Ο ΠΛΟΥΣ ΤΗΣ ΑΡΓΩ ΣΤΗ ΔΥΣΗ

Γράφει ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Τον πλου θα υμνήσω της Αργώς, της πολύκωπης και δοξασμένης,
που από την Ιωλκό ξεκίνησε, απ’ άκρα θεσσαλική γη,
και δρόμους άνοιξε σε πέλαγα που άνθρωπος δεν γνώρισε.

Καθώς και ο Απολλώνιος ο Ρόδιος δίδαξε,
πρώτα στον Εύξεινος Πόντος επήγαν οι ανδρείοι,
και στην Κολχίδα τη βαθυγείτονα·
εκεί τους κυνήγησε ο Αιήτης ο φοβερός.
Κι εκείνοι, σοφά φρονώντας,
όχι προς νότον έστρεψαν τα πανιά,
μα προς τον βορρά, να φύγουν απ’ την παγίδα.

μπορεί  και από περιέργεια

 

Ποταμούς και παραπόταμους διέσχισαν, και γη παγωμένη με από τους υπερβορείους  φιλοξενήθηκαν
με  την Αργώ σε εκτάσεις λευκές και άγριες παρασύρθηκαν,
ως που έφτασαν στα πέρατα του Αρκτικού,
εκεί όπου η γη με τον ουρανό συνομιλεί

 και  τον Πολικό Αστέρα άνωθεν της κεφαλής

Κι από εκεί στον μέγα Ωκεανό κατέβηκαν, τον Ατλαντικό,
και μέσω των Ηρακλείων Στηλών
επέστρεψαν πάλι σε γνώριμα νερά.

Αλλά και δεύτερον πλου ετόλμησαν οι Αργοναύτες,
με κυβερνήτες τον Ιάσονα και τον θεσπέσιο Ορφέα,
πάνω στην Αργώ, την αγαπημένη των θεών.

Ένα πρωί, από την Ιωλκό, τον σημερινό Βόλο,
ξεκίνησαν — στόλος πολύς,
και άνδρες γενναίοι, πλήθος αμέτρητο.

Κι όλη η πόλη τούς συνόδευσε με ευχές,
καθώς άφηναν πίσω τους τη γη των πατέρων.

Με ούριους ανέμους διέσχισαν τη Μεσόγειο,
κι έφτασαν στις Ηράκλειες Στήλες,
όπου στάθηκαν να ξαποστάσουν
και να γεμίσουν τα σκεύη με νερό και τροφή.

Κι έπειτα άνοιξαν πανιά για τη μακρινή Ατλαντίδα
τις Αζόρες.

Θαύμα μεγάλο αντίκρισαν τα μάτια τους:
νησιά πράσινα, γαλήνια, ευλογημένα.
Κι ενθυμήθηκαν όσα ο Πλάτων δίδαξε,
για χώρα που ο Ζευς καταπόντισε
για την ύβρη των ανθρώπων της.

Εκεί πέρασαν τον χειμώνα,
με βροχές πολλές, μα δίχως παγετό.

Και ύστερα ακολούθησαν τον «Μεγάλο Ποταμό»,
που αδιάκοπα ρέει από ανατολή σε δύση,
σαν φλέβα της γης.

Το ρεύμα τους έφερε πρώτα προς τον βορρά
κι έπειτα προς τον νότο·
και τότε αντίκρισαν τα νησιά των Βερμούδων

Άνδρο ονοματήσανε ένα νησί βορείως  αυτών

 Στις Βερμούδες έμειναν για καιρό,
να αναπαυθούν και να συλλέξουν γνώση
για ανέμους, για ρεύματα και για θάλασσες άγνωστες.

Φιλόξενος ήταν ο λαός εκείνος.
Και επισκεύασαν το πλοίο τους,
κατάρτι και αμπάρι.

Στο Μπίμινι, ένα πιθάρι με λάδι
χάθηκε στα βάθη της θάλασσας·
κι όσο κι αν οι δύτες αγωνίστηκαν,
δεν μπόρεσαν να το ανασύρουν.

(Και σήμερα απορούν οι άνθρωποι
πώς βρέθηκε εκεί ελληνικός αμφορέας.)

Έπειτα διέπλευσαν τις ακτές της Νοτίου Αμερικής,
περνώντας από τη Τζαμάικα, το Πουέρτο Ρίκο,
την Ισπανιόλα και το Τρινιντάντ.

Και μπήκαν στον μέγα Αμαζόνιος,
ποταμό αχανή σαν θάλασσα.

Πολλούς λαούς γνώρισαν,
πολλές φυλές και τόπους άγνωστους.

Κι έφτασαν ως το Κούσκο,
στους Ίνκας του Περού.

Εκεί αντάλλαξαν σοφία και τέχνες,
και δίδαξαν πολλά από τον πολιτισμό τους.
Σημεία ιερά άφησαν:
τη Μέδουσα, την τρίαινα του Ποσειδώνα,
και άλλα σύμβολα αρχαία και την Γοργόνα

Και σαν θεούς τους τίμησαν οι άνθρωποι εκείνοι,
και τους φιλοξένησαν με αγάπη.και τους κοίμησαν σε κλίνη

Όταν ήρθε η ώρα του γυρισμού,
τους αποχαιρέτησαν με δώρα και δάκρυα·
γιατί αγαπητοί ήταν οι Έλληνες σε κάθε γη παντού.

 

Τους δωρίσαμε ακόμα

το ανεμολόγιο (πλάκα Εκενικ) του Ποσειδώνα

χρήσιμο στους ναυτικούς

Μα ύστερα, όταν ήρθαν οι ξένοι κατακτητές,
πολλά από αυτά χάθηκαν ή κρύφτηκαν,
για να σβηστεί η μνήμη των  θεών  και να  επικρατήσει των  κατακτητών

Μόνο η Αργώ, λέγουν, τόλμησε τέτοιον πλου —
πέρασε πέτρες και κύματα φοβερά,
και διέσχισε τον Ατλαντικό
μέσα από κύκλους παγωμένους.

Και ο Όμηρος τραγούδησε:

«ἡ δέ τοι οὐκ ἄν τις ναῦς ἀνδρῶν ἀλεείνοιτο…»

Διότι καμία ναυς ανθρώπων δεν  μπορούσε να περάσει εκεί,
παρά μόνον η Αργώ,
που την οδήγησαν οι θεοί.

Γιατί αυτή ήταν πλοίο που πετούσε και στον αέρα

τη βαρύτητα την έκαναν πέρα

και δε χρειάζοταν  τιμονιέρης να την πηδαλιουχεί,

 από τον  πλοίαρχο  έπαιρνε άυλη την εντολή

Και καθώς λέγεται, ο δρόμος προς τη Δύση
δεν ήταν ίσος,
μα γεμάτος κύκλους, κινδύνους και περιπλάνηση.

Διότι η Δύση τότε ήταν άγνωστη και φοβερή—
χώρος χαμού ή ατέρμονης πορείας, εκεί και του Πλούτωνα η κατοικία
πιο αβέβαιος κι από ταξίδι προς τη σελήνη.

(21/4/26)

Αμφικτύων– Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης             

Συγγραφέας, Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών                
http://www.amphiktyon.blogspot.com

Επιστρέφει ψίχουλα στην κοινωνία από το ματωμένο πλεόνασμα

Αθήνα, 22/4/2026  

 

Επιστρέφει ψίχουλα στην κοινωνία από το ματωμένο πλεόνασμα 

 

Η κυβέρνηση, για ακόμα μια φορά, επέλεξε την εξαγγελία επιδομάτων ελεημοσύνης και μέτρων στήριξης των φτωχοποιημένων Ελλήνων σε πλήρη «συγχρονισμό» με τις πολιτικές ανάγκες της.

 

Υποδυόμενη ότι ενδιαφέρεται για την δημογραφική κρίση της χώρας και την οικονομική στενότητα των νοικοκυριών και των οικογενειών με παιδιά, ανακοίνωσε με στόμφο το απαξιωτικό ποσό των 0,29 ευρώ την ημέρα ως επίδομα για κάθε παιδί. Ούτε μισό κουλούρι για το σχολείο ημερησίως δεν καλύπτει η «φιλανθρωπία» Μητσοτάκη!

 

Τα μέτρα-ασπιρίνες βαφτίστηκαν «κοινωνική στήριξη» αλλά επί της ουσίας πρόκειται για την επιστροφή ενός μικρού μέρους των χρημάτων που αφαιρέθηκαν από τους πολίτες. Είναι η δική της πολιτική υπερφορολόγησης, μέσω της οποίας συγκέντρωσε, εκ του υπερπλεονάσματος, 500 εκατομμύρια ευρώ για να μοιράσει «καθρεφτάκια στους ιθαγενείς».

 

Την ξέφρενη ακρίβεια δεν την γιατρεύουν ούτε οι φιλανθρωπίες ούτε τα ψίχουλα.

 

Λύση δεν δίνουν, ούτε η αύξηση-ντροπή των 50 ευρώ στο επίδομα των χαμηλοσυνταξιούχων, την πλέον αδικημένη κατηγορία συμπολιτών μας, ούτε βέβαια το μηδαμινής αξίας fuel pass, που δεν φτάνει για μετακίνηση με πατίνι!

 

Όλοι γνωρίζουν πόσο γρήγορα θα εξανεμιστεί, καθώς η αγορά διατηρεί και αυξάνει τις υψηλές τιμές. Διατηρεί υψηλές τις τιμές. Λύση δεν αποτελεί για τον αγροτικό πληθυσμό, η συνέχιση της επιδότησης στα λιπάσματα, αφού αντιμετωπίζει μόνο επιφανειακά το πρόβλημα, καθώς το αυξημένο ενεργειακό κόστος παραμένει και μετακυλίεται στην αγροτική παραγωγή και τελικά στις τιμές των τροφίμων.

 

Η ΝΙΚΗ καταγγέλλει την κυβέρνηση ως επίσημο μηχανισμό ανακύκλωσης της ακρίβειας. Δεν την αντιμετωπίζει, τη συντηρεί. Δεν ασκεί κοινωνική πολιτική, απλά διαχειρίζεται επικοινωνιακά τη φτωχοποίηση.

Οι πολλές ώρες μπροστά στην τηλεόραση αυξάνουν τον κίνδυνο μελλοντικής άνοιας

Οι άνθρωποι που κάθονται για πολλές ώρες μπροστά στην τηλεόραση, αντιμετωπίζουν αυξημένη πιθανότητα να εμφανίσουν άνοια στο μέλλον, δείχνει μια αμερικανική επιστημονική μελέτη.

Η συσχέτιση αυτή αποδίδεται κυρίως στην καθιστική συμπεριφορά, η οποία έχει συσχετιστεί από καιρό με την εμφάνιση της καρδιομεταβολικής νόσου και τώρα αυτό επεκτείνεται και στην άνοια.

Όμως δεν ισχύει το ίδιο για την χρήση υπολογιστή, η οποία είναι επίσης μια καθιστική δραστηριότητα, αλλά δεν φαίνεται να αυξάνει τον κίνδυνο για άνοια.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής τον δρ Ντέηβιντ Ράιχλεν του Πανεπιστημίου της Νότιας Καλιφόρνιας, οι οποίοι έκαναν τη σχετική δημοσίευση στο περιοδικό της Εθνικής Ακαδημίας Επιστημών των ΗΠΑ (PNAS), ανέλυσαν στοιχεία για 146.651 ανθρώπους άνω των 60 ετών, που δεν είχαν διαγνωστεί με άνοια στην αρχή της μελέτης.

Οι συμμετέχοντες κατέγραφαν και ανέφεραν πόση ώρα αφιέρωναν καθημερινά σε δύο καθιστικές δραστηριότητες, την παρακολούθηση τηλεόρασης και τη χρήση ηλεκτρονικού υπολογιστή, καθώς επίσης πόσο χρόνο περνούσαν σε σωματική άσκηση και σε άλλες κινητικές δραστηριότητες.

Μετά από περίπου 12 χρόνια, 3.507 άτομα είχαν διαγνωστεί με άνοια.

Αφού ελήφθησαν υπόψη άλλοι παράγοντες κινδύνου (παχυσαρκία, χρήση αλκοόλ, επάγγελμα κ.α.), η μελέτη συμπέρανε ότι υπάρχει σαφώς σχέση ανάμεσα στην πολλή ώρα μπροστά στην τηλεόραση και στον κίνδυνο μελλοντικής άνοιας.

Ο κίνδυνος μειωνόταν κάπως, αν κάποιος συνδύαζε την πολλή τηλεόραση με υψηλά επίπεδα σωματικής δραστηριότητας.

Αντίθετα, βρέθηκε ότι ο λιγότερος χρόνος σε υπολογιστή σχετιζόταν με αυξημένο κίνδυνο άνοιας στο μέλλον, πιθανώς επειδή η χρήση υπολογιστή, αν και καθιστική, είναι μια νοητικά διαδραστική δραστηριότητα που κρατά σε εγρήγορση τον εγκέφαλο.

Οι ερευνητές συμπέραναν ότι τελικά, όσον αφορά τον κίνδυνο άνοιας, έχει περισσότερη σημασία όχι τόσο ο συνολικός χρόνος καθισιού, όσο σε ποιες ακριβώς καθιστικές δραστηριότητες αφιερώνεται αυτός ο χρόνος, εφόσον η τηλεόραση αλλά όχι ο υπολογιστής αυξάνουν τον κίνδυνο για άνοια.

πηγή

Πικρές Αλήθειες «Χωρίς Προπέτασμα Καπνού»

Προφορικό πιπεράτο του Γιώργου Πιπερόπουλου

 

Το σημερινό πιπεράτο μου, ανήμερα της ονομαστικής μου εορτής του Αγίου Γεωργίου, Μεγαλομάρτυρα και Τροπαιοφόρου, δεν είναι σε γραπτό λόγο αλλά προφορικό καθώς αισθάνθηκα την ανάγκη να μονολογήσω για σχεδόν 12 λεπτά στο «Youtube» και να αναφερθώ σε κάποιες πικρές κοινωνικό-οικονομικό-πολιτικές αλήθειες ξεκινώντας από την προχθεσινή επέτειο της 21ης Απριλίου 1967 και καταλήγοντας στην πολύ πρόσφατη υπόσχεση - δέσμευση του Πρωθυπουργού μας ότι θα φέρει προς συζήτηση στη Βουλή των Ελλήνων για αλλαγή το περιβόητο άρθρο 86 του Συντάγματος που αναφέρεται σε «ευθύνες Υπουργών» καλύπτοντας ουσιαστικά «ανευθυνότητες»..

 

Στον σημερινό μονόλογο έδωσα και μια απάντηση σε αμέτρητες ερωτήσεις που δέχομαι από γνωστούς και αγνώστους συμπατριώτες και συμπατριώτισσες εδώ και πολλά χρόνια και αφορούν στο γεγονός ότι δεν βγαίνω σε τηλεοπτικά παράθυρα και μπαλκόνια..

