Επί τέλους. Ο αγώνας τώρα δικαιώνεται…

Γράφει ο Χρήστος Μπολώσης 

 

Δεν υπάρχει αμφιβολία συμπολίτες μου, ότι ένας θεσμός, ο οποίος έχει συμβάλει τα μέγιστα στην πρόοδο, και με άλματα μάλιστα, της ανθρωπότητας είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση (ΕΕ). Με μνημειώδεις αποφάσεις της, άλλαξε τον ρουν της ιστορίας. Να αναφέρουμε μερικά χαρακτηριστικά δείγματα, τα οποία προσωπικώς με συνεκλόνισαν, αφού βεβαίως παραλείψουμε τα ασήμαντα, όπως επί παραδείγματι οι στραγγαλισμοί ολοκλήρων χωρών με τα μνημόνια. 

 

Πρώτα – πρώτα, ήταν αυτή η απόφαση για την κατάργηση του πλαστικού και καθιέρωση του χάρτινου καλαμακίου, σε μία προσπάθεια να κρατήσουμε το περιβάλλον καθαρό, από τη μόλυνση και τους ρύπους. Προσωπικώς την κατατάσσω ανάμεσα σε αυτές, που μετά τη διάσπαση του ατόμου, βοήθησαν την ανθρωπότητα να πάει ένα βήμα παραπέρα. Βέβαια το ότι εξακολουθούσε, ο καφές, επί παραδείγματι, να σερβίρεται σε θηριώδες πλαστικό κύπελλο, λίγη σημασία είχε. Σημασία είχε το χάρτινο καλαμάκι. Αυτή λοιπόν η κοσμοϊστορική απόφαση, βοήθησε λίαν αποτελεσματικώς στη δημιουργία ενός περιβάλλοντος ειδυλλιακού και παραδεισένιου. Τόσο αποτελεσματικό ήταν το μέτρο, που σε λίγο αποσύρθηκε, αφού στο τέλος εκείνο που απέμενε δεν ήταν καλαμάκι, αλλά ένας πολτός συντιθέμενος από χαρτί, σάλιο και καφέ… 

 

Άλλη ιστορική ή μάλλον κοσμοϊστορική απόφαση ήταν το… πάκτωμα των καπακιών στις πλαστικές ή χάρτινες συσκευασίες (νερά, γάλατα, αναψυκτικά κ.λπ.). Η δικαιολογία είναι ότι επειδή τα καπάκια είναι μικρά, δεν είναι επεξεργάσιμα στην ανακύκλωση. Κι είχαμε μια σκασίλα… 

 

Βεβαίως το ότι τα κρεμάμενα καπάκια, μπορούν να σου μπουν στο μάτι ή να βοηθήσουν στο να γίνεις μούσκεμα, ουδένα απασχόλησαν. 

 

Και σαν να μην έφθαναν όλα αυτές οι αποφάσεις, που άνοιξαν νέους ορίζοντες στην ανθρωπότητα και την οδηγούν με ασφάλεια στη λεωφόρο των πεπρωμένων της, ήρθε και το κερασάκι στην τούρτα. Τι κερασάκι δηλαδή. Υπερμέγεθες καρπούζι, αμερικανικής ράτσας, διαστάσεων 2 επί 3 μέτρα, που ήταν η νέα απόφαση της Ε.Ε., η οποία πραγματικά συγκλονίζει και επιβεβαιώνει την ανάγκη ύπαρξης της ΕΕ, τόσο, που αν δεν υπήρχε έπρεπε να την εφεύρουμε. 

 

Το Ευρωκοινοβούλιο λοιπόν, ψήφισε ότι «οι τρανς γυναίκες, είναι γυναίκες, καθώς η ταυτότητα φύλλου τους, δηλαδή η εσωτερική αίσθηση του εαυτού τους είναι γυναικεία, ανεξάρτητα από το φύλλο που τους δόθηκε κατά τη γέννηση». 

 

Αυτή η ταυτότητα, αναγνωρίζεται νομικά και κοινωνικά με το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να επιβεβαιώνει πρόσφατα ότι οι τρανς γυναίκες είναι γυναίκες. ΤΙ είναι όμως «τρανς»; «Οι τρανς γυναίκες αποτελούν μέρη της τρανς κοινότητος, η οποία περιλαμβάνει άτομα που δεν ταυτίζονται με το φύλλο γέννησής τους, συμπεριλαμβανομένων τρανς ανδρών, τρανς γυναικών και non-binary ατόμων». 

 

Τώρα δεν θα μπω στη διαδικασία να σας εξηγήσω τι σημαίνει το «non-binary», διότι θα ξημερωθούμε και δεν το θέλω. 

 

Πάντως και για την ιστορία, οι Έλληνες ευρωβουλευτές που ψήφισαν υπέρ του ψηφίσματος, το οποίο μάλιστα αποτελεί και σύσταση προς τον ΟΗΕ (μεγάλα πράγματα δηλαδή) είναι οι Μανώλης Κεφαλογιάννης (ΝΔ), Σάκης Αρναούτογλου (ΠΑΣΟΚ) Μαρία Ζαχαρία (Πλεύση Ελευθερίας). Ψήφισαν ακόμα, να δοθεί σε αυτούς τους ΑΝΤΡΕΣ, πρόσβαση σε χώρους αφιερωμένους στην ασφάλεια των γυναικών. Ειδικά για τους δύο πρώτους, να τους χαίρονται τα κόμματά τους. 

 

Οι παραπάνω Ευρωβουλευτές υπερψήφισαν το περί ου ο λόγος ψήφισμα, αλλά και οι απόντες έβαλαν πλάτες, μαζί με τα κόμματα τους, που δεν ζήτησαν ξεχωριστή ψηφοφορία για την επιμέρους παράγραφο, παρότι μπορούσαν να το κάνουν. 

 

Εδώ πάει φίλοι μου το «Εδώ ο κόσμος καίγεται και η Ευρώπη χτενίζεται»… 

******************* 

 

Ο φίλος Ηρόδοτος Χρυσάνθου ο και Παγκυπριώτατος αποκαλούμενος, θυμόσαστε αυτός που έκανε τη μελέτη για το «πού κατουράνε οι περιπτεράδες» την οποία εμπλούτισε ο επίσης φίλος Γιάννης Φουρλής από τη Ρόδο, με αφορμή τα κείμενα για τα Κουρεία (Τα Κουρεία – 1, Τα Κουρεία – 2), έστειλε το παρακάτω στιχούργημα, για το οποίο και τον ευχαριστούμε: 

Γλόμποι…! 

Με απασχολεί εμένα ή κι εσάς ενδεχομένως, η τριχόπτωση σαν θέμα κι είμαι όντως αγχωμένος, αν κι επαίρω για τις τρίχες που ‘χω εις την κεφαλή, δείχνω σεβασμό στην δόξα όσων δεν έχουν… μαλλί!

*** *** *** 

 

Εάν δεν έχετε πιάσει στην ζωή σας την… καλή, βγαίνετε δε… «Βέγγος» όταν πάτε για μαλλί, βασιστείτε εις την πείρα ικανών επιστημόνων με συσσωρευμένη γνώση δια μέσου των αιώνων!

*** *** *** 

 

Ιατροί και τριχολόγοι και εκδότες συγγραμμάτων, έμπειροι λόγω απείρων μελετών και πειραμάτων που θα άλλαζαν για πάντα πλήθους φαλακρών τις τύχες, καταλήγουν πως αδίκως ασχολούνται με τις τρίχες! 

*** *** *** 

 

Ο… κουρεύς της γειτονιάς μου, ως ειδήμων γενικώς που ξοδεύει την ζωή του εις τις τρίχες… ειδικώς, δήλωσε γι’ αυτό το θέμα πριν από οκτώ ημέρες ότι φαλακροί υπήρξαν και διάσημοι… αστέρες!

*** *** *** 

Κι εννοούσε τον Σαβάλας, τον Αττίλιο Λομπάρντο, τον Γκουσκούνη, τον Γιουλ Μπρύνερ, το φαινόμενο Ρονάλντο, μα και άλλους διασήμους Έλληνες γνωστούς και ξένους, που γι’ αυτούς οι… τριχολόγοι, ύμνους έγραψαν κι επαίνους! 

*** *** *** 

 

Παραδόξως είπεν ότι, άλλοι ψάχνουν για… μαλλί, ενώ άλλοι το κουρεύουν και κυκλοφορούν… γουλί, συμπληρώνοντας στο τέλος ο κουρέας ο σοφός, πως οι φαλακροί σαν… γλόμποι, μας προσφέρουν τζάμπα, φως!

 

Ο Παγκυπριώτατος 

 

Παράγραφοι 

 

§. Θυμάστε βέβαια το «Κάθε καμπάνα και παππάς, κάθε παππάς και διάκος», όπως θα θυμάστε και το «Κάθε πόλις και στάδιο, κάθε χωριό και γυμναστήριο». Είναι βέβαιο, ότι η Βουλή των Ελλήνων δεν είναι το Ίδρυμα εκείνο από το οποίο περνώντας απ’ όξω κάνεις τον σταυρό σου με ευλάβεια. Βέβαια μπορεί να κάνεις τον σταυρό σου, πάντως όχι από σεβασμό. Διαβάζω ότι προχθές Τρίτη τα κόμματα θα παρέδιδαν τα πορίσματά τους, που αφορούν την υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ, για τα περαιτέρω. Και τώρα το ερώτημα. Όλοι τους ίδιους μάρτυρες δεν άκουσαν; Όλοι τα ίδια στοιχεία, όσα «σώθηκαν» εν πάσει περιπτώσει, δεν μελέτησαν; Όλους οι ίδιοι φραπέδες δεν εξενεύρισαν; Πώς τώρα συντάσσουν ο καθένας το δικό του ξεχωριστό πόρισμα; Κάτι ανάλογο είχε συμβεί, αν θυμάστε, και στη δίκη των πρωταιτίων της 21ης Απριλίου. Και τότε ο καθένας, έβγαλε το δικό του πόρισμα. Εδώ λοιπόν είναι που ταιριάζουν, λίγο παραφρασμένα βέβαια, τα δύο ρητά με τα οποία αρχίσαμε: «Κάθε κόμμα και πόρισμα, κάθε επιτροπή και τα δικά της». Να λοιπόν γιατί όταν περνάς έξω από την Βουλή, κάνεις τον σταυρό σου και μπορεί να ψιθυρίζεις, μη σ’ ακούσει και κανένας και έχεις ντράβαλα: «Θεέ μου φύλαγέ μας από τους πατέρες του Έθνους»… Αμήν… 

 

§. Ο βασιλιάς της Αγγλίας Κάρολος δήλωσε για την σύλληψη του αδελφού του Άντριαν: «Να εφαρμοσθεί ο νόμος». Είναι άραγε μία δήλωση σαν τις δικές μας: «Το μαχαίρι θα φθάσει στο κόκκαλο» ή «θα χυθεί άπλετο φως» ή νάχαμε να λέγαμε; Ο χρόνος θα δείξει. Με την ευκαιρία, ο διεθνής παιδοβιαστής λέγεται Έπστιν ή Επστάϊν; Έχει σημασία, διότι και εδώ κάτι πονηρό κρύβεται. Τέλος πάντων αναμένουμε. Στα δικά μας τώρα. Αυτές οι αλλεπάλληλες έφοδοι σε δραστηριότητες του επιχειρηματία Τζιωρτζιώτη της «Βιολάντα», μου θυμίζουν έντονα την περίοδο της μεταπολίτευσης με τις αποχουντοποιήσεις, που έψαχναν να βρουν τι έλεγε ο τάδε ανθυποχωροφύλακας υπέρ του Παπαδόπουλου, για να τον αποστρατεύσουν και ενδεχομένως να τον χώσουν στο γκιζντάνι. Μέχρι πριν από λίγο ο επιχειρηματίας, ήταν ασφαλώς ένα από τα πλέον ευυπόληπτα πρόσωπα της κοινωνίας και ξαφνικά, όλες του οι επιχειρήσεις έγιναν βραδυφλεγείς βόμβες. Και ξαναρωτάω πού ήταν όλοι αυτοί οι μηχανισμοί πριν; Η πυροσβεστική λέει «ψάχνουμε να βρούμε τι είναι σωστό και όχι τι είναι λάθος». Δηλαδή εδώ μας λένε ότι χτίστηκε μία τεράστια βιομηχανία, χωρίς να δώσει λογαριασμό σε κανέναν, αγνοώντας όλους τους κανόνες ασφαλείας; Αμ τότε δεν φταίει ο Τζιωρτζιώτης. Φταίει ο πρωθυπουργός, ο αρμόδιος (αν υπάρχει) υπουργός, ο περιφερειάρχης και όλες εκείνες οι… δημοκρατικές δυνάμεις, που απαρτίζουν ένα ευνομούμενο κράτος, που φροντίζει για την ασφάλεια των ιθαγενών του… 

 

