά σε αυτή τη σκέψη.

 

Η φράση βέβαια ήταν προσωπική εικασία, όχι ανακοίνωση κάποιας αναγνώρισης, άσχετα αν πολλοί εξ ημών την πήραν στα...σοβαρά. Ωστόσο, το λεξιλόγιο ήταν ήδη οικείο. Το είχε διδάξει επί δεκαετίες η λαϊκή κουλτούρα.

 

Το ενδιαφέρον, επομένως, αρχίζει πριν από τον Βανς και εκτείνεται πολύ πιο πέρα από αυτόν. Τι συμβαίνει λοιπόν με την...πατριωτική Δύση; Πώς διαμορφώθηκε αυτή η εικόνα για τον «Υιό της Απωλείας»; Ποια θεολογία κρύβεται πίσω από τον τρόμο; Πόσο από εκείνο που ο σύγχρονος θεατής θεωρεί «Αποκάλυψη», προέρχεται πράγματι από τον Ιωάννη και πόσο από έναν σεναριογράφο, μια εμπορική απαίτηση ή μια συγκεκριμένη εσχατολογική σχολή;

 

Το Χόλυγουντ δεν αρκέστηκε να εικονογραφήσει τον φόβο. Του έδωσε αφηγηματική τάξη. Έφτιαξε ιστορίες που μπορούν να ανακαλούνται όταν ο άνθρωπος ακούει για παγκόσμια διακυβέρνηση, ηλεκτρονικό έλεγχο, πολεμική σύγκρουση ή κοινωνική κατάρρευση. Οι «ψαγμένοι» όμως γνωρίζουν, τόσο το ότι το Χόλιγουντ διοικειται από Ασκεναζί Εβραίους, όσο και τον ρόλο που έπαιζε και εξακολουθεί να παίζει η «γιορτή των Όσκαρ» με βάση τις νέες ατζέντες των Νεοταξιτών. Εξ' άλλου, τόσο ο Μελ Γκίμπσον, όσο και ο Τζίμ Κάρεϊ έχουν δηλωσει κατά καιρούς στο ποιοί πλέον μονοπωλούν το Χόλιγουντ, φωτογραφίζοντας την Ντίσνεϊ και τον Στήβεν Σπήλμπεργκ. Στη προκειμένη περίπτωση όμως, η δύναμη της εικόνας γίνεται ερμηνευτικό φίλτρο της πραγματικότητας. Και το φίλτρο αυτό αξίζει να εξεταστεί με αυστηρότητα.

 

Πάμε λοιπόν να γνωρίσουμε...τον δυτικής κατασκευής «Αντίχριστο», γιατί και πώς διαμορφώθηκε αυτός μέσα από την ποπ αμερικάνικη κουλτούρα και πώς αμερικανοί και ευρωπαίοι, βλέπουν το Κακό όχι σαν ενσάρκωση της αμαρτίας, αλλά ως ...φόβητρο μπαμπούλα που τον φέρνουν σε συζητήσεις που τουλάχιστον, προκαλούν μειδίαμα.

 

Η θεολογία που μαθαίνεται στο σκοτάδι της αίθουσας

 

Ο δυτικός θεατής (και σε αυτούς συγκαταλέγεται και ο ευρωπαικός νεοελληνισμός) μπορεί να μην έχει ανοίξει ποτέ την «Αποκάλυψη» του Ιωάννη και παρ’ όλα αυτά να είναι βέβαιος ότι γνωρίζει το περιεχόμενό της. Θυμάται το 666 στο κεφάλι ενός παιδιού («Η Προφητεία»), τον δαίμονα που αλλοιώνει μια ανθρώπινη φωνή («Ο Εξορκιστής»), τον παγκόσμιο ηγέτη που εξαπατά τους λαούς και την τελευταία μάχη που καταπίνει τον πλανήτη («Ο Κώδικας της Βίβλου») και άλλα τέτοια καταστροφολογικά. Οι εικόνες λοιπόν συνδέονται μεταξύ τους και δημιουργούν μια άτυπη κατήχηση, χωρίς συνοχή πηγών βεβαίως και χωρίς σαφή διάκριση ανάμεσα σε βιβλικό κείμενο και καλλιτεχνική επινόηση.

 

Δεν έχουν όμως όλες οι ταινίες την ίδια αφετηρία.

 

Το «Μωρό της Ρόσμαρυ» του Ρομάν Πολάνσκι, αναπτύσσει τον τρόμο της συνωμοσίας γύρω από μια εγκυμοσύνη. Ο «Εξορκιστής» του Γουίλιαμ Φρίντκιν, θέτει στο επίκεντρο τη δαιμονική κατοχή και τη δοκιμασία της πίστεως. Η «Προφητεία» του Ρίτσαρντ Ντόνερ και οι δύο βασικές συνέχειές της, ακολουθούν την άνοδο του Αντιχρίστου. Ο «Κώδικας της Βίβλου» συνδέει ευθέως την εσχατολογική αφήγηση με υπερεθνική πολιτική κυριαρχία και τέλος, ο «Αρμαγεδδών» μεταφέρει έναν βιβλικό όρο σε μια περιπέτεια κοσμικής καταστροφής.

 

Αυτή η διαφορά είναι ουσιώδης για μια ορθόδοξη κριτική. Οι ταινίες δεν αποτελούν όλες ...κατηχητικά εγχειρίδια(!), ούτε βεβαίως εκπροσωπούν κάθε ρωμαιοκαθολικό, προτεστάντη ή αγγλικανό που τυγχάνει να είναι πιο...ψαγμένος. Μαρτυρούν όμως τρόπους με τους οποίους ο δυτικός πολιτισμός χρησιμοποιεί και ανασχηματίζει τη χριστιανική παράδοση. Η κριτική γίνεται αποτελεσματικότερη, όταν δείχνει συγκεκριμένα τι αλλοιώνεται. Η αόριστη καταγγελία, απλά χαρίζει στον αντίλογο εύκολη διέξοδο ενώ η ακριβής αντιπαραβολή, κάνει το εντελώς αντίθετο. Τον υποχρεώνει να απαντήσει.

 

Το «Μωρό της Ρόσμαρυ» και η ...εξαγορά της ανθρώπινης συνείδησης

 

Ο ασκεναζίτικης καταγωγής εβραίος συγγραφέας και λογοτέχνης Ίρα Λέβιν, χτύπησε...φλέβα χρυσού όταν έγραψε το βιβλίο «Το Μωρό της Ρόσμαρυ» το 1967. Μέχρι τότε, στο χώρο του χολιγουντιανού τρόμου κυριαρχούσε απόλυτα ο Κόμης Δράκουλας, που σχεδιάσε χαρακτηριολογικά ο βρετανός συγγραφέας του 19ου αιώνα Μπράμ Στόουκερ, αλλά οι ιστορίες που γυριζόταν με τον ηθοποιό Κρίστοφερ Λι δεν είχαν καμμιά σχέση με το βιβλιο του Στόουκερ. Ο Πολωνός σκηνοθέτης όμως Ρόμαν Πολάνσκι, αυθεντία στα θρίλερ, διαβάζοντας το βιβλίο του Λέβιν, άρπαξε την ευκαιρία απ' τα μαλλιά, θεωρώντας - και δικαίως - πως ένα τέτοιο μυθιστόρημα θα ανέβαζε την ταλαντευόμενη Paramount και πάλι στα...ύψη! Μέσα σε μια νύχτα, ο Κόμης Δράκουλας «αποκαθηλώθηκε» και τον διαθέχτηκε το...σατανικό μωρό της Ρόσμαρυ, παρουσιάζοντας για πρώτη φορα τον Αντίχριστο στη μεγάλη οθόνη.

 

Η Ρόσμαρυ και ο σύζυγός της Γκάι εγκαθίστανται σε ένα διαμέρισμα της Νέας Υόρκης. Το περιβάλλον δείχνει αστικό, προστατευμένο, σχεδόν αξιοζήλευτο. Ένα ζευγάρι ηλικιωμένων γειτόνων, εμφανίζονται πρόθυμοι να βοηθήσουν. Ένας καταξιωμένος γιατρός αναλαμβάνει την εγκυμοσύνη. Ο σύζυγος βλέπει την επαγγελματική του πορεία να βελτιώνεται. Πίσω από αυτή την επιφάνεια, η Ρόσμαρυ απομονώνεται και χειραγωγείται.

