Όπου δεν πίπτει λόγος, πίπτει δράπα ….

“Το να λες σήμερα στην Ελλάδα, ότι είσαι Έλληνας, κάνει κακό στην υγεία και στη σταδιοδρομία. Δεν διαπρέπουν οι απόγονοι του Λεωνίδα αλλά του Εφιάλτη και του Νενέκου” (Σ. Καργάκος) 

 

Γράφει Πάνος Γιαννακουλόπουλος 

 

Στην αρχαία Αθήνα, εξιστορεί ο Λυκούργος στο “κατά Λεωκράτους”, οι πρόγονοί μας θανάτωναν τους προδότες μαζί με τις οικογένειές τους και όσους τους υπερασπίζονταν δίχως δεύτερη σκέψη. Σήμερα, στη κατεχόμενη Ελλάδα του 2026, οι προδότες δεν είναι μόνο το Α και το Ω της πολιτικής, της ηθικής και της οικονομίας του τόπου αλλά και οι ακρογωνιαίοι λίθοι της εγκληματικότητας και κάθε είδους ανωμαλίας και ασυδοσίας, με το αποκλειστικό δικαίωμα να κυβερνούν τη χώρα επ’ ονόματι και κατ’ εντολή της Ε.Έ., του ΝΑΤΟ, των ΗΠΑ, της Γερμανίας και του παγκόσμιου Σιωνισμού. Τα ονόματα των προδοτών είναι γνωστά και καταγεγραμμένα στα ψηφοδέλτια των κομμάτων, που συμμετέχουν, ανά τέσσερα έτη, στις στημένες εκλογές που οργανώνει το καθεστώς, προκειμένου να νομιμοποιήσουν τα εγκλήματά του. 

 

Η χώρα δεν αντιμετωπίζει επί 15 συνεχή έτη μόνο τη τρομοκρατία των μνημονίων, των παραβιάσεων του συντάγματος και των νόμων του κράτους, της ακρίβειας, της φτώχειας, της αδικίας, της ανεργίας, των μισθών και των συντάξεων πείνας, της εγκληματικότητας, της κοινωνικής σήψης, του ξεπουλήματος των πάντων, της βίαιης ανταλλαγής του πληθυσμού,του βίαιου εξισλαμισμού του, της μαζικής δολοφονίας χιλιάδων Ελλήνων, της προδοσίας της Μακεδονίας και του επιχειρούμενου διαμελισμού της αλλά καλείται να δαμάσει ταυτόχρονα και τη κατάρα που βολοδέρνει τη σκληρή πραγματικότητα της καθημερινότητας ενός λαού, που ναι μεν αγωνίζεται νυχθημερόν αλλά δεν κατορθώνει πλέον να επιζήσει.

 

Η Ελληνική Φυλή θυσιάζεται στο βωμό της αισχροκέρδειας για να γεμίσουν τις τσέπες τους οι οικογένειες των νταβατζήδων της χώρας. 40.000 οικογένειες /συμμορίες γενιτσάρων έκαναν επί μεταπολίτευσης το μεγάλο πλιάτσικο μετατρέποντας τη Πατρίδα σε πορνείο και τσιφλίκι τους. Έκλεψαν 7,0 τρισεκατομμύρια € από τα ταμεία του Δημοσίου μέσα σε 52 χρόνια και δεν χόρτασαν ακόμη. Έφαγαν το μεδούλι των κόπων της ζωής μας και επειδή δεν αντιδράσαμε, θέλουν τώρα να πιούν και το αίμα των παιδιών μας. Θα υποταχθούμε πάλι στις ορέξεις τους, προτιμώντας να γίνουμε καλύτερα αυτόπτες μάρτυρες της δολοφονίας των παιδιών μας, παρά να αντιδράσουμε;

 

“Ο κόμπος έφτασε στο χτένι” και όλοι εμείς που προσπαθήσαμε να αντιδράσουμε, δεν ξεπεράσαμε μόνο τα όρια της ανοησίας αλλά κατορθώσαμε κιόλας να κάνουμε μια τρύπα στο νερό. Το παραμύθι “ η ισχύς εν τη ενώσει” το κάναμε όλοι μας καραμέλα αλλά κανείς δεν θέλησε να το εφαρμόσει. Ο Γόρδιος δεσμός δεν λύνεται με δημοσιεύσεις ή διαγγέλματα του τύπου “διαφυλάττω Θερμοπύλες” αλλά κόβεται κατά τον ίδιο τρόπο που παίρνεις κεφάλια, …. με τη δράπα! Χρειάζεται τόλμη και αρετή για να κάνει επιτέλους το “εγώ” μας τόπο στο “εμείς”.

 

Φύλακες του Συντάγματος (ΦτΣ) χρειάζεται τώρα η Πατρίδα, οι οποίοι θα επιβάλλουν τη Συνταγματική νομιμότητα και την επανίδρυση του κυρίαρχου κράτους δικαίου με θεσμούς, που θα προστατεύουν και θα υπηρετούν ανεξαίρετα όλους τους Έλληνες πολίτες.

 

Δεν χρειάζονται περαιτέρω αγωνιστικά προσκλητήρια και κάθε λογής ιδεολογικά καλέσματα. Κάθε Έλληνας έχει το λεύτερο να αποφασίσει αυτοβούλως, αν θα ξεσηκωθεί για να επανακτήσει τη λευτεριά και τα δικαιώματά του ή αν θα υποταχθεί για να ζήσει και να πεθάνει ως ραγιάς. Η προσωπική μας συνείδησή, η υπευθυνότητα μας έναντι της οικογενείας και η τόλμη μας αποφασίζουν πλέον τι θα πράξει ο καθένας και συνάμα ποια Ελλάδα επιθυμούμε και ποια μας αξίζει. Το μόνο σίγουρο πάντως είναι ότι ο χρόνος κυλά αμείλικτα, δεν μας περιμένει και τα γεγονότα αρχίζουν να μας προσπερνούν!

 

Καλή επιλογή και καρδιά βαθιά.

Ας μας ενώνει ότι μας χώριζε.

 

Πάνος Γιαννακουλόπουλος

Νέα Φιλική Εταιρεία

Μακελειό στην Ιορδανία: Χριστιανοί νεκροί - Δυτικές συνειδήσεις σε καταστολή

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης 

 

Τον Ιούνιο του 2025, λίγο μετά το ανείπωτο μακελειό στην ορθόδοξη εκκλησία του Προφήτη Ηλία στη Ντουέιλαα της Δαμασκού στη Συρία, γράφαμε σε τούτη εδώ τη στήλη: 

 

«Το βλέπουμε ξεκάθαρα πια. Η χριστιανοσύνη είναι ο αθώος ''Άβελ'' που θα θυσιάζεται ξανά και ξανά από τον Μεγάλο Αδερφό, όλο και πιο συχνά, όλο και πιο βάρβαρα, όλο και με πιο πλατιά κερκίδα στην αρένα των εθνών. Και οι σκοτεινές δυνάμεις καγχάζουν χαιρέκακα με τον αφανισμό του χριστιανισμού από τις αρχαίες κοιτίδες του».

 

Κανείς δεν έχει καταδικαστεί ακόμα γι’ αυτή τη σφαγή 23 πιστών της ελληνορθόδοξης κοινότητας, ενώ οι δυτικές κυβερνήσεις (συμπεριλαμβανομένης και της Ελλάδας) είχαν αρκεστεί σε μερικές αποστειρωμένες δηλώσεις γενικόλογης «καταδίκης» και ο διωγμός κρύφτηκε βιαστικά και πάλι κάτω απ’ το χαλί των εξελίξεων. Ξανά και ξανά, παρουσιάζαμε στοιχεία μέσω σχετικών άρθρων για την ωμή πραγματικότητα ότι ο Χριστιανισμός είναι η αγριότερα διωκόμενη θρησκεία στον κόσμο σήμερα. Διεθνή παρατηρητήρια και χριστιανικές οργανώσεις καταγγέλλουν συνεχώς τα τελευταία χρόνια τη συστηματική εξόντωση χριστιανικών κοινοτήτων σε πολλά κράτη του κόσμου και δη μουσουλμανικά.

 

Όσο και να προσπαθείς να κρύψεις έναν εν εξελίξει διωγμό κάτω από όγκους αδιαφορίας και παραπληροφόρησης, το αίμα που αναβλύζει συνεχώς, θα σε προδώσει. Έτσι, βρεθήκαμε να πενθούμε τους μάρτυρες ενός νέου μακελειού, αυτή τη φορά στον ελληνορθόδοξο ναό του Αγίου Γεωργίου, στο χωριό Χαμούντ, στην επαρχία Καράκ της νότιας Ιορδανίας. Εκεί που την Παρασκευή 23 Οκτωβρίου 2026, κατά τη διάρκεια που το εκκλησίασμα παρακολουθούσε μια νεκρώσιμο ακολουθία, η σοφία των λόγων της επαληθεύτηκε με μια ομοβροντία σφαιρών: «Πάντα κόνις, πάντα τέφρα, πάντα σκιά».

 

Τρεις ένοπλοι ισλαμιστές, άθελά τους έγιναν εκείνοι που έγραψαν με μπαρούτι τα νέα πολυτίμητα συναξάρια μας. Όσο σκύλιαζαν για θάνατο «απίστων», πότιζαν το αθάνατο δέντρο της Εκκλησίας με το αίμα 9 μαρτύρων, δυναμώνοντας κι άλλο τις αιώνιες ρίζες του. Αγαθοί χριστιανοί που δέονταν για μια ψυχή συνανθρώπου τους, και σε μια στιγμή βρέθηκαν στεφανωμένοι μαζί του, ενώπιον του Κυρίου.

 

Οι Χριστιανοί των παλαιών αιώνων αφιέρωναν πολλούς ναούς στη Μέση Ανατολή στον Άγιο Γεώργιο, γνωρίζοντας ότι οι μουσουλμάνοι τον σέβονταν, τον τιμούσαν και φοβούνταν να βεβηλώσουν τα προσκυνήματά του. Ήταν μια τακτική ώστε να γλιτώνουν οι ναοί από τις βάρβαρες λεηλασίες του Ισλάμ, όμως βλέπουμε ότι το τυφλό μίσος κάποιων τεράτων φτάνει σήμερα να παραβιάζει ακόμα και ήθη αιώνων. Οι εξτρεμιστές μετέτρεψαν έναν ναό του Μεγαλομάρτυρα Γεωργίου, σε σφαγείο αμάχων.

 

Η συμπόνια της Δύσης, έδυσε οριστικά

 

Και ποια ήταν η αντίδραση της Δύσης για άλλη μια φορά; Ο Κ.Μητσοτάκης έκανε λόγο για «επιθέσεις εναντίον αθώων ανθρώπων» (γενικώς), σε «χώρους λατρείας» (γενικώς) που είναι καταδικαστέες, ενώ πρόσθεσε ότι «πρέπει να αντιμετωπίσουμε την τρομοκρατία» (γενικώς) και να «εξαλείψουμε τον φανατισμό (γενικώς), τόσο στη Μέση Ανατολή όσο και σε ολόκληρο τον κόσμο». Ακόμα και την Τεχνητή Νοημοσύνη αν βάζαμε να γράψει ανακοίνωση Έλληνα πρωθυπουργού για τη σφαγή στην Ιορδανία, περισσότερη συναίσθηση του πράγματος θα είχε.

 

Το Στέιτ Ντιπάρτμεντ ακολούθησε κι αυτό με μια αξιολύπητη ανακοίνωση, όπου δεν αναφέρεται πουθενά η λέξη «Ισλάμ». Οι ΗΠΑ καταδίκασαν «τη φρικτή επίθεση κατά τη διάρκεια κηδείας στην Ελληνορθόδοξη Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου στο Χαμούντ» και «στέκονται στο πλευρό της Αυτού Μεγαλειότητας @KingAbdullahII, του λαού της Ιορδανίας και της χριστιανικής κοινότητας της Ιορδανίας ενάντια σε όσους επιδιώκουν να σπείρουν τη διχόνοια και να στοχοποιούν ανθρώπους επειδή ασκούν την πίστη τους».

