Η δημοκρατία απειλείται από τους «προστάτας» της

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

 

«Η δημοκρατία απειλείται από τους “προστάτας” της».

Μία κομβικής σημασίας αλήθεια, γραμμένη σε περιοδικό του 1963, η οποία είναι και διαχρονική, αφού η αξία της διατηρείται αναλλοίωτη μέχρι σήμερα.

Οι σημερινοί κρυπτοδικτάτορες, Φαρισαίοι ψευτο-δημοκράτες, επικαλούνται συνεχώς το όνομα της δημοκρατίας για να συγκαλύψουν το ανύπαρκτο ουσιαστικό της αντίκρισμα.

Οι λεγόμενες «δυνάμεις του δημοκρατικού τόξου» είναι οι προβατόσχημοι λύκοι που αυτοδιαφημίζονται ως «προστάτες» της δημοκρατίας, ενώ, στον ανάποδο κόσμο μας, γνωρίζουμε πλέον άριστα ότι οι «προστάτες» αυτοί δεν είναι παρά οι ύπουλοι «εχθροί» της δημοκρατίας.

Η φράση-κλειδί «η δημοκρατία απειλείται από τους “προστάτας” της» μπορεί να χρησιμοποιηθεί προπαγανδιστικά απ’ οποιονδήποτε, όχι μόνο από εκείνους που θέλουν να ξεγυμνώσουν τους ραδιούργους βιαστές της δημοκρατίας, αλλά και από εκείνους που υποδύονται τους «προστάτες» της φορώντας την μάσκα και τα γάντια του δημοκράτη.

Διότι σε ΟΛΟΥΣ αρέσει να αυτοπροσδιορίζονται ως «προστάτες» της δημοκρατίας. Το πρόβλημα είναι να μπορεί να ξεχωρίσει ο λαός τους λύκους από τους τσοπάνηδες, πράγμα πολύ δύσκολο, αφού αμφότεροι κρατούν στα χέρια τους την «φυσαρμόνικα της δημοκρατίας», παίζοντας συνεχώς την αμφίσημη μελωδία της:

Παρότι οι νότες είναι ακριβώς ίδιες, η μελωδία των γνήσιων προστατών είναι αφυπνιστική, ενώ εκείνη των Φαρισαίων προστατών είναι νανουριστική.

Αλλά τι είναι αφυπνιστικό και τι νανουριστικό αποτελεί ζήτημα σχετικό-υποκειμενικό.

Γι’ αυτό απαιτείται η εύρεση κάποιου αντικειμενικού κριτηρίου. Τέτοιο κριτήριο είναι η έμπρακτη αγάπη για την πατρίδα, η οποία αντικατοπτρίζεται σε μια σημαντική αυτοθυσία.

Μόνο όταν το παιδί δει τον πατέρα του ή την μητέρα του να προτάσσει τα στήθη του για να το σώσει από έναν κίνδυνο, γνωρίζει γι’ αυτούς ότι είναι πράγματι οι γνήσιοι γονείς του.

Ερωτάται λοιπόν: Όλοι αυτοί οι πολιτικοί από τα γνωστά τζάκια, οι σύγχρονοι κοτζαμπάσηδες, που μας κυβερνούν εναλλάξ μετά την δολοφονία του Καποδίστρια, νομίζοντας ότι είναι ιδιοκτήτες της πολυβασανισμένης Ελλάδος, τι ακριβώς έχουν θυσιάσει για την πατρίδα;

Μήπως τίποτε απολύτως δεν έχουν θυσιάσει αλλά από την πολλή εξουσία και το άφθονο χρήμα έχουν αφηνιάσει;

Οι παραπάνω αράδες δημοσιεύθηκαν στον λογαριασμό που διατηρώ στο facebook. Η απήχηση της ανάρτησης υπήρξε απογοητευτική, μολονότι πίστευα ότι η εντός ολίγων γραμμών ανάλυση της φράσης «η δημοκρατία απειλείται από τους “προστάτας” της» αποτύπωνε την ουσία του προβλήματος που μαστίζει όχι μόνο την δική μας χώρα αλλά κάθε χώρα που επισήμως έχει δημοκρατικό πολίτευμα και κυβερνάται από… δημοκράτες πολιτικούς, οι οποίοι, όμως, με τα λόγια και με τα έργα τους, αποδεικνύουν ότι διαπρέπουν ως δεινοί προπαγανδιστές που προσπαθούν να αποκρύψουν την εξής ζοφερή αλήθεια:

Ότι το Σύνταγμα ως καταστατικός χάρτης της δημοκρατίας και της ελευθερίας αποτελεί μια ελκυστική βιτρίνα πίσω από την οποία παραμονεύουν αμέτρητα δηλητηριώδη φίδια που καταβροχθίζουν μέρα με την μέρα ό,τι αποτελεί την πεμπτουσία της δημοκρατίας, δηλ. την λαϊκή κυριαρχία.

Είναι δε τόσο δυσθεώρητο το θράσος των πολιτικών που αυτοδιαφημίζονται ως «δημοκράτες», που, ενώ ανασκολοπίζουν κατά τρόπο κραυγαλέο και κατ’ εξακολούθησιν το Σύνταγμα, εξακολουθούν να «ορκίζονται» στις θεμελιώδεις αρχές του.

Το πρόβλημα που θίγω εδώ είχα αναλύσει πριν από δύο χρόνια σε άρθρο υπό τον τίτλο «Η σάπια καραμέλα των “αξιακών εχθρών” της δημοκρατίας»1.

Μολονότι η πρόσφατη ανάρτηση δεν κατάφερε να προσελκύσει το ενδιαφέρον των αναγνωστών, υπήρξαν δύο καίρια σχόλια κάτω από αυτήν που αξίζει να μεταφερθούν εδώ.

Anas Syrm
Η πραγματική δημοκρατία μοιάζει με μια έννοια του κόσμου των ιδεών στο σπήλαιο του Πλάτωνα, στην πράξη δυσκολεύουν τα πράγματα, ας γίνει ο καθένας μας ένα ανοσοποιητικό κύτταρο στον «καρκίνο» της κοινωνίας μας.

Christine Tina
Οι πολιτικοί που μάχονται διακαώς να μας πείσουν ότι είναι οι προστάτες της Δημοκρατίας είναι ακριβώς εκείνοι που υποσκάπτουν τα θεμέλια της και οδηγούν στην άλωση της δημοκρατίας εκ των έσω, έχοντας ενεργή παρουσία στο Κοινοβούλιο (Κενοβούλιο).

Φορούν το προσωπείο του δημοκράτη για να καλύψουν το αληθινό τους πρόσωπο που ομοιάζει με εκείνο ενός τρομοκράτη. Η μουσική που παίζουν σαγηνεύει και παρασύρει τα πλήθη στον όλεθρο.

Ομοιάζει με τον ήχο από το μαγεμένο αυλό, στο παραμύθι των αδελφών Γκριμ, με τις σειρήνες που μάγευαν τους ναυτικούς με το τραγούδι τους στην Ομήρου Οδύσσεια.

Οι σημερινοί πολιτικοί (πωλητικοί) τίποτα δεν έχουν θυσιάσει για την πατρίδα.

Ή μάλλον ορθότερα κάτι έχουν «θυσιάσει»: χρόνο για να εφευρίσκουν κάθε φορά διαφορετικές τεχνικές εξαπάτησης της μάζας, καθώς τους πολίτες δεν τους αντιμετωπίζουν παρά ως μια άβουλη και απρόσωπη μάζα.

Τη φράση «η δημοκρατία απειλείται από τους προστάτες της», την επικαλούνται οι ψευτοδημοκράτες που θέλουν να πείσουν την κοινή γνώμη ότι τάχα είναι υπέρμαχοι των δημοκρατικών ιδεών αλλά την επικαλούνται και οι αληθινοί δημοκράτες που στόχος τους είναι να ξεγυμνώσουν τους ψευτοδημοκράτες και να αποκαλύψουν στους συμπολίτες τους, το αληθινό πρόσωπο των δημαγωγών πολιτικών.

