Μονόδρομος για την Ελλάδα να ανασχέσει τον τουρκικό ηγεμονισμό στην Ανατολική Μεσόγειο

Γράφει ο ΓΡΙΒΑΣ ΚΩΣΤΑΣ  

 

Η διεθνής πολιτική εισέρχεται σε μια νέα και εξαιρετικά ασταθή περίοδο. Μέχρι πρόσφατα, όταν μιλούσαμε για την ανάδυση ενός πολυπολικού κόσμου, φανταζόμασταν συνήθως ένα σχετικά περιορισμένο και “ολιγαρχικό” σύστημα. Δηλαδή, τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Κίνα, τη Ρωσία, την Ινδία και ίσως ορισμένες ακόμη μεγάλες δυνάμεις, οι οποίες θα διαπραγματεύονταν μεταξύ τους τη νέα κατανομή της παγκόσμιας ισχύος. Σήμερα, όμως, γίνεται ολοένα και πιο σαφές ότι το υπό διαμόρφωση σύστημα είναι πολύ πιο κατακερματισμένο, πληθωριστικό και χαοτικό.

 

Η άκρως αποτυχημένη, σε επίπεδο υψηλής στρατηγικής, αμερικανική επίθεση εναντίον του Ιράν λειτούργησε ως καταλύτης αυτής της εξέλιξης, καταδεικνύοντας τη δυσκολία τους να μετατρέψουν την επιχειρησιακή υπεροχή σε μακροχρόνιο πολιτικό αποτέλεσμα. Κυρίως, όμως, αποκάλυψε τα όρια της δυνατότητας της αμερικανικής πολεμικής μηχανής να διεξάγει επί μακρόν έναν πόλεμο υψηλής κατανάλωσης πυρομαχικών υψηλής τεχνολογίας, χωρίς να διακινδυνεύει την απομείωση των αποθεμάτων τους, χωρίς τη δυνατότητα έγκαιρης αναπλήρωσης.

 

Τα μαθήματα για την Ελλάδα είναι πολλά. 

 

Η αμερικανική ισχύς ναι μεν παραμένει τεράστια, αλλά αποδεικνύεται λιγότερο απεριόριστη, περισσότερο δαπανηρή και δυσκολότερα αναπληρώσιμη από όσο θεωρούσαν τόσο οι φίλοι όσο και οι αντίπαλοι των ΗΠΑ. Και όταν το κατεστημένο κέντρο του διεθνούς συστήματος αρχίζει να εμφανίζει τέτοιου είδους όρια, δημιουργούνται ευκαιρίες όχι μόνο για τις άλλες μεγάλες δυνάμεις, αλλά και για μια ολόκληρη κατηγορία φιλόδοξων περιφερειακών κρατών. 

 

Η εξέγερση της “κατώτερης αριστοκρατίας” 

 

Θα μπορούσαμε να παρομοιάσουμε το σημερινό διεθνές σύστημα με μια ιεραρχική κοινωνία, στην κορυφή της οποίας βρίσκεται μια μικρή “ανώτερη αριστοκρατία” μεγάλων δυνάμεων. Ακριβώς από κάτω της υπάρχει μια “κατώτερη αριστοκρατία” ισχυρών περιφερειακών κρατών, τα οποία δεν αρκούνται πλέον στον ρόλο του τοπικού συμμάχου ή του υπεργολάβου ασφαλείας. Αντιθέτως, υποβλέπουν τις θέσεις των ανώτερων δυνάμεων και επιδιώκουν να μετατραπούν σε αυτόνομους πόλους ισχύος.

 

Όταν όμως η ανώτερη αριστοκρατία βρίσκεται σε κρίση και εξαρτάται ολοένα περισσότερο από την κατώτερη, η σχέση αυτή δεν ενισχύει κατ’ ανάγκην τη συνοχή του συστήματος. Αντιθέτως, μπορεί να επιταχύνει την υπονόμευσή του. Οι περιφερειακές δυνάμεις αξιοποιούν τους δεσμούς τους με τις μεγάλες δυνάμεις, όχι μόνο για να εξυπηρετήσουν τις τελευταίες, αλλά και για να ενισχύσουν τις δικές τους αυτόνομες φιλοδοξίες. 

 

Οι δυνάμεις της κατώτερης αριστοκρατίας, εργαλειοποιούν τη γεωγραφική τους θέση και μετατρέπουν τη χρησιμότητά τους σε μέσο διαρκούς εκβιασμού. Παράλληλα, ελίσσονται μεταξύ ανταγωνιστικών κέντρων ισχύος, επιδιώκοντας να αποσπάσουν οφέλη από όλους χωρίς να δεσμεύονται πλήρως έναντι κανενός.

 

Η Τουρκία αποτελεί χαρακτηριστική περίπτωση αυτής της κατηγορίας. Η Άγκυρα δεν αντιλαμβάνεται τον εαυτό της ως απλό σύμμαχο της Δύσης ούτε ως περιφερειακό συμπλήρωμα της αμερικανικής ισχύος. Αξιοποιεί τη συμμετοχή της στο ΝΑΤΟ, τη γεωγραφική της θέση, τις σχέσεις της με τη Ρωσία, το άνοιγμά της προς την Κίνα, τον μουσουλμανικό κόσμο και την Κεντρική Ασία, ώστε να οικοδομήσει έναν αυτόνομο τουρκοευρασιατικό πόλο, ο οποίος, αργά ή γρήγορα, θα απειλήσει και τη θέση των Ηνωμένων Πολιτειών. 

 

Η Ουάσινγκτον συχνά θεωρεί ότι χρησιμοποιεί την Τουρκία λόγω του μεγέθους, του πληθυσμού, της γεωγραφίας και του μεγάλου στρατεύματός της. Στην πραγματικότητα, όμως, συμβαίνει μάλλον το αντίστροφο. Δηλαδή, η Τουρκία χρησιμοποιεί την αμερικανική ανάγκη, ώστε να ενισχύσει τη δυνατότητά της να λειτουργήσει αύριο ανεξάρτητα από τις ΗΠΑ, πιθανώς δε και εναντίον των μακροπρόθεσμων συμφερόντων τους. Έτσι, η κατεστημένη μεγάλη δύναμη κινδυνεύει να επενδύει στον αυριανό ανταγωνιστή της.

 

Από τις “μεσαίες” στις ρυθμιστικές δυνάμεις 

 

Ο Ιάπωνας διεθνολόγος Yoshihide Soeya έχει αναπτύξει συστηματικά την έννοια της διπλωματίας των μεσαίων δυνάμεων, χρησιμοποιώντας ως βασικό παράδειγμα την Ιαπωνία. Πρόκειται για κράτη που δεν μπορούν ή δεν επιθυμούν να εξελιχθούν σε πλήρως αυτόνομες μεγάλες δυνάμεις, διαθέτουν όμως επαρκή οικονομική, τεχνολογική, θεσμική και στρατηγική ισχύ ώστε να επηρεάζουν την περιφερειακή τάξη. Συνακόλουθα, μπορούν να λειτουργούν ως σταθεροποιητές, διαμεσολαβητές και συντελεστές εξισορρόπησης μεταξύ μεγαλύτερων ανταγωνιστικών πόλων.

 

Η λογική αυτή μπορεί να επεκταθεί. Δεν χρειάζεται να εξετάζουμε μόνο τι μπορούν να κάνουν οι μεσαίες δυνάμεις για τον εαυτό τους. Πρέπει να εξετάσουμε τι μπορούν να προσφέρουν στις μεγάλες δυνάμεις και συνολικά στη διεθνή αρχιτεκτονική. Σε έναν πληθωριστικό πολυπολικό κόσμο, η βέλτιστη στρατηγική των κατεστημένων μεγάλων δυνάμεων δεν είναι να εξαρτώνται από έναν ισχυρό και φιλόδοξο περιφερειακό υπεργολάβο. Αντιθέτως, πρέπει να επενδύουν σε ένα δίκτυο μικρότερων αλλά κρίσιμα τοποθετημένων κρατών, τα οποία μπορούν να εμποδίζουν την ανάδυση περιφερειακών ηγεμονιών, χωρίς να έχουν τη δυνατότητα να μετατραπούν τα ίδια σε ανταγωνιστικές μεγάλες δυνάμεις. 

 

Θα μπορούσαμε να ονομάσουμε αυτήν τη φιλοσοφία “στρατηγική κατανεμημένων αντιβάρων”. Ακόμη πιο παραστατικά, θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για ένα είδος γεωπολιτικού βελονισμού. Συγκεκριμένα, όπως ο βελονισμός επιδρά σε επιλεγμένα σημεία ενός σύνθετου οργανισμού, έτσι και η μεγάλη δύναμη δεν χρειάζεται να ελέγχει το σύνολο μιας γεωγραφικής περιοχής ούτε να επενδύει σε έναν πανίσχυρο τοπικό τοποτηρητή. Μπορεί να ενισχύει συγκεκριμένα κράτη σε κρίσιμα γεωγραφικά σημεία, ώστε αυτά να ανακόπτουν τη συγκέντρωση της περιφερειακής ισχύος. 

 

Οι χώρες αυτές δεν χρειάζεται να γίνουν τοπικοί ηγεμόνες. Δεν θα μπορούν άλλωστε. Μπορούν όμως να γίνουν δυνάμεις “άρνησης ηγεμονίας” φιλόδοξων νεοβαρόνων του διεθνούς συστήματος, όπως είναι η Τουρκία. Αυτά τα κράτη “στρατηγικού βέτο” δεν θα μπορούν να επιβάλουν τη βούλησή τους σε ολόκληρη την περιφέρεια, αλλά θα μπορούν να αποτρέψουν κάποιον άλλο από το να το πράξει, προωθώντας τα δικά τους συμφέροντα, αλλά και αυτά της “πολυπολικής ολιγαρχίας”, δηλαδή των μεγάλων δυνάμεων του διεθνούς συστήματος. 

 

Η Ελλάδα ως γεωπολιτικός “κόφτης” 

 

Εδώ ακριβώς προκύπτει ένας νέος ρόλος για την Ελλάδα. Η χώρα μας δεν χρειάζεται να υποκαταστήσει την Τουρκία ως περιφερειακή ηγεμονική δύναμη. Ούτε να ανταγωνιστεί το σύνολο των δημογραφικών, οικονομικών και στρατιωτικών της μεγεθών. Χρειάζεται όμως να αποκτήσει την ικανότητα να “κόψει τα φτερά” της τουρκικής ηγεμονικής στρατηγικής. 

 

Αυτό σημαίνει να μπορεί η Ελλάδα να αρνηθεί στην Τουρκία τον έλεγχο του Αιγαίου, την ενοποίηση της λεγόμενης “Γαλάζιας Πατρίδας”, τη γεωπολιτική απομόνωση της Κύπρου, τη δημιουργία μιας ενιαίας τουρκικής κυριαρχικής δομής από τη Μαύρη Θάλασσα μέχρι τη Λιβύη και, τελικά, τη μετατροπή της Ανατολικής Μεσογείου σε τουρκικό “γαλάζιο έδαφος”.