§. Αυτή η φωτογραφία του κ. Μητσοτάκη μπροστά σ’ ένα πιάτο ντολμαδάκια που εντελώς τυχαία μαγείρεψε, λες και τον… περίμενε η «Κυρά του Δέλτα», κυρία Άρτεμις Παπακωστίδου, είναι γεμάτη συμβολισμούς. Πρώτα πρώτα και βέβαια τον περίμενε αφού δύο μέρες πριν την είχε ενημερώσει η γραμματέας του κ. πρωθυπουργού ότι θα περάσουν. Άρα μάλλον θα είναι κι’ αυτή «του κόμματος» σαν τον Γκρούεζα ή σαν το νεαρό ζευγάρι που κέρδισε σπίτι. Έπειτα η σόμπα καίει του σκοτωμού. Ξύλα βέβαια, αλλά εκπέμπει μια θαλπωρή και ευμάρεια για την Ελλάδα του 2.0. Βέβαια ο κ. πρωθυπουργός φάνηκε λίγο αγενής όταν παρατήρησε ότι τα ντολμαδάκια της μητέρας του Μαρίκας ήταν καλύτερα από αυτά της κας Αρτέμιδος. Τέλος πάντων. Άλλος συμβολισμός είναι η ατμόσφαιρα που επικράτησε. Είπε η κα Άρτεμις: «δεν έμεινε πολύ (κρίμα τόσα φαγιά…) αλλά ήταν πολύ καταδεκτικός ο πρωθυπουργός και πολύ άνθρωπος» περιέγραψε. Άρα μάλλον περίμενε κάτι διαφορετικό και μάλλον εξεπλάγη ευχάριστα που είδε μπροστά της έναν… άνθρωπο. Και μία, μάλλον, παραφωνία. Οι τοίχοι του σπιτιού της «Κυράς του Δέλτα», είναι γεμάτοι εικόνες… 

 

Για γέλια και για κλάματα 

 

Αχ, πούν’ τα χρόνια ‘κείνα τα παλιά 

 

Λέμε και καμιά σαχλαμάρα να περνάει η ώρα 

 

Ε, είπαμε . Όχι κι έτσι! Δεν μιλάμε για καταστροφή της Υφηλίου 

 

Όντως ανωμαλίες 

 

Η μοντέρνα σταχομαζώχτρα… 

 

Δυο λαλούν και τρεις χορεύουν… 

 

Αμήν… 

 

πηγή 

Το Σπάσιμο του “Παραδείσου”: Πώς ο πόλεμος με το Ιράν ξεγύμνωσε τις “Influencers” του Ντουμπάι

Γράφει ο Πύρινος Λόγιος

Influencers σε πανικό, καθώς ιρανικές ρουκέτες χτυπούν το “ασφαλές” Ντουμπάι! Από luxury yachts σε φωτιά, καπνό και τρόμο, η ψεύτικη λάμψη καταρρέει μέσα σε μια νύχτα. Οι βρώμικες νύχτες των “σείχηδων” και τα “κορίτσια της ντροπής”…

Σε μια νύχτα που θα έπρεπε να είναι γεμάτη σαμπάνιες, likes και ψεύτικα χαμόγελα μπροστά από το υπερπολυτελές ξενοδοχείο για όργια πολυτελείας Jumeirah Burj Al Arab, το Ντουμπάι, αυτό το ψεύτικο παραμύθι πολυτέλειας και ατιμωρησίας, μετατράπηκε σε εφιάλτη. Ιρανικές ρουκέτες και drones έσκισαν τον ουρανό, χτυπώντας ξενοδοχεία, αεροδρόμια και το “ασφαλές” playground των influencers.

Οι ίδιες κοπέλες που ποζάριζαν σε yachts και OnlyFans, πουλώντας σώματα και ψευδαισθήσεις για χιλιάδες ευρώ, τώρα κρύβονται σε υπόγεια γκαράζ, τρέμουν από εκρήξεις και φωνάζουν “protect us” σαν να είναι ακόμα σε reality show.

Αυτό δεν είναι απλά πανικός πολέμου, είναι η κατάρρευση ενός συστήματος χτισμένου πάνω σε trafficking, εξευτελισμό και αχόρταγη απληστία. Οι “πόρνες πολυτελείας” που λάμπανε στα stories, τώρα βιώνουν την πραγματικότητα που τόσα θύματα ζούσαν σιωπηλά. Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ που έχει αρχίσει την εκκαθάριση της γλίτσας, κάνει πολύ καλή δουλειά, δείχνοντας σε αυτές τις χαμένες ψυχές πως ο παράδεισος τους, ήταν πάντα φυλακή.

Από τότε που το Ντουμπάι μετατράπηκε σε playground για πλούσιους και “διάσημους”, οι λεγόμενες influencers – αυτές οι σύγχρονες πόρνες πολυτελείας με λογαριασμούς OnlyFans και Instagram γεμάτα γιώτ, Burj Khalifa και ψεύτικα χαμόγελα – ζούσαν σε μια πραγματική φούσκα πολυτέλειας.

Αλλά τώρα, με τις ιρανικές ρουκέτες να σκάνε πάνω από τα πεντάστερα ξενοδοχεία και τα αεροδρόμια, αυτή η φούσκα έσκασε. Και μαζί της, αποκαλύφθηκε όλη η σαπίλα. Τrafficking, βιασμοί, εξευτελισμοί και μια μαζική εξαφάνιση που δεν είναι τυχαία. Αυτό πολύ απλά, είναι η εκδίκηση της πραγματικότητας σε έναν κόσμο χτισμένο πάνω σε εκμετάλλευση και ψέματα. Και εμείς, οι υπόλοιποι, βλέπουμε τις “σταρ” να τρέχουν σαν ποντίκια, ενώ τα θύματα trafficking μένουν πίσω να σαπίζουν…

Η Έκρηξη του Πολέμου! Από τα γιώτ στα καταφύγια

Όλα ξεκίνησαν προχτές, το Σάββατο 28 Φεβρουαρίου προς 1η Μαρτίου του 2026, όταν το Ιράν, σε αντίποινα για αμερικανο-ισραηλινές επιθέσεις, έστειλε εκατοντάδες πυραύλους και drones προς τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα μιας και ΗΑΕ είναι στενοί σύμμαχοι των ΗΠΑ και του Ισραήλ. Το Ντουμπάι, αυτό το “ασφαλές καταφύγιο” για expats και influencers, μετατράπηκε σε εμπόλεμη ζώνη.

Ρουκέτες χτύπησαν το αεροδρόμιο του Ντουμπάι, το πολυτελές Fairmont The Palm στο Palm Jumeirah, και άλλα “ιερά” της πολυτέλειας, προκαλώντας φωτιές, τραυματίες και πανικό. Ένα άτομο σκοτώθηκε στο αεροδρόμιο του Αμπού Ντάμπι, ενώ δεκάδες τραυματίστηκαν από θραύσματα και εκρήξεις.

Οι influencers, αυτές οι “VIP” του ψεύτικου στράς και τις πλαστικές καμπύλες που που πήγαν εκεί για …tax-free ζωή και “συνεργασίες”, βρέθηκαν ξαφνικά να κρύβονται σε μπανιέρες και καταφύγια. Η Ισραηλινή κοσμοπολίτισσα Hofit Golan, η Βρετανίδα Vicky Pattison και η Αυστραλή Louise Starkey μοιράστηκαν βίντεο με εκρήξεις πάνω από τα ξενοδοχεία τους, φωνάζοντας “France, protect us!” σαν να ήταν ακόμα στο reality show τους.

Η Starkey μάλιστα δέχτηκε κριτική για το “εγωιστικό” της σχόλιο – “I’ve never been hit by an Iranian missile on my way to Asda”(Ποτέ δεν με έχει χτυπήσει ιρανικός πύραυλος στο δρόμο για το Aζντα) – ενώ ο κόσμος καίγεται! Αλλά αυτό είναι το λιγότερο, διότι η πραγματική τραγωδία είναι η μαζική φυγή.

Χιλιάδες influencers και συνοδοί εγκαταλείπουν το Ντουμπάι, ακυρώνοντας πτήσεις και αφήνοντας πίσω περιουσίες. Το “bling-bling world” (Κόσμος της χλιδής και της απόλαυσης) τους κατέρρευσε, αποκαλύπτοντας ότι το Ντουμπάι δεν ήταν παρά ένας ψεύτικος παράδεισος, χτισμένος πάνω σε σκλάβους από την Ασία και trafficking λευκών γυναικών της φτωχοποιημένης πλέον Δύσης.

Οι περίεργες “Εξαφανίσεις”, όχι από ρουκέτες, αλλά από Traffickers

Και εδώ μπαίνει το σκοτεινό κομμάτι. Πολλές από αυτές τις “influencers” δεν “εξαφανίστηκαν” λόγω πολέμου, αλλά ήταν ήδη παγιδευμένες σε δίκτυα trafficking. Με τις επιθέσεις των Ιρανών, η κατάσταση χειροτέρεψε. Traffickers (σαν να λέμε οι “εξευγενισμένοι νταβατζήδες πολυτελείας“) εκμεταλλεύονται το χάος για να μεταφέρουν θύματα σε άλλες χώρες, ενώ άλλες γυναίκες προσπαθούν να δραπετεύσουν αλλά πιάνονται ή “πέφτουν” από ψηλά κτίρια – “αυτοκτονίες” που μυρίζουν φόνο.

Το Ντουμπάι, με την εικόνα του “ασφαλούς”, ήταν πάντα κέντρο trafficking. Γυναίκες από Ουκρανία, Ρωσία, Ελλάδα, Ιταλία, Ισπανία, Αφρική με υποσχέσεις για για καριέρα modeling, καταλήγουν σε “Porta Potty” parties όπως τα λένε οι διακινητές αυτά τα κυριολεκτικά χαμαιτυπεία, όπου οι πλούσιοι και βαθύπλουτοι ψυχικά ανώμαλοι μέχρι τα άκρα, τις χρησιμοποιούν σαν …τουαλέτες(!) για χιλιάδες δολλάρια!

Οι επιπτώσεις όλων αυτών; Σαφέστατα πρωτίστως οικονομικές. Το real estate πέφτει, ο τουρισμός μηδενίζεται και ασφαλώς οι… influencers που χάνουν τους σπόσνσορες τους. Δευτερευόντως, κοινωνικές, πολιτικές και ψυχολογικές. Οι μετανάστες που ζουν και εργάζονται προσωρινά ή μόνιμα εκεί (Expats) φεύγουν μαζικά, αφήνοντας πίσω θύματα trafficking χωρίς βοήθεια, οι “σταρ” (κυρίως του πορνό) βιώνουν αυτό που λένε οι αγγλοσάξωνες “back-to-reality” σοκ, από τα γιώτ δηλαδή σε καταφύγια όπου βρίσκονται εκεί οι ρακοσυλλέκτες και οι άστεγοι! Και φυσικά, για τα ίδια τα Εμιράτα που πλήρωσαν εκατομμύρια για ιδιωτική ασφάλεια υψηλού επιπέδου, εκτίθενται ως κέντρο εκμετάλλευσης. Αυτός ο πόλεμος δεν χτυπάει μόνο υποδομές μόνο, αλλά απ’ ό,τι βλέπουμε ξεγυμνώνει κι ένα σύστημα που βασίζεται σε ανθρώπινη δυστυχία και στη σύγχρονη πορνεία.

Οι Ελληνίδες “Influencers”! Από τα Insta-Stories στα Όργια του Ντουμπάι! Ρίσκα, χρήμα και… μόνιμα τραύματα

Και μη νομίζετε ότι αυτό το σκάνδαλο είναι μακριά από εμάς – οι Ελληνίδες influencers έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο σε αυτή την αρρωστημένη παράσταση. Από την Αθήνα στο Ντουμπάι, δίκτυα εμπορίας ανθρώπων με ελληνική σφραγίδα λειτουργούν ανενόχλητα, με «διευθύνοντες συμβούλους» και influencers να ψαρεύουν «κορίτσια-βόμβες του Instagram» με υποσχέσεις για ταξίδια με όλα τα έξοδα πληρωμένα και «υπερπάρτι».

Πολλές από αυτές τις Ελληνίδες ήξεραν πού μπλέκουν – οι φήμες για τα «πάρτι ανθρώπινης τουαλέτας» (Porta Potty parties που λέγαμε πιο πάνω) και τα όργια με σεΐχηδες (sheikhs – πλούσιους Άραβες ηγέτες/εμίρηδες) κυκλοφορούν χρόνια – αλλά τα «μεγάλα» ποσά, από 30.000 έως 50.000 ευρώ ανά «συνάντηση», τις έκαναν να ρισκάρουν τα πάντα, ακόμα και τη ζωή τους.

Μιλάμε για Ελληνίδες «μοντέλα» και «βασίλισσες ομορφιάς» (pageant queens) που λειτουργούν ως βιτρίνες για εταιρείες ακινήτων (real estate firms), αλλά πίσω από τις φωτογραφίες με γιοτ και το ξενοδοχείο Burj Al Arab, πουλάνε σώματα σε πλούσιους Άραβες και Ρώσους.