Χαρακτηριστική είναι η θρυλική φράση της πρωταγωνίστριας Τζένης Καρέζη, η οποία υποδυόταν τη Μαντώ Μαυρογένους, ηρωίδα της ελληνικής επανάστασης του 1821, στην ομώνυμη ταινία, όταν ρωτήθηκε στο τέλος της ταινίας:

«Και τι έχετε προσφέρει εσείς στον Αγώνα;», με εκείνη να απαντά με θλίψη και πικρία:
«Τι έχω προσφέρει στον αγώνα εγώ; Η Μαντώ Μαυρογένους; Τίποτα!».

Δυστυχώς όσους ανθρώπους προσφέρουν στην πατρίδα και θυσιάζονται για εκείνη, η πλειοψηφία των πολιτών δεν το αναγνωρίζει και παρασύρεται από φανταχτερούς «δημοκράτες».

Ή ακόμη και αν αντιλαμβάνεται ότι οι πολιτικοί δεν ενεργούν για το καλό της, δεν έχει τη δύναμη να αντιδράσει.

Και στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης, ελάχιστες ήταν οι φωνές που προβληματίζονταν σχετικά με τη δημοφιλία του Α. Χίτλερ και έτσι νομοτελειακά η άνοδός του στην εξουσία δεν κατέστη δυνατό να αποτραπεί.

Όπως τότε, έτσι και σήμερα οι πολίτες σιωπούν, δεν αντιλαμβάνονται ή αντιλαμβάνονται αλλά δεν αντιδρούν.

Την περίοδο 1919-1933 στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης πραγματοποιήθηκε η εκκόλαψη του αυγού του φιδιού.

Παρά την πτώση του ναζισμού το 1945, δυστυχώς το αυγό του φιδιού εξακολουθεί να εκκολάπτεται και να εγχέει το δηλητήριο του στην καθημαγμένη Δημοκρατία, η οποία έχει καταστεί στις μέρες μας κενή περιεχομένου, ή μάλλον ορθότερα την έχουν καταστήσει κενή περιεχομένου οι κίβδηλοι δημοκράτες αλλά εκείνη συνεχίζει να αντιστέκεται, όπως πράττουν και όσοι την υπερασπίζονται πραγματικά, διατηρώντας βαθιά μέσα τους την ελπίδα ότι μια μέρα θα καταφέρει να αναγεννηθεί μέσα από τις στάχτες της.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Η φράση «Η δημοκρατία απειλείται από τους “προστάτας” της», η οποία έδωσε αφρομή για την συγγραφή του ανωτέρω κειμένου που εντάχθηκε στην κατηγορία του ιστολογίου «Μια εικόνα, πάμπολλες λέξεις», αποτελεί τον τίτλο ενός αντικομμουνιστικού άρθρου που είχε γράψει ο Θ. Παπακωνσταντίνου στο περιοδικό «Εικόνες» της 26ης Ιουλίου 1963. Πρόκειται για την εποχή που είχε δολοφονηθεί ο Γρηγόρης Λαμπράκης λίγες εβδομάδες μετά την επιστροφή του από το Λονδίνο, όπου είχε μεταβεί για να συμμετάσχει σε πορεία ειρήνης. Σε εκείνο το ταξίδι του ο Λαμπράκης είχε έλθει σε λεκτική αντιπαράθεση με την βασίλισσα Φρειδερίκη για τα δημοκρατικά δικαιώματα και τους φυλακισμένους αγωνιστές.

Σημείωση 

1 Η σάπια καραμέλα των «αξιακών εχθρών της δημοκρατίας»
Konstantinos Vathiotis

 30 Μαΐου 2024

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης 

Read full story

 

πηγή

Τα τουρκικά θαλάσσια πάρκα και η ξεχασμένη ελληνική ΑΟΖ

Του Νίκου Ιγγλέση

 

Τα υπουργεία Εξωτερικών σε Αθήνα και Άγκυρα εκδίδουν, τις τελευταίες ημέρες, σχεδόν ταυτόσημες ανακοινώσεις που αναφέρουν ότι η εκατέρωθεν θέσπιση θαλάσσιων πάρκων, αλλά και διαφόρων χωροταξικών πλαισίων για ΑΠΕ, τουρισμό κ.α. είναι μονομερείς ενέργειες που δεν μπορούν να παράγουν νομικά αποτελέσματα γιατί δεν είναι σύμφωνες με το Διεθνές Δίκαιο. Καλά ξεμπερδέματα!  

Με δύο προεδρικά διατάγματα που υπέγραψε, το Δεκαπενταύγουστο, ο Ερντογάν, η Τουρκία θέσπισε δύο θαλάσσια πάρκα. Ένα στο Β. Αιγαίο μεταξύ Λήμνου και Σαμοθράκης και ένα πολύ μεγαλύτερο στην Α. Μεσόγειο, που περικλείει το Καστελλόριζο και εξαφανίζει την επήρειά του στις θαλάσσιες ζώνες πέραν των χωρικών υδάτων (βλέπε χάρτη). Τα πάρκα αυτά είναι αυθαίρετα και παράνομα, σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, γιατί επεκτείνονται πέραν της αιγιαλίτιδας ζώνης της Τουρκίας, σε διεθνή ύδατα, στα οποία δεν έχει κυριαρχικά δικαιώματα. Αυτά τα θαλάσσια πάρκα είναι ένα τσεκάρισμα των όποιων ελληνικών αντιδράσεων πριν τη νομοθέτηση της «Γαλάζιας Πατρίδας».

 

Η Ελλάδα, από την πλευρά της, έχει θεσπίσει δύο θαλάσσια πάρκα, ένα στο Ιόνιο και ένα στις νότιες Κυκλάδες, αλλά, εντός των χωρικών υδάτων της. Η χώρα μας έχει από το 2025 καταθέσει ένα συνολικό Θαλάσσιο Χωροταξικό Σχεδιασμό (ΘΧΣ) με βάση τα απώτατα όρια της υφαλοκρηπίδας της, αφού αυτή δεν έχει οριοθετηθεί. Βεβαίως ΘΧΣ με βάση την υφαλοκρηπίδα, που αφορά μόνο τον βυθό και το υπέδαφος αυτού, δεν μπορεί να υπάρξει γιατί η θάλασσα από πάνω είναι διεθνή ύδατα. Γι’ αυτό τα ελληνικά θαλάσσια πάρκα περιορίστηκαν μέσα στα χωρικά ύδατα.

 

Πολλές φορές στην αρθρογραφία της «Ελληνικής Αντίστασης» έχουμε επισημάνει την ατολμία και τη δειλία της ελληνικής Κυβέρνησης να κηρύξει (όχι να οριοθετήσει) τη συνολική Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) της χώρας. Μια ατολμία και δειλία που υποσκάπτει τα εθνικά συμφέροντα, γιατί στην ΑΟΖ του ένα κράτος έχει κυριαρχικά δικαιώματα εκτός της υφαλοκρηπίδας και στα θαλάσσια ύδατα υπεράνω αυτής. Η Αθήνα σ’ όλες τις επίσημες ανακοινώσεις της αναφέρει ότι η μόνη διαφορά με την Τουρκία είναι η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας και της ΑΟΖ. Είναι αλήθεια τόσο άσχετοι; Δεν γνωρίζουν ότι δεν μπορούν να κάνουν δύο οριοθετήσεις; Δεν γνωρίζουν ότι η ΑΟΖ περιλαμβάνει και την υφαλοκρηπίδα; Όχι δεν είναι άσχετοι, απλώς παραπλανούν τον ελληνικό λαό.