 

Μια ισχυρή Ελλάδα μπορεί να εμποδίσει την Τουρκία να καταστεί ο αποκλειστικός διαμεσολαβητής μεταξύ Ευρώπης, Μέσης Ανατολής, Καυκάσου και Κεντρικής Ασίας. Μπορεί η Ελλάδα να ακυρώσει τη δυνατότητά της να μετατραπεί σε μια ανεξέλεγκτη ευρασιατική δύναμη, χωρίς όμως η ίδια η Ελλάδα να μπορεί ή να επιθυμεί να πάρει τη θέση της. 

 

Αυτό ακριβώς καθιστά την ελληνική ισχύ ελκυστική για τις κατεστημένες μεγάλες δυνάμεις. Η Ελλάδα διαθέτει σαφή θεσμικά, δημογραφικά και γεωγραφικά όρια. Η συμμετοχή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση, η θαλάσσια γεωγραφία, το μέγεθός της και η απουσία μιας αυτοκρατορικής–αναθεωρητικής ιδεολογίας επιτρέπουν την ενίσχυσή της χωρίς να δημιουργείται ένας νέος ανεξέλεγκτος περιφερειακός διεκδικητής. Με απλά λόγια, η ελληνική ισχύς μπορεί να είναι επαρκής για να εμποδίσει μια περιφερειακή ηγεμονία, αλλά όχι για να δημιουργήσει μια νέα. 

 

Η στρατηγική που πρέπει να “πουληθεί” και η Ελλάδα 

 

Αυτή η πρόταση δεν αφορά μόνο τις Ηνωμένες Πολιτείες. Η ανάσχεση μιας ανεξέλεγκτης τουρκικής περιφερειακής ηγεμονίας εξυπηρετεί, για διαφορετικούς λόγους, τη Γαλλία, το Ισραήλ, την Αίγυπτο, την Ινδία, αλλά, επίσης, την Κίνα και τη Ρωσία. Η Γαλλία δεν επιθυμεί μια τουρκική Μεσόγειο. Το Ισραήλ δεν επιθυμεί να εγκλωβιστεί μέσα σε ένα τουρκικό “γαλάζιο έδαφος”. Η Ινδία δεν επιθυμεί την ενίσχυση του τουρκοπακιστανικού συμπλέγματος. 

 

Η Κίνα χρειάζεται πολλαπλούς και ασφαλείς διαδρόμους προς την Ευρώπη και όχι την εξάρτησή της από έναν αποκλειστικό περιφερειακό ρυθμιστή. Η Ρωσία, παρά την τακτική συνεργασία της με την Άγκυρα, δεν επιθυμεί την ανεξέλεγκτη τουρκική επέκταση στον Καύκασο, στη Μαύρη Θάλασσα και στην Κεντρική Ασία. 

 

Η στρατηγική αυτή, όμως, δεν πρόκειται να διαμορφωθεί μόνη της στα κέντρα αποφάσεων των άλλων κρατών και κατόπιν να προσφερθεί έτοιμη στην Ελλάδα. Αυτό θα ήταν εξόχως αφελές και δουλοπρεπές. Η ελληνική εξωτερική πολιτική πρέπει να επεξεργαστεί αυτήν την πρόταση, να την ονοματίσει και να την προωθήσει με διαφορετική γλώσσα προς κάθε αποδέκτη. 

 

Σε κάθε περίπτωση η Ελλάδα δεν πρέπει να εμφανίζεται ως ένα φοβισμένο κράτος που ζητά προστασία απέναντι στην Τουρκία, αλλά ως αυτόνομος παραγωγός περιφερειακής ισορροπίας. Και φυσικά, σε καμία περίπτωση, δεν μπορεί να εμφανιστεί ότι τίθεται υπό την τουρκική σφαίρα επιρροής, γιατί τότε μετατρέπεται από δυνατότητα σε πρόβλημα προς επίλυση για τις κατεστημένης δυνάμεις του διεθνούς συστήματος… Η Ελλάδα λοιπόν δεν πρέπει να εμφανίζεται ότι ζητάει βοήθεια αλλά ότι προσφέρει μια αντιηγεμονική υπηρεσία στο διεθνές σύστημα, προστατεύοντας ταυτόχρονα τον εαυτό της και τα ζωτικά της συμφέροντα. 

 

Αυτή λοιπόν μπορεί να είναι ένα μέρος μιας ελληνικής υψηλής στρατηγικής σε μια νέα εποχή “ασαφούς πολυπολικότητας”. Οι κατεστημένες μεγάλες δυνάμεις δεν έχουν κανέναν λόγο να επενδύουν στους επίδοξους διαδόχους τους, αλλά στα στρατηγικά αντίβαρα που εμποδίζουν την ανάδυσή τους. Και η Ελλάδα μπορεί να γίνει το κρισιμότερο από αυτά τα αντίβαρα στην Ανατολική Μεσόγειο, όχι ως εντολοδόχος, αλλά ως αυθύπαρκτη ρυθμιστική δύναμη με δική της στρατηγική βούληση.

 

πηγή

"Ο ΛΗΣΤΗΣ ΤΗΣ ΕΡΗΜΟΥ" Η ζωή του οσίου ΜΩΥΣΗ του Αιθίοπα

από το κανάλι Όρος Αλατόμητον 

Η συγκλονιστική ζωή του Οσίου Μωυσή του Αιθίοπα: από αρχιληστής της ερήμου, υπόδειγμα βαθιάς μετάνοιας, ταπεινοφροσύνης και αγιότητας. Μια κινηματογραφική animated αφήγηση για τη δύναμη της μεταμόρφωσης και το απέραντο έλεος του Θεού.

Αιγαίο SOS-Οι Τούρκοι αλλάζουν το Δόγμα διεξαγωγής αποβατικών επιχειρήσεων ενσωματώνοντας μη επανδρωμένα αμφίβια οχήματα U-MAV

Είναι γεγονός ότι χρειάστηκε ένα πολύ μικρό χρονικό διάστημα, προκειμένου η Τουρκία να τινάξει στον αέρα το αφήγημα της Ελληνικής κυβέρνησης των τάχα "ήρεμων νερών" στο Αιγαίο.

 

Ωστόσο για εμάς που παρακολουθούμε στενά την Τουρκία, υπήρχαν σαφέστατες ενδείξεις όλο τον προηγούμενο χρονικό διάστημα, ότι το 2026 θα είναι δύσκολη χρονιά για τα Ελληνοτουρκικά, κάτι που είχαμε επισημάνει σε άρθρο μας από τον Σεπτέμβριο 2025, αναφερόμενοι στην μαζική παραγωγή οπλικών συστημάτων-μέσων-πυρομαχικών από την τουρκική αμυντική βιομηχανία και παράδοσή τους στις τουρκικές Ένοπλες Δυνάμεις.

 

Οι τούρκοι παρουσίασαν μη επανδρωμένο αμφίβιο όχημα U-MAV

 

Προς επίρρωση των ανωτέρω και σύμφωνα με ΜΜΕ των γειτόνων μας η τουρκική αμυντική εταιρεία FNSS παρουσίασε το πολυχρηστικό αρθρωτό μη επανδρωμένο αμφίβιο όχημα, γνωστό ως U-MAV, στο Teknofest Mavi Vatan (Γαλάζια Πατρίδα).

 

Η μη επανδρωμένη πλατφόρμα 8 τόνων έχει σχεδιαστεί για να κάνει την πρώτη επαφή με τις εχθρικές παράκτιες άμυνες πριν από τα επανδρωμένα οχήματα εφόδου και να κρατά τους χειριστές μακριά από τη φάση υψηλότερου κινδύνου μιας αμφίβιας απόβασης.

 

Το όχημα παρουσιάστηκε σε τελετή στην οποία παρευρέθηκε ο υπουργός Εθνικής Άμυνας Yasar Guler στη Διοίκηση Ναυπηγείων Golcuk στο Kocaeli.

 

Ο Guler έλαβε ενημέρωση για το όχημα από τον Γενικό Διευθυντή και μέλος του διοικητικού συμβουλίου της FNSS, Selim Baybas, ο οποίος τόνισε την οικονομική αποδοτικότητα του οχήματος.

 

"Φτιάξαμε την μη επανδρωμένη έκδοση των οχημάτων ZAHA μας σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα και σας την παρουσιάσαμε", δήλωσε ο Baybas.

 

Σχεδίαση

 

Το U-MAV έχει σχεδιαστεί για να απομακρύνει το πλήρωμα από το πρώτο κύμα μιας αμφίβιας επίθεσης, τη φάση υψηλότερου κινδύνου της επιχείρησης, και να λειτουργεί ως μέρος μιας επανδρωμένης-μη επανδρωμένης ομάδας παράλληλα με τα Οχήματα Πεζοναυτικής Εφόρμησης (MAV) που ήδη βρίσκονται σε υπηρεσία με τη Διοίκηση Ναυτικών Δυνάμεων της Τουρκίας.

 

Πραγματοποιεί την πρώτη επαφή με τις άμυνες της αντίπαλης δύναμης στην ακτή πριν από το επανδρωμένο κύμα, διατηρώντας τους χειριστές σε ασφαλή περιοχή καθ' όλη τη διάρκεια της αποστολής.

 

«Η FNSS συνεχίζει να αναπτύσσει το έργο της και τις επενδύσεις της στην Έρευνα και Ανάπτυξη σε τεχνολογίες μη επανδρωμένων και αυτόνομων οχημάτων», δήλωσε ο Baybas σε γραπτή δήλωση της εταιρείας.

 

«Το U-MAV συνδυάζει τις μηχανικές μας δυνατότητες, την επιτυχία στο πεδίο του Marine Assault Vehicle (MAV) και τη συνεχιζόμενη προσπάθεια Έρευνας και Ανάπτυξης (R&D) σε ένα μη επανδρωμένο αμφίβιο όχημα νέας γενιάς, βαριάς κατηγορίας. Πολύ λίγες εταιρείες παγκοσμίως μπορούν να κατασκευάσουν ένα μη επανδρωμένο αμφίβιο όχημα αυτού του μεγέθους και δυνατοτήτων», πρόσθεσε, σημειώνοντας ότι «Με περισσότερα από 35 χρόνια εμπειρίας στον κλάδο και μια ενεργή γραμμή παραγωγής ικανή να κατασκευάσει πολλές διαφορετικές πλατφόρμες ταυτόχρονα, η FNSS είναι ένας από τους λίγους προμηθευτές του ΝΑΤΟ που μπορούν να το κάνουν. Είμαι περήφανος που λέω ότι το U-MAV ανοίγει μια νέα εποχή για την FNSS».

 

Η FNSS δήλωσε ότι η αμφίβια επίθεση κατατάσσεται μεταξύ των πιο απαιτητικών και με τον υψηλότερο κίνδυνο θυμάτων επιχειρήσεων στον πόλεμο, καθώς οι αμυντικές δυνάμεις συνήθως εμποδίζουν την ακτογραμμή μέσω στρωματοποιημένων ναρκοπεδίων και ζωνών εμποδίων, ενώ τοποθετούν πολυβόλα και αντιαρματικά κατευθυνόμενα βλήματα για να κυριαρχήσουν στην ακτή, όπου κάθε δευτερόλεπτο καθυστέρησης ευνοεί τον αμυνόμενο.