 

Σας καλώ να με δείτε και να ακούσετε τις πικρές αλήθειες που αναφέρω χρησιμοποιώντας τον παρακάτω σύνδεσμο:

https://www.youtube.com/watch?v=nCsVkvzbcq0&t=12s

Μια στημένη τρομοκρατική ενέργεια κατά του Ισραηλ οδήγησε στο αίσχος και την γενοκτονία της Γάζας (βίντεο)

από το κανάλι Al Jazeera English

Δυστυχώς είναι μόνο στα αγγλικά αλλά θα καταλάβετε πολλά και όσοι δεν τα μιλάτε..... 

 

Μερικές σκέψεις για προβληματισμό:

 

Το πρωί της 7ης Οκτωβρίου 2023 και ενώ είχε ήδη ξημερώσει, όταν η Χαμάς εξαπέλυσε την τρομοκρατική και δολοφονική της επίθεση κατά αμάχων ισραηλινών και αποτέλεσε ουσιαστικά την αφορμή για αυτόν το πολύνεκρο πόλεμο κυρίως για τους αμάχους και τα παιδιά, που βρίσκονταν ο Ισραηλινός στρατός που με δεκάδες παρατηρητήρια και φυλάκια έχει περικυκλώσει την πόλη, η οποία είναι ΚΑΙ περιφραγμένη από τείχη και συρματοπλέγματα; 

 

Πως πέρασαν εκατοντάδες λευκά οχήματα γεμάτα αντάρτες της Χαμάς τα συνοριακά φυλάκια από τις λεωφόρους, χωρίς να γίνουν αντιληπτά και ενώ επί ώρες φορτώνονταν με τους τρομοκράτες και τον οπλισμό τους; 

 

Πως πέταξαν τρομοκράτες της Χαμάς με ανεμόπτερα και προσγειώθηκαν στο μουσικό φεστιβάλ που διεξαγόταν εκεί παραδίπλα;

 

Που βρίσκονταν τα δεκάδες ντρον επιτήρησης του Ισραηλινου στρατού, καθώς και οι δορυφόροι που κατασκοπεύουν ολόκληρη την Γάζα εδώ και χρόνια;

 

Τι ακριβώς παίχθηκε εκείνο το βράδυ και το επόμενο ξημέρωμα, ώστε οι τρομοκράτες της Χαμάς να βγουν ανενόχλητοι και να εισβάλλουν στα απροστάτευτα Κιμπούτς και τις παραμεθόριες πόλεις του Ισραήλ, σκοτώνοντας αδιακρίτως άοπλους πολίτες;

 

Μπορεί ένας από τους πιο σύγχρονους και εμπειροπόλεμους στρατούς στον κόσμο να αιφνιδιαστεί και εν μέσω ημέρας από τρομοκράτες τους οποίους έχει περικυκλωμένους;

 

Στέκουν οι δικαιολογίες του Ισραηλινού στρατού, ότι αιφνιδιάστηκε διότι δεν πίστευε ποτέ ότι οι τρομοκράτες της Χαμάς θα έκαναν μια τέτοια ενέργεια; 

 

Είχε προειδοποιήσει τουλάχιστον έναν χρόνο πριν η Μοσάντ ότι υπάρχει περίπτωση και σχέδιο τέτοιας επιχείρησης από την πλευρά της Χαμάς; 

 

Που βρίσκεται σήμερα στρατιώτης του Ισραηλινού στρατού που είπε, ότι το προηγούμενο βράδυ, ήρθαν εντολές να εκκενώσουν σε συγκεκριμένα σημεία φυλάκια και παρατηρητήρια; 

 

Για να μας στραβώσουν αποστράτευσαν και μερικούς ανώτατους αξιωματικούς με πρόσχημα της ανικανότητά τους να προλάβουν την τρομοκρατική επίθεση.... 

 

Ποιος είχε όφελος από αυτήν την πράξη της Χαμάς τελικά;

Αυτός που τελικά ωφελήθηκε είναι και ο σχεδιαστής της επιχείρησης.... 

 

Κάποιοι νομίζουν ότι τελικά τρώμε όλοι κουτόχορτο σε αυτόν τον πλανήτη.... 

Ο Γιώργος, 27 ετών, βρίσκεται μπροστά σε μια σκληρή πραγματικότητα. Οσοι θέλετε και μπορείτε βοηθείστε.

Φίλες και φίλοι, Χριστός Ανέστη,

 

Σήμερα δεν σας γράφουμε απλώς για να ενημερώσουμε.
Σας γράφουμε γιατί ένας νέος άνθρωπος παλεύει για τη ζωή του.
 

Ο Γιώργος, 27 ετών, βρίσκεται μπροστά σε μια σκληρή πραγματικότητα.
Μια σπάνια και σοβαρή πάθηση στο εσωτερικό μέρος του αυτιού έχει φέρει την υγεία του σε οριακό σημείο. Οι επιπλοκές είναι βαριές… και ο χρόνος δεν είναι με το μέρος του.

Η μόνη του ελπίδα είναι ένα δύσκολο χειρουργείο. Όχι εδώ. Μακριά. Στο Birmingham της Αγγλίας.

Και εκεί… υψώνεται ένα τείχος.

Το κόστος.

Ένα ποσό που για μια οικογένεια είναι αδύνατο να το σηκώσει μόνη της. 

Ένα βάρος που δεν αντιμετωπίζεται με λόγια… αλλά με πράξεις.

 

Και εδώ… έρχεται η δική μας στιγμή.

Ο πατέρας του Γιώργου είναι γιατρός. Ένας άνθρωπος που στάθηκε όρθιος όταν άλλοι σιώπησαν. Που πλήρωσε το τίμημα των επιλογών του. Που έμεινε μήνες χωρίς μισθό, χωρίς εργασία, χωρίς στήριξη… αλλά δεν λύγισε.

 

Σήμερα… δεν ζητά για τον εαυτό του. Ζητά για το παιδί του.

Και εμείς… τι θα κάνουμε;

Θα προσπεράσουμε; Θα πούμε «κάποιος άλλος θα βοηθήσει»; 

Ή θα σταθούμε… έστω και με κάτι μικρό;

Γιατί η αλήθεια είναι αυτή:

Δεν χρειάζονται λίγοι με πολλά. Χρειάζονται πολλοί με λίγο.

Ένα ποσό μικρό για εμάς… μπορεί να γίνει ανάσα για εκείνον.

Μπορεί να γίνει χειρουργείο. Μπορεί να γίνει ζωή.

 

Αν αυτή τη στιγμή διαβάζεις αυτές τις γραμμές… δεν είναι τυχαίο.

Είναι μια ευκαιρία.

Να αποδείξουμε ότι δεν έχουμε ξεχάσει τι σημαίνει να είμαστε άνθρωποι. Να δείξουμε ότι η αλληλεγγύη δεν είναι λέξη… είναι πράξη.

Σας καλούμε… όχι με πίεση… αλλά με καρδιά.

Σταθείτε δίπλα στον Γιώργο.

Ό,τι μπορεί ο καθένας. Όσο μπορεί. Με αγάπη.

 

Στους τραπεζικούς λογαριασμούς του Δικτύου Ελληνισμού μπορείτε να καταθέσετε τη βοήθειά σας, αναγράφοντας ως αιτιολογία «ιατρός» ή κάτι αντίστοιχο, ώστε να γνωρίζουμε ότι αφορά τη στήριξη του Γιώργου.

 

Δωρεές πιέστε εδώ

ή

1. Eurobank.

IBAN: GR70 0260 2520 0001 3020 1035 142

SWIFT BIC: ERBKGRAA

 

2. Πειραιῶς

IBAN: GR83 0171 2150 0062 1516 0816 706

SWIFT BIC:PIRBGRAA

 

3. PayPal πιέστε εδώ

https://www.paypal.com/donate/?hosted_button_id=8EY4LNTNUHVQW

 

Δικαιούχος: 

ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΔΙΚΤΥΟ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ ΚΑΙ ΣΤΗΡΙΞΗΣ

 

Μην το αφήσουμε να περάσει. Μην το αναβάλουμε.

Γιατί κάποιες στιγμές… δεν επιστρέφουν.

Ας γίνουμε η δύναμή του. Ας γίνουμε η ελπίδα του.

 

Με εκτίμηση,

Για το Δίκτυο Ελληνισμού

Μάρκος Χρηστίδης, Πρόεδρος

Μνήμη αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου. ΑΣΘΕΝΟΥΝΤΩΝ ΙΑΤΡΟΣ

Μνήμη αγίου Μεγαλομάρτυρος Γεωργίου του Τροπαιοφόρου 

 

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«ΑΣΘΕΝΟΥΝΤΩΝ ΙΑΤΡΟΣ»

 

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 6-5-2002]

 

Σήμερα, αγαπητοί μου, έχουμε την μνήμην του αγίου μεγαλομάρτυρος Γεωργίου. Τον αγαπούμε πάρα πολύ. Η Εκκλησία μας τον τιμά πάρα πολύ. Και όταν μάλιστα ακούει από το τροπάριόν του τις εξής θέσεις: «Ἀσθενούντων ἰατρός· τροπαιοφόρε μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν», τότε αισθάνεται θαυμάσια η Εκκλησία, οι Χριστιανοί. Ναι. «Ἀσθενούντων ἰατρός». Ας δοξάσουμε, λοιπόν, τον Θεό, γιατί έδωσε το χάρισμα της θεραπείας στους αγίους Του, για να γινόμαστε καλά. Και οι Χριστιανοί, όπως σας είπα, όταν αισθάνονται μία τέτοια χάριν σε κάποιον άγιον, τον τιμούν πολύ και τρέχουν, για να γιατρευτούν.

Μετά το ένδοξον μαρτύριον του αγίου Γεωργίου, που έγινε το 303, μετά Χριστόν βέβαια, χτίστηκε μεγαλοπρεπής ναός στη Λύδα της Παλαιστίνης και μεταφέρθηκε εκεί το άγιον λείψανό του. Από τότε αναρίθμητα θαύματα έγιναν εκεί. Έτσι εξηγείται γιατί κι εμείς σήμερα, ύστερα από τόσους αιώνες, ερχόμαστε να τιμήσουμε τον άγιο και να ζητήσουμε την θεραπεία των ασθενειών μας, όπως ήδη σας το είπα.

Αξίζει, όμως, να αναλύσομε τι είναι αρρώστια· πώς προκαλείται και πώς θεραπεύεται. Διότι η αρρώστια είναι εις τον τομέαν της φθοράς. Έχουμε, όπως θα γνωρίζετε, δυστυχώς, τα πρόσωπα της πτώσεώς μας στο πρόσωπο του Αδάμ είναι δύο: η φθορά και ο θάνατος. Και ο θάνατος είναι ο γνωστός θάνατος: Ο χωρισμός της ψυχής από το σώμα. Η φθορά είναι η ηλικία αυτή καθ’ εαυτήν, η οποία προκαλεί, βέβαια, την φθορά σώματος, η ηλικία αυτή καθ’ εαυτήν· βλέπουμε ότι έζησε ο Αδάμ, λέγει, 930 χρόνια. Ο Μαθουσάλας έζησε 960 χρόνια. Ο Ιώβ τόσα κ.λπ. κ.λπ. Κατεβαίνουμε δε, βλέπουμε πόσο, πόσο έζησε ο Αβραάμ, μετά ο Δαβίδ. Ο Δαβίδ λέγει: «Η ζωή του ανθρώπου είναι εβδομήντα χρόνια. Εβδομήντα. Ἐὰν δὲ ἐν δυναστείαις, ὀγδοήκοντα -Δηλαδή εάν ο άνθρωπος είναι γερής κράσεως, τότε ζει ογδόντα χρόνια- Καὶ τὸ πλεῖον αὐτῶν κόπος καὶ πόνος». «Και το περισσότερο είναι ο κόπος και ο πόνος». Αυτός όλος ο χώρος λέγεται φθορά. Φθορά· η οποία φθορά αρχίζει από την εμβρυική ηλικία του ανθρώπου. Όταν σπείρεται η ύπαρξις του ανθρώπου, ταυτοχρόνως σπείρεται και η φθορά. Ταυτοχρόνως!

Έτσι, λοιπόν, η αρρώστια γενικότερα η φθορά, είναι κάτι που μας συνοδεύει. Όμως, ο Θεός δίδει την χάρη Του και μάλιστα, και μάλιστα δια των αγίων Του, να ανακουφίζεται αυτός ο πόνος της φθοράς. Είναι πάρα πολύ σημαντικό αυτό. Αλλά, όπως σας είπα, για να ρίξουμε μια ματιά, να δούμε τι είναι η αρρώστια, τι την προκαλεί και ούτω καθεξής.

Ότι η υγεία έχει μεγάλη αξία, μόλις και ανάγκη να το πούμε. Γι’ αυτό ο λαός λέει: «Την υγειά μας να ‘χομε και όλα τα άλλα βολεύονται. Πρώτα η υγεία». Ο λαός το λέει αυτό. Πράγματι, η αξία της υγείας είναι πολύ μεγάλη. Λέει η Αγία Γραφή- Παλαιά Διαθήκη: «Κρεῖσσον πτωχὸς ὑγιὴς καὶ ἰσχύων τῇ ἕξει ἢ πλούσιος μεμαστιγωμένος εἰς σῶμα αὐτοῦ». «Είναι καλύτερος ο φτωχός –ας είναι φτωχός- αλλά να έχει όμως υγεία, παρά να είναι πλούσιος και να έχει μάστιγες –αρρώστιες- επάνω εις το σώμα του». «Ὑγιεία καὶ εὐεξία βέλτιον παντὸς χρυσίου, καὶ σῶμα εὔρωστον ἢ ὄλβος ἀμέτρητος». Ότι δηλαδή η υγεία και η ευεξία είναι το καλύτερο πράγμα. Πάνω από κάθε χρυσάφι. Και το σώμα το εύρωστον είναι «ὄλβος», πλούτος αμέτρητος. Όλα τα αγαθά του κόσμου, χωρίς την υγεία, θυμίζουν εκείνον τον μυθικό βασιλιά, ενθυμείσθε, τον Μίδα. Τον Μίδα. Ας είναι.

Αλλά συχνά, όμως, δεν προσέχομε κάτι πολύ σημαντικόν. Όταν μιλάμε για την σωματική μας υγεία, ξεχνάμε ότι ο άνθρωπος έχει και σώμα, έχει και ψυχή. Και συνεπώς μπορεί να αρρωστήσει και το σώμα και η ψυχή. Ή μόνο το σώμα, ή μόνο η ψυχή· ή και τα δυο. Έτσι, λοιπόν, σωστότερο θα ήταν να μιλάμε για την ψυχοσωματική μας υγεία. Αυτό, βεβαίως, ιδιαιτέρως τονίζεται και από αυτήν την ίδια την Ιατρική. Είναι γνωστό. Ποτέ η Ιατρική δεν βλέπει μόνο την αρρώστια του σώματος, αλλά και της ψυχής. Πολλές φορές δε θα έχει τύχει να πάμε στον γιατρό και να θέλει ο γιατρός να πάρει το ιστορικό μας. Γιατί άραγε; Τι θα τον ενδιέφερε, ο γιατρός να πάρει το ιστορικό της αρρώστιας μας; Ή της υγείας μας; Για ποιον λόγο; Θέλει μέσα στο ιστορικό μας να δει τον τρόπο με τον οποίο έχομε ζήσει, να δει πού οφείλεται η αρρώστια μας. Έτσι, λοιπόν, κάθε παρεκτροπή της ψυχής έχει και ένα αντίκτυπον νοσηρόν σημείον στο σώμα. Αυτό πρέπει να το γνωρίζουμε.