 

Η Ελλάδα έχει κάνει μέχρι σήμερα δύο οριοθετήσεις με την Ιταλία και μερική με την Αίγυπτο. Και στις δύο περιπτώσεις οριοθετήθηκε ΑΟΖ, όχι υφαλοκρηπίδα. Η Κυπριακή Δημοκρατία οριοθέτησε με την Αίγυπτο, το Ισραήλ και το Λίβανο ΑΟΖ, όχι υφαλοκρηπίδα. Μόνο η Τουρκία «οριοθέτησε» παράνομα με τα Κατεχόμενα υφαλοκρηπίδα. Η υφαλοκρηπίδα εξυπηρετεί την τουρκική επιχειρηματολογία ότι τα νησιά του Αιγαίου επικάθονται δήθεν στην υφαλοκρηπίδα της Ανατολίας. Η Ελλάδα γιατί ακόμη μιλάει για οριοθέτηση υφαλοκρηπίδας; Για να μη δυσαρεστήσει τους Τούρκους;

 

Οι τουρκικές αξιώσεις

 

– Το Αιγαίο και η Μεσόγειος είναι κλειστές ή ημίκλειστες θάλασσες και γι’ αυτό δεν επιτρέπεται η επέκταση των χωρικών υδάτων από τα σημερινά 6 ν.μ. (casus belli).

– Για τον ίδιο λόγο, τα νησιά δεν μπορούν να έχουν επήρεια σε άλλες θαλάσσιες ζώνες (συνορεύουσα ζώνη, υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ).

– Η όποια οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας οφείλει να γίνει στη μέση απόσταση των ηπειρωτικών ακτών των δύο χωρών (25ος Μεσημβρινός-περίπου στη μέση του Αιγαίου).

– Η χάραξη του τουρκολιβυκού μνημονίου, που διέρχεται λίγο έξω από τα ελληνικά χωρικά ύδατα της Ρόδου, Καρπάθου, Κάσου και Κρήτης είναι νομικά ισχυρή και δεν αμφισβητείται.

– Η ιδιοκτησία ορισμένων γεωγραφικών σχηματισμών (νησιών) του Αιγαίου δεν έχει μεταβιβαστεί νόμιμα στην Ελλάδα μέσω Διεθνών Συνθηκών.

– Ο νόμος που θα καθιστά εσωτερικό δίκαιο το δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» και θα περιλαμβάνει όλα τα ανωτέρω θα έρθει προς ψήφιση το προσεχές διάστημα.

Εκτός αν η ελληνική πλευρά το αποτρέψει. Πώς όμως;

 

Η στρατηγική αξία της ΑΟΖ

 

Η Ελλάδα θα έπρεπε, όφειλε, εδώ και χρόνια να έχει κηρύξει τη συνολική ΑΟΖ, σύμφωνα με τον ευρωπαϊκό «χάρτη της Σεβίλλης», στην οποία θα περιλαμβάνονται και οι δύο οριοθετημένες περιοχές με την Ιταλία και την Αίγυπτο. Θα έπρεπε επίσης να έχει προχωρήσει σε οριοθέτηση με την Κυπριακή Δημοκρατία, αδιαφορώντας για τις υποκριτικές αντιδράσεις της Τουρκίας. Πώς η τελευταία οριοθέτησε υφαλοκρηπίδα με την αυτοαποκαλούμενη «ΤΔΒΚ»; Αυτή είναι μια παράνομη οριοθέτηση, αφού η «ΤΔΒΚ» δεν είναι διεθνώς αναγνωρισμένο κράτος, την αναγνωρίζει μόνο η Τουρκία.

 

Η κήρυξη της ελληνικής ΑΟΖ θα έλυνε, κατά το συντριπτικά μεγαλύτερο μέρος του, το θέμα της οριοθέτησης με την Τουρκία. Οριοθέτηση απαιτείται όταν οι ακτές δύο χωρών είναι αντικείμενες ή παρακείμενες. Στην περίπτωση του Αιγαίου, όμως, όλη η ΑΟΖ θα περιβάλλεται από ελληνικές ακτές: Μεταξύ Σαμοθράκης-Λήμνου και των ακτών της Χαλκιδικής, μεταξύ Λέσβου και των ακτών της Μαγνησίας, μεταξύ Χίου και των ακτών της Εύβοιας, μεταξύ Σάμου-Ικαρίας και των ακτών της Αττικής, μεταξύ Κω-Ρόδου και των ακτών της Πελοποννήσου κ.ο.κ. όλη η θαλάσσια έκταση θα είναι ελληνική ΑΟΖ που δεν απαιτεί καμιά οριοθέτηση. Με ποιόν να οριοθετήσει η Ελλάδα; Με τον εαυτό της;

 

Η Τουρκία δεν έχει κανένα έρεισμα να διεκδικεί θαλάσσια δικαιώματα σε μια θάλασσα που δεν έχουν προβολή οι ακτές της και αυτό επειδή παρεμβάλλονται τα ελληνικά νησιά του Α. Αιγαίου και τα χιλιάδες άλλα νησιά που είναι διάσπαρτα στο Αρχιπέλαγος. Η μόνη οριοθέτηση που θα απαιτείται είναι για τη μικρή θαλάσσια έκταση μεταξύ των ανατολικών ακτών των νησιών του Α. Αιγαίου και των τουρκικών ακτών. Αυτή η έκταση, στις περισσότερες περιπτώσεις, καλύπτεται ήδη από το εύρος των χωρικών υδάτων των δύο χωρών (6+6 ν.μ.).

 

Σ’ αυτή την ΑΟΖ του Αιγαίου η Ελλάδα θα έχει τα κυριαρχικά δικαιώματα να θεσμοθετεί θαλάσσια πάρκα πέραν των χωρικών υδάτων της, να προστατεύει το περιβάλλον και τα αλιευτικά αποθέματα, να χωροθετεί ΑΠΕ και άλλες δραστηριότητες, να ποντίζει καλώδια και πολλά άλλα

 

Αυτός είναι ο λόγος που η Τουρκία δε θέλει να ακούει περί ΑΟΖ και παράλληλα θέτει θέμα ότι ορισμένα νησιά στο Αιγαίο δεν έχουν μεταβιβαστεί στην Ελλάδα μέσω Διεθνών Συνθηκών. Θέλει να διεκδικήσει νησιά, έστω και μικρά, για να διασπάσει την ελληνική ΑΟΖ.

 

Της κήρυξης της ελληνικής ΑΟΖ που θα απαντούσε στο τουρκικό δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας», καλόν θα ήταν, αλλά όχι απαραίτητο, να προηγηθεί το κλείσιμο των κόλπων, η χάραξη ευθειών γραμμών βάσης και η επέκταση των χωρικών υδάτων στα 12 ν.μ.

 

Υ.Γ. 1 Η ΑΟΖ, σε αντίθεση με την υφαλοκρηπίδα, ως νομική έννοια πρέπει να κηρυχθεί αλλιώς δεν υφίσταται.

Υ.Γ. 2 Αναλυτικά για το όλο θέμα βλέπε το παλαιότερο δοκίμιο (με χάρτες) του γράφοντος «Το διακύβευμα στις θαλάσσιες ζώνες».

 

Πηγή: www.ellinikiantistasi.gr

Ποια είναι η κατάσταση στα χερσαία μέτωπα στην Ουκρανία

Γράφει ο ΛΥΓΕΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ  

 

Μπορεί η Μόσχα να ξεκίνησε την εισβολή στην Ουκρανία σαν Ειδική Στρατιωτική Επιχείρηση, αλλά τεσσεράμισι χρόνια μετά η σύγκρουση έχει μετεξελιχθεί σε ολοκληρωτικό πόλεμο. Στα χερσαία μέτωπα ο ρωσικός στρατός προχωρά αργά αλλά σταθερά, κατακτώντας πρόσθετα ουκρανικά εδάφη. Αυτό, όμως, που έχει καταστήσει τον πόλεμο ολοκληρωτικό είναι τα εκατέρωθεν αεροπορικά πλήγματα.

