ΚΟΥΚΚΙΔΗΣ ΚΩΣΤΑΣ 27 Απριλίου 1941

από το κανάλι nisnick
 

ΣΧΟΛΙΟ του καναλιού

 

Ένας μισοξεχασμένος ήρωας, ένας ήρωας που ποτέ δεν θα αναφέρουν τα σχολικά βιβλία. Ο πρώτος που θυσίασε τη ζωή του αρνούμενος να δεχτεί την βεβήλωση του ιερού μας συμβόλου, της Γαλανόλευκης. Σκίτσα αν ψάξετε για τον Κωνσταντίνο Κουκκίδη δεν θα βρείτε παρά ένα μόνοκαι αυτό, όπως θα διαπιστώσατε, σε πολύ χαμηλή ανάλυση, το οποίο απεικονίζει τη στιγμή που ο ήρωας, τυλιγμένος με τη σημαία πέφτει από τον βράχο της Ακροπόλεως. 

 

Έψαξα πολύ στο δικό μου αρχείο παλαιών περιοδικών και βρήκα δυο σκίτσα, τα οποία και σάρωσα στα 600dpi, ώστε να μπορούν να διακοσμήσουν τα δύο φύλλα που ετοίμασα για την εμβόλιμη διδασκαλία που σκοπεύω να κάνω μέσα στην επόμενη βδομάδα. Επειδή τα σχολικά βιβλία ασχολούνται με το ζωικό βασίλειο περισσότερο παρά με την προβολή αξιών, κείμενα ως επί το πλείστον η-λήθια (εκ της "λήθης") και αποχρωματισμένα, είναι μια καλή ευκαιρία για όποιον ακόμη έχει διάθεση και μεράκι να μιλήσει για πράγματα που το σύστημα έχει στείλει στο πυρ το εξότερον ως μη συγχρωτιζόμενα προς την πολιτική ορθότητα της σημερινής Νεοταξικής Κατοχής. 

 

Με χαρά ανακάλυψα πως στο διαδίκτυο κυκλοφορεί ένα μικρό, εξαιρετικό φιλμάκι από τον σκηνοθέτη Αντώνη Σωτηρόπουλο. Το πήρα, προσέθεσα τον εθνικό ύμνο και μερικές φωτογραφίες, φροντίζοντας να αναφέρω στο τέλος το όνομα του σκηνοθέτη.

Ο ΙΣΚΕ για την απόφαση του ΣτΕ περί υιοθεσίας από ομόφυλα ζευγάρια

Ανακοίνωση του Ιερού Συνδέσμου Κληρικών Ελλάδος σχετικά με την απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας περί του γάμου των ομόφυλων ζευγαριών και για τη δυνατότητα υιοθεσίας. 

 

Αποτελεί κεντρική είδηση στα Μ.Μ.Ε. ότι το Συμβούλιο της Επικρατείας επικύρωσε την νομιμότητα του γάμου ζευγαριών του ιδίου φύλου και έδωσε το πράσινο φως σε αυτά για την υιοθεσία. 

 

Ασφαλώς, η Ελλάδα, ως κοσμικό κράτος, είναι δυνατόν να προβαίνει σε νομοθετήματα που αντιβαίνουν τους θρησκευτικούς κανόνες, όπως ο συγκεκριμένος. 

 

Είναι όμως λυπηρό το γεγονός ότι το ΣΤΕ δεν έλαβε υπόψιν του τη μακραίωνη παράδοση, θρησκευτική και κοινωνική, αυτού του τόπου, αλλά και τη συνείδηση και το αίσθημα του ελληνικού λαού.

 

Τέτοιου είδους νομοθετήματα δεν απαντούν σε ανάγκες και αγωνίες της ελληνικής κοινωνίας, όπως είναι το δημογραφικό πρόβλημα και η υπογεννητικότητα που ταλανίζουν τον τόπο μας, αλλά αποτελούν μίμηση πρακτικών ορισμένων δυτικών κοινωνιών, οι οποίες τα τελευταία χρόνια προέβησαν σε ανάλογα νομοθετήματα, όπως την προσπάθεια επιβολής και προτεραιοποίησης του κοινωνικού φύλου (Gender) έναντι του βιολογικού, έχοντας χάσει πραγματικά το μέτρο και τα όρια, όπως θα έλεγε και ο λαός μας. 

 

Δεν μας αξίζει και αρμόζει να πιθηκίζουμε πρότυπα που μεταφέρονται άκριτα στην ελληνική κοινωνία. Να γίνεται μάλιστα προσπάθεια επιβολής τους και το αποτέλεσμα αντί να ενώνει, να διχάζει. 

 

Η ελληνική κοινωνία ήταν πάντοτε συμπεριληπτική, νοιαζόταν για το «εμείς», ενώ τώρα με όλες αυτές τις καινοφανείς θεωρίες ταυτότητας, που προαναφέραμε, οδηγείται στο «εμείς» και «εσείς»: από τη μια οι ετεροφυλόφιλοι και από την άλλη οι ομοφυλόφιλοι. 

 

Πάντοτε υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν ομοφυλόφιλοι. Ποτέ δεν θεώρησαν ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία είχε κάποια εχθρότητα απέναντί τους. Απεναντίας, πολλοί από αυτούς, επώνυμοι και μη επώνυμοι, πίστευαν και πιστεύουν βαθύτατα στον Θεό, εναποθέτουν στον Θεό την ελπίδα της σωτηρίας τους, ζούσαν και ζουν με εξομολόγηση και μετάνοια. 

 

Όσοι από εμάς τους Κληρικούς είμαστε πνευματικοί γνωρίζουμε πολλές τέτοιες περιπτώσεις. 

 

Αυτό είναι ακριβώς και το καίριο ζήτημα της εν λόγω απόφασης του ΣΤΕ: η αδυναμία να γίνει κανονικότητα. Δεν θα προσκομίσουμε περίπλοκα φιλοσοφικά επιχειρήματα, ούτε χρειάζεται κάποιος να έχει ιδιαίτερες επιστημονικές γνώσεις για να αποδείξουμε ότι ο οποιοσδήποτε γάμος μεταξύ ζευγαριών του ιδίου φύλου δεν είναι δυνατόν ποτέ να είναι κυριολεκτικά και ουσιαστικά γάμος, έστω και εάν οι προωθητές του το ονομάζουν έτσι. 

 

Η βιολογική τάξη, η οποία υπάρχει στη φύση, μαρτυρά ότι η ένωση ομόφυλων ζευγαριών μπορεί να είναι συμβολαιογραφική και γραφειοκρατική ή σε επίπεδο συναισθηματισμών, αλλά ποτέ γάμος, διότι δεν μπορεί να οδηγήσει στην βιολογική απόκτηση τέκνων, τα οποία θα είναι ο συνδυασμός του γενετικού υλικού αυτών των δύο ατόμων που ήρθαν σε γαμική ένωση. Για αυτό το λόγο οι θιασώτες αυτών των θεωριών πρότειναν ως λύση την υιοθεσία. 

 

Όμως εάν γίνεται λόγος για υπεράσπιση των δικαιωμάτων των ομοφυλοφίλων, ποιος θα υπερασπιστεί τα δικαιώματα των βρεφών που θα υιοθετηθούν από ζευγάρια ομοφυλοφίλων και τα οποία θα στερηθούν είτε το πατρικό είτε το μητρικό πρότυπο; 

 

Ποιος θα τα ερωτήσει αυτά; Ποιος θα ομιλήσει για τα δικαιώματα των παρένθετων μητέρων, οι οποίες θα χρησιμοποιηθούν για αυτόν τον σκοπό; 

 

Ποιος θα ομιλήσει για την εργαλειοποίηση, πολλές φορές, φτωχών γυναικών, οι οποίες θα κληθούν να γεννήσουν παιδιά τα οποία θα δοθούν για υιοθεσία σε ομοφυλόφιλα ζευγάρια; 

 

Ας μην παραβλέψουμε ότι η Χριστιανική παράδοση αντιλαμβάνεται την οικογένεια ως κοινωνία προσώπων, θεμελιωμένη στη σχέση ανδρός και γυναικός, η οποία ευλογείται και αγιάζεται εντός του μυστηρίου του Γάμου. Εντός αυτού του πλαισίου, η ανατροφή των τέκνων συνδέεται με την συμπληρωματικότητα των δύο φύλων και την ολόπλευρη ανάπτυξη της προσωπικότητας του παιδιού. 

 

Με την υιοθεσία παιδιών από ζευγάρια του ιδίου φύλου θα δούμε πρόσωπα να μεγαλώνουν στο κοινωνικό γίγνεσθαι με σωρό προβλημάτων και μεγάλης ανισορροπίας σε σύγκριση με παιδιά που προέρχονται από συμβατικές οικογένειες, όπως έδειξαν σχετικές έρευνες στις ΗΠΑ. 

 

Βλέπουμε λοιπόν ότι όλο αυτό το εγχείρημα δεν έχει ούτε βιολογικές, ούτε κοινωνικές βάσεις. Βασίζεται επάνω σε μια αυταπάτη στην οποία είναι καθηλωμένα τα ζευγάρια ιδίου φύλου, τα οποία δεν μπορούν να κατανοήσουν ότι η βιολογία και η φυσική τάξη δεν είναι ιδεολογία και συναισθηματισμός, αλλά απτή και χειροπιαστή πραγματικότητα, την οποία κανένα έμβιο όν δεν μπορεί να την υπερβεί. 