 

Η κύρια αποστολή του U-MAV είναι να εδραιώσει την αρχική εμπλοκή με τις εχθρικές παράκτιες άμυνες πριν από τα επανδρωμένα στοιχεία MAV/ZAHA, να εξουδετερώσει νάρκες και εμπόδια με βάση το διαμορφωμένο ωφέλιμο φορτίο του, να προετοιμάσει την παραλία για την επανδρωμένη απόβαση και να παράσχει υποστήριξη σε όλες τις επόμενες φάσεις της επιχείρησης.

 

Τεχνικά χαρακτηριστικά-Αποστολές

 

Η πλατφόρμα μετακινείται απρόσκοπτα από τη θάλασσα στην ακτή, φτάνοντας ταχύτητα κολύμβησης 7 κόμβων και ταχύτητα δρόμου 70 χιλιομέτρων την ώρα, τροφοδοτούμενη από ένα συνδυασμένο συγκρότημα ισχύος 300 ίππων που της δίνει αναλογία ισχύος προς βάρος 37,5 ίππων ανά τόνο στο αμφίβιο βάρος μάχης των 8 τόνων.

 

Ένα ανεξάρτητο σύστημα ανάρτησης και επιλέξιμες επιλογές ελαστικών του επιτρέπουν να προσαρμόζεται σε ποικίλο έδαφος, ενώ οι χαμηλές οπτικές, θερμικές και ακουστικές υπογραφές αποσκοπούν στην ενίσχυση της μυστικότητας, παράλληλα με έναν γενναιόδωρο όγκο ωφέλιμου φορτίου για εκκένωση τραυματιών, εξοπλισμό αποστολής και υποστήριξη logistics.

 

Οι μονάδες ωφέλιμου φορτίου αποστολής μπορούν να αντικατασταθούν στο πεδίο σε περίπου 40 λεπτά, επιτρέποντας 10 ξεχωριστές διαμορφώσεις αποστολής: υποστήριξη πυρός, εκκαθάριση ναρκοπεδίων, μηχανική μάχης, ηλεκτρονικός πόλεμος, αναγνώριση, παραπλάνηση, αντιμετώπιση μη επανδρωμένων αεροσκαφών, πλοήγηση και σήμανση εμποδίων, υποστήριξη logistics και εκκένωση τραυματιών.

 

Πολλαπλές παραλλαγές μπορούν να λειτουργήσουν μαζί στην ίδια επιχείρηση, με μια κοινή πλατφόρμα και υποδομή υποστήριξης που αποσκοπεί στην ελαχιστοποίηση του αποτυπώματος logistics διατηρώντας παράλληλα την ετοιμότητα.

 

Εμβέλεια ελέγχου, πλοήγησης και επικοινωνιών

 

Το U-MAV έχει σχεδιαστεί για να λειτουργεί σε αυτόνομες, τηλεχειριζόμενες ή υβριδικές λειτουργίες, χρησιμοποιώντας ένα κρυπτογραφημένο δίκτυο mesh, ένα σύστημα πλοήγησης GNSS/INS και μια μονάδα αναγνώρισης IFF για τη διατήρηση της συνέχειας διοίκησης και ελέγχου καθ' όλη τη διάρκεια μιας αποστολής.

 

Η αδρανειακή μονάδα πλοήγησης μπορεί να διατηρήσει εκτιμήσεις θέσης σε περιβάλλοντα όπου τα δορυφορικά σήματα δεν επιτρέπονται ή υποβαθμίζονται. Η εμβέλεια επικοινωνίας της είναι 3 χιλιόμετρα σε οπτική επαφή, επεκτάσιμη μέσω υποστήριξης αναμετάδοσης μη επανδρωμένων αεροσκαφών (UAV) σε όλες τις παραλλαγές.

 

Εάν η σύνδεση δεδομένων διακοπεί, η πλατφόρμα μεταβαίνει πρώτα σε κατάσταση ασφαλούς αναμονής πριν είτε επιστρέψει αυτόματα στη βάση μέσω μιας προγραμματισμένης διαδρομής είτε συνεχίσει την εργασία πλοήγησης, ανάλογα με τη διαμόρφωση.

 

Μεταφορά και ανάπτυξη-Ανίχνευση στόχων με δυνατότητα τεχνητής νοημοσύνης

 

Το U-MAV είναι πλήρως μεταφερόμενο οδικώς, σιδηροδρομικώς και θαλάσσιως και είναι συμβατό με ελικόπτερα βαρέως τύπου και στρατηγικά αερομεταφορικά, συμπεριλαμβανομένων των CH-47F Chinook, Mil Mi-26, C-130 Hercules, A400M, C-17 Globemaster, C-5 Galaxy, An-124 και Il-76, για ταχεία ανάπτυξη σε απομακρυσμένες επιχειρησιακές περιοχές.

 

Το σύστημα επεξεργασίας εικόνας με δυνατότητα τεχνητής νοημοσύνης του U-MAV αναλύει τις ροές κάμερας σε πραγματικό χρόνο στον ενσωματωμένο υπολογιστή του οχήματος, μεταδίδοντας δεδομένα ανίχνευσης αντί για βίντεο υψηλού εύρους ζώνης μέσω της ραδιοζεύξης του για να διατηρεί την επίγνωση του στόχου με χαμηλή καθυστέρηση σε περιβάλλοντα με περιορισμένο εύρος ζώνης.

 

Τα ανιχνευόμενα στοιχεία επισημαίνονται με βαθμολογίες απειλής, τύπο και κατάσταση χρησιμοποιώντας επικαλύψεις με χρωματική κωδικοποίηση και λεπτομερείς κάρτες πληροφοριών, ενώ τα αυτόματα συστήματα ανίχνευσης στόχων και ελέγχου πυρός παρουσιάζουν στόχους με προτεραιότητα στον χειριστή, μειώνοντας το φόρτο εργασίας σάρωσης του χειριστή.

 

Οι ανιχνευόμενοι στόχοι παρακολουθούνται και καταγράφονται με χρονικές σημάνσεις και οι νέοι καθορισμένοι τύποι στόχων ή κανόνες εμπλοκής μπορούν να εφαρμοστούν άμεσα στη ζωντανή μετάδοση βίντεο.

 

Το πρώτο U-MAV με σύστημα "ακεραιότητας θωράκισης"

 

Το U-MAV είναι το πρώτο μη επανδρωμένο όχημα που ενσωματώνει το "Armor Integrity", ένα σύστημα παρακολούθησης δομικής ακεραιότητας που αναπτύχθηκε από την Nurol Teknoloji, στα ψηφιακά του συστήματα.

 

Χωρίς πλήρωμα επί του σκάφους για την αξιολόγηση της ζημιάς μετά από ένα χτύπημα, το σύστημα έχει σχεδιαστεί για να αντικαταστήσει την ανθρώπινη κρίση: οι αισθητήρες του ανιχνεύουν την τοποθεσία, την κατεύθυνση και τη σοβαρότητα της πρόσκρουσης σε πραγματικό χρόνο, υπολογίζουν την εναπομένουσα δομική χωρητικότητα της πληγείσας περιοχής και παρακολουθούν τη ζημιά που συσσωρεύεται με την πάροδο του χρόνου, μεταδίδοντας τα δεδομένα στον χειριστή και την ιεραρχία.

 

Χρησιμοποιώντας αυτά τα δεδομένα σε πραγματικό χρόνο, το σύστημα προσφέρει στους διοικητές επιλογές όπως ελιγμούς για την προστασία μιας εξασθενημένης περιοχής, την κάλυψη, τη συνέχιση της αποστολής ή τη μετάβαση σε παθητικό ρόλο. Εάν χαθεί η συνδεσιμότητα, τα δεδομένα αποθηκεύονται τοπικά και μεταδίδονται κατά την επανασύνδεση.

 

Η Τουρκία αλλάζει το Δόγμα διεξαγωγής αποβατικών επιχειρήσεων

 

Από τα παραπάνω αντιλαμβανόμαστε ότι η Τουρκία αλλάζει το Δόγμα διεξαγωγής αποβατικών επιχειρήσεων με χρήση μη επανδρωμένων U-MAV MAV/ZAHA στο πρώτο αποβατικό κύμα για αποφυγή απωλειών, αλλά και ανάληψη πολλαπλών αποστολών, όπως υποστήριξη πυρός, εκκαθάριση ναρκοπεδίων, μηχανική μάχης, ηλεκτρονικός πόλεμος, αναγνώριση, παραπλάνηση, αντιμετώπιση μη επανδρωμένων αεροσκαφών, πλοήγηση και σήμανση εμποδίων, υποστήριξη logistics και εκκένωση τραυματιών.

 

Τα παραπάνω σε συγκερασμό με τις πρόσφατες αυξανόμενες τουρκικές προκλήσεις, υποδηλώνουν ότι οι "γείτονες" ετοιμάζονται πυρετωδώς προκειμένου τους επόμενους μήνες να ενεργήσουν επιθετικά για κατάληψη νησιών μας στο Αιγαίο.

 

πηγή

Ο καπετάν-Λαφύρας και ο Χασάπης της Βοσνίας

Γράφει ο Χαράλαμπος Μηνάογλου

 

Ανάμεσα στον Κολοκοτρώνη και τον Μλάντιτς υπάρχουν πάρα πολλές ομοιότητες. Ανήκουν και οι δύο στην παράδοση των ορθόδοξων πολεμιστών που προσέφεραν στην πατρίδα και ανέλαβαν την ευθύνη του πολέμου, όταν οι άλλοι έκαναν πίσω.

Αμφότεροι θυσίασαν ακόμη και παιδιά τους στον αγώνα για την πατρίδα. 

 

Αμφότεροι φυλακίστηκαν από τους ξενοκίνητους κατοπινούς ηγέτες της πατρίδας (εδώ ο Μλάντιτς μοιάζει περισσότερο αδικημένος, καθώς παραδόθηκε από τους δικούς του στους ξένους να δικαστεί, να φυλακιστεί και να πεθάνει φυλακισμένος, ενώ ο Κολοκοτρώνης καταδικάστηκε και φυλακίστηκε από "Έλληνες" δικαστές, ενώ έλαβε και χάρη και απεβίωσε με τιμές). Οι ομοιότητές τους είναι πάρα πολλές, αλλά θα επικεντρωθούμε ίσως στην πλέον σημαντική για όλους εμάς τους απολειπόμενους, το γεγονός ότι αμφότεροι καθυβρίζονται και μετά θάνατον από αυτούς που έχουν πάρει ως λάφυρο την Ελλάδα.