 

Στη Δύση για μία ακόμα φορά σερβιρίστηκε με επιμονή το αφήγημα ότι η Ουκρανία έχει με τα drones πάρει την πρωτοβουλία και ως εκ τούτου μπορεί να κερδίσει τον πόλεμο. Η πραγματικότητα, ωστόσο, είναι διαφορετική. Σ’ αυτό το άρθρο θα εξετάσω την κατάσταση στο έδαφος, στην οποία τα δυτικά Μίντια αποφεύγουν επιμελώς να αναφερθούν. Κι όταν γράφουν σχετικά, μιλάνε για στασιμότητα και αδιέξοδο, επικαλούμενα το γεγονός ότι οι εδαφικές αλλαγές είναι πολύ μικρά σε σύγκριση με την έκταση της Ουκρανίας. Σε λίγες περιπτώσεις ομολογούν ρωσικά εδαφικά κέρδη, υπογραμμίζοντας πως αυτά είναι ελάχιστα, αποφεύγοντας να αναφέρουν ότι πρόκειται για οχυρωμένες περιοχές.

 

Στο μέτωπο της Ζαπορίζια, ο ρωσικός στρατός επιτίθεται στην πόλη Ορίχιβ, η κεντρική θέση και οι βαριές οχυρώσεις της οποίας την έχουν μετατρέψει τα τελευταία χρόνια στο βασικό ουκρανικό ανάχωμα στην περιοχή. Οι Ρώσοι έχουν καταφέρει να ημικυκλώσουν το ουκρανικό φρούριο, αποκόπτοντας και ορισμένες από τις οδούς ανεφοδιασμού του. Εδώ και λίγες ημέρες, κατάφεραν να διεισδύσουν και να εδραιωθούν στις νότιες συνοικίες. Ας σημειωθεί ότι εάν πέσει το Ορίχιβ, ο δρόμος για την πόλη Ζαπορίζια (βρίσκεται κυρίως στην ανατολική όχθη του Δνείπερου) θα είναι ανοικτός. 

 

Ανατολικότερα και πάντα στη νότια Ουκρανία, είναι το μέτωπο στην πόλη Ντοπροπίλια (βόρεια του καταληφθέντος Ποκρόφσκ). Και εδώ, οι Ρώσοι έχουν καταφέρει να διεισδύσουν και να εδραιωθούν στις νοτιοανατολικές συνοικίες, αφού πρώτα δημιούργησαν επίσης ένα ημικύκλιο γύρω από την πόλη, με σκοπό να δυσκολέψουν τον ανεφοδιασμό της. Η κατάληψη της Ντοπροπίλια έχει κρίσιμη σημασία, επειδή μετά από αυτό το οχυρό δεν υπάρχει τίποτα να σταματήσει το ρωσικό στρατό.

 

Οι εξελίξεις στο μέτωπο 

 

Υπάρχουν μικρά χωριά και απέραντα χωράφια που δεν προσφέρονται για οχυρώσεις. Από την Ντοπροπίλια, οι Ρώσοι θα μπορούν να κινηθούν χωρίς σοβαρά εμπόδια δυτικά προς το Παύλογκραντ και το Ντνιπροπετρόφσκ (όχθες του Δνείπερου βόρεια της Ζαπορίζια). Ας σημειωθεί ότι δυτικά και λίγο νότια και σε επαφή με τη γραμμή του μετώπου, ο ουκρανικός στρατός έχει πραγματοποιήσει αντεπιθέσεις με σκοπό να επιβραδύνει τη ρωσική προέλαση. Οι αντεπιθέσεις αυτές του έχουν αποφέρει την κατάληψη αρκετών χωριών. 

 

Στο μέτωπο του αστικού συγκροτήματος Κονσταντινίβκα-Ντρουσκόβκα-Κραματόρσκ-Σλαβιάνσκ (είναι σχεδόν η μόνη περιοχή του Ντονμπάς υπό ουκρανικό έλεγχο) ο ρωσικός στρατός έχει κάνει ένα μεγάλο βήμα. Έχει καταλάβει την Κονσταντινίβκα (η νότια πόλη του αστικού συγκροτήματος) και συνεχίζοντας έχει διεισδύσει στο νότιο τμήμα της αμέσως επόμενης πόλης προς Βορρά, της Ντρουσκόβκα. Παραλλήλως, άλλες μονάδες του πλησιάζουν το Κραματόρσκ και το Σλαβιάνσκ από την Ανατολή, έχοντας φτάσει 5-10 χλμ από τις δύο αυτές πόλεις. Οι Ρώσοι έχουν φτάσει στην οχυρή κωμόπολη Μικολάιβκα (ανατολικά και πολύ κοντά στο Σλαβιάνσκ). Εάν καταφέρουν να την καταλάβουν, ο δρόμος για το Σλαβιάνσκ θα είναι ανοικτός.

 

Με μία αιφνιδιαστική κίνηση ο ρωσικός στρατός κατέλαβε το χωριό Αντρίιβκα (βορειοανατολικά της Ντοπροπίλια), αποκόπτοντας μία από τις οδούς ανεφοδιασμού του Κραματόρσκ. Για να δημιουργήσει συνθήκες μερικής έστω περικύκλωσης, προσπαθεί εδώ και μήνες να ολοκληρώσει την κατάληψη της πόλης Λιμάν. Οι Ουκρανοί, όμως, πραγματοποιούν αντεπίθεση με σκοπό να αποτρέψουν την κατάληψη και την άσκηση στρατιωτικής πίεσης στο Σλαβιάνσκ και από το Βορρά. Ακόμα πιο βόρεια, πάντα στη γραμμή του μετώπου, οι Ρώσοι προσπαθούν εδώ και πολλούς μήνες να ολοκληρώσουν την κατάληψη της πόλης Κούπιανσκ, αλλά παρά τις κάποιες προόδους τους, δεν το έχουν καταφέρει. 

 

Ακόμα βορειότερα, ο ρωσικός στρατός έχει περικυκλώσει μία σχετικά μεγάλη, αλλά αραιοκατοικημένη περιοχή στα βορειοανατολικά της πόλης Χάρκοβο, στα σύνορα με τη Ρωσία. Οι ουκρανικές μονάδες δεν έχουν άλλη επιλογή από το να υποχωρήσουν προς το Βελίκι Μπουρλούκ στα νοτιοδυτικά για να μην εγκλωβιστούν πλήρως. Σκοπός των Ρώσων είναι να πλησιάσουν το Χάρκοβο (δεύτερη σε μέγεθος πόλη της Ουκρανίας) και από ανατολικά, όπως και από βορειοδυτικά, ενώ το έχουν ήδη προσεγγίσει από Βορρά.

 

Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και βορειοδυτικά του Χάρκοβο, στην περιοχή Σούμι. Μετά την εκκαθάριση του Κούρσκ, ο ρωσικός στρατός έχει καταλάβει ένα τόξο στα ανατολικά, βορειοανατολικά και νοτιοανατολικά της πόλης σε σχετικά μικρή απόσταση από αυτήν. Οι Ρώσοι προχωρούν αργά σ’ αυτό το μέτωπο, αλλά προχωρούν χωριό-χωριό. Προς το παρόν δεν φαίνεται να είναι προτεραιότητά τους, αλλά και το Σούμι και το Χάρκοβο είναι σαφές πως έχουν πλέον καταστεί στόχοι μελλοντικής κατάληψης, ενώ αρχικά δεν ήταν.

 

Ποιος έχει το πάνω χέρι 

 

Όλα τα παραπάνω προέρχονται από βίντεο με σημαίες που αναρτούν οι αντίπαλοι για να επιβεβαιώσουν ότι ελέγχουν μία τοποθεσία. Υπάρχουν, βεβαίως, και περιοχές που είναι γκρίζες ζώνες, με την έννοια ότι σ’ αυτές διεξάγονται μάχες και ως εκ τούτου δεν μπορεί κάποιος να πει ποιος από τους δύο αντιπάλους τις ελέγχει. Το συμπέρασμα, πάντως, είναι ότι ο ρωσικός στρατός κερδίζει συνεχώς έδαφος, ενίοτε μετά από παλινδρομήσεις, δηλαδή από κατά κανόνα προσωρινές απώλειες εδαφών, λόγω ουκρανικών αντεπιθέσεων. 