 

Η βιολογία, οι φυσικές λειτουργίες του ανθρωπίνου σώματος αποτελούν πεπρωμένο, εκφράζουν μια αδήριτη αναγκαιότητα και νομοτέλεια, την οποία κανείς δεν μπορεί να την υπερβεί και να την υπερνικήσει όσα νομοθετήματα και εάν τα νομιμοποιήσει κάποιο ανώτατο Συμβούλιο.

 

πηγή 

ΜΥΣΤΗΡΙΟ - πως θα μας ρεγουλάρουν (σερβίρουν) να δεχτούμε τον πόλεμο και τις συνέπειες του;

Φώτο η ΠΑΝΑΓΙΑ η ΠΛΑΤΥΤΕΡΑ στην Ευαγγελίστρια του Πειραιά με το γνωστό ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ το 1926 

βλ. https://konstantinoupolipothoumeno.blogspot.com/2026/03/800.html

 

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας 

 

ΠΟΙΟΣ μπορεί ΕΔΩ να διαχειριστεί αυτή την κατάσταση που έχει ήδη ξεφύγει; σε αντίθεση με την πανδημία για την οποία είχαν προετοιμαστεί με χρονοδιάγραμμα, μοιράζοντας επιδόματα και μπόλια... τώρα ο Τραμπ τους έφερε προ εκπλήξεων και δεν ξέρουν πως να τρέξουν ..μόνο κουνιούνται γιατί τρέμουν αυτό που έρχεται ... και αυτό που έρχεται είναι η γύμνια με την οποία έντυσαν όλη την κοινωνία που την πάτησαν κάτω για να πληρώνει τους τοκογλύφους εμπόρους των Εθνών που επέβαλλαν τόσα χρόνια στον Έλληνα και την Ελληνίδα "μνημονιακή κατοχή" στερώντας το όνειρο και την ελπίδα τους.

 

Αυτός ο πόλεμος είναι μεταξύ γης και Ουρανού για να φύγουν οι ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΟΙ σατανοκίνητοι τύραννοι από τις ζωές μας, την ώρα που καγχάζοντας προσβάλλουν το όνομα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού.

 

Σχεδιασμοί μπορεί να υπάρχουν και έρχονται ως συνήθως από έξω κομμένοι και ραμμένοι στα μέτρα των τοκογλύφων για σάβανα;

 

Μπορεί να θελήσουν με την παγκόσμια ανακατωσούρα να κλείσουν λογαριασμούς και με άλλους λαούς που δεν τους πάνε ή στέκονται εμπόδιο στα σχέδια τους;

 

Μπορεί να αλλάξουν και σύνορα στην περιφέρεια; 

Μπορεί να βιώσουμε μια νέα μεταναστευτική κρίση; 

Μπορεί να βιώσουμε μια νέα φορομπηχτική πολιτική με πρόσχημα το έκτακτον των καταστάσεων;

Μπορεί να μας ζητήσουν να μας πάρουν και στρατιώτες (γνωστή προφητεία του ΑΓΙΟΥ ΚΟΣΜΑ του Αιτωλού) 

Μπορεί να μας φέρουν τετελεσμένα;

 

Πολλά μπορούν, αλλά λίγα θα κατορθωθούν γιατί σε αυτόν τον πόλεμο η ρευστότητα θα είναι τέτοια που θα χάνει η μάνα το παιδί και το παιδί την μάνα.

 

ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ ΕΧΟΥΜΕ ΜΑΝΑ ΤΗΝ ΠΑΝΑΓΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΕΙΜΑΣΤΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΚΑΙ ΔΕΝ ΘΑ ΜΑΣ ΑΦΗΣΕΙ - ΟΛΟΖΩΝΤΑΝΑ ΘΑ ΤΡΕΞΕΙ ΝΑ ΜΑΣ ΣΚΕΠΑΣΕΙ ΜΕ ΤΟ ΜΑΦΟΡΙΟ ΤΗΣ. 

 

ΣΤΩΜΕΝ καλώς

 

Δρ.Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Τέλος εποχής για την φρεγάτα του ΠΝ Θεμιστοκλής.

Σήμερα (εννοεί 21.03.2026) η φρεγάτα Θεμιστοκλής (F-465) ολοκληρώνει την ενεργό της δράση, ύστερα από σχεδόν 23 χρόνια υπηρεσίας στο Πολεμικό Ναυτικό και συνολικά 47 χρόνια παρουσίας στη θάλασσα.

 

Το πλοίο αυτό, που έγινε σύμβολο αντοχής και ναυτοσύνης, είχε τιμηθεί το 2022 για το εντυπωσιακό ρεκόρ των 218 ημερών συνεχούς πλεύσης.

 

Καθελκύστηκε στις 11 Αυγούστου 1979 ως μέρος της κλάσης Kortenaer-class frigate και ξεκίνησε την καριέρα της στο ολλανδικό ναυτικό με την ονομασία HNLMS Philips van Almonde (F-823) (1981–2003).

 

Τον Οκτώβριο του 2003 εντάχθηκε στο ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό, παίρνοντας το όνομα «ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ».

 

Ανήκει στις τρεις φρεγάτες του τύπου που δεν υπέστησαν εκσυγχρονισμό, γι’ αυτό και ήταν από τις πρώτες που εισήχθησαν στη διαδικασία παροπλισμού.

 

Το ιστορικό όνομα του Αθηναίου στρατηγού Θεμιστοκλής, νικητή στη Ναυμαχία της Σαλαμίνας, όμως, θα συνεχίσει να ταξιδεύει στα ελληνικά νερά: η τέταρτη φρεγάτα τύπου Belharra (FDI) frigate που θα ενταχθεί στο ΠΝ θα φέρει ξανά το όνομα «ΘΕΜΙΣΤΟΚΛΗΣ», διατηρώντας ζωντανή την παράδοση.

 

πηγή 

Ἡ πνευματική πατρότητα καί ἡ πνευματική ὀρφάνια

Γράφει ο Πορφυρίτης 

 

Τί μεγάλη εὐλογία εἶναι ὁ πνευματικός Πατέρας! Ὁ καλός, ὁ παραδοσιακός, ὁ ἅγιος πνευματικός Πατέρας εἶναι εὐλογία Θεοῦ! Ὁ λόγος του «ὕδωρ ζῶν»[1], «πηγὴ ὕδατος ζωῆς ἁλλομένου εἰς ζωὴν αἰώνιον»[2]· πηγαῖος, γάργαρος, καθαρός, ἀληθινός καί ἁγιασμένος, ὅπως εἶναι ὁ διαχρονικός λόγος τοῦ Θεοῦ. Ἀσυμβίβαστος μέ τούς ἐπιβαλλόμενους νεωτερισμούς καί κακοδοξίες, ἀνυποχώρητος στίς ἐκβιαστικές πιέσεις, «κουφός» πρός τίς κοσμικές σειρῆνες. Ἕνας ὀρθόδοξος πνευματικός Πατέρας μπορεῖ νά ἀλλάξει, μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ, ἕνα χωριό, μιά πόλη μία ὁλόκληρη χώρα! Μπορεῖ νά ἀλλάξει ριζικά καί νά ἁγιάσει τίς καρδιές τῶν λογικῶν προβάτων πού τοῦ ἐμπιστεύθηκε ὁ Θεός. 

 

Ὁ πνευματικός πατήρ εἶναι ἡ παρουσία τοῦ Θεοῦ δίπλα στό ποίμνιό του. Τό ποίμνιο, τό πιστό ποίμνιο, δοξάζει τόν Θεό γι’ αὐτήν τήν εὐλογία πού τούς ἔχει στείλει ὁ Ζωοδότης Κύριος. Ἕνας τέτοιος Πατέρας, ἀτρόμητος στίς ὁρατές καί ἀόρατες ἐπιθέσεις τοῦ πονηροῦ καί τῶν ὀργάνων του, παρηγορητικός, ὑποστηρικτικός, ὁμολογητής, διώκτης τῶν αἱρέσεων, ἔχων θυσιαστική ἀγάπη, τήν ἀληθινή ἀγάπη, τήν συνοδευομένη μέ δικαιοσύνη καί ἀλήθεια, καί ὄχι τήν σατανική ψευτοαγάπη τῶν μεταπατερικῶν ἀγαπολόγων, ταπεινός, μή ζητῶν ἀξιώματα, εἶναι πόλος ἕλξης τοῦ θείου Μαγνήτη! 

 

Εὐλογημένοι ὅσοι γνώρισαν καί γνωρίζουν τέτοιους Πνευματικούς. Εὐτυχῶς, ὁ πανάγαθος Θεός δέν μᾶς ἔχει ἀφήσει χωρίς αὐτούς τούς, κυρίως ἀφανεῖς, Πατέρες. Τούς ἁγίους πνευματικούς ὁδηγούς οἱ ὁποῖοι σκοπό ἔχουν νά ὁδηγήσουν τίς ψυχές, πού κρέμονται ἀπό τό πετραχήλι τους, στή σωτηρία καί ὄχι στόν ἑαυτό τους. Ἄλλωστε ἡ ἐπιθυμία τοῦ πνευματικοῦ ἀνθρώπου, σύμφωνα μέ τόν ἅγιο Γρηγόριο τόν Θεολόγο, «εἶναι ἕνα μόνο νά σκοπεύει τή σωτηρία καί ὅ,τι ὁδηγεῖ σ’ αὐτό νά τό θεωρεῖ σημαντικό, ὅ,τι ὅμως ὄχι, νά τό περιφρονεῖ ἀφοῦ δέν ἀξίζει τίποτα...»[3]. 