 

Ποιοι είναι αυτοί που σπέρνουν τη διχόνοια και στοχοποιούν την πίστη των Χριστιανών στη Μέση Ανατολή; Πιθανότερο είναι για τους Αμερικάνους να εκδώσουν τίποτα «απόρρητους φάκελους» ώστε να μάθουμε τι νούμερο μάσκαρα φορούσε ο «εξωγήινος» του Ρόσγουελ, παρά να πουν τα πράγματα με το όνομά τους για χώρες – φυτώρια τρομοκρατών, ιδιαίτερα αν αυτές χρησιμεύουν στα στρατηγικά σχέδια των ΗΠΑ και του Ισραήλ στην ευρύτερη περιοχή (όπως η Ιορδανία, η Συρία και φυσικά η Τουρκία). Ο δε Ντόναλντ Τραμπ ήταν απασχολημένος αυτές τις μέρες με πιο σοβαρά - για εκείνον - πράγματα, όπως το να σχολιάζει τα οπίσθια της Νίκι Μινάζ.

 

Ο ΟΗΕ απ’ την πλευρά του, μέσω του ΓΓ του, Στεφάν Ντουζαρίκ, περιορίστηκε σε μια ακόμα αφηρημένη καταδίκη: «Τα Ηνωμένα Έθνη στέκονται στο πλευρό της Ιορδανίας, της κυβέρνησης και του λαού της». Ποιου λαού της; Κινδυνεύει ολόκληρος ο λαός της ή μόνο μια στοχοποιημένη μειονότητα; Και ποια είναι αυτή; Άγνωστο. «Oι επιθέσεις εναντίον αμάχων και χώρων λατρείας είναι απαράδεκτες», προσθέτουν. Μια φορά και έναν καιρό ήταν κάτι άμαχοι σε κάτι χώρους λατρείας που κάπως σκοτώθηκαν και τέλος πάντων το καταδικάζουμε. Για να μην πούμε για το στρατόπεδο της «αλληλέγγυας» αριστεράς, που κατατάσσει την εξολόθρευση των Χριστιανών πιο χαμηλά σαν θέμα και από άρθρο για τις αντωνυμίες του Μπουλ Τερριέ.

 

Ο ορισμός ενός αποστασιοποιημένου νιψίματος χεριών, όχι σε νερό, αλλά σε αθώο αίμα. Αυτά ακριβώς βλέπουν οι τρομοκρατικοί πυρήνες του Ισλάμ και ακονίζουν περιχαρείς τα μαχαίρια τους. Νερόβραστες ανακοινώσεις που ουσιαστικά δίνουν σύνθημα να συνεχιστεί η σφαγή των αμνών. Λόγια ψυχρά και αδειανά σαν μαρμάρινα κενοτάφια που σφραγίζουν μέσα τους τη μηδενική έγνοια για τον διωγμό της Χριστιανοσύνης. Συνήγοροι των χριστιανομάχων εντός ευρωπαϊκής έδρας, και τροχονόμοι των εγκλημάτων τους, εκτός.

 

Κατά τ’ άλλα ένας Ρούμπιο θα κορδωθεί με φόντο την Ακρόπολη, μια Μενδώνη θα κοκορευτεί δίπλα σε Βυζαντινά κειμήλια, ένας Μητσοτάκης θα παίξει μαντολίνο προσποιούμενος ότι κάνει τον σταυρό του σε κάποιο μοναστήρι, μια Κομισιόν θα εκδώσει μπροσούρες με τα χριστιανικά μνημεία της Unesco, την ίδια στιγμή που όλοι μαζί κάθονται απαθείς στις κερκίδες ενός παγκόσμιου «Κολοσσαίου», με τον αντίχειρα στραμμένο προς τα κάτω, παρακολουθώντας την εξάλειψη της ελληνοβυζαντινής κληρονομιάς, μέσω μιας συστηματικής εξόντωσης των ελληνορθόδοξων πληθυσμών.

 

Αιωνία η μνήμη των 9 μαρτύρων και όλων των προηγούμενων και των επόμενων που θυσιάζονται στον βωμό της δικής μας, μουχλιασμένης μνήμης. Το αίμα τους, θα ζητήσει λόγο από την εξωνημένη Δύση. Και η ιστορία θα καταγράψει τη μη απολογία μας σε μελανές σελίδες δεινών…

 

πηγή

Από το Ύψιστο Χρέος της Αυτοθυσίας στον Συμβιβασμό της Πολιτικής Σκοπιμότητας

από το @RAFAILGREECE

Η Ελληνική ιστορία σημαδεύτηκε ανέκαθεν από τη σύγκρουση δύο αντιλήψεων περί ηγεσίας: από τη μία πλευρά, η σχολή της απόλυτης αυτοθυσίας στο πεδίο της μάχης και, από την άλλη, ο πολιτικός ρεαλισμός που συχνά διολισθαίνει στην υπαναχώρηση.
 

Ο Λεωνίδας στις Θερμοπύλες και ο Παπαφλέσσας στο Μανιάκι αποτελούν τα αιώνια πρότυπα του ηγέτη που μπαίνει μπροστάρης στον κίνδυνο. Γνωρίζοντας προκαταβολικά τη βέβαιη ήττα απέναντι σε υπέρτερες δυνάμεις, επέλεξαν συνειδητά τον θάνατο. Η θυσία τους δεν ήταν πράξη απελπισίας, αλλά μια ανώτερη πολιτική πράξη που σφυρηλάτησε την εθνική ενότητα, αφύπνισε το έθνος και απέδειξε ότι η ελευθερία δεν παζαρεύεται.

Σε τραγική αντίθεση, η διαχείριση της κυπριακής τραγωδίας το 1974 από τον Αρχιεπίσκοπο Μακάριο και τον Κωνσταντίνο Καραμανλή αποτελεί παράδειγμα μιας ηγεσίας κατώτερης των περιστάσεων. Ο Μακάριος, αντί να παραμείνει στην Κύπρο για να οργανώσει την αντίσταση, επέλεξε τη φυγή στο εξωτερικό. Μάλιστα, με την ομιλία του στον ΟΗΕ στράφηκε κατά της Ελλάδας, προσφέροντας στην Άγκυρα το νομικό πρόσχημα για την εισβολή, ενώ επέστρεψε στο νησί μόνο αφού η καταστροφή είχε ολοκληρωθεί. Παράλληλα, στην Αθήνα, η κυβέρνηση Καραμανλή οχυρώθηκε πίσω από το δόγμα «η Κύπρος κείται μακράν», αρνούμενη να αναλάβει το ρίσκο μιας δυναμικής στρατιωτικής απάντησης. Έτσι, η Κύπρος εγκαταλείφθηκε στον «Αττίλα ΙΙ» χάριν της εσωτερικής πολιτικής ομαλότητας.
Εν κατακλείδι, το χάσμα είναι χαώδες. Ο Λεωνίδας και ο Παπαφλέσσας κέρδισαν την αθανασία γιατί έθεσαν την πατρίδα πάνω από τη ζωή τους. Αντίθετα, ο Μακάριος και ο Καραμανλής, εγκλωβισμένοι σε πολιτικούς ελιγμούς και σκοπιμότητες, συνέδεσαν τα ονόματά τους με την παράδοση εθνικού εδάφους και μία από τις μεγαλύτερες τραγωδίες του σύγχρονου ελληνισμού.

ΠΟΥ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΣΤΡΑΦΕΙ Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ;

Του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη 

 

Η νεότερη επιστήμη, αντί να επιδοθεί στην έρευνα του ανθρώπου και στην εμβάθυνση σ’ αυτόν, προκειμένου να τον γνωρίσει καλύτερα και να τον κατανοήσει, ακολουθεί την αντίθετη πορεία. Αντί να τον διαμορφώσει, να τον βελτιώσει συναισθηματικά και πνευματικά και να τον καταστήσει τελειότερο, οι νεότεροι επιστήμονες εγκατέλειψαν τον άνθρωπο στη διάκριση των παθών του, τα οποία, εξ ενστίκτου αλλά και λόγω της φυσικής του ατέλειας, τον επηρεάζουν, τον κατευθύνουν, τον συγκλονίζουν και τον κυβερνούν.

 

Δεν παραδειγματίστηκαν από τους αρχαίους Έλληνες, οι οποίοι πρώτοι χάραξαν, με τρόπο αξιοθαύμαστο, τον δρόμο της διερεύνησης των προβλημάτων των ατόμων και των κοινωνιών. Μεταξύ αυτών συγκαταλέγονται ο Θαλής, ο Αναξίμανδρος, ο Αναξαγόρας, ο Ηράκλειτος, ο Πυθαγόρας, ο Εμπεδοκλής, ο Σωκράτης, ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης και άλλοι Έλληνες σοφοί της αρχαιότητας.

 

Η νεότερη επιστήμη αδιαφορεί για τον άνθρωπο, τόσο για την ψυχική του υγεία όσο και για την πνευματική και ηθική του διαπαιδαγώγηση. Τα αποτελέσματα είναι ορατά στον καθένα. Οι κοινωνίες έχουν μεταβληθεί σε ζούγκλες.

 

Από τα προσωπικά μου βιώματα, ύστερα από σχεδόν έναν αιώνα ζωής, διαπιστώνω ότι η κατάσταση, σε σχέση με τις προηγούμενες δεκαετίες, είναι χειρίστη και δεν μπορεί να συγκριθεί με εκείνη που επικρατούσε πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

 

Σήμερα ουδείς δύναται να γνωρίζει πού θα οδηγήσει η αλματώδης έρευνα σε όλους τους τομείς, ιδιαίτερα υπό την επίδραση της Τεχνητής Νοημοσύνης. Αλλά και οι ενεργειακές μεγακρίσεις, η απότομη αύξηση των τιμών και η μείωση της παγκόσμιας παραγωγής εκτιμάται από ειδικούς ότι θα έχουν ολέθριες συνέπειες για τον παγκόσμιο πληθυσμό.

 

Μήπως, λοιπόν, οι κρίσεις αυτές και οι σχεδόν αναίτιοι πόλεμοι δεν είναι τυχαίοι, αλλά προσχεδιασμένοι με σκοπό τη μείωση του πληθυσμού;

 

Ο άνθρωπος αποδεικνύεται ένα ανόητο πλάσμα, που αδυνατεί να συμβιώσει αρμονικά, όπως συμβαίνει με όλα τα όντα επί της Γης.

 

Αλλά και η επιστήμη σήμερα αντιμετωπίζει την τρομερή αλήθεια ότι η Φύση, η Δημιουργία, δεν φαίνεται να είναι διατεθειμένη να αποκαλύψει ολόκληρη την αλήθεια και να την εμπιστευθεί στον ανώριμο άνθρωπο.

 

Ο άνθρωπος, που δημιούργησε αυτό το σπουδαίο επίτευγμα, την Τεχνητή Νοημοσύνη, δεν γνωρίζει ακόμη πώς να τη χρησιμοποιήσει, καθώς φοβάται μήπως αυτή αποδειχθεί αιτία καταστροφής του.

 

Διότι δεν είναι μόνο τα πυρηνικά όπλα και η μόλυνση του περιβάλλοντος που τον απειλούν, αλλά και τα βιολογικά όπλα, οι κυβερνοεπιθέσεις, οι επιδημίες, οι πόλεμοι, οι γενοκτονίες και πολλά άλλα.

