Η ιστορία του Γιώργου και η δύναμη της αλληλεγγύης

Φίλες και φίλοι, Χριστός Ανέστη,

 

(συνέχεια της προηγούμενης ανάρτησής μας με την έκκληση για τον Γιώργο ΕΔΩ) 

 

Δεν σας γράψαμε τότε απλώς για να ενημερώσουμε. Σας γράψαμε γιατί ένας νέος άνθρωπος, ο Γιώργος, 27 ετών, βρέθηκε ξαφνικά μπροστά σε μια σκληρή και απρόβλεπτη πραγματικότητα, σε μια μάχη που δεν διάλεξε αλλά έπρεπε να δώσει. Μια σπάνια και σοβαρή πάθηση στο εσωτερικό μέρος του αυτιού του έφερε την υγεία του σε οριακό σημείο, με βαριές επιπλοκές και με τον χρόνο να πιέζει ασφυκτικά. Η μόνη του ελπίδα ήταν ένα δύσκολο και εξειδικευμένο χειρουργείο στο εξωτερικό, στο Birmingham της Αγγλίας, ένα χειρουργείο που έπρεπε να γίνει άμεσα για να μην χαθεί πολύτιμος χρόνος. Και τότε υψώθηκε μπροστά του ένα εμπόδιο που δεν είχε σχέση με την ιατρική, αλλά με την πραγματικότητα που όλοι γνωρίζουμε: το κόστος. Ένα ποσό που καμία οικογένεια δεν μπορεί να καλύψει μόνη της, ένα βάρος που δεν αντιμετωπίζεται με ευχές ή λόγια, αλλά μόνο με πράξεις. 

 

Σας καλέσαμε τότε να σταθείτε δίπλα του, όχι με πίεση αλλά με καρδιά, να δώσετε ο καθένας ό,τι μπορεί, γιατί η αλήθεια είναι απλή και βαθιά: δεν χρειάζονται λίγοι με πολλά, χρειάζονται πολλοί με λίγα. Και εσείς ανταποκριθήκατε. Σταθήκατε. Δώσατε. Δεν προσπεράσατε. Δεν είπατε «κάποιος άλλος θα βοηθήσει». Κάνατε αυτό που δίνει νόημα στη λέξη άνθρωπος. 

 

Σήμερα, σας γράφουμε για να σας πούμε ότι αυτή η ανταπόκριση δεν ήταν απλώς συγκινητική, ήταν καθοριστική. Χάρη σε εσάς, το απαιτούμενο ποσό συγκεντρώθηκε. Χάρη σε εσάς, ο Γιώργος έχει πλέον τη δυνατότητα να μεταβεί στο εξωτερικό τις επόμενες ημέρες και να υποβληθεί εγκαίρως στο χειρουργείο που χρειάζεται. Χάρη σε εσάς, εκεί όπου υπήρχε αγωνία, υπάρχει πλέον ελπίδα. Και μαζί με αυτή την ευγνωμοσύνη, οφείλουμε να σας ενημερώσουμε με καθαρότητα και σεβασμό ότι η οικονομική ανάγκη που υπήρχε έχει πλέον καλυφθεί και δεν χρειάζεται να σταλούν άλλα χρήματα για τον συγκεκριμένο σκοπό. Αυτό που ζητήθηκε, δόθηκε. Αυτό που φαινόταν βαρύ, μοιράστηκε. Και αυτό που έμοιαζε αδύνατο, έγινε εφικτό μέσα από την κοινή στάση όλων σας. Δεν πρόκειται απλώς για μια επιτυχημένη συγκέντρωση χρημάτων. Πρόκειται για μια πράξη που αποδεικνύει ότι η αλληλεγγύη δεν είναι ιδέα αλλά πραγματικότητα όταν γίνεται πράξη. Και αυτό είναι που θέλαμε να σας πούμε σήμερα: ότι ήσασταν παρόντες σε μια στιγμή που είχε σημασία. Και αυτή η παρουσία… σώζει.