Η υπόθεση της Ουκρανής Maria Kovalchuk, που βρέθηκε χτυπημένη και βιασμένη, ξεσκέπασε ελληνικά κυκλώματα, με τρίο άλλων influencer να προσελκύουν θύματα από Ελλάδα και Ανατολική Ευρώπη. Πολλές πήγαν συνειδητά, κυνηγώντας το εύκολο χρήμα, αλλά κατέληξαν παγιδευμένες σε χρέη, βία και εξευτελισμούς – από ομαδικούς βιασμούς μέχρι να γίνονται …«ανθρώπινες τουαλέτες»! Για φανταστείτε πού κατάντησε η σημερινή γυναικεία γενεά… Να γίνονται ανθρώπινες τουαλέτες για κάποια πάκα ευρώ ή δολλαρίων που μετά από εναν τέτοιο εξευτελισμό, θα βρώμαγαν σαν μπόχα πάνω τους…

Και τώρα, με τον πόλεμο, πολλές «εξαφανίστηκαν». Είτε δραπέτευσαν πίσω στην Ελλάδα με σπασμένες ψυχές, είτε μεταφέρθηκαν αλλού από traffickers, είτε – Θεός φυλάξει – δεν γύρισαν ποτέ, γινόμενες στατιστική σε «μυστηριώδεις θανάτους» ή «αυτοκτονίες» από ψηλά κτίρια…

Οι ψυχολογικές επιπτώσεις; Καταστροφικές. Μια τέτοια εμπειρία δεν είναι απλά «κακή νύχτα» που πρέπει να αντέξει το θύμα για να εισπράξει τον…υποσχόμενο πακτωλό των χρημάτων, είναι ενα απίστευτα μεγάλο ψυχικό τραύμα που σφραγίζει το θύμα για πάντα.

Θύματα εμπορίας ανθρώπων βιώνουν στον μεγαλύτερο βαθμό μετατραυματικό στρες (PTSD), βαθιά κατάθλιψη, άγχος, αυτοκαταστροφικές τάσεις και αυτοκτονικές σκέψεις, με το μυαλό να κολλάει σε εφιάλτες βίας και εξευτελισμού.

Η ντροπή και το στίγμα τις απομονώνουν, κάνοντας αδύνατη την επιστροφή σε «κανονική» ζωή διότι πολλές κοπέλες καταλήγουν σε ναρκωτικά, αλκοόλ ή ακόμα χειρότερα. Και αν κάποιες δεν γύρισαν ποτέ; Οι οικογένειές τους μένουν με φαντάσματα, ενώ το σύστημα τις ξεχνάει ως «εξαφανισμένες» – θύματα ενός κόσμου όπου το χρήμα αγοράζει σώματα και ψυχές, αλλά όχι λύτρωση.

Πού είναι η δικαιοσύνη; Έλα μου ντε! Οι αρχές των Εμιράτων «ερευνούν» και καλά, αλλά θύματα απελαύνονται ως «πόρνες». Και ασφαλώς οι διεθνείς οργανισμοί σφυρίζουν αδιάφορα.

Το Σκοτεινό Υπόβαθρο – Εμπορία Ανθρώπων και οι «Πόρνες Πολυτελείας» του OnlyFans στο Ντουμπάι

Εδώ τα πράγματα γίνονται ακόμα πιο αποκρουστικά. Οι influencers που βλέπουμε στο OnlyFans δεν είναι πάντα «ελεύθερες επιχειρηματίες». Πολλές απ’ αυτές είναι θύματα ενός τεράστιου δικτύου εμπορίας ανθρώπων (trafficking), που τις μετατρέπει σε σεξουαλικά αντικείμενα για πλούσιους σεΐχηδες (Άραβες εμίρηδες και πρίγκιπες), Ρώσους ολιγάρχες και την «ελίτ».

Ας τα πάρουμε ένα-ένα, με στοιχεία από έρευνες και μαρτυρίες.

Το Σύστημα Λείας: Πώς Ψαρεύουν τα Θύματα οι νταβατζήδες (traffickers)

Συχνά γυναίκες-πρώην θύματα ή άνδρες από Αφρική και Ασία, χρησιμοποιούν Instagram, TikTok και OnlyFans για να δελεάσουν νεαρές γυναίκες από Ουκρανία, Ρωσία, Ελλάδα, Ιταλία, Ινδία, Νιγηρία και Ουγκάντα. Υπόσχονται δουλειές ως μοντέλα, συμβόλαια influencer, δωρεάν ταξίδια και ζωή πολυτελείας.

Μόλις φτάσουν, τους παίρνουν τα διαβατήρια, τις χρεώνουν «χρέη» (βίζες, ξενοδοχεία) και τις αναγκάζουν σε πορνεία. Σύμφωνα με την έκθεση του Υπουργείου Εξωτερικών των ΗΠΑ (TIP Report 2025), τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα παραμένουν στην Κατηγορία 2 δηλαδή κάνουν «προσπάθειες», αλλά η εμπορία ανθρώπων ανθεί, με 21 υποθέσεις το 2024-2025 και 118 διώξεις.

Το Φαινόμενο «Ανθρώπινη Τουαλέτα» (Porta Potty): Ο Απόλυτος Εξευτέλισμός

Αυτό είναι το κέντρο του εφιάλτη (το hashtag έχει πάνω από 450 εκατομμύρια προβολές στο TikTok).

Πλούσιοι πελάτες πληρώνουν από 1.000 έως 50.000 δολάρια για να ουρήσουν, να κάνουν περιττώματα, να βιάσουν ομαδικά ή να ξυλοκοπήσουν γυναίκες οι οποίες είναι συχνά μοντέλα του OnlyFans.

Η έρευνα της BBC Africa Eye (2025) ξεσκέπασε δίκτυο με αρχηγό τον Charles Mwesigwa από την Ουγκάντα, που πουλούσε …«ανοιχτόμυαλα» κορίτσια! Θύματα τα οποία περιγράφουν σκηνές, όπου τις χρησιμοποιούν σαν «ανθρώπινη τουαλέτα», ενώ έχουν καταγραφεί θάνατοι από «πτώσεις» από ψηλά κτίρια – ύποπτες αυτοκτονίες…

Η Σιωπή που Σκοτώνει

Φανταστείτε μια νεαρή Ελληνίδα, με όνειρα για …πολλά likes και λάμψη, να καταλήγει γονατισμένη σε ένα πεντάστερο δωμάτιο, με πλούσιους να την εξευτελίζουν σαν αντικείμενο, ενώ έξω ρουκέτες σκάνε και ο κόσμος καίγεται.

Αυτή η εικόνα δεν είναι φανταστική, είναι η πραγματικότητα χιλιάδων γυναικών, παγιδευμένων σε έναν κύκλο χρήματος, βίας και σιωπής. Ο πόλεμος με το Ιράν δεν είναι μόνο βόμβες, αλλά ίσως ένας ακόμη δάκτυλος Θεού που έπσασε τον καθρέφτη που αντανακλούσε ψέματα, αποκαλύπτοντας πτώματα, σπασμένες ψυχές και ένα σύστημα που τρέφεται από ανθρώπινη δυστυχία. Αν δεν φωνάξουμε τώρα, αν δεν σταματήσουμε να θαυμάζουμε αυτό το “θαύμα” του Ντουμπάι, τότε είμαστε συνένοχοι.

Γιατί πίσω από κάθε Insta-post κρύβεται ένας εφιάλτης και η επόμενη “εξαφανισμένη” μπορεί να είναι η δική μας αδερφή, κόρη ή φίλη…

Ώρα λοιπόν για τον Αρχάγγελο Γαβριήλ, τον μεγάλο Ταξίαρχο, να καθαρίσει αυτή τη γλίτσα όπου καταστρέφονται ζωές από υπ-ανθρώπους που τυχαίνει να είναι βουτηγμένοι στο χρήμα που βρωμάει σαν οχετός…

Πύρινος Λόγιος

sergioschrys@outlook.com

pirinoslogios.com

ΟΙ ΚΑΤΑΒΟΛΕΣ ΤΩΝ ΑΘΛΙΩΝ ΚΑΡΝΑΒΑΛΙΚΩΝ ΔΡΩΜΕΝΩΝ

Του ΛΑΜΠΡΟΥ ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου καθηγητού 

Η περίοδος του Τριωδίου είναι από τους σημαντικότερους εορτολογικούς σταθμούς του ενιαυτού. Είναι για τη ζωή της Εκκλησίας μας νοητό στάδιο αγώνα, όπου παίρνει μέρος οντολογικά ο πιστός και ασκεί τις σωτήριες αρετές και κυρίως τη μετάνοια προκειμένου να καθαρίσει από τους ρίπους της αμαρτίας την όλη ψυχοσωματική του υπόσταση, ώστε να εορτάσει το υπέρτατο γεγονός της Αναστάσεως του Κυρίου ως αναγεννημένος άνθρωπος. Κατά συνέπεια το άγιο Τριώδιο έχει χαρακτήρα κατανυκτικό και πένθιμο, διότι απώτερο στόχο έχει να δημιουργήσει στους πιστούς κατάσταση αυτοσυνειδησίας και να εγείρει πνεύμα εγρήγορσης και επιστροφής στην αυθεντική θεοδημιούργητη ανθρώπινη φύση τους.

Όμως αλίμονο. Ο πολύς κόσμος όχι μόνο δεν θεωρεί την αγία αυτή περίοδο ως ευκαιρία αυτοσυνειδησίας και ασκήσεως, αλλά πράττει τα αντίθετα. Αναβιώνει συνήθειες πρωτόγονες του απώτερου ειδωλολατρικού παρελθόντος, όταν βίωνε η ανθρωπότητα την πιο φρικτή σκοτοδίνη της ιστορίας της, όταν τα κτηνώδη ένστικτα κυριαρχούσαν του λόγου και των αξιών, όταν η μοιρολατρία καθόριζε τυφλά την πορεία της ζωής, όταν η μαγεία και ο φόβος συντάραζαν τον ανθρώπινο ψυχισμό και δεν επέτρεπαν στον άνθρωπο να σκεφτεί λογικά. Πρόκειται για τα γνωστά καρναβαλικά δρώμενα, τα οποία κυριολεκτικά οιστρηλατούν αυτές τις ημέρες την πλειονότητα των ανθρώπων.

Έχει ενδιαφέρον να ανατρέξουμε στην ιστορία για να δούμε τις ρίζες των καρναβαλικών εκδηλώσεων για να καταλάβουμε γιατί υπάρχει σήμερα, στην εποχή της πλήρους πνευματικής συγχύσεως, τέτοια προβολή και ανάπτυξη σε παγκοσμίως.

Η αρχή αυτών των δρώμενων χάνονται στο βάθος του ιστορικού παρελθόντος. Έχουν τις καταβολές τους στην ανάγκη του πρωτόγονου ανθρώπου να νικήσει τις τρομερές φοβίες του μπροστά στη φύση και να υπερπληρώσει τα νοητικά του κενά από την έλλειψη της ορθολογικής σκέψεως και ερμηνείας του κόσμου που τον περιέβαλε. Τότε που δεν υπήρχε σ’ αυτόν λογική εξήγηση για τον κόσμο και τα φυσικά φαινόμενα, αλλά πίστευε ότι αυτός κυριαρχούνταν από αόρατες μαγικές δυνάμεις, οι οποίες κανόνιζαν τη ζωή του ανάλογα με τις δικές τους διαθέσεις. Η πρωτόγονη αυτή πίστη τον ανάγκασε να εφεύρει τρόπους να μεταβάλλει τη διάθεση αυτών των δυνάμεων σύμφωνα με το συμφέρον του. Έπρεπε να καλοπιάσει αυτές τις δυνάμεις για να σταθούν απέναντί του ευνοϊκές και καλόβουλες. Με πιο τρόπο; Με παράλογα μαγικά δρώμενα, διότι στερούνταν ο ίδιος, όπως είπαμε, ορθού λόγου.

Πίστευε πως με το θόρυβο, τις ειδεχθείς προσωπίδες, τον ξέφρενο χορό και τις παράλογες πράξεις ήταν δυνατόν να φοβίσει τις κοσμικές δυνάμεις και να ξορκίσει το κακό, από τον ίδιο και το περιβάλλον του. Πίστευε ακόμα πως με διάφορες τελετές, με αποκορύφωμα αυτές που είχαν σχέση με τον αχαλίνωτο ερωτισμό, θα ξυπνούσε τις γονιμοποιές δυνάμεις της φύσεως προκειμένου για να δώσουν πλούσια σοδιά.

Οι ειδωλολατρικές θρησκείες όλων των λαών της αρχαιότητας ήταν πνιγμένες στον αποκρυφισμό, τη μαγεία και φυσικά τα παράλογα δρώμενα. Η απόλυτα ειδωλολατρική αρχαιοελληνική θρησκεία δεν αποτελούσε εξαίρεση, ιδιαίτερα στη λαϊκή της μορφή, η οποία συνέχιζε επακριβώς τον φετιχιστικό, τοτεμιστικό και ανιμιστικό χαρακτήρα των πρωτόγονων στοιχείων της θρησκείας των Πελασγών, Κάρων, Λελέγων και άλλων προελληνικών φυλών. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι τα μαγικά και παράλογα αυτά δρώμενα εντάχτηκαν στη διονυσιακή οργιαστική λατρεία, η οποία είναι η μετεξέλιξη της λατρείας του φρυγικού θεού Σαβάζιου και η οποία εισήχθη στην Ελλάδα μέσω της Θράκης μετά τον 8ο π.Χ. αιώνα και επιβλήθηκε με φοβερές και ανείπωτες βιαιοπραγίες στον ελληνικό χώρο. Στη Θράκη εντάχτηκε η λατρεία του Σαβάζιου – Διόνυσου στην ορφική θρησκεία, διατηρώντας τον οργιαστικό ανατολικό χαρακτήρα και αναμειγνύοντας τα πανάρχαια μαγικά δρώμενα των προελλήνων, με τον δικό της πρωτογονισμό. Δεν είναι τυχαίος ο μύθος του ιδρυτή της ορφικής θρησκείας θράκα Ορφέα, ο οποίος κατασπαράχτηκε και φαγώθηκε από τις μανιασμένες λάτρισσες του Διονύσου, τις απαίσιες μαινάδες! Δεν είναι επίσης τυχαία τα φοβερά διονυσιακά δρώμενα με τον ανείπωτο εκστασιασμό, την ωμοφαγία και κάθε λογίς έκτροπα, που λάβαιναν χώρα στα διαβόητα «διονυσιακά μυστήρια».