 

Ο άνθρωπος, αυτό το ανόητο ον της Δημιουργίας, θεώρησε ότι θα μπορούσε να αποκαλύψει τα μυστικά της και να γίνει θεός. Δεν είναι τυχαίο ότι επαίρεται πως έγινε Υπεράνθρωπος (superman) και πως μπορεί να κάνει ό,τι θέλει στον κόσμο, έχοντας ως χαρακτηριστικό παράδειγμα τη μέγιστη δύναμη που κρατεί στα χέρια του ο πρόεδρος των ΗΠΑ, κ. Τραμπ.

 

Το φοβερό είναι ότι, όσο προχωρεί ο άνθρωπος στην έρευνα, τόσο περισσότερο αποκαλύπτεται η αδυναμία του να ελέγξει ακόμη και τα δημιουργήματα που έχει επιτύχει έως σήμερα. Και ενώ θα περίμενε κανείς, με τόσο μεγάλη τεχνολογική πρόοδο, να είχαν βελτιωθεί οι συνθήκες διαβίωσής του, παρουσιάζεται τον τελευταίο καιρό ακριβώς το αντίθετο. Συνεχώς προχωρούμε στον κατήφορο και στο χάος.

 

Καθώς ο άνθρωπος είναι γέννημα της Δημιουργίας, είναι παρανοϊκό να θέλει να συλλάβει τα μυστικά της. Όπως είπε και ο Πίνδαρος: «Μάνα θνητή τον γέννησε».

 

Ιδού, λοιπόν, το αδιέξοδο στο οποίο έχει περιέλθει η ανθρωπότητα με την ιλιγγιώδη ανάπτυξη του τεχνικού και μηχανικού πολιτισμού μας.

 

Και δεν γνωρίζει πλέον κανείς ποιους πρέπει πρώτα να οικτίρει και να λυπάται: τη νεότερη επιστήμη και τους επιστήμονες, οι οποίοι, εκτραπέντες από τον προορισμό τους, οδήγησαν την ανθρωπότητα στα σημερινά φοβερά αδιέξοδα, ή την ίδια την ανθρωπότητα, η οποία είχε την ατυχία, κατά τους νεότερους χρόνους, να έχει ως πνευματικούς ηγέτες εκείνους που προετοίμασαν τα σημερινά φοβερά αδιέξοδα;

 

Οι πολιτικοί νάνοι και τα ανδρείκελα της σύγχρονης εξουσίας στερούνται φρονήσεως, ανδρείας, δικαιοσύνης και σωφροσύνης.

 

Τώρα, μάλιστα, με την Τεχνητή Νοημοσύνη, γεννάται και ο φόβος μήπως αυτή, κάποια στιγμή, στραφεί εναντίον του ανθρώπου, θεωρώντας το ανθρώπινο γένος ανάξιο και ευτελές και θελήσει να το τιμωρήσει.

«Μέτρον πάντων Άνθρωπος» (Πρωταγόρας)

 

Οι αρχαίοι Έλληνες θεωρούσαν τον άνθρωπο ως το σημαντικότερο αντικείμενο της φιλοσοφικής αναζήτησης και πίστευαν ότι η πραγματική του αξία δεν βρίσκεται μόνο στη γνώση, στη δύναμη ή στα υλικά επιτεύγματα, αλλά κυρίως στην καλλιέργεια του πνεύματος, στην ηθική τελείωση και στην κατάκτηση της σοφίας.

(24/10/26)

 

Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης

Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ ΤΟΥΣ ΗΡΩΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΙΔΑΝΙΚΑ ΤΟΥΣ

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας – Πολιτικός Επιστήμων

Πώς πρέπει να τιμούμε τους ήρωες και τις ηρωίδες του πολέμου του 1940-41;

1. Τους τιμούμε όταν σεβόμαστε τις αξίες και τα ιδανικά τους. Όταν διδάσκουμε στα παιδιά μας με ποιο όραμα πολέμησαν οι Έλληνες κατά των σιδερόφρακτων Ιταλών. Ο σεβασμός των στρατιωτών μας στην Παναγία, την Υπέρμαχο Στρατηγό, τούς οδήγησε σε ανδραγαθήματα. Γράφει σχετικά ο λογοτέχνης Στρατής Μυριβήλης:
   

«Όταν η Ελλάδα έκαμε το θαύμα του ’40-’41, οι Έλληνες στρατιώτες έβλεπαν την Υπέρμαχον του Βυζαντίου να πολεμά επικεφαλής των τους κτηνώδεις επιδρομείς. Πήγα και τους είδα, εκεί στα χιονισμένα βουνά της Αλβανίας, αυτούς τους νεαρούς ήρωες των ημερών μας. Και όλοι είχαν κρεμασμένη στο στήθος ή στον ορθοστάτη του παγωμένου τους αντίσκηνου την εικόνα της Βυζαντινής Υπερμάχου. Σαν να ήταν όχι πολεμιστές του Γεωργίου του Β’, αλλά του Τσιμισκή, του Βασιλείου του Βουλγαροκτόνου ή του τελευταίου Παλαιολόγου».

2. Τους τιμούμε όταν αποδίδουμε σωστά τους όρους. Δεν πολέμησαν στα βουνά της Αλβανίας, αλλά στα βουνά της Βορείου Ηπείρου. Η Αλβανία είχε συμμαχήσει με τον Μουσσολίνι, αλλά οι Έλληνες Βορειοηπειρώτες, άνδρες και γυναίκες, υποδέχθηκαν και υποστήριξαν με θέρμη τον Ελληνικό Στρατό. Ως ένδειξη ευγνωμοσύνης οφείλουμε σήμερα να μη λησμονούμε την Ελληνική Εθνική Μειονότητα που ζει στην ηρωική Χειμάρρα, στο Αργυρόκαστρο, στην Κορυτσά κ.α..
   
3. Τιμούμε τη μνήμη των παλληκαριών μας όταν ενδιαφερόμαστε για την ανεύρεση, ταυτοποίηση και χριστιανική ταφή των χιλιάδων στρατιωτών που άφησαν τα κόκκαλά τους στα πεδία των μαχών. Με πολλή μεγάλη πίεση από την Ελλάδα και από τους συγγενείς των πεσόντων η Αλβανία δέχθηκε να λειτουργήσουν δύο ελληνικά στρατιωτικά κοιμητήρια, στην Κλεισούρα και στους Βουλιαράτες. Η προσπάθεια πρέπει να συνεχισθεί.
   
4. Τιμούμε το ΟΧΙ και τη μαχητικότητα του Ελληνικού Έθνους, όταν διατηρούμε την επισημότητα και τη μεγαλοπρέπεια της Εθνικής Επετείου. Δεν πρέπει να παρασυρθούμε από ψευδοπροοδευτικές φωνές που ζητούν να καταργηθεί η 28η Οκτωβρίου και να αντικατασταθεί από τον εορτασμό της 12ης Οκτωβρίου 1944, όταν απελευθερώθηκε (μόνον) η Αθήνα.
   
5. Τιμούμε τους ήρωες όταν υποστηρίζουμε τη συνέχιση των μαθητικών και στρατιωτικών παρελάσεων. Όταν παρελαύνουν οι νέοι μας αποτίουν φόρο τιμής στα νεαρά ελληνόπουλα, τα οποία αγωνίσθηκαν και θυσιάσθηκαν σε όλους τους αγώνες του Ελληνισμού.
   
6. Τιμούμε το ΟΧΙ, όταν είμαστε αποφασισμένοι να αντιτάξουμε νέα ΟΧΙ στις εθνικές υποχωρήσεις και στην αποδόμηση της εθνικής ταυτότητας. Να πούμε ΟΧΙ στον νεο-οθωμανισμό του Ερντογάν, ΟΧΙ στη Συμφωνία των Πρεσπών, ΟΧΙ στην εφαρμογή νέου Σχεδίου Ανάν στην Κύπρο, ΟΧΙ στην αποχριστιανοποίηση και στον αφελληνισμό της Παιδείας.
   

Τιμούμε τους ήρωες και τις ηρωίδες του 1940-41 διαφυλάσσοντας τα ελληνορθόδοξα ιδανικά, τα οποία τους ενέπνευσαν.

Άρθρο στην εφημερίδα ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, 27-28/10/2018

πηγή

28η ΟΚΤΩΒΡΙΟΥ 1940

Ιταμό τελεσίγραφο δίνει
Ιταλός Πρεσβευτής, Μεταξά

ουδέν περιθώριον αφήνει...
Η κλαγγή του Πολέμου αρχινά!
----------

Με το ΟΧΙ ν' αντηχεί στα βουνά μας
και στης Πίνδου τις ράχες ψηλά
θαρραλέοι φαντάροι, παιδιά μας
του εχθρού τις Δυνάμεις χτυπά!
-----------
Φασισμός Ιταλών δεν περνάει
στης Ελλάδος την ένδοξη γή
Πυρωμένο μολύβι ξερνάει
κάθε όπλου η γνώριμη κλαγγή
------------
Κι οι γυναίκες Ηπείρου στα χιόνια
φέρνουν όπλα και λίγη τροφή...
Πλέκουν ρούχα φαντάρων, χιτώνια
Ροβολούν στων βουνών κορυφή!
------------
Τ' Αργυρόκαστρο παίρνουμε τάχυ
Τεπελένι μαζί, Κορυτσά!!
Χιονισμένη της Πίνδου η ράχη
Το τσαρούχι Ελλήνων κλωτσά!
-------------
Κι η Υπέρμαχος Κυρά Παναγιά
φρουρεί και σκέπει Στρατό μας,
ως Μητέρα αληθής, παρηγοριά,
προστατεύουσα Έθνος, Λαό μας!
-----------
Ο Αλέξανδρος Διάκος, 'πό Χάλκη
πέφτει πρώτος απ' εχθρών τα πυρά
Των παιδιών μας τ' αμέτρητα άλγη
η αθάνατη Δόξα τα τιμά!
------------
Νέον Έπος το έθνος μας γράφει
Των ηρώων ξυπνούν οι μορφές!
Μα Διχόνοιας έρχονται λάθη
Και γκρεμίζονται Δόξας χαρές...
------------
Κράτα Έλλην ψηλά το κεφάλι
Κι ετοιμάζου για μάχες ξανά!
Τώρα Τούρκοι σ' απλώνουν πλεκτάνη
Του Αιγαίου ζητούν μοιρασιά!
------------
Το Ισλάμ την πατρίδα αλώνει
Και Ευρώπης τα κάστρα χτυπά!
Πάν' στου Χάρου το πέτριν' αλώνι
γκρίζος λύκος φρικτά αλυκτά!

ΑΝΑΚΡΕΩΝ ΔΑΥΛΗΣ Ο ΡΟΔΙΟΣ
(ΣΠΥΡΟΣ ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΤΣΟΥΡΗΣ)

Γέγραπται τόδε έτει δισχιλιοστώ εικοστώ έκτω, μηνί Οκτωβρίω, τη εικοστή δευτέρα αυτού, ημέρα Πέμπτη, εξαιρετικώς αφιερωμένον εις την ηρω'ι'κήν ταύτην εθνικήν επέτειον μας, τη προτροπή δε του εκλεκτού φίλου και πατριώτη Δημητρίου Βόγγολη, όνπερ και ευχαριστούμεν δεόντως δια την ημετέραν έμπνευσιν και ποιητικήν ταύτην δημιουργίαν! Επ' ευκαιρία δε της προσεχούς ονομαστικής του εορτής, ευχόμεθα Εις έτη πολλά, υγιή, δημιουργικά, ελπιδοφόρα, μαχητικά και Ελληνοκεντρικά!!