 

Αυτό που ζήσαμε όλοι μαζί αυτές τις ημέρες δεν είναι απλώς μια ιστορία βοήθειας που είχε αίσιο τέλος. Είναι κάτι περισσότερο. Είναι μια ζωντανή απόδειξη ότι, ακόμη και μέσα σε έναν κόσμο που συχνά μοιάζει κουρασμένος, απομακρυσμένος και αδιάφορος, υπάρχει ακόμη κάτι που δεν έχει χαθεί: η δυνατότητα του ανθρώπου να σταθεί δίπλα στον άνθρωπο. Όταν σας γράψαμε για τον Γιώργο, δεν γνωρίζαμε ποια θα είναι η ανταπόκριση. Δεν γνωρίζαμε αν θα προλάβουμε τον χρόνο, αν θα καλυφθεί το ποσό, αν θα υπάρξει αυτή η σιωπηλή αλλά καθοριστική κίνηση καρδιάς που δεν φαίνεται αλλά αλλάζει τα πάντα. Και όμως, εσείς αποδείξατε ότι αυτή η κίνηση υπάρχει. Δεν απαντήσατε με λόγια, αλλά με πράξεις. Δεν αναζητήσατε εξηγήσεις, αλλά τρόπους να βοηθήσετε. Και μέσα από αυτή τη στάση, κάτι που έμοιαζε αδύνατο, έγινε πραγματικότητα. 

 

Ο Γιώργος δεν είναι πια μόνος σε αυτή τη δοκιμασία. Κουβαλά μαζί του κάτι που δεν μετριέται σε αριθμούς: τη στήριξη, την προσευχή και την έμπρακτη αγάπη τόσων ανθρώπων που δεν τον γνώριζαν, αλλά τον ένιωσαν ως δικό τους. Αυτό είναι ίσως το πιο σημαντικό που πρέπει να κρατήσουμε. Ότι η ζωή του κάθε ανθρώπου δεν είναι μια υπόθεση απομονωμένη. Είναι κάτι που μας αφορά όλους. Γιατί η αξία της δεν καθορίζεται από το αν τον γνωρίζουμε, αλλά από το ότι είναι άνθρωπος. Και αυτό ακριβώς υπηρέτησε το Δίκτυο Ελληνισμού από την πρώτη στιγμή και συνεχίζει να υπηρετεί: την πίστη ότι κάθε ανθρώπινη ζωή είναι ιερή και ανεκτίμητη, ανεξάρτητα από το ποιος είναι, από πού προέρχεται ή τι έχει περάσει. 

 

Αυτό που έγινε για τον Γιώργο είναι μια υπενθύμιση. Ότι μπορούμε, όταν θέλουμε, να υπερβούμε τον εαυτό μας. Να δώσουμε από το λίγο μας και να το δούμε να γίνεται πολύ. Να ενώσουμε μικρές πράξεις και να δημιουργήσουμε κάτι που μόνοι μας δεν θα μπορούσαμε ποτέ. Και ίσως αυτό είναι το μεγαλύτερο μήνυμα αυτής της προσπάθειας: ότι η ελπίδα δεν είναι κάτι αφηρημένο. Είναι κάτι που χτίζεται, πράξη την πράξη, άνθρωπο τον άνθρωπο. Σήμερα, καθώς ο Γιώργος ετοιμάζεται να ταξιδέψει για το χειρουργείο του, δεν φεύγει μόνος. Φεύγει με τη δύναμη όλων σας. 

 

Με τη βεβαιότητα ότι υπάρχουν άνθρωποι που στάθηκαν δίπλα του την πιο κρίσιμη στιγμή. Και αυτό… είναι κάτι που δεν ξεχνιέται. Σας ευχαριστούμε από καρδιάς για όσα κάνατε. Και σας ευχαριστούμε όχι μόνο για τη βοήθεια, αλλά για το παράδειγμα που δώσατε. Γιατί αυτό που αποδείξατε είναι ότι, όταν χρειαστεί, μπορούμε να γίνουμε ο ένας για τον άλλον αυτό που πραγματικά έχει σημασία: στήριγμα, ελπίδα και ζωή.

 

Φίλες και φίλοι,

 

Ίσως τελικά αυτό που ζήσαμε να μην αφορά μόνο έναν άνθρωπο, μια ασθένεια ή μια ανάγκη που καλύφθηκε εγκαίρως. Ίσως αυτό που συνέβη να είναι κάτι βαθύτερο, κάτι που μας ξεπερνά και ταυτόχρονα μας αποκαλύπτει. Γιατί μέσα σε αυτή τη δοκιμασία δεν φάνηκε μόνο η αγωνία, αλλά και η απάντηση. Δεν φάνηκε μόνο η αδυναμία, αλλά και η δύναμη που γεννιέται όταν οι άνθρωποι ενώνονται.