 

Η αποκάλυψη όμως που έρχεται είναι φρικτή: Η εγκυμοσύνη της Ρόσμαρυ προέκυψε από σατανικό τελετουργικό, ο σύζυγος έχει συμπράξει στην προδοσία και το παιδί αναγνωρίζεται από την αποκρυφιστική κοινότητα ως ο γιος του Σατανά, ο Αντίχριστος! Η μητέρα, που πληροφορήθηκε ψευδώς ότι το βρέφος πέθανε, το βρίσκει ζωντανό και, παρά τον τρόμο της, καταλήγει να πλησιάζει την κούνια του. Η μητρική σχέση παραμένει ενεργή μέσα σε μια πραγματικότητα που έχει συντρίψει κάθε ασφάλεια.

 

Η κραυγαλέα θεολογική επινόηση η οποία βρίσκεται απέναντι εντελώς από τις Γραφές, βρίσκεται στο μοτίβο της σατανικής πατρότητας, που με αυτό το μοτίβο λειτουργεί ως σκοτεινή αντιστροφή της Γεννήσεως. Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, ωστόσο, αποκλείει ρητά μια ενανθρώπηση του διαβόλου, αντίστοιχη προς την Ενανθρώπηση του Χριστού. Σημειωτέον, η Ρόσμαρυ κατά τη μυθοπλασία, είναι...παρθένα που την πρώτη νύχτα του γάμου της, χωρίς να το ξέρει, διακορεύτηκε από τον ίδιο τον Σατανά και τον σπόρο του. Στο κεφάλαιο όμως περί Αντιχρίστου, ο Δαμασκηνός περιγράφει άνθρωπο που δέχεται τη σατανική ενέργεια. Η διάκριση αυτή διασώζει τη μοναδικότητα της Ενανθρωπήσεως και εμποδίζει την κατασκευή μιας συμμετρίας Θεού και διαβόλου. Ο διάβολος παραμένει κτιστό και πεπτωκός ον και εκ των πραγμάτων, δεν μπορεί να γίνεται ισότιμος αντίπαλος του ίδιου του Δημιουργού του.

 

Ο Εξορκιστής και το δράμα του πατέρα Καρρά

 

Ο «Εξορκιστής» του 1973, από το ομώνυμο μυθιστόρημα του Γουίλιαμ Πίτερ Μπλέιντι, παρουσιάζει τη δωδεκάχρονη Ρίγκαν να υποφέρει από δαιμονική κατοχή. Η μητέρα της αναζητεί βοήθεια και, όταν οι ιατρικές έρευνες δεν δίνουν λύση, προσφεύγει στον πατέρα Ντάμιεν Καρρά, Ιησουίτη και ψυχίατρο. Τον εξορκισμό αναλαμβάνει μαζί του ο έμπειρος πατήρ Μέριν. Η μάχη εξελίσσεται μέσα σε ένα δωμάτιο, αλλά αφορά την πίστη, την ενοχή και την αγάπη.

 

Ο Καρράς είναι ελληνικής καταγωγής. Ο Τίτος Βανδής υποδύεται τον θείο του και η Βασιλική Μαλλιαρού τη μητέρα του, κάνοντας ορατό και ακουστό το οικογενειακό περιβάλλον του χαρακτήρα. Η οδύνη για τη μητέρα του και η κρίση της πίστεώς του τον καθιστούν ευάλωτο στη δαιμονική προσβολή. Η ελληνικότητα έχει πραγματική δραματουργική παρουσία. Και προέρχεται από προηγούμενη εγκατάλειψη της Ορθοδοξίας.

 

Μετά τον θάνατο του Μέριν, ο Καρράς προκαλεί τον δαίμονα να εισέλθει στον ίδιο. Ακολουθεί η πτώση του από το παράθυρο στις εξωτερικές σκάλες και η απελευθέρωση της Ρίγκαν. Ο ίδιος ο Μπλέιντι εξήγησε το 1974 ότι το κέντρο του έργου του ήταν η αγαθότητα: ένας Ιησουίτης, πρώην Ορθόδοξος, δίνει τη ζωή του για έναν ξένο άνθρωπο. Αυτή η δήλωση καθορίζει τη συγγραφική πρόθεση, χωρίς να απαγορεύει διαφορετική θεολογική αξιολόγηση της σκηνής.

 

Ούτως ή άλλως, στην ταινία βλέπουμε κατάματα την αδυναμία του Παπισμού να νικήσει το Κακό. Κι αυτό έχει τη δική του σημασία, μιας και το "Σύμβολο της Πίστεως" με το οποίο ξεκινά ο πάτερ Μέρριν τον εξορκισμό, συνοδευεται και με το filioque, άρα αιρετικό και βλάσφημο και κατ' επέκταση, αδυνατο στο νικήσει τον δαίμονα.

 

Ο «Εξορκιστής»βεβαίως δεν είναι η ιστορία της βασιλείας του Αντιχρίστου. Είναι, όμως, απαραίτητος για να κατανοήσουμε την κινηματογραφική γλώσσα μέσα στην οποία αυτή η βασιλεία θα αποκτήσει αργότερα πειστικότητα. Το αόρατο παρουσιάζεται ως αισθητηριακό σοκ. Ο θεατής καλείται να αναγνωρίσει το κακό κυρίως από την παραμόρφωση του σώματος και την ανατροπή της φυσικής τάξης. Έτσι διαμορφώνεται ένας κίνδυνος που αφορά και τη δική μας πρόσληψη: Να θεωρούμε ότι η πλάνη χρειάζεται πάντοτε τρομακτική εμφάνιση, ενώ μπορεί να εισέρχεται με ήρεμη φωνή και απολύτως ευπρεπή δικαιολογία.

 

Η «Προφητεία» και το παιδί-Αντίχριστος, μέσα στην εξουσία

 

Με την «Προφητεία» του 1976, η αφήγηση μεταφέρεται στο εσωτερικό της πολιτικής ισχύος. Ουσιαστικά πρόκειται για μια πρώτη απόπειρα ερμηνείας της Αποκάλυψης και ο σεναριογράφος της ταινίας Ντείβιντ Σέλτσερ, καλείται να...σκεπάσει τον «Εξορκιστή» της Warner Bros με μια άλλη ταινία, πολύ πιο τρομακτική και βγαλμένη μέσα από την «Αποκάλυψη», βάζοντας στο παιχνίδι του ποπ τρόμου και την 20th Century Fox.

 

Ο Σελτσερ όμως δεν τα πάει καθόλου άσχημα, διότι χωρίς να το θέλει επί της ουσίας, ανακατεύει μέσα στον μύθο του το ίδιο το Βατικανό! Κι αυτό είναι το δυνατό σημείο της ταινίας. Ο Ρόμπερτ Θορν, Αμερικανός διπλωμάτης, δέχεται στη Ρώμη να αντικαταστήσει κρυφά το παιδί που του παρουσιάζεται ως νεκρό με ένα άλλο βρέφος, το οποίο του το παραδίδουν ιερείς μιας και το νοσοκομείο ανήκε στην Εκκλησία. Ο Ντάμιεν μεγαλώνει ως γιος του και η οικογένεια εγκαθίσταται στη Βρετανία, όπου ο Θορν αναλαμβάνει πρεσβευτικά καθήκοντα. Οι θάνατοι που ακολουθούν οδηγούν στην αποκάλυψη ότι το παιδί προστατεύεται από σατανικούς υπηρέτες.

 

Η έρευνα του Θορν αποκαλύπτει τη φρικτή αντικατάσταση και την πραγματική τύχη του δικού του παιδιού. Ο Ντάμιεν φέρει το σημάδι των τριών εξαριών. Η απόπειρα του θετού πατέρα να τον θανατώσει αποτυγχάνει, ενώ η τελευταία εικόνα τον τοποθετεί δίπλα στο προεδρικό ζεύγος των Ηνωμένων Πολιτειών. Το παιδί παραμένει μέσα στην προστατευτική αγκαλιά της εξουσίας, με ό,τι αυτό συνεπάγεται συνειρμικά.