 

Ἡ ἀπουσία ὅλων αὐτῶν τῶν πνευματικῶν στοιχείων, καί κυρίως τῆς θυσιαστικῆς ἀγάπης (πρῶτα πρός τόν Θεό καί μετά στόν ἄνθρωπο), τά ὁποία συγκροτοῦν τόν πνευματικό Πατέρα, ὁδηγεῖ στήν πνευματική ὀρφάνια. Καί ἡ πνευματική ὀρφάνια εἶναι βαρύτερη ἀπό τή σαρκική. Ὁ ἄνθρωπος καταλαβαίνει τήν ἀληθινή, τήν ἐν Χριστῷ ἀγάπη· τήν νοιώθει βαθιά στήν καρδιά του, καθώς αὐτή (ἡ καρδιά) σκιρτᾶ ὅταν ὁ ἀγαπῶν βρίσκεται πλησίον της. Αὐτή ἡ ἀγάπη λείπει ἀπό τά ὀρφανά τέκνα.

 

Σήμερα ὑπάρχει δυστυχέστατα, μεγάλη τέτοιου εἴδους ὀρφάνια. Ὁ ἄρχων τοῦ ἐφήμερου κόσμου καί τά ταλαίπωρα ὄργανά του, χρόνια δουλεύουν καί σχεδιάζουν τήν κατάσταση στήν ὁποία περιέπεσε σήμερα ἡ Πατρίδα μας. Σιγά σιγά ἀφαιροῦν καί ἀπό ἕνα λιθαράκι ἀπό τήν ἁγία μας Πίστη καθώς καί ἀπό τά ἰδανικά καί τίς ἀξίες τῆς Πατρίδος μας. Ἐθνοκτόνοι, πατριδοκτόνοι, ἐλπιδοκτόνοι, ἀνθρωποκτόνοι, ψυχοκτόνοι. Ἀφαιροῦν σταδιακά τό πολύτιμο μέλι τῆς Πίστεως καί προσθέτουν ἐπίσης ἀργά ἀργά, μέ τό ἀνάλογο προπαγανδιστικό περιτύλιγμα, τά περιττώματα καί τίς ἀκαθαρσίες τους, συνηθίζοντας τόν λαό νά ζεῖ μέ ἀδράνεια στόν βόθρο πού τοῦ ἑτοίμασαν. Ἀπό ἕναν τέτοιο λαό ἀνεφύησαν οἱ πολιτικοί καί ἐκκλησιαστικοί ἄρχοντες πού μόνο ἡ ὁμιλία τους εἶναι (ἀκόμη!) στήν ἑλληνική γλῶσσα. 

 

Τό ὀρφανό ποίμνιο πορεύεται ἀποχαυνωμένο, νανουρισμένο, στήν πτωτική πορεία του μαζί μέ τούς «νεκρούς» του πατέρες· εἴτε αὐτοί εἶναι ἐπίσκοποι, εἴτε ἱερεῖς καί μοναχοί πού «χορεύουν» στόν νεκρικό ρυθμό πού τούς σφυρίζουν οἱ ἐπίσκοποι πού νομίζουν ὅτι ζοῦν, ἐπειδή ἁπλῶς καί μόνο ἀναπνέουν. Τί ταλαίπωροι ἄνθρωποι! Ἄν πίστευαν λίγο, ἐάν γνώριζαν τί τούς περιμένει... Ἄν ἡ ἀναπνοή τοῦ Μεγάλου Πατρός Ἁγίου Βασιλείου, «ὑπῆρξε ὁ εὐσεβής λόγος καί σωστικός ὅλου τοῦ κόσμου»[4], ἡ δική τους νεκρική ἄπνοια, ὁ «ἀσεβῆς καί βλάσφημος λόγος τους» ὁδηγεῖ τά ἀπορφανισμένα τέκνα τους στήν ἀπώλεια. Ὁ Θεός νά δίνει μετάνοια σέ ὅλους μας. Ὁ ὅσιος Πορφύριος ὁ Καυσοκαλυβίτης, συμβουλεύει τά παιδιά πού δέν ἔχουν γονεῖς καί εἶναι δυστυχισμένα, νά ἀποκτήσουν πνευματικούς γονεῖς τόν Χριστό καί τήν Παναγία. Μία ψυχωφελής συμβουλή γιά ὅσους ἔμειναν ὀρφανοί καί ἀπό τούς πνευματικούς τους γονεῖς!

 

Παραπομπές 

 

[1] Ἰω. 4, 10 

[2] Ἰω. 4, 14 

[3] Κ. Γ. Παπαδημητρακόπουλου, «ΓΡΗΓΟΡΙΑΝΟ ΑΠΑΝΘΙΣΜΑ», Ἐκδόσεις «ΦΩΤΟΔΟΤΕΣ» 

[4] Ὅ.π.

 

πηγή 

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ ΟΜΙΛΙΕΣ

ΜΙΧΑΛΗΣ ΧΑΡΑΛΑΜΠΙΔΗΣ 

 

ΟΜΙΛΙΕΣ

 

Νέα έκδοση για την συμπλήρωση δύο ετών από την εκδημία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη

 

Πρόλογος: Χρήστος Λυμπέρης Ναύαρχος ε.α.- Επίτιμος αρχηγός ΓΕΕΘΑ

Εισαγωγή -Έρευνα- επιμέλεια: Θεοφάνης Μαλκίδης 

Ψηφιοποίηση ανέκδοτων ομιλιών: Στέλιος Βικόπουλος, Γιάννης Κουριαννίδης, Μιχάλης Ξανθόπουλος, Γιάννης Φουρνάρος, Θεοφάνης Μαλκίδης

Απομαγνητοφώνηση ανέκδοτων ομιλιών: Γιάννης Χούτας

Πρωτότυπο έργο εσωφύλλου: Μαργαρίτα Ράντεβα

Δημιουργικό και συντονισμός έκδοσης: Χρόνης Αμανατίδης

©Οικογένεια Μιχάλη Χαραλαμπίδη 

 

Αθήνα 2026

 

1. Βίος πολιτικός 

 

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης (Αλεξανδρούπολη 5 Μαρτίου 1951- Αθήνα 27 Μαρτίου 2024) σπούδασε πολιτικές και οικονομικές επιστήμες, ενώ πραγματοποίησε και μεταπτυχιακές σπουδές στην κοινωνιολογία στο Πανεπιστήμιο της Ρώμης. Διωκόμενος, κατά τη διάρκεια της δικτατορίας, διέφυγε παράνομα στην Ιταλία, όπου ήταν μέλος του Πανελλήνιου Απελευθερωτικού Κινήματος ΠΑΚ. Συμμετείχε στην επταμελή ομάδα που συνέγραψε την ιδρυτική διακήρυξη του Πανελλήνιου Σοσιαλιστικού Κινήματος (ΠΑΣΟΚ), ήταν μέλος της Κεντρικής Επιτροπής του κόμματος από το 1977, ενώ εκλέχθηκε μέλος του εκτελεστικού γραφείου το 1994. Λόγω σοβαρών πολιτικών διαφωνιών αποχώρησε από το ΠΑΣΟΚ το 1999 και αγωνίσθηκε να συγκροτήσει ένα νέο μορφωτικό και πολιτικό κίνημα, ιδρύοντας τη «Δημοκρατική Περιφερειακή Ένωση». Ήταν μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Διεθνούς Ένωσης για τα Δικαιώματα και την Απελευθέρωση των Λαών, διεθνούς μη κυβερνητικής οργάνωσης για τα ανθρώπινα δικαιώματα, αναγνωρισμένης από τον ΟΗΕ και συμπαραστάθηκε σε πολλούς λαούς στην Αφρική, Νότια Αμερική, Ασία, καθώς και στους Αρμένιους και τους Κούρδους. Το 1986, σε ομιλία του εισήγαγε για πρώτη φορά το Κουρδικό στον ΟΗΕ στην Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων στη Γενεύη, ενώ ως μέλος της ίδιας οργάνωσης εισήγαγε με παρεμβάσεις του το Ποντιακό ζήτημα στον ΟΗΕ. Το 1994, το Ελληνικό Κοινοβούλιο υιοθέτησε την πρότασή του για την αναγνώριση της 19ης Μαΐου ως Ημέρα Μνήμης της Γενοκτονίας. Επεξεργάστηκε και ανέδειξε στα πλαίσια του Ιδρύματος Μεσογειακών Μελετών αλλά και ευρύτερα, πολλά ζητήματα του Ελληνικού, εθνικού, κοινωνικού σχηματισμού και εισήγαγε νέες έννοιες, αναλυτικά σχήματα, νέα ζητήματα, καθώς και λέξεις στην διανοητική και πολιτική μας δημόσια ζωή, πολλά από τα οποία περιλαμβάνονται στα βιβλία του. Προσκλήθηκε για ομιλίες στην Ελλάδα και το εξωτερικό, ενώ έγραψε πολλά βιβλία καταθέτοντας την άποψή του γύρω από κοινωνικά και πολιτικά ζητήματα του Ελληνισμού.