Χαρακτηριστικά γράφει ένας πολύ μεγάλος γιατρός, ο Μαρίνος Γερουλάνος, αν έχετε ακούσει, μακαρίτης βέβαια, είπε το εξής: «Ουδεμία οργανική λειτουργία υπάρχει, η οποία να μην κατευθύνεται από την ψυχήν». Ουδεμία λειτουργία. Λέω: «Έχω την κοιλιά μου, έχω το στομάχι μου, έχω, έχω…»· «που να μην κατευθύνεται», λέγει, «από την ψυχήν». «Ουδεμία λειτουργία, ουδεμία λειτουργική παρεκτροπή, ως είναι η εκδήλωσις της νόσου, εις την οποίαν να μην συμμετέχει η ψυχή». Δεν λέμε σε μια ακολουθία, στην Παράκληση: «Ἀπὸ τῶν πολλῶν μου ἁμαρτιῶν, ἀσθενεῖ τὸ σῶμα, ἀσθενεῖ μου καὶ ἡ ψυχή»; Πρέπει δε να ξέρετε ότι έχομε αμφίδρομον κίνησιν. Όταν η ψυχή ασθενεί, ασθενεί και το σώμα. Όταν το σώμα ασθενεί, ασθενεί μου και η ψυχή. Εάν, επί παραδείγματι, έχω ένα πόνο στο στομάχι, είμαι χαρούμενος ή είμαι κατσούφης; Προφανώς εδώ επηρεάζεται η ψυχή από την παρουσία του πόνου του σώματος.

Και από το δεύτερο ιατρικό συνέδριο της ιατρικής της προσωπικότητος στο Μπόσεϊ της Ελβετίας, το 1948, ειπώθηκαν τα εξής: «Η ασθένεια δεν οφείλεται μόνον εις την τυχαίαν συμβολήν ενός μικροβίου ή άλλων φυσικών παραγόντων, αλλά δηλοί- φανερώνει- και την έκφρασιν μιας δυσαρμονίας της προσωπικότητος, δυσαρμονίας της προσωπικότητος· μίαν δυσαρμονίαν μεταξύ σώματος και ψυχής». Όταν δηλαδή το ένα στρέφεται εναντίον του άλλου. Αυτά τα δύο συστατικά που έχομε, σώμα και ψυχή, όταν το ένα στρέφεται εναντίον του άλλου, τότε έχομε την παρουσία της αρρώστιας. Όταν το σώμα στρέφεται εναντίον της ψυχής ή η ψυχή στρέφεται εναντίον του σώματος.

Επιγραμματικά δε, μας λέγει η Αγία Γραφή, είναι στη Σοφία Σειράχ, εις το 38ον κεφάλαιον: «Ὁ ἁμαρτάνων ἔναντι τοῦ ποιήσαντος αὐτὸν ἐμπέσοι –το ‘’σοι’’ με όμικρον γιώτα- εἰς χεῖρας ἰατροῦ». «Εκείνος», λέει, «που αμαρτάνει έναντι του Δημιουργού Του, θα πέσει στα χέρια του γιατρού». Μεγάλη αλήθεια αυτό. Αμαρτάνεις, άνθρωπε; Δεν έρχεσαι βέβαια, ίσως, εκ πρώτης όψεως, σε αντίθεση μεταξύ σώματος και ψυχής δηλαδή, αλλά σε αντίθεση με τον Θεό, τον Δημιουργό σου; Ε, θα επιτρέψει ο Θεός να πέσεις στα χέρια του γιατρού.

Ακόμη η Αγία Γραφή μάς περιγράφει, κάπως λεπτομερώς, και τα αίτια. Πάλι Σοφία Σειράχ· μας λέγει στο 30όν κεφάλαιον τα εξής. Εκεί μιλάει και για τον γιατρό, μιλάει και για την αρρώστια κ.λπ. Ακούστε, λοιπόν, τι λέγει: «Ἀγάπα τὴν ψυχήν σου καὶ παρακάλει τὴν καρδίαν σου (:να παρηγορείς την καρδιά σου) καὶ λύπην μακρὰν ἀπόστησον ἀπὸ σου (:διώξε την λύπη)· πολλοὺς γὰρ ἀπώλεσεν ἡ λύπη (: Πολλούς κατέστρεψεν η λύπη - Η λύπη είναι φαινόμενον της ψυχής)». «Διώξε», λέει, «την λύπη μακριά, διώξε. Γιατί πολλούς κατέστρεψε η λύπη». «Καὶ οὐκ ἔστιν ὠφέλεια ἐν αὐτῇ». Δεν υπάρχει ωφέλεια. Πολλές φορές πενθούμε και λυπούμεθα υπερβολικά. Θα πενθήσουμε. Όπως λένε οι Πατέρες, εάν δεν πενθήσεις, είσαι θηριώδης. Τι θα κάνω; Τι θα κάνω; Πέθανε η μάνα μου και θα γελάω; Θα διασκεδάζω; Θα χαίρομαι; Θα λυπηθώ. Αλλά έχει, όμως, τα όριά της η λύπη. Εάν λυπηθώ παραπάνω από αυτό το οποίο πρέπει, τότε βεβαίως τα πράγματα δεν θα πάνε καθόλου καλά. Θα αρρωστήσω.

Συνεχίζει: «Ζῆλος καὶ θυμὸς ἐλαττοῦσιν ἡμέρας». «Η ζήλεια και ο θυμός ελαττώνει την ζωή». Είσαι ζηλιάρης άνθρωπος; Γρήγορα θα πεθάνεις. Είσαι θυμώδης άνθρωπος; Γρήγορα θα πεθάνεις. Γιατί θέτεις σε δυσαρμονία την ψυχή σου με το σώμα σου. «Ἐλαττοῦσιν ἡμέρας», λοιπόν, αυτά, «καὶ πρὸ καιροῦ γῆρας ἄγει μέριμναν». Αλλά και η «μέριμνα» δεν είναι η εργασία, είναι η μέριμνα. Ο Θεός μας είπε να εργαζόμεθα, αλλά όχι με μέριμνα. Τι θα πει «μέριμνα»; Προσέξτε: Όχι «φροντίδα», αλλά «η αγωνιώδης φροντίδα». Γι'αυτό ο Χριστός μας είπε: «Μὴ μεριμνᾶτε τῇ ψυχῇ ὑμῶν» κ.λπ. κ.λπ.». «Μη μεριμνάτε. Δηλαδή, μην έχετε αγωνιώδη φροντίδα». Κατά τα άλλα πρέπει να έχουμε φροντίδα. Πολλές φορές λέγω το παράδειγμα, με ακούσατε, ότι για να ‘χω ψωμί όλο τον χρόνο, πρέπει να σπείρω. Θα ‘χω τον νου μου, λοιπόν, πότε θα είναι ο καιρός της σποράς, μετά του θερισμού, για να αποκτήσω σιτάρι. Για να έχω όλο τον χρόνο το ψωμί μου. Αυτό είναι μία φροντίδα. Όχι, όμως, αγωνιώδης. Γιατί όταν μπει η αγωνία στη μέση, τα πράγματα δεν είναι καθόλου καλά.

Τέσσερα λοιπόν σημεία μας αναφέρει ο ιερός συγγραφεύς της «Σοφίας Σειράχ»: την λύπη, την ζηλοτυπία, τον θυμό και την μέριμνα. Αλλά, θα μπορούσαμε να υποθέσουμε ακόμη, ότι υπάρχουν και μερικά άλλα στοιχεία, τα οποία μπορούν να προσβάλλουν την ψυχοσωματική μας υγεία. Είναι ο φόβος, είναι η αγωνία, είναι η πονηρά επιθυμία. Αλλά, για να τα δούμε αυτά λίγο καλύτερα. Ιδίως τα τελευταία αυτά που σας είπα.

Η ζηλοτυπία. Έχετε ακούσει την κουβέντα, την λαϊκή κουβέντα: «Άντε βρε κιτρινιάρη. Σε έφαγε η ζήλια». Το έχετε ακούσει; «Κιτρινιάρη». Δηλαδή, δεν έχεις καλή υγεία επειδή έχεις ζηλοτυπία. Και τι θα πει «ζηλοτυπία»; Θα πει να βλέπεις τον άλλον να ευημερεί κι εσύ όχι. Να πετυχαίνει, κι εσύ όχι. Πόσες φορές, ιδίως στο οικογενειακό μας περιβάλλον ή το γειτονικό μας περιβάλλον παντρεύεται μια κοπέλα, η γειτόνισσα επειδή δεν πάντρεψε ακόμα την κόρη της, ζηλεύει. Γι'αυτό ακούμε και το παράπονο: «Δεν ήρθαν», λέει, «να μας συγχαρούν, που αρραβωνιάστηκε η κόρη μας». Γιατί; Από ζήλεια. Είναι πολύ κακό πράγμα η ζήλεια. Θυμηθείτε τον Κάιν. Έφτασε στο απονενοημένο έγκλημα να φονεύσει τον αδερφό του, τον Άβελ, επειδή η θυσία του αδερφού του ήταν ευμενέστερη από του ιδίου την θυσίαν. Ο δε Θεός τού λέγει: «Τι είναι αυτό που έκανες; Στο χέρι σου ήταν να γίνεις καλύτερος. Εάν παραπονείσαι ότι δεν έγινε ευμενής η θυσία σου -ακούστε:- «στο χέρι σου», λέει, «ήταν και έφθασες να φονεύσεις τον αδερφό σου;». Και επήρε εκείνην την κατάραν: «Όπου κι αν βρεθείς, να είσαι στένων –δηλαδή στενάζοντας να στέκεσαι στη ζωή αυτή», και λοιπά και λοιπά, έχει πολλά εκεί η Αγία Γραφή γύρω από το θέμα, το αμάρτημα του Κάιν. Αγαπητοί μου, η ζήλια είναι φοβερό πράγμα. Φοβερό! Αρρωσταίνει τον άνθρωπον!

Ή νομίζετε ότι ο θυμός δεν είναι κάτι το οποίον έρχεται να συμπληρώσει; Μες στον θυμό του πόσες φορές ο άνθρωπος δεν έχει κάνει και έγκλημα; Και να μας φυλάει ο Θεός. Σε έναν θυμό μας δεν ξέρουμε τι μπορούμε να κάνουμε. Κανείς δεν είναι σίγουρος τι μπορεί να κάνει. Ούτε μπορεί να επικαλεστεί, ως δικαιολογία, στο δικαστήριο: «Κύριε πρόεδρε, θύμωσα, γι'αυτό τον εσκότωσα». «Και ποιος σου είπε ότι είχες το δικαίωμα να θυμώνεις;». Είναι δικαιολογία αυτό, να θυμώνεις; Είναι, αγαπητοί μου, κακός παράγων της ψυχής μας ο θυμός. Κάτω από τον θυμό, τι μπορούμε καλό να κάνομε; Όταν έχομε ταραχή, όταν το νευρικό μας σύστημα βρίσκεται σε πολύ κακή κατάσταση; Λοιπόν, αντιλαμβάνεστε ότι ο θυμός είναι ένας κακός παράγων της υγείας μας. Δημιουργεί μία δυσαρμονία ανάμεσα στην ψυχή και στο σώμα. Αλλά και η μέριμνα για την οποίαν μιλήσαμε παραπάνω.

Τώρα, πώς μπορούμε, αλήθεια, εάν υποτεθεί ότι τα επισημάναμε όλα αυτά, να προβούμε σε μίαν θεραπεία; Βέβαια, το ξέρει η ιατρική αυτό, το ξέρει και ο λαός: ότι η καλύτερη θεραπεία είναι η πρόληψις: Μη φθάσεις να αρρωστήσεις. Φρόντισε να προλάβεις να μην αρρωστήσεις. Γι'αυτό, λοιπόν, μας μιλάει εδώ η Αγία Γραφή για την πρόληψη της αρρώστιας. Τι λέγει πάλι η «Σοφία Σειράχ»; «Τέκνον, ἐν ἀρρωστήματί σου μὴ παράβλεπε (: όταν αρρωστήσεις, μην παραβλέψεις, μην πεις: «Δεν βαριέσαι. Ε, δεν είναι καλό. Δυστυχώς όλοι μας παραβλέπουμε μία μας αρρώστια. Λέμε: ‘’Ε, καλά δεν βαριέσαι…’’), ἀλλ’ εὔξαι Κυρίῳ (: κάνε την προσευχή σου εις τον Θεόν) καὶ αὐτὸς ἰάσεταί σε (: και Αυτός θα σε θεραπεύσει).· τίμα ἰατρὸν πρὸς τὰς χρείας σου (:να τιμάς τον γιατρό για τις ανάγκες σου), καὶ γὰρ αὐτὸν ἔκτισε Κύριος (:ο Κύριος εδημιούργησε τον ιατρόν- όπως και τα φάρμακα· στο ίδιο κεφάλαιο το λέγει αυτό. Και δια τα φάρμακα. Είναι πολύ σπουδαίο. ‘’Ο Θεός’’, λέει, ‘’έκανε τα φάρμακα μία μικρή παρηγορία εις τον άνθρωπο για τη φθορά που έρχεται εις τον παρόντα κόσμον’’. Θα πάω και στον γιατρό. Είναι μερικοί οι οποίοι λένε: «Θα κάνω μόνο την προσευχή μου –προσέξτε αυτό- αλλά δεν θα πάω στον γιατρό. Ο Θεός θα με θεραπεύσει. Μα τότε, ο Θεός έκανε τον γιατρό. Και πρέπει να πας στον γιατρό. Καταργείς την ενέργεια του Θεού. Μη λες, λοιπόν, ότι δεν πάω στον γιατρό και μόνο με την προσευχή μου θα γίνω καλά. Δεν είναι σωστό)».

Ακόμη, το ίδιο βιβλίο, στο ίδιο κεφάλαιο, «Σοφία Σειράχ», μας λέει: «Ἀπόστησον πλημμέλειαν καὶ εὔθυνον χεῖρας καὶ ἀπὸ πάσης ἁμαρτίας καθάρισον καρδίαν». «Πρόσεξε, μην αμαρτάνεις. Γιατί αν αμαρτάνεις, ανοίγεις τον δρόμο να αρρωστήσεις». Είναι εκείνα τα οποία αναφέραμε προηγουμένως.