Δεν είναι τέλος καθόλου τυχαίο το γεγονός ότι τη λαϊκή θρησκεία του διονυσιασμού την υποστήριξε και την καθιέρωσε η τυραννική δυναστεία των Πεισιστρατιδών στην Αθήνα τον 6ο π.Χ. αιώνα. Μέσω αυτής μπόρεσαν οι τύραννοι εκείνοι να επιβληθούν στις λαϊκές μάζες, στις οποίες κυριαρχούσε η δεισιδαιμονία και το παράλογο. Η «αιρετική» και απόβλητη από την «επίσημη» αρχαιοελληνική θρησκεία, λατρεία του Διονύσου ανήχθη σε κυρίαρχο θρησκευτικό σύστημα, παίρνοντας πάνδημο χαρακτήρα με τις μεγάλες διονυσιακές εορτές: «Λήναια», «Μικρά Διονύσια», «Μεγάλα Διονύσια» κλπ.

Οι δεισιδαίμονες και αμόρφωτες μάζες του λαού συμμετείχαν με πάθος σε αυτές τις μαγικές (στην ουσία) εορτές, διότι οι ιθύνοντες προνόησαν να προσδώσουν σε αυτές αφάνταστη ελευθερία ακόμη και στα πιο ταπεινά ορμέμφυτα των θρησκευτών. Οι αρχαίες πηγές μας διασώζουν καταπληκτικές λεπτομέρειες για τα δρώμενα στις διονυσιακές εορτές. Ο αχαλίνωτος ερωτισμός, χωρίς κανένα φραγμό και αναστολή, είχε αναχθεί ως η κύρια έκφανση και δρώμενο αυτών των εορτών. Οι ελεύθερες και ανείπωτες ερωτικές μείξεις ήταν το δέλεαρ που προσέλκυε τους θρησκευτές να μετέχουν στις εμετικές εορτές. Θλιβεροί άνθρωποι, οι οποίοι είχαν καταπιεσμένες στην ψυχή τους ανικανοποίητες ερωτικές έξεις, μπορούσαν να τις ικανοποιήσουν στο όνομα του Διόνυσου. Μοιχοί, πόρνοι, ομοφυλόφιλοι και κάθε λογίς ανώμαλοι, μπορούσαν να ικανοποιήσουν τα αισχρά πάθη τους «νόμιμα», εκτελώντας τα θρησκευτικά τους καθήκοντα! Οι αξίες της συζυγικής πίστης, της ερωτικής αφοσίωσης, της αγνής και άδολης έλξης των ετερόφιλων νέων, οι οποίοι ορκίζονται αιώνια πίστη μεταξύ τους, της αιδούς κλπ, δεν είχαν θέση στις διονυσιακές εορτές. Το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι αναγκάζονταν με το ζόρι οι γυναίκες που ήταν κλεισμένες στους γυναικωνίτες να βγαίνουν στους θορυβώδεις δρόμους και να παίρνουν μέρος στις τελετές, υποκύπτοντας στις βρωμερές ορέξεις του κάθε θρησκευτή ανώμαλου και αισχρού άνδρα, ως δήθεν υποταγή στο θέλημα του Διόνυσου! Η σεξουαλική κακοποίησή τους θεωρούνταν θρησκευτική πράξη λατρείας προς το «θεό»!

Η βωμολοχίες, οι άσεμνες χειρονομίες, οι περιφορές των φαλλών, δηλαδή τεραστίων ομοιωμάτων του ανδρικού οργάνου, οι ξέφρενοι οργιαστικοί χοροί, η οινοποσία μέχρι και αυτού ακόμη του θανάτου, οι υστερικές κραυγές, οι ειδεχθείς μεταμφιέσεις, ο δαιμονικός θόρυβος και η εκκωφαντική μουσική, των αυλών και των τυμπάνων συνέθεταν ένα νοσηρό μυστικιστικό κλίμα, το οποίο ενείχε το μαγικό στοιχείο. Ήταν μια ανοικτή τεράστια μαγική τελετουργία για να ξορκιστούν οι κακές δαιμονικές δυνάμεις.

Αξίζει επίσης να αναφέρουμε την ιστορική πληροφορία, πως στους ύστερους χρόνους της αρχαιότητας, όταν ο αρχαίος κόσμος βρισκόταν σε τέλεια παρακμή, οι λάτρεις του Διονύσου, είχαν οργανωθεί σε ιδιότυπους θρησκευτικούς συλλόγους των «Βακχών» οι οποίοι τελούσαν τα περιβόητα όργια «Βακανάλια». Ο διαπρεπής μελετητής της αρχαίας Ελλάδος, αείμνηστος Γ. Καψάλης αναφέρει τα εξής σημαντικά γι’ αυτούς τους διαβόητους συλλόγους και τα όργιά τους: «Η επιμειξία των δύο φύλων (εν καιρώ νυκτός) εξέτρεπε την εορτήν εις σκηνάς κραιπάλης και παρά φύσιν όργια, δικαιολογούμενα υπό των μεμυημένων εκ της λατρείας του Διονύσου, όστις εθεωρείτο σύμβολον της αναπαραγωγής του ανθρώπου. Παρθένοι και νέοι διεφθείροντο κατ’ αυτά και εκορέννυντο εν αυτοίς παν είδος σαρκικών ορέξεων. Συν τω χρόνω δε το έγκλημα δεν περιορίζετο μόνον εις την τέλεσιν ανηθικοτήτων, αλλ’ έλαβε μεγάλας διαστάσεις, διότι κατά τα Βακανάλια εφιλοτεχνούντο ψευδομαρτυρίαι και επιορκίαι, εγίνοντο πλαστογραφίαι και ετοιμάζοντο πλασταί διαθήκαι. Ακόμη δε αι δηλητηριάσεις και αι δολοφονίαι εμελετώντο εις τα καταγώγια εκείνα. Και ηκούοντο μεν ενίοτε εις τα καταφύγια ταύτα της διαφθοράς αι φωναί και διαμαρτυρίαι των δι’ απάτης εισαχθέντων εκεί, των θυμάτων των δηλαδή, αλλ’ αύται κατεπνίγοντο από τας κραυγάς των βακχευόντων και τους κρότους των κυμβάλων και των τυμπάνων. Κατήντησεν τέλος η θρησκευτική εκείνη εορτή να έχει ως αρχήν την παραβίασιν παντός της θρησκείας και της πολιτείας νόμον.» (Μεγάλη Ελληνική Εγκυκλοπαίδεια, τομ.ΣΤ΄,σελ.491)!

Όμως και μετά την κατάρρευση της αρχαίας θρησκείας η συνήθεια του διονυσιασμού παρέμεινε ζωντανή στις ψυχές πολλών ανθρώπων, τους οποίους δεν άγγιξε το ανέσπερο φως του Χριστού και η χριστιανική ψυχική ηρεμία. Άνθρωποι ακόλαστοι συνέχιζαν και συνεχίζουν να τιμούν το ψευτοθεό Βάκχο με τον ίδιο οργιαστικό και μαγικό τρόπο.

Σήμερα διαπιστώνουμε με λύπη μια τρομερή άνθιση του οργιαστικού διονυσιασμού. Τα σύγχρονα λεγόμενα καρναβάλια δεν διαφέρουν σε τίποτε από τις επαίσχυντες βακχικές εορτές της αρχαιότητας. Όποιος αμφιβάλει ας ρίξει μια ματιά στα δρώμενα του καρνάβαλου των πειναλέων της Βραζιλίας, ή των «δικών» μας φαλλικών δρώμενων του Τυρνάβου και θα πεισθεί πως ο μέθυσος θεός ατυχώς συνεχίζει να «ζει» και να κυριαρχεί στις ψυχές μυριάδων ανθρώπων! Εκτός από ιδιωτικούς συλλόγους και αυτό το επίσημο κράτος συμμετέχει γενναιόδωρα στη διοργάνωση των καρναβαλικών εκδηλώσεων, σπαταλώντας πακτωλούς χρημάτων από το υστέρημα του άγρια φορολογούμενου φτωχού Έλληνα πολίτη. Τοπικοί άρχοντες συναγωνίζονται μεταξύ τους ποιος θα διοργανώσει τον πιο εντυπωσιακό καρνάβαλο!

Το δυστύχημα είναι πως σε αυτές τις μαγικές, οργιαστικές και ανήθικες εκδηλώσεις παίρνουν μέρος και πολλοί χριστιανοί με ελαφριά τη συνείδηση, αγνοώντας προφανώς, ότι εκεί λατρεύονται με κάθε επισημότητα τα ανθρώπινα πάθη και θεοποιούνται τα κτηνώδη ένστικτα. Τα περί «ανάπαυλας χαράς» των ημερών των απόκρεω, είναι αστείες δικαιολογίες, διότι η χαρά είναι μια άκρως υποκειμενική ψυχική κατάσταση σε κάθε άνθρωπο.

Δε καταφερόμαστε εναντίον αυτών των εκδηλώσεων από καμιά παρότρυνση σεμνοτυφίας, αλλά από πραγματική γνώση των πρωτογόνων και μαγικών καρναβαλικών δρώμενων, τα οποία, πέρα από την επίπλαστη ευθυμία, ενέχουν στην ουσία τους το στοιχείο της τραγικότητας, της απαισιοδοξίας και τους αδιεξόδου του σύγχρονου ανθρώπου, ο οποίος έχει ανάγκη από μόνιμη έξοδο από την τραγικότητα της ζωής, και όχι από πρόσκαιρη «φυγή»..

Εν κατακλείδι, η αγία περίοδος του Τριωδίου δεν είναι για μας τους πιστούς ευκαιρία για κραιπάλη και εφήμερους αισθησιασμούς, αλλά πρόκληση και προτροπή να ξαναβρούμε το χαμένο αυθεντικό εαυτό μας. Να συναισθανθούμε τη δίνη της τραγικότητάς μας εξαιτίας της αμαρτίας που πρυτανεύει στη ζωή μας και να πάρουμε τη μεγάλη απόφαση να αλλάξουμε πορεία στη βιωτή μας. Η ειλικρινής μετάνοιά μας και η οντολογική ένωσή μας με το Χριστό θα μας δώσουν ασύγκριτα μεγαλύτερη χαρά από εκείνη των εφήμερων καρναβαλικών αθλιοτήτων και θα πληρώσουν με μόνιμη ιλαρότητα και ουράνια αγαλλίαση τη σκοτισμένη ψυχή μας.

πηγή

Στην έκτη ημέρα του πολέμου – Ένας πρώτος απολογισμός

Γράφει ο ΜΑΡΓΑΡΙΤΗΣ ΓΙΩΡΓΟΣ

Την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές βρισκόμαστε στην έκτη ημέρα του νέου πολέμου στη Μέση Ανατολή. Πολέμου που ξεκίνησε με την αιφνιδιαστική επίθεση του Ισραήλ και των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν. Οι πληροφορίες που φθάνουν ως εμάς είναι εξαιρετικά περιορισμένες και επιπλέον ελεγχόμενες ως προς την ακρίβειά τους.

Βλέπουμε εικόνες από εντυπωσιακές εκρήξεις και τις συνέπειές τους, πλην όμως ελάχιστα γνωρίζουμε για την λογική, την σημασία και το αποτέλεσμα αυτών των πληγμάτων. Το μόνο βέβαιο είναι ότι η πολεμική σύγκρουση ΗΠΑ-Ισραήλ και Ιράν, συνεχίζεται. Είναι λοιπόν παρακινδυνευμένο να προσθέσουμε εκτιμήσεις για την παρούσα κατάσταση και να προφητεύσουμε για την διάρκεια, την ένταση, την έκβαση ή τα αποτελέσματα αυτού του πολέμου. Θα ήταν εξάλλου περιττή μια τέτοια προσπάθεια.