 

2. «Εν αρχή ην ο λόγος» 

 

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης είχε προγραμματίσει την έκδοση των ομιλιών του στις αρχές του 2024, ωστόσο δεν πρόλαβε να πραγματοποιήσει την επιθυμία του. Όπως είχε αναφέρει σε ανάρτησή του στο προσωπικό του ιστολόγιο (Polis-agora.blogspot.com), του οποίου τα κείμενα κυκλοφορούν σε αυτοτελή έκδοση, «ομιλίες» θα είναι ο τίτλος αυτής της έκδοσης που θα περιέχει αυτόν τον πλούσιο μορφωτικά και πολιτικά κύκλο. Από το Περδικάκι της Πίνδου και τις Πρέσπες έως την Μεσσηνία, τους Μεταξάδες, το Σουφλί του Έβρου, την Χίο ,την Κω, την Ελληνική Διασπορά αλλά και σε ευρωπαϊκά πανεπιστημιακά ιδρύματα φιλικά προς τον λόγο. Η ψυχική ανάταση, η άσκηση της ψυχής, ο εξανθρωπισμός των ανθρώπινων σχέσεων, της ανθρώπινης συμβίωσης, γιατί αυτό είναι η πολιτική, συνδέονταν με την ωφελιμότητα της αυθεντικής πολιτικής στην ευημερία των τοπικών κοινωνιών. Διέκρινα πάντοτε την μεγάλη επιθυμία, την ψυχική ανάγκη της συμμετοχής των πολιτών σε αυτές τις στιγμές της Πόλης. Η σχέση πόλης, ανθρώπινης ψυχής, ηθικής και πολιτικής είναι σχέση οντολογική, υπαρξιακή Ιερή, Ουράνια, Θεία. Είναι η υψηλότερη έκφραση της ευγένειας, της ελευθερίας του ανθρώπου. Η εμπειρία του εικοσαετούς κύκλου 2000 έως 2020 επιβεβαίωσε την πεποίθησή μου ότι είναι εύκολο να επιστρέψει η πολιτική στις πατροπαράδοτες μορφές της. Όπως έγινε το 1968 στην Ευρώπη. Θα είναι η επιστροφή του πολιτικού ανθρώπου, της άυλης ανθρώπινης ευημερίας, του άνθρωπος ζώον πολιτικόν του Αριστοτέλους, της Ελληνικής ανθρωπολογίας και εθνολογίας. Ο Έλληνας πολίτης αθλητής και ασκητής της πόλης. Αθλητής όχι μισθωτός. Η χώρα έχει άμεση ανάγκη δημιουργίας μιας νέας πολιτικής παράδοσης. Αυτή ήταν η δική μου προσδοκία και η πολυδιάστατη συμβολή».

 

3. Η σημασία της έκδοσης

 

Το βιβλίο έρχεται να υλοποιήσει την επιθυμία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη να δημοσιευθούν οι ομιλίες του, οι οποίες όπως είναι λογικό, παρουσιάζουν ένα μόνο μέρος του πολυδιάστατου έργου του. Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης μιλούσε πάντα χωρίς κείμενο, έχοντας μόνο τις σημειώσεις του, οπότε το σώμα των προφορικών παρεμβάσεων, γινόταν εκ των υστέρων πλήρες κείμενο, για να δημοσιευθεί είτε αυτοτελώς, είτε ως κεφάλαια στα βιβλία του, είτε, όπως συνέβη σε αρκετές περιπτώσεις, να παραμείνουν αδημοσίευτες.

 

Στην έκδοση περιλαμβάνονται με χρονολογική σειρά, ένα μικρό μέρος από τον απίστευτα μεγάλο όγκο των ομιλιών του, τόσο δημοσιευμένες, αλλά και αδημοσίευτες, οι οποίες βρέθηκαν στο προσωπικό του αρχείο. Οι ομιλίες καλύπτουν μικρό μέρος του μεγάλου εύρους και ανάλυσης των θεμάτων με τα οποία ασχολήθηκε ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης: Γενοκτονία, Τουρκικό πρόβλημα, πολιτική, κόμματα, ΠΑΣΟΚ, απελευθέρωση και δικαιώματα των λαών, Κουρδικό ζήτημα, πόλεις, ανάπτυξη, οικονομία, τουρισμός, αγροτοδιατροφικός τομέας, περιφέρεια και Αθήνα, Μακεδονία, Θράκη, Καλαβρία, κ.ά.

 

Οι ομιλίες αποτελούν τεκμήριο της πλούσιας πνευματικής, διανοητικής παραγωγής, μία ανεκτίμητης αξίας παρακαταθήκη ενός πολιτικού που ήταν φιλόσοφος και ενός φιλόσοφου ήταν πολιτικός, για να μιλήσουμε με όρους Πλάτωνα και για τη λύση που πρότεινε για την Πολιτεία. 

 

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης υπήρξε ένας από τους πιο χαρισματικούς, σοβαρούς και συνεπείς διανοούμενους της σύγχρονης Ελλάδας, έχοντας μία δράση που ξεπέρασε τα σύνορα της χώρας, χρησιμοποιώντας τις ιδέες, τις προτάσεις, τον δημόσιο λόγο, την αγορά, την εκκλησία των πιστών και του Δήμου, ως δημιουργικό και παραγωγικό μέσο εθνικής αφύπνισης και κοινωνικής απελευθέρωσης. Με χιλιάδες ομιλίες από τα ακριτικά χωριά της Ελλάδας μέχρι τα πανεπιστήμια του εξωτερικού και τα διεθνή φόρουμ, η συμβολή του αφορά τη συλλογική αυτογνωσία και την μνήμη, την ανάπτυξη, την οικουμενικότητα του Ελληνισμού. 

 

Εισηγήθηκε νέους όρους, δημιουργώντας ένα νέο λεξιλόγιο για την πολιτική και τον Ελληνισμό, προτείνοντας ένα ολοκληρωμένο σχέδιο. Σε ένα πολιτικό σύστημα που κυριαρχείται από το κυνήγι των αξιωμάτων, ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, αποτέλεσε την εξαίρεση. Παρόλο που ήταν ιδρυτικό και κορυφαίο στέλεχος του ΠΑΣΟΚ και θα μπορούσε εύκολα να έχει καταλάβει υπουργικές θέσεις ή βουλευτικά έδρανα, επέλεξε συνειδητά να παραμείνει ένας ενεργός πολίτης που παρεμβαίνει στα κοινά χωρίς να εξαρτάται από τον κρατικό μηχανισμό: «Εκτός από τις κακομορφίες που θα προκαλούσε η μη εφαρμογή του, θεωρούσα ευτελές να συμπληρώνω ένα άλμπουμ φωτογραφιών διαδοχικών υπουργοποιήσεων μου στις επαναλαμβανόμενες κυβερνητικές αναδομήσεις όπως ονομάζονταν. Στα τριάντα μου δεν δέχτηκα να γίνω πρέσβης σε μία περιοχή μεγάλης ιστορικής, πολιτισμικής και πολιτικής σημασίας με την οποία είχα πολλούς δεσμούς. Οι δεσμοί μου όμως με την πατρίδα μου την Ελλάδα και η υπεράσπιση της αξιοπρέπειας της πολιτικής, ήταν ισχυρότερη. Ήθελα να δώσω ένα ατομικό και Δημόσιο παράδειγμα .Γιατί η πολιτική είναι παράδειγμα».

 

Σεβόταν τους ακροατές, μιλούσε πάντα ως ίσος προς ίσον, είτε βρισκόταν στο Περδικάκι Αιτωλοακαρνανίας και στο Τρίγωνο του Έβρου, είτε σε ένα διεθνές συνέδριο στο Βερολίνο, στο Παρίσι, στο Γερεβάν, στη Φιλαδέλφεια. Η ανιδιοτέλειά του προσέδιδε μια σπάνια ηθική νομιμοποίηση, μία πολιτική υπεροχή, μία διανοητική ηγεμονία, επιτρέποντάς του να ασκεί δριμεία κριτική στην εξουσία χωρίς να φοβάται την απώλεια προνομίων: «Το έργο μου δεν είναι προϊόν ενός εκ των υστέρων παρατηρητή, ερευνητή του μεταπολιτευτικού γίγνεσθαι αλλά ενός συμμέτοχου, ενός ενεργού πρωταγωνιστή που η ιστορία τον δικαίωσε».

 

Διέθετε την ικανότητα να «διαβάζει» τις τάσεις του μέλλοντος πολύ πριν αυτές γίνουν ορατές στο ευρύ κοινό και πρόσφερε στον Ελληνισμό αλλά και σε πολλούς άλλους λαούς ένα πρότυπο πνευματικού ανθρώπου που δεν εγκλωβίζεται σε γραφεία, αλλά μιλώντας εκτός και εντός συνόρων, αποδεικνύει, τεκμηριώνει την αλήθεια και οραματίζεται το μέλλον, έχοντας ως σταθερή πυξίδα την ιστορική μνήμη.

 

Οι ομιλίες του δεν ήταν απλές πολιτικές τοποθετήσεις, αλλά μια «πνευματική γεωγραφία» που ένωνε τον παρελθόντα χρόνο με το παρόν και το μέλλον και κατάφερε να δώσει φωνή στους «αφανείς» και να καθορίσει τη σύγχρονη ελληνική πολιτική ζωή, με ιδέες που υπερέβαιναν τα στενά κομματικά όρια, θέτοντας ως επίκεντρο τον άνθρωπο, την υψηλή πολιτική, την πατρίδα.