 

Σε έναν κόσμο όπου συχνά κυριαρχεί η απόσταση, η καχυποψία και η αδιαφορία, εσείς αποδείξατε ότι υπάρχει ακόμη ένας άλλος τρόπος. Ότι υπάρχει ακόμη η δυνατότητα να δούμε τον πόνο του άλλου και να μην τον προσπεράσουμε. Να σταθούμε, να συμμεριστούμε, να δώσουμε. Και αυτό… δεν είναι μικρό.

 

Γιατί κάθε φορά που ένας άνθρωπος σώζεται, δεν σώζεται μόνος του. Σώζεται μαζί του κάτι από όλους μας. Σώζεται η εμπιστοσύνη ότι δεν είμαστε μόνοι. Σώζεται η ελπίδα ότι ο κόσμος δεν έχει χάσει το νόημά του.

 

Ο Γιώργος θα προχωρήσει τώρα στον δρόμο της θεραπείας του. Όμως αυτό που θα τον συνοδεύει δεν είναι μόνο η ιατρική φροντίδα. Είναι η παρουσία σας. Η αγάπη σας. Η σιωπηλή δύναμη που του δώσατε χωρίς να τον γνωρίζετε. Η προσευχή σας. Τι κερί που θα ανάψετε.

 

Και ίσως αυτό είναι το πιο σημαντικό που μπορούμε να κρατήσουμε:

Ότι, όταν έρχεται η στιγμή, μπορούμε να γίνουμε ο ένας για τον άλλον αυτό που πραγματικά χρειάζεται. Όχι με μεγάλα λόγια, αλλά με απλές πράξεις που έχουν βάρος και αλήθεια.

 

Σας ευχαριστούμε.

Όχι μόνο για όσα προσφέρατε, αλλά για αυτό που αποδείξατε ότι είμαστε ακόμη ικανοί να γίνουμε.

 

Με εκτίμηση και ευγνωμοσύνη.

 

Σας ευχαριστούμε για την στήριξή σας.

Για τα Δίκτυο Ελληνισμού,

 

Μάρκος Χρηστίδης, Πρόεδρος

Γιώργος Παύλος, ιδρυτής Δικτύου Ελληνισμού

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ ΕΝΕΝΗΝΤΑ ΕΤΩΝ... (για να μην ακούτε μόνο την άποψη των πληρωμένων ΜΜΕ)

«Κύριοι των εφημερίδων, καλημέρα. Είμαι ο Π.Κ. Γεννήθηκα στη Μεσσηνία το 1937 και πήγα στρατιώτης το 1959.

 

Το 1962 πήγα στο Βερολίνο για δουλειά και σχολείο. Το 1970 ταξίδεψα και εγκαταστάθηκα στο Σικάγο. Το 2005 κατέθεσα στο Σικάγο για σύνταξη και η Αμερική μου έβγαλε σύνταξη σε δύο μήνες. Επίσης, κατέθεσα στο Σικάγο τη γερμανική κάρτα και σε έξι μήνες μου έστειλαν τη μεικτή γερμανική σύνταξη.
​

Στο ίδιο γραφείο και την ίδια ώρα, μαζί με τις δύο κάρτες, κατέθεσα και το ελληνικό ΙΚΑ: το βιβλιάριο ενσήμων και το βιβλιάριο ασθενείας. Οι Αμερικανοί μου είπαν πως θα στείλουν τα χαρτιά στην Ελλάδα και εμένα μου έδωσαν δύο από τα αντίγραφα και κάποια άλλα χαρτιά. Από τότε που πήγα στην Ελλάδα, άρχισαν τα μεγάλα προβλήματα με το ελληνικό ΙΚΑ και με τα ελληνικά δικαστήρια.

 

Το ελληνικό ΙΚΑ, αυτή η επιτροπή στην πλατεία Αττικής, όταν με κάλεσε στο γραφείο, με έβρισε χυδαία και με αποκάλεσε «γενίτσαρο» που ήρθα στην Ελλάδα τους και ζητάω σύνταξη· τους έβρισα και εγώ. Και το ελληνικό ΙΚΑ, αφού έχει την πένα και η πένα έχει τη δύναμη, μου έκανε πρώτον μια πλαστογραφία και δεύτερον ένα σαμποτάζ, γράφοντας ένα γράμμα στο γερμανικό ΙΚΑ ότι δεν μου δίνουν ελληνική σύνταξη.