Οι τηλεοπτικές και διαδικτυακές οθόνες και κάθε άλλο μέσο ενημέρωσης υποδέχονται καθημερινά δεκάδες “προφήτες” που παράγουν πλήθος εκτιμήσεων και προβλέψεων “ευρείας κατανάλωσης”, από εκείνες που η ανησυχία του κοινού επιθυμεί πρόθυμα να καταναλώσει. Τίποτε το νέο και σημαντικό δεν μαθαίνουμε από αυτό το είδος της “ενημέρωσης”. Οι ημέρες του πολέμου δεν είναι πολλές, δεν είναι όμως και λίγες. Μας επιτρέπουν, με τα όσα γνωρίζουμε να καταλήξουμε σε κάποιου είδους απολογισμό συνοδευόμενο από λογικά –στο μέτρο του δυνατού– συμπεράσματα. Να ξεκινήσουμε από μια πρώτη παρατήρηση:  

Οι δυνατότητες της αεροπορίας

Οι αεροπορικές επιθέσεις που εξαπολύουν Αμερικανοί και Ισραηλινοί ενάντια στο Ιράν δεν θα μπορούσαν να πραγματοποιηθούν εάν δεν είχε συγκεντρωθεί στην ευρύτερη περιοχή ένας εξαιρετικά πολυάριθμος στόλος από αεροσκάφη “ειδικού σκοπού”. Εννοούμε αεροσκάφη εναέριου ανεφοδιασμού των μαχητικών, αεροσκάφη ηλεκτρονικού πολέμου, αναγνώρισης και διαβιβάσεων και αεροσκάφη ιπτάμενα ραντάρ. Ας ξεκινήσουμε τις παρατηρήσεις μας από τα πρώτα, εκείνα του εναέριου ανεφοδιασμού.

Σε ένα δείγμα 10 περίπου αεροσκαφών αυτού του τύπου (Boeing KC-135R Stratotanker) που χρησιμοποιούνται ενεργά στην περιοχή, τα έτη αρχικής κατασκευής τους ήταν μεταξύ 1959 και 1960. Πρόκειται δηλαδή για αεροσκάφη 65 και 66 ετών! Αν και τα αεροσκάφη αυτά περνούν τον περισσότερο χρόνο τους σε κατάσταση αποθήκευσης και δεν έχουν συμπληρώσει τον κύκλο των αποπροσγειώσεων που τους αναλογεί, η παλαιότητά τους δείχνει ότι βρίσκονται στο τέλος του επιχειρησιακού τους βίου, αν κιόλας δεν τον έχουν ξεπεράσει. Στην ίδια ηλικία και στην ίδια κατάσταση βρίσκονται και τα αεροσκάφη ηλεκτρονικού πολέμου RC-135V River Joint (η βάση τους στην περιοχή είναι η Σούδα) που επίσης προέρχονται από μετασκευές του παλαιού Boeing-707.

Η αντικατάσταση των αεροσκαφών αυτών με νεότερα έχει προσκρούσει στις συνηθισμένες πλέον ανεπάρκειες της πολεμικής βιομηχανίας των ΗΠΑ. Το KC-46 Pegasus (βασισμένο στο Boeing 767), υποφέρει από διαδοχικές παρατάσεις χρόνων κατασκευής, τρομακτικές ανακοστολογήσεις και διαρκή τεχνικά προβλήματα. Με κόστος που πλέον υπερβαίνει τα 400 εκατ. ανά μονάδα είναι προφανώς αδύνατο να αντικατασταθούν ένα προς ένα τα παλαιά αεροσκάφη του τύπου. Αυτό συνεπάγεται σημαντική ως δραματική συρρίκνωση των δυνατοτήτων της αμερικανικής αεροπορίας, ειδικά σε πολέμους που γίνονται μακριά από το αμερικανικό έδαφος.

Θα μπορούσαμε να προσθέσουμε πλήθος άλλων παραδειγμάτων στην ίδια κατεύθυνση. Το αμερικανικό Ναυτικό κατάφερε να στείλει δύο αεροπλανοφόρα, παραβιάζοντας κανόνες και προδιαγραφές που το ίδιο είχε θεσπίσει. Τα πλοία αυτά, όπως και πολλά από την συνοδεία τους, έχουν υπερβεί τον κύκλο των έξι μηνών συνεχούς επιχειρησιακής ανάπτυξης και χρειάζονται επειγόντως δεξαμενισμό και τεχνική συντήρηση στα συστήματά τους – να μην αναφερθούμε στα προβλήματα με τα πληρώματά τους. Κάτι τέτοιο δεν φαίνεται δυνατό μέσα στην πολεμική δίνη των τελευταίων μηνών.

Η πρώτη αυτή παρατήρηση μας οδηγεί σε ένα συμπέρασμα που έχει ισχύ τόσο στον παρόντα πόλεμο όσο και σε όσους οι ΗΠΑ σχεδιάζουν για το μέλλον: η στρατιωτική μηχανή των ΗΠΑ τόσο στον αέρα, όσο και στην θάλασσα αντλεί την ισχύ της από το παρελθόν και δεν πρόκειται να διατηρήσει τις σημερινές της δυνατότητες στο (5-6 χρόνια) μέλλον. Αυτό σημαίνει ότι ο χρόνος πιέζει και ότι οι ΗΠΑ πρέπει να αξιοποιήσουν το χαρτί της στρατιωτικής τους υπεροχής το ταχύτερο δυνατό. Αντί λοιπόν να αποδίδουμε τα όσα συμβαίνουν στην παράνοια του Τραμπ, καλό θα ήταν να στραφούμε και σε άλλες ερμηνευτικές παραμέτρους για την πολεμική θύελλα που έχει απλωθεί στον κόσμο. 

Οι επιλογές του Ιράν

Ας επιστρέψουμε όμως στον τρέχοντα πόλεμο. Από την πλευρά των ΗΠΑ και Ισραήλ στρατηγικός στόχος ήταν ένα είδος Blizkrieg (πολέμου-αστραπής) ή “σοκ και δέους”. Μέσα από την δολοφονία του Χαμενεΐ και 50 ίσως υψηλόβαθμων στελεχών του καθεστώτος επιδιώχθηκε η καταστροφή των κέντρων λήψης αποφάσεων για να αποδιοργανωθεί η αντίσταση στην επίθεση και ίσως να ανατραπεί το καθεστώς μέσα στο γενικό χάος. Το σχέδιο δεν πήγε καλά. Μία ώρα περίπου μετά τις επιθέσεις, το Ιράν απάντησε εμφανώς στην βάση σχεδίου. Μερικά πλήγματα στο Ισραήλ –τόσα ώστε να διαταράξουν την οικονομική ζωή– και κυρίως εστίαση στις χώρες του Κόλπου, όπου υπήρχε πυκνή παρουσία αμερικανικών θέσεων και βάσεων. 

Στις επιλογές των αντιπάλων διακρίνουμε μια αντίφαση: Αμερικανοί και Ισραηλινοί εστίασαν σε ένα στόχο: προσπάθησαν να εκβιάσουν ένα αποφασιστικό αποτέλεσμα, στοχεύοντας την πολιτική και στρατιωτική ηγεσία και τον κεντρικό μηχανισμό του ιρανικού κράτους. Οι Ιρανοί αντίθετα απάντησαν με “αποκεντρωμένες” επιλογές. Έπληξαν ένα πλήθος στόχων, αμερικανικών κυρίως, σε κάθε περίπου χώρα του Κόλπου, από το Ιράκ ως το Ομάν. Σποραδικές επιθέσεις έγιναν επίσης στη Σαουδική Αραβία, την Ιορδανία αλλά και τις βρετανικές βάσεις στην Κύπρο.

Η επιλογή των Ιρανών τους εξασφάλισε σειρά από πλεονεκτήματα. 

Πρώτον η μικρή απόσταση των στόχων τους επέτρεψε να χρησιμοποιήσουν φθηνά πυρομαχικά. Οι επιθέσεις του Ιράν πραγματοποιούνται κυρίως με δρόνους (Σαχέντ-36) ενώ μικρός αριθμός βαλλιστικών πυραύλων έχει, ως τώρα, χρησιμοποιηθεί.
Δεύτερον, η διασπορά των στόχων –η απόσταση Βαγδάτη-Μασκάτ (Ομάν) είναι πάνω από 2.000 χλμ σε ευθεία– καθιστά αδύνατη την συγκέντρωση αμυντικών μέσων σε κάθε απειλούμενο σημείο. Για τον λόγο αυτό παρατηρούμε πλήθος μαχητικών αεροσκαφών –από ΗΠΑ αλλά και πλέον από Βρετανία, Γαλλία, κράτη του Κόλπου και, εσχάτως από την Ελλάδα– να επιδίδονται στην καταδίωξη δρόνων!

Η επιλογή των επιτιθέμενων δεν έφερε το επιθυμητό αποτέλεσμα. Η ιρανική ηγεσία και οι μηχανισμοί της δεν διαλύθηκαν ούτε συνθηκολόγησαν. Εξέγερση των Ιρανών δεν προέκυψε. Η προθεσμία των τεσσάρων ημερών (αρχική δήλωση Τραμπ) επεκτάθηκε στις τέσσερεις εβδομάδες με ανοικτή την πιθανότητα νέας παράτασης. Ο χρόνος αρχίζει να πιέζει και να γίνεται ουσιαστική παράμετρος της αναμέτρησης. Η επιλογή των Ιρανών έχει δώσει καρπούς, αν και όχι αποφασιστικούς. 

Όλα του πολέμου δύσκολα

Οι εγγυήσεις των ΗΠΑ για την ασφάλεια των πλούσιων κρατών του Κόλπου, εξέπεσαν θεαματικά. Οι ίδιες οι αμερικανικές βάσεις και εγκαταστάσεις αποδείχθηκαν ευάλωτες και, ίσως, εν μέρει εγκαταλείφθηκαν και εκκενώθηκαν. Οι φύλακες χρειάστηκε να φυλάξουν τον εαυτό τους. Το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ προσθέτει στον παράγοντα “χρόνο” μία πιεστική παράμετρο: κάθε ημέρα κλεισίματος προκαλεί ανατριχίλες στην αγορά της ενέργειας και στις οικονομίες (εύθραυστες εξάλλου) όλου του κόσμου.

Η θεαματική βιτρίνα των κρατών του Κόλπου έχει πληγεί σοβαρά και είναι αμφίβολο εάν θα επανέλθει σε προηγούμενες δόξες της. Προς μεγάλη χαρά της Τουρκίας, ο κομβικός ρόλος των Εμιράτων στις παγκόσμιες αερομεταφορές περιορίζεται, ανοίγοντας στα φαραωνικά αεροδρόμια της Κωνσταντινούπολης μεγάλες προοπτικές. Και πολλά άλλα λιγότερο διακριτά.

Η προοπτική συνέχισης του πολέμου οδηγεί σε αναζήτηση νέων στρατηγικών και νέων στόχων. Οι ΗΠΑ και το Ισραήλ φέρονται ως το πλέον αμήχανο μέρος. Τυχόν καταστροφή της βιομηχανίας και των παραγωγικών κέντρων του Ιράν προσκρούει στην απειλή αντιποίνων του Ιράν με την καταστροφή των πετρελαϊκών εγκαταστάσεων και των απέναντι ακτών του Κόλπου. Κάτι τέτοιο θα ήταν αδιανόητο για την παγκόσμια οικονομία. Η ισοπέδωση της Τεχεράνης ή όποιας άλλης πόλης του Ιράν δεν έχει νόημα.

Το Ιράν ελάχιστα κοινά σημεία έχει με την Γάζα και η τακτική του Νετανιάχου (απόλυτη καταστροφή και γενοκτονία) δεν μπορεί να εφαρμοστεί εδώ. Η εστίαση στην εξόντωση της ηγεσίας έχει απελπίσει και τον Τραμπ – “Οι περισσότεροι από αυτούς (τους εναλλακτικούς ηγέτες) που είχαμε στο μυαλό μας είναι νεκροί”… και η “εναλλακτική λύση” μετά από εκείνα τα πρόσωπα είναι πλέον επίσης νεκρή…”. Οι προσπάθειες κινητοποίησης ισλαμιστών εναντίον του Ιράν ή η πρόκληση αποσχιστικών εξεγέρσεων, είναι επικίνδυνος δρόμος με απρόβλεπτες προοπτικές. Γενικώς, όλα φαίνονται πλέον δύσκολα.

Τα παραπάνω έχουν φυσικά γραφεί με βάση τα όσα ξέρουμε, που δεν είναι πολλά. Οι επόμενες ημέρες ίσως μας αποκαλύψουν περισσότερα. Προς το παρόν πάντως σκεφτόμαστε με τα στοιχεία που μας επιτρέπουν να σκεφτούμε. 

πηγή

Πολεμική βεντάλια

Γράφει ο Γιώργος Βενετσάνος

 

Το Ισραήλ και οι ΗΠΑ διεξάγουν μια μεγάλης κλίμακας στρατιωτική επιχείρηση κατά του Ιράν, η οποία ξεκίνησε στις 28 Φεβρουαρίου 2026 και αυτό παρά το ότι η Τεχεράνη εμφανιζόταν διαλλακτική στις πρόσφατες διαπραγματεύσεις για το πυρηνικό της πρόγραμμα στη Γενεύη, ενώ αποκαλύφθηκε από Αμερικανούς και Ισραηλινούς αξιωματούχους ότι οι συνομιλίες αυτές χρησιμοποιήθηκαν ως διπλωματικό προκάλυμμα για την προετοιμασία της επίθεσης. 