 

Πρέπει να τονιστεί πως οι Ρώσοι διαθέτουν σημαντική αριθμητική υπεροχή σε έμψυχο υλικό και οπλικά συστήματα σε σύγκριση με τους Ουκρανούς, οι οποίες δεν είναι σε θέση να αναπληρώνουν πλήρως τις απώλειες. Επειδή, όμως, λόγω των drones, ο ρωσικός στρατός είναι υποχρεωμένος να κινείται προσεκτικά και αργά σε μικρές ομάδες 3-4 στρατιωτών, φημολογείται πως μετά τις βουλευτικές εκλογές στη Ρωσία τον Σεπτέμβριο, θα πραγματοποιηθεί νέα επιστράτευση εφέδρων. 

 

Εάν η πληροφορία επιβεβαιωθεί, σκοπός θα είναι η αριθμητική υπεροχή να καταστεί ακόμα μεγαλύτερη, ώστε να δώσει τη δυνατότητα στο ρωσικό στρατό να επιταχύνει την προέλασή του. Μέχρι τώρα, όταν οι Ρώσοι καταλαμβάνουν μία πόλη, σταματούν την προέλασή τους μέχρι να την εκκαθαρίσουν πλήρως από ομάδες Ουκρανών που είναι κρυμμένοι σε υπόγεια κλπ. Και μόνο όταν ολοκληρώσει την εκκαθάριση συνεχίζει τις επιθετικές επιχειρήσεις του. 

 

Εάν, λοιπόν, προστεθούν στις ρωσικές δυνάμεις που πολεμούν στην Ουκρανία 200-300 χιλιάδες στρατιώτες, είναι προφανές πως θα μπορούν να περικυκλώνουν μεγαλύτερες οχυρωμένες ουκρανικές περιοχές και ταυτοχρόνως, να συνεχίζουν την προέλασή τους. Αυτός είναι ένας τρόπος για να επιταχυνθεί η ρωσική προέλαση, με σκοπό να τελειώσει συντομότερα ο πόλεμος. Ο λόγος που μέχρι τώρα ο Πούτιν απέφευγε μία νέα επιστράτευση ήταν διπλός: Πρώτον, επειδή δεν ήθελε να διαταράξει την κοινωνική ζωή στη Ρωσία και να φορτωθεί το αναπόφευκτο πολιτικό κόστος. Δεύτερον, επειδή πίστευε πως με τη συμφωνία του Άνκορατζ και την παρέμβαση Τραμπ θα μπορούσε να επιτύχει μία συμφωνία ειρήνευσης. 

 

Τώρα, δεν ισχύει τίποτα από τα δύο. Το πρώτο δεν ισχύει επειδή οι ουκρανικές επιθέσεις με drones – γι’ αυτές θα μιλήσουμε στο επόμενο άρθρο – έχουν ήδη μεταφέρει τον πόλεμο και στο εσωτερικό της Ρωσίας, οπότε το ζητούμενο είναι να τελειώσει ο πόλεμος μια ώρα νωρίτερα. Είναι, μάλιστα, ενδεικτικό ότι ο Πούτιν δέχεται κριτικές στο εσωτερικό, επειδή δεν χρησιμοποιεί όλα τα διαθέσιμα μέσα για να επιτύχει τον τερματισμό του πολέμου με βάση τους ρωσικούς όρους. Το δεύτερο δεν ισχύει, επειδή η συμφωνία του Άνκορατζ έχει καταρρεύσει και μαζί της οι σχετικές αυταπάτες του Πούτιν.

 

πηγή

ΤΑ ΤΕΡΑΤΑ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΑΡΑΔΟΣΗ

Του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ. Κωνσταντινίδη

ΤΑ ΤΕΡΑΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ

Οι Έλληνες δεν είχαν μόνο τις χαριτόβρυτες Μούσες και τις Χάριτες στη μυθολογική τους παράδοση, αλλά και τα Τέρατα και τις τερατογενέσεις. Αυτό μας οδηγεί στο συμπέρασμα ότι αναφέρονται σε χρόνους εκατοντάδων χιλιάδων ετών, τότε που τα ανθρώπινα γονίδια συμπλέκονταν, κατά τη μυθολογική αφήγηση, με άλλα ζωικά και δημιουργούσαν παράξενες ανθρωπόμορφες υπάρξεις-τέρατα.

Ο Ελληνικός Λόγος, ακόμη και μέσα από τις τερατογονίες, ξεδιπλώνει την πρώτη ιστορία του ανθρώπου πάνω στον πλανήτη Γη.

Διακρίνουμε τρία είδη τερατογονίας:

1. Τέρατα που ταλαιπωρούσαν τους ανθρώπους και υπήρχαν πριν από τους Ολύμπιους θεούς.
2. Τέρατα που γέννησαν οι θεοί για να τιμωρήσουν τους ανθρώπους.
3. Τέρατα-παιδιά που γέννησαν οι άνθρωποι με θνητούς ή με θεούς.

Εγώ, όμως, θα πρόσθετα και τα προϊστορικά μαμούθ, τα οποία τρομοκρατούσαν τον πρωτόγονο άνθρωπο με τη θέα και τις οιμωγές τους.

Τέτοια «τέρατα» έχουμε και σήμερα, με διαφορετικά ονόματα, που μας τρομοκρατούν και μας κατατρώγουν τη ζωή. Θα αναφέρω ενδεικτικά μερικά από αυτά:
α) το διχαστικό πολιτικό μας σύστημα, β) τις πυρκαγιές, γ) τα σκουπίδια, δ) την περιβαλλοντική καταστροφή, ε) τα πυρηνικά όπλα, στ) τους άφρονες ηγέτες, ζ) τον Αττίλα, η) τις σύγχρονες θεομηνίες, θ) τα πλαστικά, τους Ολιγάρχες κ.ο.κ.

Στο παρελθόν, σύμφωνα με τη μυθολογική παράδοση, βρέθηκε ένας παντοδύναμος Ηρακλής, ο οποίος πρώτα καθάρισε το εγγύς προς αυτόν περιβάλλον από τα φοβερά τέρατα και τους κινδύνους που το μάστιζαν: το Λιοντάρι της Νεμέας, τη Λερναία Ύδρα, τις Στυμφαλίδες Όρνιθες, τον Πύθωνα των Δελφών και άλλα.

Στη συνέχεια στράφηκε προς τον Νότο, προς την Κρήτη, αντιμετωπίζοντας τον Μινώταυρο, και προς τον Βορρά της Ελλάδος, στη Θράκη, όπου συνέλαβε τα ανθρωποφάγα άλογα του Διομήδη.

Κατόπιν στράφηκε προς την Ανατολή, όπου αντιμετώπισε την Έχιδνα στη Συρία, και προς τη Δύση, όπου απέκτησε τα Μήλα των Εσπερίδων. Προς Νότον αντιμετώπισε και σκότωσε την Κάμπη στη Λιβύη, ενώ προς Βορράν έφθασε μέχρι την Κολχίδα, όπου αντιμετώπισε τον δράκοντα που φύλαγε το χρυσόμαλλο δέρας.

Έτσι, ο Ηρακλής, μέσα από τους άθλους και τις περιπλανήσεις του, αναδείχθηκε σε συμβολικό κυρίαρχο του τότε γνωστού κόσμου, έχοντας αντιμετωπίσει και υπερνικήσει τις δυνάμεις του χάους, του φόβου και της καταστροφής.

Και ο επόμενος, ο πιο συμβολικός ίσως, άθλος του ήταν η κάθοδός του στον Άδη, προκειμένου να αντιμετωπίσει τον Κέρβερο, τον φοβερό φύλακα της εισόδου του Κάτω Κόσμου, ώστε να αποδείξει ότι ακόμη και ο κόσμος των νεκρών δεν ήταν απρόσιτος στη δύναμη και τη θέλησή του.

Έτσι, η πορεία του Ηρακλή δεν περιορίζεται πλέον στην αντιμετώπιση εξωτερικών τεράτων. Με την κάθοδό του στον Άδη, στρέφεται προς τα έσω, ερευνά τον ίδιο τον εαυτό του και έρχεται αντιμέτωπος με το βαθύτερο και αιώνιο μυστήριο της ανθρώπινης ύπαρξης: το φαινόμενο της ζωής και του θανάτου.