Μία ημέρα πριν η Ελλάδα πει το «ΟΧΙ»! Η θλιμμένη φθινοπωριάτικη Κυριακή, 27 Οκτωβρίου 1940

Εκείνη η Κυριακή (27 Οκτωβρίου 1940) ήταν από τις φθινοπωριάτικες αττικές ημέρες που σχολίαζαν οι δημοσιογράφοι για τη γαλήνια μελαγχολικότητά τους. Ο Π. Παλαιολόγος δεν απέφυγε τον πειρασμό να της αφιερώσει ένα χρονογράφημα, σημειώνοντας πως την χάρηκαν τόσο εκείνοι που βρέθηκαν στην εξοχή, όσο κι εκείνοι που πέρασαν την ημέρα τους σε ένα ασήμαντο πάρκο ή ακόμη και στο μπαλκόνι του σπιτιού τους.

 

Έντονη η γοητεία του φθινοπώρου με τις γαζίες στην ακμή τους και τις προθήκες των ανθοπωλείων γεμάτες φλογάτες ντάλιες, χρυσαφένια και λευκά χρυσάνθεμα. Από το πρωί γεμάτα τα καφενεία, τα γήπεδα και οι κοινόχρηστοι χώροι. Από το απόγευμα μέχρι το βράδυ, όλο και κάπου φρόντιζαν να περνούν τις ώρες της σχόλης τους μικροί και μεγάλοι Αθηναίοι και Αθηναίες.

 

Ραδιόφωνα και ποδόσφαιρο  

 

Όσα σπίτια διέθεταν ραδιόφωνο άκουγαν από τις 8 παρά τέταρτο τη Θεία Λειτουργία και από το απόγευμα μέχρι το βράδυ καντάδες, χαβάγιες αλλά και οπερέτες μέχρι τις τελευταίες ειδήσεις οι οποίες μεταδίδονταν στις 11:20 το βράδυ. Οι περισσότεροι από τους θαμώνες των εκατοντάδων κεντρικών και συνοικιακών καφενείων ρουφούσαν τις Κυριακάτικες εφημερίδες και συζητούσαν το επεισόδιο της Καπέστιτσας, μιας διάβασης κοντά στην Κορυτσά.  

 

Οι Ιταλοί, προσπαθώντας να στήσουν επεισόδιο, έλεγαν ότι ένοπλη ελληνική συμμορία είχε επιτεθεί με πυροβολισμούς και χειροβομβίδες εναντίον αλβανικών φυλακίων. Η Αθήνα διέψευδε το γεγονός λέγοντας πως επί των ελληνοαλβανικών συνόρων δεν είχε συμβεί τίποτα. Ο Νάσος Μπότσης έγραφε ότι «η Ελλάς είναι ένας λαός σκυμμένος εις την τραχείαν δημιουργικήν του προσπάθειαν, διά τον οποίον η ειρήνη είναι ανάγκη πραγματική και βαθεία». 

 

Ραδιόφωνο της εποχής.  

 

Οι ποδοσφαιρόφιλοι κατέκλυζαν το γήπεδο της λεωφόρου Αλεξάνδρας για να παρακολουθήσουν το ντέρμπι της ημέρας που ήταν η αναμέτρηση των μικτών ομάδων Αθηνών και Βόλου. Ο αγώνας διεξαγόταν στο πλαίσιο του Κυπέλλου Πόλεων 1940-41 και έληξε με το συντριπτικό 6-0 υπέρ της θριαμβεύτριας μικτής ομάδας των Αθηνών. Άλλοι πήγαν μέχρι το θέατρο «Ολύμπια» για να παρακολουθήσουν τους πυγμαχικούς αγώνες που είχε οργανώσει η Ομοσπονδία Πυγμαχίας. Ευτυχώς έληξαν χωρίς τις συνήθεις αψιμαχίες οι οποίες ήθελαν τους… φιλάθλους να ανταλλάσσουν περισσότερες γροθιές από εκείνες που έπεφταν στο καναβάτσο από τους αγωνιζόμενους. Αρκετοί ήταν κι εκείνοι που εκμεταλλεύτηκαν τον καιρό για να παρακολουθήσουν τις ιπποδρομίες στο Φάληρο ξοδεύοντας και την τελευταία δραχμή που είχαν στο παντελόνι τους.  

 

Αλάνες και θέατρα  

 

Όσο για τους πιτσιρικάδες περνούσαν την ημέρα τους στις αλάνες των γειτονιών, ενώ τα πιο εύπορα παιδιά απολάμβαναν τις προβολές στο Σινεάκ της λεωφόρου Πανεπιστημίου. Παρακολουθούσαν τον θίασο του διαβολάκου Σπάνκυ αλλά και τα κινούμενα σχέδια του Ντίσνεϊ «Ο Μίκυ και ο Πλούτων αλπινισταί». Ευκαιρίας δοθείσης παρακολουθούσαν και μία παραγωγή της Μεταξικής Εθνικής Οργανώσεως Νεολαίας (ΕΟΝ) με θέμα «Θεσσαλονίκη, Η νύμφη του Θερμαϊκού». Πλούσια ήταν όμως τα θεάματα που μπορούσε, όποιος είχε τη δυνατότητα, να παρακολουθήσει στην Αθήνα, η οποία διέθετε πέντε θέατρα, δεκαπέντε κεντρικούς και δέκα συνοικιακούς κινηματογράφους.

 

Η Κρατική Λυρική Σκηνή παρουσίαζε την Όπερα του Πουτσίνι «Μαντάμ Μπατερφλάι» με πρωταγωνίστρια τη Ζωή Βλαχοπούλου και στο θέατρο «ΚΟΤΟΠΟΥΛΗ» παιζόταν η παράσταση «Η Κυρία Μποβαρί». Είχε ανέβει την προηγουμένη, παρουσία του Ιωάννη Μεταξά. Το έργο είχε μεταφράσει ο Λέων Κουκούλας και είχε διασκευαστεί σε τρεις πράξεις, ενώ ο Γιώργος Ανεμογιάννης είχε δημιουργήσει είκοσι σκηνογραφικές εικόνες. 

 

Η πρωταγωνίστρια Ζωή Βλαχοπούλου.  

 

Την Έμα Μποβαρί ερμήνευε η απαράμιλλη Μαρίκα Κοτοπούλη, τον φαρμακοποιό υποκρινόταν ο Βασίλης Λογοθετίδης και τους δύο εραστές οι Γεώργιος Παππάς και Δημήτρης Μυράτ. Αυτά συνέβαιναν τη φθινοπωρινή Κυριακή 27 Οκτωβρίου 1940. 

 

Σκηνή από Όπερα του Πουτσίνι «Μαντάμ Μπατερφλάι» της Κρατικής Λυρικής Σκηνής (1940).  

 

Η Δευτέρα που ξημέρωνε έμελε να αφήσει βαθιά τα σημάδια της στην Ελλάδα.  

 

Το δήθεν επεισόδιο  

 

Ωστόσο οι «υποψιασμένοι» σίγουρα θα εντυπωσιάσθηκαν από το γεγονός ότι πέντε ειδήσεις και μόνον στις εφημερίδες αφορούσαν το επεισόδιο στα Ελληνοαλβανικά σύνορα. Όπως προαναφέρθηκε επισήμως παρουσιαζόταν η είσοδος δήθεν ελληνικής ενόπλου συμμορίας, τα ξημερώματα της Παρασκευής, 25 Οκτωβρίου προς Σαββάτο, 26 Οκτωβρίου 1940, στο αλβανικό έδαφος και επιθέσεως με πυροβολισμούς και χειροβομβίδες εναντίον Αλβανικών φυλακίων κοντά στην Κορυτσά. Το σχετικό τηλεγράφημα από το Ιταλικό Πρακτορείο «Στέφανι» ανέφερε πως αντέδρασε άμεσα αλβανική περίπολος αποκρούοντας την εχθρική, εννοείται ελληνική, ομάδα που είχε εισχωρήσει στο Αλβανικό έδαφος. Προσέθετε ακόμη ότι έξι από τους επιτεθέντες Έλληνες συνελήφθησαν, ενώ υπήρχαν δύο Αλβανοί στρατιώτες νεκροί και τρεις τραυματίες.  

 

Η απάντηση ήλθε τάχιστα από το Αθηναϊκό Πρακτορείο, το οποίο έστειλε προς τα τηλεγραφικά πρακτορεία όλου του κόσμου την ανακοίνωση ότι «ουδεμία ελληνική συμμορία εισήλθε δήθεν εις το Αλβανικό έδαφος» και πως ούτε είχε σχηματισθεί, ούτε μπορούσε να σχηματισθεί συμμορία εντός του Ελληνικού εδάφους «δεδομένου ότι αι Ελληνικαί στρατιωτικαί και πολιτικαί αρχαί εξασφαλίζουν αδιατάρακτον την τάξιν». Χαρακτήριζε δε παιδαριώδεις τους περαιτέρω ισχυρισμούς.  

 

Το Αθηναϊκό Πρακτορείο κυριολεκτικώς βομβάρδισε με ανακοινώσεις τα υπόλοιπα διεθνή πρακτορεία φροντίζοντας να εξαφανίσει έστω και τον ελάχιστο δισταγμό που θα μπορούσε να προκύψει από τους Ιταλικούς ισχυρισμούς. Εξάλλου, το πρωτόκολλο που τηρούσαν οι Έλληνες αξιωματικοί στην παραμεθόριο είχε τηρηθεί απολύτως και δεν επέτρεπε παρερμηνείες.

 

Η πραγματικότητα  

 

Όπως αποδείχθηκε βεβαίως εκ των υστέρων και εξ επισήμων Ιταλικών εγγράφων ο Μουσολίνι είχε δώσει εντολή να δημιουργηθεί επεισόδιο, μία-δύο ημέρες πριν από την έναρξη της επιθέσεως. Θα είχε έτσι την δικαιολογία που επιθυμούσε για να κηρύξει τον πόλεμο εναντίον της ουδέτερης Ελλάδος. Αλλά γιατί δεν πρόσεξε το επεισόδιο η κυβέρνηση Ι. Μεταξά; Διότι ο ίδιος είχε σχηματίσει την πεποίθηση πως η ιταλική επίθεση θα γινόταν την άνοιξη. 

 

Μπενίτο Μουσσολίνι  

 

Αυτό τουλάχιστον κατέθεσε σε τηλεγράφημά του προς το Φορέιν Όφφις ο Άγγλος πρεσβευτής στην Αθήνα σερ Τζόν Πάλερετ. Ωστόσο όλα αυτά δεν είχαν καμία σημασία. Η Ελλάδα δεν αιφνιδιαζόταν και ο μηχανισμός αμύνης δεν χαλάρωνε. Όποτε και να ξετιναζόταν το αστροπελέκι του πολέμου θα έβρισκε έτοιμο το αλεξικέραυνο. Οπωσδήποτε, όμως, εκείνη την άτονη 27η Οκτωβρίου δεν ανησύχησε σχεδόν κανείς πραγματικά από το «επεισόδιο».  

 

Ωστόσο η εφημερίδα «Εστία» αφιέρωνε το πρωτοσέλιδο άρθρο της για να στείλει το μήνυμα προς κάθε κατεύθυνση πως η Ελλάδα επιθυμούσε να παραμείνει ουδέτερη. Γνωρίζοντας πόσο καλά παρακολουθούσε την αρθρογραφία η ιταλική πλευρά, διαχειρίστηκε το θέμα με ιδιαίτερα προσεκτικό τρόπο και εκφράζοντας ουσιαστικώς την επίσημη κυβερνητική γραμμή. 