 

Τα γεννήματα του σημιτικού καθεστώτος στην Ελλάδα, το οποίο, ας μην απατώμεθα, ελέγχει την χώρα σήμερα δια της τότε νεολαίας του περισσότερο από ό,τι την ήλεγχε στα χρόνια του Σημίτη, από τότε μέχρι και σήμερα επιμένουν να αποκαλούν τον Κολοκοτρώνη, Καπετάν-Λαφύρα. Οι ίδιοι άνθρωποι είναι αυτοί που σήμερα επιχαίρουν για τον θάνατο του Μλάντιτς και τα ΜΜΕ τους, δηλαδή το σύνολο των μεγάλων ΜΜΕ στην Ελλάδα, ανεβάζουν από χθες κείμενα στα οποία ο τίτλος είναι πάντα "πέθανε ο Χασάπης της Βοσνίας" ή κάτι παρόμοιο. Είναι απίστευτο αυτό που παρακολούθησα χθες τουλάχιστον στο ΦΒ, όπου σε κάθε τέτοια ανάρτηση στις σελίδες των καθιερωμένων ΜΜΕ υπήρχαν από κάτω δεκάδες σχόλια υποστήριξης στον Μλάντιτς και με δεκάδες (σε κάποιες περιπτώσεις και εκατοντάδες) ακολούθους κάθε σχόλιο. Η προπαγάνδα σπίλωσης του Μλάντιτς (ακόμη και αν δεχθούμε ότι το ΔΠΔ δεν έπεσε σε δικαστική πλάνη και όσα καταλόγισε στον Μλάντιτς ισχύουν και πάλι πρόκειται για επιχείρηση σπίλωσής του το να αποκαλείται "Χασάπης της Βοσνίας" από τα ελληνικά ΜΜΕ, την στιγμή που κανένα από αυτά δεν χαρακτηρίζει "Χασάπη της Γάζας" τον Νετανιάχου για τα πολύ εκτενέστερα, φρικωδέστερα και διαρκή εγκλήματά του σε βάρος αμάχων, που του αποδίδονται από το ίδιο δικαστήριο, και το κυριότερο, που τα παρακολουθούμε σχεδόν ζωντανά καθημερινά) και του Κολοκοτρώνη ακόμη περισσότερο, δεν μπορεί να προχωρήσει. Αυτό είναι σαφές. Αλλά γιατί τότε επιμένουν; 

 

Ο λόγος που επιμένουν δεν είναι άλλος από τον φόβο. Τέτοια ηρωικά παραδείγματα αντίστασης στους κοσμοκυρίαρχους φοβούνται οι εχθροί της ορθοδοξίας και του Ελληνισμού. Παρά τα όποια ανθρώπινα σφάλματα και αδυναμίες τους, αμφότεροι είναι φυσικοί ηγέτες του λαού, το ακριβώς αντίθετο από τους "πεφωτισμένους", παρτάκηδες, ανθέλληνες και αντορθοδόξους. Για αυτό και τους φοβούνται όσοι θέλουν να πάρουν τις ορθόδοξες χώρες ως λάφυρο, να τις κάνουν δικές τους. Για αυτό, και ενώ σπάνια δημόσια αποκαλούν τον Κολοκοτρώνη Καπετάν-Λαφύρα, πολύ συχνότερα εκθειάζουν το δικό τους πολιτικό πρότυπο, τον αρχετυπικό "πεφωτισμένο", παρτάκια, ανίκανο και αντορθόδοξο, τον Μαυροκορδάτο της Επανάστασης, ο οποίος είναι ίδιος με τους σύγχρονους πολιτικούς που υποστηρίζουν. Ο λαός, όμως, ξέρει έστω διαισθητικά και πάντα λατρεύει τους ήρωες. Και αυτό που δεν μπορούν να κατανοήσουν οι άγευστοι της ορθοδοξίας, είναι ότι δεν πρόκειται να αποτρέψουν τους μελλοντικούς ήρωες, επειδή οδήγησαν αυτούς τους δύο (και πολλούς ακόμη) σε ατίμωση και τιμωρία από τις χώρες για τις οποίες αγωνίστηκαν. Επειδή, απλά, η ορθοδοξία διδάσκει την θυσία. Ναι, οι ήρωες δεν περιμένουν αναγνώριση ούτε ψηφαλάκια. Οι ήρωες θυσιάζονται και ξέρουν ότι ο πατριωτισμός τους θα ανταμειφθεί με προδοσία. Αυτό όμως δεν τους πτοεί από το να προσφέρουν αυτό που έχουν στην πατρίδα, στους συνανθρώπους τους, όταν κάτι τέτοιο απαιτηθεί.

Ορφική λατρεία Ολυμπιακή θρησκεία και Ελληνική Ορθοδοξία

Του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ. Κωνσταντινίδη 

 

Ένας διάλογος ανάμεσα σε τρεις μεγάλες παραδόσεις του Ελληνισμού

 

Η ιστορία του Ελληνισμού χαρακτηρίζεται από μια μακρά και σύνθετη πνευματική συνέχεια. Από την αρχαία ελληνική μυθολογία, τη λατρεία των θεών και τη φιλοσοφική σκέψη έως τον Χριστιανισμό και την Ελληνική Ορθοδοξία, ο ελληνικός κόσμος γνώρισε βαθιές μεταβολές, χωρίς όμως να παύσει να παράγει φιλοσοφία, παιδεία, τέχνη και πνευματικό πολιτισμό.

 

Η μετάβαση από την αρχαία θρησκεία στον Χριστιανισμό υπήρξε ένα από τα μεγαλύτερα πνευματικά γεγονότα της ελληνικής ιστορίας. Δεν επρόκειτο απλώς για αντικατάσταση μιας θρησκείας από μια άλλη. Επρόκειτο για μια βαθιά μεταμόρφωση του τρόπου με τον οποίο ο άνθρωπος αντιλαμβανόταν τον Θεό, τον κόσμο, την ψυχή, την ηθική και τον ίδιο τον προορισμό του.

 

Σήμερα, πολλούς αιώνες αργότερα, μπορεί να τεθεί ένα διαφορετικό ερώτημα: είναι δυνατόν να ανοίξει ένας νέος διάλογος ανάμεσα στην αρχαία ελληνική πνευματική κληρονομιά και την Ορθόδοξη παράδοση;

 

Δεν πρόκειται κατ’ ανάγκην για επιστροφή στην αρχαία θρησκεία ούτε για αλλαγή της Ορθόδοξης πίστης. Θα μπορούσε να είναι μια προσπάθεια κατανόησης των κοινών φιλοσοφικών και πολιτισμικών στοιχείων που διαμόρφωσαν διαχρονικά τον ελληνικό τρόπο σκέψης.

 

Το χάσμα των αιώνων

 

Για πολλούς αιώνες η αρχαία ελληνική θρησκεία και η Χριστιανική Ορθοδοξία θεωρήθηκαν δύο αντίθετοι κόσμοι. Η πρώτη συνδέθηκε με το πολυθεϊκό πάνθεο, τους μύθους και τις αρχαίες λατρευτικές πρακτικές, ενώ η δεύτερη με την πίστη στον έναν Θεό, την αποκάλυψη του Χριστιανισμού και την Εκκλησία.

 

Η αντίθεση αυτή είναι ιστορικά πραγματική σε θεμελιώδη ζητήματα πίστης. Δεν θα ήταν επομένως ορθό να ισχυριστούμε ότι οι δύο θρησκευτικές παραδόσεις είναι ουσιαστικά η ίδια θρησκεία.

 

Υπάρχει όμως ένας διαφορετικός χώρος συνάντησης: η φιλοσοφία, η ηθική, η αντίληψη για τον άνθρωπο, η αναζήτηση της αλήθειας, η αξία της παιδείας και η ελληνική πολιτισμική συνέχεια.

Εκεί μπορεί να αναπτυχθεί ένας γόνιμος διάλογος.

 

Από τον μύθο στον λόγο

 

Ένα από τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά του ελληνικού πολιτισμού υπήρξε η μετάβαση από τον μύθο στον λόγο.

 

Οι αρχαίοι μύθοι προσπάθησαν να ερμηνεύσουν τον κόσμο μέσα από συμβολικές μορφές: τον Δία, την Αθηνά, τον Απόλλωνα, τον Ποσειδώνα, την Αφροδίτη και τις υπόλοιπες θεότητες. Παράλληλα, οι προσωκρατικοί φιλόσοφοι άρχισαν να αναζητούν τις αρχές του κόσμου μέσα από τη φύση, τη λογική και την παρατήρηση.

 

Με τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη, η ελληνική σκέψη προχώρησε ακόμη περισσότερο στην αναζήτηση της αλήθειας, της αρετής, του αγαθού και του νοήματος της ανθρώπινης ζωής.

 

Αυτή η φιλοσοφική κληρονομιά δεν εξαφανίστηκε με την επικράτηση του Χριστιανισμού. Αντίθετα, ένα μεγάλο μέρος της ενσωματώθηκε στη χριστιανική φιλοσοφία και θεολογία.

 

Ελληνική φιλοσοφία και Ορθόδοξη σκέψη

 

Η συνάντηση Ελληνισμού και Χριστιανισμού υπήρξε καθοριστική για τη διαμόρφωση της βυζαντινής πνευματικής παράδοσης.

 

Οι Πατέρες της Εκκλησίας χρησιμοποίησαν σε μεγάλο βαθμό την ελληνική γλώσσα και φιλοσοφική ορολογία για να εκφράσουν και να αναπτύξουν τη χριστιανική θεολογία. Έννοιες όπως ο «λόγος», η «ουσία», η «φύσις» και το «πρόσωπον» απέκτησαν ιδιαίτερη θεολογική σημασία.

 

Ιδιαίτερα σημαντική υπήρξε η συμβολή μορφών όπως ο Μέγας Βασίλειος, ο Γρηγόριος ο Θεολόγος, ο Γρηγόριος Νύσσης και ο Ιωάννης ο Δαμασκηνός.

 

Η σχέση αυτή δείχνει ότι η ελληνική φιλοσοφία και ο Χριστιανισμός δεν παρέμειναν δύο απολύτως απομονωμένοι κόσμοι. Υπήρξε σύγκρουση, αλλά υπήρξε επίσης διάλογος, αφομοίωση και δημιουργική σύνθεση.

 

Ο άνθρωπος στο κέντρο

 

Ένα ακόμη πεδίο σύγκρισης είναι η αντίληψη για τον άνθρωπο.

 

Η αρχαία ελληνική φιλοσοφία έθεσε στο επίκεντρο την αυτογνωσία, την αρετή, τη δικαιοσύνη, την παιδεία και την προσπάθεια του ανθρώπου να καλλιεργήσει τον εαυτό του.

 

Η Ορθόδοξη παράδοση, από διαφορετική θεολογική αφετηρία, δίνει επίσης μεγάλη σημασία στη μεταμόρφωση του ανθρώπου, στην καλλιέργεια της ψυχής, στην αγάπη, στην ελευθερία και στην πνευματική ολοκλήρωση.

 

Οι δύο προσεγγίσεις δεν ταυτίζονται. Μπορούν όμως να συνομιλήσουν.

 

Από τον Ορφικό Θεό, τους Ολύμπιους θεούς στον χριστιανικό Θεό

 

Και εδώ ο Ορφέας σε πανάρχαια χρόνια με την Ορφική του λατρεία ανακάλυψε το θείο στον ένα και μοναδικό θεό. Δυστυχώς λόγω του απορρήτου έχουμε ελάχιστες πληροφορίες.

