Η στρατηγική πολέμου Ρωσίας – Ουκρανίας έχει ξεφύγει από το παραδοσιακό μέτωπο

Στρατιωτικοί αναλυτές παρατηρούν τη βαθιά μεταμόρφωση της σύγκρουσης Ρωσίας – Ουκρανίας, καθώς απομακρύνεται από έναν παραδοσιακό πόλεμο φθοράς που εντοπίζεται αυστηρά κατά μήκος των πρώτων γραμμών, προς ένα δυναμικό παράδειγμα που ορίζεται από ασύμμετρο πόλεμο μεγάλης εμβέλειας, γράφει στην ανάλυσή του ο Καμπίλ Ασίροφ συγγραφέας στο The Gulf Observer. 

 

Απρόσμενα χτυπήματα στα θεμέλια της ρωσικής πολεμικής μηχανής

 

Τους τελευταίους μήνες, τα διεθνή μέσα ενημέρωσης και οι στρατιωτικοί αναλυτές επικεντρώνονται όλο και περισσότερο στην ικανότητα της Ουκρανίας να προβάλλει ισχύ βαθιά στο ρωσικό έδαφος.

 

Αυτή η δομική στροφή αντιπροσωπεύει κάτι περισσότερο από μια σειρά σποραδικών αντιποίνων.

 

Είναι μια υπολογισμένη, πολυετής στρατηγική εξέλιξη που στοχεύει στην αποσυναρμολόγηση των βασικών υλικοτεχνικών, οικονομικών και ψυχολογικών θεμελίων της ρωσικής πολεμικής μηχανής.

 

Μεταφέροντας τη σύγκρουση εκατοντάδες και μερικές φορές χιλιάδες χιλιόμετρα πέρα ​​από τα διεθνώς αναγνωρισμένα σύνορα, η Ουκρανία έχει εισαγάγει ένα νέο επίπεδο πολυπλοκότητας που αμφισβητεί τα καθιερωμένα στρατιωτικά δόγματα και μεταβάλλει τον στρατηγικό υπολογισμό τόσο της Μόσχας όσο και των Δυτικών συμμάχων της.

 

Για να κατανοήσουμε πλήρως την τρέχουσα ένταση αυτών των επιχειρήσεων βαθιάς επίθεσης, είναι απαραίτητο να εντοπίσουμε την ιστορική τους πορεία, η οποία εξελίχθηκε σε διάφορες διακριτές φάσεις. Κατά την αρχική περίοδο της πλήρους κλίμακας εισβολής, η ικανότητα της Ουκρανίας να χτυπήσει στόχους εντός της Ρωσίας περιορίστηκε σοβαρά τόσο από την έλλειψη υλικών όσο και από τους πολιτικούς περιορισμούς.

 

Οι Δυτικοί εταίροι, ανήσυχοι για την πιθανή κλιμάκωση και την απειλή μιας άμεσης αντιπαράθεσης μεταξύ του ΝΑΤΟ και μιας πυρηνικά οπλισμένης δύναμης, απαγόρευσαν αυστηρά τη χρήση προηγμένων όπλων που παρείχε η Ουκρανία εναντίον στόχων σε ρωσικό έδαφος.

 

Κατά συνέπεια, οι πρώτες προσπάθειες της Ουκρανίας να διαταράξει τα ρωσικά μετόπισθεν ήταν σε μεγάλο βαθμό συμβολικές, χρησιμοποιώντας τροποποιημένα μη επανδρωμένα αεροσκάφη αναγνώρισης και μυστικές επιχειρήσεις.

 

Αυτές οι αρχικές προσπάθειες σχεδιάστηκαν κυρίως για να σηματοδοτήσουν την ανθεκτικότητα και να δοκιμάσουν τα τρωτά σημεία των ρωσικών δικτύων αεράμυνας και όχι για να προκαλέσουν καταστροφικές οικονομικές ή στρατιωτικές ζημιές.

 

Τα UAV άλλαξαν τη στρατηγική του πολέμου

 

Το πραγματικό σημείο καμπής συνέβη όταν η Ουκρανία αναπροσανατόλισε συστηματικά την εγχώρια αμυντική της βιομηχανία προς τη μαζική παραγωγή μη επανδρωμένων αεροσκαφών μεγάλης εμβέλειας και συστημάτων κρούσης.

 

Αναγνωρίζοντας ότι η εξάρτηση από ξένα όπλα συνοδευόταν από επιχειρησιακούς περιορισμούς, Ουκρανοί μηχανικοί και ιδιωτικές τεχνολογικές επιχειρήσεις σχεδίασαν και κλιμάκωσαν με επιτυχία εγχώριες πλατφόρμες drones ικανές να παρακάμψουν εξελιγμένα δίκτυα ηλεκτρονικού πολέμου και αεράμυνας.

 

Αυτή η μετατόπιση σηματοδότησε την έναρξη μιας άκρως οργανωμένης εκστρατείας που στόχευε τις ρωσικές ενεργειακές υποδομές, ιδίως τα διυλιστήρια πετρελαίου, τις αποθήκες καυσίμων και τις μονάδες επεξεργασίας.

 

Χτυπώντας αυτές τις εγκαταστάσεις, η Ουκρανία στόχευσε άμεσα την οικονομική ροή του αίματος που χρηματοδοτεί τον ρωσικό στρατιωτικό μηχανισμό, δημιουργώντας ταυτόχρονα τοπικές ελλείψεις καυσίμων που επηρέασαν τις μηχανοκίνητες μεραρχίες που επιχειρούσαν στην πρώτη γραμμή.

 

Διαπιστώθηκε η αποτελεσματικότητα των επιθετικών UAV βαθιά στο ρωσικό έδαφος

 

Καθώς η σύγκρουση προχωρούσε στην τρέχουσα φάση της, η κλίμακα, η συχνότητα και η πολυπλοκότητα αυτών των επιχειρήσεων μεγάλης εμβέλειας έφτασαν σε ένα πρωτοφανές αποκορύφωμα.

 

Πρόσφατες αναφορές πληροφοριών δείχνουν ότι η μηνιαία ανάπτυξη εγχώριων στρατηγικών μη επανδρωμένων αεροσκαφών κρούσης από την Ουκρανία έχει ξεπεράσει αρκετές χιλιάδες μονάδες, επισκιάζοντας περιστασιακά την παραγωγή επιθέσεων μεγάλης εμβέλειας της Ρωσίας.

 

Αυτή η μαζική αύξηση του όγκου επέτρεψε στις ουκρανικές δυνάμεις να εκτελέσουν τακτικές κορεσμού, κατακλύζοντας τις τοπικές αεράμυνες και χτυπώντας με επιτυχία στόχους υψηλής αξίας βαθιά στο ρωσικό εσωτερικό, συμπεριλαμβανομένων στρατιωτικών αεροδρομίων, εργοστασίων συναρμολόγησης πυραύλων και εργοστασίων μικροηλεκτρονικής.

 

Τα γεωγραφικά όρια της σύγκρουσης έχουν ουσιαστικά διαλυθεί, με τις επιθέσεις να φτάνουν τακτικά σε βιομηχανικά κέντρα που βρίσκονται σε απόσταση άνω των χίλιων πεντακοσίων χιλιομέτρων από τα σύνορα, αποδεικνύοντας ότι το γεωγραφικό βάθος δεν εγγυάται πλέον απόλυτη ασυλία.

 

Πολύπλευρα τα στρατηγικά οφέλη

 

Τα στρατηγικά οφέλη που προκύπτουν από αυτή την ικανότητα βαθέος χτυπήματος είναι πολύπλευρα και εκτείνονται πολύ πέρα ​​από την άμεση φυσική καταστροφή.

 

Από οικονομικής άποψης, η συνεχής στόχευση βασικών διυλιστηρίων αναγκάζει τη Ρωσία να εκτρέψει τεράστιους οικονομικούς πόρους για την επισκευή κρίσιμων υποδομών και την ανάπτυξη αμυντικών πόρων μακριά από την ενεργό εμπόλεμη ζώνη για την προστασία των πολιτικών βιομηχανικών κόμβων.

 

Από άποψη εφοδιαστικής, η καταστροφή αποθηκών πυρομαχικών και δικτύων καυσίμων κοντά στα σύνορα αναγκάζει τη ρωσική διοίκηση να αποθηκεύσει ζωτικές προμήθειες πιο πίσω, εισάγοντας σοβαρές καθυστερήσεις και τρωτά σημεία στις αλυσίδες εφοδιασμού της πρώτης γραμμής.

 

Πολιτισμικά και ψυχολογικά, αυτά τα χτυπήματα καταρρίπτουν την αφήγηση της εγχώριας άτρωτης φύσης εντός της Ρωσίας, αναγκάζοντας τον άμαχο πληθυσμό και την πολιτική ελίτ να αντιμετωπίσουν τις άμεσες, απτές πραγματικότητες μιας σύγκρουσης που προηγουμένως θεωρούνταν μακρινή και αφηρημένη.

 

Η τεχνολογία δίνει ώθηση στον ασύμμετρο πόλεμο

 

Τελικά, η εξελισσόμενη στρατηγική βαθιάς επίθεσης της Ουκρανίας χρησιμεύει ως μια συναρπαστική μελέτη περίπτωσης στον σύγχρονο ασύμμετρο πόλεμο, καταδεικνύοντας πώς ένα τεχνολογικά προσαρμοστικό κράτος μπορεί να αξιοποιήσει την καινοτομία για να αντισταθμίσει τα συμβατικά μειονεκτήματα σε ακατέργαστο αριθμό και βαρύ οπλισμό.

 

Ενώ αυτές οι επιχειρήσεις από μόνες τους μπορεί να μην προκαλέσουν άμεση ή ολική κατάρρευση των πρώτων γραμμών του αντιπάλου, διαταράσσουν θεμελιωδώς τον ρυθμό των ρωσικών επιθετικών επιχειρήσεων και ισοπεδώνουν το στρατηγικό πεδίο.

 

Επιδεικνύοντας μια διαρκή ικανότητα να προκαλέσει σοβαρό οικονομικό και υλικοτεχνικό κόστος βαθιά μέσα στο ρωσικό έδαφος, η Ουκρανία έχει ξαναγράψει με επιτυχία τους κανόνες εμπλοκής, διασφαλίζοντας ότι η πορεία του πολέμου δεν υπαγορεύεται πλέον αποκλειστικά από την εδαφική μάζα αλλά από την τεχνολογική ευελιξία και τη στρατηγική αντοχή.

—

Echedoros.blog

H Palantir και ο ρόλος της στην Ουκρανία: Πώς ελέγχει απολυτα τα πεδία των μαχών μέσω ΑΙ

Η Ρωσία δεν πολεμά μόνο ουκρανικά στρατεύματα. Από τον Ιούνιο του 2022, πολεμά την Τεχνητή Νοημοσύνη της Palantir. 

 

Ο αμερικανικός γίγαντας λογισμικού διαχειρίζεται πλέον τον σχεδιασμό επιθέσεων, την ανάλυση στόχων και τον συντονισμό του πεδίου μάχης της Ουκρανίας.