 

Κλείνοντας, θα πρέπει να σημειωθεί για άλλη μία φορά ότι, κάθε έκδοση των έργων του Μιχάλη Χαραλαμπίδη έχει την έγκριση της οικογένειάς του και δεν προσδοκά σε κανένα οικονομικό όφελος. Επιπλέον, θα πρέπει να αναφερθεί και το εξής: οι σκέψεις του Μιχάλη Χαραλαμπίδη παρότι γράφτηκαν και παρουσιάστηκαν στην Ελλάδα και το εξωτερικό πριν από πολλά χρόνια από τη στιγμή που γράφονται αυτές οι γραμμές, είναι συγκλονιστικά επίκαιρες. Τόσο για τη διαπίστωση της ρίζας των προβλημάτων τα οποία αναλύει, όσο και κυρίως με τις προτάσεις και τις ιδέες του που υπερβαίνουν το εφήμερο και αποκαλύπτουν, μέσα στον ακατάλυτο χρόνο, το παντοτινό. Όπως γράφει και ο ίδιος για την επίδραση των χιλιάδων παρεμβάσεων του, με αποκορύφωμα την ομιλία του στο 4ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ το 1996, «η μεγάλη εκδίκηση της αληθινής πολιτικής και της ιστορίας σε αυτό το σύγχρονο υποανάπτυκτο πρότυπο, είναι το κρίσιμο απόσπασμα, «αυτό το δώρο των Μουσών» της ομιλίας μου το 1996 για το πού θα είμαστε το 2010. Συγκέντρωσε την μεγαλύτερη, την μέγιστη ακροαματικότητα στο διαδίκτυο ειδικά στις νέες γενιές. Ήταν πολιτικός λόγος. Στιγμή λόγου όχι στιγμή ενός μουσικού, ενός καλλιτέχνη. Την είδαν εκατομμύρια άνθρωποι. Αυτή με έβγαλε από την εξορία. Διαφορετικά οι νέες γενιές δεν θα ήξεραν ότι υπήρξα. Ήταν μια ιστορική νίκη της πολιτικής, του Λόγου που αποδεικνύει τι μπορούσε να προκύψει από μια αρμονική φυσιολογική όχι άρρωστη σχέση πολιτικής και τεχνολογίας».

Τα τρολ της Ομάδας Αλήθειας κρίνουν ως «αιρετική» ιδέα την αναθεώρηση των Μνημονίων

ΠΕΡΙ ΑΙΡΕΤΙΚΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΤΙΝΩΝ ΙΔΕΩΝ (κατά την «κρίση» των «ειδημόνων» της Ομάδας Αλήθειας και των ΤΡΟΛ) 

 

Της Μαρίας Νεγρεπόντη-Δελιβάνη  

 

Να δούμε λοιπόν, ποιες είναι αυτές οι «αιρετικές» ιδέες και θέσεις μου, που έβγαλαν από τα ρούχα τους τους προστάτες της ορθότητας, και που επί εβδομάδες απασχολούν, με ομοϊδεάτες τους (βεβαίως-βεβαίως) τα κοινωνικά μέσα, ανήσυχοι για τους σχετικούς κινδύνους….. Να δούμε, λοιπόν! Υποστήριξα, και συνεχίζω φυσικά να υποστηρίζω, από κοινού με τους περισσότερους σοβαρούς οικονομολόγους, Έλληνες και ξένους, ότι οφείλαμε να εξετάσουμε και εναλλακτικές λύσεις, πριν υπογράψουμε (όσοι υπέγραψαν) τα Μνημόνια της καταστροφής. Μερικοί μάλιστα και χωρίς να τα διαβάσουν. Ή μήπως διαφεύγει, στους κυνηγούς «αιρετικών» ιδεών το γεγονός ότι συγκεκριμένα εδάφια των Μνημονίων τελείωσαν την Ελλάδα; 

 

Συνεπώς, ό,τι δεν κάναμε τότε (ως στοιχειωδώς, επιβεβλημένο), δηλαδή την επιμελή αναζήτηση και άλλων δυνατών λύσεων, πριν από την υπογραφή, οφείλουμε να το πράξουμε τώρα, 17 χρόνια μετά τις υπογραφές του ολέθρου. 

 

Αναφέρομαι, φυσικά, στην επιτακτική πια ανάγκη αναθεώρησης του περιεχομένου των φονικών Μνημονίων! Ή μήπως κάποιοι «ειδήμονες περί τα οικονομικά» δεν διάβασαν ή δεν κατανόησαν την έννοια της συνομιλίας Επστάιν-Τσομσκι για: 

 

- Το ότι «ξεπληρώνουμε δάνειο, που δεν είναι δικό μας, για να εξυπηρετηθούν οι γερμανικές και γαλλικές τράπεζες, ενόσω ο λαός μας αιμορραγεί; Και για: 

- Το ότι «θα ήμασταν καλύτερα με τη δραχμή”; 

 

Εκ πρώτης όψης είναι άξιο απορίας το γεγονός, ότι για αυτή την ανατρεπτική ομολογία, που άμεσα αφορά την τύχη της χώρας μας, δεν κουνήθηκε φύλλο! Προφανώς, η σιωπή, για μια τέτοιας καταλυτικής σημασίας παρατήρηση/ομολογία, είναι πιο συντριπτική από τις όποιες σχετικές παρατηρήσεις. Σιωπή τάφου, λοιπόν, για το σημαντικότερο συμβάν της τελευταίας δεκαεπταετίας, που σφράγισε με σκοτάδι την τύχη της Ελλάδας. 

 

Ανάμεσα και σε άλλα θεωρήθηκε «αιρετική ιδέα!!!!» η ευχή μου, «να είχαμε έναν Έλληνα Ερντογάν»! Πόσο στερημένοι βασικής αντίληψης πρέπει να είναι όλοι όσοι αδυνατούν να κατανοήσουν αυτή την ευχή, ζώντας στη σύγχρονη Ελλάδα. Άραγε, τι, ακριβώς, δεν κατανοούν; 

 

Τρίτη «αιρετική ιδέα», είναι (κατά τους «ειδήμονες» πάντοτε, Τρολ και λοιπούς), η άποψή μου ότι η τετραετία για εκλογές είναι αρκετή, όταν οι συνθήκες είναι σχετικά ομαλές. Αλλά, όταν κινδυνεύουμε να εκχωρήσουμε κυριαρχικά μας δικαιώματα (που, σαφέστατα είναι τώρα η περίπτωσή μας) επιβάλλεται να ζητηθεί, εκ νέου, η γνώμη του ελληνικού λαού. Παράδοξο μεν, αληθές δε: Ούτε αυτό δεν ήταν σε θέση να κατανοήσουνε όσοι χαρακτήρισαν «αιρετικές» δικές μου απόψεις.

 

Ακόμη, και από όσο βέβαια θυμάμαι, «αιρετική» έκριναν οι «ειδήμονες» πάντοτε, μία δική μου φράση περί «αιματηρής επανάστασης», που δυστυχώς δεν κατόρθωσα να βρω πότε και κυρίως που και πως την ανέφερα ή την έγραψα. Οπωσδήποτε, και επειδή δεν βλέπω κάτω από ποιες συνθήκες αναφέρθηκε, αρκούμαι να πω, αναγκαστικά γενικά και αφηρημένα, ότι σε χώρα, όπως η Ελλάδα, που επί 17 χρόνια καρκινοβατεί γύρω από συνθήκες που παραμένουν χειρότερες από τις αντίστοιχες του 2009, «δεν μπορεί να αποκλειστεί μια επανάσταση, που κινδυνεύει επιπλέον να είναι και αιματηρή». Πού, ακριβώς, βρίσκεται το…. «αιρετικό», στοιχείο; Σε ταραγμένους εγκέφαλους; 

 

Τέλος, κάποια φυλλάδα με κατηγορεί ότι, άκουσον-άκουσον, υποστηρίζω να «πετάξουμε με τις κλωτσιές τους πρόσφυγες». Που, φυσικά, βρίσκεται στο ταραγμένο κρανίο του γράφοντος, το σχετικό αυτό όνειδος, και όχι σε δικά μου γραπτά. Αλλά, επειδή πρόκειται περί πολύ σημαντικού θέματος, και επειδή ο περί ου είναι παντελώς ανίδεος, καλόν θα ήταν να διάβαζε τη θεωρία του Καλλέργη, περί της «ενωμένης Ευρώπης». Έχω και άρθρα και ομιλίες πάνω στη θεωρία του, που υλοποιείται τώρα στην Ευρώπη. Μέχρι ορισμένου σημείου η άγνοια. 

 

Αυτά τα ολίγα με το αναπόφευκτο συμπέρασμα: 

 

ΑΛΟΙΜΟΝΟ ΣΤΗ ΧΩΡΑ ΠΟΥ ΚΡΙΝΕΙ «ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ» ΤΙΣ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΘΕΣΕΙΣ. 

 

Αποτελεί την ερμηνεία τού γιατί η Ελλάδα είναι στην κατάσταση που έχει περιέλθει.

Είμαστε, δυστυχώς, σε αυτή την κατάσταση επειδή, ανάμεσα και σε πολλά άλλα: 

 

*Ενθαρρύνονται υπογραφές των αρμοδίων, για θέματα ζωής και θανάτου, για το μέλλον του λαού, που τίθενται επιπολαίως, και χωρίς να εξεταστούν ενδελεχώς, όλες οι εκάστοτε διαθέσιμες λύσεις. 