Έτσι, λοιπόν, εδώ βλέπομε ότι τέσσερα πράγματα πρέπει να προσέξουμε. Να τα απαριθμήσουμε. Πρώτον: την προσευχήν. Πάρα πολλοί άνθρωποι δεν προσεύχονται. Αρρωσταίνουν, δεν ζητούν βοήθειαν από τον Θεό. Όχι. Καταρχάς θα προσευχόμεθα εις τον Θεό να μας δίδει υγεία. Δεν είναι παράνομο αίτημα αυτό: «Κύριε, δίδε μας την υγεία. Και την ψυχοσωματική». Αρρωστήσαμε; Πάλι θα προσευχηθούμε εις τον Κύριον. «Κύριε, κάνε μας καλά, Σε παρακαλούμε πολύ». Η προσευχή είναι πολύ σπουδαίον στοιχείον. Και μάλιστα, αν θέλετε, όταν κάποιος έχει μέσα του κοινωνικά αισθήματα, δεν προσεύχεται μόνον για τον εαυτόν του· προσεύχεται και για άλλους αρρώστους.

Να σας πω έτσι, μερικά πρακτικά πράγματα. Περπατούμε στον δρόμο. Και περνάει ένα ασθενοφόρον. Έχει την σειρήνα εκεί για να μπορεί να φύγει γρήγορα να πάει στο νοσοκομείο. Πόσες φορές λέμε: «Αχ, ποιος να είναι μέσα σε αυτό το ασθενοφόρο; Τι να έπαθε άραγε; Προλαβαίνει;». Μπορούμε να κάνουμε μία προσευχή. Αλήθεια, όταν συναντάμε ασθενοφόρο εν δράσει, κάνομε προσευχή; «Κύριε, σώσε τον άνθρωπον αυτόν». Και θα μου πείτε: «Και θα μας ακούσει εμάς ο Θεός;». Ναι, θα μας ακούσει! Μπορεί από την δική σου την προσευχή να σωθεί αυτός ο άνθρωπος; Ναι! Ναι! Πολύ σπουδαίο πράγμα να μάθουμε να προσευχόμεθα. Ή για τους συνασθενείς μας όταν βρεθούμε στο νοσοκομείο. Ή περνάμε από το νοσοκομείο. Και μας δίδεται μία ευκαιρία να θυμηθούμε και τους άλλους ανθρώπους. Εγώ να είμαι καλά, έχω την υγεία μου, αλλά κάποιοι άλλοι είναι κρεβατωμένοι. «Κύριε, δώσε και σ’ αυτούς την υγεία». Πρέπει, λοιπόν, η προσευχή μας να έχει μίαν ευρύτητα.

Μετά. Πρέπει να έχουμε πίστιν. Δεν πρέπει να μένουμε στην μέριμνα και εις την λύπην. Σας το ‘πα επανειλημμένως άλλες φορές. Αυτή η μικρή φρασούλα: «Έχει ο Θεός» είναι πολύ σπουδαία. «Πώς θα τα βγάλουμε πέρα εκεί; Εκεί; Εκεί;»… Λογικώς, υπάρχει αδιέξοδον. Οπότε, κατ’ ανάγκην, θα πρέπει να μπούμε σε μίαν μέριμναν, σε μία φροντίδα, σε μίαν αγωνία… Πώς θα σπάσει αυτό; Όταν πούμε πολύ απλά: «Έχει ο Θεός». Εγώ δεν έχω. Η σακούλα η δική μου δεν έχει. Έχει, όμως, η σακούλα του Θεού. Κι Εκείνος ξέρει πώς μπορεί να βοηθήσει. Έχει, λοιπόν, ο Θεός. Και πόσες φορές βλέπουμε τελευταία στιγμή τα πράγματα να διευθετούνται· ώστε, αν λυπηθήκαμε, αν δείξαμε απιστίαν, να μην δικαιωνόμαστε, αλλά να δικαιώνεται ο Θεός.

Ακόμη, πρέπει να έχουμε αγάπη. Να μην στρεφόμεθα εναντίον των άλλων με την ζήλια και τον θυμό. Εκείνος ο οποίος αγαπάει, ζηλεύει; Έχει θυμό εναντίον των άλλων; Όχι. Θα πει: «Δόξα τω Θεώ, να το χαρεί το αγαθό, αυτό το καλό, ο άλλος να το χαρεί!». Γιατί το λες αυτό; Γιατί κι εσύ το χαίρεσαι. Αλλά αν το χαίρεσαι αυτό, έχεις μέσα σου προϋποθέσεις υγείας. Όπως και γιατί θυμώνουμε εναντίον του άλλου; Εάν έχομε μέσα μας το κοινωνικόν αίσθημα, δεν θυμώνουμε εναντίον του άλλου.

Και ένα τέταρτον σημείον. Θα καταφύγουμε εις τον ιατρόν. Ναι. Γι’ αυτό μπορώ να σας πω ότι ο ευσεβής γιατρός είναι ένα κεφάλαιον. Είναι ένας θησαυρός. Όταν πάμε στον γιατρό και εκείνος μας πει: «Ό,τι ο Θεός πει. Ό,τι ο Θεός θέλει» ή «Με την βοήθεια του Θεού, θα κάνομε αυτό κι εκείνο» σημαίνει ο γιατρός ότι είναι πιστός. Θα ήταν ευτυχείς οι καινούριοι γιατροί, είτε άντρες είτε γυναίκες - γιατί έχουμε το επάγγελμα του γιατρού και στις γυναίκες- να έχουν εξασφαλίσει μέσα τους την πίστη εις την αγάπη του Θεού. Ότι είναι από προσώπου ο γιατρός, είναι από προσώπου Θεού. Όπως ακριβώς εθεράπευε ο Ιησούς Χριστός, έτσι τώρα θεραπεύει και ο γιατρός. Φυσικά, όχι με έναν λόγο, όπως Εκείνος που είχε την εξουσία –ο Χριστός- αλλά με κάποιες διαδικασίες. Όμως είναι από προσώπου Ιησού Χριστού ο γιατρός. Εάν έχει αυτό το συναίσθημα, τότε τι άλλο θέλει; Είναι ευτυχής.

Αγαπητοί. Ας κατανοήσουμε κάποτε ότι η ασθένεια είναι μία διαταραχή της θείας τάξεως και ότι η θεραπεία είναι η αποκατάστασή της. Η καταφυγή μας στον Θεό πρέπει να έχει πάντα το προβάδισμα. Οι άγιοι του Θεού μάς ανοίγουν τον δρόμο. Ο γιατρός έρχεται κατοπινά. Και μην ξεχνάμε αυτό που ειπώθηκε, ότι «ο γιατρός νοσηλεύει, ο Θεός θεραπεύει». Αμήν.

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ
και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,

απομαγνητοφώνηση και ηλεκτρονική επιμέλεια κειμένου:

Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

 

ΠΗΓΗ:

https://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/mnhmh_agivn/mnhmh_agivn_049.mp3

Άγιος Γεώργιος ο Μεγαλομάρτυρας και Τροπαιοφόρος

Ἐχθροὺς ὁ τέμνων Γεώργιος ἐν μάχαις,
Ἑκὼν παρ' ἐχθρῶν τέμνεται διὰ ξίφους.
Ἦρε Γεωργίου τρίτῃ εἰκάδι αὐχένα χαλκός.

Ο λαοφιλής Άγιος Γεώργιος ο μεγαλομάρτυρας και Τροπαιοφόρος γεννήθηκε περίπου το 275 μ.Χ. στην Καππαδοκία, από γονείς χριστιανούς. Ο πατέρας του, μάλιστα, πέθανε μαρτυρικά για το Χριστό όταν ο Γεώργιος ήταν δέκα χρονών. Η μητέρα του τότε τον πήρε μαζί της στην πατρίδα της την Παλαιστίνη, όπου είχε και τα κτήματα της. Όταν έγινε 18 χρονών, στρατεύθηκε στο ρωμαϊκό στρατό. Αν και νέος στην ηλικία, διεκπεραίωνε τις στρατιωτικές του υποχρεώσεις τέλεια. Όλοι τον θαύμαζαν για το παράστημα του. Γι' αυτό, γρήγορα τον προήγαγαν σε ανώτερα αξιώματα και του έδωσαν τον τίτλο του κόμη και ο Διοκλητιανός τον εκτιμούσε πολύ.

Ομολογητής

Από την εποχή του αυτοκράτορα Δεκίου μέχρι την εποχή που ανέβηκε στον θρόνο ο Διοκλητιανός, το 283 μ.χ., η Χριστιανική Εκκλησία μεγάλωσε πάρα πολύ, γιατί επικρατούσε ειρήνη. Οι Χριστιανοί πήραν πολλές δημόσιες θέσεις, έκτισαν πολλούς και μεγάλους ναούς, διάφορα σχολεία και οργάνωσαν την διοίκηση και τη διαχείριση των εκκλησιών και της φιλανθρωπίας.

Ο Διοκλητιανός αρχικά εργάστηκε για την οργάνωση του κράτους του. Προσέλαβε στρατηγούς για βοηθούς του που τους ονόμασε αυτοκράτορες και Καίσσαρες κι αφού πέτυχε να υποτάξει τους εχθρούς του κράτους και να σταθεροποιήσει τα σύνορα του, στράφηκε στα εσωτερικά ζητήματα. Δυστυχώς, στράφηκε εναντίον της Χριστιανικής Θρησκείας για να ανορθώσει την ειδωλολατρία. Γι' αυτό το λόγο λοιπόν, κάλεσε τους βοηθούς του Καίσσαρες το 303 μ.χ. και τους στρατηγούς στην πρωτεύουσα του ανατολικού Ρωμαϊκού κράτους σε τρεις γενικές συγκεντρώσεις. Ανάμεσα τους βρισκότανε και ο 28χρονος Γεώργιος, που διακρίθηκε πολλές φορές στους πολέμους.

Συγκεντρώθηκαν λοιπόν όλοι, για να πάρουν αποφάσεις για την εξόντωση και τον αφανισμό της Χριστιανικής πίστης. Πρώτος μίλησε ο Διοκλητιανός και επέβαλε σε όλους ν' αναλάβουν τον εξοντωτικό αγώνα εναντίον του Χριστιανισμού. Όλοι υποσχέθηκαν ότι θα καταβάλουν κάθε προσπάθεια, για να εξαλείψουν την Χριστιανική Θρησκεία από το Ρωμαϊκό κράτος. Τότε ο γενναίος Γεώργιος σηκώθηκε και είπε: «Γιατί, βασιλιά και άρχοντες, θέλετε να χυθεί αίμα δίκαιο και άγιο και να εξαναγκάσετε τους Χριστιανούς να προσκυνούν και να λατρεύουν τα είδωλα»; Και διακήρυξε την αλήθεια της Χριστιανικής Θρησκείας και την Θεότητα του Χριστού.

Μόλις τέλειωσε, όλοι συγχυστήκανε μ' αυτή την ομολογία του και προσπάθησαν να τον πείσουν να μετανοήσει για όσα είπε, καταπραΰνοντας έτσι και τον Διοκλητιανό. Αλλά ο Γεώργιος ήταν σταθερός και με θάρρος διακήρυσσε την Χριστιανική του πίστη.

Στη φυλακή

Οργισμένος ο Διοκλητιανός διέταξε να τον κλείσουν στην φυλακή κα να του περισφίγξουν τα πόδια στο ξύλο και αφού τον ξαπλώσουν ανάσκελα, να βάλουν πάνω στο στήθος του μεγάλη και βαριά πέτρα.

Το άλλο πρωί ο Διοκλητιανός διέταξε να του παρουσιάσουν τον Γεώργιο για να τον ανακρίνει . Και πάλι αυτός έμεινε ακλόνητος στην ομολογία του και παρ' όλες τις κολακείες και τις υποσχέσεις του αυτοκράτορα διακήρυττε την πίστη του και μιλούσε για τους ουράνιους θησαυρούς. Ο Διοκλητιανός οργίστηκε από τα λόγια του και διέταξε τους δήμιους να δέσουν τον Άγιο σε ένα μεγάλο τροχό για να κομματιαστεί το σώμα του. Μάλιστα ειρωνεύτηκε την ανδρεία του Αγίου και τον κάλεσε να προσκυνήσει τα είδωλα. Ο Γεώργιος ευχαρίστησε τον Θεό που τον αξίωνε να δοκιμαστεί και δέχτηκε με ευχαρίστησε να υποστεί το φοβερό αυτό μαρτύριο, που χώριζε σε μικρά λεπτά κομμάτια ολόκληρο το σώμα του, επειδή γύρω γύρω από τον τροχό υπήρχαν μπηγμένα κοφτερά σίδερα, που μοιάζανε με μαχαίρια. Πραγματικά μόλις ο τροχός κινήθηκε τα κοφτερά σίδερα άρχισαν να κόβουν το σώμα του. Τότε ακούστηκε μια φωνή από τον ουρανό που έλεγε : «Μη φοβάσαι, Γεώργιε, γιατί εγώ είμαι μαζί σου» και αμέσως ένας άγγελος ελευθέρωσε τον Άγιο, λύνοντας τον από τον τροχό και θεραπεύτηκε όλο το καταπληγωμένο σώμα του.

Ο Γεώργιος αφού απέκτησε το θαυμάσιο παράστημα του, με όψη αγγελική, παρουσιάστηκε στον Διοκλητιανό που είχε πάει με άλλους να κάνει θυσία. Μόλις τον είδαν έμειναν όλοι έκθαμβοι και απορημένοι. Μερικοί δε ισχυριζόντουσαν ότι είναι κάποιος που του μοιάζει και άλλοι ότι είναι φάντασμα. Καθώς όμως σχολιάζανε το γεγονός, εμφανίστηκαν μπροστά στον βασιλιά δύο από τους αξιωματικούς του, ο Πρωτολέοντας και ο Ανατόλιος (βλέπε 23 Απριλίου) με χίλιους στρατιώτες και ομολόγησαν την πίστη τους στον Χριστό. Ο Διοκλητιανός θύμωσε τόσο που έγινε έξαλλος και διέταξε να τους σκοτώσουν, πράγμα που έγινε αμέσως.

Έπειτα διέταξε να γεμίσουν αμέσως ένα λάκκο με ασβέστη και νερό και αφού ρίξουν μέσα τον Γεώργιο, να τον αφήσουν μέσα τρεις μέρες και τρεις νύχτες έτσι που να διαλυθούν και τα κόκκαλα του.

Πραγματικά οι δήμιοι ρίξανε τον Άγιο στον ζεματιστό ασβέστη και κλείσανε το στόμα του λάκκου. Μετά από τρεις μέρες ο Διοκλητιανός έστειλε στρατιώτες να ανοίξουν το λάκκο. Με μεγάλη τους έκπληξη όμως βρήκαν τον Γεώργιο όρθιο, μέσα στον ασβέστη και προσευχόταν. Το γεγονός εντυπωσίασε και προκάλεσε θαυμασμό και ενθουσιασμό στο λαό, που φώναζε: «Ο Θεός του Γεωργίου είναι μεγάλος». Ο Διοκλητιανός ζήτησε εξηγήσεις από τον Γεώργιο, που έμαθε τις μαντικές τέχνες και πως τις χρησιμοποιεί. Ο Γεώργιος τότε του απάντησε ότι τα γεγονότα ήταν αποτέλεσμα της θείας χάρης και δύναμης και όχι μαγείας και γοητείας.