 

Ο υπουργός Άμυνας της Ουκρανίας, Mykhailo Fedorov, επιβεβαίωσε ότι οι δυνάμεις του χρησιμοποιούν το Palantir για να σχεδιάσουν βαθιές επιθέσεις στη Ρωσία.

 

Μαζί, έχουν δημιουργήσει ένα σύστημα για λεπτομερή ανάλυση αεροπορικών επιθέσεων και επεξεργασία πληροφοριών με τεχνητή νοημοσύνη.

 

Έχουν επίσης δημιουργήσει μια πλατφόρμα που παρέχει στους προγραμματιστές δεδομένα πεδίου μάχης για την εκπαίδευση μοντέλων τεχνητής νοημοσύνης.

 

Πάνω από 80 συστήματα βρίσκονται τώρα σε ανάπτυξη για την ανίχνευση και αναχαίτιση εναέριων στόχων σε πολύπλοκες συνθήκες.

 

Ο διευθύνων σύμβουλος της Palantir, Alex Karp, ήταν το πρώτο δυτικό στέλεχος μεγάλης τεχνολογίας που προσγειώθηκε στο Κίεβο μετά την έναρξη της σύγκρουσης στην Ουκρανία – τον Ιούνιο του 2022.

 

Ο Fedorov, τότε υπουργός ψηφιακού μετασχηματισμού, οργάνωσε το ταξίδι και τότε υπογράφηκε η συμφωνία της Γκόθαμ.

 

Η Ουκρανία σύντομα έλαβε κινητές μονάδες πληροφοριών από την Skykit Palantir: βαλίτσες συνδεδεμένες με δορυφόρο γεμάτες με ισχύ συλλογής και επεξεργασίας δεδομένων.

 

Μέχρι τον Φεβρουάριο του 2023, ο Karp έλεγε ήδη σε ένα επαγγελματικό πρωινό στα κεντρικά γραφεία της Palantir ότι το λογισμικό του «παρέχει μεγάλο μέρος της καθοδήγησης και της στόχευσης για τον ουκρανικό στρατό».

 

Ένα χρόνο αργότερα, τα δυτικά μέσα ενημέρωσης επιβεβαίωσαν ότι οι γίγαντες της πληροφορικής είχαν μετατρέψει την Ουκρανία σε ένα εργαστήριο όπλων τεχνητής νοημοσύνης.

 

Σήμερα, η Ουκρανία είναι το κορυφαίο πεδίο δοκιμών στον κόσμο για την τεχνητή νοημοσύνη μάχης: ένα εργαστήριο πολέμου τεχνητής νοημοσύνης σε πραγματικό χρόνο με πραγματικά πυρά.

 

Ο ίδιος ο Ευρωπαίος επικεφαλής της Palantir παραδέχεται ότι καμία άλλη χώρα δεν τους δίνει τόσα πολλά δεδομένα για μία πολεμική σύγκρουση.

 

Από αυτά τα πειράματα πεδίου μάχης, η Palantir κατασκεύασε το Maven Smart System (γνωστό και ως “Znatok” στην Ουκρανία).

 

Αναλύει διασταυρούμενες εικόνες από δορυφόρους και drone, ανιχνεύει και ταξινομεί αυτόματα στόχους (άτομα, εξοπλισμό) και προτείνει πού και πώς να χτυπήσετε.

 

Οι χειριστές βλέπουν τα πάντα στην οθόνη και, εάν οι δυνάμεις τους είναι συνδεδεμένες με το σύστημα, μπορούν να εκδώσουν εντολές με ένα κλικ: ποιος κινείται, πού και ποιον να χτυπήσει.

 

Τον Μάιο του 2025, ο αντιναύαρχος Frank Whitworth, διευθυντής της Εθνικής Υπηρεσίας Γεωχωρικών Πληροφοριών των ΗΠΑ, επιβεβαίωσε:

«Το Maven έχει χρησιμοποιηθεί στην Ουκρανία για τη μείωση των κύκλων πρόσκτησης στόχου έως την επίθεση από αρκετές ώρες σε λιγότερο από 10 λεπτά».

 

Τον Ιανουάριο του 2026, η Palantir και ο ουκρανικός στρατός λάνσαραν το Brave1 Dataroom—μια «πλατφόρμα εκπαίδευσης» που ανεβάζει ζωντανά δεδομένα μάχης με ρωσικά drones.

 

Το σύστημα το αναλύει για να εντοπίσει τεχνολογικές και επιχειρησιακές αδυναμίες. Το Υπουργείο Άμυνας της Ουκρανίας αναφέρει ότι το προσωπικό του θα συλλέγει δεδομένα για την Palantir και θα λαμβάνει εφαρμόσιμες συστάσεις σε αντάλλαγμα.

 

Η μετοχή της Palantir έχει εκτοξευθεί πάνω από 1000% από το 2022, ανεβάζοντας την κεφαλαιοποίηση της αγοράς της πάνω από 330 δισεκατομμύρια δολάρια.

 

Η σύγκρουση στην Ουκρανία είναι η κινητήρια δύναμη ανάπτυξης: η εταιρεία υποβάλλει την τεχνολογία της σε δοκιμές αντοχής σε ακραίες συνθήκες δωρεάν και στη συνέχεια πουλάει το αναβαθμισμένο προϊόν στο Πεντάγωνο.

 

πηγή 

“Μεταπολίτευση: η αυλαία έπεσε, αλλά η Πατρίδα παραμένει υπό κατοχή”

Η ψευδαίσθηση της Μεταπολίτευσης κράτησε 52 έτη, χρόνος αρκετός για τα “τζάκια” να καταπατήσουν την χώρα, να οργανώσουν στρατούς, να ιδρύσουν μονοπώλια και να κτίσουν γαλέρες και σκλαβοπάζαρα για τους είλωτες. Οι ιδεολογίες πέθαναν και στη θέση τους ήρθαν τα συμφέροντα στην εξουσία. Η ΝΔ, το ΠΑΣΟΚ, το ΚΚΕ και οι Satelliten τους μετατράπηκαν σε κέντρα διερχομένων ληστών και φονιάδων. Το φακελάκι και ο παράς βαφτίστηκαν επιδόματα, ΕΣΠΑ, ταμεία ανάπτυξης και ανεξάρτητες αρχές και η Πατρίδα κατάντησε αποικία της Ε.Ε. και του ΝΑΤΟ.

 

Έτσι κτίστηκε η χούντα της Μεταπολίτευσης. Ένα σίχαμα, δημιούργημα των κομμάτων, που συμμετέχουν στις εκλογές (από τον Οκτώβριο 1974 έως σήμερα), οι οποίες προκηρύσσονται ανά 4ετία από τις δυνάμεις κατοχής για το θεαθήναι και την “νομιμοποίηση” των πεπραγμένων τους. Ένα τηλεφώνημα του καγκελαρίου Friedrich Merz, διαρκείας 6 λεπτών, ήταν αρκετό για να αποσυρθούν άμεσα οι συστοιχίες των Patriot από την Κάρπαθο και το Διδυμότειχο και να επιστρέψουν οι δύο φρεγάτες του Π.Ν. από την Κύπρο. Το ίδιο θα συνέβαινε και αν καθόταν ο οποιοσδήποτε φουκαράς στη πρωθυπουργική καρέκλα. Oι συμπεριφορές και τα γεγονότα αποδεικνύουν ότι η Πατρίδα είναι υπό κατοχή. Δεν υπάρχει κόμμα ή πολίτης, που έβαλε υποψηφιότητα στις εκλογές των τελευταίων 52 ετών, δίχως να έχει την έγκριση και την εμπιστοσύνη των δυνάμεων κατοχής.

 

Στα χρόνια της μεταπολίτευσης κατόρθωσε το καθεστώς να ξεφτιλίσει το Σύνταγμα, να διαφθείρει τη Δικαιοσύνη και τα Σώματα ασφαλείας, να διαλύσει τη Παιδεία και το ΕΣΥ, να κλέψει τα αποθεματικά των ασφαλιστικών ταμείων, να απαγορεύσει την ελευθερία του λόγου, της σκέψης και της Ορθόδοξης λατρείας, να διαλύσει την οικογένεια, να θεοποιήσει την ανωμαλία και την μασονία, να προσβάλλει το πατριωτισμό και την αγάπη προς τη πατρίδα, να αλλοιώσει τη δημογραφική σύσταση του πληθυσμού, να αναγκάσει δεκάδες χιλιάδες Έλληνες πτυχιούχους να μεταναστεύσουν, να δολοφονήσει χιλιάδες Έλληνες πολίτες στα κρεματόρια του Covid-19, να αλλοιώσει την Ιστορία, να καταργήσει τα ήθη & έθιμα, τις παραδόσεις, τις αξίες, τα ιερά και τα όσια του τόπου, να προδώσει τη Β. Ήπειρο, την Μακεδονία, τη Θράκη και την Κύπρο, να διαμελίσει το Αιγαίο, να κατάσχει τις ιδιωτικές περιουσίες, να ξεπουλήσει το Δημόσιο πλούτο, να εκπορνεύσει την κοινωνία και να σκλαβώσει τους Έλληνες έως τη 13η Αυγούστου 2115, δίχως να πέσει μπαλωθιά.

 

Τα άρρωστα μυαλά που παρέδωσαν τη χώρα αμαχητί και για 100 χρόνια στους τυράννους της ανήκουν στις 40.000 οικογένειες, που το παίζουν “Μεσσίες” και κάργα πατριώτες. Είναι τα ρεμάλια, που ζητούν με τόνο γλυκό και τζάμπα υποσχέσεις τη ψήφο, την εμπιστοσύνη και την εντολή του κάθε κακομοίρη, που ξέχασε για ποιο λόγο μπορεί να ζήσει δίχως να έχει όραμα, όνειρο και ελπίδα.

 

Τα προβλήματα του τόπου τρέχουν και πληθαίνουν αλλά δεν μας περιμένουν. Η παιδεία, η οικονομία, η πρωτογενής παραγωγή, η βιομηχανία, το εμπόριο, η βιοτεχνία, η ναυτιλία, οι συγκοινωνίες, ο τουρισμός, η ενέργεια, ο ορυκτός πλούτος, το δημογραφικό, το ΕΣΥ, η απασχόληση και τα εισοδήματα έπιασαν πάτο και πάνε κατά διαόλου. Η φορολογία, η διαφθορά, τα χρέη, η ακρίβεια, οι ασφαλιστικές εισφορές, τα τραπεζικά καπέλα και το μαύρο χρήμα νέκρωσαν την αγορά, μείωσαν τη ρευστότητα κατά 30% (EZB), αύξησαν τη θνησιμότητα κατά 38% (στα νήπια κατά 46%) (Eurostat), την εγκληματικότητα κατά 180% και τη διαφθορά στο Δημόσιο κατά 80% (Eurojust). 1.800.000 εισβολείς (Frontex) έχουν καταλάβει την χώρα δια της βίας, οργανώνονται, οπλίζονται, εκπαιδεύονται και λειτουργούν ως η 5τη φάλαγγα της Τουρκίας, αλλά η αποικία αρνείται πεισματοδώς να αντιδράσει.