*Επικρατούν απόψεις αυταρχικές, που αρνούνται στο λαό το αναφαίρετο δικαίωμα να εκφράσει την άποψή του, ακόμη και όταν κινδυνεύει αυτή η ίδια η επιβίωση του Έθνους. 

*Καλλιεργείται μια γενικευμένη φοβία έκφρασης γνώμης, αν αυτή διαφέρει από την εκάστοτε κυβερνητική. 

*Ενθαρρύνονται ομάδες και άτομα, παντελώς ανίδεα, να κρίνουν και να κατακρίνουν θέσεις, οι οποίες θα μπορούσαν να συμβάλλουν στην αποφυγή σωρευτικών καταστροφών. 

 

Για όλους αυτούς τους λόγους, και για πλήθος άλλων, είμαστε, δυστυχώς, για τέταρτη συνεχή χρονιά τελευταίοι μεταξύ των χωρών της ΕΕ, αναφορικά με την ελευθερία του λόγου.

 

πηγή 

Ψυχ-οχλο-λογία vs Τυραννο-παθολογία

Επιμελείται και σχολιάζει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

 

ΠΩΣ ΝΑ ΦΕΡΘΕΙ

 

H τυραννία

έχει αριστεύσει

στο μάθημα

της ψυχολογίας.

 

Ξέρει επομένως τι έχει

να κάνει

για να αντιμετωπίσει

κάθε κατηγορία πολιτών.

 

Άλλοι τρομοκρατούνται

άλλοι αγοράζονται

άλλοι αφήνονται να πεισθούν.

 

Υπάλληλοι

Έμποροι

Τεχνοκράτες

 

Μόνο οι ποιητές

παρουσιάζουν

αυξημένη τάση

απροσδόκητων αντιδράσεων

και η ψυχολογία τούς χαρακτηρίζει

ασταθή στοιχεία.

 

Το παραπάνω έξοχο ποίημα ανήκει στην συλλογή «Τα ποιήματα της σκλαβιάς» και είναι ειλημμένο από το βιβλίο του Θεόφιλου Δ. Φραγκόπουλου, Τα ποιήματα, Τόμος Δεύτερος 1957-1973, σελ. 237.

 

Με αφορμή το ποίημα αυτό, μπορεί κανείς να κάνει τις εξής συμπληρωματικές-ερμηνευτικές σκέψεις:

 

Οι τύραννοι που μας κυβερνούν, ανεξαρτήτως χρωμάτων και ονομάτων, μας μελετούν (για να μας χειραγωγούν) νυχθημερόν.

 

Γνωρίζουν τις συνήθειες και τις προτιμήσεις μας, με μια λέξη: τα μοτίβα μας.

 

Η τριμερής κατηγοριοποίηση του Φραγκόπουλου είναι αλάνθαστη:

 

Υπάρχουν εκείνοι που τα κάνουν πάνω τους, υπάρχουν εκείνοι που τα παίρνουν, υπάρχουν κι εκείνοι που πέφτουν θύματα εξαπάτησης.

 

Αν θέλαμε να φτιάξουμε έναν μνημονικό κανόνα για να μην ξεχνάμε ποτέ τα τρία αυτά είδη ανθρώπων, μπορούμε να αραδιάσουμε τρεις μετοχές που ξεκινούν από το γράμμα πι:

 

Πανικοβλημένοι – Πουλημένοι – Πλανεμένοι.

 

Η τυραννία μπορεί να ηττηθεί μόνο αν δεν καταφέρει να ελέγξει τον αστάθμητο παράγοντα.

 

Προς τα τέλη του 20ού αιώνα, η κατηγορία των πολιτών που, κατά τον Φραγκόπουλο, συμπεριφέρονταν απρόβλεπτα ήταν οι ποιητές.

 

Στην εποχή του 21ου (απατ)αιώνα έχουν σιωπήσει και οι ποιητές, όπως θα έλεγε κι ο Μπρεχτ.

 

Η τυραννία, όμως, μπορεί να ηττηθεί και σε μία ακόμη περίπτωση: Αν ο λαός αντιγράψει την μεθοδολογία και την μεθοδικότητα της τυραννίας στην καταγραφή των ανθρώπινων μοτίβων.

 

Να μελετάμε, λοιπόν, κι εμείς νυχθημερόν τους τυράννους μας!

 

Δύο παραδείγματα: Πρώτον, τον μπαμπούλα της πολεμικής ακρίβειας γνωρίζουμε πλέον άριστα ότι τον ψευτο-πολεμάνε με fuel pass, αντιγράφοντας τον Στάλιν που τάιζε ψίχουλα τις ξεπουπουλιασμένες κότες κι αυτές τρέχανε ξοπίσω του.

 

Και πάλι σαν τον Στάλιν: Όταν οι πολιτικοί θεωρούν ότι ο λαός αποτελείται από ξεπουπουλιασμένες κότες.

 

Δεύτερον, τα εκδοτικά φερέφωνα της ελληνικής και της παγκόσμιας δικτατορίας συνεχίζουν καθημερινά να τρομοκρατούν τον κοσμάκη, ψαρεύοντας με τα πρωτοσέλιδά τους στην όχθη της πρώτης κατηγορίας του Φραγκόπουλου, δηλ. στους μαζανθρώπους που λερώνουν πανεύκολα τα pampers τους.

 

Η τρομολαγνεία κάνει πάρτι στα πρωτοσέλιδα!

 

Τα εκδοτικά φερέφωνα της Νέας Τάξης Πραγμάτων μας θέλουν τρομοκρατημένα βρέφη που τα κάνουν συνεχώς πάνω τους. Έτσι, δεν έχουν καμία διάθεση και δύναμη να ελέγξουν την εξουσία!

 

Προβλέψιμοι τύραννοι μέχρι θανάτου!

 

Βδελύγματα εχιδνών που επιτρέπουμε να μας εξαπατούν και να μας φοβερίζουν!

 

Δεν γράφει τυχαία ο Φραγκόπουλος για την τρίτη κατηγορία των μαζανθρώπων ότι «αφήνονται να πεισθούν». Με αυτόν τον στίχο αναγνωρίζει την ατομική ευθύνη των θυμάτων της εξαπάτησης, η οποία υπό μίαν έννοια είναι πάντοτε αυτο-εξαπάτηση, αφού οι επαγρυπνούντες δεν γελιούνται!

 

Είμαστε σταθερά τα κακοποιημένα βρέφη των σαδιστών κυβερνομπαμπάδων μας.

 

Ας στρέψουμε καταπάνω τους τα δικά τους όπλα, δηλαδή τα πορίσματα της Ψυχολογίας, που γι’ αυτούς είναι Ψυχ-οχλο-λογία!

 

Για μας τα αντίστοιχα ωφέλιμα πορίσματα της Ψυχολογίας αφορούν τους ψυχοπαθείς της εξουσίας.

 

Αναζητούνται τα κατά τον ποιητή «ασταθή στοιχεία», που είναι εξπέρ στην Τυραννο-παθολογία…

 

Ο Θεόφιλος Φραγκόπουλος (1923-1998) γεννήθηκε στην Αθήνα με καταγωγή από τη Ζάκυνθο. Ο πατέρας του ήταν ανώτερος στρατιωτικός και η μητέρα του καταγόταν από τις οικογένειες Θεοτόκη και Πολυλά. Σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και τουριστικές και οικονομικές επιστήμες στο Surrey University της Αγγλίας. Γνώστης πολλών ξένων γλωσσών ταξίδεψε σε πολλές χώρες του εξωτερικού, όπως στο Λίβανο, το Πακιστάν και την Τυνησία, όπου εργάστηκε ως τραπεζιτικός υπάλληλος και ως διευθυντής ναυτιλιακής εταιρείας. 

 

Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής και του εμφυλίου στρατεύτηκε στην Εθνική Αντίσταση, αρχικά ως μέλος της Ενωτικής Νεολαίας Ιερής Ταξιαρχίας και στη συνέχεια των οργανώσεων Ε.Σ.Α.Σ., Ρ.Α.Ν. και ΕΔΕΣ. Από το 1948 ώς το 1950 υπηρέτησε ως έφεδρος αξιωματικός στα Τεθωρακισμένα, ενώ αγωνίστηκε και εναντίον της απριλιανής χούντας του 1967. 

 

Το 1950 διορίστηκε υπεύθυνος του τμήματος ξένης διαφήμισης στο ελληνικό Κέντρο Τουριστικών Μελετών. Διετέλεσε επίσης διευθυντής του ΕΟΤ (1959-1964) και πραγματοποίησε διαλέξεις για τη νεοελληνική λογοτεχνία ως επισκέπτης καθηγητής στα πανεπιστήμια Bochum της Δυτικής Γερμανίας και Boston των Ηνωμένων Πολιτειών. 