 

Υ.Γ. ​Οι δημόσιες υπηρεσίες, τα ελληνικά δικαστήρια και το ελληνικό ΙΚΑ μου φέρθηκαν εδώ στην Ελλάδα –όπου ήρθα και είμαι 20 χρόνια, με σύνταξη στις ΗΠΑ 2.600 δολάρια τον μήνα, επί 20 χρόνια – πάνω από μισό εκατομμύριο δολάρια– σαν αδέσποτο σκυλί του κλωτσού και του μπάτσου.

 

Και εγώ, το σκυλί, τώρα λύσσαξα και είμαι λυσσασμένος και θα πάω κάποια μέρα στα γραφεία και θα τους δαγκώσω, να λυσσάξουν και αυτοί.

 

Ο λυσσασμένος, Π.Κ.»

 

πηγή 

 

ΣΧΟΛΙΟ

 

Μπορώ να πω ότι κάποιοι υπάλληλοι δεν φταίνε σε τίποτα....

Αλλά ίσως πάλι κάποιοι άλλοι υπάλληλοι να φταίνε και σε κάτι στην υπόθεση του γέροντα....

Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι θα πάρουμε τα ντουφέκια να τους κυνηγάμε, αλλά πες τε μου ειλικρινά πόσες φορές κάποιοι από αυτούς τους υπαλλήλους μας έχουν φέρει στα όρια της υπομονής μας;

 

Φυσικά πολιτικοί, βουλευτές και Υπουργοί δεν φταίνε ΠΑΝΤΑ απολύτως σε τίποτα από όλα τα αίσχη που συμβαίνουν στο ελληνικό δημόσιο...

Για τους τελευταίους μπορώ μετά βεβαιότητας να πω ότι τα όρια της υπομονής μας έχουν εξαντληθεί και δεν θα αισθανθούμε δικαιώμενοι αν δεν πάνε στην φυλακή... 

 

ΥΓ. Μας παρουσίασαν τον γέροντα για ψυχοπαθή.... εμένα προσωπικά ο τρόπος που γράφει κάθε άλλο παρά ψυχοπαθή άνθρωπο δείχνει... 

Μια εξαιρετική διάκριση και βράβευση του αρθρογράφου μας κ. Σπύρου Κατσούρη, κτήτωρα και Διευθυντή του Πολιτισμικού Μελάθρου Ρόδου

Ανακοινώνουμε προς φίλους, συγγενείς και λάτρεις των Γραμμάτων και των Τεχνών, και σε Ομάδες του Facebook ότι στις 17 Μαίου 2026 Κυριακή, στην Δημοτική Πινακοθήκη του Πειραιά, ο κτήτωρ και Δ/ντής του Πολιτισμικού Μελάθρου Ρόδου, (Σπ.Κατσούρης), θα Βραβευθεί από την Διεθνή Ακαδημία Βραβείων YORGOS FOUDOULIS CULTURE AWARD για το σύνολο του Λογοτεχνικού και Καλλιτεχνικού του έργου, ανάμεσα σε εξέχουσες προσωπικότητες της Ελλάδος και του εξωτερικού, όπως θα δείτε στον Κατάλογο ονομάτων που ακολουθεί και όσοι επιθυμούν ή θα βρίσκονται στην Αττική εκείνες τις μέρες μπορούν να παρευρεθούν στην απονομή! Το αυτό ισχύει και για τους Δημοσιογράφους της Ρόδου και άλλων περιοχών. 

Περισσότερα στο τηλφ του ΠΜΡ 6934897836.
World Awardees 2026
YORGOS FOUDOULIS CULTURE AWARD 2026 

Eman Allam 

Miltiadis Ntovas

Võ Thi Nhu Mai 

Konstantinos Mavrakis 

Anna Keiko 

Megerdich Mikayelian 

Lianna Mikayelian 

Damien Aribert 

Julien Pierre 

Pascaline Pierre 

Nilson Dias 

San Lin Tun 

Viktoriia Lihashevska 

Cristian Tapia 

Lenn Barcelo Habib

Maria Baxevanou

  Nektarios Bessis 

  Hippolyte Anderson 

  Gabriel Torres 

  Spyros Katsouris 

  Chinnawat Themkumkwun 

  Eleni Simpa 

  Andreas Andreou 

  Rene Zambrano 

  Panagiotis Karousos

  Narendu Ghosh 

  Depy Korentini 

  Moumita Halder 

  Percy Murguia Huillca 

  Zoi Gaidatzi 

  Eleni Papathanasopoulou 

  Naserin Naeini Sani 

  Mohamed Gassara 

  Benedict Iwosha 

  Katerina Martzoukou 

  Sevar Ivanov 

  Inoi Ami 

  Ivan Vangelis Bizov - Gkiatos

Οδοί σε αρνητές του εγκλήματος ή αναγνώριση της Γενοκτονίας;