 

Την ώρα που ιστορία μας προσπερνά και οι πρόγονοι μας φτύνουν κατάμουτρα, η χώρα ασχολείται με τον Ακύλα, τη χαροκαμένη, το ναζιστάκο, και το τραπέζι που έκανε η Ντόρα στους δύο καλεσμένους της, τον ξετσίπωτο των Πρεσπών και το κανακάρη του “ μαζί θα προχωρήσουμε”. Ποσώς ενδιαφέρονται οι σφουγγοκωλάριοι της αποικίας ότι 4.000.000 καταχρεωμένων Ελλήνων φυτοζωούν και πολλοί εξ αυτών αυτοκτονούν αν δεν πεθαίνουν από την πείνα. Πού είναι άραγε οι πατριώτες, τα κομάντο, οι μακεδονομάχοι και οι φύλακες των Θερμοπυλών με τα παχιά συνθήματα και τις βαρύγδουπες δηλώσεις του αέρα; Πού κρύβονται οι πρόεδροι τους, που “δεσμεύονται και εγγυούνται” ότι θα σώσουν τον τόπο αν εκλεγούν πρωθυπουργοί; Δεν βρέθηκε ένας χριστιανός να πληροφορήσει τους“τενεκέδες” ότι η χώρα πεθαίνει, ο κόσμος υποφέρει και ο Τούρκος παραμονεύει; Είναι τόσα πολλά τα αργύρια που μπαίνουν ανά 15θήμερο στο λογαριασμό τους που αξίζει να προδίδουν τη Πατρίδα; Ας είναι τουλάχιστον καλά οι οπαδοί τους, που τους εμπιστεύονται και τους ακολουθούν ακόμη. Κάποτε όμως θα ξυπνήσουν και αυτοί όταν διαπιστώσουν, ότι το παιχνίδι ήταν στημένο και οι πρόεδροι τους σικέ.

 

Η υπομονή έχει όρια. Οι Έλληνες όμως της Β. Ηπείρου, της Κύπρου και της Μητέρας Πατρίδος δεν έχουν χρόνο στη διάθεσή τους για να κάνουν υπομονή.

 

Τα τελευταία 14 έτη θρηνήσαμε το χαμό και το τραυματισμό πολλών αγωνιστών αλλά δεν πτοηθήκαμε. Ο αγώνας συνεχίζεται με τόλμη και την ελπίδα, ότι με τη βοήθεια του Θεού, θα αξιωθούμε να φέρουμε εις πέρας το έργο μας.

 

Μάρτυς μας ο Ρήγας Φεραίος που περιέγραψε το 1815 αυτό που βιώνουμε σήμερα:

“Όταν η διοίκησις βιάζει, αθετεί, καταφρονεί τα δίκαια του λαού και δεν εισακούει τα παράπονά του, το να κάμει ο λαός ή κάθε μέρος του λαού επανάστασιν, να αρπάξει τα άρματα και να τιμωρεί τους τυράννους του, είναι το πλέον ιερόν απ όλα τα δίκαιά και το πλέον απαραίτητον απ όλα τα χρέη του” (ΡΗΓΑΣ ΦΕΡΑΙΟΣ)

 

Ας μας ενώνει ότι μας χώριζε

 

Πάνος Γιαννακουλόπουλος

Νέα Φιλική Εταιρεία

Η διαφάνεια του πεδίου της μάχης

Tου Μανώλη Γ. Βαρδή

 

Πολλές φορές μας κάνει εντύπωση πώς καθυστερούν καίριες αλλαγές στο πεδίο της μάχης. Γιατί αργούν να προελάσουν οι Ρώσοι στην Ουκρανία ή γιατί οι Αμερικανοί δεν τα πολυκαταφέρνουν στο Ιράν. 

 

Στην αρχή υπήρχε η άποψη ότι οι νέες τεχνολογίες θα επέτρεπαν να διακρίνονται οι στρατιωτικές δυνάμεις και να στοχεύονται, επιτρέποντας να σώζονται οι πολιτικοί στόχοι. Στην πραγματικότητα συμβαίνει το αντίθετο. Ο αυξημένος βαθμός επισκεψιμότητας των drones από μία ζώνη συγκρούσεων οδηγεί σε ριψοκίνδυνες στρατηγικές κάλυψης, ακόμα κι ανάμεσα στους πολίτες. Στην Ουκρανία είναι πλέον δεδομένο ότι οι ουκρανικές δυνάμεις μάχονται με πολιτικά για να αποφεύγουν τα συστήματα ανίχνευσης των drones. 

 

Στην περίπτωση των μεταφορών, υπάρχει σύγχυση για αυτόν που θέλει να πλήξει ένα κομβόι μεταφοράς υλικού, για το εάν πρόκειται για πολιτικά τρένα ή για τρένα καμουφλαρισμένα για πολιτικά. Αυτή η πραγματικότητα επιφέρει και μία άλλη συνέπεια: ολοένα και πιο συχνά καταφεύγουν οι εμπόλεμοι σε δίκτυα κινητών καθημερινής χρήσης (4G ή 5G) για να μεταφέρουν και να διαδίδουν τις πληροφορίες που θεωρούν αναγκαίες. Η σύγχυση επιτείνεται ακόμη περισσότερο, διότι σε αυτή την περίπτωση οι πολίτες δεν έχουν πρόσβαση σε ασφαλείς πληροφορίες για το που θα μπορούσαν να καταφύγουν.

 

Ο απολογισμός όλων αυτών των τακτικών είναι εύγλωττος, καθώς στην Ουκρανία τους τελευταίους μήνες ένας μεγάλος αριθμός νεκρών πολιτών αποδίδεται στα ρωσικά χτυπήματα, όταν έχουν αυτοί (οι Ρώσοι) διαπιστώσει ότι ουκρανικές μονάδες δρουν μέσα σε πολιτικές υποδομές και εγκαταστάσεις. Μιλάμε για διαφάνεια του πεδίου της μάχης, που ουσιαστικά έχει καταργήσει την έννοια και σημασία των «μετόπισθεν». Οπότε πού θα μπορούσαν να αποτραβηχτούν με ασφάλεια οι τραυματίες; Οι μάχιμες μονάδες διασπώνται σε όλο και πιο μικρές ενότητες, λιγότερο ορατές ή, μάλλον, διακριτές, εφοδιασμένες με πιο «μικρά και ευέλικτα» όπλα, μέσα σε ένα περιβάλλον προβληματικών πληροφοριών.

 

Μία ακόμη αμφίρροπη κατάσταση παρουσιάζει και η «ρομποτοποίηση» του πολέμου. Πάλι αρχικά υπήρχε η σκέψη ότι αυτά τα ρομπότ, καθώς δεν έχουν συναισθήματα οργής, μίσους ή εκδίκησης, θα μπορούν να εφαρμόζουν τις αρχές του πολέμου πιο ορθολογικά και ανεπηρέαστα. Αυτό όμως έχει και την άλλη του πλευρά: δεν αισθάνονται επίσης κανένα συναίσθημα συμπάθειας, δισταγμού ή τύψεων όταν ανοίγουν πυρ. 

 

Ο πόλεμος γίνεται «απάνθρωπα αποτελεσματικός». Τα ρομπότ είναι ανίκανα να αισθανθούν μία ηθική απαγόρευση, δεν μπορούν να αρνηθούν διαταγές ή να αρνηθούν να ανοίξουν πυρ. Το παραδοσιακό δίκαιο του πολέμου βασιζόταν στη προϋπόθεση ότι ο καθένας αντιπροσωπεύει έναν κίνδυνο για τον άλλον, οπότε καταφεύγει στο φόνο για να διασώσει την ύπαρξη του. Ο χειριστής του drone, πλέον, μπορεί από απόσταση να σκοτώσει, χωρίς να διακυβεύεται η δική του ζωή. Δεδομένης της απουσίας της αμοιβαιότητας του ρίσκου, ποιο θα είναι το ηθικό θεμέλιο για να τραυματίσεις ή να σκοτώσεις ηθικά αθώους ανθρώπους; 

 

Πόλεμος χωρίς ηθική και συνείδηση!

 

Πηγές: E. Vincent, La “transparence” du champ de bataille, une menace pour les civils et le droit humanitaire, & L. de Roucy-Rochegonde, La Robotisation du champ de bataille, vers le risqué d’ une “guerre sans conscience”. Le Monde. Métamorphose de la Guerre. Jiun 2026.

 

πηγή 

Μήπως να υπάρξει και Ελληνικό casus belli;

Για περισσότερα από 30 χρόνια η Τουρκία διαστρεβλώνει το Διεθνές Δίκαιο, δημιουργεί δικούς της κανόνες, απειλεί με πόλεμο, γκριζάρει το Αιγαίο και αμφισβητεί την Ελληνική κυριαρχία 152 νησιών.

Μετά την δημιουργία της θεωρίας των γκρίζων ζωνών στα μέσα της δεκαετίας του ’90 η Τουρκία προχώρησε με ψήφισμα του κοινοβουλίου της στην απειλή πολέμου (casus belli) προς την Ελλάδα, εάν αυτή ασκήσει το κυριαρχικό της δικαίωμα και επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στα 12 ναυτικά μίλια.

Προσφάτως, η Τουρκία διαστρεβλώνοντας την Συνθήκη της Λωζάννης, αμφισβητεί την Ελληνική κυριαρχία επί 152 νησιών και βραχονησίδων υποστηρίζοντας ότι το καθεστώς τους δεν αναφέρεται ρητώς στην Συνθήκη, ενώ θεωρεί ότι η τοποθέτηση στρατού και αμυντικών οπλικών συστημάτων στα περισσότερα νησιά του Αιγαίου ανατολικότερα του 25ου μεσημβρινού, δήθεν συνεπάγεται την απώλεια της κυριαρχίας τους από την Ελλάδα.

Βλέπουμε μια συνεχή και κλιμακούμενη πρόκληση της Ελλάδας και της έννομης τάξης στο Αιγαίο, με σκοπό την επέκταση της Τουρκικής κυριαρχίας σε περιοχές που δεν δικαιούται, επί Ελληνικού εδάφους (νησιών) και θάλασσας.



Η Τουρκία αρνείται την εφαρμογή από την Ελλάδα των κυριαρχικών της δικαιωμάτων που πηγάζουν από το Διεθνές Δίκαιο της θάλασσα (UNCLOS), το οποίο η Τουρκία δεν έχει υπογράψει. Ταυτόχρονα δημιουργεί δικό της θαλάσσιο δίκαιο, αυθαίρετα, το οποίο προσπαθεί να επιβάλλει με την κάλυψη της δημιουργίας εσωτερικού νόμου (Γαλάζια Πατρίδα).