 

Η μετέπειτα αρχαία ελληνική θρησκεία ήταν πολυθεϊστική και περιλάμβανε ένα πλήθος συμβολικών θεοτήτων με διαφορετικές ιδιότητες, λατρείες και μυθολογικές παραδόσεις.

 

Η Ορθοδοξία είναι αυστηρά μονοθεϊστική και θεμελιώνεται στην πίστη στον έναν Θεό και στην Αγία Τριάδα.

 

Επομένως, η «σύντηξη» των δύο ως κυριολεκτικών θρησκευτικών συστημάτων θα δημιουργούσε σοβαρές θεολογικές αντιφάσεις.

 

Μια διαφορετική προσέγγιση, όμως, θα μπορούσε να είναι η σύνθεση σε επίπεδο πολιτισμού και φιλοσοφικού διαλόγου: να μελετηθεί τι πρόσφερε η αρχαία ελληνική σκέψη στον πολιτισμό και πώς αυτή η κληρονομιά μετασχηματίστηκε μέσα στη χριστιανική και βυζαντινή παράδοση.

 

Η έννοια της σύντηξης

 

Αν χρησιμοποιήσουμε τη λέξη «σύντηξη», αυτή θα μπορούσε να αποκτήσει ένα περισσότερο συμβολικό νόημα.

 

Δεν θα σήμαινε ότι ο Δίας γίνεται Χριστός ή ότι οι αρχαίοι θεοί εντάσσονται στην Ορθόδοξη θεολογία. Όμως οι αρχαίοι σοφοί θα μπορούσαν να ανακηρυχθούν άγιοι

 

Θα σήμαινε ότι ο σύγχρονος Ελληνισμός μπορεί να αναγνωρίσει και τις δύο μεγάλες πνευματικές κληρονομιές που σημάδεψαν την ιστορική του πορεία: την αρχαία ελληνική φιλοσοφία και παιδεία από τη μία και την ορθόδοξη χριστιανική παράδοση από την άλλη.

 

Η πρώτη έδωσε στον κόσμο μια μοναδική παράδοση φιλοσοφικού στοχασμού, επιστήμης, δημοκρατικής σκέψης, αισθητικής και αναζήτησης της λογικής αλήθειας.

 

Η δεύτερη διαμόρφωσε επί αιώνες την πνευματική, κοινωνική, καλλιτεχνική και ιστορική ζωή του ελληνικού κόσμου.

 

Μια νέα ελληνική σύνθεση;

 

Ίσως το ζητούμενο σήμερα δεν είναι να επιστρέψουμε ούτε στην αρχαία θρησκεία ούτε να απορρίψουμε τη χριστιανική παράδοση.

 

Ίσως είναι να ξαναβρούμε έναν διάλογο ανάμεσα στον Λόγο και την Πίστη, στη Φιλοσοφία και τη Θεολογία, στην αρχαία παιδεία και την ορθόδοξη πνευματικότητα.

 

Μια τέτοια προσέγγιση θα μπορούσε να αποτελέσει σημαντική συμβολή του σύγχρονου Ελληνισμού σε έναν κόσμο που αντιμετωπίζει κρίσεις αξιών, ταυτότητας και νοήματος.

 

Ο Ελληνισμός δεν χρειάζεται να διαλέξει ανάμεσα στην Αρχαιότητα και την Ορθοδοξία σαν να πρόκειται για δύο απολύτως ασύνδετους κόσμους. Η ίδια η ιστορία δείχνει ότι ο ελληνικός πολιτισμός μετασχηματίστηκε πολλές φορές και ότι η ελληνική γλώσσα υπήρξε το μέσο μέσα από το οποίο εκφράστηκαν τόσο η αρχαία φιλοσοφία όσο και η χριστιανική θεολογία.

 

Ένα όραμα για το μέλλον

 

Το χάσμα των αιώνων δεν είναι ανάγκη να οδηγήσει σε μια κυριολεκτική θρησκευτική συγχώνευση. Θα μπορούσε, όμως, να δώσει τη θέση του σε μια νέα εποχή γνωριμίας, μελέτης και δημιουργικού διαλόγου.

 

Η αρχαία Ελλάδα μπορεί να προσφέρει στον σύγχρονο άνθρωπο την αγάπη για τη γνώση, την ελευθερία της σκέψης, την αναζήτηση της αλήθειας, την καλλιέργεια του σώματος και του πνεύματος και την έννοια του μέτρου.

 

Η Ορθόδοξη παράδοση μπορεί να προσφέρει τη δική της βαθιά προβληματική για την αγάπη, την πνευματική μεταμόρφωση, την ελευθερία, την κοινότητα και το νόημα της ανθρώπινης ύπαρξης.

 

Μια τέτοια συνάντηση δεν θα ήταν επιστροφή στο παρελθόν. Θα ήταν προσπάθεια δημιουργίας ενός νέου ελληνικού πνευματικού ορίζοντα, βασισμένου στη γνώση της ιστορίας και όχι στην άρνησή της.

 

Ίσως, τελικά, το πραγματικό ζητούμενο δεν είναι να δημιουργηθεί μία νέα θρησκεία, αλλά να αναζητηθεί ένας κοινός πνευματικός τόπος όπου ο ελληνικός Λόγος, η φιλοσοφία, η παιδεία και η ορθόδοξη πνευματικότητα θα μπορούν να συνομιλούν χωρίς φόβο και χωρίς προκαταλήψεις.

 

Μια τέτοια προσπάθεια θα μπορούσε να ανανεώσει τον διάλογο για την ταυτότητα του Ελληνισμού και, πέρα από τα ελληνικά σύνορα, να συμβάλει στον ευρύτερο προβληματισμό για τον άνθρωπο, την ηθική, την ελευθερία και το νόημα της ζωής.

 

Η Μεσσηνία και η Λακωνία ως αφετηρία

 

Ίσως ένα τέτοιο εγχείρημα να μπορούσε να ξεκινήσει από έναν τόπο όπου η ελληνική ιστορία δεν αποτελεί απλώς ανάμνηση, αλλά ζωντανό βίωμα: από τα ιερά χώματα της Μεσσηνίας και της Λακωνίας.

 

Εδώ συναντώνται η αρχαία ελληνική παράδοση, η Σπάρτη, οι αρχαίες πόλεις όπως η Πύλος και τα ιερά του Μυστρά, η βυζαντινή κληρονομιά, η Μάνη και η νεότερη ιστορία του Ελληνισμού. Είναι ένας τόπος όπου η μνήμη της αρχαιότητας και η Ορθοδοξία συνυπάρχουν μέσα στο ίδιο γεωγραφικό και ιστορικό τοπίο, όπως τον είχαν συλλάβει και οι αγωνιστές του 1821, των Εθνικοαπελευθερωτικών πολέμων και το ΟΧΙ του 1940.

Από έναν τέτοιο τόπο θα μπορούσε να διατυπωθεί ένα τολμηρό ερώτημα:

 

Μπορεί ο σύγχρονος Ελληνισμός να συμφιλιώσει δημιουργικά τις δύο μεγάλες πνευματικές παραδόσεις που σημάδεψαν την ιστορική του πορεία — την αρχαία ελληνική φιλοσοφία και την Ορθόδοξη χριστιανική παράδοση;

 

Ίσως ένας δυναμικός και ανήσυχος ιεράρχης με βαθιά γνώση της ιστορίας και ταυτόχρονα με θάρρος να θέτει δύσκολα ερωτήματα, να μπορούσε να ανοίξει έναν τέτοιο διάλογο.

Όχι για να καταργήσει την Ορθοδοξία.

Όχι για να αναστήσει την αρχαία θρησκεία.

 

Αλλά για να αναζητήσει εκείνα τα σημεία όπου ο ελληνικός Λόγος και η χριστιανική πνευματικότητα συναντήθηκαν ήδη μέσα στους αιώνες.

 

Ένας τέτοιος διάλογος θα απαιτούσε γνώση, τόλμη και κυρίως απαλλαγή από φανατισμούς. Θα απαιτούσε να μπορούμε να μελετούμε τον Όμηρο, τον Ηράκλειτο, τον Σωκράτη, τον Πλάτωνα και τον Αριστοτέλη χωρίς να αισθανόμαστε ότι προδίδουμε την Ορθοδοξία· αλλά και να μελετούμε τους Πατέρες της Εκκλησίας χωρίς να θεωρούμε ότι απορρίπτουμε την αρχαία ελληνική κληρονομιά.

 

Ίσως ακριβώς εδώ να βρίσκεται το μεγάλο στοίχημα του μέλλοντος:

όχι η σύγκρουση Αρχαιότητας και Ορθοδοξίας, αλλά η δημιουργική συνομιλία τους μέσα στον σύγχρονο Ελληνισμό.

 

Τι μπορεί να προσφέρει ο Ελληνισμός στον άνθρωπο του 21ου αιώνα;

 

Ίσως η απάντηση να βρίσκεται ακριβώς στη δυνατότητα του ελληνικού πνεύματος να συνδυάζει την αναζήτηση της αλήθειας με την πίστη, τη φιλοσοφία με την πνευματικότητα, την παιδεία με την ηθική, το θείο και την ελευθερία με την ευθύνη.

(28/8/26)

 

Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης

Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Τουρκική Εισβολή - Ημερολογιακά τραγικός Ιούλιος και Αύγουστος 1974 (μέρος Ε)

Το δίδυμο των πραγματικών ενόχων, Χάρολντ Γουίλσον/Τζέιμς Κάλαχαν.

 

Διαβάστε το Α μέρος ΕΔΩ

το Β μέρος ΕΔΩ, το Γ μέρος ΕΔΩ και το Δ μέρος ΕΔΩ

 

Μέρος Ε΄

 

14 Αυγούστου – Συνεδρία στο 10 Downing Street. Ο -τεκμηριωμένα με αδιάσειστα επίσημα βρετανικά αρχεία (cast-iron evidence - σιδεροκέφαλες μαρτυρίες)- πραγματικά ΕΝΟΧΟΣ Βρετανός ΥΠΕΞ, Τζέιμς Κάλαχαν: «Πίστευε πως δεν υπήρχε πιθανότητα να σταματήσουν τους Τούρκους από το να κατορθώσουν τους στρατιωτικούς τους στόχους. Οι Αμερικανοί πράγματι ανησυχούσαν αλλά δεν επρόκειτο να πάρουν στρατιωτικά μέτρα, ούτε να δώσουν στρατιωτική βοήθεια στη μία ή την άλλη πλευρά. Η Βρετανία δεν έπρεπε να επέμβει στρατιωτικά δίχως τις ΗΠΑ και ο ρόλος τής ΟΥΝΦΙΚΥΠ ήταν όπως φύγει από τη μέση. Πίστευε πως οι Τούρκοι δεν θα ενοχλούσαν τις Βάσεις και δεν θα προκαλούσαν πρόβλημα στη Βρετανία…». Εν τω μεταξύ είχαν εξηγήσει στον Τούρκο πρέσβη στο Λονδίνο την ανάγκη να σέβονταν τις Βάσεις και το ίδιο έκανε και ο πρέσβης στην Άγκυρα…

 

Και ο δεύτερος, εξίσου -τεκμηριωμένα με αδιάσειστα βρετανικά αρχεία- ΕΝΟΧΟΣ Βρετανός Πρωθυπουργός, Χάρολντ Γουίλσον: «Η Βρετανία έπρεπε να συγκεντρωθεί στη διπλωματική πρωτοβουλία… Δεν υπήρχε λόγος να σκέφτονται ότι τα βρετανικά στρατεύματα μπορούσαν ή έπρεπε να τα βάλουν με τους Τούρκους… Αν ερωτάτο ο Υπουργός Εξωτερικών κατά πόσον υπήρχε σκέψη για μεγάλο στρατιωτικό ρόλο εκ μέρους της Βρετανίας, θ’ απαντούσε ότι δεν υπήρχε...».