 

Εξέφραζε την πεποίθηση πως οι παρεξηγήσεις ή τυχόν αμφιβολίες που προέκυπταν εξ όσων μετέδιδε το Πρακτορείο «Στέφανι» «θα αρθούν με ευκολίαν» λόγω της αποφασιστικότητος της Ελληνικής Κυβερνήσεως, η οποία είχε φροντίσει τη διάταξη των παραμεθόριων φυλακίων με τέτοιο τρόπο ώστε ήταν αδύνατη η πρόκληση επεισοδίων. «Η Ελλάς ασκούσα οίαν πολιτική εχάραξε και απαρεγκλίτως τηρεί, δεν έχει καμμίαν ανάγκην συμμοριών διά να επιδιώξη οιονδήποτε σκοπόν» τόνιζε η εφημερίδα.  

 

Την ίδια ημέρα, 27 Οκτωβρίου 1940, συνερχόταν το Συνέδριο Αναπήρων Πολέμων Ελλάδος στην αίθουσα Εμποροϋπαλλήλων, με τη συμμετοχή εκείνων που είχαν σακατευτεί την πολεμική δεκαετία 1912-1922. Διαπίστωναν δε ότι είχαν περάσει 18 ειρηνικά χρόνια και οι τάξεις τους είχαν αραιώσει λόγω φυσιολογικών θανάτων. Δεν μπορούσαν να φαντασθούν τι θα ξημέρωνε την επομένη και πως θα άρχιζε μια νέα δεκαετία πλήρης γεγονότων που θα πύκνωναν εκ νέου και ασφυκτικά τις τάξεις τους.  

 

ΠΗΓΗ: taathinaika.gr 

πηγή

Ἔργων Βαρθολομαίου συνέχεια (καί στή Βουλγαρία)…

Γράφει ο Νεκτάριος Δαπέργολας

 

Εἶναι βέβαιο πώς ἄν καθόμασταν νά καταγράφουμε ὅλες τίς ἀντορθόδοξες προκλήσεις τοῦ φερόμενου ὡς Ὀρθόδοξου οἰκουμενικοῦ πατριάρχη (δηλώσεις, συναναστροφές, ἀγκαλιές καί συμπροσευχές μέ κάθε λογῆς ἀλλόδοξο ἀλλά καί ἀλλόθρησκο), δέν θά εἴχαμε χρόνο νά κάνουμε ἀπολύτως τίποτε ἄλλο στή ζωή μας. 

 

Γι’ αὐτό καί δέν τό πράττουμε, πέραν κάποιων πολύ χαρακτηριστικῶν στιγμιοτύπων ὅλου αὐτοῦ τοῦ ἀνεκδιήγητου κατήφορου, τά ὁποῖα δίνουν τροφή γιά ἐπιπλέον ἐνδιαφέροντα καί χρήσιμα σχόλια. Καί ἡ πρόσφατη ἐπίσκεψη τοῦ λεγάμενου στή Βουλγαρία ἔδωσε σίγουρα τροφή γιά κάποια τέτοια.
 

Κατ’ ἀρχάς ἡ ἴδια ἡ ἐπίσκεψη καθ’ αὐτήν καί τό συλλείτουργο μέ τόν πατριάρχη Βουλγαρίας στή μονή τῆς Ρίλας καθιστᾶ φανερή μία βελτίωση τῶν ἐκκλησιαστικῶν σχέσεων Φαναρίου καί Σόφιας, ἔστω καί σέ ἐπίπεδο τυπικῆς συναναστροφῆς καί σέ σύγκριση τοὐλάχιστον μέ τό ἀρχικό κλίμα πού ὑπῆρχε μετά τήν ἐκλογή Δανιήλ στόν βουλγαρικό πατριαρχικό θρόνο (ὑπάρχουν, βλέπετε, δυστυχῶς καί οἱ ἰσορροπίες σέ μία χώρα πού ἐκκλησιαστικά κλίνει κυρίως πρός τή Μόσχα, ἀλλά ἔχει καί μία πολύ μεγάλη φιλοφαναριώτικη ἐνδοεκκλησιαστική μερίδα, ἐνῷ καί πολιτικά βεβαίως ἔχει σαφῶς δυτικές ἐπιρροές). Τό πόσο θά βελτιωθοῦν πάντως οὐσιαστικά οἱ σχέσεις καί τί σημαίνει γιά τήν ἐφεξῆς πορεία τοῦ Δανιήλ αὐτή ἡ ἐπίσκεψη θά τό δοῦμε στό μέλλον.
 

Τό δεύτερο βεβαίως πού πρέπει νά σχολιαστεῖ εἶναι ὅτι αὐτό τό γεγονός καθόλου δέν ἄρεσε σέ μέγα μέρος τῆς τοπικῆς ἐκκλησιαστικῆς καί λαϊκῆς γνώμης, ὅπως δείχνουν καί τά ἐπεισόδια ἀπό Βούλγαρους πιστούς κατά τήν ὑποδοχή Ἀρχοντώνη, ἀλλά κυρίως οἱ 2.000 ὑπογραφές ἀπό Βουλγάρους κληρικούς σέ κείμενο πού ἐπέκρινε ἔντονα τήν ἐπίσκεψη (σέ περίπτωση πού σᾶς φαίνονται λίγοι, ὀφείλω νά σᾶς ἐνημερώσω ὅτι στήν Ἑλλάδα ἐγώ προσωπικά δέν μπορῶ νά φανταστῶ οὔτε...10 πού θά στήριζαν δημοσίως τέτοια ἀνακοίνωση). Κανείς δέν μπορεῖ νά πεῖ μέ βεβαιότητα ποῦ διολισθαίνει ἐκκλησιαστικά ἡ Βουλγαρία καί ποῦ θά ὁδηγήσει ὁ ἐνδοεκκλησιαστικός της διαχωρισμός σέ δύο ἀντίπαλα οὐσιαστικά στρατόπεδα, ἀλλά ἕνα πρᾶγμα τοὐλάχιστον εἶναι ἀπολύτως ξεκάθαρο: ὅτι ἡ οἰκουμενιστική παναίρεση παραμένει στή χώρα αὐτή σαφῶς πιό περιορισμένη σέ σύγκριση μέ ἄλλες χῶρες (ὅπως π.χ. ἡ Ἑλλάδα καί ἡ Κύπρος), ἐνῷ φυσικά ὑπάρχει καί τό ἔξτρα μεγάλο ἀγκάθι μέ τό γνωστό ἐπίτευγμα τῆς CIA καί τοῦ Φαναρίου (ὡς ἐκτελεστικοῦ ὀργάνου της), δηλαδή τήν Οὐκρανική Ψευτοεκκλησία του Ἐπιφανίου Ντουμένκο, τήν ὁποία ἡ Βουλγαρική Ἐκκλησία δέν ἀναγνωρίζει.
 

Σχετικό μέ αὐτό τό τελευταῖο ζήτημα εἶναι τό τρίτο σχόλιο πού μπορεῖ νά γίνει. Καί αὐτό εἶναι ἡ πολλαπλῆ ἐπανεπιβεβαίωση τοῦ θράσους καί τῆς ἐμμονῆς τοῦ Φαναριώτη ἐπικεφαλῆς στήν πρόκληση καί στόν μαγαρισμό, δεδομένου ὅτι στό συλλείτουργο στή μονή της Ρίλας μνημόνευσε τόν ψευτομητροπολίτη Ντουμένκο (τόν ὁποῖο, ἐπαναλαμβάνω, ἡ Βουλγαρική Ἐκκλησία θεωρεῖ ἄκυρο καί ἀντικανονικό). Φυσικά, θά πεῖ κάποιος, ἡ μισή ντροπή δική του καί ἡ ἄλλη μισή τῶν Βουλγάρων πού δέχθηκαν νά συλλειτουργήσουν μαζί του. Ἦταν δηλαδή τόσο ἀφελεῖς γιά νά πιστεύουν πώς θά σεβόταν τή δική τους θέση καί δέν θά μνημόνευε; 

Πολύ δύσκολο νά τό πιστέψει κανείς. Ἄλλωστε εἶχε πρόσφατα προηγηθεῖ ἐπίσκεψη τοῦ λεγάμενου καί στή Ρουμανία, ὅπου ἐπίσης μνημόνευσε ἐν μέσῳ Θείας Λειτουργίας τον Ψευτοεπιφάνιο, ἄν καί οὔτε ἡ Ρουμανική Ἐκκλησία τόν ἀναγνωρίζει. Μετά τή Ρίλα πάντως ἀκολούθησε νέα παρουσία τοῦ Βαρθολομαίου σέ Θεία Λειτουργία στή Σόφια, ὅπου ἐκεῖ ἐπιλέχθηκε νά μή λειτουργήσει, ἀλλά ἁπλῶς νά παρασταθεῖ (ὁπότε ἀποφεύχθηκε νέο κροῦσμα μνημόνευσης). Προφανῶς, οἱ ταλαίπωρες ἰσορροπίες πού προανέφερα καί ἐκεῖνο τό κακόμοιρο «κατ’ οἰκονομίαν» πού ἔχει γίνει λάστιχο, εἰδικά τά τελευταῖα χρόνια.

 

Κλείνοντας, ὅμως, δέν θά ἦταν σωστό νά μή σχολιαστεῖ, μέ ἀφορμή τίς ἐναντίον του ἀντιδράσεις ἀπό Βουλγάρους κληρικούς καί λαϊκούς, ἡ ἀναφορά Βαρθολομαίου σέ ὅσους ἀντιδροῦν ἀπέναντι στή φρικώδη ἐκκλησιαστική ἐκτροπή τήν ὁποία ὑπηρετεῖ συστηματικά καί πεισματικά ἐδῶ καί 35 χρόνια. Περιέλαβε δέ καί τούς ἐν Ἑλλάδι ἀντιδρῶντες, πού τούς χαρακτήρισε ἐξτρεμιστές (τίτλος τεράστιας τιμῆς φυσικά αὐτός, ὅταν στόν ἀπευθύνει ὁ πραγματικός μέγας ἐξτρεμιστής ἐχθρός τῆς ὀρθόδοξης πίστης καί πρωτοκορυφαῖος δούρειος ἵππος τῆς νεοεποχίτικης δυσωδίας), οἱ ὁποῖοι δῆθεν προκαλοῦν σχίσμα μέσα στήν Ἐκκλησία (σέ ἄλλη μία ἐκκωφαντική διαστρέβλωση τῆς πραγματικότητας ἀπό τόν πραγματικό μέγα σχισματοποιό τῆς Ὀρθοδοξίας). Ἔκανε βέβαια καί ἐπίδειξη εἰκονικῆς ἀγάπης πρός ὅλους τούς ἀντιφρονοῦντες (γκράν μέτρ στήν κούφια ἀγαπολογία ἄλλωστε), εὐχόμενος νά ἐπανέλθουν στόν...ὀρθό δρόμο πού ἐκφράζει τό Φανάρι - καί μετά ἀναχώρησε γιά τη Ρώμη (2 τελευταῖες φωτογραφίες), γιά νά ξανανταμώσει μέ τούς ἀγαπημένους του, νά τιμηθεῖ μέ τόν τίτλο τοῦ ἐπίτιμου διδάκτορα τοῦ πανεπιστημίου τοῦ Βατικανοῦ γιά τήν ὅλη…προσφορά του καί ἀκόμη νά συνεορτάσει πανηγυρικά καί τά 800 χρόνια ἀπό τόν θάνατο τοῦ «Ἁγίου» Φραγκίσκου τῆς Ἀσίζης (τά εἰσαγωγικά, προφανῶς, γιά νά ὑπενθυμίσουμε στούς κακόμοιρους ἀγαπούληδες ὁμόφρονες τοῦ κυρίου Ἀρχοντώνη ὅτι ἡ παπική ὀργάνωση πού αὐτοαποκαλεῖται - ἀλλά καί ἀπό τούς ἴδιους γίνεται ἀποδεκτή ὡς - Ἐκκλησία, στην πραγματικότητα ἀπό τον 11ο αἰώνα και ἐξῆς ΔΕΝ ἔχει ἁγιαστική Χάρη, συνεπῶς οὔτε ἔγκυρα μυστήρια ἐπιτελεῖ, οὔτε φυσικά ἁγίους βγάζει).
 