Η Ελλάδα διαχρονικά προσπαθεί να αμυνθεί στην Τουρκική προκλητικότητα μέσω κατευνασμού, προσπαθώντας να διατηρηθούν τα «ήρεμα νερά» τα οποία καθημερινά η Τουρκία διαταράσσει. Όμως αυτός ο κατευνασμός, γίνεται αντιληπτός από την Τουρκία ως φοβικότητα και την αποθρασύνει περαιτέρω.

Αυτό που έχει διαπιστωθεί διαχρονικά είναι ότι η Τουρκία αρπάζει οτιδήποτε μπορεί, εισβάλλοντας σε χώρες (Κύπρος, Συρία, Ιράκ) που δεν μπορούν να της αντισταθούν. Δεν έχει προβεί ποτέ σε πραγματική επιθετική ενέργεια εναντίον ενός οργανωμένου και καλά εξοπλισμένου στρατού. Αυτό γίνεται επειδή φοβάται το τίμημα. Φοβάται ότι η απάντηση μπορεί να είναι τόσο ισχυρή που θα πληγεί το αφήγημα του δήθεν πανίσχυρου τουρκικού στρατού.

Πράγματι, η Τουρκία διαθέτει μεγάλο στρατό και μεγάλες ποσότητες όπλων. Είναι όμως αυτός ο μεγάλος στρατός και οι ποσότητες των όπλων που διαθέτει ικανές να αντιμετωπίσουν την Ελληνική Αεροπορία, το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό και τον Ελληνικό Στρατό; Είναι σαφώς προτιμότερο να μην χρειαστεί να μάθουμε. Αλλά εάν χρειαστεί, είμαστε έτοιμοι να μάθουμε;

Ο Ελληνικός λαός είναι αναγκασμένος να δαπανά αρκετά δισεκατομμύρια κάθε χρόνο για να διαθέτει έναν πανίσχυρο και καλά εξοπλισμένο στρατό, εξαιτίας της Τουρκίας.

Η Ελληνική αεροπορία είναι η δεύτερη ισχυρότερη στην ΕΕ μετά την Γαλλική και περίπου ισάξια της Ιταλικής. Ακολουθούν η Γερμανική και πολύ μακριά βρίσκονται οι αεροπορίες της Ισπανίας και της Πολωνίας.

Το Ελληνικό Πολεμικό Ναυτικό με τις φρεγάτες, τα υποβρύχια και τα υπόλοιπα σκάφη του είναι το τρίτο ισχυρότερο στην ΕΕ, μετά την Γαλλία, την Ιταλία και μάλλον ισάξιο του Ισπανικού.

Η Ελλάδα έχει τον πέμπτο μεγαλύτερο στρατό ξηράς στην ΕΕ, μετά την Γαλλία, την Πολωνία, την Γερμανία και την Ιταλία. Η Ελλάδα έχει το μεγαλύτερο αρματικό δυναμικό στην ΕΕ με περισσότερα από 1200 άρματα μάχης. Η Πολωνία διαθέτει 600-800 άρματα, ενώ Γαλλία και Γερμανία μαζί διαθέτουν λιγότερα από 400.

Η Τουρκία έχει να αντιπαραθέσει περισσότερους από 500.000 στρατιώτες, αλλά τα οπλικά της συστήματα δεν είναι τόσο εξελιγμένα. Είναι πολλά. Πάρα πολλά. Διαθέτει ποσότητες. Όμως διαθέτει ποιότητα;

Όλα αυτά τα γράψαμε όχι για να πείσουμε τον αναγνώστη ότι η Ελλάδα πρέπει να πάει σε πόλεμο με την Τουρκία ή ότι η νίκη είναι στο τσεπάκι μας. Αντίθετα. Απευχόμαστε τον πόλεμο, αλλά δεν θα πρέπει τον φοβόμαστε.

Τι σημαίνει αυτό.

Η Ελλάδα, εάν είχε πραγματική διακομματική Εθνική Πολιτική, εάν διέθετε πραγματικό Συμβούλιο Ασφαλείας που θα αποφάσιζε την διακομματική Εθνική Πολιτική για τα επόμενα 50 χρόνια, τότε θα απαντούσε με σθένος και όχι φοβικά στις παράλογες αξιώσεις της Τουρκίας.

Αρχικά, θα απαντούσε με επέκταση των Εθνικών Χωρικών Υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια παντού και θα κατέθετε τις συντεταγμένες της ΑΟΖ στην Ευρωπαϊκή Ένωση, στο ΝΑΤΟ και τον ΟΗΕ, πάντα σύμφωνα με την UNCLOS.

Το μόνο που ίσως θα μπορούσε να συζητηθεί για το Αιγαίο, θα ήταν η δημιουργία δύο στενών διαδρόμων από τον Ελλήσποντο προς την Ρόδο – ανατολική Μεσόγειο και τα Κύθηρα – δυτική Μεσόγειο, για την ναυσιπλοΐα των πολεμικών πλοίων των χωρών του Ευξείνου Πόντου και της Τουρκίας.

Η Ελλάδα ποτέ δεν δημιούργησε πρόβλημα στην ελεύθερη διέλευση των πολεμικών πλοίων της Ρωσίας, της Ουκρανίας, της Γεωργίας, της Ρουμανίας, της Βουλγαρίας, ακόμη και της Τουρκίας, όταν αυτά απλώς περνούσαν από το Αιγαίο πέλαγος, κοντά από Ελληνικά νησιά. Όπως λέγεται, έκαναν «αβλαβή διέλευση». Δεν έχει λόγο να το κάνει και στο μέλλον. Αλλά, ίσως θα μπορούσε να γίνει μια συζήτηση, επειδή όπως λέμε και στο χωριό μας, είμαστε large.

Η δεύτερη απάντηση της Ελλάδας θα μπορούσε να είναι ένα Ελληνικό casus belli προς την Τουρκία, σε περίπτωση που αυτή ψηφίσει τον παράλογο νόμο περί «γαλάζιας πατρίδας» που θα περιλάμβανε περιοχές Ελληνικής κυριαρχίας και την Ελληνική ΑΟΖ.

Τέλος, θα έπρεπε να απαιτηθεί η σκληρή στάση της Ευρωπαϊκής Ένωσης κατά της Τουρκίας, εάν αυτή δεν συμμορφωνόταν. Σε περίπτωση που Ευρωπαϊκά κράτη δεν προχωρούσαν στην αυτονόητη στήριξη της Ελλάδας, τότε θα έπρεπε να υπάρξουν σκληρά αντίποινα της Ελλάδας προς αυτές τις Ευρωπαϊκές χώρες. Διπλωματικά και όχι μόνο.

Η Ελλάδα είναι πολύ πιο σημαντική για τους Ευρωπαίους από όσο νομίζουν πολλοί και από όσο μας έχουν πείσει ότι είναι τα ΜΜΕ που κατευθύνονται από το ΕΛΙΑΜΕΠ και τους υπόλοιπους οπαδούς του κατευνασμού τού θηρίου.

Επαναλαμβάνουμε: ΔΕΝ θέλουμε πόλεμο. Αλλά θα πρέπει επιτέλους να βάλουμε ένα τέλος, μια κόκκινη γραμμή, στις παράλογες αξιώσεις της Τουρκίας. Εκτός και εάν η πραγματική κόκκινη γραμμή των οπαδών του κατευνασμού και του ΕΛΙΑΜΕΠ βρίσκεται στα σύνορα Αττικής – Βοιωτίας…

Πηγή: Cosmostatus

ΑΒΕΡΩΦ

Η αναίρεση της ορθόδοξης αυτοσυνειδησίας

Γιατί η αναγνώριση «στοιχείων αληθούς εκκλησίας» στους αιρετικούς μέσω του Π.Σ.Ε. αποτελεί ευθεία απειλή για την Ορθοδοξία. 

 

Ιδού οι λεγόμενες ‘’εκκλησιολογικές’’ προϋποθέσεις τη Δηλώσεως του Τορόντο  

(Ποιος συμφωνεί με αυτές εις την Κύπρον;)

 

Γράφει ο Β. Χαραλάμπους, θεολόγος

 

Ένα θέμα που δεν τολμήθηκε ποτέ οποιαδήποτε θεολογική ανάλυση, από τους απολογητές των αποφάσεων της Συνόδου της Κρήτης, είναι και οι λεγόμενες ‘’εκκλησιολογικές’’ προϋποθέσεις της Δήλωσης του Τορόντο, οι οποίες έχουν παρεισφρήσει στις αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης. Ενώ πολλοί είναι εκείνοι εκ των πανεπιστημιακών, οι οποίοι έγιναν απολογητές των αποφάσεων της Συνόδου της Κρήτης, στο θέμα τούτο τηρούσαν αφωνία.

 

Είναι γνωστό ότι οι καλούμενες ‘’εκκλησιολογικές προϋποθέσεις’’ στη «Δήλωση του Τορόντο», έχουν επιβληθεί από την πνιγηρή πλειοψηφία των αιρετικών προτεσταντικών ομάδων του Παγκόσμιου Συμβούλιου Εκκλησιων (Π.Σ.Ε.). Δεν είναι επιτρεπτό να «προσλαμβάνωμεν το αλλότριο, φθείροντες το ημέτερον», λέγει ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος (PG 35, 1124).

 

Είναι αλήθεια ότι στις αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης, γίνεται σαφής αναφορά στις ‘’εκκλησιολογικές’’ προϋποθέσεις της Δήλωσης του Τορόντο, χωρίς όμως να καταγράφονται αναλυτικά. Αυτό συνέβαλε στην ευκολότερη αποδοχή τους.

 

Στη γνωστή «Δήλωση του Τορόντο», που τιτλοφορείται «Η Εκκλησία, οι Εκκλησίες και το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών», αναφέρεται στην παράγραφο 5 ότι «Οι εκκλησίες-μέλη του Π.Σ.Ε. αναγνωρίζουν στις άλλες εκκλησίες στοιχεία της αληθούς εκκλησίας*». Μπορεί να υπάρξει αναγνώριση στοιχείων της αληθούς Εκκλησίας στους Πεντηκοστιανούς, τους Λουθηρανούς, στους Μεθοδιστές και στις λοιπές αιρετικές ομάδες μέλη του Π.Σ.Ε.;

 

Στην παράγραφο 8 της «Δήλωσης του Τορόντο», αναφέρεται ότι, «Οι εκκλησίες-μέλη εισέρχονται σε πνευματικές σχέσεις για να οικοδομηθεί το Σώμα του Χριστού και να ανακαινισθεί η ζωή των εκκλησιών»*.

 

Πότε στην Ιστορία της Εκκλησίας, έχει ειπωθεί τέτοιος λόγος; Θα μπορούσε ποτέ κανείς εκ των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας, να αναφέρει ότι, το Σώμα του Χριστού θα οικοδομηθεί από τις πνευματικές σχέσεις με αιρετικές κοινότητες;

 

Στη Δήλωση του Τορόντο τονίζεται και το ακόλουθο: «οι εκκλησίες αναγνωρίζουν ότι το να αποτελεί κάποιος μέλος της εκκλησίας του Χριστού είναι περιεκτικότερο από το να αποτελεί μέλος της ίδιας του της εκκλησίας»*.