 Ένας άλλος, νεότερος ήρωας, ο Ιωάννης Καποδίστριας, προσπάθησε να οικοδομήσει μια καλύτερη Ελλάδα, αμέσως μετά την απελευθέρωσή της από τον τουρκικό ζυγό. Οραματίστηκε ένα σύγχρονο, οργανωμένο και ευνομούμενο ελληνικό κράτος, θεμελιωμένο στην παιδεία, τη δικαιοσύνη και την κοινωνική πρόοδο.

Όμως, το πολιτικό κλίμα της εποχής, επηρεασμένο και από τα συμφέροντα και τις επιδιώξεις των ξένων δυνάμεων, στάθηκε απέναντί του. Ο Καποδίστριας, παρά την προσφορά και τις αγαθές προθέσεις του, οδηγήθηκε τελικά στη δολοφονία, στις 27 Σεπτεμβρίου 1831, έξω από τον Ιερό Ναό του Αγίου Σπυρίδωνος στο Ναύπλιο.

Και όμως, ο Καποδίστριας δεν έπαψε ποτέ να αποτελεί σύμβολο ανιδιοτέλειας, πατριωτισμού και πολιτικής αναγέννησης. Η μορφή του εξακολουθεί να στέκει νοερά ανάμεσά μας, ως υπόμνηση ότι η Ελλάδα μπορεί να αναζητήσει έναν καλύτερο δρόμο, απαλλαγμένο από τις παθογένειες, τις διχόνοιες και τις αγκυλώσεις ενός πολιτικού συστήματος που συχνά απογοητεύει τους πολίτες της.

Ο Καποδίστριας παραμένει, επομένως, ένας διαχρονικός ήρωας και ένα σύμβολο της Ελλάδας που οραματιζόμαστε: μιας Ελλάδας ελεύθερης, ανεξάρτητης, δίκαιης και πραγματικά δημιουργικής. 

ΤΑ ΤΕΡΑΤΟΜΟΡΦΑ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΠΑΡΑΔΟΣΗΣ

α΄. Η Αιγίς

Μητέρα της ήταν η Γη. Ήταν φοβερό τέρας, που έβγαζε φλόγες από το στόμα του και κεραυνούς από τα ρουθούνια του. Περιπλανήθηκε σε όλο τον γνωστό κόσμο — Συρία, Παλαιστίνη, Περσία, Ινδία, Αίγυπτο, Λιβύη και Εσπερία — και κατέκαψε τα δάση και τους αγρούς.

Όταν η Αιγίς έφθασε στα Κεράυνεια Όρη της Ηπείρου και ερήμωσε τα μέρη, επενέβη η Αθηνά και τη σκότωσε. Το δέρμα της το έκανε θώρακα και έτσι έγινε ανίκητη από όλους τους αντιπάλους της.

β΄. Κάμπη

Υπήρχαν δύο τέρατα-θηρία ανθρωποφάγα με αυτό το όνομα. Η μία Κάμπη ήταν φύλακας των Κυκλώπων στα Τάρταρα και τη σκότωσε ο Δίας. Η άλλη ζούσε στη Λιβύη και τη σκότωσε ο Διόνυσος.

γ΄. Έχιδνα

Θηρίο, μισό φίδι από τη μέση και κάτω και μισή ωραιότατη γυναίκα, θυγατέρα του Φόρκυ. Κατοικούσε σε σπήλαιο στη Συρία και ήταν αθάνατη. Με τον Τυφώνα γέννησε τα παρακάτω θηρία.

δ΄. Όρθρος

Σώμα φιδιού με πολλά κεφάλια, που φύλαγε τα κοπάδια του Γηρυόνη. Τον σκότωσε ο Ηρακλής.

ε΄. Δράκων της Κολχίδος

Θηρίο, με μορφή φιδιού, που φύλαγε το Χρυσόμαλλο Δέρας.

στ΄. Δράκων των Εσπερίδων

Φύλαγε τα Χρυσά Μήλα στη χώρα των Εσπερίδων.

ζ΄. Λέων της Νεμέας

Λιοντάρι ανίκητο, που κατασπάραζε ανθρώπους και ζώα. Το σκότωσε ο Ηρακλής.

η΄. Λερναία Ύδρα

Άγριο θηρίο με εκατό κεφάλια, που ζούσε στους βάλτους της Λέρνης, κοντά στο Άργος. Τη σκότωσε ο Ηρακλής.

θ΄. Χίμαιρα

Θηρίο που άλλοτε είχε δύο κεφάλια, κατσίκας και λιονταριού, και άλλοτε γινόταν φίδι με λιονταρίσιο κεφάλι. Τη σκότωσε ο Βελλεροφόντης.

ι΄. Κέρβερος

Ο σκύλος που φύλαγε την είσοδο του Άδη, ώστε να μην εισέρχονται οι ζωντανοί. Είχε τρία κεφάλια σκύλου, ουρά δράκοντα και από τη ράχη του πετάγονταν κεφάλια φιδιών.

Ο Ηρακλής κατέβηκε στον Άδη, πάλεψε μαζί του, τον νίκησε και τον έφερε στον Ευρυσθέα, ο οποίος τον ξαναγύρισε στον Κάτω Κόσμο.

ια΄. Σφίγγα

Θηλυκό τέρας που ζούσε στο όρος Φίκειον, κοντά στη Θήβα της Βοιωτίας. Είχε σώμα λιονταριού με φτερά και πρόσωπο γυναίκας.

Την έστειλε στη Θήβα η θεά Ήρα για να τιμωρήσει τους κατοίκους της. Η Σφίγγα ρωτούσε τους περαστικούς:

«Ποιο ζώο έχει το πρωί τέσσερα πόδια, το μεσημέρι δύο και το βράδυ τρία;»

Η Σφίγγα αυτογκρεμίστηκε όταν ο Οιδίποδας έλυσε το αίνιγμα.

ιβ΄. Γοργόνες

Είχαν φοβερή γυναικεία όψη, με φίδια στο κεφάλι αντί για μαλλιά, που τυλίγονταν στο σώμα τους, χρυσά φτερά, χαυλιόδοντες και σιδερένια χέρια. Όποιος τις κοιτούσε κατάματα μεταμορφωνόταν σε πέτρα.

Λέγονταν Σθενώ, που είχε ευρύ σθένος, Ευρυάλη, που συνδεόταν με την ευρεία θάλασσα, και Μέδουσα, η οποία ήταν θνητή και σύντροφος του Ποσειδώνα. Κατοικούσε στην Εσπερία.

Τις περισσότερες Μέδουσες εξόντωσαν οι Λίβυες Αμαζόνες, μετά από παράκληση των Ατλάντων, που ζούσαν ακόμη στη Βόρεια Αφρική.

Τις αθάνατες Γοργόνες εξόντωσε ο Ηρακλής ο Γ΄, ενώ ο Περσέας σκότωσε τη Μέδουσα. Τα νεκρά μάτια της Μέδουσας αντίκρισε ο Άτλαντας και έγινε όρος.

Γύρω στο 25.000–20.000 π.Χ. κατοίκησαν την Εσπερία οι γιοι του Άτλαντα, οι Ελληνο-Άτλαντες, και ονόμασαν την ήπειρο Ατλαντίδα.

ιγ΄. Ο Απολιθωμένος Δράκων

Φίδι που μεγάλωσε ο Ηρακλής και τον βοήθησε να σκοτώσει το λιοντάρι της Νεμέας. Ακολούθησε τον Ηρακλή στη Θήβα και έμεινε στην Αυλίδα.

Μετά την εμφάνισή του στο εκστρατευτικό σώμα της Τροίας, πέτρωσε.

ιδ΄. Ο Δράκων της Κασταλίας Πηγής

Είχε τρεις σειρές δοντιών, τρεις γλώσσες και από τα μάτια του παρήγε φλόγες. Τον δράκοντα αυτόν σκότωσε ο Κάδμος.