Γράφει ο Θεοφάνης Μαλκίδης 

 

Παρότι διαβάζεται ως πλεονασμός, χρειάζονται ξανά, μπροστά στη λήθη και στα συμφέροντα, λίγες γραμμές για να υπενθυμίσουμε τη μεγάλη σημασία του Ελληνισμού του Πόντου, της Ιωνίας, της Καππαδοκίας, της Θράκης, όχι μόνο στον πολιτισμό μας ,στην ιστορία μας, αλλά και παγκοσμίως. Και αυτό γιατί εκτός από τις Ελληνίδες και τους Έλληνες, όλος ο πλανήτης γνωρίζει και έχει ως σημείο αναφοράς το χώρο αυτό, ως οικουμενικό κέντρο πολιτισμού, αρχιτεκτονικής, ιστορίας, αθλητισμού, ζωής, δυστυχώς όμως και θανάτου, με τη Γενοκτονία στις αρχές του 20ου αιώνα. 

 

Η άνοδος του τουρκικού εθνικισμού με την εδραίωση του ρατσιστικού κινήματος των Νεότουρκων στην εξουσία και στη συνέχεια του Μουσταφά Κεμάλ, οδήγησαν στη Γενοκτονία. Από τους περισσότερους 3.000.000 Ελληνίδες και Έλληνες που ζούσαν στην περιοχή αυτή το 1914, πάνω από 1.000.000 δολοφονήθηκαν, ενώ πάνω 1.500.000 ήρθαν ως πρόσφυγες στην Ελλάδα. Άγνωστος αριθμός παρέμεινε ως εξισλαμισμένοι στην Τουρκία, ενώ εκατοντάδες χιλιάδες άλλοι βρήκαν καταφύγιο, εκτός από την Ελλάδα και σε άλλες χώρες (ΗΠΑ, Ρωσία, Ιράν, Συρία κ.ά.).

 

Το τελευταίο μέρος της σύγχρονης ελληνικής τραγωδίας διαδραματίζεται τον Αύγουστο-Σεπτέμβριο του 1922, όταν αρχίζει η επίθεση του δασκάλου του Χίτλερ Μουσταφά Κεμάλ, ο οποίος έχοντας υπογράψει σύμφωνο φιλίας και συνεργασίας με τη Σοβιετική Ένωση, τη Γαλλία και Ιταλία, και ενώ οι Βρετανοί φωτογράφιζαν τη φωτιά στην προκυμαία της Σμύρνης(…), μπορεί να ολοκληρώσει το δολοφονικό του έργο!

 

Η Γενοκτονία των Ελληνίδων και των Ελλήνων από τους Νεότουρκους και τον Μουσταφά Κεμάλ, οι οποίοι με οργανωμένο σχέδιο στράφηκαν εναντίον τους, αποτελεί ένα από τα μεγαλύτερα εγκλήματα στην παγκόσμια ιστορία.

 

Ωστόσο αυτό το έγκλημα δεν τιμωρήθηκε και έτσι επικράτησε η σιωπή, η παραχάραξη, η προπαγάνδα, η άρνηση. Αυτό όμως δεν μπορούσε (και δεν μπορεί) να συνεχιστεί άλλο και η ανάδειξη της Γενοκτονίας των προγόνων μας με τις ιστορικές πρωτοβουλίες του αείμνηστου Μιχάλη Χαραλαμπίδη, λαμβάνουν πλέον εκτός από πανελλήνιες και διεθνείς διαστάσεις με τις σχετικές αναγνωρίσεις (ΗΠΑ, Καναδάς, Αυστραλία κ.ά.). Σημαντική στιγμή για την ανάδειξη του αποσιωπημένου εγκλήματος αποτελεί το ψήφισμα (Δεκέμβριος 2007) της International Association of Genocide Scholars για τη Γενοκτονία των Ελλήνων, των Ασσυρίων και των Αρμενίων στο διάστημα 1914-1923.