Αὐτά τά ὀλίγα σήμερα γιά κάποιον πού τόσο οἱ περίφημες φράσεις τοῦ Χριστοῦ γιά τούς ὑποκριτές Φαρισαίους, ὅσο καί ἐκείνη τοῦ Θουκυδίδη γιά ὅσους διαστρέφουν ἀκόμη καί τή σημασία τῶν λέξεων προκειμένου νά τίς ταιριάζουν στούς στρεβλούς λογισμούς τους, θά ἔπρεπε ὑπό κανονικές συνθῆκες νά συνοδεύονται μονίμως ἀπό τήν φωτογραφία του...

Μάνης Χρυσόστομος: Καθήκον και χρέος να διαφυλάξουμε τα θρησκευτικά σύμβολα και την ελληνική σημαία

Εγκύκλιος του Σεβ. Μητροπολίτου Μάνης κ. Χρυσοστόμου Γ' Περί των Θρησκευτικών Συμβόλων και της Ελληνικής Σημαίας 

 

Ἀγαπητοί μου,

Ἡ ποιμαίνουσα ἁγία μας Ἐκκλησία γιά νά βοηθήσει καί στηρίξει τήν πίστη τῶν χριστιανῶν ἀπό τούς πρώτους αἰῶνες χρησιμοποίησε καί τά σύμβολα, παραστάσεις, δηλαδή καί ἀπεικονίσεις ἀπό τήν ζωή τῶν ἀνθρώπων καί τήν ἄλογη κτίση. 

 

Γενικῶς τά σύμβολα εἶναι τά ἐξωτερικά σημεῖα, πού συνδέονται μέ τήν ἀνθρώπινη ὕπαρξη, τήν ἱστορία καί τόν πολιτισμό. Ἀποτελοῦν ἀναφορές σέ ἔννοιες καί ἀντιλήψεις γιά τό Θεό, τόν ἄνθρωπο, τόν κόσμο. Καθίστανται σημεῖα ταυτότητας, κατοχῆς, κυριαρχίας, ἰδεολογίας, ἀναγνώρισης. Τό σύμβολο εἶναι τύπος καί οὐσία. Τύπος, ὡς ἐξωτερική ἔνδειξη, ὡς ἀντικείμενο, ὡς παράσταση, οὐσία ὡς πρός τό περιεχόμενο καί τό νόημα πού ἐμπεριέχει στήν ἀναγωγή του. Περιέχει συνεπῶς μία ἀλληγορία. Εἶναι τό ἐνδοκοσμικό στοιχεῖο γιά τήν κατανόηση τοῦ ὑπερβατικοῦ. Καί εἰδικότερα, τά ἱερά σύμβολα ἐκφράζουν καί δηλώνουν τήν θεία πραγματικότητα. Εἶναι δηλαδή μία ἄλλη γλῶσσα γιά νά μιλήσουμε γιά τό θεῖο μυστήριο. Αἰῶνες τώρα ὑπάρχουν καί ἀποτελοῦν ἕνα πολύτιμο κληροδότημα πού μᾶς διδάσκει καί μᾶς ἐμπνέει.

 

Ἰδιαίτερα τούς πρώτους αἰῶνες στίς χριστιανικές κατακόμβες, οἱ χριστιανοί ἔφτιαχναν πολλά σύμβολα καί τά χρησιμοποιοῦσαν ἔτσι ὥστε νά ἔχουν τόν πνευματικό σύνδεσμο μεταξύ τους ἐν Χριστῷ ἀλλά καί νά μήν τούς καταλαβαίνουν καί διώκουν οἱ ἄθεοι καί εἰδωλολάτρες. Τά σύμβολα ἦταν μία πρώϊμη ἐκκλησιαστική ζωγραφική. Καί ὁ συμβολισμός εἶχε πάντοτε ἀναφορά στή θεία διδασκαλία. Γιά παράδειγμα δέν ἔβλεπες ἁπλῶς ὅταν κοιτοῦσες ἤ ἐνατένιζες τήν ἄμπελον ἤ τόν ποιμένα ἤ τόν ἀμνόν, ἀλλά τήν «Ἄμπελον τήν ἀληθινήν» πού εἶναι ὁ Χριστός, τόν «Καλόν Ποιμένα» τόν Χριστόν, τόν «Ἀμνόν» πού εἶναι ὁ Χριστός. Μέ ἄλλα λόγια κάτω ἀπό τό σύμβολο, κρυβόταν ἡ ἀλήθεια τοῦ Εὐαγγελίου τοῦ Χριστοῦ, οἱ χριστιανικές ἀρετές, τὰ πνευματικά παραγγέλματα. Τέτοια σύμβολα ἦταν: Τά γράμματα τῆς ἀλφαβήτου: 

Α καί Ω πού συμβολίζουν τόν Χριστό.

Ἡ Ἄγκυρα πού συμβολίζει τήν ἐλπίδα.

Ἡ Ἐλαία, σύμβολο τῆς ἀθανασίας γιά τὸ ἀειθαλές αὐτῆς καί τοῦ θείου ἐλέους, τήν εὐσπλαχνία τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν ἄνθρωπο.

Ἡ Ἔλαφος πού ἐμφανίζεται νά πίνει νερό ἀπό πηγές ὑδάτων καί δηλώνει τήν δίψα τῆς ψυχῆς γιὰ τὴν ἀλήθεια.

Ὁ ΙΧΘΥΣ, τό συνηθέστερο καί τό ἀγαπητότερο ἱερό σύμβολο τῶν Κατακομβῶν πού συμβόλιζε μέ τά γράμματα τόν Χριστόν. ΙΧΘΥΣ εἶναι ἡ ἀκροστιχίδα τῶν λέξεων Ἰησοῦς Χριστός Θεοῦ Υἱός Σωτήρ.

 

Βέβαια τό κυριώτερον σύμβολον πάντοτε εἶναι ὁ Σταυρός. Τό σκληρότατο καί πλέον ἀτιμωτικό αὐτό ὄργανο τοῦ θανάτου κατέστη τό Εὐλογημένο Ξύλο, τό Τίμιον Ξύλον τῆς θυσιαστικῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ. Ὁ Σταυρός εἶναι τό πανσεβάσμιον ξύλον, τό ζωοποιόν καί σωτήριον σύμβολον, ἡ δόξα τῆς Ἐκκλησίας καί τῶν δαιμόνων τό τραῦμα. Παντοῦ, λοιπόν, ζωγραφίζεται ὁ Σταυρός καί Αὐτόν προσκυνοῦμεν ἀρχαιόθεν.

 

Χριστιανοί μου,

Αὐτά τά ἱερά σύμβολα, πού μόνο μερικά ἀναφέραμε, ὀφείλουμε νά τά σεβόμεθα καί νά τιμοῦμε.

Ἐκτός, ὅμως, ἀπό τά θρησκευτικά – ἐκκλησιαστικά σύμβολα ὑπάρχει καί ἕνα ἄλλο καί μοναδικό σύμβολο καί αὐτό εἶναι ἡ Σημαία. Πρόκειται γιά τό θαυμαστότερο, τό σπουδαιότερο, τό τιμαλφέστατο σύμβολο τῆς πατρίδος μας. Ἡ Ἑλληνική Σημαία! Σύμβολο τιμημένο καί ἀγαπητό!

 

Ἡ Σημαία ἀντιπροσωπεύει τό κυρίαρχο κράτος. Συμβολίζει τήν ἱστορία, τίς παραδόσεις, τούς ἀδιάκοπους ἀγῶνες, τίς θυσίες γιά τήν ὑπεράσπιση καί ἐλευθερία τῆς πατρίδος. Συμβολίζει τήν ἐπικράτεια τοῦ Ἔθνους. Ἐκφράζει τήν ἐθνική μας ἑνότητα καί συνάμα καί τήν θρησκευτική μας πίστη καί ἐνσαρκώνει τά ὑψηλά ἰδανικά καί ὁράματα τοῦ λαοῦ μας. Τήν ἴδια τήν Ἑλλάδα. Στό ἄκουσμα τοῦ Ἐθνικοῦ Ὕμνου καί στή θέα τῆς Σημαίας πού ὑψώνεται ἤ κυματίζει στόν ἱστό της ἔρχονται μέσα μας ἱερά συναισθήματα πατριωτισμοῦ καί ἐθνικῆς ὑπερηφάνειας καί πάντοτε στεκόμαστε σέ στάση προσοχῆς ἀκίνητοι. Νά γνωρίζουμε ὅτι ἡ σημαία τῆς Ἑλλάδος περιέχει ἐννέα ὁριζόντιες λωρίδες καί ἐναλλασσόμενες τέσσερεις λευκές καί πέντε κυανές παράλληλες, καθώς καί στό ἄνω προΐστιο μέρος ἕνα λευκό σταυρό μέσα σ' ἕνα κυανό τετράγωνο. Οἱ ἐννέα λωρίδες ἀντιστοιχοῦν στίς συλλαβές τῆς φράσεως «Ἐλευθερία ἤ θάνατος».

 

Εἶναι πολύ χαρακτηριστικό ὅτι ὁ στρατιωτικός ὅρκος μεταξύ τῶν ἄλλων ἀναφέρει: «Νά ὑπερασπίζω μέ πίστιν καί ἀφοσίωσιν μέχρι τῆς τελευταίας ρανίδος τοῦ αἵματός μου τάς σημαίας, νά μή τάς ἐγκαταλείπω, μηδέ ν' ἀποχωρίζομαι ποτέ ἀπ' αὐτάς». Ἔπειτα ὁ Σταυρός συμβολίζει τήν ἐπικρατοῦσα θρησκεία τῆς Ἑλλάδος δηλαδή τήν Ἀνατολική τοῦ Χριστοῦ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία καί τά χρώματα κυανό καί λευκό συμβολίζουν τά χρώματα τοῦ ἑλληνικοῦ οὐρανοῦ καί τῆς θάλασσας. Καί ἡ σημαία ἀναρτᾶται ἐπάνω σέ λευκό ἱστό στή κορυφή τοῦ ὁποίου ὑπάρχει λευκός σταυρός. Ἔτσι, λοιπόν, σέ κάθε ἐπέτειο ν' ἀναρτᾶτε τήν ἑλληνική σημαία στά σπίτια σας, στά μπαλκόνια σας καί νά αἰσθάνεσθε ὑπερήφανοι γιά τήν πατρίδα μας τήν Ἑλλάδα.

 

Ἀγαπητοί μου,

Τά θρησκευτικά σύμβολα καί ἡ ἑλληνική σημαία εἶναι τά ἱερά καί τά ὅσια τῆς ἑλληνορθόδοξης ταυτότητάς μας. Καθῆκον καί χρέος λοιπόν νά τά διαφυλάξετε.

 

 Μετά πολλῶν εὐχῶν

 

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

† Ο ΜΑΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ Γ’

Ιερά Μητρόπολις Μάνης

 

πηγή 

Μη στεναχωριέστε, κύριε Κυβερνήτα. Καλά είμαι. Τι είναι ένα χέρι για την Πατρίδα; Τίποτα!