Με συμβουλή της Αθηνάς έσπειρε τα δόντια του και αμέσως δημιουργήθηκαν πολεμιστές.

ιε΄. Ο Ταύρος του Μαραθώνα

Τον έστειλε ο Ποσειδώνας στην Αττική για τιμωρία των Αθηνών, επειδή δεν έδωσαν το όνομα στην πόλη.

ιστ΄. Ο Μινώταυρος

Γιος του Ταύρου του Μαραθώνα και της Πασιφάης ή, κατά άλλη εκδοχή, του Μίνωα και της Πασιφάης.

Είχε κεφάλι ταύρου και ανθρώπινο σώμα. Ζούσε φυλακισμένος στον Λαβύρινθο της Κνωσού, στην Κρήτη, που κατασκεύασε ο Δαίδαλος στα ανάκτορα του Μίνωα.

Τον σκότωσε ο Θησέας με τη βοήθεια της Αριάδνης.

ιζ΄. Ο Πύθων του Απόλλωνα

Φίδι, φύλακας των Δελφών.

ιη΄. Ο Πήγασος

Φτερωτό άλογο, παιδί του Ποσειδώνα και της Μέδουσας.

ιθ΄. Οι Στυμφαλίδες Όρνιθες

Μεγάλα πουλιά που έριχναν βέλη με τα σιδερένια φτερά τους. Ζούσαν στη λίμνη Στυμφαλία και θεωρούνταν θηρία της περιοχής του Στυμφάλου. Άλλες σκότωσε και άλλες έδιωξε ο Ηρακλής.

κ΄. Οι Κύκλωπες

Τιτάνες, γιοι του Ουρανού και της Γαίας. Ήταν σιδηρουργοί-τεχνίτες, που κατασκεύαζαν τους κεραυνούς του Δία και τα όπλα των θεών.

Ο Βρόντης συμβόλιζε τη βροντή, ο Στερόπης την αστραπή και ο Άργης τον κεραυνό.

Οι Κύκλωπες στην Οδύσσεια του Ομήρου ήταν γίγαντες-αγριάνθρωποι, με ένα μάτι και αχαλίνωτη δύναμη. Ήταν ακοινώνητοι βοσκοί, όπως εκείνος που τύφλωσε ο Οδυσσέας για να απελευθερώσει τους συντρόφους του.

Κύκλωπες Χειρογάστορες

Ήταν αδελφοί των Ουράνιων Κυκλώπων και θεωρούνταν γηγενείς. Κατασκεύασαν τεράστια τείχη και πόλεις με τεράστιους ογκόλιθους, τα περίφημα Κυκλώπεια Τείχη.

Τέτοια τείχη συναντούμε στο Άργος, στις Μυκήνες, στην Τίρυνθα, στα Δρακόσπιτα της Εύβοιας κ.ά.

κα΄. Κένταυροι

Είχαν σώμα και χέρια αλόγου και κεφάλι ανθρώπου. Ήταν παιδιά του Ιξίωνα. Άγρια τέρατα, που τρέφονταν με ωμό κρέας και κατέστρεφαν τους αγρούς.

Καλό χαρακτήρα είχε ο Κένταυρος Φόλος, ενώ ο Χείρων είχε ανθρώπινα χαρακτηριστικά επειδή ήταν σοφός, γιος του Κρόνου και της Φιλύρας. Είχε σχολή στο Πήλιο, όπου δίδασκε, μεταξύ άλλων, και την Ιατρική.

κβ΄. Τελχίνες

Ήταν τεχνίτες που έμαθαν στους ανθρώπους να σμιλεύουν τα αγάλματα. Ήταν γνώστες της μαγικής τέχνης και γνώριζαν να ρίχνουν χαλάζι, χιόνι και βροχή.

κγ΄. Κουρήτες ή Κορύβαντες και Ιδαίοι Δάκτυλοι

Αυτοί ανακάλυψαν τα μέταλλα και ευεργέτησαν το ανθρώπινο γένος.

κδ΄. Οι Σειρήνες

Τέρατα που, σύμφωνα με την παράδοση, γέννησε ο ποταμός Αχελώος με τη Στερόπη.

Είχαν χέρια και κεφάλι γυναίκας, σώμα πουλιού με φτερά, στήθος και πόδια γύπα με τεράστια νύχια και διέθεταν μελωδική φωνή. Με τη γλυκιά μελωδική φωνή τους μάγευαν και ξελόγιαζαν τους ναυτικούς, για να τους παρασύρουν κοντά τους.

Μόνο ο Οδυσσέας γλίτωσε, όπως αναφέρεται στην Οδύσσεια. Θεωρούνταν φύλακες του Κάτω Κόσμου και θεές του έρωτα και του θανάτου.

Ήταν η Ιμερόπη, που ξυπνά τη νοσταλγία, η Θελξίππεια, η σαγηνεύτρια, η Αγλαόπη, με την υπέροχη φωνή, η Παρθενόπη, η παρθενική, η Λευκωσία, η λευκή θεά, και άλλες.

κε΄. Αρπυίες

Έμοιαζαν με τις Σειρήνες. Η λέξη «Αρπυία» συνδέεται με τη θύελλα και τον ανεμοστρόβιλο.

Ήταν αρπακτικά, φτερωτά πνεύματα, υπηρέτριες του Δία. Η Αελλώ ή Αελλόπους είχε γρήγορα πόδια σαν τον άνεμο. Η Οκυπέτη, Οκυθόη ή Οκυπόδη είχε γρήγορα πόδια και δυνατό πέταγμα, ενώ η Καιλενώ ήταν η σκοτεινή.

Τις Αρπυίες νίκησαν οι φτερωτοί γιοι του Βορέα, Καλάις και Ζήτης, όταν αυτές τιμωρούσαν τον γέρο Φινέα. Κατέφυγαν στην Κρήτη και κρύφτηκαν κάτω από μια σπηλιά.

Τα ονόματα των Ελληνικών τεράτων είναι γνωστά και καταξιωμένα διεθνώς και χρησιμοποιούντα στην λογοτεχνία σαν σύμβολα . Η Ελληνική Μυθολογία είναι ιδανικό βιβλίο για μόρφωση και καλλιέργεια του ανθρώπου, αλλά και για τον προβληματισμό που  δημιουργεί πάνω στη ζωή και τον άνθρωπο.

ΣΧΟΛΙΑΣΜΟΣ — ΤΑ ΣΥΓΧΡΟΝΑ ΤΕΡΑΤΑ

1. Τα ανθρωπόμορφα τέρατα του παρελθόντος και του σήμερα

Υπάρχουν ακόμη τέρατα που ζουν και δρούν ανάμεσά μας

Τώρα υπάρχουν, ίσως, και πιο άγρια τέρατα ακόμη και  μερικά έχουν  μορφή μηχανών. Εγιναν από άνθρωπο, αλλά τίποτα δεν τους συνδέει με το ανθρώπινο γένος και τη φύση. Έχουν επιστρατεύσει τους σύγχρονους επιστήμονες - είλωτές τους — και τους βάζουν να κατασκευάζουν τα πλέον περίτεχνα όπλα για το φόνο άλλων ανθρώπων, λαών ολόκληρων και για την καταστροφή του περιβάλλοντος.  

Όλα γίνονται για το χρήμα

Αυτοί κάθονται στα παλάτια τους και εξαπολύουν κεραυνούς και βροντές. Χάλασαν τη φύση και τη μετέβαλαν άλλοτε σε φούρνο, σκουπιδοτενεκέ και χαβούζα λυμάτων  όλα για το υλικό τους κέρδος

Έχουν ανοίξει ανθρωπο-σφαγεία και, στο μέλλον, ίσως χρησιμοποιήσουν ακόμη και την ανθρώπινη σάρκα και τα απόβλητα προς βρώσιν.