 

Η συντριπτική υποστήριξη που δόθηκε στο ψήφισμα από την κορυφαία στον κόσμο οργάνωση μελέτης των Γενοκτονιών, βοήθησε στην ανάπτυξη της παγκόσμιας συνείδησης για το έγκλημα εναντίον των προγόνων μας και αποτελεί σημαντικό μέσο, έτσι ώστε η Τουρκία, η οποία αρνείται εντελώς τις Γενοκτονίες των Ελλήνων, των Αρμενίων, των Ασσυρίων, να τις αναγνωρίσει. Επίσης η έκθεση (2006) του Ολλανδού ευρωβουλευτή Camiel Eurlings για την ένταξη της Τουρκίας στην Ευρωπαϊκή Ένωση, αποτέλεσε σημαντική εξέλιξη στο ζήτημα, αφού για πρώτη φορά τέθηκε σε ευρωπαϊκό επίπεδο το θέμα της προσχώρησης της Τουρκίας, συνδεδεμένο με τη Γενοκτονία των Αρμενίων, των Ασσυρίων και των Ελλήνων.

 

Ενώ η ανακοίνωση της ασφαλιστικής εταιρείας New York Life Insurance Co., (Σεπτέμβριος 2008) για αποζημιώσεις στα θύματα της Γενοκτονίας, σηματοδότησε νέες εξελίξεις στο ζήτημα.

 

Οι εξελίξεις που σημειώθηκαν και σημειώνονται το τελευταίο διάστημα (θυμίζω την αναφορά στο ψήφισμα του προέδρου των ΗΠΑ για τη Γενοκτονία των Αρμενίων το 2022, όπου υπάρχει αναφορά για τη Γενοκτονία των Ελλήνων) συνιστούν πραγματική πρόοδο για το ζήτημα της αναγνώρισης. Από την παντελή απουσία λόγου και πράξης, από τη σιωπή, την άρνηση, την προπαγάνδα, το θέμα πέρασε στο προσκήνιο προκαλώντας αντιδράσεις στο εσωτερικό και στο εξωτερικό. Στο μεν πρώτο θεσμοί και πρόσωπα προωθούν πλέον το ζήτημα φέρνοντας προ των ευθυνών το ελληνικό πολιτικό και θεσμικό σύστημα, στο δε εξωτερικό με τη στάση της Τουρκίας που συνεχίζει να αρνείται το μαζικό έγκλημα και τις αναγνωρίσεις της Γενοκτονίας.

 

Ωστόσο υπάρχει και ένα σημαντικό ζήτημα που αφορά την Ελληνική Δημοκρατία, η οποία από το 2014 έχει υιοθετήσει σχετικό νόμο (4285) για την κακόβουλη άρνηση, τον ευτελισμό ή η δικαιολόγηση γενοκτονιών, επιβάλλοντας ποινές φυλάκισης από 6 μήνες έως 3 χρόνια και χρηματική ποινή από 5.000 έως 20.000 ευρώ.

 

Η ρύθμιση αφορά γενοκτονίες, εγκλήματα πολέμου, εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας που έχουν αναγνωριστεί από την ελληνική Βουλή ή διεθνές δικαστήριο και στοιχειοθετείται όταν η άρνηση γίνεται με κακόβουλο τρόπο, δηλαδή με πρόθεση να προκληθεί μίσος, βία ή να ευτελιστεί η ιστορική μνήμη.

 

Σκοπός είναι η καταπολέμηση του ρατσισμού και της μισαλλοδοξίας, προστατεύοντας την ιστορική αλήθεια αναγνωρισμένων εγκλημάτων. Δυστυχώς όμως η άρνηση στην Ελλάδα παραμένει και μάλιστα επιβραβεύεται όταν στους αρνητές αποδίδονται ακόμη και οδοί προς τιμήν τους, όπως συνέβη με πρόσφατη απόφαση του Δημοτικού Συμβουλίου Θεσσαλονίκης!

 

Ο αγώνας για την αναγνώριση του εγκλήματος πρέπει να είναι καθολικός, χωρίς καμία απολύτως δικαιολογία και εξαίρεση. Οχι στη σιωπή, όχι στην άρνηση, αναγνώριση της Γενοκτονίας τώρα!

 

*Ο Θεοφάνης Μαλκίδης είναι διδάκτορας του Παντείου Πανεπιστημίου Αθηνών, μέλος της International Association of Genocide Scholars

Τα ίχνη του Χριστού στην άμμο

από το κανάλι Όρος Αλατόμητον 

 

Μια υπέροχη ιστορία που φανερώνει την άμετρη αγάπη του Θεού για το παδί του, τον άνθρωπο.