Ένα από εκείνα τα γεγονότα που για μια ακόμα αφορά κάνουν περήφανο το ναυτικό μας και την Ελλάδα ολόκληρη είναι το Αδριάς Ι, αντιτορπιλικό του ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, τύπου Hunt III, που η ιστορία του αξίζει να ακουστεί σ’ όλο τον κόσμο. Καθελκύστηκε ως HMS Border (L67). Η έναρξη ναυπήγησης του έγινε στα ναυπηγεία UK – Swan Bunter & Wigham Richardson Ltd. Wallsend–on-Tyne την 1η Μαΐου 1941. Η καθέλκυση του έγινε στις 3 Φεβρουαρίου 1942. Στις 20 Ιουλίου 1942 παραλήφθηκε από τον αντιπλοίαρχο Ιωάννη Τούμπα στο Νιούκασλ της Αγγλίας. Στις 26 Αυγούστου 1942, με τη συμπλήρωση της εκπαίδευσης και ενώ έπλεε κάτω από ομίχλη μόνον με την αριστερή μηχανή σε λειτουργία, προσάραξε κοντά στην περιοχή Σκάπα Φλόου. 

Χρειάστηκαν τέσσερις μήνες για επισκευές. 

 

Στις 27 Ιανουαρίου 1943 πιθανότατα βύθισε το γερμανικό υποβρύχιο U-553 κοντά στην περιοχή του ακρωτηρίο Φινίστερο. Στις 20 προς 21 Ιουλίου 1943 σε συνεργασία με το HMS Quantock (L58) επιτυχώς αντιμετώπισε 3 τορπιλακάτους κατά τη διάρκεια νυχτερινής συμπλοκής, βυθίζοντας 2 από αυτές. Στις 20 Σεπτεμβρίου 1943 μετά την συνθηκολόγηση της Ιταλίας ο Ιταλικός Στόλος του Τάραντα έπλευσε στη Μάλτα και παραδόθηκε σε συμμαχική μοίρα 4 πλοίων. Ένα από αυτά ήταν ο Αδρίας. 

 

Ήταν νύχτα , 22 Οκτωβρίου 1943 και το Αντιτορπιλικό «Αδρίας Ι» διατάχθηκε να πλεύσει από Κω προς Κάλυμνο επιχειρώντας αντιπερισπασμό και παραπλάνηση εναντίον εχθρικών μονάδων επιφανείας. Στις 21:36 τρομερή έκρηξη συγκλόνισε το πλοίο.Βρίσκονταν κοντά στην Κάλυμνο με το βρετανικό A/T HMS Hurworth και προσέκρουσε σε νάρκη και από την έκρηξη αποκόπηκε η πλώρη του. Το Hurworth, στην προσπάθειά του να πλεύσει προς βοήθεια του Αδρία, προσέκρουσε επίσης σε νάρκη και βυθίστηκε, παρασύροντας στο βυθό 143 άνδρες. Ο Αδρίας παρά τις ζημιές κατόρθωσε και έφθασε στην κοντινή τουρκική ακτή της Μύνδου (σημερινὸ Γκιουμουσλούκ, Gümüşlük). Οι απώλειες ήταν 21 νεκροί και 30 τραυματίες.

 

Ο Κυβερνήτης, Αντιπλοίαρχος Ιωάννης Τούμπας, ο οποίος βρισκόταν στη γέφυρα εκτινάχθηκε ψηλά και ξανάπεσε βαρύς πάνω σ΄ αυτό, ενώ επάνω του έπεφταν διάφορα συντρίμμια. Αν και τραυματισμένος δεν έχασε τις αισθήσεις του. Εικόνα χαλασμού τον περιέβαλε. Ο «Αδρίας» πήρε αμέσως κλίση 10-20 μοίρες προς τα δεξιά. Ολόκληρο το πρωραίο τμήμα είχε αποκολληθεί και στο πλοίο είχε ξεσπάσει πυρκαγιά από βραχυκύκλωμα. Νεκροί , τραυματίες και κομμένα μέλη του πληρώματος ήταν διάσπαρτα παντού. Επειδή όμως η κλίση του πλοίου γινόταν όλο και μεγαλύτερη, ο κυβερνήτης αποφάσισε να πλεύσει το γρηγορότερο στις εγγύτερες τουρκικές ακτές, στον όρμο Γκιουμουσλούκ.

 

Στην διάρκεια αυτού του πλου, ο γιατρός του «Αδρία», ανθυποπλοίαρχος Καποδίστριας, επίδενε τα τραύματα των τραυματιών, υπό πρωτόγονες συνθήκες. Το ηθικό των ανδρών, ήταν εξαιρετικά υψηλό. Μοναδικό παράδειγμα θάρρους, υψηλού πνεύματος και θυσίας, ήταν η περίπτωση του δίοπος μηχανικού Παπαφραντζέσκου, ο οποίος είχε τραυματιστεί σοβαρότατα στο αριστερό χέρι του και ο γιατρός ήταν υποχρεωμένος να το κόψει κάτω από τον αγκώνα, χωρίς αναισθητικό. Όταν ο τραυματίας Παπαφραντζέσκος αντιλήφθηκε τον κυβερνήτη, να εισέρχεται στο χώρο της χειρουργικής επεμβάσεως, γυρνάει και λέει στον Κυβερνήτη του, για να του δώσει θάρρος:

 

«Μη στεναχωριέστε, κύριε Κυβερνήτα. Καλά είμαι. Τι είναι ένα χέρι για την Πατρίδα; Τίποτα!».

 

Έπειτα από επισκευές, που διήρκεσαν περίπου 40 μέρες, στις 21:00 της 1ης Δεκεμβρίου 1943 ο «Αδρίας» ξεκίνησε το ταξίδι της επιστροφής, πλέοντας με την πρύμη του. Στις 14:08, της 6ης Δεκεμβρίου 1943, ανήμερα του Αγ. Νικολάου, προστάτη των ναυτικών μας, το εναπομείναν τμήμα του θρυλικού «Αδρία» εισήρχετο περήφανα στο λιμάνι της Αλεξανδρείας.

 

«Επιστρέφομεν εις την Αλεξάνδρειαν, ύστερα από απουσία σαράντα μόνον ημερών, αλλά μας φαίνεται πως ελλείπαμε χρόνια ολόκληρα» .

 

Μοναδική υπήρξε η υποδοχή από τα συμμαχικά πλοία που ναυλοχούσαν στο λιμένα της Αλεξάνδρειας. Χίλια καπέλα σηκώνονται στον αέρα, ενώ από χίλια στόματα υψώνεται στον ουρανό το επιφώνημα «Ούρρα, Ούρρα, Ούρρα».

 

Ο Βρετανός Ναύαρχος της Ανατολικής Μεσογείου εξέπεμψε ακολούθως το παρακάτω σήμα προς το πλήρωμα του «Αδρία»:

«Επιθυμώ να εκφράσω εκ μέρους του Βρετανικού Β.Ν. τον θαυμασμό μας και την εκτίμησή μας προς τους Έλληνες αξιωματικούς και ναύτες. Οι πράξεις τους ήταν σύμφωνες με τις ανώτερες παραδόσεις του Ναυτικού και θα διατηρηθούν για πάρα πολύ καιρό στη μνήμη μας». A.V. WILLIS, Αντιναύαρχος

 

Τέλος, ο Βρετανός Αρχηγός Στόλου της Μεσογείου, στο σχετικό σήμα του, μεταξύ άλλων υπογράμμιζε τα εξής:

«Παρακολούθησα με θαυμασμό τον γεμάτο αποφασιστικότητα τρόπο, με τον οποίο ο Κυβερνήτης του πλοίου κατέστησε το κατεστραμμένο πλοίο του ικανό να πλεύσει και το επανέφερε για τόσα μίλια και με τόσες δυσκολίες. Ελπίζω ότι οι γενναίοι Αξιωματικοί και άνδρες του θα βρουν γρήγορα κάποιο άλλο πλοίο, με το οποίο θα συνεχίσουν τον αγώνα και ότι ο «Αδρίας» θα είναι και πάλι μια μέρα έτοιμος για υπηρεσία στο Β.Ν.».

 

Δεν πραγματοποιήθηκε η επισκευή του λόγω της λήξεως του πολέμου στην περιοχή της Μεσογείου. Το 1945 επιστράφηκε στην Αγγλία όπου και πουλήθηκε για παλιοσίδερα.

 

Το 2004 εντοπίσθηκαν πολλά από τα πλοία που βυθίσθηκαν στις ηρωικές επιχειρήσεις της Δωδεκανήσου. Μαζί μ’ αυτά εντοπίσθηκε και η βυθισμένη πλώρη του ΑΔΡΙΑ κοντά στο ναυάγιο του HURWORTH. Εκεί δυστυχώς βρίσκεται ακόμα και σήμερα!

 

parapona-rodou.blogspot.gr

Η 28η Οκτωβρίου 1940 και η Αγία Σκέπη

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 

Η εθνική επέτειος της 28ης Οκτωβρίου από το 1952 συνεορτάζεται με την Παναγία, την Αγία Σκέπη, όπως η εθνική εορτή της 25ης Μαρτίου συνεορτάζεται με τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Από το τέλος του 9ου αιώνα – αρχές 10ου έως το 1952 η Θεομητορική εορτή της Αγίας Σκέπης εορταζόταν την 1η Οκτωβρίου. Καθιερώθηκε επί αυτοκράτορος Λέοντος Στ΄ του Σοφού (886-912) σε ανάμνηση της απαλλαγής της Βασιλεύουσας από την απειλή των Βουλγάρων και των Αγαρηνών. Πρόκειται για εορτή ευχαριστίας προς την Παναγία, όπως εκείνη που καθιερώθηκε τον 7ο αιώνα με τον Ακάθιστο Ύμνο, όταν η Παναγία βοήθησε να αντιμετωπισθεί με επιτυχία η πολιορκία της Κωνσταντινούπολης από τους Αβάρους.

 

Ο άγιος Ανδρέας, ο κατά Χριστόν σαλός, κατά τις μάχες με τους αγαρηνούς σε ολονύχτια αγρυπνία προσευχής του είδε την Παναγία να προστατεύει την Βασιλεύουσα σκεπάζοντάς Την με το «μαφόριό» Της (λεπτό πέπλο που καλύπτει το κεφάλι και τους ώμους). Η αφήγησή του έδωσε δύναμη στο λαό, που αντιμετώπισε με επιτυχία τους πολιορκητές. Έκτοτε η Αγία Σκέπη της Παναγίας θεσπίσθηκε ως μία των Θεομητορικών εορτών.  

 

Οι Αγωνιστές του 1821 είχαν επίσης βοηθό τους την Παναγία, όπως και οι Έλληνες του ΟΧΙ. Στο Χρονικό του για το 1940 ο Ηλίας Βενέζης έγραψε ότι οι Έλληνες πολύ θύμωσαν με την άνανδρη επίθεση του ιταλικού υποβρυχίου εναντίον του πολεμικού πλοίου «Έλλη» στο λιμάνι της Τήνου, τον 15Αύγουστο του 1940, στην εορτή της Κοίμησης της Παναγίας. Έκαμαν υπομονή μήπως και διατηρηθεί η ειρήνη. Όμως ακολούθησε η άνανδρη επίθεση των Ιταλών στις 28 Οκτωβρίου του 1940. Τότε, γράφει ο Βενέζης, «οι ξένοι που βλέπανε τα γεγονότα λέγανε ότι οι ολιγάριθμοι Έλληνες θα γονατίσουν σε μιαν ημέρα στον ισχυρό εισβολέα!». Μα ο λαός πίστευε πως θα τον βοηθήσει η προσβεβλημένη τον 15Αύγουστο Παναγία. «Καλά! Περιμένετε και θα δείτε ύστερα από ένα μήνα, στα Εισόδια της Θεοτόκου» απαντούσαν οι Έλληνες, που θεωρούσαν «αντίχριστο» τον εισβολέα. Γι’ αυτό, σημειώνει ο Βενέζης, οι μητέρες έστελναν τους γιούς τους να πολεμήσουνε τους Ιταλούς λέγοντάς τους: «Να μη γυρίσετε αν δεν ρίξετε τον αντίχριστο στη θάλασσα».  