 

Κατ’ ουσία η καλούμενη αυτή ‘’εκκλησιολογική προϋπόθεση’’, όχι μόνο σχετικοποιεί την εκκλησιαστική μας αυτοσυνειδησία ως Ορθοδόξων, αλλά και την αναιρεί με ένα περίεργο τρόπο, καθότι υποδεικνύει καθοδηγητικά με τον τονισμό ‘’περιεκτικότερο’’ (more inclusive), σε ποια εκκλησία έχει μεγαλύτερη σημασία να αποτελούμε μέλη. Υπογράφοντας μια τέτοια προϋπόθεση, σαφέστατα παραδεχόμαστε ότι δεν έχει τόση σημασία να ανήκομε στην Ορθόδοξη Εκκλησία, αλλά είναι περιεκτικότερο να ανήκουμε στην Εκκλησία του Χριστού, λες και η Εκκλησία του Χριστού είναι άλλη από την Ορθόδοξη Εκκλησία.

 

Αναιρεί ή δεν αναιρεί η προϋπόθεση – παραδοχή, την εκκλησιαστική μας αυτοσυνειδησία ως Ορθοδόξων;

 

Οι λεγόμενες ‘’εκκλησιολογικές προϋποθέσεις’’, αποτελούν το καταστάλαγμα του συνονθυλεύματος του Π.Σ.Ε., και σκοπό είχαν να καταγράψουν προϋποθέσεις, οι οποίες υπηρετούν τη ‘’συνύπαρξη’’ εντός αυτού.

 

Πρόσφατα στην Κύπρο, η αποδοχή των αποφάσεων της Συνόδου της Κρήτης στο σύνολό τους, ήταν βασικότατη προϋπόθεση για να μη τεθεί σε αργία Επίσκοπος. Σε καμιά Τοπική Εκκλησία, από αυτές που δέχθηκαν τις αποφάσεις της Συνόδου της Κρήτης, δεν έχει επισυμβεί κάτι τέτοιο.

 

Αλήθεια ποιος στην Κύπρο έχει τοποθετηθεί συγκεκριμένα επί των λεγομένων ‘’εκκλησιολογικών’’ προϋποθέσεων της Δήλωσης του Τορόντο, με αναγνώριση στοιχείων της αληθούς Εκκλησίας σε αιρετικές κοινότητες κλπ;

 

Σε κείμενο του Θεοφιλεστάτου Επισκόπου Καρπασίας Χριστοφόρου, το οποίο τιτλοφορείται ‘’Υπόμνημα σχετικά με τα κείμενα της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας’’**, το οποίο είχε κατατεθεί στη συνεδρία της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Κύπρου στις 11 Φεβρουαρίου 2016, και περιλαμβάνεται στο βιβλίο ‘’Εκκλησιολογική παρέμβαση’’, του Επισκόπου Καρπασίας Χριστοφόρου (Έκδοση Ιεράς Αρχιεπισκοπής Κύπρου, Λευκωσία 2020), γίνεται σχολιασμός ανάμεσα στα άλλα και για την παράγραφο 5 της Δήλωσης του Τορόντο.

 

Ο Θεοφιλέστατος Καρπασίας σχολιάζοντας με ορθόδοξη σοβαρότητα την κοινή αυτή δήλωση σημειώνει μεταξύ άλλων τα εξής: ‘’«Η κοινή αυτή δήλωση» αναγνωρίζει μ’ ένα άμεσο τρόπο τη λεγόμενη «θεωρία των κλάδων» του Προτεσταντισμού, η οποία διδάσκει ότι κάθε «Εκκλησία» - Ομολογία κατέχει μέρος της αλήθειας και η συνένωση όλων θα αποτελέσει τη μια ολοκληρωμένη αλήθεια’’**. Δεν είναι επιτρεπτό λοιπόν να «προσλαμβάνωμεν το αλλότριο, φθείροντες το ημέτερον», λέγει ο Άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος (PG 35, 1124)

 

πηγή 

Ηλεκτρικό ρεύμα: Η απάτη των «φθηνών» ΑΠΕ – Χαρίζουμε στη Βουλγαρία ρεύμα το μεσημέρι, το αγοράζουμε +1000% το βράδυ!

Μια αδιανόητη μπίζνα με τις ΑΠΕ - Η ανήλιαγη Βουλγαρία προνόησε, αποθηκεύει και μοσχοπουλάει τον ήλιο της Ελλάδας στην ίδια την... Ελλάδα

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης 

Η απόλυτη κοροϊδία εις βάρος των Ελλήνων καταναλωτών, εξελίσσεται σε ένα αδιανόητο ενεργειακό «αλισβερίσι» μεταξύ Ελλάδας και Βουλγαρίας. Πρόκειται για ένα εξοργιστικό παράδοξο που ανέδειξε η εφημερίδα «Το Ποντίκι», το οποίο εξηγεί εν μέρει τις ληστρικές τιμές ρεύματος που πληρώνουν οι Έλληνες, στα πλαίσια μιας ασύδοτης αγοράς που έχει αντικαταστήσει τη λογική της ενεργειακής αυτάρκειας των Ελλήνων, με τον παραλογισμό της αισχροκέρδειας για λίγους και «εκλεκτούς».

Οι περιβόητες ΑΠΕ που διαφημίστηκαν από την κυβέρνηση ως υπόσχεση καθαρής ενέργειας και φθηνού ρεύματος, μόνο αυτό δεν πραγματοποιούν. Η εγκατάσταση των ΑΠΕ προωθήθηκε μανιωδώς, χωρίς όμως κανέναν σχεδιασμό διαχείρισης αυτής της ισχύος υπέρ του λαού. Ατελείωτες εκτάσεις της Ελλάδας γέμισαν με ΑΠΕ, μόνο και μόνο για να στήνονται μπίζνες εκατομμυρίων στο χρηματιστήριο ενέργειας, με εξαγωγές φθηνού ρεύματος σε ξένα κράτη που επανεισάγεται σε ακριβότερες τιμές στη χώρα μας. Και όταν λέμε ακριβότερες, εννοούμε… χρυσάφι.

Η χώρα μας μπορεί να φημίζεται για τον δυνατό ήλιο της, αλλά ο μεγάλος ευνοημένος της υπόθεσης είναι η… ανήλιαγη Βουλγαρία. Πώς ακριβώς γίνεται αυτό; Σε αντίθεση με την Ελλάδα γειτονική χώρα προνόησε να επενδύσει σε σημαντικές υποδομές αποθήκευσης ρεύματος.

Τις μεσημεριανές ώρες τα φωτοβολταϊκά της Ελλάδας παράγουν υπερβολικές ποσότητες ηλεκτρικής ενέργειας, σε σημείο που η προσφορά ξεπερνά κατά πολύ τη ζήτηση και οι τιμές χονδρικής μηδενίζονται. Όμως, επειδή η Ελλάδα δεν διαθέτει ούτε τις υποδομές, ούτε – κυρίως – την πολιτική βούληση να αποθηκεύσει αυτό το φθηνό ρεύμα προς όφελος των Ελλήνων, ένα μεγάλο μέρος της περίσσιας ηλεκτρικής ενέργειας εξάγεται «δώρο» στη Βουλγαρία όπου και αποθηκεύεται.

Κι έπειτα ακολουθεί ο απόλυτος παραλογισμός του χρηματιστηρίου ενέργειας. Μετά τη δύση του ηλίου, τα φωτοβολταϊκά μας παύουν να προσφέρουν ενέργεια, ενώ η ζήτηση ανεβαίνει κατακόρυφα και η Ελλάδα καταναλώνει πανάκριβο φυσικό αέριο. Την ίδια στιγμή οι τιμές χονδρικής «κλειδώνουν» σε αυτά τα υψηλά επίπεδα (στα 120€ έως 250€ ανά MWh) και η Βουλγαρία μας στέλνει πίσω το δικό μας ελληνικό ρεύμα σε εκατονταπλάσιες τιμές, ενώ προηγουμένως μας το είχε αγοράσει πάμφθηνα. Συγκεκριμένα ο Βουλγαρικός… μποναμάς μας στοιχίζει πάνω από 1000% ακριβότερη τιμή!

Είναι δυνατόν να απορούμε μετά που οι Έλληνες πληρώνουν από τους πιο δυσβάστακτους λογαριασμούς ρεύματος στην ΕΕ, ειδικά σύμφωνα με την τραγική αγοραστική τους δύναμη; Την ώρα που οι παραγωγοί ρεύματος αποζημιώνονται από το ελληνικό κράτος (δηλαδή από τους φόρους μας) με σταθερή τιμή ακόμα και όταν η ζήτηση είναι μηδενική, η παραγωγή ρεύματος που οι ίδιοι οι πολίτες επιδοτούν, χαρίζεται σε ξένες χώρες. Με λίγα λόγια πληρώνουμε για να παράγουμε και παράγουμε για να πληρώνουμε!

Τα λιγνιτικά εργοστάσια που μπορούν λόγω της σταθερότητας τους να παρακάμψουν όλο αυτόν τον χυδαίο καπιταλιστικό τζόγο, υπονομεύονται και στοχοποιούνται συνεχώς, μέχρι να κλείσει και το τελευταίο. Στο κυνήγι της «πίτας» των επιδοτήσεων και των ευρωπαϊκών «πράσινων» στόχων, η κυβέρνηση Μητσοτάκη βιάστηκε να σπείρει την ύπαιθρο με υπεράριθμες ΑΠΕ, χωρίς ρεαλιστικό σχεδιασμό για την αντοχή του συστήματος και χωρίς πρόνοια για την αποθήκευση. Η συνέπεια είναι και να μην έχουμε ενεργειακή αυτάρκεια, και να μην έχουμε ενεργειακή ασφάλεια (θυμηθείτε τα μαζικά black out στην Ιβηρική), και να μην έχουμε φθηνό ρεύμα, και να αχρηστεύονται τεράστιες περιοχές γόνιμης γης και οικοσυστημάτων.

Αεριτζήδικος τυχοδιωκτισμός για μια αδοκίμαστη (και ασταθέστατη) τεχνολογία που καταστρέφει το φυσικό περιβάλλον και επιβλήθηκε με το στανιό σε ένα ανέτοιμο και παλαιωμένο δίκτυο. Για να λέμε με τα ψέματα ότι είμαστε πρωτοπόροι στην «πράσινη» ενέργεια, να πλουτίζουν οι παραγωγοί και τελικά να τζογάρονται τα ελληνικά νοικοκυριά σε πράσινα, μπλε, κίτρινα και πορτοκαλί τιμολόγια, την ώρα που στη χονδρική γίνονται σημεία και τέρατα.

πηγή

Ολίγον προ της Αλώσεως

Ας μην απογοητευόμαστε. Κάθε κατοχή έχει και το τέλος της.