 

Η λεπτομέρεια της αντικατάστασης στην οποία ανακατεύεται η ίδια η Παπική Εκκλησία, είναι καθοριστική. Ο Αντίχριστος δεν χρειάζεται να κληρονομήσει βιολογικά ένα πολιτικό όνομα· του αρκεί να εισαχθεί σε αυτό. Οι θεσμοί αναγνωρίζουν τον τίτλο, το οικογενειακό κύρος και τη δημόσια εικόνα. Η απάτη αξιοποιεί αυτή την εμπιστοσύνη. Ο θεατής, εκτός από τον τρόμο που εισπράττει, βλέπει ταυτόχρονα ένα σύστημα που παρέχει κάλυψη στο κακό, ακριβώς επειδή δεν μπορεί να διανοηθεί ότι το κακό έχει ήδη εισέλθει στο δικό του σαλόνι.

 

Η τεράστια επιτυχία της «Προφητείας» έδωσε τόσο στον Ρίτσαρντ Ντόνερ, όσο και στην ίδια τη Fox αποφασιστική κινηματογραφική ώθηση και στον Aντίχριστο «Ντάμιεν» μια θέση στη συλλογική μνήμη που ξεπέρασε τα όρια μιας ιστορίας τρόμου.

 

Το χξϛ και η αριθμητική του φόβου

 

Η συζήτηση για το 666 απαιτεί επιστροφή στο κείμενο. Το χωρίο βρίσκεται στην Αποκάλυψη κεφ. 13:18. Η ελληνική αριθμητική γραφή χξϛ΄ αποδίδει το εξακόσια εξήντα έξι: χ΄ είναι το εξακόσια, ξ΄ το εξήντα και ϛ΄ το έξι. Η αριθμητική αυτή αντιστοιχία δεν αποτελεί δυτική αυθαιρεσία. Απλά η ερμηνευτική διαφωνία, αρχίζει όταν εξετάζουμε τι δηλώνει ο αριθμός και πώς συνδέεται με το πρόσωπο και την εξουσία του Θηρίου.

 

Υπάρχει και μια συχνά παραγνωρισμένη φιλολογική διάκριση. Η ίδια η λέξη «Αντίχριστος» εμφανίζεται στην Α΄ και στη Β΄ Επιστολή του Ιωάννη, όχι στην Αποκάλυψη. Η σύνδεσή της με το Θηρίο και με τον «Υιό της ανομίας» της Β΄ Προς Θεσσαλονικείς επιστολή, προκύπτει μέσα από τη συνεξέταση των χωρίων. Στις επιστολές γίνεται λόγος και για ήδη παρόντες αντιχρίστους. Η πλάνη, επομένως, δεν περιορίζεται σε μια μελλοντική βιογραφία που θα μπορούσαμε να παρακολουθήσουμε όπως τη ζωή του Ντάμιεν.

 

Στην «Προφητεία», ο αριθμός μετατρέπεται σε σωματικό αναγνωριστικό, σε εκ γενετής σημάδι κρυμμένο κάτω από τα μαλλιά. Στο βιβλικό κεφάλαιο, όμως, ο αριθμός βρίσκεται μέσα σε ένα ευρύτερο πλέγμα λατρείας, εξουσίας και αποκλεισμού από την οικονομική ζωή. Υπάρχουν δύο θηρία. Το δεύτερο θηρίο επιβάλλει τη λατρεία του πρώτου και τη σήμανση που συνδέεται με τη δυνατότητα αγοράς και πώλησης.

 

Το ζήτημα δεν εξαντλείται στην αναζήτηση ενός παράξενου σημαδιού πάνω σε κάποιο σώμα.

 

Εδώ βρίσκεται η πολιτική αιχμή που ο σύγχρονος άνθρωπος οφείλει να προσέξει και είναι ακριβώς η εξάρτηση της επιβίωσης από την υποταγή. Ό,τι δηλαδή συμβαίνει σήμερα με την Παγκοσμιοποίηση και την νεοταξική λαίλαπα που προσπαθεί να την επιβάλλει, μέσω του ψηφιακού κόσμου και της αναγκαστικής παραλαβής της ταυτότητας του Παγκόσμιου Πολίτη, μέσα στην οποία κρύβεται το χάραγμα-όνομα του θηρίου.

 

Είναι στην ουσία μια εξουσία, που μπορεί να στερήσει την πρόσβαση στην εργασία, στην τροφή ή στη συναλλαγή αποκτά μέσα εξαναγκασμού πολύ βαθύτερα από την απλή απαγόρευση μιας γνώμης. Η αποκαλυπτική αυτή εικόνα προτρέπει σε θεολογικό στοχασμό εκ των πραγμάτων, επάνω σε αυτό το ενδεχόμενο. Δεν μας απαλλάσσει από την υποχρέωση να αποδεικνύουμε ποιοι συγκεκριμένοι μηχανισμοί λειτουργούν σε κάθε πραγματική περίπτωση.

 

Όποιος όμως μετατρέπει το 666 σε ...πανταχού παρόντα αριθμητικό γρίφο μπορεί να χάσει ακριβώς αυτό το περιεχόμενο. Να αναζητεί σύμβολα σε τυχαίες συμπτώσεις και να μην εξετάζει την πραγματική απαίτηση της εξουσίας για υπακοή. Η πνευματική εγρήγορση απαιτεί καθαρό νου. η αδιάκριτη καχυποψία μπορεί να τον εξαντλήσει.

 

Η ΕΟΚ, η ΕΕ και η επιστροφή της αυτοκρατορικής ιδέας

 

Η ίδια η ταινία «Η Προφητεία» συνδέει την αναβίωση της Αγίας Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας με την Ευρωπαϊκή Κοινή Αγορά. Η αναφορά καταγράφεται ήδη στην κριτική του Ρότζερ Ίμπερτ το 1976. Στη μεταγενέστερη κινηματογραφική επανεκδοχή της «Προφητείας» του 2006, η Κοινή Αγορά αντικαθίσταται από την Ευρωπαϊκή Ένωση. Πρόκειται για αποκαλυπτικό σχήμα που προσαρμόζει το πολιτικό του λεξιλόγιο στις δεκαετίες που περνούν.

 

Η ιστορική ανάγνωση οφείλει εδώ να είναι προσεκτική. Η αρχαία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία, η Ρωμανία με κέντρο την Κωνσταντινούπολη και η δυτική Αγία Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία δεν είναι εναλλάξιμες ονομασίες. Η τελευταία υπήρξε διαφορετικό πολιτικό μόρφωμα, με δικές του αξιώσεις ρωμαϊκής νομιμότητας και με σύνθετη κατανομή εξουσιών.

 

Εκεί ακριβώς τοποθετείται και η "προφητική" τοποθέτηση του Ντέιβιντ Σέλτσερ. Με τη σκέψη του ότι η δική του εκδοχή για τον Αντίχριστο, απαιτεί τη δημιουργία μιας γερής πολιτικο-οικονομικής βάσης, όπου θα έπρεπε να πατήσει ο Αντίχριστος για να κυβερνήσει την οικουμένη, έφερε - χωρίς ίσως να το φιλοσοφήσει θεολογικά - την ίδια την ΕΟΚ/ΕΕ ως το απόλυτο εργαλείο που πάνω του θα πατήσει ο Υιός της Απωλείας. Και το παράδοξο είναι ότι...δεν έπεσε καθόλου εξω. Ούτε στο ζήτημα της ΕΟΚ/ΕΕ, όσο και κυρίως στην ευθεία ανάμειξη στο ζήτημα του ερχομού του Αντιχρίστου του ίδιου του Βατικανού!