 

Στο χώρο της λογοτεχνίας ασχολήθηκε με το μυθιστόρημα, την ποίηση και το θέατρο, ενώ έγραψε και δοκίμια. Πρωτοεμφανίστηκε το 1943 με τη δημοσίευση του ποιήματος Mantua στο περιοδικό Παλμός και το 1953 κυκλοφόρησε την ποιητική συλλογή Ποιήματα. Συνεργάστηκε με τα περιοδικά Φιλολογικά Χρονικά, Τα Νέα Ελληνικά, Σημερινά Γράμματα, Εποχές, Η Συνέχεια, Τομές, Σταθμοί, την εφημερίδα Καθημερινή κ.α. Μέλος της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών, τιμήθηκε με το Α΄ Κρατικό Βραβείο Θεάτρου για το έργο του Καρτερία, το βραβείο Ουράνη της Ακαδημίας Αθηνών για τη συλλογή δοκιμίων Tagliche Ernte και το λογοτεχνικό βραβείο Φρειδερίκου Μάθιους (1995). Κείμενά του μεταφράστηκαν στα γαλλικά, τα αγγλικά και τα ιταλικά, ενώ ποιήματά του περιλήφθηκαν σε ξένες ανθολογίες. Για περισσότερα βιογραφικά στοιχεία του Θεόφιλου Φραγκόπουλου βλ. Αργυρίου Αλεξ., «Θεόφιλος Φραγκόπουλος», Η ελληνική ποίηση· Η πρώτη μεταπολεμική γενιά, σ.260-261. Αθήνα, Σοκόλης, 1982. 

 

Πηγή: Αρχείο Ελλήνων Λογοτεχνών, Ε.ΚΕ.ΒΙ.

 

πηγή 

O άνθρωπος των Μυστικών Υπηρεσιών Uri Halperin αποκαλύπτει τα 5 στρατηγικά λάθη ΗΠΑ και Ισραήλ στον Πόλεμο με το Ιράν

Τι υποστηρίζει ο πρώην σημαντικότερος αξιωματούχος των μυστικών υπηρεσιών του Netanyahu για τον πόλεμο;

 

Ο Uri Halperin, είναι ο πρώην βοηθός των μυστικών υπηρεσιών του πρωθυπουργού του Ισραήλ Netanyahu, μια θέση που πρακτικά μπορεί να θεωρηθεί το υψηλότερο επίπεδο πληροφοριών στο Ισραήλ (ακόμα και πέρα από τους επικεφαλής των Mossad, Aman and Shin Bet) επειδή αυτοί οι άνθρωποι εργάζονται υπό την επίβλεψή του και τελικά υπό την επίβλεψη του Πρωθυπουργού.

 

Η σύνοψή του για τη συμπεριφορά των Ηνωμένων Πολιτειών και του Ισραήλ στον πόλεμο με το Ιράν έχει ως εξής:

 

1) Έλλειψη στρατηγικού σχεδιασμού: είσοδος στον πόλεμο χωρίς σαφές επιχειρησιακό σχέδιο για την επίτευξη των στόχων.

 

2) Λάθος υπολογισμός στην αξιολόγηση του Ιράν: Υποτίμηση των πυραυλικών δυνατοτήτων, της ανθεκτικότητας και των μεθόδων λειτουργίας του Ιράν.

 

3) Αδυναμία συγκράτησης της στρατιωτικής υποδομής: Γεωγραφική διασπορά του πυραυλικού οπλοστασίου που δεν μπορεί να καταστραφεί από περιορισμένες επιθέσεις.

 

4) Αδυναμία στην αμυντική ετοιμότητα: Έλλειψη αποθεμάτων πυραύλων αναχαίτισης και έλλειψη επαρκούς προπολεμικής προετοιμασίας.

 

5) Κυριαρχία της πολιτικής φαντασίας: Φαντασία αλλαγής καθεστώτος στο Ιράν και κυριαρχία στο Στενό του Hormuz και στην παγκόσμια ενέργεια χωρίς κατανόηση της πραγματικότητας επί τόπου.

 

H πραγματικότητα είναι ότι οι ΗΠΑ και το Ισραήλ χτύπησαν πάνω από 9.000 στόχους στο Ιράν αλλά η βασική πολεμική μηχανή του Ιράν και του IRGC των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης έμεινε άθικτη.

 

Το Ιράν υποτιμήθηκε και απέδειξε ότι το πολεμικό του δόγμα που στηρίζεται σε πυραύλους και drones ήταν άκρως αποτελεσματικό, κατέστρεψαν σχεδόν όλες τις αμερικανικές βάσεις, χτύπησαν το Ισραήλ σε σοκαριστικό βαθμό, διέλυσαν συστήματα αεράμυνας όπως τα THAAD και Iron Dome, εκδίωξαν τα αμερικανικά αεροπλανοφόρα και με την στήριξη κυρίως της Ρωσίας… χτυπήθηκαν οι πιο νευραλγικοί στόχοι Αμερικανών και Ισραηλινών στην Μέση Ανατολή…

 

Πρώτη φορά μια χώρα κατώτερη στρατιωτικά από ΗΠΑ και Ισραήλ καταφέρνει να επιφέρει τέτοια συντριπτικά πλήγματα… καταρρίπτοντας ακόμη και F-35… 

 

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι το Ιράν κέρδισε ουσία και εντυπώσεις σε αυτόν τον πόλεμο που προκάλεσαν οι ΗΠΑ και το Ισραήλ… 

 

Το Ιράν είναι το θύμα και αμύνθηκε σκληρά, ΗΠΑ και Ισραήλ επιχείρησαν ανατροπές και απέτυχαν και τώρα ζητούν εκεχειρία… 

 

πηγή: bankingnews.gr

Ο Τραμπ κινδυνεύει να πέσει στον λάκκο που έσκαψε για το Ιράν

Γράφει ο ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ  

 

Προ τεσσάρων εβδομάδων ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ επιλέγει να προβεί στην προσβολή του Ιράν, αναμένοντας προφανώς με τις θεαματικές αεροπορικές επιδρομές και τα πυραυλικά πλήγματα, μία ταχύτατη και καθαρή νίκη. Όμως καταλήγει να εμπλακεί με ένα καθεστώς που εμφανίζεται κατά πολύ περισσότερο ικανό να αντέχει και να αντεπιτίθεται μάλλον αποτελεσματικότερα από το αναμενόμενο. 

 

Ήδη υπάρχουν αρκετοί νεκροί, κατά κύριο λόγο άμαχοι, σε πείσμα των χειρουργικών πληγμάτων ακριβείας και τα Στενά το Ορμούζ καταλήγουν να αποκλεισθούν, προκαλώντας το μεγαλύτερο τραύμα στην ομαλή ροή των εξαγωγών ενέργειας από τον Περσικό Κόλπο, όταν ινδικά και κινεζικά έμφορτα δεξαμενόπλοια συνεχίζουν να πλέουν ανενόχλητα.

 

Από την άλλη πλευρά ιρανικοί πύραυλοι και μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) πλήττουν στόχους στην περιοχή του Κόλπου προκαλώντας σημαντικές ζημίες στις ενεργειακές υποδομές και σε κτίρια με Αμερικανούς ενοίκους, ενώ και στο Ισραήλ υπάρχουν επιπτώσεις από τους ιρανικούς βομβαρδισμούς. Κατά τους Αμερικανούς οι καταστροφές στο Ιράν υπερβαίνουν κάθε φαντασία, με συνέπεια πολύ σύντομα θα εξαντληθούν όλοι οι επιλεγμένοι στόχοι, οπότε η ιρανική ηγεσία δεν θα διαθέτει τα μέσα για να αντισταθεί και να επιβιώσει. 

 

Παρά ταύτα η συμπεριφορά του Αμερικανού προέδρου προδίδει πως αναζητά κάποια διέξοδο, αλλά παρότι ισχυρίζεται πως έχει την δυνατότητα να τερματίσει τον πόλεμο όποτε το επιθυμεί, στην πραγματικότητα οι εναλλακτικές του επιλογές σταδιακά μηδενίζονται. Οι εξελίξεις στοιχειοθετούν ότι πρόκειται για το μεγαλύτερο σφάλμα της εξωτερικής πολιτικής του Τραμπ και σε σύγκριση με την Βενεζουέλα, όπου τα πάντα εξελίσσονται σύμφωνα με τον σχεδιασμό σε στρατιωτικό, διπλωματικό, οικονομικό και στρατηγικό επίπεδο, το Ιράν εξελίσσεται ακριβώς αντίθετα σε κάθε επίπεδο.

 

Εξελίξεις χωρίς διεξόδους 

 

Κάποια ένδειξη παρέχει η αποκαλούμενη σπείρα Tolkien, των τεχνοκρατών χρηματοδοτών του Τραμπ, με τον αντιπρόεδρο J. D. Vance της NARYA CAPITAL, τους Peter Thiel και Alex Karp της Palantir και του Palmer Luckey της Anduril. Η ομάδα ακολουθείται από τους Marc Andreessen (επιχειρηματίας, θεσμικός επενδυτής, μηχανικός λογισμικού και από το 2024 σύμβουλος του Τραμπ) και τον επιχειρηματία στην καινοτόμο τεχνολογία Curtis Yarvin, που όλοι αποστασιοποιούνται από την υπόθεση του Ιράν. Τον Ιανουάριο του 2024, η Palantir με ένα παχυλό συμβόλαιο, εγκαθιστά στο ισραηλινό υπουργείο Άμυνας το λογισμικό Τεχνητής Νοημοσύνης (ΑΙ) AIP για την λήψη αποφάσεων, με επιβλέποντα μηχανικό πεδίου της στο υπουργείο, που παρακολουθεί συνεχώς την λειτουργία του. 