 

Την 1η Μαρτίου 2026, η βρετανική βάση στο Ακρωτήρι δέχτηκε πλήγμα από drone καμικάζι τύπου Shahed, προκαλώντας περιορισμένες ζημιές στον διάδρομο προσγείωσης. Αναφορές όμως κάνουν λόγο για «προβοκατόρικα» πλήγματα που στοχεύουν σε πόλεμο δια αντιπροσώπων και στην αποσταθεροποίηση του νησιού, θέτοντας την Κύπρο σε κατάσταση «κόκκινου» συναγερμού, ενώ για πρώτη φορά από το 1974, η Ελλάδα ενεργοποίησε το Ενιαίο Αμυντικό Δόγμα με την Κύπρο, αποστέλλοντας σημαντικές δυνάμεις για την ενίσχυση της αεράμυνας της νήσου. Παράλληλα μια μονάδα Patriot μετακινήθηκε στην Κάρπαθο για τη δημιουργία μιας αντιαεροπορικής «ομπρέλας» στην Ανατολική Μεσόγειο και την προστασία του εθνικού εναέριου χώρου από πιθανές απειλές drones ή πυραύλων. 

 

Αυτή η κατάσταση αποτυπώνει την εικόνα μιας γενικευμένης περιφερειακής σύρραξης που πλέον λαμβάνει διεθνείς διαστάσεις, θυμίζοντας τις πιο σκοτεινές περιόδους της ιστορίας. Η κινητοποίηση των μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων μετατρέπει την Ανατολική Μεσόγειο σε ένα «ηφαίστειο»: 

 

Γαλλία και Ιταλία στέλνουν ναυτικές δυνάμεις και αεράμυνα ενισχύοντας τον άξονα προστασίας της Κύπρου και των ενεργειακών οδών. Ενώ από Γερμανία και Αγγλία αναμένονται δυο πολεμικά τους με αεράμυνα περιοχής η εμπλοκή τους υπογραμμίζει ότι η Δύση θεωρεί την ασφάλεια του Ισραήλ και τη σταθερότητα των βάσεων στην Κύπρο ως «κόκκινη γραμμή». 

 

Η «πολεμική βεντάλια» που απλώνεται εγκυμονεί τον κίνδυνο ενός ατυχήματος ή μιας παρεξήγησης που θα μπορούσε να οδηγήσει σε απευθείας σύγκρουση μεγάλων δυνάμεων. 

 

Αυτά τα γεγονότα εφόσον συνεχιστούν οδηγούν σε οικονομική ασφυξία την Ευρώπη εφόσον αυτή είναι ο «αδύναμος κρίκος» σε αυτή την κρίση. Είναι σαφές ότι η διπλωματία έχει πλέον δώσει τη θέση της στα όπλα, και το ερώτημα δεν είναι πλέον αν θα υπάρξει κρίση, αλλά πόσο θα διαρκέσει και αν υπάρχουν περιθώρια αποκλιμάκωσης πριν η κατάσταση γίνει μη αναστρέψιμη. 

 

Πιστεύουμε ότι βρισκόμαστε σε μια πάρα πολύ επικίνδυνη κατάσταση και η Ελλάδα δεν πρέπει να έχει καμία πολεμική εμπλοκή στην υπόθεση της Μέσης Ανατολής. Η θέση της Μαδρίτης που κάνει διαχωρισμό μεταξύ των υποχρεώσεων προς το ΝΑΤΟ (αμυντικές) και των μονομερών επιχειρήσεων των ΗΠΑ (επιθετικές), αρνούμενη τη χρήση του εδάφους της για τις δεύτερες χωρίς ρητή έγκριση από το Κοινοβούλιο, ενώ μας δείχνει πως μια χώρα-μέλος της ΕΕ μπορεί να παραμένει πιστός σύμμαχος χωρίς να γίνεται τυφλός ακόλουθος στρατιωτικών επιλογών που κρίνει ότι αποσταθεροποιούν τη Μεσόγειο. Με αυτή της την στάση, η Ισπανία ενισχύει το προφίλ της στον Παγκόσμιο Νότο και στον αραβικό κόσμο, παρουσιαζόμενη ως ένας έντιμος διαμεσολαβητής που σέβεται το διεθνές δίκαιο και αποτελεί θετικό παράδειγμα για τα κράτη που απαρτίζουν την Ευρωπαϊκή Ένωση.

Πνευματικὸν μέτωπον: γεωπολιτικαί προκλήσεις τῆς Ὀρθοδοξίας εἰς τὸν σύγχρονον κόσμον

Τῆς Ντραγκάνα Τρίφκοβιτς, Γενικῆς Διευθυντρίας τοῦ Κέντρου Γεωστρατηγικῶν Μελετῶν 

 

Γιὰ νὰ κατανοήσουμε τὸν πνευματικὸ ἀγώνα στὸ πλαίσιο τῆς γεωπολιτικῆς, εἶναι ἀπαραίτητο νὰ ὁρίσουμε σαφῶς τοὺς βασικοὺς ὅρους. Ὁ πνευματικὸς ἀγώνας ἀποτελεῖ μέρος τοῦ ὑβριδικοῦ πολέμου, ὁ ὁποῖος διεξάγεται ταυτόχρονα σὲ πολλοὺς τομεῖς — πολιτικό, οἰκονομικό, πληροφοριακό, πολιτιστικὸ καὶ ἄλλους. Ἀποτελεῖ τὸ βαθύτερο καὶ πιὸ λεπτὸ στρῶμα αὐτῆς τῆς σύγκρουσης. Τὸ πνευματικὸ μέτωπο σημαίνει ἀγώνα γιὰ τὸν ἔλεγχο τοῦ ἀξιακοῦ συστήματος, τῆς συλλογικῆς ταυτότητας καὶ τοῦ πνευματικοῦ νοήματος τῶν λαῶν, μὲ στόχο τὴν ἐπιρροὴ στὸν πολιτισμικὸ προσανατολισμό, τὴν πολιτικὴ κατεύθυνση καὶ τὶς γεωπολιτικὲς ἐπιλογές. Στὸ σύγχρονο πλαίσιο ὑβριδικῶν καὶ πολιτισμικῶν συγκρούσεων, ὁ πνευματικὸς ἀγώνας πραγματοποιεῖται μέσῳ ὁρισμένων βασικῶν μηχανισμῶν:  

 

Ὑπονόμευση παραδοσιακῶν ἀξιῶν καὶ θρησκευτικῆς ταυτότητας: Στόχος εἶναι ἡ ἀποδυνάμωση τῆς πνευματικῆς ρίζας τῶν λαῶν καὶ ἡ κατάρρευση τοῦ στηρίγματος στὴν παράδοση καὶ τὴν πίστη. 

 

Βίαιη ἐπιβολὴ νέων πολιτιστικῶν προτύπων: Μέσῳ τῶν μέσων ἐνημέρωσης, τῆς ἐκπαίδευσης, τοῦ πολιτισμοῦ καὶ τῆς βιομηχανίας ψυχαγωγίας ἐπιχειρεῖται ἡ ἀντικατάσταση τοῦ ἐγχώριου ἀξιακοῦ συστήματος μὲ ξένα πρότυπα. 

 

Δυσφήμιση πνευματικῶν αὐθεντιῶν: Ἐπιθέσεις στὸν κλῆρο, στοὺς πνευματικοὺς διδασκάλους καὶ στοὺς θεσμοὺς ἀφήνουν τὸν λαὸ χωρὶς ἠθικὸ προσανατολισμό. 

 

Δημιουργία ἐσωτερικῶν διαιρέσεων σὲ ἀξιακή βάση: Πολώσεις, ὅπως «παραδοσιακὸ vs. μοντέρνο» ἢ «συντηρητικὸ vs. φιλελεύθερο» ἀποδυναμώνουν τὴν κοινότητα. 

 

Σχετικοποίηση τοῦ καλοῦ καὶ τοῦ κακοῦ: Καταστρέφονται σαφῆ ἠθικὰ κριτήρια καὶ δημιουργεῖται σύγχυση, ὁδηγώντας σὲ περιβάλλον ἀνασφάλειας καὶ ἀστάθειας. 

 

Καταστροφὴ ἠθικῶν κανόνων μὲ ἐθνικὸ χαρακτήρα: Ὑποβάθμιση ἐθίμων, ἀξιῶν, οἰκογένειας, πατριωτισμοῦ, θρησκευτικῶν ἑορτῶν καὶ συμβόλων. 

 

Ὅλοι αὐτοὶ οἱ μηχανισμοὶ μαζὶ ἀποτελοῦν τὴ βάση τῆς διαδικασίας ἀντιστροφῆς ἀξιῶν. Μέσῳ αὐτῶν πραγματοποιεῖται συστηματικὴ ἀνατροπὴ τῶν ἠθικῶν μέτρων, κατάρρευση τοῦ παραδοσιακοῦ συστήματος προσανατολισμοῦ καὶ ἀντικατάσταση βαθιὰ ριζωμένων ἀξιῶν μὲ ἀντίθετα πρότυπα συμπεριφορᾶς καὶ πίστης. Ἡ οὐσία τῆς ἀντιστροφῆς ἀξιῶν εἶναι ἡ στέρηση τοῦ λαοῦ ἀπὸ σαφεῖς ἠθικοὺς προσανατολισμοὺς καὶ πνευματικὰ στηρίγματα, καθιστώντας τον εὐάλωτο στὶς συνθῆκες τῶν σύγχρονων γεωπολιτικῶν συγκρούσεων. 

 

Σὲ γεωπολιτικὸ ἐπίπεδο, ὁ κύριος ἀντίπαλος τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι τὸ δυτικὸ φιλελεύθερο-παγκοσμιοποιητικὸ μπλὸκ — οἱ Ἡνωμένες Πολιτεῖες, τὸ ΝΑΤΟ καὶ ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση — σὲ συνδυασμὸ μὲ τὶς τοπικὲς φιλοδυτικὲς δομές. Ἕνας ἀπὸ τοὺς λόγους τῆς ἐπίθεσης κατὰ τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι ἡ φύση της, ἡ ἀνθρωπολογία καὶ τὸ ἀξιακὸ της σύστημα ποὺ δὲν μποροῦν νὰ ἐνταχθοῦν στὸ ἰδεολογικὸ πλαίσιο τοῦ παγκοσμιοποιητισμοῦ. 

 

Ἡ Ὀρθοδοξία δὲν ἀποδέχεται τὴ σχετικοποίηση τῆς ἠθικῆς, τῶν ἔμφυλων κατηγοριῶν καὶ τῆς οἰκογενειακῆς δομῆς, ἐνῶ οἱ παγκοσμιοποιητικὲς ἀντιλήψεις ἐπιδιώκουν αὐτὲς οἱ ἰδέες νὰ γίνουν καθολικὸ «πρότυπο». Γιὰ τήν παγκοσμιοποίηση, ἡ Ὀρθοδοξία ἀποτελεῖ ἀσύμβατο πολιτισμικὸ μοντέλο, ἱκανὸ νὰ διατηρήσει τὴν πολιτιστικὴ ταυτότητα, τὴ ἠθικὴ δομὴ καὶ τὴν πνευματικὴ συνοχὴ τῶν λαῶν, γεγονὸς ποὺ τὴν καθιστᾶ φυσικὸ ἐμπόδιο στὰ σχέδια τῆς παγκοσμιοποίησης. 

 

Ἡ ἀμερικανικὴ ἐξωτερικὴ πολιτικὴ 

 

Ἡ ἀμερικανικὴ ἐξωτερικὴ πολιτικὴ βασίζεται σὲ ἕνα συνδυασμὸ διατήρησης τῆς παγκόσμιας ἡγεμονίας, προώθησης φιλελεύθερων οἰκονομικῶν καὶ πολιτικῶν ἀξιῶν καὶ στρατιωτικῆς ἰσχύος ὡς ἐργαλείου γιὰ τὴ διατήρηση τῆς παγκόσμιας τάξης σύμφωνα μὲ τὰ ἀμερικανικὰ μέτρα. Τὸ δόγμα τοῦ Wolfowitz ἀπὸ τὸ 1992 διατύπωσε τὴ στρατηγικὴ τῶν ΗΠΑ ὡς ὑπερδύναμης ποὺ δὲν πρέπει νὰ ἐπιτρέψει τὴν ἐμφάνιση γεωπολιτικοῦ ἀντιπάλου. Στὸ πλαίσιο αὐτό, ἡ Ρωσία ἀναγνωρίστηκε ὡς πιθανὸς γεωπολιτικὸς ἀντίπαλος λόγῳ τοῦ μεγέθους, τῶν πόρων καὶ τῆς στρατιωτικῆς ἰσχύος της. Ἡ Δύση ἀντιλαμβάνεται τὴν Ὀρθοδοξία ὡς «στοιχεῖο ἀντίστασης» στὴ γεωπολιτικὴ σύγκρουση μὲ τὴ Ρωσία, ὅπου ἡ κρατικὴ παράδοση καὶ ἡ Ὀρθοδοξία ἐπανενώνονται. 

 

Οἱ ἐπιθέσεις κατὰ τῆς Ὀρθοδοξίας ἀπὸ τὸ δυτικὸ φιλελεύθερο-παγκοσμιοποιητικὸ μπλὸκ πραγματοποιοῦνται ἔμμεσα, μέσῳ δύο κέντρων: τοῦ Βατικανοῦ καὶ τοῦ Φαναρίου (Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως). Οἱ ἱστορικὲς σχέσεις αὐτῶν τῶν κέντρων μὲ τὰ παγκόσμια κέντρα ἐξουσίας δείχνουν μακροχρόνιες ἀλληλεπιδράσεις, ἀλλὰ ἐδῶ θὰ ἐπικεντρωθοῦμε στὶς πιὸ πρόσφατες ἐξελίξεις. 