 

Μπορούμε πάντως να θέσουμε το ουσιαστικό πολιτικό ερώτημα: Ποιά θέση απομένει στους λαούς όταν η διακυβέρνησή τους μεταφέρεται σε επίπεδα που δυσκολεύονται να ελέγξουν; Πότε η συνεργασία μετατρέπεται σε εξάρτηση; Πότε η ενότητα γίνεται απαίτηση ομοιομορφίας; Αυτά είναι ερωτήματα για λογοδοσία και ελευθερία, τα οποία στέκονται και χωρίς προφητική ταύτιση.

 

Η κινηματογραφική σύνδεση της Ευρώπης με τον Αντίχριστο αποτελεί τεκμήριο μιας συγκεκριμένης πολιτικοθρησκευτικής φαντασίας, η οποία έπαψε πλεον, μετά από 30 χρόνια από την προβολή της ταινίας, να είναι... φαντασία αλλά απτή πραγματικότητα. Και ακριβώς γι' αυτόν τον λόγο, ο Ντέιβιντ Σέλτσερ τροποποιεί το αρχικό του σενάριο και πείθει τη Fox να κάνει το ριμέικ της ταινίας το 2006. Η ταινία βέβαια δεν είχε την ανάλογη επιτυχία της πρώτης, αλλά έφερε στο προσκήνιο νέες σκέψεις στο κοινό για το πού θα μπορούσε να βαδίσει η ανθρωπότητα στα επόμενα χρόνια.

 

Από τη στρατιωτική σχολή στην πολυεθνική κυριαρχία

 

Στο «Damien – Προφητεία II» του 1978, ο Ντάμιεν μεγαλώνει στο περιβάλλον του θείου του, μεγαλοεπιχειρηματία Ρίτσαρντ Θορν με τεραστια περιουσία, και φοιτά σε στρατιωτική ακαδημία. Ανακαλύπτει την ταυτότητά του και αρχικά αντιδρά με αγωνία. Γύρω του λειτουργούν πρόσωπα που γνωρίζουν και υπηρετούν τον προορισμό του. Όσοι πλησιάζουν την αλήθεια απομακρύνονται με βίαιο τρόπο. Η ενηλικίωσή του παρουσιάζεται ως προσαρμογή στην αποστολή που του έχει επιφυλαχθεί. [11]

 

Εδώ η μυθοπλασία προχωρεί ακόμη περισσότερο, ενώνοντας έτσι την πειθαρχία, την οικονομική δύναμη και τη συγκάλυψη. Η εξουσία χρειάζεται ανθρώπους που θα εκτελέσουν, θα προστατεύσουν και θα δικαιολογήσουν. Ο Ντάμιεν μπορεί να είναι το υπερφυσικό κέντρο της ιστορίας, αλλά η άνοδός του περνά από αναγνωρίσιμες ανθρώπινες συμπεριφορές. Η φιλοδοξία, η σιωπή και η εξάρτηση δημιουργούν το περιβάλλον όπου η αλήθεια για την ταυτότητα του νεαρού Αντιχρίστου αντιμετωπίζεται ως κίνδυνος για τον οργανισμό. Στα συν της ταινίας, κατοχυρώνεται η νέα προφητική ματιά του Σέλτσερ (δεν έγραψε εκείνος το σενάριο αλλά ήταν σύμβουλος στη παραγωγή) βάζοντας την πολυεθνική «Thorn» να...αγοράζει εκτάσεις σε όλο τον κόσμο παράγοντας μεταλλαγμένα προιόντα και για να ελέγξει την τροφή σε όλον τον πλανήτη. Αυτό ακριβώς που κάνουν σήμερα πέντε πολυεθνικές: Η Νεστλέ, η Coca Cola, η Microsoft, η Monsanto και η Kellanova.

 

Στην «Τελική Αναμέτρηση» του 1981, ο ενήλικος πλέον Ντάμιεν διοικεί τον διεθνή επιχειρηματικό όμιλο «Thorn» και αναλαμβάνει ταυτόχρονα και καθήκοντα... πρέσβυ σε ηλικία μόλις... 33 ετών! Η ταινία όμως δυστυχώς, δεν έχει τη φρεσκάδα αλλά και την «προφητικότητα» που είχαν οι προηγούμενες δύο. Ο Αντίχριστος εδώ, δεν έχει στα χέρια του παρά μια ομάδα οπαδών, τους «Απόστολους της Σκοπιάς» όπως τους ονομάζει, δεν είναι καν σημαίνων πολιτικό πρόσωπο παγκόσμιας ακτινοβολίας, είναι ευάλωτος και εκτός από τις υπερφυσικές του δυναμεις, δεν έχει τίποτε περισσότερο. Η αντίσταση εναντίον του περιορίζεται σε ανθρώπους - μοναχούς που γνωρίζουν τη φύση του και προσπαθούν να τον σταματήσουν.

 

Η ταινία απλά περιορίζεται στο ότι ο Αντίχριστος, πριν κληθεί να κυβερνήσει τον κόσμο, πέφτει πάνω στην... Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου, η οποία συνδέεται με ...νέα γέννηση του Χριστού(!), την οποία ο Ντάμιεν επιχειρεί να εμποδίσει διατάζοντας τη θανάτωση των αγοριών που γεννήθηκαν συγκεκριμένη ημέρα. Εκεί ακριβώς βρίσκεται και η αδυναμία της ταινίας. Τόσο η εντελώς φανταστική και ακατήχητη εκδοχή της Δευτέρας Παρουσίας με ...επαναγέννηση του Χριστού, όσο και η έλλειψη πειστικής πολιτικής δυνάμεως του Αντιχρίστου, κατέταξαν την τρίτη συνέχεια της «Προφητείας» σε χαμηλά επίπεδα. Ο κόσμος βέβαια εισέπραξε με αυτόν τον τρόπο εντελώς λαθεμένες εικόνες για τον Αντίχριστο κατατάσσοντας τον σε πρόσωπο μυθικό και ότι η έλευση του έγκειται στην θεολογική φαντασία και μόνο. Και το βιβλίο της "Αποκάλυψης", ότι είναι μια φανταστική καταστροφολογία.

 

Για τους δυτικούς πλέον, η χριστιανική προσδοκία της επιστροφής του Κυρίου μετατρέπεται σε επανάληψη της ιστορίας του Ηρώδη. Η εκ νέου βρεφική γέννηση, η ευαλωτότητα του παιδιού και η αναζήτησή του δεν αποδίδουν το περιεχόμενο της ομολογίας ότι ο Χριστός θα επανέλθει εν δόξη. Αυτό το σημείο επιτρέπει σαφή θεολογική κριτική της ταινίας αλλά... ποιός θα την κάνει, εφ' όσον η έλλειψη κατήχησης αλλά και η ίδια η κατήχηση που πηγάζει από τον Παπισμό, βρίσκονται σε λάθος δρόμο.

 

Ο «Κώδικας της Βίβλου» και ο ...ψευδοευεργέτης που απαιτεί τον κόσμο ως αντίκρυσμα

 

Στον «Κώδικα της Βίβλου» του 1999, ο Αντίχριστος ονομάζεται Στόουν Αλεξάντερ. Είναι μεγιστάνας των ΜΜΕ και επικεφαλής της Ευρωπαϊκής Ένωσης, με εικόνα ανθρωπιστή και αποτελεσματικού ηγέτη. Ένα πρόγραμμα αποκωδικοποίησης υποτιθέμενων κρυμμένων βιβλικών προφητειών γίνεται εργαλείο της επιδίωξής του για παγκόσμια κυριαρχία. Η επιτυχία του στηρίζεται και στην κατασκευή κρίσεων που κατόπιν αξιοποιεί πολιτικά.