 

Την Παναγία έβλεπαν στα βουνά της Πίνδου οι Έλληνες στρατιώτες κατά τον Ελληνο – Ιταλικό πόλεμο. Ο Χρήστος Ζαλοκώστας στο βιβλίο του «Πίνδος - Η εποποιία στην Αλβανία» (Εκδ. «ΕΣΤΙΑΣ», Αθήνα, 2016) αναφέρει μαρτυρίες στρατιωτών ότι είδαν την Παναγία και ένιωσαν την προστασία της. Ο Αρχιεπίσκοπος Σπυρίδωνας (1949-1956), που ηρωικά αγωνίστηκε για τα δίκαια των Βορειοηπειρωτών, μετά τη διαπίστωσή του ότι οι Έλληνες του 1940 βίωσαν τη Σκέπη της Παναγίας όπως εκείνοι του 9ου αιώνα, πρότεινε στην Ιερά Σύνοδο και Αυτή στη συνεδρίασή της 21ης Οκτωβρίου 1952 αποφάσισε η εορτή της Αγίας Σκέπης από την 1η Οκτωβρίου να μεταφερθεί στις 28 Οκτωβρίου. Ενέκρινε επίσης την Ακολουθία του εορτασμού, την οποία έγραψε ο σπουδαίος Αγιορείτης υμνογράφος του 20ού αιώνα Γεράσιμος Μικραγιαννανίτης.-

π.Αρσένιος Βλιαγκόφτης- πρ. Σιναίου Δαμιανός: Δυστυχώς η μονή «πουλήθηκε» από την ελληνική κυβέρνηση

από το κανάλι Εγρήγορση 

 

Εκπομπή με τον π. Αρσένιο Βλιαγκόφτη [Κυριακή, 25 Οκτωβρίου 2026]

ΑΓΙΟΣ ΜΑΡΤΥΣ ΝΕΣΤΩΡ

(Ο θρίαμβος της πίστεως επί της ανθρώπινης ισχύος)

 

Του ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού 

 

Ο απόστολος Παύλος, γράφοντας στον αγαπημένο μαθητή του Τιμόθεο, τον προτρέπει να αντιμετωπίσει με γενναιότητα τις δοκιμασίες και τους διωγμούς της εποχής του: «οὐ γὰρ ἔδωκεν ἡμῖν ὁ Θεὸς πνεῦμα δειλίας, ἀλλὰ δυνάμεως καὶ ἀγάπης καὶ σωφρονισμοῦ· μὴ οὖν ἐπαισχυνθῇς τὸ μαρτύριον τοῦ Κυρίου ἡμῶν... ἀλλὰ συγκακοπάθησον τῷ εὐαγγελίῳ κατὰ δύναμιν Θεοῦ» (Β΄Τιμ.1,7-8). Η αποστολική αυτή παρακαταθήκη υπήρξε οδηγός και πηγή δυνάμεως για όλους τους Μάρτυρες της Εκκλησίας, οι οποίοι δεν υποχώρησαν μπροστά στις απειλές, τα βασανιστήρια και τον θάνατο, αλλά ομολόγησαν με παρρησία τον Χριστό. Ανάμεσα σε αυτούς εξέχουσα θέση κατέχει ο άγιος Μάρτυς Νέστωρ, ο γενναίος αθλητής της πίστεως και συνεργός στη δόξα του αγίου μεγαλομάρτυρος Δημητρίου.

 

Ο άγιος Νέστωρ καταγόταν από τη Θεσσαλονίκη, μία από τις σπουδαιότερες πόλεις της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, η οποία ήδη από τον 1ο αιώνα είχε δεχθεί το κήρυγμα του Αποστόλου Παύλου και διέθετε ακμάζουσα χριστιανική κοινότητα. Παρά την πρόοδο της Εκκλησίας, η ειδωλολατρία εξακολουθούσε να κυριαρχεί στον δημόσιο βίο, υποστηριζόμενη από το ρωμαϊκό κράτος, το οποίο θεωρούσε την παραδοσιακή θρησκεία απαραίτητο θεμέλιο της κοινωνικής και πολιτικής συνοχής.

 

Γεννημένος στα τέλη του 3ου αιώνα, ο Νέστωρ ανατράφηκε από ευσεβείς γονείς και γαλουχήθηκε με τις αλήθειες του Ευαγγελίου. Διακρινόταν για την ευγένεια του χαρακτήρα του, τη σωματική του ρώμη, αλλά κυρίως για την ακλόνητη πίστη και το γενναίο φρόνημά του. Η ζωή των Μαρτύρων, που θυσιάζονταν για τον Χριστό, αποτελούσε γι’ αυτόν πηγή έμπνευσης και πρότυπο αφοσιώσεως στον Θεό.

 

Κατά την παράδοση, ο Νέστωρ συνδεόταν στενά με τον άγιο Δημήτριο, τον υψηλόβαθμο αξιωματικό του ρωμαϊκού στρατού, ο οποίος ήταν κρυφά χριστιανός και πρωτοστατούσε στην πνευματική καθοδήγηση των πιστών της Θεσσαλονίκης. Για τον πρότερο βίο του Νέστορος γνωρίζουμε ελάχιστα, καθώς τα περισσότερα στοιχεία διασώζονται μέσα από το συναξαριακό υλικό που συνδέεται με τον βίο του αγίου Δημητρίου.

 

Στις αρχές του 4ου αιώνα, κατά την περίοδο των μεγάλων διωγμών του Διοκλητιανού και του Μαξιμιανού, η Θεσσαλονίκη βρέθηκε στο επίκεντρο των αντιχριστιανικών διώξεων. Ο αυτοκράτορας Μαξιμιανός, ένθερμος υποστηρικτής της ειδωλολατρίας, έφθασε στην πόλη και εξαπέλυσε σκληρό διωγμό κατά των χριστιανών. Μεταξύ των συλληφθέντων ήταν και ο άγιος Δημήτριος, ο οποίος φυλακίστηκε εξαιτίας της χριστιανικής του πίστεως.

 

Την ίδια περίοδο, ο αυτοκράτορας διοργάνωσε αγώνες στο στάδιο της πόλεως. Εκεί πρωταγωνιστούσε ο περίφημος μονομάχος Λυαίος, άνθρωπος εξαιρετικά δυνατός και φοβερός στην πάλη, τον οποίο οι ειδωλολάτρες θεωρούσαν σχεδόν ανίκητο. Σκοπός του Μαξιμιανού ήταν να εξευτελίσει τους χριστιανούς και να αποδείξει ενώπιον του λαού την υποτιθέμενη αδυναμία τους.

 

Μπροστά στην πρόκληση αυτή, ο νεαρός Νέστωρ δεν μπορούσε να ανεχθεί τη χλεύη κατά της πίστεως. Θεώρησε ότι έπρεπε να δοθεί μαρτυρία όχι για τη δική του δύναμη, αλλά για τη δύναμη του αληθινού Θεού. Πριν εμφανισθεί στο στάδιο, επισκέφθηκε τον φυλακισμένο Δημήτριο και ζήτησε την ευχή του. Ο άγιος τον ευλόγησε και του προείπε τόσο τη νίκη κατά του Λυαίου όσο και το μαρτύριό του για χάρη του Χριστού.

 

Ενισχυμένος από την ευχή του πνευματικού του καθοδηγητή, ο Νέστωρ παρουσιάστηκε ενώπιον του αυτοκράτορα και δήλωσε ότι επιθυμεί να αγωνιστεί με τον Λυαίο. Το πλήθος γέλασε περιφρονητικά βλέποντας έναν νεαρό να αντιπαρατίθεται σε έναν δοκιμασμένο γίγαντα της αρένας. Όταν όμως άρχισε η αναμέτρηση, ο Νέστωρ, επικαλούμενος τον Χριστό, κατόρθωσε να νικήσει και να θανατώσει τον αντίπαλό του. Η απροσδόκητη αυτή νίκη γέμισε χαρά τους χριστιανούς και προκάλεσε σύγχυση και οργή στους διώκτες τους.

 

Ο Μαξιμιανός, ταπεινωμένος από την έκβαση της μονομαχίας, ζήτησε να μάθει με ποια δύναμη ο νεαρός κατόρθωσε να καταβάλει τον Λυαίο. Ο Νέστωρ ομολόγησε χωρίς δισταγμό: «Με τη δύναμη του Χριστού και με τις ευχές του δούλου Του Δημητρίου». Η απάντηση αυτή υπήρξε η δημόσια ομολογία της πίστεώς του.

 

Τότε ο αυτοκράτορας διέταξε αμέσως τον θάνατο και των δύο. Ο άγιος Δημήτριος λογχίσθηκε μέσα στη φυλακή, ενώ ο άγιος Νέστωρ οδηγήθηκε έξω από τα τείχη της πόλεως και αποκεφαλίσθηκε, λαμβάνοντας το αμαράντινο στεφάνι του μαρτυρίου.

 

Η Εκκλησία τιμά τη μνήμη του αγίου Μάρτυρος Νέστορος στις 27 Οκτωβρίου, την επομένη της εορτής του αγίου Δημητρίου, υπογραμμίζοντας έτσι τον ιδιαίτερο πνευματικό δεσμό που συνέδεε τους δύο αγίους.

 

Τα διαχρονικά μηνύματα του Αγίου Νέστορος

 

Η μορφή του αγίου Νέστορος διδάσκει ότι η αληθινή δύναμη δεν βρίσκεται στη σωματική ρώμη, στην πολιτική ισχύ ή στα υλικά μέσα, αλλά στην πίστη στον Θεό. Ο νεαρός Μάρτυρας αποδεικνύει ότι ο άνθρωπος που εμπιστεύεται ολοκληρωτικά τον Χριστό μπορεί να υπερβεί τα ανθρώπινα μέτρα και να νικήσει κάθε φόβο.

 

Παράλληλα, η σχέση του με τον άγιο Δημήτριο αναδεικνύει τη σημασία της πνευματικής καθοδήγησης μέσα στην Εκκλησία. Ο Νέστωρ δεν ενεργεί αυτόνομα, αλλά ζητεί την ευλογία του πνευματικού του πατέρα και εντάσσει τον αγώνα του στην εκκλησιαστική ζωή.

 

Τέλος, το μαρτύριό του υπενθυμίζει ότι ο χριστιανισμός δεν θριάμβευσε χάρη σε κοσμική δύναμη, αλλά χάρη στην πίστη, τη θυσία και την αυταπάρνηση ανθρώπων που προτίμησαν να χάσουν τη ζωή τους παρά να αρνηθούν τον Χριστό.

 

Έτσι, ο άγιος Νέστωρ παραμένει μέχρι σήμερα φωτεινό πρότυπο χριστιανικού θάρρους, ομολογίας και εμπιστοσύνης στη δύναμη του Θεού, η οποία «ἐν ἀσθενείᾳ τελειοῦται» (Β΄ Κορ.12,9).

 

Ο άγιος Νέστωρ δεν θριάμβευσε επειδή ήταν ισχυρότερος από τον Λυαίο, αλλά επειδή ήταν ελεύθερος από τον φόβο. Όποιος παραδίδει τον εαυτό του στον Χριστό παύει να λογαριάζει τη δύναμη των αντιπάλων και αναπαύεται στη δύναμη του Θεού. Γι' αυτό η Εκκλησία δεν τον τιμά ως νικητή ενός μονομάχου, αλλά ως νικητή της δειλίας και λαμπρό ομολογητή της πίστεως.

 

Ας έχουμε τις πρεσβείες του Αγίου Μάρτυρα Νέστωρα στον θρόνο της μεγαλοσύνης του Θεού και ας γίνουμε μιμητές του ηρωικού του φρονήματος, το θάρρος της ομολογίας του, την ακλόνητη πίστη του στο Χριστό και την καταφρόνηση των όποιων αυθαιρεσιών της κοσμικής εξουσίας!