 

Ἡ πρόσφατη ἐπίσκεψη τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου στὶς ΗΠΑ, ἀναλυτικὰ ἐξετασμένη στὸ κείμενο «Ἀπὸ τὸν Χριστὸ στὴ CIA: γεωπολιτικὸς μετασχηματισμὸς τῆς Κωνσταντινουπόλεως», ἀντιπροσωπεύει κάτι περισσότερο ἀπὸ μία τυπικὴ διπλωματικὴ ἀποστολή. Συμβολίζει τὴ μετατροπὴ τῆς πνευματικῆς λειτουργίας σὲ γεωπολιτικὸ ἐργαλεῖο. 

 

Ὁ οἰκουμενισμὸς καὶ ἡ «διαχριστιανικὴ συνεργασία», ποὺ συχνὰ παρουσιάζονται ὡς συμφιλιωτικὴ χειρονομία, ἀποκτοῦν ἰδιοτελῆ διάσταση. Λειτουργοῦν ὡς μέσο γιὰ τὴν ἀπόκτηση ὑποστήριξης ἀπὸ ἰσχυρὰ οἰκονομικὰ καὶ πολιτικὰ κέντρα, συμπεριλαμβανομένων δωρητῶν, ἑταιρειῶν καὶ δυτικῶν μὴ κυβερνητικῶν παραγόντων. Τὸ πρόγραμμα τῆς ἐπίσκεψης περιλάμβανε συμμετοχὴ στὴ Σύνοδο Concordia, ποὺ συγκεντρώνει παγκόσμιους ἡγέτες στὸν ἐπιχειρηματικό, κυβερνητικὸ καὶ μὴ κερδοσκοπικὸ τομέα, καθὼς καὶ ἐκδήλωση ποὺ ὀργανώθηκε ἀπὸ τὸν ραββῖνο Arthur Schneier, πρόεδρο τοῦ Ἱδρύματος «Appeal of Conscience» στὸ Rockefeller Center. 

 

Ἕνα τέτοιο πρόγραμμα δείχνει τὴ χρήση τοῦ θρησκευτικοῦ τίτλου γιὰ πρόσβαση σὲ κοσμικοὺς πόρους, γεγονὸς ποὺ θέτει ὑπὸ ἀμφισβήτηση τὴν εἰλικρίνεια τῆς πνευματικῆς διακονίας: εἶναι προτεραιότητα ἡ σωτηρία τῶν ψυχῶν ἢ ἡ ἐξασφάλιση χρημάτων, πολιτικῆς ἰσχύος καὶ ἐπιρροῆς; Ἡ ἀντικατάσταση τῆς δογματικῆς καὶ κανονικῆς αὐθεντικότητας μὲ τὸν πραγματισμὸ συνιστᾶ προδοσία τῆς παράδοσης καὶ τῶν ἐσωτερικῶν αὐθεντιῶν τῆς Ὀρθοδοξίας, καταρρίπτοντας τὰ θεμέλια τῆς πνευματικῆς ἀποστολῆς τῆς Ἐκκλησίας. 

 

Ἡ ἐπίσκεψη τοῦ Πάπα Λέοντος ΙΔ΄ στὴν Τουρκία καὶ ἡ συνάντησή του μὲ τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο στὴ Νίκαια ἀποτελεῖ ἀκόμη ἕνα βῆμα τῶν οἰκουμενιστικῶν πρωτοβουλιῶν, οἱ ὁποῖες ἐξωτερικὰ παρουσιάζονται ὡς ἐνθάρρυνση τῆς χριστιανικῆς ἑνότητας, ἀλλά μὲ πραγματικὸ στόχο τὴν ὑποταγὴ τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἐπιφανειακά, ἡ κοινὴ ἀνάγνωση τοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως τῆς Νίκαιας-Κωνσταντινουπόλεως χωρὶς τὸ λατινικὸ πρόσθετο filioque συμβολίζει τὴν εἰρήνευση Ἀνατολῆς καὶ Δύσης. Ὡστόσο, αὐτὲς οἱ συναντήσεις ἀντανακλοῦν γεωπολιτικὰ καὶ ἰδεολογικὰ συμφέροντα τῶν δυτικῶν παγκοσμιοποιητικῶν δομῶν καὶ ὄχι πραγματικὴ πνευματικὴ ἢ δογματικὴ ἁρμονία. 

 

Οἱ οἰκουμενιστικὲς πρωτοβουλίες τοῦ Πατρ. Βαρθολομαίου, συμπεριλαμβανομένης τῆς ὑποστήριξης στὴ δημιουργία νέων «αὐτοκεφάλων» ἐκκλησιῶν, ὅπως ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας καὶ ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Μαυροβουνίου, ἔχουν ὡς στόχο τὴ δημιουργία θρησκευτικῶν δομῶν ἐλεγχόμενων, ποὺ νὰ ἐντάσσονται εὐκολότερα στὰ συμφέροντα τῆς Δύσης. Ἔτσι ἡ φαναριώτικη προσέγγιση ὁδηγεῖ σὲ συμβιβασμὸ μὲ τὴν παράδοση καὶ τοὺς κανόνες, ἀνοίγοντας χῶρο γιὰ τὴν ἐργαλειοποίηση τῆς θρησκείας σὲ πολιτικοὺς σκοπούς, ἐπιδιώκοντας τὴν ἑνότητα μὲ τοὺς παπικούς καὶ ταυτόχρονα καταστρέφοντας τὴν ἑνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας. 

 

Συμπέρασμα 

 

Ἡ αὐξανόμενη ἀναζήτηση γιὰ τὴν Ὀρθοδοξία δείχνει ὅτι οἱ ἄνθρωποι ἐπιζητοῦν πνευματικὴ σταθερότητα καὶ στήριγμα σὲ ἀβέβαιους καιρούς. Ὡστόσο, τὰ δυτικὰ κέντρα ἐξουσίας μέσῳ τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως ἐπιδιώκουν νὰ ἐγκαθιδρύσουν μία«ἐλεγχόμενη Ὀρθοδοξία», ὑποταγμένη στὰ γεωπολιτικὰ συμφέροντα. 

 

Ἡ ἀνάλυση τῆς δράσης τοῦ Πατριάρχη Βαρθολομαίου δείχνει ὅτι αὐτὴ δὲν κατευθύνεται πρὸς τὴν ἀληθινὴ ἑνότητα τῆς Ὀρθοδοξίας, ἀλλὰ ὑπηρετεῖ πολιτικὲς καὶ γεωπολιτικὲς φιλοδοξίες. Ἡ ἀπουσία ἄλλων ὀρθοδόξων Πατριαρχῶν ἀπὸ τὸν ἑορτασμὸ τῆς 1700ῆς ἐπετείου τῆς Α΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου δείχνει καθαρὰ τὴν περιορισμένη ἱκανότητα τῶν φαναριώτικων προσπαθειῶν νὰ ἐπιδείξουν «πανχριστιανικὴ ἑνότητα». Ἀπὸ τοὺς 14 ἐναπομείναντες προκαθημένους τῶν κατὰ τόπους Ἐκκλησιῶν, παρευρέθηκε μόνο ἕνας, ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Θεόδωρος Β΄, ποὺ φέρει τὸν τίτλο καὶ πατριάρχη καὶ πάπα. Δύο προκαθήμενοι τῶν λεγόμενων Ἀρχαίων Ἐκκλησιῶν – οἱ Πατριάρχες Ἱεροσολύμων καὶ Ἀντιοχείας – ἀρνήθηκαν νὰ παραστοῦν στὸν ἑορτασμό. Αὐτὸ δείχνει ὅτι ἀντὶ γιὰ πραγματικὴ συνοδικότητα, ἐμφανίζεται ἡ πραγματικότητα ἐσωτερικῶν σχισμάτων καὶ περιορισμένης ἐξουσίας. 

 

Αὐτὸ ἐπιβεβαιώνει τὸν κίνδυνο νὰ χρησιμοποιεῖται ἡ θρησκεία ὡς ἐργαλεῖο γεωπολιτικῶν καὶ πολιτικῶν στόχων, ὑπὸ τὸ πρόσχημα τῆς μέριμνας γιὰ τὴν «ἑνότητα», ἐνῶ παραμελεῖται ἡ πνευματικὴ ρίζα τῆς Ἐκκλησίας. Ἡ ἀληθινὴ ὀρθόδοξη ἑνότητα εἶναι δυνατὴ μόνο μέσῳ ἐπιστροφῆς ἐν μετανοίᾳ στὴν παράδοση, συνοδικῆς ἐπίλυσης τῶν σχισμάτων καὶ εὐχαριστιακῆς κοινωνίας ὅλων τῶν κατὰ τόπους Ἐκκλησιῶν, καὶ ὄχι μέσῳ ἐξωτερικῶν γεωπολιτικῶν ἑλιγμῶν. Γι’ αὐτὸ γιὰ τὴ σημερινὴ Ὀρθοδοξία εἶναι κρίσιμη ἡ διατήρηση τῆς παράδοσης, τῆς αὐστηρῆς τηρήσεως τῶν ἱερῶν κανόνων, καὶ τῆς συνοδικότητας, ὥστε ἡ πίστη νὰ παραμείνει ἀληθινὴ καὶ ἀνθεκτικὴ στὸν πνευματικὸ ἀγώνα. 

 

* Ὁμιλία ἀπὸ τὴν Διεθνῆ Διάσκεψιν «Ἡ Σταύρωση τῆς Ὀρθοδοξίας στὸν 21ο αἰώνα: πνευματικοὶ πόλεμοι, οἰκουμενιστικὴ ἐπίθεση καὶ παγκόσμια πολιτική», ἡ ὁποία ὠργανώθη ἀπὸ τὸ Κέντρον Γεωστρατηγικῶν Μελετῶν τὴν 4ην Δεκεμβρίου 2025 εἰς τὸ Βελιγράδι.

 

πηγή

Περί πνευματικής δημιουργίας και λύτρωσης των συγγραφέων από την ασυδοσία πολλών εκδοτών

Σύνταξη - Επιμέλεια κειμένου 

Ντόρα Σκορδαλάκη - https://xpress-news.gr/ 

 

Η πνευματική εργασία δεν είναι Φιλοδώρημα… Σοβαρές Αναφορές για τον Ρόλο του ΟΣΔΕΛ στην Προστασία των Συγγραφέων – Σοβαρά ερωτήματα για τη θεσμική προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων και τη λειτουργία της εκδοτικής αγοράς θέτει ο οικονομολόγος και συγγραφέας Κώστας Λάμπος, καταγγέλλοντας ένα «καθεστώς αορατότητας» που πλήττει χιλιάδες δημιουργούς . «Αόρατοι Συγγραφείς» σε μια Ανεξέλεγκτη Αγορά Βιβλίου… δεν απολαμβάνουν την ίδια μεταχείριση απόδοσης δικαιωμάτων – Ποιος ελέγχει την τήρηση των συμβάσεων;… Σκιές στην αγορά και «on demand» παραγωγή… Ζητείται Διαφάνεια!

 

· Σοβαρές Αναφορές για τον Ρόλο του ΟΣΔΕΛ στην Προστασία των Συγγραφέων 

 

· Σοβαρά ερωτήματα για τη θεσμική προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων και τη λειτουργία της εκδοτικής αγοράς θέτει, με αλλεπάλληλες παρεμβάσεις του από το 2016 έως σήμερα, ο οικονομολόγος και συγγραφέας Κώστας Λάμπος, καταγγέλλοντας ένα «καθεστώς αορατότητας» που όπως υποστηρίζει πλήττει χιλιάδες δημιουργούς. 

 

· Με επιστολές του προς τον Οργανισμό Συλλογικής Διαχείρισης Έργων του Λόγου (ΟΣΔΕΛ) αλλά και προς το Υπουργείο Πολιτισμού, ο κ. Λάμπος κάνει λόγο για ένα «μεγάλο έγκλημα σε βάρος των συγγραφέων», υποστηρίζοντας ότι το ισχύον πλαίσιο αφήνει εκτεθειμένους τους δημιουργούς απέναντι σε ανεξέλεγκτες εκδοτικές πρακτικές και σε στρεβλώσεις της αγοράς. 

 

· «Αόρατοι συγγραφείς» και «αόρατα βιβλία» 

 

· Κεντρικό σημείο της κριτικής του αποτελεί η “μη αναγνώριση” των συλλογικών τόμων από τον ΟΣΔΕΛ στο πλαίσιο των προγραμμάτων διανομής δικαιωμάτων. Όπως επισημαίνει, έργα με σημαντική επιστημονική και διεπιστημονική συμβολή, στα οποία συμμετέχουν πολλοί συγγραφείς με εκτενή κείμενα (60-70 σελίδων και άνω), συχνά δεν απολαμβάνουν την ίδια μεταχείριση με μονογραφίες αντίστοιχης ή και μικρότερης έκτασης. 