 

Ούτε γάτα ούτε ζημιά, από την «ΕΓΓΥΗΤΡΙΑ ΒΡΕΤΑΝΙΑ». Η οποία συνωμότησε με την άλλη «ΕΓΓΥΗΤΡΙΑ ΤΟΥΡΚΙΑ» επίσημα το βράδυ της 17ης Ιουλίου 1974, στο ίδιο ΠΡΩΘΥΠΟΥΡΓΙΚΟ ΓΡΑΦΕΙΟ, να αφήσει τον Ετζεβίτ να εισβάλει συμμαχώντας για αλλαγή του στάτους κβο της ΚΔ σε διχοτομικό στάτους…

 

Μόνο αν ενθάρρυναν γενική σφαγή των Ελληνοκυπρίων!

 

14 Αυγούστου – Την ίδια μέρα ο Χάρολντ Γουίλσον συναντήθηκε και με τον ΓΓ του ΟΗΕ, Αυστριακό (πρώην Ναζί), Κουρτ Βάλντχαϊμ, με τον οποίο συνεννοήθηκαν να μην περάσει το Συμβούλιο Ασφαλείας Ψήφισμα που να έδιδε εξουσία στα Ηνωμένα Έθνη κάτω από το Άρθρο 7 του Χάρτη… Μόνο αν, π.χ., οι Τούρκοι πήγαιναν πέραν των υποτιθέμενων στόχων τους και προσπαθούσαν να καταλάβουν ολόκληρη τη νήσο ή ενθάρρυναν μια γενική σφαγή των Ελληνοκυπρίων… Η βρετανική κυβέρνηση δεν έβλεπε την ανάγκη για στρατιωτική δράση που μπορούσε είτε αυτή είτε τα Ηνωμένα Έθνη να πάρουν εκείνη τη ώρα ή σε προβλεπτό στάδιο…

 

Βρετανικά, αμερικανικά και ρωσικά πλοία στη Μεσόγειο

 

14 Αυγούστου 1974 - Η ηθική αυτουργός και ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ ΕΝΟΧΟΣ, «εγγυήτρια» Βρετανία διέθετε σταθμευμένα ανοικτά της Κύπρου: το HMS Devonshire Guided missile destroyer και το HMS Frigate Rhyl και με 1 ½ μέρας απόσταση, τα Abdiel, Wilton, Maxton και Bossington. Μπορούσε, αν ήθελε, να σταματήσει τη δεύτερη εισβολή (όπως και την πρώτη, αλλά συνωμότησε με την «εγγυήτρια» Τουρκία για αλλαγή του στάτους κβο), να διέτασσε από τις 9 Αυγούστου - όταν είχαν τις έγκυρες πληροφορίες για δεύτερη εισβολή από τις Βρετανικές Μυστικές Υπηρεσίες - και τα τέσσερα αυτά πλοία να σπεύσουν στα ανοικτά της Κύπρου που θα φθάσουν εκεί με άνεση στις 12 Αυγούστου το αργότερο…

 

Όπως συνέβη και στην πρώτη εισβολή, όταν το HMS Hermes ειδοποιήθηκε από το βράδυ της 16ης Ιουλίου 1974 (το πρωί ο Ετζεβίτ ζήτησε συνάντηση για την επομένη και ειδοποιήθηκαν για την εισβολή) για επιχειρήσεις στην Κύπρο και βρισκόταν απέναντι από τη Βάση Ακρωτηρίου απ’ όπου μετακινήθηκε στα ανοικτά της Κερύνειας, αλλά για να… μαζέψει Βρετανούς υπηκόους …

 

Έρευνα της συγγραφέως στα βρετανικά αρχεία του Υπουργείου Άμυνας φανέρωσε χάρτες και άλλα πλοία κατά τις δύο τουρκικές εισβολές, με τον βρετανικό στόλο να κρατά κυριολεκτικά σε κλοιό ολόκληρη την Κύπρο! Όπως υποσχέθηκαν στον Ετζεβίτ στις 17 Ιουλίου, να εμπόδιζαν ελληνική βοήθεια προς Κύπρο…

 

Στο πόρισμά της η Επιτροπή του βρετανικού Κοινοβουλίου (1976) έγραψε ότι η Βρετανία είχε τη στρατιωτική δυνατότητα και την ΥΠΟΧΡΕΩΣΗ να προστατεύσει την Κύπρο, αλλά όπως ομολόγησε ο James Callaghan, δεν ήθελαν γιατί συμφώνησαν με τον Ετζεβίτ στις 17 Ιουλίου 1974 για αλλαγή του στάτους κβο στο νησί…

 

Οι Ηνωμένες Πολιτείες στις 14.8.1974 διέθεταν πλησίον της Κύπρου το αεροπλανοφόρο USS Forrestal super carrier, σταθμευμένο επ’ αόριστον στην Τυρρηνική θάλασσα δυτικά της Ιταλίας, το αεροπλανοφόρο Independence δυτικά της Κρήτης, και τα USS Inchon και το USS Little Rock στα νερά της Ιταλίας.

 

H δε Σοβιετική Ένωση, σύμφωνα με βρετανικό έγγραφο παρακολουθήσεων, μεταξύ 19 Ιουνίου 1974 και 2 Αυγούστου 1974 είχε τον εξής στόλο στη Μεσόγειο (αντιγραφή από το εν λόγω έγγραφο):

 

«Soviet Navy (All Secret) – Current Mediterranean Strength (as of 2 July 74)

Cruisers 2, Destroyers 3, Escorts/Minesweepers 2, Amphibians 3, Submarines 13, Elint 1, Depot Ships 5, Oilers 5, Auxiliaries 11, Total Unites: 49.

 

Over the past fortnight the composition of the Soviet ships in the Mediterranean has changed considerably. Both the helicopter cruises have departed, the MOSKUA returned to the Black Sea and the LENINGRAD moving into the Southern Atlantic…».

 

Ενδιαφέρον ότι τα δύο ελικοπτεροφόρα και άλλα πλοία του σοβιετικού στόλου αποχώρησαν από τη Μεσόγειο πριν από την πρώτη εισβολή. Ενώ στις 19 Αυγούστου 1974 η κατάσταση είχε ως εξής.

 

«Cruisers 4, Destroyers 4, Escorts 6, Minesweepers 2, Amphibians 2, Submarines 4, Elint 3, Depot Ships 6, Oilers 5, Auxiliaries 10, Total Units: 56». 

 

Χάρτης με τις τοποθεσίες διαφόρων βρετανικών πλοίων στ’ ανοικτά της Κερύνειας κατά τις τουρκικές εισβολές. 

 

Δεύτερος βρετανικός χάρτης, με βρετανικά πλοία να σχηματίζουν κλοιό πέριξ της Κύπρου κατά τις τουρκικές εισβολές. 

 

Τρίτος χάρτης, στα Γαλλικά, με κινήσεις βρετανικών πλοίων πέριξ της Κύπρου, μάλλον κατά την πρώτη τουρκική εισβολή. 

 

Η Βρετανία άφησε την Τουρκία να εισβάλει…

 

O καθηγητής Ιστορίας και Κοινωνιολογίας στο πανεπιστήμιο της Καλιφόρνια, Perry Anderson, έγραψε στην έρευνά του «Η διαίρεση της Κύπρου»:

«…Το πραξικόπημα αναμφίβολα ήταν παραβίαση της Συνθήκης Εγγυήσεως και εντός 48 ωρών ο Τούρκος Πρωθυπουργός, Ecevit, βρέθηκε στην πόρτα της Downing Street, συνοδευόμενος από Υπουργούς και Στρατηγούς, απαιτώντας η Βρετανία μαζί με την Τουρκία να δράσουν αμέσως για να αντιστρέψουν τα πράγματα.

 

»Η συνάντηση που ακολούθησε, καθόρισε τη μοίρα της νήσου. Ήταν μια συνομιλία μεταξύ σοσιαλδημοκρατών: Wilson, Callaghan και Ecevit, συνάδελφοι στη Σοσιαλιστική Διεθνή (Socialist International). Παρόλο που η Βρετανία όχι μόνο είχε έναν πυρήνα από καλώς εξοπλισμένο στράτευμα, αλλά και συντριπτική δύναμη αέρος στο νησί – μαχητικά βομβαρδιστικά (η Βρετανία είχε πολεμικά πλοία πλησίον των ακτών και μπορούσε να σταματήσει μια μονομερή τουρκική εισβολή), το Λονδίνο δεν έκανε τίποτα. Το αποτέλεσμα ήταν η καταστροφή της Κύπρου μέχρι σήμερα… Μετά από λίγες εβδομάδες εκεχειρίας η Τουρκία το έκανε ξεκάθαρο ότι δεν την ενδιέφερε ποσώς η συνθήκη την οποία σκοπίμως παραβίασε για να εισβάλει, αλλά ήθελε διχοτόμηση και οι Στρατηγοί της εξαπέλυσαν μια γενική επίθεση με τεθωρακισμένα, αεροπλάνα, πυροβολικά και πλοία, στην ήδη νόμιμη Κυβέρνηση της Κύπρου. Σε λιγότερο από 72 ώρες, η Τουρκία άρπαξε τα δύο πέμπτα της νήσου…». 

 

O καθηγητής Perry Anderson.

 

Ο Ετζεβίτ δεν έφθασε στον Λευκό Οίκο στην Ουάσιγκτον στις 17 Ιουλίου 1974, αλλά στο 10 Downing Street, στο Λονδίνο…

 

Οι Βρετανοί ποτέ δεν άφησαν άλλο κράτος να πάρει τα ηνία στο θέμα της Κύπρου και μέχρι στιγμής αυτοί συνεχίζουν να έχουν την πρωτοβουλία διεθνών κινήσεων…

 

Πηγές- Βρετανικό Εθνικό Αρχείο, λεπτομέρειες στο βιβλίο «Διζωνική vs Δημοκρατία 1955-2019».

 

Περισσότερα την ερχόμενη Κυριακή

 

*Ερευνήτρια/δημοσιογράφος

 

πηγή

Η μεγάλη λεηλασία των ελληνικών τραπεζών: Από 80% ελληνική ιδιοκτησία σε 90% ξένη – και τα κέρδη φεύγουν στο εξωτερικό

Η καταστροφή που έχει υποστεί η Ελλάδα, μόνο από την κακοδιαχείριση των συστημικών τραπεζών, εάν όχι λόγω πολιτικής διαφθοράς, είναι τεράστια – με ευθύνη φυσικά των κυβερνήσεων της.