Ο Διοκλητιανός οργισμένος διέταξε να του φορέσουν πυρακτωμένα παπούτσια με σιδερένια καρφιά και τον εξαναγκάσουν να περπατά. Ο Άγιος προσευχόταν και περπατούσε χωρίς να πάθει τίποτα. Πάλι διέταξε να τον φυλακίσουν και σκέφτηκε να φωνάξει του άρχοντες για να συσκεφτούν τι έπρεπε να κάμουν στον Γεώργιο. Και αφού τον δείρανε τόσο πολύ με μαστίγια και καταπλήγωσαν ολόκληρο το σώμα του Αγίου, τον παρουσίασαν στον Διοκλητιανό, που έμεινε έκπληκτος βλέποντας τον Γεώργιο να λάμπει σαν Άγγελος. Σκέφτηκε, λοιπόν, ότι το φαινόμενο αυτό οφειλόταν στις μαγικές του ικανότητες. Γι' αυτό κάλεσε τον μάγο Αθανάσιο (βλέπε 23 Απριλίου), για να λύσει τα μάγια του Γεωργίου.

Αβλαβής από το δηλητήριο

Ήλθε, λοιπόν ο μάγος Αθανάσιος, κρατώντας στα χέρια του δύο πήλινα αγγεία, όπου υπήρχε δηλητήριο. Στο πρώτο αγγείο το δηλητήριο προξενούσε τρέλα, ενώ στο δεύτερο τον θάνατο.

Αμέσως οδήγησαν τον Άγιο στον Διοκλητιανό και στον μάγο Αθανάσιο. Ο βασιλιάς διέταξε να του δώσουν να πιει το πρώτο δηλητήριο. Ο Άγιος χωρίς δισταγμό ήπιε το δηλητήριο του πρώτου δοχείου, αφού προηγουμένως προσευχήθηκε , λέγοντας: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός ημών, ο ειπών καν θανάσιμον τι πίωτιν, ου μη αυτούς βλάψει, θαυμάστωσον νυν τα ελέη σου». Και δεν έπαθε απολύτως τίποτα!

Μόλις είδαν ότι δεν έπαθε απολύτως τίποτα, ο βασιλιάς διέταξε να του δώσει ο μάγος και το δεύτερο αγγείο. Το ήπιε και αυτό χωρίς να πάθει το παραμικρό. Τότε όλοι έμειναν έκπληκτοι από αυτό το θαύμα. Ο Διοκλητιανός εξακολουθούσε να επειμένει ότι για να μην πεθάνει ο Γεώργιος είχε δικά του μάγια. Ο μάγος Αθανάσιος που ήξερε πόσο δραστικά ήταν τα δηλητήρια, αφού γονάτισε μπροστά στον μάρτυρα, ομολόγησε την πίστη του στον αληθινό Θεό. Τότε ο Διοκλητιανός διέταξε και φόνευσαν τον Αθανάσιο αμέσως. Εκείνη την στιγμή έφθασε και η γυναίκα του Διοκλητιανού Αλεξάνδρα (βλέπε 21 Απριλίου), που ομολόγησε την πίστη της στον αληθινό Θεό. Και ο σκληρός και άκαρδος Διοκλητιανός διέταξε να την φυλακίσουν και την επομένη να της κόψουν το κεφάλι. Η Αλεξάνδρα ενώ προσευχόταν στην φυλακή, παρέδωσε την ψυχή της στα χέρια του Θεού.

Το μαρτυρικό τέλος του Αγίου

Ο Άγιος Γεώργιος κλείστηκε στην φυλακή και την νύκτα είδε στ' όνειρο του τον Χριστό, που του ανάγγειλε ότι θα πάρει το στεφάνι του μαρτυρίου και θα αξιωθεί της αιωνίου ζωής. Σαν ξημέρωσε διατάχτηκαν οι στρατιώτες από τον ο Διοκλητιανό να παρουσιάσουν μπροστά του τον Άγιο. Πραγματικά ο Άγιος βάδιζε γεμάτος χαρά προς τον βασιλέα, επειδή προγνώριζε ότι έφτασε το τέλος του. Μόλις λοιπόν τον αντίκρισε ο Διοκλητιανός, του πρότεινε να πάνε στον ναό του Απόλλωνα για να θυσιάσει στο είδωλο του. Όταν μπήκε ο Άγιος στον ναό, σήκωσε το χέρι και αφού έκανε το σημείο του σταυρού διέταξε το είδωλο να πέσει. Αμέσως τούτο έπεσε και έγινε κομμάτια.

Ο ιερέας των ειδώλων και ο λαός τόσο πολύ θύμωσαν, που φώναζαν στον βασιλέα να θανατώσει τον Γεώργιο. Ο Διοκλητιανός έβγαλε διαταγή και του έκοψε το κεφάλι.

Ο πιστός υπηρέτης του Αγίου, Πασικράτης, εκτελώντας την επιθυμία του Αγίου, παρέλαβε το Άγιο λείψανο του Μάρτυρα μαζί με αυτό της μητέρας του Αγίας Πολυχρονίας (βλέπε 23 Απριλίου) και το μετέφερε στη Λύδδα της Παλαιστίνης. Από εκεί, όπως βεβαιώνουν οι πηγές, οι Σταυροφόροι πήραν τα ιερά λείψανα της Αγίας Πολυχρονίας και τα μετέφεραν στη Δύση.

Κατά την Εκκλησία μας, ο ένδοξος αυτός μεγαλομάρτυρας είναι ο μαργαρίτης ο πολύτιμος, ο αριστεύς ο θείος, ο λέων ο ένδοξος, ο αστήρ ο πολύφωτος, του Χριστού οπλίτης, της ουρανίου στρατιάς ο συνόμιλος.

Τα θαύματα του Αγίου

α) Η μεταφορά της κολώνας
Μια γυναίκα αγόρασε μια κολώνα και δεν μπορούσε να την στείλει στην Ρώμη που κτιζόταν εκεί μια εκκλησία του Αγίου Γεωργίου. Είδε λοιπόν στο όνειρο της τον Άγιο, που μαζί της σήκωσε την κολώνα και την έριξαν στην θάλασσα . Η κολώνα βρέθηκε στην Ρώμη με μια επιγραφή να τοποθετηθεί στο δεξί μέρος της εκκλησίας.

β) Σωτηρία ενός αιχμαλώτου στρατιώτη
Στην Παμφλαγονία του Πόντου τιμούσαν πολύ τον Άγιο και μάλιστα είχαν κτιστεί προς τιμή του πολλοί ναοί. Όλοι τιμούσαν τον Άγιο τόσο ώστε κάθε οικογένεια να δίνει το όνομα του σ' ένα από τα αρσενικά παιδιά της. Τούτο συνέβη και σε μια ευσεβή οικογένεια. Μεγάλωσε το παιδί της που ήταν φρόνιμο, ηθικό, συνετό, και όταν έγινε είκοσι χρόνων τον κάλεσαν στο στρατό. Στις μάχες που έγιναν εναντίον των βαρβάρων πολλοί Χριστιανοί μεταξύ των οποίων και ο νεαρός Γεώργιος, έπεσαν σε ενέδρα, και από αυτούς άλλους έσφαξαν, άλλους έκαμαν υπηρέτες και άλλους πώλησαν δούλους. Ο Γεώργιος έγινε υπηρέτης κάποιου αξιωματικού, που τον εκτίμησε πολύ.

Οι γονείς του Γεωργίου για ένα ολόκληρο χρόνο πενθούσαν και έκλαιγαν απαρηγόρητοι για το χαμένο τους παιδί. Καθημερινά πήγαιναν στην εκκλησία και γονατιστοί παρακαλούσαν θερμά τον Θεό να τους φανερώσει τι απέγινε το αγαπημένο τους παιδί.

Αλλά και ο Γεώργιος από την εξορία του προσευχόταν στον Θεό να τον απαλλάξει από την σκλαβιά και να τον αξιώσει να συναντηθεί με τους αγαπημένους του γονείς. Πέρασε λοιπόν ένας χρόνος από τότε που εξαφανίστηκε. Έφθασε μάλιστα και η γιορτή του Αγίου και οι γονείς, που πάντα είχαν την ελπίδα ότι το παιδί τους ζει, κάλεσαν τους συγγενείς τους για δείπνο.

Εκείνη την ημέρα ο αξιωματικός του Γεωργίου του ζήτησε να του πλύνει τα πόδια πριν από το φαγητό και γι' αυτό ο Γεώργιος πήγε να ζεστάνει νερό. Όλη την ημέρα ο Γεώργιος έκλαιγε και παρακαλούσε τον Άγιο του που γιόρταζε να τον ελευθερώσει και να τον οδηγήσει κοντά στους γονείς του. Μόλις το νερό έβρασε και το ετοίμασε για τον αφέντη του, παρουσιάστηκε μπροστά του ο Άγιος έφιππος σ' ένα άσπρο άλογο και αφού ανέβασε τον νέο σ' αυτό αμέσως, τον έφερε στο σπίτι του την ώρα που βρίσκονταν όλοι οι καλεσμένοι στο τραπέζι. Έμειναν όλοι τότε έκθαμβοι και όταν εκείνος τους αφηγήθηκε το θαύμα με κάθε λεπτομέρεια, όλοι γεμάτοι χαρά δόξασαν το Θεό.

γ) Η επιστροφή του γιου της χήρας
Στην Μυτιλήνη ήλθαν πειρατές από την Κρήτη για να κλέψουν, λεηλατήσουν και αιχμαλωτίσουν όσο το δυνατό περισσότερους μπορούσαν. Σκέφθηκαν, λοιπόν, να κάνουν την επιδρομή τους την ημέρα της γιορτής του Αγίου Γεωργίου, που όλοι θα βρίσκονταν συγκεντρωμένοι στην εκκλησία. Πραγματικά οι κουρσάροι έκαναν την επίθεση τους και μεταξύ αυτών που αιχμαλώτισαν ήταν και ένας πολύ ωραίος νέος, ο γιος μίας πλούσιας χήρας. Οι κουρσάροι τον χάρισαν στον Αμιράν της Κρήτης που τον έβαλε υπηρέτη της τράπεζας του.

Η μάνα του από την στιγμή που χάθηκε ο γιος της έκλαιγε και παρακαλούσε τον Θεό και τον Άγιο να της φανερώσει το χαμένο της παιδί. Ο Μεγαλομάρτυρας Γεώργιος δεν βράδυνε να εκπληρώσει τον πόνο της πονεμένης μάνας. Και ενώ ο νέος ετοιμαζόταν να προσφέρει κρασί στον Αμιράν, ο Άγιος Γεώργιος τον άρπαξε και το μετέφερε στην μάνα του. Και οι δύο δεν πίστευαν στα μάτια τους. Όταν συνήλθαν δόξαζαν τον Θεό και τον Άγιο για τον παράξενο τρόπο της απελευθέρωσης.

δ) Ευεργέτης, αλλά και τιμωρός
Στην Παμφλαγονία υπήρχε ένας μεγάλος ναός προς τιμή του Αγίου Γεωργίου, και στην πλατεία του ναού τα παιδιά έπαιζαν διάφορα παιχνίδια. Ένα από τα παιδιά αυτά δεν μπορούσε να νικήσει σε κανένα από τα πολλά αγωνίσματα, γι' αυτό τα άλλα το ειρωνεύονταν και το περιγελούσαν. Τότε στράφηκε προς την εικόνα του Αγίου Γεωργίου και τον παρακάλεσε να το βοηθήσει να νικήσει και υποσχέθηκε ότι θα του προσφέρει ένα σφουγγάτο, δηλαδή φαγητό από αυγά τηγανισμένα με κρεμμύδια και μυρωδικά.

Μόλις έκανε το τάξιμο άρχισε να παλεύει με τα άλλα παιδιά που τα νίκησε. Αμέσως πήγε στο σπίτι του και μόνος του έφτιαξε το σφουγγάτο και το έβαλε μπροστά στην εικόνα του Αγίου. Ύστερα από λίγη ώρα έφθασαν εκεί τρεις νέοι για να προσκυνήσουν και μόλις είδαν το σφουγγάτο σκέφτηκαν να το φάνε. Και είπαν μεταξύ τους: «Τι τα θέλει αυτά ο Άγιος; Μήπως πρόκειται να τα φάει;» Εκάθησαν, λοιπόν, και έφαγαν του σφουγγάτο στα σκαλοπάτια της εκκλησίας. Όταν θέλησαν να φύγουν δεν μπορούσαν να σηκωθούν, γιατί είχαν κολλήσει στα μαρμάρινα σκαλοπάτια. Έκαμαν τότε φτηνά τάματα στον Άγιο για να ξεκολλήσουν, αλλά τίποτα. Όταν έκαμαν ακριβό τάμα, να δώσει ο καθένας από ένα φλωρί, τότε μόνο μπόρεσαν να ξεκολλήσουν και ν' απελευθερωθούν. Μόλις βγήκαν από την εκκλησία και πήραν θάρρος, είπαν προς τον Άγιο: «Άγιε Γεώργιε, τα σφουγγάτα σου είναι πολύ ακριβά, γι' αυτό και εμείς δεν θα ξαναγοράσουμε τίποτα από εσένα».