 

Η ταινία είναι - παραδόξως - αμερικανική σε ανεξάρτητα στούντιο και συνδέεται άμεσα με το τηλε-ευαγγελικό δίκτυο TBN. Επομένως, εδώ έχουμε σαφέστερη σχέση παραγωγής και συγκεκριμένου θρησκευτικού περιβάλλοντος. Η εσχατολογική αφήγηση δεν λειτουργεί μόνο ως δεξαμενή εντυπωσιακών συμβόλων. Γίνεται όχημα παρουσίασης ενός προχιλιαστικού σχήματος για τα έσχατα, μέσα σε πλοκή πολιτικού θρίλερ που εκτος των άλλων, παρουσιάζει και τους δύο προφήτες, τον Ηλία και τον Ενώχ, που δεν εχουν βιώσει ακόμη θάνατο και πως ο Θεός τους έχει για να μαρτυρήσουν και να ξεσκεπάσουν τον Αντίχριστο. Βεβαίως, φαίνεται με γυμνό οφθαλμό η έλλειψη ενός μεγάλου στούντιο που θα υποστήριζε τη ταινία, μέσα από τις ατέλειες της, τη σκηνοθετική ευφυΐα που λείπει για τέτοιες ταινίες και ασφαλώς οι παιδαριώδεις ατάκες. Η ιδέα όμως είναι αρκετά καλή, αλλά το μέτριο σενάριο και η κακή απόδοση του, είναι εμφανέστατη. Ωστόσο βλέπεται ευχάριστα, παρά τον ερασιτεχνισμό της. Η εκπληκτική ερμηνεία του Μάικλ Γιόρκ αλλά και του Μάικλ Άιρονσάιντ διασώζουν το έργο και το πάνε και πιο πέρα.

 

Στο «Megiddo: The Omega Code 2» του 2001, που αποτελεί εν μέρει προϊστορία και εναλλακτική αφήγηση, βλέπουμε τις πραγματικές εικόνες που θέλει να μας δώσει η εκκλησιαστική παράδοση για τον Αντίχριστο. Εδώ ο Στόουν χρησιμοποιεί την ηγεσία της ΕΕ για να ιδρύσει παγκόσμια ένωση και μάλιστα έχει χωρίσει ο ίδιος τις ζώνες επιρροής τεμαχιζοντας τον πλανήτη. Ο αδελφός του Ντέιβιντ, ο οποίος φτάνει στην προεδρία των Ηνωμένων Πολιτειών, αντιστέκεται. Η τελική αναμέτρηση οδηγεί τις στρατιωτικές δυνάμεις στην περιοχή της Μεγιδδώ, δηλαδη του Αρμαγεδδώνος. Η οικογενειακή αντιπαλότητα συμπλέκεται με μια παγκόσμια σύγκρουση. [14]

 

Εδώ διακρίνεται καθαρά η κινηματογραφική μορφή του ψευδοσωτήρα. Προσφέρει λύσεις που οι λαοί έχουν ανάγκη και ζητεί ως αντίτιμο την ολοκληρωτική εξουσία. Αυτή είναι και η ανθεκτικότερη πολιτική ιδέα του έργου: ο άνθρωπος μπορεί να παραδώσει την ελευθερία του σε εκείνον που υπόσχεται να τον απαλλάξει από κάθε ανασφάλεια. Η ανάγκη είναι πραγματική, η υπόσχεση ελκυστική, η παράδοση της συνείδησης καταστροφική.

 

Ο Άγιος Παΐσιος και η προειδοποίηση για την ηλεκτρονική υποταγή

 

Για να πάμε και στα δικά μας, ο Άγιος Παΐσιος δεν μίλησε ποτέ διεξοδικά και με λεπτομέρειες για τον Αντίχριστο. Μίλησε όμως για τα σημεία των καιρών που θα τον φέρουν ως ψευδοπροφήτη ή παγκόσμιο κυβερνήτη και όλο προέτρεπε το ποίμνιο να μην ασχολείται μαζί του, αλλά να ασχολείται με τη πίστη του στον Θεό, γιατί Εκείνος είναι ο νικητής.

 

Στα «Σημεία των καιρών» λοιπόν, το χειρόγραφο του 1987 που έχει δημοσιευθεί με μεταγραφή από την Ιερά Μητρόπολη Πάφου, ο Παΐσιος συνδέει την ηλεκτρονική κάρτα και το φακέλωμα με την προοπτική παγκόσμιας δικτατορίας και δουλείας στον Αντίχριστο.

 

Παραπέμπει στο 13ο κεφάλαιο της Αποκάλυψης και στην εξάρτηση της αγοράς και της πώλησης από το χάραγμα. Το συγκεκριμένο κείμενο υπάρχει και πρέπει να αντιμετωπίζεται ως συγκεκριμένο κείμενο, όχι ως φήμη κι αυτή η «σφήνα» πάει με ακριβεια στους «ορθολογιστές», «θεοσόφους» και «λάτρεις της παγκοσμιοποίησης μεγαλόσχημους αρχιερείς και σύγχρονους Φαρισαίους.

 

Η προειδοποίηση αυτή του Αγίου μας, δίνει στην ορθόδοξη συζήτηση έναν σοβαρό άξονα:

Τι συμβαίνει όταν η τεχνική δυνατότητα εξυπηρέτησης συγκεντρώνει συγχρόνως τη δυνατότητα αποκλεισμού;

 

Μια υποδομή μπορεί να διευκολύνει τη ζωή, αλλά η συγκέντρωση δεδομένων και αποφάσεων δημιουργεί ερωτήματα για το ποιος ελέγχει τον ελεγκτή.

 

Το κείμενο ανήκει στο τεχνολογικό και κοινωνικό περιβάλλον του 1987 και επομένως οι προρρήσεις του για τα συγκεκριμένα σημερινά συστήματα δεν είναι απλά αξιοθαύμαστη. Είναι έργο Θεού, διότι το Αγιο Πνεύμα τον οδήγησε στο να τα δει και να τα επικοινωνήσει στο ποίμνιο. Μ' άλλα λόγια, η πιστή απόδοση της προειδοποίησης και ο έλεγχος της σύγχρονης εφαρμογής της είναι δύο συμπληρωματικές ευθύνες και παράλληλα, αυτές οι ευθύνες μπαίνουν σε εμάς τους ίδιους.

 

Επομένως, η όποια πολιτική κριτική του ζητήματος, βεβαίως και μπορεί να διατυπωθεί απόλυτα και χωρίς περιστροφές: Κανένας μηχανισμός δεν δικαιούται να μετατρέπει την πρόσβαση στα αναγκαία της ζωής σε ανταμοιβή ιδεολογικής συμμόρφωσης. Όταν μια εξουσία ζητεί ανεξέλεγκτη πρόσβαση στον άνθρωπο, ο πολίτης έχει δικαίωμα να απαιτεί όρια. Όταν η διοικητική ευκολία προσφέρεται ως απάντηση σε κάθε ένσταση, η συζήτηση για την ελευθερία γίνεται ακόμη πιο αναγκαία.

 

Ουσιαστικά δηλαδή, τόσο ο Αγιος Παΐσιος, όσο και οι άλλοι μεγάλοι Γέροντες του 20ού αιώνα (ο 21ος δεν έβγαλε κανέναν άγιο, δεν είναι περίεργο; Γιατί άραγε;) μίλησαν ευθαρσώς για τα σημεία των καιρών, τον Αντίχριστο και μάλιστα κάποιοι και πιο συγκεκριμένα, όπως πχ ο Οσιος Σάββας Αχιλλέως, ο οποίος μάλιστα ήταν και ο μοναδικός που είχε μιλήσει με αξιοθαύμαστη ακρίβεια και για τα εμβόλια του θανάτου και για την πανδημία που θα επιβάλλει η αντίχριστη ελίτ και ως εκ τούτου, προειδοποίησε το ποίμνιο του για τον κίνδυνο αυτόν.

 

Σε γενικές γραμμές, οι Άγιοι Γέροντες μας προειδοποίησαν για τις μέρες που ζούμε κι έτσι, δεν έχουμε καμμιά δικαιολογία όταν λέμε πως...δεν ξέραμε, δεν ακούσαμε.