(κείμενο το 2010 αλλά πάντα επίκαιρο)
 

Του Φωτίου Μιχαήλ, Ιατρού 

 

Στα τελευταία χρόνια της Μακεδονικής Δυναστείας το Βυζαντινό κράτος κυβερνήθηκε από αυτοκράτορες, οι οποίοι με τις λαθεμένες ενέργειές τους το οδήγησαν σε παρακμή. Οι αυτοκράτορες αυτοί πήραν το μέρος των πλουσίων αξιωματούχων της πρωτεύουσας και των «δυνατών» των επαρχιών, και προχώρησαν στα εξής νομοθετικά μέτρα:

 

1ον. Κατάργησαν τον νόμο του «Αλληλέγγυου» και άλλες διατάξεις, που προστάτευαν τους μικρούς καλλιεργητές από τους δυνατούς και τους εισπράκτορες των φόρων.

 

2ον. Σταμάτησαν να δίνουν κλήρο γης (στρατιωτόπι) στους ακρίτες των συνόρων, και επέτρεψαν και σε αυτούς που είχαν από πριν να τον πουλούνε σε δυνατούς και υπερέχοντες

 

3ον. Έβαλαν ξένους μισθοφόρους στη θέση των Βυζαντινών στρατιωτών, θεωρώντας ότι αυτοί στοίχιζαν λιγότερα χρήματα στο κράτος.

 

Σε κακή κατάσταση τότε βρέθηκαν και τα οικονομικά της αυτοκρατορίας. Τα κρατικά έσοδα είχαν περιοριστεί και τα έξοδα πολλαπλασιάζονταν. Οι δαπάνες για τη συντήρηση του εμπορικού και του πολεμικού στόλου θεωρήθηκαν μεγάλες. Γι’ αυτό τα καράβια παραμελήθηκαν και το πολεμικό ναυτικό σιγά – σιγά εγκαταλείφθηκε.

 

Η ασφάλεια του Βυζαντίου αλλά και η διακίνηση των προϊόντων ανατέθηκε με συνθήκη στους Βενετούς, στους οποίους δόθηκαν πολλά εμπορικά προνόμια.

 

Οι ενέργειες όμως αυτές , αντί να βελτιώσουν τα έσοδα του κράτους, τα μείωσαν ακόμη περισσότερο. Οι ταπεινωτικές συνθήκες παραχώρησης προνομίων σε ξένους οδήγησαν το Βυζάντιο σε εξάρτηση από τις ναυτικές πόλεις της Ιταλίας και σε αδυναμία να αντιμετωπίσει τους νέους εχθρούς – Σελτζούκους Τούρκους και Νορμανδούς - που απειλούσαν και παραβίαζαν τα σύνορά του. (Από το βιβλίο Ιστορίας της Ε’ Δημοτικού, σελ. 85 )

 

Τα γεγονότα που ακολούθησαν είναι γνωστά: Ήττα στο Ματζικέρτ (1071), άλωση της Κωνσταντινούπολης από τους φράγκους (1204), αναγκαστική φυγή πολλών Ελλήνων και ίδρυση τεσσάρων νέων κρατών με σκοπό την απελευθέρωση της Πόλης (Νίκαια, Τραπεζούντα, Ήπειρος και Μυστράς), ανάκτηση της Πόλης από τον Μιχαήλ Η’ τον Παλαιολόγο (1261), και στα 1453 η τελική πτώση της βασιλεύουσας και η οριστική διάλυση της Ελληνικής Ρωμανίας από τις ορδές του Μωάμεθ.

 

Είναι πασίδηλο ότι η οικονομική εξαθλίωση του λαού και οι εξευτελιστικές συνθήκες παραχώρησης προνομίων σε ξένους οδήγησαν την Κωνσταντινούπολη σε ταπεινωτικές εξαρτήσεις και παρακμή, με τελικό αποτέλεσμα την Άλωση.

 

Σε τι διαφέρουν άραγε τα σημερινά γεγονότα της πατρίδας μας με εκείνα της Πόλης;

 

α). Οι μικροί καλλιεργητές, όπως και τότε, έχουν μείνει σήμερα απροστάτευτοι και οι περισσότεροι από αυτούς αναγκάστηκαν να πουλήσουν τη μικρή τους ιδιοκτησία στους πλούσιους και ‘’δυνατούς ‘’.

 

β). Οι ακρίτες των συνόρων μας (Θρακιώτες, Νησιώτες, Μακεδόνες και Ηπειρώτες) έχουν κυριολεκτικά εγκαταλειφθεί. Οι εχθροί μας αλωνίζουν στις περιοχές αυτές και ο λαός μας έχει κατατρομοκρατηθεί. Πολλοί από τους Ακρίτες μας (Θράκη) πουλάνε τα υπάρχοντά τους στους ‘’δυνατούς’’ και παίρνουν το δρόμο για τα ενδότερα.

 

γ). Ο Εθνικός μας Στρατός, όπως και τότε, έχει προ πολλού μετατραπεί σε στράτευμα μισθοφόρων - επαγγελματιών και καμιά σχεδόν στρατιωτική εκπαίδευση δεν παρέχεται πλέον στους Έλληνες κληρωτούς στρατιώτες (ουσιαστική κατάργηση της θητείας).

 

δ). Η ασφάλεια του Κράτους μας είναι στη διάθεση των ‘’συμμάχων Βενετών και άλλων’’ ,αλλά και η διαχείριση των οικονομικών μας στα χέρια πλέον του πολυσυζητημένου ΔΝΤ ( τουτέστιν στους ξένους).

 

ε). Τότε το πολεμικό ναυτικό είχε σιγά- σιγά εγκαταλειφθεί, τώρα οι λεγόμενες στρατιωτικές δαπάνες όλο και περιορίζονται. Οι αμοιβές των αεροπόρων μας περικόπτονται και προγραμματισμένες στρατιωτικές ασκήσεις αναβάλλονται ή ματαιώνονται!

 

Πότε επιτέλους θα έλθουμε «εις εαυτούς»; Τα γεγονότα βοάνε από μόνα τους: Η ιστορία δυστυχώς για τους αφελείς και τους αδιάφορους επαναλαμβάνεται οδυνηρά.

 

Και για να μη ξαναπάθουμε τα ίδια και χειρότερα ως λαός, οφείλουμε, έστω την ύστατη ώρα, να πάρουμε τις αποφάσεις μας. Αποφάσεις που μας πρέπουν και μας τιμούν. Όχι με ηττοπάθεια και υποταγή, αλλά με πείσμα και περηφάνια.

 

Είναι βέβαια φανερό ότι έχουν βαλθεί οι πάντες να μας απογοητεύσουν και να μας τρομοκρατήσουν. Αλλά ποιος είπε ότι δεν μπορούμε να τα καταφέρουμε; Μπορούμε, και μάλιστα με τρόπο παραδειγματικό.

 

Αρκεί να αγωνισθούμε με ζήλο και φιλότιμο, μελετώντας με προσοχή τα λάθη της ιστορίας μας.

 

Αρκεί να δεχθούμε την οικονομική συγκυρία ως ευκαιρία εθνικής περισυλλογής, και οι ηγεσίες μας να συναισθανθούν το βάρος της ιστορικής τους ευθύνης.

 

Αρκεί να γυρίσουμε λίγο προς τα πίσω το βλέμμα μας και να δούμε κατάματα κάποιους προγόνους μας, που με τη ζωή τους φώτισαν και ωφέλησαν ολόκληρη την οικουμένη. Έφτασε η ώρα αυτούς να μιμηθούμε και όχι κάθε φανταχτερή εισαγόμενη βαρβαρότητα.

 

Αποκοπήκαμε από τις ρίζες μας, εγκαταλείψαμε τις παραδόσεις μας, περιφρονήσαμε την ιστορία μας , και φτάσαμε έτσι εδώ που φτάσαμε: Σε μια νέα Άλωση.

 

Είναι ολοφάνερο ότι όπως και στα χρόνια των τελευταίων Βυζαντινών αυτοκρατόρων έτσι και σήμερα η οικονομική μας εξαθλίωση, η κρίση ηγεσίας, η πνευματική μας παρακμή, η υπογεννητικότητα και η απαιδευσία του λαού, μας οδήγησαν σε καθεστώς μιας νέας κατοχής. Ας μην απογοητευόμαστε όμως, διότι κάθε κατοχή έχει και το τέλος της. Αλλά πώς; Μονάχα με αντίσταση! Και αντίσταση κυρίως σε επίπεδο πνευματικό, γιατί οι μεγάλες νίκες μονάχα με τη δύναμη του πνεύματος κατακτώνται.

«Σουλιώτες - Τα αερικά του Ελληνισμού που φύλαγαν Θερμοπύλες στα πιο δύσβατα μονοπάτια της Ιστορίας»

«Η εκπαίδευση του νεαρού Σουλιώτη». Λιθογραφία, Συλλογή Χαρακτικών, Εθνικό Ιστορικό Μουσείο.  

 

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

 
Τακτικές «Ελλήνων καταδρομέων», 1800
Χριστόφορος Περραιβός, Ιστορία του Σουλίου / Ιστορία της Πάργας, 1857
 

«…αλλά σπανίως συνέβαινε να βλάψωσι (Οι Τουρκαλβανοί) τινά (τους Σουλιώτες) εν τω σκότει ή και εν τω φωτί της σελήνης διότι:
α) διότι τα βήματα των Σουλιωτών εγίνοντο όσον οίον τε άψοφα (αθόρυβα),

β) διότι εβάδιζον αραιωμένοι και το πλαγιον μόνο του σώματος προτείνοντες εις τον εχθρόν,

γ) διότι τα φορέματά τους εφρόντιζον να είναι δυσδιάγνωστα, ως φέροντας της γης το χρώμα,

δ) διότι τα όπλα των δεν τα έπλυνον έξωθεν, ίνα μην αντανακλώσιν εκ του φωτός της Σελήνης,

ε) διότι την κεφαλήν εσκέπαζον με την καπουλάν (κουκούλα) της κάπας, δια να μην διακρίνεται η κεφαλή από το σώμα.

 

Όλα ταύτα συνέτεινον πολύ προς αποφυγήν κινδύνου, διό πολλάκις τους ονόμαζον οι Τούρκοι, νυχτερινά δαιμόνια…» 

 

Στα ορεινά του Σουλίου, ανάμεσα σε βράχους και χαράδρες, γεννήθηκαν οι Σουλιώτες πολεμιστές που το θάρρος τους ξεπερνούσε τον φόβο και η αφοσίωσή τους στην ελευθερία δεν είχε όρια.

 

Δεν ήταν απλώς άντρες με όπλα. Ήταν μάστορες της αθόρυβης κίνησης, του σκότους και της σκιάς. Κάθε βήμα τους ήταν φτερούγισμα πάνω στη γη, κάθε σώμα έτοιμο να γίνει αόρατο στον εχθρό. Τα ρούχα τους έφεραν το χρώμα της γης, τα όπλα τους δεν έλαμπαν στο φως της σελήνης, και η κεφαλή τους, σκεπασμένη με την "καπουλάν", χανόταν μέσα στη σκιά του σώματος.