ε) Τιμωρία του Σαρακηνού
Κάποιος Σαρακηνός ταξιδιώτης (ανεψιός του βασιλιά της Συρίας), σαν είδε την θαυμάσια εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, διέταξε τους υπηρέτες του να μεταφέρουν τις αποσκευές τους και να τις βάλουν στο νάρθηκα της εκκλησίας, επειδή θα έμεναν εκεί για να ξεκουραστούν και ύστερα να συνέχιζαν το δρόμο τους. Όμως απαίτησε να βάλουν και τις δώδεκα καμήλες μέσα στην εκκλησία. Οι ιερείς της εκκλησίας τον παρακάλεσαν να μην βεβηλώσει την εκκλησία τους. Αλλά αυτός επέμενε και ανέβηκε σ' ένα ψηλό σημείο του ναού για να τις παρακολουθεί. Όταν τις οδήγησαν λοιπόν στην εκκλησία, αμέσως πέθαναν όλες. Τότε το θαύμα διαδόθηκε , ο δε Σαρακηνός εντυπωσιάσθηκε και ζήτησε να τις βγάλουν έξω και να τις θάψουν. Έμεινε στην εκκλησία μέχρι το πρωί που ήλθε ο ιερέας για να λειτουργήσει. Στη διάρκεια της λειτουργίας, την ώρα της μετουσίωσης των τιμίων δώρων, ο Σαρακηνός είδε όραμα ότι ο ιερέας αφού πήρε στα χέρια του ένα μικρό παιδί, το έσφαξε και το αίμα του χύθηκε στο Άγιο ποτήρι, και το σώμα του αφού το έκοψε σε μικρά κομμάτια το έβαλε στο ιερό δίσκο. Όταν τέλειωσε το κοινωνικό και είδε ο Σαρακηνός τον ιερέα να μεταδίδει στο λαό τις σάρκες και το αίμα του παιδιού, θύμωσε πολύ. Ύστερα από αυτό ζήτησε να μάθει λεπτομέρειες και να πάρει εξηγήσεις. Ο ιερέας του εξήγησε σχετικά με την θεία ευχαριστία, και ακόμα του είπε ότι αξιώθηκε να δει ένα όραμα που μόνο οι μεγάλοι πατέρες είδαν. «Εγώ - του λέει ο ιερέας - δεν αξιώθηκα ποτέ να δω το φρικτό αυτό Μυστήριο και μόνο άρτο και κρασί βλέπω». Εξήγησε κατόπιν στον Άρχοντα Σαρακηνό το θαυμαστό μυστήριο. Τότε ο Σαρακηνός θέλησε να βαπτισθεί γιατί πίστεψε ότι η Χριστιανική πίστη ήταν η πιο αληθινή. Ο ιερέας τότε του είπε να πάει στα Ιεροσόλυμα να βαπτισθεί, γιατί όταν θα το μάθαινε ο θείος του , που ήταν βασιλιάς της Συρίας, θα τον σκότωνε και θα άρχιζε φοβερό διωγμό εναντίον των Χριστιανών. Έτσι λοιπόν ο Σαρακηνός πήγε στα Ιεροσόλυμα όπου υπήρχε άλλος ηγεμόνας και βαπτίστηκε από τον Πατριάρχη. Ύστερα μάλιστα από λίγες μέρες συμβουλεύτηκε τον Πατριάρχη τι έπρεπε να κάνει για να σωθεί. Τότε ο Πατριάρχης τον συμβούλευσε να γίνει μοναχός στο όρος Σινά. Και πραγματικά έτσι έγινε.

Ύστερα από τρία χρόνια πήρε άδεια από τον ηγούμενο του και έφυγε για να συναντήσει τον ιερέα του Αγίου Γεωργίου που τον είχε συμβουλεύσει να βαπτισθεί. Όταν έφτασε εκεί ο ιερέας δεν τον αναγνώρισε. Αφού του αποκάλυψε ποιός ήταν, του εξέφρασε την επιθυμία του να δει τον Χριστό. Ο ιερέας δόξασε τον Θεό και του είπε: «πήγαινε παιδί μου στον θείο σου Αμιράν και ομολόγησε την πίστη σου τόσο σ' αυτόν όσο και σ' άλλους Σαρακηνούς». Ο μοναχός σαν τα άκουσε αυτά συγκινήθηκε και ξεκίνησε αμέσως να πάει στην πόλη, όπου ο θείος του ήταν άρχοντας. Όταν έφτασε εκεί, περίμενε να νυχτώσει και ανέβηκε στον μιναρέ του τζαμιού και άρχισε να φωνάζει: «Τρέξτε εδώ Σαρακηνοί, διότι θέλω να σας μιλήσω». Τότε οι Σαρακηνοί έτρεξαν με λαμπάδες και όταν είδαν τον μοναχό, ρώτησαν τι είχε να τους πει. Ο μοναχός τους είπε: «Με ρωτάτε τι έχω να σας πω; Λοιπόν σας ρωτώ: Πού είναι ο ανεψιός του Αμιράν, πού έφυγε κρυφά;» Εκείνοι του απάντησαν. «Αν μας πεις που βρίσκεται θα σου δώσουμε όσα λεφτά θέλεις». Ο μοναχός τους είπε: «Οδηγήστε με στον Αμιράν για να σας το πω».

Αφού άρπαξαν τον μοναχό, τον οδήγησαν με μεγάλη χαρά στον Αμιράν. «Αυτός ο μοναχός γνωρίζει που είναι ο ανιψιός σου», του είπανε. Ο Αμιράς τότε ρώτησε αν στ' αλήθεια ξέρει που βρίσκεται. «Εγώ ο ίδιος είμαι. Όμως τώρα είμαι Χριστιανός και πιστεύω στον Πατέρα, τον Υιό και το Άγιο πνεύμα, τη μία θεότητα και ομολογώ ότι ο υιός του Θεού σαρκώθηκε από την παρθένο Μαρία και έκαμε στον κόσμο μεγάλα θαυμάσια και αφού σταυρώθηκε και πήγε στους ουρανούς και κάθισε στα δεξιά του Θεού και Πατέρα, πρόκειται να έλθει ξανά για να κρίνει ζωντανούς και πεθαμένους». Μόλις άκουσε αυτά ο θείος του Αμιράς τούπε: «Τί έπαθες, ταλαίπωρε μου, να αφήσεις το σπίτι σου , τα πλούτη σου, τη δόξα σου και να περπατάς περιφρονημένος σαν ζητιάνος; Επίστρεψε λοιπόν στην θρησκεία σου και παραδέξου σαν προφήτη σου τον Μωάμεθ για να επανέλθεις ξανά στην προηγούμενη σου κατάσταση». Ο μοναχός τότε του είπε: «Όσα καλά είχα που ήμουν Σαρακηνός, ήταν μερίδα του διαβόλου. Αυτό το τρίχινο φόρεμα μου είναι το καύχημα και ο πλούτος μου. Το Μωάμεθ που σας πλάνεψε και τη θρησκεία του, αποστρέφομαι εντελώς».

Σαν τα άκουσε αυτά ο Αμιράς είπε προς τους Σαρακηνούς που παρευρίσκονταν εκεί, ότι ο ανεψιός του έχασε τα λογικά του και να τον διώξουν. Αυτό βέβαια το έκαμε για να τον γλιτώσει από το νόμο που προέβλεπε θανατική ποινή στους υβριστές της θρησκείας. Εκείνοι μόλις άκουσαν τον Αμιράν είπαν: «Αφήνεις ελεύθερο αυτόν που ύβρισε τον προφήτη και την θρησκεία μας; Άς αρνηθούμε και εμείς λοιπόν την θρησκεία μας και ας γίνουμε Χριστιανοί». Ο Αμιράς επειδή φοβήθηκε τον όχλο μήπως εξαγριωθεί περισσότερο, έδωκε την άδεια να τον κάμουν ότι θέλουν. Εκείνοι τον άρπαξαν, τρίζοντας τα δόντια από την λύσσα και αφού τον οδήγησαν έξω από την πόλη, τον λιθοβόλησαν ενώ εκείνος προσευχόταν κι ευχαριστούσε τον Θεό, γιατί τον αξίωνε να μαρτυρήσει για το όνομα του Κυρίου μας. Αυτό ήταν το τέλος του θαρραλέου ομολογητή Σαρακινού.

Κάθε νύχτα πάνω από τον σωρό από τις πέτρες , φαινόταν ένα άστρο λαμπρό που φώτιζε τον κόσμο εκείνο. Οι Σαρακηνοί μάλιστα θαύμασαν το γεγονός. Ύστερα από αρκετό καιρό ο Αμιράς έδωσε άδεια στους Χριστιανούς να βγάλουν το Άγιο λείψανο του μάρτυρα από τις πέτρες για να το θάψουν. Όταν λοιπόν σήκωσαν τις πέτρες, βρήκαν το λείψανο «σώον και αβλαβές» και ανάδιδε ευωδία. Αφού το προσκύνησαν με ευλάβεια, το ενταφίασαν με ύμνους και ψαλμωδίες στον Κύριο.

στ) Η κόρη του βασιλιά γλιτώνει από τον δράκοντα
Στην Ανατολική επαρχία της Αττάλειας και στην πόλη Αλαγία βασίλευε κάποιος Σέλβιος που ήταν πολύ Χριστιανομάχος. Είχε βασανίσει πολλούς Χριστιανούς για ν' αρνηθούν την πίστη τους και έπειτα τους φόνευε.

Κοντά στην πόλη υπήρχε ένας δράκοντας φοβερός που καθημερινά άρπαζε ανθρώπους ή ζώα και τα κατάτρωγε. Οι κάτοικοι είχαν πανικοβληθεί και απόφευγαν να περνούν από εκεί. Κάποτε ο βασιλιάς συγκέντρωσε στρατό και πήγε για να σκοτώσει το άγριο θηρίο. Όμως δεν πέτυχε και επέστρεψε άπρακτος.

Όταν είδαν οι κάτοικοι ότι ο βασιλιάς απέτυχε να σκοτώσει τον δράκοντα πήγαν να τον ρωτήσουν γιατί δεν μπόρεσε να βρει τρόπους να εξοντώσει το θηρίο. Τότε ο βασιλιάς ύστερα από συμβουλή που του έδωσαν οι ιερείς των ειδώλων, είπε στο πλήθος: «Γνωρίζετε ότι επιχειρήσαμε αρκετές φορές να σκοτώσουμε το θηρίο και δεν το κατορθώσαμε, γιατί έτσι ήταν το θέλημα των Θεών. Τώρα λοιπόν, σύμφωνα με την εντολή τους, θα πρέπει ο καθένας μας να στέλλει το παιδί του για να το τρώει ο δράκοντας. Ακόμα και εγώ θα στείλω την μοναδική μου κόρη, όταν έλθει η σειρά της». Έτσι, λοιπόν, ο λαός υπάκουσε στην διαταγή του βασιλιά γιατί δεν μπορούσε να κάνει αλλιώτικα. Έστελναν, δηλαδή τα παιδιά τους με δάκρυα και με θρήνους να καταβροχθίζονται από το θηρίο.

Όταν ήλθε και η σειρά της κόρης του βασιλιά, ξετυλίχθηκαν τραγικές σκηνές. Ο βασιλιάς κτυπούσε το στήθος του και το πρόσωπο του, τραβούσε τα γένια του και με λυγμούς έλεγε: «Αλίμονο σε μένα τον ταλαίπωρο! Τι να πρωτοκλάψω γλυκό μου παιδί; Το χωρισμό μας ή τον ξαφνικό σου θάνατο που θα δω σε λίγο; Τι να πρωτοθρηνήσω, αγαπημένο μου παιδί, το κάλλος σου ή τον τρόμο, που σε λίγο θα νοιώσεις σαν σε κατασπαράζει το θηρίο; Αλίμονο, κόρη μου, που έλαμπες σαν πολύφωτη λαμπάδα στο παλάτι μου και περίμενα την ώρα που θα γιόρταζα τους γάμους σου. Πού θα βρω πια παρηγοριά και πως θα ζήσω μακριά σου; Τι την θέλω την ζωή και τα παλάτια χωρίς εσένα;» Αυτά έλεγε ο απαρηγόρητος βασιλιάς. Έπειτα γύρισε προς το πλήθος και είπε: «Αγαπητοί μου φίλοι και άρχοντες, σας ζητώ να με συμπονέσετε. Σας προσφέρω πλούτη όσα θέλετε και ακόμα την βασιλεία μου, αλλά να μου κάνετε μια χάρη. Να μου χαρίσετε το μονάκριβο παιδί, αλλιώτικα αφήστε και εμένα να πάω μαζί της». Κανένας όμως δεν συγκινήθηκε από τα λόγια του βασιλεία, γιατί αυτός ήταν που έβγαλε την διαταγή, για να βρίσκουν τα παιδιά του τέτοιο οικτρό τέλος. Έτσι με μια φωνή όλοι του είπαν, ότι έπρεπε να εφαρμοστεί και στο παιδί του η διαταγή του.

Σαν δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά ο βασιλιάς, την συνόδευσε μέχρι την πύλη της πόλης. Αφού την αγκάλιασε και την φίλησε, την παρέδωσε στους ανθρώπους για να την οδηγήσει στην λίμνη. Πραγματικά οι άνθρωποι την άφησαν και έφυγαν. Ο λαός έβλεπε μέσα από τα τείχη την κόρη που καθόταν κοντά στην λίμνη και περίμενε να έλθει το θηρίο για να την κατασπαράξει.

Εκείνο τον καιρό ο μέγας Γεώργιος, που δεν είχε ακόμη ομολογήσει την Χριστιανική του πίστη, ήταν κόμης και αρχηγός στρατιωτικής μονάδας στο στράτευμα του Διοκλητιανού. Επέστρεφε μάλιστα στην Καππαδοκία από μια εκστρατεία που έκανε μαζί με τον Διοκλητιανό. Από Θεού θέλημα πέρασε και από την λίμνη και όταν είδε το νερό, θέλησε να ποτίσει το άλογο του και να ξεκουραστεί και ο ίδιος. Όταν είδε την κόρη να κλαίει ασταμάτητα και να διακατέχεται από αγωνία και τρόμο, την πλησίασε και την ρώτησε γιατί έκλεγε και ακόμη ποιος ήταν ο λόγος που την παρακολουθούσε ο λαός μέσα από τα τείχη. Η κόρη του είπε ότι αδυνατούσε να του διηγηθεί τα όσα συνέβησαν και τα όσα επρόκειτο να συμβούν και τον παρακάλεσε να καβαλήσει το άλογο του και να φύγει, όσο πιο γρήγορα μπορούσε γιατί κινδύνευε να χάσει την ζωή του και ήταν τόσο νέος και ωραίος. Ο Άγιος επέμενε να μάθει τι της συνέβηκε. Και αυτή του είπε: «Είναι μεγάλη η αφήγηση, κύριε μου, και δεν μπορώ να σου τα αφηγηθώ όλα με λεπτομέρειες. Μόνο σου λέγω και σε παρακαλώ να φύγεις τώρα αμέσως για να μην πεθάνεις άδικα μαζί μου». Και ο Άγιος της είπε: «Πες μου την αλήθεια, γιατί κάθεσαι εδώ και ορκίζομαι στον Θεό, που πιστεύω εγώ , ότι δεν θα σε αφήσω μόνη, αλλά θα σε ελευθερώσω από τον θάνατο, αλλιώτικα θα πεθάνω και εγώ μαζί σου».

Τότε η κόρη αναστέναξε πικρά και διηγήθηκε στον Άγιο τα όσα συνέβησαν. Αφού άκουσε εκείνος τα γεγονότα, ρώτησε την κόρη: «Σε ποιο Θεό πιστεύουν ο πατέρας σου και η μητέρα σου και ο λαός;» Και εκείνη του αποκρίθηκε: «Πιστεύουν στον Ηρακλή και στην μεγάλη θεά Άρτεμη». Ο άγιος τότε της είπε: «Από σήμερα να μην φοβάσαι ούτε και να κλαίς. Μόνο πίστεψε στον Χριστό, που πιστεύω εγώ, και θα δεις την δύναμη του Θεού μου». Η βασιλοπούλα απάντησε στον Άγιο: «Πιστεύω, κύριε μου, μ' όλη μου την ψυχή και μ' όλη μου την καρδιά». Ο Άγιος συνέχισε: «Έχε θάρρος στον Θεό που δημιούργησε τον ουρανό και την γη και την θάλασσα διότι ο Χριστός πρόκειται να καταργήσει την δύναμη του θηρίου και θα ελευθερωθούν και ακόμα θα διώξουν τον φόβο του θηρίου όλοι οι κάτοικοι του τόπου αυτού. Μείνε, λοιπόν, εδώ και μόλις δεις το θηρίο να έρχεται, φώναξε μου».