 

Ο επίλογος ανήκει στον Χριστό

 

Συμπερασματικά, μπορούμε να πούμε πως οι Δυτικοί, είτε είναι πιστοί χριστιανοί είτε όχι, δεν έχουν την κατάλληλη κατήχηση ή στη χειρότερη, δεν έχουν ουδεμία κατήχηση. Τόσο το εμετικό και συκοφαντικό βιβλίο «Κώδικας Ντα Βίντσι» και η ταινία που το ακολούθησε, όσο και οι παραπάνω ταινίες που αναφέραμε και που στερούνται πλήρως της πνευματικότητας του ζητήματος, επέδρασαν, λόγω της πενιχρής σχέσης που είχαν με τη θρησκεία, καταλυτικά στις ψυχές τους. Παρουσίασαν όλες έναν... τρομακτικό μεν αλλά ...αδύναμο Αντίχριστο, τόσο ψεύτικο μάλιστα που στο τέλος έγινε μια κάλτ φιγούρα στην ποπ αμερικανική κουλτούρα και που κατέληξε στο τέλος να τοποθετηθεί στη σφαίρα της φαντασίας, του θρησκευτικού φανατισμού και του ανορθολογισμού.

 

Σ' αυτό το σημείο, ευθύνονται κατά πρώτον το Βατικανό και οι ανακούρκουδες «ερμηνείες» που έδωσαν για τον Αντίχριστο. Η σύγχρονη παπική βιβλική ερμηνεία περιλαμβάνει ιστορικές και συμβολικές αναγνώσεις. Στις σημειώσεις της Βίβλου που δημοσιεύει η Σύνοδος των Καθολικών Επισκόπων των ΗΠΑ, το πρώτο Θηρίο συνδέεται... με τη ρωμαϊκή αυτοκρατορική εξουσία(!), ενώ ως πιθανότερη ερμηνεία του αριθμού 666 προτείνεται ο ...Νέρων!

 

Όταν λοιπόν το ίδιο το Βατικανό ερμηνεύει κατ' αυτόν τον τρόπο τα εσχατολογικά σημεία, τότε τι μπορεί να περιμένει και ο πιστός;

 

Για να μη πάμε και στους προτεστάντες, όπου τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο γελοία. Στην ιστορική λουθηρανική παράδοση, για παράδειγμα, τα Σμαλκαλδικά Άρθρα** ταυτίζουν τον Πάπα με τον Αντίχριστο, συνδέοντας την κατηγορία με τις αξιώσεις του παπικού αξιώματος. Ίσως και να μην έχουν και τόσο άδικο, μιας και η παπική «εκκλησία» δεν είναι απλά και μόνο αιρετική. Είναι και στενός συνεργάτης των σατανιστών Νεοταξιτών και συμβάλουν αποφασιστικά στη δημιουργία μιας παγκόσμιας θρησκείας. Πάντως, εδώ ο Αντίχριστος αναγνωρίζεται μέσα σε έναν ήδη υφιστάμενο εκκλησιαστικό θεσμό. Άρα, η δυτική συζήτηση περί Αντιχρίστου υπήρξε και εσωτερική σύγκρουση γύρω από το ποιος δικαιούται να μιλά και να κυβερνά στο όνομα του Χριστού.

 

Συμπερασματικά, καταλαβαίνουμε όλοι μας, είτε Ορθόδοξοι είτε άλλου δογματος, ότι η Δύση δεν είναι σε θέση, ούτε να αντισταθεί πνευματικά, αλλά ούτε και να αντιληφθεί επί της ουσίας ποιός είναι ο Αντίχριστος και πώς πρέπει να τον περιμένουν για να τον αναγνωρίσουν.

 

Η Αποκάλυψη αρχίζει ως αποκάλυψη του Ιησού Χριστού. Το Θηρίο καταλαμβάνει τρομακτική θέση στην αφήγηση, αλλά δεν αποκτά τον τελευταίο λόγο. Η τελική προσδοκία είναι η κατάργηση του θανάτου και η αποκατάσταση της ζωής. Όταν η ανάγνωσή μας αφήνει τον άνθρωπο μόνο με πανικό, έχουμε απομονώσει τη δοκιμασία από την επαγγελία.

 

Η Ορθοδοξία ομολογεί ότι διαφυλάσσει την πληρότητα της αποστολικής πίστεως και ορθώς το πράττει. Η ομολογία αυτή αποκτά περιεχόμενο μέσα στην εκκλησιαστική ζωή, στη μετάνοια και στην αγάπη. Δεν μετατρέπει την Εκκλησία σε έναν ακόμη γεωπολιτικό οργανισμό που θα ανταγωνιστεί τον Αντίχριστο με ισοδύναμα μέσα επιβολής.

 

Η τελική κατάργηση του ανόμου αποδίδεται στον Χριστό, όπως υπενθυμίζει και ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός. Η πίστη καλείται να αντέξει χωρίς να προσκυνήσει.

 

Αυτό είναι και το όριο κάθε επίγειου ψευδοσωτήρα. Κανένας ηγέτης, συνασπισμός ή αυτοκρατορικό όνειρο δεν μπορεί να απαιτεί τη θέση του Θεού στη συνείδηση. Όποιος ζητεί τέτοια εξουσία, είτε είναι ο Αντίχριστος αυτοπροσώπως είτε ο Ψευδοπροφήτης είτε το...WEF και ο ΟΗΕ, πρέπει να αντιμετωπίζει την αντίσταση του χριστιανού, του πραγματικού και Ορθόδοξου χριστιανού, ακόμη κι αν χρησιμοποιεί οικεία σύμβολα, ακόμη κι αν επικαλείται την πατρίδα, ακόμη κι αν υπόσχεται ότι ενεργεί για τη σωτηρία της ανθρωπότητας.

 

Το Χόλυγουντ μάς έμαθε να αναζητούμε τον Αντίχριστο σε ένα βλέμμα, σε ένα σημάδι, σε ένα παιδί που χαμογελά παράξενα. Η ορθόδοξη εγρήγορση ζητεί να εξετάζουμε και την προσκύνηση που απαιτείται από εμάς: Ποια αλήθεια μας καλούν να αρνηθούμε, ποιον άνθρωπο να προδώσουμε, ποια ελευθερία να παραδώσουμε για να εξασφαλίσουμε την ησυχία μας πουλώντας μπίρ παρά τη ψυχή και την ελευθερία μας.

 

Ο άνθρωπος που δεν πουλά τη συνείδησή του, στερεί από την τυραννία - και πιο συγκεκριμένα από τον Αντίχριστο και τη παρέα του, το πιο πολύτιμο λάφυρό της. Μπορεί να δοκιμαστεί, να αποκλειστεί, να διωχθεί. Το έχει πάθει άλλως τε και στο παρελθόν με τους διωγμούς, την οθωμανική σκλαβιά, τη σύγχρονη τζιχαντιστική αγριότητα. Η μαρτυρία του όμως δεν μετριέται με την άνεση που διατήρησε. Μετριέται με την αλήθεια στην οποία έμεινε πιστός.

 

Και η χριστιανική ελπίδα παραμένει στραμμένη προς Εκείνον που δεν ζητεί ανθρώπους υποδουλωμένους στον φόβο, αλλά ελεύθερους μέσα στην αγάπη Του.

 

Πύρινος Λόγιος

sergioschrys@outlook.com

 

**Σμαλκαδικά Άρθρα: Τα λεγόμενα «Σμαλκαλδικά Άρθρα» (γερμ.: Schmalkaldische Artikel) αποτελούν το αυστηρότερο και προσωπικότερο ομολογιακό κείμενο του Μαρτίνου Λουθήρου, γραμμένο τον Δεκέμβριο του 1536 στη Βιττεμβέργη και οριστικοποιημένο στις αρχές του 1537, ως θεολογική διαθήκη μπροστά στον θάνατο που ο ίδιος θεωρούσε επικείμενο. Πήραν την ονομασία τους από τη γερμανική πόλη Σμαλκάλντεν (Schmalkalden) της Θουριγγίας. Η αφορμή ήταν πολιτική και εκκλησιαστική συνάμα. Ο πάπας Παύλος Γ΄ είχε συγκαλέσει σύνοδο στη Μάντουα, και ο εκλέκτορας της Σαξονίας Ιωάννης Φρειδερίκος ανέθεσε στον Λούθηρο να συντάξει τα άρθρα εκείνα στα οποία οι ευαγγελικοί θα μπορούσαν να υποχωρήσουν και εκείνα στα οποία θα έμεναν ακλόνητοι, ώστε η Σμαλκαλδική Ένωση —η αμυντική συμμαχία των προτεσταντών ηγεμόνων και πόλεων που είχε συγκροτηθεί το 1531— να παρουσιαστεί ενωμένη ενώπιον της συνόδου ή, αν η σύνοδος αποδεικνυόταν παγίδα, να έχει ήδη ορίσει το όριο πέρα από το οποίο δεν υπήρχε επιστροφή.