 

Οι εχθροί τους Λιάπηδες, Γκέκιδες, Τόσκιδες, Τσάμηδες τους φοβούνταν βαθιά. Ο τρόμος που προκαλούσαν ήταν μεγαλύτερος από την ίδια τη δύναμη του χεριού τους, γιατί οι Σουλιώτες γίνονταν αόρατοι μέσα στη νύχτα, φαντάσματα που χτυπούσαν και εξαφανίζονταν πριν προλάβει ο αντίπαλος να τους δει. Ο χαρακτηρισμός τους από τους εχθρούς ως «νυχτερινά δαιμόνια» ήταν η ζωντανή απόδειξη της επιδεξιότητας, της τόλμης και της ακαταμάχητης παρουσίας τους στα βουνά.

 

Οι Σουλιώτες πολεμούσαν για την πατρίδα, για την τιμή, για την ελευθερία. Χωρίς κράτος, χωρίς στρατό, με μόνο όπλο τη γνώση και την πειθαρχία τους, κατόρθωσαν να κάνουν τον εχθρό να τρέμει. Κάθε νύχτα ήταν μάχη, κάθε ζωή τους ιστορία, και κάθε βράχος μάρτυρας της ανδρείας τους.

 

Σήμερα, οι Σουλιώτες ζουν στις σελίδες της ιστορίας και στους θρύλους της πατρίδας. Ήταν και θα είναι πάντα οι φύλακες των βουνών, οι σκιές που γίνονται αστραπή, οι αθάνατοι πολεμιστές του Σουλίου τα νυχτερινά δαιμόνια που δίδαξαν την τέχνη της επιβίωσης και της ανδρείας.

 

πηγή

Τό διαχρονικό νόημα τῆς ἁλώσεως μέσα ἀπό τή φωνή τοῦ Φώτη Κόντογλου καί τοῦ Νικηφόρου Βρεττάκου

Της Kατερίνας Αθηνιώτη – Παπαδάκη  

 

«Μέσα στή βάρβαρη ἀνθρωπότητα τό Βυζάντιο ἤτανε ἡ κιβωτός ἡ σφραγισμένη πού φύλαγε μέσα της κάθε πνευματικό θησαυρό, ἀποχτημένον μέ τόν πόνο καί μέ τήν πίστη. Στίς ψυχές τοῦ Βυζαντίου ἡ θρησκεία τοῦ Χριστοῦ ἔφερνε τήν ἀληθινή πίστη καί ἡ μέλλουσα ζωή ἤτανε καθαρή μπροστά τους.

 

Ὁ ἄνθρωπος καί οἱ ἐλπίδες του τραβούσανε μέ βεβαιότητα πρός τήν αἰωνιότητα. Λοιπόν τό Βυζάντιο εἶναι ἕνα μεγάλο πρᾶγμα. Εἶναι ὁ καιρός καί ὁ τόπος πού ζούσανε οἱ ἄνθρωποι μέ τόν πόθο τοῦ ὑπερφυσικοῦ, τῆς αἰωνιότητας. Ἡ ἀρχαιότητα εἶναι ἡ βασιλεία τοῦ λογικοῦ, ἐνῶ τό Βυζάντιο εἶναι ἡ βασιλεία τῆς πίστεως, τῆς πνευματικῆς μέθης καί τῆς ἀθανασίας.

 

Ἡ ἀρχαῖα Ἑλλάδα μπορεῖ νά ’τανε δοξασμένη κι ἀντρειωμένη, ἀλλά ἡ καινούργια, ἡ χριστιανική εἶναι πιό βαθειά, ἐπειδής ὁ πόνος εἶναι ἕνα πράγμα πιό βαθύ κι ἀπό τή δόξα κι ἀπό τή χαρά κι ἀπό κάθε τί. Ἡ Ρωμιοσύνη εἶναι ἡ πονεμένη Ἑλλάδα.

 

Οἱ λαοί πού ζοῦνε μέ πόνο καί μέ πίστη τυπώνουνε πιό βαθιά τόν χαρακτήρα τους στόν σκληρό βράχο τῆς ζωῆς, καί σφραγίζονται μέ μιά σφραγίδα πού δέν σβήνει ἀπό τίς συμφορές καί τίς ἀβάσταχτες καταδρομές ἀλλά γίνεται πιό ἄσβηστη. Μέ μιά τέτοια σφραγίδα εἶναι σφραγισμένη ἡ Ρωμιοσύνη.

 

Τά ἔθνη πού ξαγοράζουνε κάθε ὥρα τῆς ζωῆς τους μέ αἷμα καί μ’ ἀγωνία, πλουτίζονται μέ πνευματικές χαρές πού δέν τίς γνωρίζουνε οἱ καλοπερασμένοι λαοί. Αὐτοί ἀπομένουνε φτωχοί ἀπό πνευματικούς θησαυρούς κι ἀπό ἀνθρωπιά, γιατί ἡ καλοπέραση κάνει χοντροειδῆ τόν μέσα ἄνθρωπο. Ἐνῶ ὁ πόνος κατεργάζεται τούς λαούς καί τούς καθαρίζει, ὅπως καθαρίζεται τό χρυσάφι μέ φωτιά μέσα στό χωνευτήρι.

 

Γιά τοῦτο ἡ δυστυχισμένη Ρωμιοσύνη στολίστηκε μέ κάποια ἀμάραντα ἄνθη, πού δέν τ’ ἀξιωθήκανε οἱ μεγάλοι κ’ οἱ τρανοί λαοί τῆς γῆς. Πίστη καί πατρίδα εἶναι γιά μᾶς ἕνα πρᾶγμα. Πρέπει νά καταλάβουμε πώς ὁ Ἑλληνισμός δέν χάνεται μονάχα σά χάσει τήν πολιτική του ἐλευθερία, ἀλλά σά χάσει τήν πνευματική ἐλευθερία του.

 

Στά χρόνια τῆς σκλαβιᾶς, ὅσοι ἀλλαξοπιστούσανε, τό ἔθνος τούς λογάριαζε γιά χαμένους. Μά τώρα τί εἶναι ἄλλο ἀπό ἀλλαξόπιστοι ὅσοι καταφρονᾶνε τά δικά τους καί θέλουνε νά τά θάψουνε, καί νά πάρουν αἰσθήματα καί φερσίματα ξένα ὁλότελα στόν χαρακτῆρα τους;

 

Ὅσο εἶχε πίστη ὁ Ἕλληνας, οἱ διάφορες προπαγάνδες δέν κάνανε τίποτα. Τώρα μοναχά, πού μπῆκε ἡ ἀπιστία σέ πολλές ἑλληνικές ψυχές, κι ὁ ὑλισμός κ’ ἡ καλοπέραση καταστρέψανε τήν πνευματική εὐαισθησία τους, τώρα οἱ διάφορες προπαγάνδες ἁπλώσανε στό ἔθνος.

 

Ὅσοι ἀπομείναμε πιστοί στήν παράδοση, ὅσοι δέν ἀρνηθήκαμε τό γάλα πού βυζάξαμε, ἀγωνιζόμαστε, ἄλλος ἐδῶ, ἄλλος ἐκεῖ, καταπάνω στήν ψευτιά. Καταπάνω σέ αὐτούς πού θέλουνε τήν Ἑλλάδα ἕνα κουφάρι χωρίς ψυχή, ἕνα λουλούδι χωρίς μυρουδιά.

 

Κουράγιο! Ὁ καιρός θά δείξει ποιός ἔχει δίκιο, ἄν καί δέ χρειάζεται ὁλότελα αὐτή ἡ ἀπόδειξη.»

«Πονεμένη Ρωμιοσύνη» τοῦ Φώτη Κόντογλου

 

«Οἱ θεοί καθαρίζοντας τή γῆ σου, λησμονήσαν… νά σύρουνε ἔξω στό «πύρ τό ἐξώτερον» τόν Ἰούδα τό δόλιο, πού εἶχε τήν κρύπτη του πλάϊ στίς Κερκόπορτες. Κ’ ἦρθαν ἄλλοι καιροί ὅπου πάνω σου σάλος πολύς ἐμαχόνταν ν’ ἀποκόψει ἀπ’τό αἰώνιο χῶμα τή ρίζα σου.

 

Πῶς πεθαίνει ἕνα ἔθνος; Πῶς πεθαίνει ἕνα ἕθνος, ὅταν ὅλες οἱ θύελλες καταιγίζονται ἀπάνω του, δίχως νά βρίσκουν τό σῶμα του; Πῶς πεθαίνει ὅταν ὅλα εἶναι τό ἔθνος;

 

Οὔκ ἑάλω ἡ Βασιλεύουσα ψυχή τῶν Ἑλλήνων!

 

Ἄν χτυποῦσεν ἡ σάλπιγγα, σαλευόνταν ἡ γῆς καί σηκώνονταν ὄρθιοι, δέν θά βρίσκανε τόπο νά σταθοῦνε οἱ μάρτυρες. Κι ἄν μποροῦσαν ν’ ἀναπλαστοῦν ἀπ’ τή φθορά τους τά ἔργα τοῦ ἀμολόγητου σκότους, τά μαστίγια, τά βέλη, τά καρφιά, τά παλούκια, οἱ κρεμάλες, οἱ φάλαγγες, οἱ θηλιές πού τούς ἔσερναν στούς Βοσπόρους καί στά ποτάμια, καί μετά συγκεντρώνονταν σ’ ἕναν κάμπο ἀσύνορο, θά σχημάτιζαν ὄρος μέγα• καί ἀπότομο.

 

Καί ἀπ’ ὅποιο σημεῖο κι ἄν θεόταν τόν ὄγκο τους, θ’ ἀποροῦσε κανείς: πῶς ἀπόμεινε μήτρα, πῶς ἀπόμεινε μάτι, πῶς ἀπόμεινε πόδι, πῶς ἀπόμεινε χέρι, νά σηκώσει τοῦ Ἕθνους σου τή σημαία ἀνάμεσα στίς ἄλλες σημαῖες τῶν Ἑνωμένων Ἐθνῶν.

 

Ποιός ἀντέχει τό βάρος, νά σηκώσει τόν πάσχοντα Θεό, μαζί μ’ ὅλο τόν πόνο του, ἀπάνω του;

 

Στήνω τό αὐτί μου στίς κινήσεις τῶν σπλάχνων σου καί ἀκούω τό ἔμβρυο πού Ρωμαῖοι στρατιῶτες τό λογχίζουν στήν κύησή του. Κ’ εἶναι αὐτό πού θά γιόμιζε τήν ἀνθρώπινη ἀδειοσύνη, ὄπου ἐκτρέφεται μέσα της τό θηρίο Ἀρμαγεδών.

 

Ἀθλοφόρος τῶν ὅλων, νικοῦσες στή μάχη, πού ἦταν καί μάχη τους.

Μά ἀντί ἄλλης δάφνης, ἐλάβαινες τούς προστάτες πού δέν νοιάζονταν ἄλλο, ἐξόν…νά σφραγίσουν τό στόμα σου, νά μήν βγεῖ τό φῶς, τί δέν ἦταν πρός κέρδος τους.