 

Γράφει ο Βασίλης Βιλιάρδος

 

Ειδικότερα, πριν την κρίση, το 2008, οι τράπεζες ανήκαν κατά 80% σε Έλληνες και μόλις κατά 20% σε ξένους θεσμικούς – ενώ σήμερα κατά 90% σε ξένους, με τους Έλληνες τότε μετόχους τους να έχουν υποστεί τεράστιες ζημίες.

 

Τι σημαίνει; Ότι τα τεράστια κέρδη τους, 17 δις € σωρευτικά τα τελευταία 4 χρόνια, αφορολόγητα λόγω του αναβαλλόμενου, εκρέουν στο εξωτερικό αυξάνοντας το έλλειμμα μας – μέσω των μερισμάτων που φορολογούνται μόλις με 5%.

 

Εκτός αυτού, πριν την κρίση, οι ελληνικές τότε τράπεζες είχαν δημιουργήσει μια μικρή αυτοκρατορία στο εξωτερικό που χάθηκε – η Εθνική σε 10 χώρες, η Eurobank σε 9, η Πειραιώς σε 9 και η Alpha σε 8!

 

Αναλυτικότερα, το 2007 οι εγχώριες τράπεζες έλεγχαν 45 τράπεζες στο εξωτερικό, με 3.000 καταστήματα, με 42.000 εργαζόμενους και με ενεργητικό της τάξης των 100 δις € – ενώ συμμετείχαν σε πολλές άλλες επιχειρήσεις στα Βαλκάνια.

 

Μετά την ανακεφαλαιοποίηση τώρα, τον αναβαλλόμενο, τα προγράμματα Ηρακλής κοκ, που μας κόστισαν μεν πάνω από 80 δις €, αλλά είχαν κρατικοποιηθεί οι τράπεζες, η ΝΔ τις ξεπούλησε για 3,5 δις € – λίγο πριν ξεκινήσουν να κερδίζουν τεράστια ποσά και με την αξία τους πια στα 53,5 δις €!

 

Μετά μας ρωτάει με θράσος που θα βρει τα χρήματα για να στηρίξει τους Έλληνες και την οικονομία μας

– όταν μόνο τα 50 δις € που έχασε από τις τράπεζες, αντιστοιχούν με έναν 13ο μισθό για πάνω από 40 χρόνια!

 

Όσον αφορά τα κόκκινα δάνεια τους με υποθήκη τα σπίτια των Ελλήνων και την αγροτική μας γη, ευρίσκονται πια στα χέρια των ξένων – οι οποίοι θησαυρίζουν αισχροκερδώντας εις βάρος μας, με την ανοχή εάν όχι συνδρομή της κυβέρνησης και της Δικαιοσύνης.

 

Τέτοια καταστροφή, επίσης τέτοια σκάνδαλα κακοδιαχείρισης και όχι μόνο, δεν έχουν διαπιστωθεί ποτέ μέχρι σήμερα στην παγκόσμια ιστορία – ενώ η επιβάρυνση μας δεν σταμάτησε, αλλά θα συνεχιστεί για δεκάδες χρόνια ακόμη!

 

πηγή

Οδικά ατυχήματα και “μετατραυματική διαταραχή”

Γράφει ο Γιώργος Πιπερόπουλος

 

Το «ψυχικό τραύμα» ως έννοια που χαρακτηρίζεται από συγκεκριμένες ψυχοκοινωνικές αντιδράσεις ενός ατόμου το ανέλυσε με περισσή επιτυχία στο πρώτο ήμισυ του 20ου αιώνα όχι μόνο για την εποχή του αλλά και διαχρονικά για όλες τις εποχές ο πατέρας της ψυχανάλυσης, Sigmund Freud.…

 

Την έννοια του «στρες» ως συνοδευτικού στοιχείου του καταλυτικού και φθοροποιού άγχους, την εισήγαγε στο δεύτερο ήμισυ του 20ου αιώνα ο Hans Selye.

 

Στρες και άγχος, αποτέλεσαν τα δύο μαζί ένα φοβερό δίδυμο για την ανθρωπότητα στη δική μου γενιά και, πολύ φοβάμαι, ότι θα συνεχίσουν να ταλανίζουν την ανθρωπότητα και στις ερχόμενες δεκαετίες του 21ου αιώνα.

 

Στην σημερινή μου διαδικτυακή παρέμβαση εδώ στον αγαπημένο ιστότοπο που με φιλοξενεί κάθε εβδομάδα θα προσθέσω στις σκέψεις των δύο γιγάντων του περασμένου αιώνα προσθέτοντας στις έννοιες του «ψυχικού τραύματος» και του «στρες» την πρόσφατα δημιουργηθείσα έννοια της «μετά-τραυματικής στρεσογόνου διαταραχής» P.T.S.D. - "Post Traumatic Stress Disorder" από την οποία όπως δείχνουν τα στατιστικά στοιχεία πάσχει ένας μεγάλος αριθμός ατόμων, που βιώνουν κάποιο τραυματικό γεγονός όπως και άτομα που γίνονται θύματα οδικού ατυχήματος με αυτοκίνητα ή δίκυκλα. 

 

Σημειώστε ότι πέρα από τους πεντακόσιους τουλάχιστον νεκρούς που θρηνούμε από ατυχήματα στους εθνικούς και επαρχιακούς μας δρόμους «επί τόπου» (και σε αυτούς θα έπρεπε να προσθέσουμε και άλλους που αφήνουν την τελευταία τους πνοή σε Μονάδες Εντατικής Θεραπείας των ελληνικών Νοσοκομείων) κάθε χρόνο ένας τεράστιος αριθμός ανθρώπων εμπλέκονται στα ίδια ατυχήματα ως τραυματίες.

 

Ξεχνάμε, όμως, τους τραυματίες των ατυχημάτων ακριβώς επειδή ΔΕΝ επικεντρώνεται επάνω τους ο φακός της προσοχής των ΜΜΕ. Και, δυστυχώς, όπως αποδεικνύει η καθημερινή εμπειρία όχι μόνο του ιατρονοσηλευτικού προσωπικού και των ανδρών και γυναικών της Τροχαίας αλλά και των ίδιων και των οικογενειών τους κάποιοι από αυτούς θα μείνουν “σημαδεμένοι” εφόρου ζωής με μια μυοσκελετική πάθηση ή με άλλα σημάδια της κακιάς στιγμής που τους βρήκε.

 

Ένας στους τρείς τραυματίες από οδικά ατυχήματα παρουσιάζουν ψυχολογικά προβλήματα που ποικίλλουν από την «μετά τραυματική στρεσσογόνο διαταραχή» μέχρι την αντιδραστική κατάθλιψη ενώ ένας στους έξι αναπτύσσει φοβική αντίδραση στην οδήγηση ή στη χρήση του αυτοκινήτου ή του δικύκλου.

 

Πολλοί τραυματίες αποφεύγουν τον συγκεκριμένο τόπο του ατυχήματος ή δηλώνουν αδυναμία να οδηγήσουν το αυτοκίνητο ή το δίκυκλο με καιρικές ή κυκλοφοριακές συνθήκες που τους θυμίζουν το τραγικό γεγονός. Σε ελάχιστες περιπτώσεις, συνήθως όταν έχουμε και τραύματα στην κρανιακή χώρα, οι τραυματίες που επιβιώνουν αναπτύσσουν διανοητικές διαταραχές που απαιτούν μεγάλες προσπάθειες ιατρονοσηλευτικού προσώπου και ειδικών ψυχολόγων, φαρμακευτικές αγωγές και, φυσικά, χρόνο για να επιλυθούν.

 

Όπως με τις γενικότερες περιπτώσεις άγχους, στρες και ψυχικού τραύματος η σύγχρονη ψυχοθεραπευτική αγωγή που παρέχεται στα άτομα που προσέρχονται για βοήθεια περιλαμβάνει φαρμακευτική αγωγή εφόσον την περίπτωση χειρισθεί ένας ψυχίατρος ή νευρολόγος και εφόσον ο ειδικός είναι άνθρωπος των επιστημών της συμπεριφοράς τότε η προσέγγιση θα γίνει με τεχνικές «από ευαισθητοποίησης», τεχνικές χαλάρωσης, γνωστική - συμπεριφοριστική παρέμβαση και, φυσικά, αναλυτική υποστηρικτική θεραπεία.

 

Συχνά η αγαστή συνεργασία ψυχιάτρων-ψυχολόγων-κοινωνιολόγων, κοινωνικών λειτουργών είναι εκείνη που πετυχαίνει τα καλύτερα αποτελέσματα.

 

Όπως και αν το δούμε το θέμα, το οδικό ατύχημα μπορεί να αποβεί προθάλαμος μακροχρόνιων περιπετειών οργανικής και ψυχικής υγείας ακόμη και σε περιπτώσεις όπου δεν έχουμε απώλεια ζωής.

 

Τι θα συνιστούσα, λοιπόν, να γίνει βίωμα για εμάς και τα παιδιά μας από τη στιγμή που θα αποκτήσουμε την άδεια να οδηγήσουμε αυτοκίνητο ή δίκυκλο;

 

ΠΡΟΣΟΧΗ, ΠΡΟΣΟΧΗ, ΠΡΟΣΟΧΗ όταν κρατάμε τιμόνι αυτοκινήτου, δικύκλου!..

Αδειάζουν τα ελληνικά σχολεία καθώς βαθαίνει η δημογραφική κρίση

Η δημογραφική κρίση αλλάζει τον εκπαιδευτικό χάρτη: 21.000 λιγότεροι μαθητές σε τρία χρόνια και δεκάδες σχολεία παύουν να λειτουργούν. 

 

Όλο και πιο έντονα αποτυπώνεται η δημογραφική κρίση στην ελληνική εκπαίδευση, καθώς μέσα σε μόλις τρία χρόνια ο μαθητικός πληθυσμός μειώθηκε κατά περίπου 21.000 παιδιά, σύμφωνα με στοιχεία που επικαλείται η «Καθημερινή».

 

Η μεγαλύτερη υποχώρηση καταγράφεται στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση και ιδιαίτερα στα νηπιαγωγεία και τα δημοτικά. Η συνεχής μείωση των παιδιών σχολικής ηλικίας έχει ήδη αρχίσει να μεταβάλλει τον εκπαιδευτικό χάρτη, καθώς σε αρκετές περιοχές ο αριθμός των μαθητών δεν επαρκεί για τη διατήρηση όλων των σχολικών μονάδων. 

 

Μέσα στην τελευταία τριετία, περίπου 100 νηπιαγωγεία και δημοτικά σχολεία σταμάτησαν να λειτουργούν. Μόνο για το σχολικό έτος 2026-2027, το υπουργείο Παιδείας προχώρησε στην κατάργηση 75 σχολικών μονάδων, εκ των οποίων 43 είναι νηπιαγωγεία και 32 δημοτικά. 

 

Οι περισσότερες καταργήσεις εντοπίζονται στη Θεσσαλία, ενώ ακολουθούν η Πελοπόννησος, η Στερεά Ελλάδα, η Κεντρική Μακεδονία και η Δυτική Μακεδονία. 