Προκαλεί η Τουρκία με Oruc Reis και καλώδιο – Παραδοχή για υποχώρηση στην Κάσο

Η Τουρκία εξέδωσε navtex για την έξοδο του ερευνητικού σκάφους Oruc Reis στην ανατολική Μεσόγειο, με σκοπό την πραγματοποίηση ερευνών για τη δημιουργία υποθαλάσσιου αγωγού που θα μεταφέρει φυσικό αέριο από την Τουρκία στο ψευδοκράτος.  

 

Η Navtex, με αριθμό 0953/26 που εκδόθηκε από τον υδρογραφικό σταθμό της Αττάλειας έχει ισχύ έως τις 26 Οκτωβρίου και περιλαμβάνει περιοχές νότια της Τουρκίας έως την θαλάσσια περιοχή βόρεια της Κύπρου. Σύμφωνα με την οδηγία, το Oruc Reis θα συνοδεύουν τα πλοία Denar Pathfinder, Denar Echo και Kirici.

 

Ο συγκεκριμένος σχεδιασμός εντάσσεται στη συνολικότερη πολιτική της Άγκυρας για τα Κατεχόμενα, με βασική επιδίωξη την περαιτέρω ενίσχυση της εξάρτησης του ψευδοκράτους από την Τουρκία. Ήδη τα τελευταία χρόνια, το βόρειο τμήμα της Κύπρου υδροδοτείται μέσω αγωγού που μεταφέρει νερό από την Τουρκία. Παράλληλα, τέτοιες κινήσεις λειτουργούν και ως μέσο άσκησης πίεσης προς την Κυπριακή Δημοκρατία, η οποία βρίσκεται αντιμέτωπη με σοβαρό πρόβλημα λειψυδρίας και ολοένα εντονότερες περιόδους ξηρασίας.

 

Ο ρόλος του φυσικού αερίου

 

Οι συγκεκριμένες πρωτοβουλίες αποτελούν μέρος της ευρύτερης τουρκικής στρατηγικής, στον πυρήνα της οποίας βρίσκεται η προώθηση της λύσης δύο ανεξάρτητων κρατών στην Κύπρο.

 

Ο σχεδιαζόμενος υποθαλάσσιος αγωγός μεταφοράς φυσικού αερίου, όπως και ο αγωγός που έχει ήδη κατασκευαστεί για τη μεταφορά νερού από την Τουρκία προς τα Κατεχόμενα, αφορά περιοχές στις οποίες η Άγκυρα διαθέτει σημαντικό έλεγχο. Ως εκ τούτου, πέρα από τις πάγιες καταγγελίες της Κυπριακής Δημοκρατίας, τα περιθώρια πρακτικής αντίδρασης παραμένουν περιορισμένα.

 

Αυστηρή απάντηση της Αθήνας για την τουρκική NAVTEX

 

Έντονη είναι η αντίδραση της Αθήνας στην τουρκική NAVTEX για τη διεξαγωγή ερευνών σε σχέση με τον σχεδιαζόμενο παράνομο αγωγό φυσικού αερίου Τουρκίας – κατεχομένων, χαρακτηρίζοντας παράνομες τις έρευνες που παραβιάζουν την κυριαρχία της Κύπρου.

 

Διπλωματικές πηγές χαρακτηρίζουν παράτυπη τουρκική NAVTEX (953/26) με την οποία η Τουρκία εξήγγειλε παράνομες έρευνες σε περιοχές κυπριακών χωρικών υδάτων και υφαλοκρηπίδας, στο πλαίσιο του σχεδιαζόμενου υποθαλάσσιου αγωγού φυσικού αερίου μεταξύ Τουρκίας και της παράνομης αποσχιστικής οντότητας.

 

Όπως τονίζεται, η ενέργεια αυτή συνιστά μία ακόμη προκλητική μονομερή ενέργεια, η οποία σύμφωνα με Διεθνές Δίκαιο και τη Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), για την ανάπτυξη ενεργειακών υποδομών, χωρίς τη συναίνεση της Κυπριακής Δημοκρατίας, στερούνται νομικής βάσης και παραβιάζουν την κυριαρχία και τα κυριαρχικά της δικαιώματα.

 

Οι ίδιες πηγές υπογραμμίζουν ότι οι ενέργειες αυτές εντάσσονται σε μία διαρκή προσπάθεια εδραίωσης των τετελεσμένων της κατοχής και αντιβαίνουν προδήλως στους κανόνες του διεθνούς δικαίου. Παράλληλα, αναφέρουν ότι σε μία ιδιαίτερα κρίσιμη συγκυρία για την ευρύτερη περιοχή, ανάλογες ενέργειες επιτείνουν τις εντάσεις, υπονομεύουν την οικοδόμηση εμπιστοσύνης και λειτουργούν εις βάρος της περιφερειακής σταθερότητας.

 

Τι λέει για το καλώδιο η Τουρκία

 

Δεν τίθεται θέμα άδειας και δεν θα ζητηθεί άδεια για το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας- Κύπρου (GSI) διαμηνύει εκ νέου η Αθήνα, καθώς η Τουρκία επιμένει. Το τουρκικό υπουργείο Άμυνας σε ανακοίνωση του απείλησε ειδικότερα ότι δεν θα επιτρέψει την πόντιση του καλωδίου εάν δεν δώσει άδεια η Άγκυρα. Υποστήριξε μάλιστα ότι η διαδρομή του καλωδίου περνά από την τουρκική υφαλοκρηπίδα και επικαλέστηκε το διεθνές δίκαιο για να απαιτήσει συντονισμό με το τουρκικό κράτος.

 

“Η χώρα μας, στο πλαίσιο των δικαιωμάτων και των εξουσιών της που απορρέουν από την ιδιότητά της ως παράκτιο κράτος στην Ανατολική Μεσόγειο, δεν θα επιτρέψει καμία μη αδειοδοτημένη δραστηριότητα στην υφαλοκρηπίδα μας”, αναφέρει το τουρκικό υπουργείο Άμυνας.

 

Κληθείς να απαντήσει στην ανακοίνωση του τουρκικού υπουργείου Άμυνας, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, υπενθύμισε τις σχετικές δηλώσεις του πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη, και του υπουργού Εξωτερικών, Γιώργου Γεραπετρίτη, επαναλαμβάνοντας: “Δεν τίθεται θέμα άδειας. Το έργο θα προχωρήσει κανονικά, με βάση τον προγραμματισμό όπως έχουμε πει. Δεν θα ζητηθεί καμία άδεια για τέτοιο έργο”.

 

Υπενθυμίζεται επίσης ότι τόσο ο κ. Γεραπετρίτης, όσο και ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, Σταύρος Παπασταύρου, έχουν διαψεύσει δημοσιεύματα για επανασχεδιασμό της διαδρομής του καλωδίου Ελλάδας- Κύπρου. “Δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος να γίνει επαναχάραξη” δήλωσε ειδικότερα ο υπουργός Εξωτερικών στον ΣΚΑΪ επισημαίνοντας ότι η χάραξη βρίσκεται «δεκάδες μίλια νοτιότερα» από τα τουρκικά θαλάσσια πάρκα, τα οποία ούτως η άλλως βέβαια η Αθήνα απορρίπτει ως παράνομα. Ενώ ο κ. Παπασταύρου χαρακτήρισε “απολύτως ανακριβή” τα περί αλλαγής όδευση του καλωδίου.