Τότε ο Άγιος έκλεινε τα γόνατα του στη γη και αφού σήκωσε τα χέρια του προς τον ουρανό προσευχήθηκε και είπε: «Ο Θεός ο Μεγάλος και Δυνατός που κάθεται πάνω στα χερουβίμ και επιβλέπει αβύσσους, που είναι ευλογητός και υπάρχει στους αιώνες, συ γνωρίζεις ότι οι καρδίες είναι μάταιες, Συ φιλάνθρωπε Δεσπότη και κύριε επίβλεψε και τώρα σε μένα τον ταπεινό και ανάξιο δούλο σου και φανέρωσε μου τα ελέη σου. Κάνε να υποτάξω το φοβερό αυτό Θηρίο για να γνωρίσουν όλοι ότι υπάρχεις μαζί μου και ότι είσαι ο μόνος αληθινός Θεός». Τότε ακούστηκε φωνή από τον ουρανό που του είπε. «Εισακούστηκε η δέηση σου Γεώργιε, και κάνε όπως θέλεις, διότι εγώ θα είμαι πάντοτε μαζί σου». Μόλις τελείωσε την προσευχή του ο Άγιος, φάνηκε το άγριο θηρίο. Όταν το είδε η κόρη φώναξε: «Αλλοίμονο μου , κύριε μου! Έρχεται το θηρίο για να με κατασπαράξει».

Τότε ο Άγιος έτρεξε για να συναντήσει το θηρίο. Ήταν το θηρίο φοβερό. Έβγαζε από τα μάτια του φωτιά και ήταν τόσο εξαγριωμένο και απαίσιο που παρουσίαζε θέαμα τρομερό. Αμέσως ο Άγιος έκανε το σημείο του τιμίου Σταυρού και είπε: «Κύριε ο Θεός μου, ημέρεψε για χάρη μου, που είμαι δούλος σου, το θηρίο αυτό για να πιστέψει ο λαός στο όνομα Σου το Άγιο» . Έτσι και έγινε. Ο φοβερός δράκοντας με τα μεγάλα δόντια έπεσε στα πόδια του αλόγου του Αγίου και βρυχούταν. Μόλις η βασιλοπούλα είδε το θέαμα, ένοιωσε χαρά μεγάλη. Και ο Άγιος της είπε: «Βγάλε την ζώνη σου και δέσε με αυτή τον δράκοντα από τον λαιμό». Αμέσως τότε η κόρη άφοβα έβγαλε την ζώνη της και έδεσε το δράκοντα, και ευχαριστούσε τον Άγιο που την γλίτωσε από τον βέβαιο θάνατο. Ο Άγιος αφού ανέβηκε στο άλογο του, είπε προς την βασιλοπούλα: «Σύρε τον δράκοντα με την ζώνη σου μέχρι την πόλη».

Όταν είδαν οι κάτοικοι το παράξενο θέαμα, την κόρη δηλαδή να σέρνει δεμένο τον δράκοντα, τράπηκαν σε φυγή. «Μη φοβάσθε, σταθείτε και θα δείτε την δόξα του Θεού και την σωτηρία σας» τους είπε ο Άγιος. Τότε σταμάτησαν όλοι απορημένοι και περίμεναν να δουν τι θα τους δείξει. Τους προέτρεψε λοιπόν, να πιστέψουν στον αληθινό Θεό και αυτοί δέχτηκαν με χαρά. Αφού σήκωσε το χέρι του κτύπησε με το ακόντιο τον δράκοντα και το φοβερό τέρας σκοτώθηκε. Έπειτα αφού πήρε από το χέρι την βασιλοπούλα, την παρέδωσε στον βασιλιά. Όλοι ένοιωσαν μεγάλη και ανέκφραστη χαρά και αφού γονάτισαν, κατάφιλούσαν τα πόδια του Αγίου και ευχαριστούσαν τον Πανάγαθο Θεό, διότι τους ελευθέρωσε από το Θηρίο κι έτσι σταμάτησε η θυσία των παιδιών τους.

Ο Άγιος κάλεσε από κάποια πόλη της Αντιόχειας τον επίσκοπο Αλέξανδρο και βάπτισε τον βασιλιά και τους άρχοντες και όλο το λαό. Μέσα σε δεκαπέντε μέρες βάπτισε σαράντα πέντε χιλιάδες.

Αφού λοιπόν βαπτίστηκαν όλοι και έγινε μεγάλη χαρά στη γη και στον ουρανό, έκτισαν και μια μεγάλη εκκλησία στο όνομα του Θεού. Ο Άγιος πήγε να την δει. Μόλις μπήκε στο Άγιο βήμα και προσευχήθηκε, βγήκε πηγή αγιάσματος και σκορπίστηκε ευωδία στον ναό. Η πηγή αυτή σώζετε μέχρι σήμερα.

Ο Άγιος αφού αποχαιρέτησε τον βασιλιά και το λαό, έφυγε για την πατρίδα του την Καππαδοκία. Στο δρόμο του συνάντησε το διάβολο μετασχηματισμένο σε μορφή ανθρώπου. Κρατούσε δύο ραβδιά στα οποία στηριζόταν σαν γέρος. Φαινόταν μάλιστα σαν νικημένος και καταφρονημένος στρατιώτης. Είπε, λοιπόν με ταπείνωση στον Άγιο: «Χαίρε Γεώργιε». Ο Άγιος αμέσως κατάλαβε ότι ήταν ο διάβολος και του είπε: «Ποιος είσαι και πώς με ξέρεις; Αν δεν ήσουνα ο πονηρός διάβολος δεν θα μπορούσες να με ξέρεις, αφού ποτέ ξανά δεν με έχεις δει». Ο διάβολος απάντησε: «Πώς τολμάς να υβρίζεις του αγγέλους του Θεού και ρωτάς ποιος είμαι εγώ; Μάθε να μιλάς καλά». Ο Άγιος τότε αποκρίθηκε: «Αν είναι έτσι όπως μου τα λες και είσαι Άγγελος, ακολούθησε με. Αν όμως είσαι πνεύμα πονηρό, να μην μετακινηθείς από την θέση σου». Μόλις τέλειωσε το λόγο του αυτό ο Άγιος, ο διάβολος βρέθηκε δεμένος και φώναξε δυνατά: «Αλλοίμονο μου! Τι κακή ώρα ήταν αυτή που σε συνάντησα! Τι κακό έπαθα να πέσω στα χέρια σου ο ταλαίπωρος!».

Ο Άγιος βεβαιώθηκε ότι ήταν πνεύμα πονηρό και του είπε: «Σε ορκίζω στο Θεό να μου πεις τι επρόκειτο να μου κάνεις». Και ο δαίμονας είπε: «Εγώ, Γεώργιε, είμαι από το δεύτερο τάγμα του Σατανά και όταν ο Θεός έκαμε τον ουρανό και διαχώριζε τη γη από τα νερά ήμουνα παρών. Εγώ έκαμα φοβερές βροντές και αστραπές, εγώ έδεσα κεφαλές και τώρα από την περηφάνια μου κατάντησα κάτω στον Άδη και έγινα δαίμονας. Αλλοίμονο μου , Γεώργιε, γιατί ζήλεψα τη χάρη που σου δόθηκε και ήθελα να σε παραπλανήσω για να με προσκυνήσεις. Αλλά πλανήθηκα. Αλλοίμονο μου τι κακό εζήτησα να πάθω και δεν μπορώ να λυθώ. Σε παρακαλώ Γεώργιε, θυμήσου την προηγούμενη μου ευτυχία και μη με αφήσεις να επιστρέψω στην άβυσσο γιατί σου τα είπα όλα». Τότε ο Άγιος αφού ύψωσε τα χέρια στον ουρανό είπε: «Σ' ευχαριστώ Κύριε μου, διότι μου παρέδωσες στα χέρια μου τον πονηρό δαίμονα, που πρόκειται να σταλεί σε σκοτεινό τόπο για να τιμωρείται αιώνια». Μόλις είπε αυτά ο Άγιος επετίμησε και απόλυσε το πονηρό πνεύμα.

Θαυματουργικές εικόνες του Αγίου Γεωργίου στην ιερά μονή του Ζωγράφου στο Άγιο Όρος

 

α) Η εικόνα που μεταφέρθηκε από τη Μονή Φανουήλ
Κατά την διάρκεια της βασιλείας του Λέοντα του Σοφού (886 - 912 μ.Χ.) ήσαν τρεις γνήσιοι αδελφοί, ο Μωυσής, ο Ααρών και ο Βασίλειος και η καταγωγή τους ήταν από την μεγαλύτερη Λιγχίδα, που μετονομάστηκε αργότερα σε Αχρίδα. Αυτοί λοιπόν αποφάσισαν να εγκαταλείψουν το κόσμο, τον πλούτο, τη δόξα και να πάρουν το αγγελικό σχήμα. Έφτασαν στο Άγιο Όρος και αφού βρήκαν ήσυχο τόπο, κατασκεύασαν σκηνές, όπου έμεναν για αρκετό διάστημα και συναντιόνταν μόνο την Κυριακή. Διαδόθηκε, λοιπόν η φήμη της αρετής τους και γι' αυτό πολλοί έρχονταν κοντά τους και δεν έφευγαν.

Βρήκαν ένα χώρο όπου έκτισαν μοναστήρι. Αφού έκτισαν και τον ναό σκέπτονταν πως να τον ονομάσουν. Άλλοι έλεγαν να τον αφιερώσουν στον Άγιο Νικόλαο, άλλοι στον Άγιο Κλήμεντα, αρχιεπίσκοπο Αχρίδος που ήταν και συμπατριώτης τους και ο καθένας γενικά ήθελε να δώσει στο ναό το όνομα του Αγίου, που έτρεφε μεγαλύτερη ευλάβεια. Επειδή, λοιπόν, δεν συμφωνούσαν αποφάσισαν να προσφύγουν στην προσευχή στο Θεό και να δεηθούν ώστε Αυτός για να αποφασίσει για να διατάξει σε ποιο από τους Αγίους Του θα αφιερώσουν το ναό και ποιαν εικόνα θα ζωγραφίσουν στο ξύλο που ετοίμασαν. Προσευχήθηκαν και οι τρεις, ο καθένας στο ησυχαστήριο του. Στην διάρκεια που προσεύχονταν διαχύθηκε από τον νεόκτιστο ναό ένα ασυνήθιστο φως, λαμπρότερο από τις ακτίνες του ήλιου γύρω από τα κελιά των μοναχών. Οι μοναχοί κατελήφθησαν από φόβο και απορία και έμειναν προσευχόμενοι όλη νύχτα.

Την επομένη το πρωί όταν κατέβηκαν οι μοναχοί στην εκκλησία είδαν με θαυμασμό ότι στο ξύλο που ετοίμασαν να ζωγραφίσουν, ζωγραφίστηκε η εικόνα του Αγίου Μεγαλομάρτυρα και Τροπαιοφόρου Γεωργίου.

Απ' αυτή μάλιστα έβγαινε η λάμψη που φώτιζε τα ταπεινά ησυχαστήρια. Έτσι λοιπόν, αφιερώθηκε η εκκλησία στον Άγιο Γεώργιο και η μονή ονομάσθηκε Ζωγράφου.

Η θαυματουργή εικόνα υπήρχε στην Μονή του Φανουήλ που βρίσκεται στην Συρία κοντά στη Λύδδα. Σύμφωνα με τη μαρτυρία του καθηγούμενου της Μονής Φανουήλ, Ευστρατίου, όταν κάποτε ο Θεός θέλησε, να τιμωρήσει τη Συρία και να την παραδώσει στους Σαρακηνούς, η ζωγραφιά της εικόνας ξαφνικά αποχωρίσθηκε από το ξύλο και αφού υψώθηκε κρύφτηκε σε άγνωστο μέρος. Οι μοναχοί τότε, επειδή φοβήθηκαν και λυπήθηκαν από το θαύμα, αφού γονάτισαν, προσεύχονταν στο Θεό θερμά και με δάκρυα και τον παρακαλούσαν να τους αποκαλύψει που κρυβόταν το πρόσωπο του Αγίου Γεωργίου. Ο πανάγαθος Θεός άκουσε την δέηση των μοναχών και ο Άγιος παρουσιάστηκε στον ηγούμενο και του είπε: «Μη λυπάστε για μένα. Εγώ βρήκα για τον εαυτό μου Μονή της Παναγίας στο Άθω. Αν θέλετε πηγαίνετε και εσείς προς τα εκεί, γιατί η οργή του Κυρίου είναι έτοιμη να πέσει πάνω στην διεφθαρμένη Παλαιστίνη και σχεδόν σ' όλη την Οικουμένη, επειδή οι Χριστιανοί αμαρτάνουν».

Αφού συγκέντρωσε όλους τους μοναχούς ο καθηγούμενος ανακοίνωσε τα συμβάντα. Έπειτα κάλεσε και τους προύχοντες της πόλης Λύδδας και τους ανάγγειλε όσα συνέβησαν σχετικά με την άγια εικόνα. Ύστερα του παράγγειλε τα εξής: «Εμείς φεύγουμε, για την αγία πόλη των Ιεροσολύμων για να προσκυνήσουμε τον Άγιο Τάφο του Κυρίου και ας γίνει το θέλημα Του. Σεις εγκατασταθείτε στην Μονή για να την προφυλάξετε».

Με δάκρυα ξεκίνησαν. Αφού έφτασαν στην Ιόππη βρήκαν πλοίο και αναχώρησαν για το όρος Άθω. Ύστερα από αρκετές μέρες έφτασαν στην μονή Ζωγράφου. Όταν μπήκαν στο ναό, με έκπληξη και θαυμασμό, είδαν την ζωγραφιά του Αγίου Γεωργίου, που είχαν στην μονή Φανουήλ, νάνε προσκολλημένη χωρίς καμιά αλλοίωση σ' ένα καινούργιο ξύλο. Τότε με συγκίνηση και δάκρυα γονάτισαν μπροστά στην εικόνα και έλεγαν: «Γιατί μας προξένησες τόση λύπη, Μεγαλομάρτυρα Γεώργιε;» Οι μοναχοί της Ζωγράφου απορούσαν, γιατί συνέβησαν όλα αυτά τα παράξενα. Όμως εκείνοι τους διηγήθηκαν τα συμβάντα και όλοι δόξαζαν ολόψυχα τον Κύριο και τον Άγιο Γεώργιο. Τον δε καθηγούμενο Ευστράτιο τον έκαμαν Ηγούμενο τους.