 

Το φαινόμενο, ωστόσο, δεν περιορίζεται πλέον μόνο σε μικρά ή απομακρυσμένα χωριά. Η μείωση του αριθμού των μαθητών αρχίζει να γίνεται αισθητή και σε μεγαλύτερα αστικά κέντρα, δείχνοντας ότι οι συνέπειες του δημογραφικού αποκτούν ευρύτερη γεωγραφική διάσταση. H πτώση είναι πλέον τόσο αισθητή ώστε κάθε χρόνο χάνεται κατά μέσο όρο περίπου ένα τμήμα μαθητών από κάθε σχολείο. 

 

Μέχρι σήμερα, το μεγαλύτερο βάρος της δημογραφικής συρρίκνωσης έχει πέσει στην πρωτοβάθμια εκπαίδευση. Ωστόσο, η ίδια τάση αρχίζει σταδιακά να περνά και στα γυμνάσια και τα λύκεια. Αν και οι καταργήσεις σχολικών μονάδων στη δευτεροβάθμια εκπαίδευση παραμένουν προς το παρόν περιορισμένες, η συνεχιζόμενη μείωση του μαθητικού πληθυσμού αναμένεται να δημιουργήσει αυξανόμενες πιέσεις τα επόμενα χρόνια.

 

πηγή

Ἀπό πρόκληση σέ πρόκληση οἱ θλιβεροί δεσποτάδες τῶν ἐσχάτων χρόνων…

Γράφει ο Νεκτάριος Δαπέργολας

 

Φαίνεται πάντως πώς ὅσο ἐμεῖς λέμε ὅτι τά ἔχουμε δεῖ ὅλα μέ δαύτους καί ὅτι τίποτε πλέον δέν μπορεῖ νά μᾶς σοκάρει, τόσο αὐτοί σκυλιάζουν καί κάνουν ὅ,τι μποροῦν γιά νά μᾶς ἐκπλήξουν μέ κάποιο νέο κατόρθωμα. Σίγουρα ἐπίτηδες τό κάνουν, δέν ἐξηγεῖται ἀλλιῶς.

 

Τό τελευταῖο λαμπρό ἐπίτευγμα ἦταν ἡ ἐπιστολή πού ἔστειλε προχτές ὁ εἰκονιζόμενος (γνωστός μεταξύ ἄλλων καί γιά τήν προκλητικά σκληροπυρηνική στάση του κατά τῶν ἀνεμβολίαστων στόν καιρό τῆς ψευτοπανδημίας) πρός τόν Θανασάκη τόν Πλεύρη γιά τήν δομή λαθρεποίκων στήν περιοχή τοῦ Σιδηροκάστρου. Καί τί τοῦ ἔγραψε τοῦ Θανασάκη γιά τήν δομή ὁ «κάντε τά ἐμβόλια νά σωθεῖτε», ὁ «ἔκανα καί τά τρία ἐμβόλια καί δέν ἔβγαλα οὐρά» καί ὁ «ἐγώ ὁ ἴδιος ἔστειλα στό μοναστήρι τήν ἀστυνομία, γιά νά μήν κάνουν τοῦ κεφαλιοῦ τους μέ τά ὑγειονομικά μέτρα»; Δέν τόν παρακάλεσε φυσικά νά τήν κλείσει, ἀλλά γιά τό ἀκριβῶς ἀντίθετο, ὑπερασπιζόμενος τούς...ἐπενδυτές καί τήν συνεισφορά τῶν ἐργαζομένων τῆς δομῆς στήν τοπική οἰκονομία (ὄχι, δυστυχῶς δέν πρόκειται γιά κάποιο γκροτέσκ ἀνέκδοτο), τονίζοντας ὅτι γιά τήν ὅποια ἐγκληματικότητα στήν περιοχή εὐθύνονται κυρίως οἱ ντόπιοι καί ἀποκαλώντας ἀκραῖες τίς φωνές ὅσων ζητοῦν τό κλείσιμο τῆς δομῆς. 

 

Καί ἐπειδή ἀρνοῦμαι νά περιγράψω ἄλλο, πιό κάτω μπορεῖτε νά διαβάσετε ὁλόκληρο τό κείμενο. Δυστυχῶς, τίποτε δέν δείχνει ἱκανό νά ἀνακόψει τήν ἐλεύθερη πτώση τῶν ἐπισκόπων τῶν ἐσχάτων χρόνων (καθότι γιά ἁπλό κατήφορο δέν μποροῦμε πλέον ἐδῶ καί πολύ καιρό νά μιλᾶμε). Καί μετά μοῦ λένε μερικοί ὅτι ἤμουν ὑπερβολικός, ὅταν ἔγραφα ὅτι καί λίγα τούς ἔδωσε ὡς αὔξηση τό καθεστώς. Μέ τέτοια συνεπῆ καί συνεχῆ παροχή τόσο ἀνεκτίμητων ὑπηρεσιῶν, ὄχι ἁπλῶς λίγα, ἀλλά σκέτα ψίχουλα πῆραν...

https://www.romfea.gr/epikairotita-xronika/78265-epistoli-sidirokastrou-makariou-ston-yp-metanastefsis

Δελτία Τύπου της ΝΙΚΗΣ για την αλήθεια που δεν κουκουλώνεται και για το ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας από την «κυβέρνηση των μεσιτών»

Αθήνα, 27/8/2026
 

ΝΙΚΗ: Η αλήθεια δεν κουκουλώνεται και δεν αρχειοθετείται

 

Δεν είναι η πρώτη φορά που η χώρα μας σύρεται στα διεθνή δικαστήρια διότι παραβιάζει βασικές αρχές του κράτους δικαίου. Και πολύ φοβόμαστε ότι δεν θα είναι και η τελευταία.

 

Ο παρακολουθούμενος, για «λόγους εθνικού συμφέροντος», από την ΕΥΠ και το predator δημοσιογράφος Θανάσης Κουκάκης προσφεύγει κατά της ελληνικής δικαιοσύνης για πλημμελή και μεροληπτική διερεύνηση της υπόθεσης των υποκλοπών από τις ελληνικές αρχές.

 

Καμία έκπληξη για την κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας. 

Η θεσμική αδράνεια και η ενορχηστρωμένη προσπάθεια συγκάλυψης στην οποία επιδίδεται το σύστημα Μαξίμου εκθέτουν την χώρα διεθνώς.

 

Η απροθυμία της δικαιοσύνης, με την ανοχή της κυβέρνησης, να εξετάσει πλήρως την υπόθεση των υποκλοπών, ειδικά όταν εκκρεμεί και το ενδεχόμενο του αδικήματος της κατασκοπείας, προκαλεί έντονο προβληματισμό.

 

Για την ΝΙΚΗ, η υπόθεση των υποκλοπών δεν είναι λήξασα. Δεν αρκούν οι κυβερνητικές δηλώσεις περί «διαφάνειας» και τα ευχολόγια περί διερεύνησης από την δήθεν ανεξάρτητη δικαιοσύνη που διορίζεται από το Μαξίμου.

 

Κανένα σκάνδαλο δεν θα θαφτεί, καμία ευθύνη δεν θα παραγραφεί, κανένας θεσμός δεν πρέπει να αφεθεί στο έλεος της αυθαιρεσίας εκθέτοντας τη δημοκρατία αλλά και την ίδια την πατρίδα μας.

 

Η «κυβέρνηση των μεσιτών» σήμανε γενικό ξεπούλημα της δημόσιας περιουσίας 

 

Πωλείται η Ελλάς; Με την κυβέρνηση Μητσοτάκη, το ερώτημα παύει πλέον να ακούγεται υπερβολικό. Γιατί τίποτα δεν έμεινε που να μην έχει μπει στο μάτι των αρίστων…μεσιτών. 

 

Η κυβέρνηση-real estate συνεχίζει ακάθεκτη να βάζει χέρι στη δημόσια ακίνητη περιουσία, βαφτίζοντας το γενικευμένο ξεπούλημα «αξιοποίηση». Εκτάσεις, κτίρια, ακίνητα-φιλέτα, περιουσιακά στοιχεία των Ενόπλων Δυνάμεων, του υπουργείου Παιδείας και πλέον και του Υγείας περνούν το ένα μετά το άλλο στη βιτρίνα. Ακόμη και η πολιτιστική κληρονομιά αντιμετωπίστηκε με όρους εμπορικής εκμετάλλευσης.

 

Και επειδή πίσω από τη βολική λέξη «αξιοποίηση» κρύβονται ανοσιουργήματα, η κυβέρνηση οφείλει επιτέλους να αφήσει τα επικοινωνιακά τεχνάσματα και να ανοίξει τα χαρτιά της. Ο κ. Μητσοτάκης και τα στελέχη του δεν διαχειρίζονται το οικογενειακό τους οικόπεδο. Διαχειρίζονται περιουσία που ανήκει στον ελληνικό λαό και για κάθε τετραγωνικό μέτρο οφείλουν να λογοδοτούν.

 

Ποια ακίνητα περιλαμβάνονται στις υπουργικές λίστες του νέου προγράμματος «αξιοποίησης»; Ποια είναι η αντικειμενική και εμπορική αξία τους; Με ποιους όρους θα «αξιοποιηθούν»; Ποιοι ιδιώτες θα τα αποκτήσουν ή θα τα εκμεταλλευτούν και για πόσα χρόνια; Ποιος εγγυάται ότι πίσω από τη βολική λέξη «αξιοποίηση» δεν κρύβεται ακόμη ένα μεγάλο πάρτι ημετέρων με τη δημόσια περιουσία;

 

Η κυβέρνηση οφείλει να δώσει τώρα στη δημοσιότητα πλήρη κατάλογο των ακινήτων, τις αποτιμήσεις τους, το μοντέλο αξιοποίησης και όλες τις σχεδιαζόμενες διαδικασίες παραχώρησης.

 

Η δημόσια περιουσία δεν είναι ιδιοκτησία κανενός υπουργού και κανενός ενοίκου Μαξίμου. Είναι περιουσία του ελληνικού λαού.
 

Δήλωση Δημήτρη Νατσιού στον Τηλεοπτικό σταθμό Alpha για τις απειλές της Άγκυρας σχετικά με τη βάση drones στη Ρόδο
 

Η κυβέρνηση Μητσοτάκη δρέπει τους καρπούς της πολιτικής του κατευνασμού που υιοθέτησε όλα αυτά τα χρόνια. 

 

Όμως η χώρα πρέπει επιτέλους να εφαρμόσει το φυσικό δικαίωμα της νόμιμης άμυνας έναντι μιας Τουρκίας που κατέχει παράνομα το 37% της Κύπρου, αμφισβητεί την κυριότητα των ελληνικών νησιών και παραβιάζει καθημερινά τον ελληνικό εναέριο χώρο και τα χωρικά μας ύδατα.
 

Καλούμε την κυβέρνηση να υλοποιήσει τον επιχειρησιακό σχεδιασμό που αφορά στην ενίσχυση της εθνικής μας άμυνας στην ευαίσθητη περιοχή των Δωδεκανήσων.