 

Πυρά της αντιπολίτευσης μετά τις δηλώσεις Συρίγου

 

Οι δηλώσεις Συρίγου εκθέτουν την κυβέρνηση, σχολιάζουν τα κόμματα της αντιπολίτευσης. Έντονες είναι οι αντιδράσεις από τα κόμματα της αντιπολίτευσης, μετά την παραδοχή του βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας και καθηγητή διεθνούς δικαίου Άγγελου Συρίγου περί υποχώρησης της Ελλάδας στην Κάσο.

 

Ο Άγγελος Συρίγος δήλωσε πως η Αθήνα «υποχώρησε» στα δύο περιστατικά στην Κάσο, το 2024, όταν τουρκικά πολεμικά πλοία εμφανίστηκαν στην περιοχή κατά τη διάρκεια των ερευνών βυθού. Ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης, λίγο αργότερα επιχείρησε να υποβιβάσει τις δηλώσεις του βουλευτή της Νέας Δημοκρατίας, λέγοντας ότι «καμία υποχώρηση δεν υπήρξε». Απέδωσε όσα είπε ο κ. Συρίγος σε «προσωπικές εκτιμήσεις».

 

Οι δηλώσεις του Άγγελου Συρίγου εκθέτουν την κυβέρνηση, σχολιάζει σε ανακοίνωσή του ο εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ, Κώστας Τσουκαλάς, τονίζοντας πως ακυρώνουν μονομιάς τα κυβερνητικά αφηγήματα περί ευθύνης της Κύπρου για τη μη πόντιση του καλωδίου.

 

«Επίσης, επιβεβαιώνουν πλήρως τις απόψεις του ΠΑΣΟΚ όπως έχουν διατυπωθεί τα τελευταία χρόνια για ένα έργο που έχει, πέρα από την οικονομική διάσταση, βαθιά γεωπολιτική σημασία», επισημαίνει στην ανακοίνωσή της η Χαριλάου Τρικούπη.

 

Προσθέτει ακόμα ότι το ΠΑΣΟΚ και ο Πρόεδρος του «έχουν ζητήσει επανειλημμένα να ανακοινωθεί σαφές χρονοδιάγραμμα για την πορεία υλοποίησης του έργου της ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας – Κύπρου με πλήρη σεβασμό στα κυριαρχικά μας δικαιώματα». Η ανακοίνωση καταλήγει σημειώνοντας πως «η χώρα χρειάζεται κυβέρνηση που δεν θα επιτρέπει καμία αμφισβήτηση από το ανιστόρητο δόγμα της “γαλάζιας πατρίδας”».

 

Έντονη ήταν και η αντίδραση από την ΕΛΑΣ του Αλέξη Τσίπρα, που καλεί την κυβέρνηση «επιτέλους» να αντιδράσει, κάνοντας παράλληλα λόγο για νέες τουρκικές προκλήσεις. «Οι δηλώσεις του τουρκικού υπουργείου Άμυνας, με τις οποίες η τουρκική πλευρά απαιτεί να χορηγήσει άδεια για την πόντιση του καλωδίου ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδος – Κύπρου, και η επαναφορά του παράνομου διχοτομικού τουρκικού αφηγήματος την 66η επέτειο της ανεξαρτησίας της Κυπριακής Δημοκρατίας συνιστούν νέες προκλητικές ενέργειες οι οποίες παραβιάζουν κατάφωρα το διεθνές δίκαιο», σημειώνει η ΕΛΑΣ.

 

Επισημαίνει ακόμα πως «λίγες ώρες μετά το “άδειασμα” του κ. Συρίγου στον Πρωθυπουργό και τον Υπουργό Εξωτερικών με το περιβόητο “υποχωρήσαμε δύο φορές στην Κάσο”, η Τουρκία επανέρχεται εμφατικά στο αναθεωρητικό της αφήγημα, απαιτώντας να χορηγήσει άδεια, κατά παράβαση του διεθνούς δικαίου, για την πόντιση του καλωδίου. Παράλληλα, σήμερα, στην 66η επέτειο ανεξαρτησίας της Κυπριακής Δημοκρατίας, η Τουρκία επανέρχεται στα παράνομα διχοτομικά της σχέδια, τα οποία παραβιάζουν κατάφωρα το διεθνές δίκαιο και τα ψηφίσματα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ».

 

Η ΕΛΑΣ υπογραμμίζει πως «οι συνεχιζόμενες τουρκικές προκλήσεις αποτελούν απόδειξη αποτυχίας του κ. Μητσοτάκη: Απέτυχε να δεσμεύσει την Τουρκία σε διάλογο στη βάση του διεθνούς δικαίου, υποχώρησε στις τουρκικές απειλές στην Κάσο και σήμερα, αντί να κινητοποιηθεί, παρατηρεί άπραγος την Τουρκία να επιστρέφει στις προκλήσεις».

 

Στην ίδια ανακοίνωση, η ΕΛΑΣ καταλήγει λέγοντας πως «χρειαζόμαστε άμεση αλλαγή πλεύσης στα ελληνοτουρκικά. Με μια νέα εθνική πυξίδα η οποία θα αξιοποιεί τις ευρωτουρκικές σχέσεις και τη δυνατότητα επιβολής κυρώσεων, προκειμένου η Τουρκία να δεσμευθεί σε διάλογο στη βάση του διεθνούς δικαίου με ορίζοντα τη Χάγη και με τερματισμό των παραβατικών της ενεργειών, αλλά και στην επίλυση του Κυπριακού στη βάση του πλαισίου Γκουτέρες. Και παράλληλα με την αποφασιστική προάσπιση των κυριαρχικών μας δικαιωμάτων επί του πεδίου, απέναντι στις τουρκικές προκλήσεις. Φυσικά, αυτή τη στρατηγική δεν μπορεί να την εφαρμόσει μια κυβέρνηση η οποία βαφτίζει τις υποχωρήσεις ως “εθνικές επιτυχίες” προκειμένου να αποκομίσει μικροπολιτικά οφέλη».

 

Κόμμα Νίκη

 

Ο ορίζοντας σκοτεινιάζει και η Ελλάδα κινδυνεύει να βρεθεί στο επίκεντρο μίας τέλειας καταιγίδας -οικονομικής, γεωπολιτικής, πολεμικής, Ευρωπαϊκής και αξιακής», τόνισε στην ομιλία του στη Βουλή, στη συζήτηση για το νομοσχέδιο του υπουργείου Ανάπτυξης, ο Πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ Δημήτρης Νατσιός ασκώντας δριμεία επίθεση κατά της κυβέρνησης.

 

Προειδοποίησε παράλληλα ότι «βρισκόμαστε ήδη στην αρχή της δίνης ενός νέου κυκλώνα», σημειώνοντας ότι «οι σύμμαχοί μας Αμερικανοί έχουν στο μυαλό τους πώς θα ρίχνουν κυβερνήσεις» και συμπλήρωσε: «Μας βλέπουν οι Αμερικανοί απλά ως αχθοφόρους τους».

 

Μιλώντας για την πόντιση του καλωδίου, είπε: «Πάμε διαρκώς μπρος-πίσω για το καλώδιο, στην Κάσο. Μία κάνουν σχέδια για να περάσει από την ελληνική αποκλειστική οικονομική ζώνη, αλλά την άλλη η κυβέρνηση κάνει πίσω», είπε. «Η Κάσος κινδυνεύει να ταυτιστεί με μια τεράστια εθνική ήττα», ανέφερε χαρακτηριστικά. Ο κ. Νατσιός αναφέρθηκε στις ιστορικές ανακρίβειες των σχολικών εγχειριδίων σε Τουρκία και Σκόπια, μια εκούσια παραχάραξη που εξυπηρετεί τους αναθεωρητικούς στόχους τους.

 

Έμφαση έδωσε και στα κειμήλια της Ιεράς Μονής Εικοσιφοίνισσας και στη συμφωνία με τη Βουλγαρία: «Αυτό δεν είναι συμφωνία. Αυτό είναι υποτέλεια, είναι προδοσία», ανέφερε, υποστηρίζοντας ότι δεν υπήρξε σύμφωνη γνώμη των Ιερών Μονών. 

 

πηγή