Από τότε άρχισαν να γίνονται από την αγία εικόνα πολλά θαύματα. Γι' αυτό ο κόσμος πήγαινε στην μονή Ζωγράφου, να προσκυνήσει τον Τροπαιοφόρο Γεώργιο. Η φήμη των θαυμάτων έφθασε μέχρι και τον βασιλέα Λέοντα τον Σοφό, που ήταν πολύ ευσεβής. Μάλιστα αποφάσισε να πάει προσωπικά στο Άγιο Όρος για να προσκυνήσει και χαρεί πνευματικά με τις ψυχοφελείς συζητήσεις που θα έκανε με τους ασκητές Μωυσή, Ααρών και Βασίλειο που έγιναν ξακουστοί για την αρετή τους. Ύστερα από τον Λέοντα επισκέφτηκε τη Μονή και ο βασιλιάς των Βουλγάρων Ιωάννης από το Τίρναβο. Με την πλούσια βοήθεια του άρχισε να κτίζεται η μεγαλοπρεπής Μονή του Ζωγράφου. Αργότερα η ιερά Μονή κατεδαφίστηκε από τους βαρβάρους και τους πειρατές. Η τωρινή Μονή κτίστηκε από τον Ηγεμόνα της Μολδαβίας Στέφανο.

Η Αγία εικόνα έχει μέχρι σήμερα το άκρο του δάκτυλου κάποιου ολιγόπιστου Επίσκοπου. Αυτός καταγόταν, σύμφωνα με την παράδοση, απ' τα Βοδενά (Έδεσσα) και όταν άκουσε για τα θαύματα της εικόνας θέλησε μαζί με την συνοδεία του να πάει να διαπιστώσει αν πραγματικά ήσαν αληθινά αυτά που διαδίδονταν ή ήσαν εφευρέσεις των μοναχών, για λόγους φιλοχρηματίας. Όταν έφτασε στο Άγιο Όρος πήγε και στην Μονή του Ζωγράφου όπου οι μοναχοί εκεί τον υποδέχτηκαν με την πρέπουσα τιμή. Στην συνέχεια τον οδήγησαν στο ναό για να προσκυνήσει τον Άγιο Γεώργιο. Αλλά ο επίσκοπος αντί να φανεί ταπεινός και σεμνός φάνηκε περήφανος και ολιγόπιστος. Αφού με αδιαφορία είδε τον ναό στάθηκε μπροστά στην εικόνα του Αγίου Γεωργίου και με αλαζονικό ύφος είπε προς τους μοναχούς: «Ώστε αυτή είναι η θαυματουργός εικόνα του Αγίου». Αμέσως όμως το δάκτυλο του κόλλησε στην εικόνα και μάταια προσπαθούσε να το ξεκολλήσει. Η αγωνία του και ο φόβος του μεγάλωσαν όσο αγωνιζόταν να το ξεκολλήσει. Κάθε φορά που προσπαθούσε να το ξεκολλήσει ένοιωθε πόνους γιατί αυτό ήταν κολλημένο πολύ γερά. Στο τέλος ο δυστυχής επίσκοπος δέχτηκε, να του κόψουν το δάκτυλο του. Έτσι πήρε μια γεύση της γνησιότητας των θαυμάτων του Αγίου Γεωργίου.

β) Το θαλάσσιο ταξίδι της εικόνας από την Αραβία
Υπάρχει κοντά στον κίονα του αριστερού χορού που βρίσκεται η εικόνα του Αγίου Γεωργίου η πιο κάτω χειρόγραφη διήγηση:

Η αγία εικόνα ήρθε από την Αραβία και βρέθηκε στο λιμάνι της Μονής Βατοπεδίου. Η απροσδόκητη άφιξη της εικόνας προκάλεσε ταραχή και θόρυβο στο Άγιο Όρος. Γιατί η φήμη ξάπλωσε γρήγορα και οι μοναχοί ερχόντουσαν απ' όλα τα μοναστήρια για να προσκυνήσουν την άγια εικόνα που με θαύμα φανερώθηκε στο λιμάνι. Μάλιστα κάθε μοναστήρι επεδίωκε να αποκτήσει το θησαυρό αυτό και οι γέροντες αρνούνταν να την δώσουν στη Μονή Βατοπεδίου. Τελικά αποφάσισαν να βάλουν κλήρο και να δεχτούν την απόφαση της άγιας εικόνας. Πραγματική πήραν ομόφωνα απόφαση όλοι οι γέροντες να φορτώσουν την εικόνα σ' ένα ξένο και άγριο μουλάρι που δεν ήξερε τους δρόμους και τα Μοναστήρια και αφού το αφήσουν ελεύθερο να το ακολουθήσουν από μακριά. Εκεί που θα σταματούσε θα έπρεπε να μείνει η εικόνα. Έτσι και έγινε. Αφού οδήγησαν το μουλάρι στο δρόμο Θεσσαλονίκης - Αγίου Όρους το άφησαν στη θέληση του. Και το μουλάρι με αργό και ισόμετρο περπάτημα σαν να ένοιωθε ότι μετέφερε ιερό φορτίο πέρασε από δύσβατους τόπους, δάση και υψώματα και έφτασε στην Μονή Ζωγράφου και στάθηκε ακίνητο σ' ένα πολύ ωραίο λόφο.

Με τον τρόπο αυτό πληροφορήθηκαν όλοι ότι η θέληση του Αγίου Γεωργίου ήταν να μείνει η ιερή εικόνα στη Μονή Ζωγράφου. Όλοι οι μοναχοί δέχτηκαν στη Μονή με χαρά και με πνευματικό πανηγύρι την ιερή εικόνα και την τοποθέτησαν στον κίονα του αριστερού χορού. Το μουλάρι που μετέφερνε την άγια εικόνα πέθανε και το έθαψαν στον τόπο εκείνο . Σε ανάμνηση για τον ερχομό της ιερής εικόνας του Αγίου Γεωργίου έκτισαν στον λόφο ένα κελί και μικρή εκκλησία στο όνομα του Αγίου.

γ) Αφιέρωση της Άγιας εικόνας από τον Ηγεμόνα της Μολδοβλαχίας Στέφανο
Στο βορειοδυτικό κίονα, που στηρίζεται και ο τρούλος, είναι αναρτημένη και άλλη εικόνα του Αγίου Γεωργίου , που γι' αυτή υπάρχει η πιο κάτω χειρόγραφη διήγηση στην Μονή Ζωγράφου.

Ο Ηγεμόνας της Μολδοβλαχίας Στέφανος είχε, όπως είναι γνωστό, συνέχεια πολέμους με τους Τούρκους. Κάποτε συγκεντρώθηκαν τα αναρίθμητα Τούρκικα ασκέρια, για να τον αφανίσουν. Όταν είδε ο Στέφανος το πλήθος του εχθρού φοβήθηκε. Αμέσως όμως συνήλθε και με θερμή προσευχή στο Θεό ζήτησε τη βοήθεια του. Στον ύπνο του εμφανίστηκε ο Άγιος Γεώργιος που ήταν λουσμένος σ' ένα λαμπρό θαυμάσιο φως και με μάτια που άστραφταν. Ο Στέφανος αν και κοιμόταν φοβήθηκε πολύ. Τότε ο Άγιος του είπε: «Έχε θάρρος στον Κύριο σου και μη φοβάσαι το πλήθος αυτό. Αύριο συγκέντρωσε όλο το στράτευμα σου και οδήγησε το εναντίον των εχθρών του Χριστού με φωνές πανηγυρικές και σάλπιγγες και θα δεις την δύναμη του Θεού που πάντα σε βοηθά. Για το λόγο αυτό στάθηκα εδώ για να σου αποκαλύψω ποιος θα νικήσει και να σου αναφέρω ότι η δύναμη του Θεού είναι μαζί σου και ότι ακόμα και εγώ θα σε βοηθήσω στην μάχη αυτή. Για όλα αυτά ανακαίνισε την Μονή Ζωγράφου που είναι στο όνομα μου, και που ερημώθηκε. Στείλε μάλιστα και την δική μου εικόνα που έχεις μαζί σου».

Ο Στέφανος πήρε θάρρος από την εμφάνιση του Αγίου και ακόμη από την υπόσχεση που του έδωσε ότι θα τον βοηθούσε με την βοήθεια της θείας χάρης. Αφού μάλιστα έφερε και την άγια εικόνα μαζί του με την φωνή των σαλπίγγων κτύπησε ξαφνικά σαν λαίλαπας τον όγκο των Οθωμανών και τους σύντριψε χωρίς χρονοτριβή.

Ύστερα από λίγο καιρό έστειλε και την άγια εικόνα στο Άγιο Όρος και ανακαίνισε την Μονή Ζωγράφου, σύμφωνα με την θέληση του Αγίου, αφού αφιέρωσε σ' αυτή πολλά αφιερώματα.

Κάποιος Ρώσος συγγραφέας αναφερόμενος στην άγια εικόνα του Αγίου Γεωργίου γράφει τα εξής: «Μέσα στο 15ο αιώνα φάνηκε και άλλος ευεργέτης της Μονής Ζωγράφου, Ο Στέφανος που ήταν επίσημος Ηγεμόνας της Μολδοβλαχίας, και αγωνίστηκε πολλές φορές εναντίον των Οθωμανών νικηφόρα. Όταν τον περικύκλωσαν κάποτε αμέτρητα πλήθη εχθρού σκεφτόταν με ποιο τρόπο θα μπορούσε να σώσει τους περίβολους του φρουρίου. Τότε φάνηκε πάνω στο τείχος η μάνα του που του είπε: «Δεν θα επιτρέψω ποτέ στους εχθρούς σου ν' ανοίξουν τις πύλες του φρουρίου σου. Αν δεν νικήσεις και δεν μπορέσεις να αντισταθείς σ' αυτούς στο πεδίο της μάχης πολύ λίγη ελπίδα σου απομένει για τους περιβόλους».Εκείνο, λοιπόν, το βράδυ φάνηκε ο Άγιος Γεώργιος στο συγχυσμένο Στέφανο και του υποσχέθηκε ότι θα νικούσε. Επίσης τον διέταξε να αποστείλει την άγια εικόνα που είχε πάντα μαζί του στην Μονή Ζωγράφου, και να την ανακαινίσει γιατί ήταν ήδη ερημωμένη. Η νίκη έστεψε το Στέφανο που εκπλήρωσε την εντολή του Αγίου Γεωργίου.

δ) Η θαυμαστή εικόνα του Αγίου Γεωργίου που βρίσκεται στην ιερά Μονή του Ξενοφώντα
Στο Άγιο Όρος σώζεται η αρχαία προφορική παράδοση και για την άγια εικόνα που υπήρχε στους χρόνους των ασεβών εικονομάχων, που με βασιλικά διατάγματα καίονταν οι άγιες και σεβαστές εικόνες.

Στα χρόνια εκείνα λοιπόν οι υπηρέτες του παράνομου βασιλιά ερευνούσαν και προσπαθούσαν να βρίσκουν τις άγιες εικόνες για να τις συντρίψουν και να τις ρίξουν στη φωτιά. Βρήκαν λοιπόν και την άγια αυτή εικόνα και την έριξαν στην φωτιά για να καεί. Αλλά μάταια κοπίαζαν οι ανόητοι, διότι η άγια εικόνα έμεινε άφλεκτος μέχρι που η φωτιά έσβησε τελείως. Οι εικονομάχοι όταν είδαν ότι η φωτιά πολύ λίγο άρπαξε τα φορέματα του Αγίου και το πρόσωπο του τίποτα δεν έπαθε απόρησαν. Ένας μάλιστα περισσότερο ασεβής έμπηξε μαχαίρι στο πηγούνι του Αγίου και αμέσως έτρεξε καθαρό αίμα. Τότε όλοι όσοι είδαν το θαύμα έφυγαν ο καθένας για το σπίτι του. Ένας ευσεβής Χριστιανός αφού παράλαβε την άγια εικόνα και ήλθε στην θάλασσα, προσευχήθηκε θερμά στον Κύριο για να σταματήσει η φρικτή θύελλα της εικονομαχίας. Έπειτα αφού γύρισε προς την Άγια εικόνα είπε: «Μεγαλομάρτυρα του Χριστού Τροπαιοφόρε Γεώργιε, συ που και στη ζωή και μετά τον θάνατο έκαμες άφλεκτη την άγια εικόνα, διαφύλαξε την και τώρα από την θάλασσα και μετέφερε την όπου εσύ γνωρίζεις και επιθυμείς για να δοξασθεί ο Θεός μας». Και μόλις τελείωσε έβαλε την εικόνα στη θάλασσα.

Ο Άγιος Γεώργιος φρόντισε ώστε η άγια εικόνα να φτάσει στο Άγιο Όρος, όπου και άλλες εικόνες οδήγησε η θεία πρόνοια. Η εικόνα τοποθετήθηκε κοντά στην Μονή Ξενοφώντα όπου έτρεχαν τα ιαματικά όξινα νερά. Υπήρχε μάλιστα εκεί μια μικρή Μονή αφιερωμένη στο Μεγαλομάρτυρα Δημήτριο. Ακόμα σώζεται ο μικρός αυτός ναός, όπου οι μοναχοί σαν είδαν την εικόνα του Αγίου Γεωργίου την μετάφεραν εκεί γεμάτοι χαρά και ευλάβεια. Ύστερα έκτισαν ναό κοντά στο μικρό ναό. Όταν αυξήθηκαν οι μοναχοί και μεγάλωσε και η Μονή ονομάσθηκε του Αγίου Γεωργίου. Οι μοναχοί γιορτάζουν καθημερινά μαζί με τον Άγιο Γεώργιο και τον Μεγαλομάρτυρα Δημήτριο και τους μνημονεύουν στις απολύσεις των ακολουθιών.

Η άγια εικόνα βρίσκεται στο μεγάλο Καθολικό ναό του Αγίου Γεωργίου στον ανατολικό κίονα του δεξιού χωρού και έχει ζωγραφισμένο ολόσωμο τον Μεγαλομάρτυρα και σε ένδειξη του θαύματος φέρνει και την πληγή στο πηγούνι και το αίμα του είναι πηγμένο σ' αυτή. Μέχρι σήμερα το θαυμαστό φαινόμενο κηρύττει περίτρανα τα πάμπολλα θαύματα που έκανε και κάνει ο Άγιος Μεγαλομάρτυρας και Τροπαιοφόρος Γεώργιος.

Σημείωση: Η μνήμη του Αγίου γιορτάζεται στις 23 του Απρίλη. Εάν όμως το Πάσχα πέφτει μετά τις 23 Απρίλη, τότε η μνήμη του Αγίου γιορτάζεται την επόμενη μέρα του Πάσχα (Δευτέρα της Διακαινησίμου).

Ἀπολυτίκιον (Κατέβασμα)
Ἦχος δ’.
Ὡς τῶν αἰχμαλώτων ἐλευθερωτής, καὶ τῶν πτωχῶν ὑπερασπιστής, ἀσθενούντων ἰατρός, βασιλέων ὑπέρμαχος, Τροπαιοφόρε Μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν. 

πηγή