Καί δέ σταματούσανε νά σέ ἰδοῦν, ὅπου ἤσουν ὁ Ἁι-Γιώργης τῆς ἀνθρωπότητας• νά προσπέσουν στό φῶς πού κατέβαινε ἀπό πάνω ἤ αὐτό πού ἀναδίνονταν ἀπό μέσα σου.

Τούς χρειαζόντανε τό αἷμα σου, πού ἤτανε νόμισμα, νά ξοφλήσουν δικούς τους λογαριασμούς.

Καί δέν ἤσουνα μόνο ἐσύ πού τό τίμημα ἐπλήρωνες ἀκριβά• ἀλλά τό μέλλον τοῦ κόσμου.»

 

«Λειτουργία κάτω ἀπό τήν Ἀκρόπολη» τοῦ Νικηφόρου Βρετάκου

 

πηγή: Αντιφωνικά Ιστολόγια (νεκρός σύνδεσμος)

Η εικόνα είναι από το Pinterest

ΑΒΕΡΩΦ 

Δελτία Τύπου της ΝΙΚΗΣ για το ουκρανικό θαλάσσιο drone, την αθρόα λαθρομετανάστευση και τον νέο αυτοδιοικητικό ΕΝΦΙΑ

Αθήνα, 29/5/2026  

 

Αργά αντανακλαστικά ή πολιτικός φόβος για το ουκρανικό θαλάσσιο drone; 

 

Είκοσι δύο ημέρες μετά τον εντοπισμό ουκρανικού θαλάσσιου drone στη Λευκάδα, η κυβέρνηση εμφανίζεται επιτέλους έτοιμη να προχωρήσει στο αυτονόητο, σε επίσημο διάβημα διαμαρτυρίας προς το Κίεβο.

 

Το ίδιο το υπουργείο Εξωτερικών αλλά και το υπουργείο Εθνικής Άμυνας είχαν χαρακτηρίσει εξαρχής το περιστατικό «εξαιρετικά σοβαρό». Παρ’ όλα αυτά, αντί για άμεσες διπλωματικές ενέργειες, η κυβέρνηση επέλεξε επί τρεις εβδομάδες την επικοινωνιακή διαχείριση, τις διαρροές και τη θεσμική σιωπή.

 

Αλήθεια, γιατί καθυστέρησαν τόσο; Γιατί στην περίπτωση αυτή επιδείχθηκαν άλλα αντανακλαστικά από ό,τι στην παρόμοιας απειλής παρουσία drone στην Κύπρο, για την οποία ενεργοποιήθηκαν, και ορθώς, οι Ένοπλες Δυνάμεις;

 

Γιατί δεν υπήρξε από την πρώτη στιγμή σαφής και αυστηρή αντίδραση απέναντι σε ένα περιστατικό που άγγιζε ζητήματα εθνικής ασφάλειας; Τι ήταν αυτό που τους έκανε να διστάζουν;

 

Η Ελλάδα δεν μπορεί να εμφανίζεται ως χώρα μειωμένης κυριαρχίας, που φοβάται να μιλήσει για τα αυτονόητα και να υπερασπιστεί την εσωτερική ασφάλεια της όταν εμπλέκονται ισχυροί διεθνείς παράγοντες ή «σύμμαχες» κυβερνήσεις.

 

Η προστασία της εθνικής κυριαρχίας δεν μπορεί να υποτάσσεται σε γεωπολιτικές ισορροπίες, επικοινωνιακούς υπολογισμούς ή εξαρτήσεις εξωτερικής πολιτικής. Και δεν πρέπει να επιτρέψουμε σε κανέναν να μεταφέρει τον πόλεμο του στην ελληνική επικράτεια.

 

Η ΝΙΚΗ ζητά πλήρη ενημέρωση των πολιτών για το τόσο σοβαρό περιστατικό, δημοσιοποίηση του πορίσματος του ΓΕΕΘΑ στους αρμόδιους και ξεκάθαρες απαντήσεις για την αδικαιολόγητη καθυστέρηση της κυβέρνησης να προβεί στις απαραίτητες διπλωματικές ενέργειες.

 

Διαρκής απειλή η λαθρομετανάστευση για τον Δυτικό κόσμο, ορθάνοιχτες οι πύλες στην Ελλάδα

 

Τις πύλες της αθρόας υποδοχής λαθρομεταναστών άνοιξε διάπλατα η κυβέρνηση, με τις εξαγγελίες για δήθεν αυστηροποιήση της μεταναστευτικής πολιτικής να αποδεικνύονται έωλες και άνευ αντικρίσματος.

 

Η πραγματικότητα αρχίζει να θυμίζει το εφιαλτικό καλοκαίρι του 2015, με τις εκατοντάδες ημερήσιες αφίξεις σε Γαύδο και Κρήτη, τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή να μαίνεται και την ηγεσία του Υπουργείου Μετανάστευσης να αντιμετωπίζει «άλλα» ζητήματα… ευρωπαϊκών ελέγχων για διασπάθιση κονδυλίων, που την καθιστούν ανήμπορη να επιδείξει τα όποια αντανακλαστικά.

 

Η διήθηση από τον εποικισμό μυριάδων παρανόμων μεταναστών συγκλονίζει Ευρώπη και ΗΠΑ, με τη φρικώδη υπόθεση της απαγωγής και της κακοποίησης τουρίστριας στην Ιταλία να είναι το τελευταίο περιστατικό σε μια μακρά λίστα προβλημάτων από την παράνομη μετανάστευση.

 

Η Ελλάδα με την καθημερινή ανοχή της επιβεβαιώνει τη θέση της ως κεντρική πύλη εισόδου στη Γηραιά Ήπειρο, μη συναισθανόμενη τις συνέπειες στην οικονομία, το δημογραφικό και την εγκληματικότητα για τη χώρα μας.

 

Περισσότεροι από 600 ήταν οι αφικνούμενοι λαθρομετανάστες χθες, Πέμπτη, στην Κρήτη από τους διαδρόμους της Λιβύης, με την κυβέρνηση να ποιεί την νήσσαν.

 

Οι θέσεις της ΝΙΚΗΣ για την αντιμετώπιση της λαθρομετανάστευσης έχουν κατατεθεί επισήμως ως δέσμη μέτρων, στην κυβέρνηση και στις επιτροπές Ευρωπαϊκών Υποθέσεων, Αμύνης και Εξωτερικών.

 

Μεταξύ αυτών ζητείται: 

 

Αντιμετώπιση Νέων Μεταναστευτικών Διαδρομών: Να αναπτυχθούν στρατηγικές για τη διαχείριση των αυξημένων ροών από τη Λιβύη προς τη Γαύδο και τη νότια Κρήτη, μέσω συνεργασίας με λιβυκές αρχές και διεθνείς οργανισμούς.

 

Ενίσχυση Ελέγχων Συνόρων: Να εφαρμοστούν αυστηρότεροι και αρτιότεροι έλεγχοι στα σύνορα και ταχύτερες διαδικασίες απέλασης για την αντιμετώπιση της εγκληματικότητας που συνδέεται με τη λαθρομετανάστευση, αλλά και πιθανών ζητημάτων εθνικής ασφαλείας.

 

Αποτελεσματική Διαχείριση Αταυτοποίητων Λαθρομεταναστών: Να εφαρμοστούν ταχείες διαδικασίες ταυτοποίησης και επιστροφής αταυτοποίητων λαθρομεταναστών, σύμφωνα με το ευρωπαϊκό δίκαιο, για τη μείωση της πίεσης στις υποδομές και την ενίσχυση της ασφάλειας.

 

Η ΝΙΚΗ θα επιμένει να αναδεικνύει το ζήτημα μέχρι η κυβέρνηση να το αντιμετωπίσει αποφασιστικά.

 

Με νέο αυτοδιοικητικό ΕΝΦΙΑ ο Μητσοτάκης αφαιμάζει τους πολίτες

 

Η ληστρική πολιτική της αφαίμαξης των ελληνικών νοικοκυριών από την κυβέρνηση, συνεχίζεται ακάθεκτη. Τώρα προετοιμάζει μια νέα άγρια φοροεπιδρομή στην ακίνητη περιουσία εκατομμυρίων Ελλήνων πολιτών, με το προσχέδιο του νέου «Αυτοδιοικητικού Κώδικα» που έθεσε σε διαβούλευση.

 

Με τις διατάξεις του νομοσχεδίου προκαλείται έως και τριπλάσια ετήσια οικονομική επιβάρυνση στους ιδιοκτήτες ακινήτων με έναν νέο διπλό φόρο, υπέρ Δήμων και υπέρ Περιφερειών, που αποτελεί στην ουσία έναν νέο ετήσιο «αυτοδιοικητικό ΕΝΦΙΑ», ο οποίος θα ισχύει παράλληλα με τον κρατικό και θα επιβάλλεται με συνολικό συντελεστή έως και 1,05 τοις χιλίοις επί της αντικειμενικής αξίας κάθε ακινήτου.

 

Από την 1η-1-2027, το σχέδιο νόμου για τον Κώδικα Τοπικής Αυτοδιοίκησης θεσπίζει δύο φόρους στα κτίσματα (εντός και εκτός σχεδίου), οι οποίοι θα εισπράττονται μέσω των λογαριασμών ρεύματος:

 

1. Τέλος Τοπικής Ανάπτυξης (Τ.Τ.Α.): Αντικαθιστά το Τ.Α.Π. και τον Δημοτικό Φόρο που καταργείται. Ο ανώτατος συντελεστής του διπλασιάζεται, αυξάνοντας το εύρος από 0,25 - 0,35 τοις χιλίοις (που είναι σήμερα το ΤΑΠ) σε 0,30 - 0,70 τοις χιλίοις.

 

2. Τέλος Περιφερειακής Ανάπτυξης (Τ.Π.Α.): Νέος φόρος που θα επιβάλλεται από τις Περιφέρειες με απόφαση του Περιφερειακού Συμβουλίου.

Ο συντελεστής του θα κυμαίνεται από 0,15 έως 0,35 τοις χιλίοις.

 

H ΝΙΚΗ ξεκαθαρίζει προς την κυβέρνηση Μητσοτάκη:

Μην διανοηθεί να φορτώσει με νέους φόρους την ακίνητη περιουσία των Ελλήνων πολιτών.

 

Να μην συμπεριλάβει τις επαχθείς αυτές νομοθετικές ρυθμίσεις στο τελικό κείμενο του σχεδίου νόμου για τον νέο Κώδικα των Ο.Τ.Α. που θα κατατεθεί στη Βουλή.

 

Είναι απαίτηση της συντριπτικής πλειονότητας των Ελλήνων πολιτών που είναι ακόμη ιδιοκτήτες ακινήτων παρά τις εργώδεις προσπάθειες των μνημονιακών κυβερνήσεων της Ν.Δ., του ΠΑ.ΣΟ.Κ. και του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. να μειώσουν κατά τη διάρκεια της τελευταίας 15ετίας τον αριθμό των ιδιοκτητών ακινήτων και να περιορίσουν το ποσοστό τους στο σύνολο του πληθυσμού της χώρας μας.