 

Αναμφίβολα το στέλεχος της Palantir ενημερώνει ενδελεχώς την εταιρεία του και τον Λευκό Οίκο και προφανώς το λογισμικό δεν κρίνει πως το Ιράν αποτελεί απειλή, οπότε και η ομάδα των τεχνοκρατών γνωρίζει πως ο Αμερικανός πρόεδρος παρασύρεται σε μία εναλλακτική επικίνδυνη επιλογή και αποστασιοποιείται. Μάλιστα την ίδια στάση εμφανίζεται να υιοθετεί και ο αρχηγός των αμερικανικών αντιτρομοκρατικών υπηρεσιών Joe Kent που παραιτείται, δηλώνοντας μεταξύ άλλων στο έγγραφό του προς τον Λευκό Οίκο, ότι δεν κρίνει πως το Ιράν αποτελεί άμεση απειλή για τις ΗΠΑ. 

 

FAFO – TACO! 

 

Οι εξελίξεις οδηγούν αναπόφευκτα στο ερώτημα εάν το Ιράν αποτελεί μία θεμελιώδη παρεξήγηση του σε ποιο σημείο του φάσματος FAFO (Fuck Around and Find Out – Η Περιπλάνηση Καταλήγει σε Εύρημα) και TACO (Trump Always Chickens Out – Ο Trump πάντα Υπαναχωρεί) στέκεται! 

 

Προφανώς ο Τραμπ πείθεται πως το Ιράν αποτελεί περίπτωση FAFO και όπως η Βενεζουέλα του Nicolas Maduro, δεν έχει την δυνατότητα να αντισταθεί στην τρομακτική ισχύ των ΗΠΑ. Τις τελευταίες φορές που δέχτηκε πλήγματα, όπως στην περίπτωση της δολοφονίας του Qasem Soleimani, ή του πολέμου των 12 ημερών με το Ισραήλ, η Τεχεράνη μόλις αντιδρά, επιδεικνύοντας φαινομενικά αδυναμία. 

 

Κατόπιν έρχεται η θεαματική επιτυχία στην Βενεζουέλα, ταχύτατη, χειρουργική και χωρίς ουσιαστική αντίσταση, με το Ιράν μάλιστα να συνιστά έναν αντίπαλο οικονομικά ανίσχυρο, με τους εκπροσώπους του στην Μέση Ανατολή αποδεκατισμένους και με μεγάλες αναταραχές στο εσωτερικό του λόγω των ογκωδών διαδηλώσεων, οπότε ο Αμερικανός πρόεδρος υποθέτει πως παρουσιάζεται μία ιστορική ευκαιρία, χωρίς να εγκυμονούνται πραγματικοί κίνδυνοι. 

 

Όμως το Ιράν δεν συνιστά περίπτωση τύπου Βενεζουέλας και τα προηγούμενα πλήγματα των ΗΠΑ δεν αποτελούν υπαρξιακές απειλές για την Τεχεράνη, οπότε τα αντίμετρά της αποδεικνύονται εξαιρετικά περιορισμένα. Η τρέχουσα πάντως σύγκρουση με αφετηρία τα αρχικά πλήγματα του Ισραήλ, που ακολουθούνται από ανάλογα των ΗΠΑ, ορίζει τα πλαίσια μίας μαξιμαλιστικής εκστρατείας καθεστωτικής αλλαγής, με το σύνθημα “Θα διασώσω τον ιρανικό λαό, για να αναλάβει την διακυβέρνησή του”. 

 

Η πρώτη ενέργεια εκδηλώνεται με την δολοφονία του ανώτατου ηγέτη Ayatollah Ali Khamenei και επίσης 48 ανώτατων αξιωματούχων της χώρας, με την προσδοκία ότι οι υπόλοιποι δεν έχουν άλλη επιλογή, παρά να υπαναχωρήσουν. Όμως μετά από τρείς εβδομάδες βομβαρδισμών, πληγμάτων και αποκλεισμό των Στενών του Ορμούζ, αντιλαμβάνονται πως η Τεχεράνη αντιμετωπίζει την κατάσταση με την μορφή μίας υπαρξιακής απειλής. Ακολουθεί η δολοφονία του Ali Larijani, ανώτατου διοικητή του συμβουλίου ασφαλείας και ουσιαστικά νέου έστω και άτυπου ηγέτη, ενός ανθρώπου με εικοσαετή και πλέον εμπειρία στις διαπραγματεύσεις του Ιράν με την Δύση. 

 

Η έναρξη του πολέμου 

 

Η νέα δολοφονία έχει διπλό στόχο, από την στιγμή που αφαιρεί από τον Ιράν μία σημαντική και ίσως αναντικατάστατη ηγετική φυσιογνωμία, αλλά και τον άνθρωπο με τον οποίο Τραμπ ελπίζει πως θα διαπραγματευθεί, οπότε αποκλείεται προς το παρόν κάποια υπαναχώρηση του Αμερικανού προέδρου και αποχώρηση των Αμερικανών από τις επιχειρήσεις, με διακήρυξη νίκης, όπως συνιστά ο πρώην σύμβουλος επί αμυντικών θεμάτων του Τραμπ, συνταγματάρχης Douglas Abbott Macgregor. 

 

Σταδιακά όμως και μετά από τρείς εβδομάδες, το Ιράν αποδεικνύεται περισσότερο TACO και όχι FAFO, όπως θεωρεί ο Αμερικανός πρόεδρος και κάποιοι μάλλον λιγοστοί από τον κύκλο του. Οπωσδήποτε η συγκεκριμένη εξέλιξη δεν περιορίζει τις τρομακτικές ζημίες που υφίσταται η Τεχεράνη, με καταστροφή των μεγάλων τμημάτων του αμυντικού της μηχανισμού. Το ναυτικό της διαλύεται, οι εγκαταστάσεις εκτόξευσης πυραύλων πλήττονται η μία κατόπιν της άλλης, ο Άξονας της Αντίστασης σχεδόν εκμηδενίζεται και με συμβατικά στρατιωτικά κριτήρια οι ΗΠΑ επιτυγχάνουν μία σημαντική νίκη. 

 

Όμως οι συνθήκες δεν πληρούν τα αρχικά κριτήρια και τα πλαίσια των στόχων του Λευκού Οίκου και οπωσδήποτε το Ιράν δεν υιοθετεί τον ίδιο τρόπο για να αποδεχθεί μία ήττα. Η ηγεσία του γνωρίζει από την αρχική φάση πως δεν έχει την δυνατότητα να αντιπαραβληθεί στον συνδυασμό των δυνάμεων του ΗΠΑ και του Ισραήλ, με συνέπεια ο πήχης των προσδοκιών του να τοποθετείται χαμηλότερα, με στόχο την επιβίωση και σκοπό το πλήγμα του να αποδειχθεί χειρότερο από όσον πρόκειται να αποδεχθεί και να ανεχθεί ο Τραμπ, οπότε μέχρι τούδε η αποστολή του κρίνεται απόλυτα επιτυχής. 

 

Όπως στα τέλη του περασμένου Οκτωβρίου η Κίνα αξιοποιεί χωρίς τυμπανοκρουσίες την στρατηγική της μόχλευση στα ζωτικά ορυκτά και στα μέταλλα των σπανίων γαιών για να αντιμετωπίσει τις απειλές των δασμών της τάξης του 100% του Αμερικανού προέδρου, εξαναγκάζοντας την σιωπηρή του υποχώρηση, κατά τρόπο ανάλογο λειτουργεί και η Τεχεράνη. Εκμεταλλεύεται την στρατηγική μόχλευση των Στενών του Ορμούζ, ώστε να προκαλέσει ασφυξία στις ενεργειακές ροές και να εξαναγκάσει σε πρώτη φάση τους συμμάχους των ΗΠΑ να αποστασιοποιηθούν από την έκρυθμη κατάσταση. 

 

Τα όπλα του Ιράν 

 

Το Ιράν διαθέτει χιλιάδες μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones) και διαθέτει την δυνατότητα να κατασκευάζει ταχύτατα εκατοντάδες, με τα περισσότερα πάντως που εκτοξεύει να αναχαιτίζονται και να καταστρέφονται. Όμως αρκεί ένα σχεδόν τυχαίο πλήγμα σε δεξαμενόπλοιο, σε αγωγό σε εγκαταστάσεις διύλισης ή έστω ακόμα και η απειλή, να διατηρεί κλειστά τα Στενά του Ορμούζ και τις τιμές του αργού πετρελαίου και του φυσικού αερίου σε δυσθεώρητα επίπεδα. Παράλληλα διαθέτει εξελιγμένες κινεζικές νάρκες για να ναρκοθετεί τα Στενά και παρά το γεγονός ότι οι Αμερικανοί ανακοινώνουν ότι καταστρέφουν 16 ναρκοθέτιδες, υπάρχουν ακόμα δεκάδες με την μορφή μικρών ταχυπλόων, με δυνατότητα μεταφοράς τεσσάρων ναρκών και διμελούς πληρώματος. 

 

Έστω και με ναυτική συνοδεία και με αμερικανικές εγγυήσεις ασφαλείας, δεν υπάρχει πλοιοκτήτης διατεθειμένος να στείλει τα πλοία του στα Στενά έως ότου εξαλειφθεί η απειλή και παρά το γεγονός ότι τα περισσότερα σκάφη πρόκειται να διέλθουν αλώβητα, μερικά θα πληγούν. Οι εφοπλιστές ασφαλίζουν πλοία και φορτία με αυξημένο όμως πλέον κόστος, αλλά κανείς δεν προτίθεται να διακινδυνεύσει ανθρώπινες ζωές, οπότε τα Στενά θα παραμείνουν κλειστά, έως ότου το Ιράν να αποφασίσει να άρει τον αποκλεισμό τους.

 

πηγή