 

· Ιδιαίτερη αναφορά κάνει στους επιμελητές συλλογικών τόμων, οι οποίοι επωμίζονται το βάρος της οργάνωσης, της επιμέλειας, της συγγραφής προλόγου και της συνολικής επιστημονικής ευθύνης, χωρίς να αναγνωρίζονται ισότιμα ως δικαιούχοι. «Δεν μπορεί να υπάρχουν αόρατα βιβλία και αόρατοι συγγραφείς», τονίζει χαρακτηριστικά, καλώντας τον ΟΣΔΕΛ να επανεξετάσει τα κριτήρια ένταξης και απόδοσης δικαιωμάτων. 

 

· Από την πλευρά του, ο ΟΣΔΕΛ έχει επισημάνει ότι οι καταστατικοί του σκοποί αφορούν αποκλειστικά τη συλλογική διαχείριση και προστασία πνευματικών δικαιωμάτων και όχι την επίλυση διαφορών μεταξύ συγγραφέων και εκδοτών. Η θέση αυτή, ωστόσο, δεν ικανοποιεί τον κ. Λάμπο, ο οποίος διερωτάται πώς μπορεί να υπάρξει ουσιαστική προστασία πνευματικής ιδιοκτησίας όταν σε πολλές περιπτώσεις οι συγγραφείς χρηματοδοτούν οι ίδιοι την έκδοση των έργων τους, χωρίς διαφανή λογοδοσία ή ουσιαστική απόδοση δικαιωμάτων. 

 

· Σκιές στην αγορά και «on demand» παραγωγή 

 

· Στις παρεμβάσεις του θίγει επίσης το ζήτημα της «on demand» παραγωγής βιβλίων, υποστηρίζοντας ότι η κατάργηση αποθηκών από εκδότες με αιτιολογία τη φορολόγηση αποθεμάτων έχει οδηγήσει σε πρακτικές διακίνησης βιβλίων με αδιαφάνεια, δημιουργώντας έναν φαύλο κύκλο παραοικονομίας που πλήττει τόσο το Δημόσιο όσο και τους δημιουργούς. 

 

· Ο ίδιος ζητά θεσμικές παρεμβάσεις, ενίσχυση της διαφάνειας στις συμβάσεις συγγραφέων–εκδοτών και σαφές πλαίσιο ελέγχου, ώστε να αποτραπεί όπως αναφέρει η εκμετάλλευση της πνευματικής εργασίας. 

 

· Ένα ευρύτερο θεσμικό ζήτημα 

 

· Το θέμα που αναδεικνύεται δεν αφορά μόνο μια μεμονωμένη καταγγελία, αλλά ανοίγει μια ευρύτερη συζήτηση για τη θέση του συγγραφέα στην ελληνική εκδοτική πραγματικότητα. 

 

· Ποιος ελέγχει την τήρηση των συμβάσεων; 

 

· Πώς διασφαλίζεται η ισότιμη αναγνώριση όλων των μορφών πνευματικού έργου;

Και τελικά, επαρκεί το υφιστάμενο θεσμικό πλαίσιο για να προστατεύσει ουσιαστικά τον δημιουργό; 

 

· Η απάντηση στα ερωτήματα αυτά παραμένει ανοιχτή. 

 

· Ωστόσο, η επιμονή ενός συγγραφέα επί σχεδόν μία δεκαετία φέρνει ξανά στο προσκήνιο την ανάγκη διαλόγου για τη διαφάνεια, τη λογοδοσία και τη δικαιοσύνη στον χώρο του βιβλίου. 

 

· «Δεν Υπάρχουν Αόρατοι Συγγραφείς – Υπάρχει Θεσμικό Κενό» 

· Λυτρώστε τους Συγγραφείς από τους Ανεξέλεγκτους Εκδότες 

 

Διαβάστε τις επίσημες επιστολές του κ. Κώστα Λάμπου ΕΔΩ

 

Ενδεικτικά μία από τις επιστολές 

 

Ανοικτή επιστολή του συγγραφέα Κώστα Λάμπου, περί «ατομικής πνευματικής ιδιοκτησίας», δημιουργίας, παραγωγής και διακίνησης βιβλίων και άλλων πνευματικών έργων. 

 

ΑΝΟΙΧΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ 

Χαϊδάρι, 12 Ιουλίου 2017 

Προς

την Υπουργό Πολιτισμού, κυρία Λυδία Κονιόρδου, grplk@culture.gr, 

τον Υπουργό Παιδείας και Έρευνας, κύριο Κώστα Γαβρόγλου,, k.gavroglou@parliament.gr 

 

Κοινοποίηση: 

ΟΣΔΕΛ, info@osdel.gr, 

Ένωση Ελληνικού Βιβλίου (ΕΝ.ΕΛ.ΒΙ) info@enelvi.gr 

Εταιρεία Ελλήνων Θεατρικών Συγγραφέων info@eeths.gr 

Εταιρεία Ελλήνων Λογοτεχνών (Ε.Ε.Λ) eel@otenet.gr 

Εταιρεία Συγγραφέων info@authors.gr

Κύκλος Ποιητών info@poetscircle.gr

Σύλλογος Ελληνικού Επιστημονικού Βιβλίου (ΣΕΕΒΙ) seebi.gr@gmail.com 

Σύλλογος Εκδοτών Βιβλίου Αθηνών (Σ.Ε.Β.Α.) info@seva.gr

Σύνδεσμος Εκδοτών Βιβλίου (Σ.ΕΚ.Β) books@sekb.gr, 

 

Θέμα: Περί «ατομικής πνευματικής ιδιοκτησίας», δημιουργίας, παραγωγής και διακίνησης βιβλίων και άλλων πνευματικών έργων.

 

Υπάρχουν πολλοί πονηροί μύθοι που δημιουργούν μια θολούρα γύρω από το θέμα της λεγόμενης ατομικής πνευματικής ιδιοκτησίας που διατηρούνται με την πίεση ισχυρών ομάδων συμφερόντων και όσον αφορά στο βιβλίο με κύρια δύναμη κρούσης το από μεγάλους εκδότες αποτελούμενο εκδοτικό κατεστημένο, ο σκληρός πυρήνας του οποίου ελέγχει την παραγωγή και την αγορά του βιβλίου με τρόπο που εκμεταλλεύεται συγγραφείς, μικροεκδότες, βιβλιοπωλεία, βιβλιοθήκες και αναγνωστικό κοινό, διαμορφώνοντας μια νοσηρότητα που πρέπει να αντικατασταθεί από έναν εξορθολογισμό με υπεύθυνη παρέμβαση της Πολιτείας.

 

Μια παρέμβαση που θα στηρίζεται στην παραδοχή ότι στην επιστήμη, στις τέχνες και στον πολιτισμό δεν υπάρχει παρθενογένεση γιατί το πνευματικό έργο του καθενός μας ακουμπάει στο έργο όλων των προγενέστερων γενεών και συνεπώς αποτελεί δημιούργημα και πλούτο της κοινωνίας και ολόκληρης της ανθρωπότητας, τον οποίο θα έπρεπε να διαχειρίζεται η εκάστοτε Πολιτεία για λογαριασμό ολόκληρης της κοινωνίας, αποκλείοντας την στεγνή εμπορευματοποίηση της Γνώσης και του βιβλίου και ενθαρρύνοντας την ατομική και συλλογική δημιουργία αντίστοιχων επιστημονικά έγκυρων και κοινωνικά χρήσιμων έργων.

 

Αυτό δεν σημαίνει ότι η προσφορά του καθενός συντελεστή παραγωγής και διακίνησης του βιβλίου δεν πρέπει να αμείβεται ανάλογα με τη συμμετοχή του σ αυτή τη διαδικασία και σύμφωνα με σαφείς κανόνες και ρητούς κανονισμούς της Πολιτείας που δεν θα αδικούν κανέναν, πράγμα που δεν συμβαίνει μέχρι σήμερα στην πράξη, αφού ο κύριος συντελεστής παραγωγής βιβλίου, ο συγγραφέας, βρίσκεται εκτεθειμένος στην ασυδοσία των περισσότερων και ισχυρότερων εκδοτών που τους επιβάλλουν λεόντειους όρους συνεργασίας, με εξαίρεση ίσως τους λεγόμενους εμπορικούς συγγραφείς τα έργα των οποίων αποτελούν και εργαλεία πνευματικής και πολιτικής χειραγώγησης της κοινωνίας.

 

Είναι γνωστό λ. χ. ότι πολλοί μη ex officio προνομιούχοι συγγραφείς αναγκάζονται συχνά να πληρώσουν την έκδοση των βιβλίων τους με μόνη την «καλή πίστη», χωρίς καμιά έγγραφη δέσμευση των εκδοτών και χωρίς καμιά δυνατότητα να παρακολουθούν την κίνηση των βιβλίων τους τόσο σε επίπεδο αντιτύπων και επανέκδοσης, όσο και σε επίπεδο διακίνησης και πώλησης, με αποτέλεσμα η λεγόμενη ατομική πνευματική ιδιοκτησία των συγγραφέων να αποτελεί γράμμα κενό περιεχομένου. 

 

Για τα σχετικά με αυτό το κερδοφόρο, αλλά βιβλιοκτόνο χάος της βιβλιοπαραγωγής στη χώρα μας απευθύνθηκα αρκετές φορές στον ΟΣΔΕΛ και πρόσφατα και στην υπουργό πολιτισμού, χωρίς ωστόσο να τύχω απάντησης. 

 

Αυτός είναι και ο λόγος της ανοιχτής επιστολής με αφορμή τη νέα δημόσια διαμάχη μεταξύ του βιβλιοεκδοτικού κατεστημένου και της Πολιτείας που προσπαθεί να μετριάσει κάπως την αδικία σε βάρος των βιβλιοθηκών, των αναγνωστών γενικά, των φοιτητών και των ερευνητών με την διευκόλυνση της φτηνότερης μελέτης και της επιστημονικής έρευνας με την ελεύθερη αναπαραγωγή για μη εμπορικούς σκοπούς έργων, βιβλίων και άλλων δημοσιεύσεων

 

Είναι εντυπωσιακό ότι όλη σχεδόν η επιχειρηματολογία των «φορέων» κινείται τάχα γύρω από τους συγγραφείς. Αυτό όμως δεν ισχύει για όλους τους συγγραφείς αλλά για τους ex officio προνομιακούς συγγραφείς πανάκριβα κοστολογημένων και όχι σπάνια αμφιβόλου αξίας πανεπιστημιακών συγγραμμάτων που έχουν προκαταβολικά και για σειρά ετών εξασφαλισμένες πωλήσεις για να πλουτίζουν οι ίδιοι και οι εκδότες τους σε βάρος της παιδείας, της κοινωνίας και του δημόσιου ταμείου που κάνουν την παιδεία ακριβότερη και δυσκολότερη. 

 

Αυτό όμως το σύστημα ισχύει μόνο στην Ελλάδα, ίσως και σε κάποιες τριτοκοσμικές χώρες, γιατί σε όλες τις άλλες χώρες η εκπαίδευσης λειτουργεί με το σύστημα του ανοιχτού συγγράμματος, που σημαίνει ότι το κράτος δεν αγοράζει πανάκριβα συγγράμματα για να τα προσφέρει δωρεάν τους φοιτητές, γιατί η εκπαίδευση στηρίζεται στην θεματικά οργανωμένη βιβλιογραφία που δίνει τη δυνατότητα στους φοιτητές να φωτοτυπούν τα σχετικά με το θέμα τους κεφάλαια των βιβλίων που τους δίνει τη δυνατότητα να μορφώνονται στη βάση των πολλών και διαφορετικών απόψεων και να μην περιορίζονται στη μία, μονότονη και μοναδική του συγγράμματος του εξεταστή καθηγητή τους. 

 

Συνεπώς ο ισχυρισμός ότι η τροπολογία που προωθείται βλάπτει τους συγγραφείς δεν είναι ισχυρός γιατί οι κοινοί θνητοί συγγραφείς έτσι κι αλλιώς δεν έχουν καμιά εποπτεία πάνω στην κίνηση των βιβλίων τους και είναι παντελώς απροστάτευτοι. Το γεγονός ότι αυτοί οι συγγραφείς δεν καταγγέλλουν τις σε βάρος τους αδικίες δείχνει ότι αποφεύγουν τη σύγκρουσή τους με τους εκδότες για να μπορούν έστω και κάτω από αυτές τις συνθήκες να επιστρέψουν στην κοινωνία όσα μπορούν από αυτά που της οφείλουν. Αλήθεια είναι ότι θα περιορίσει την κερδοσκοπία των μεγαλοεκδοτών, τον πλουτισμό των προνομιακών συγγραφέων, αλλά θα διευκολύνει την ελεύθερη πρόσβαση στη Γνώση μεγαλύτερων στρωμάτων της κοινωνίας. Η Πολιτεία μπορεί και πρέπει να ξαναδεί συνολικά τα προβλήματα του χώρου του βιβλίου και να θεσμοθετήσει κανόνες και νόμους που θα αποκλείουν την αισχροκέρδεια, την φοροδιαφυγή, την εκμετάλλευση με αντικείμενο το βιβλίο, που θα κατοχυρώνουν τα λογικά δικαιώματα όλων των συντελεστών παραγωγής βιβλίου και θα προσφέρουν φτηνό και χρήσιμο βιβλίο στο αναγνωστικό κοινό. 

 

Με τιμή 

Κώστας Λάμπος

 

Διαβάστε περισσότερα στην πηγή ΕΔΩ