Προς το παρόν παρασκευάζουν τρόφιμα του σωλήνα, παιδιά της θερμοκοιτίδας, ύποπτα εμβόλια και ασθένειες, ώστε να εργάζονται οι φαρμακοβιομηχανίες.

2. Η λατρεία του χρήματος

Τους έχει καταλάβει τέτοιο πάθος για το χρήμα, ώστε θυσιάζουν ακόμη και την ίδια τους τη ζωή, αρκεί πριν πεθάνουν να έχουν γίνει πλούσιοι.

3. Τα σύγχρονα τέρατα και οι μηχανές

Τα σύγχρονα τέρατα δεν είναι μόνο τα ανθρωπόμορφα. Υπάρχουν και οι μηχανές και, τον τελευταίο καιρό, έχουν τελειοποιήσει τα ανθρωποειδή.

Αυτά, κατά τα φαινόμενα, θα αντικαταστήσουν τους ανθρώπους που δεν θα έχουν εργασία: τόσο τους χειρώνακτες, σε πρώτη φάση, όσο και αργότερα τους επιστήμονες, που ελάχιστα ασχολούνται πλέον με την ίδια την επιστήμη.

4. Η σύγχρονη πλουτοφόρα Ήρα

Η σύγχρονη πλουτοφόρα  Ήρα, για να εκδικηθεί τον Δία για τις απιστίες του, έριξε, με τον άκρατο πλούτο, τη μονόπλευρη νοημοσύνη της, έτσι ώστε να θέσει εκτός νόμου το παλαιό καθεστώς του Δία και να φέρει το δικό της.

5. Η νέα Πανδώρα

Έριξε στη Γη μια καινούργια Πανδώρα και, με την τεχνολογία της, πλάνεψε τον κόσμο ότι θα ρυθμίσει τη φύση και θα την εκμεταλλεύεται χωρίς καμία συνέπεια.

Γι’ αυτό έκρυψε όλα τα κακά και πρόβαλε μόνο ένα: την Ελπίδα. Την ελπίδα ότι ο ανθρωπάκος θα γίνει υπεράνθρωπος, θα σκοτώσει όλα τα ζώα, τα φυτά, ακόμη και τα έντομα, γιατί στο εξής, με την τεχνολογία, δεν θα τα έχει ανάγκη πια.

6. Αυξήθηκε η Ανασφάλεια

Πολλαπλασιάστηκαν οι  εγκληματίες και σχιζοφρενείς και  ο κόσμος έγινε άγριος

7. Η υπνωτισμένη ανθρωπότητα

Για να μη φοβάσαι πριν σε μπάσουν στο σφαγείο, σε έχουν υπνωτίσει και κοιμίσει, έτσι ώστε, ενώ σε έχουν προορίσει για σφαγή, εσύ να νομίζεις ότι πηγαίνεις για γιορτές και πανηγύρια.

8. Τα σημερινά  τέρατα -ψυχικά πειραγμένοι

Αρκετά τέρατα κυκλοφορούν μεταξύ μας.  Με ωραίο πρόσωπο και πλουμιστά χρώματα. Τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης που έχουν αιχμαλωτίσει τους νέους και τους κατευθύνουν στην πλήρη αλλοτρίωση. Και τώρα η ΑΙ που κανείς δεν μπορεί με βεβαιότητα να προβλέψει που θα μας πάει αν το σοφό πνεύμα δεν την κατευθύνει.

Στην νέα Μεγάλη Πνευματική και Πολιτιστική Επανάσταση  ή στη Δουλοσύνη και καταστροφή;

9. Ο άνθρωπος, η ψυχή και το πνεύμα

Το χρήμα και το πνεύμα, σε απόλυτη συνεργασία, για το καλό του ανθρώπου και της φύσεως, όπως δίδαξαν οι αρχαίοι πρόγονοί μας, οι Έλληνες.

Έτσι θα γίνει και πάλι.

Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών 

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Το δημόσιο χρέος των ΗΠΑ «κατάπιε» τον Τραμπ και την οικονομία - Ξεπέρασε τα 40 τρισ. δολάρια

Το συνολικό χρέος των ΗΠΑ ξεπέρασε για πρώτη φορά τα 40 τρισεκατομμύρια δολάρια, ανακοίνωσε την Τετάρτη το αμερικανικό υπουργείο Οικονομικών, πυροδοτώντας νέες προειδοποιήσεις ότι μια δημοσιονομική κρίση βρίσκεται σε εξέλιξη, καθώς το κόστος των προγραμμάτων κοινωνικής πρόνοιας και οι πληρωμές τόκων διογκώνονται με ρυθμό πολύ ταχύτερο από τα έσοδα, τα οποία παραμένουν συγκρατημένα λόγω των φορολογικών περικοπών.

Σύμφωνα με την πιο πρόσφατη ημερήσια αναφορά ταμειακών διαθεσίμων και χρέους του υπουργείου, το συνολικό δημόσιο χρέος διαμορφώθηκε την Τρίτη στα 40,047 τρισεκατομμύρια δολάρια ποσό που περιλαμβάνει ομόλογα του Δημοσίου στην κατοχή του επενδυτικού κοινού ύψους 32,266 τρισεκατομμυρίων δολαρίων και ενδοκυβερνητικό χρέος ύψους 7,782 τρισεκατομμυρίων δολαρίων.

Το χρέος της ομοσπονδιακής κυβέρνησης έχει πλέον υπερδιπλασιαστεί σε λιγότερο από μία δεκαετία, από τα 19,95 τρισεκατομμύρια δολάρια που ήταν όταν ο πρόεδρος Ντόναλντ Τραμπ ορκίστηκε για πρώτη φορά, τον Ιανουάριο του 2017. Περίπου το ένα τρίτο αυτής της αύξησης καταγράφηκε κατά τη διάρκεια δύο ετών έντονου κρατικού δανεισμού για τη χρηματοδότηση της αντιμετώπισης της πανδημίας Covid-19, τόσο επί Τραμπ όσο και επί του πρώην προέδρου Τζο Μπάιντεν, ενώ οι δημοσιονομικές επιλογές και των δύο προέδρων, σε συνδυασμό με τις μακροχρόνιες ανισορροπίες μεταξύ φορολογίας και δαπανών, εξηγούν το υπόλοιπο.

Οργανισμοί που παρακολουθούν τον κρατικό προϋπολογισμό ανέμεναν εδώ και εβδομάδες την υπέρβαση αυτού του ορίου και είχαν εκφράσει έντονες προειδοποιήσεις ότι μια πλήρους κλίμακας κρίση χρέους θα μπορούσε να ξεσπάσει, αν οι νομοθέτες δεν αντιμετωπίσουν τη μη βιώσιμη δημοσιονομική πορεία, αυξάνοντας τους φόρους, περικόπτοντας τις δαπάνες ή κάνοντας και τα δύο.

«Τα σαράντα τρισεκατομμύρια δολάρια χρέους δεν υπάρχουν μόνο στα βιβλία της κυβέρνησης· γίνονται αισθητά σε ολόκληρη την οικονομία και καταλήγουν, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, στην τσέπη των πολιτών», δήλωσε η Μάγια ΜακΓκίνιας (Maya MacGuineas), πρόεδρος της ανεξάρτητης Επιτροπής για έναν Υπεύθυνο Ομοσπονδιακό Προϋπολογισμό.

«Όσο περισσότερο δανειζόμαστε, τόσο επιδεινώνουμε τον πληθωρισμό, περιορίζουμε άλλες προτεραιότητες του προϋπολογισμού και μας αφήνουμε εκτεθειμένους σε έκτακτες ανάγκες στο εσωτερικό και σε αναταραχές στο εξωτερικό», δήλωσε η ΜακΓκίνιας σε ανακοίνωσή της, αμέσως μετά τη δημοσιοποίηση των στοιχείων του υπουργείου Οικονομικών.

Σύμφωνα με την ίδια, το ορόσημο των 40 τρισεκατομμυρίων δολαρίων συμπληρώθηκε λιγότερο από πέντε μήνες μετά την υπέρβαση των 39 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, ενώ το χρέος έχει τετραπλασιαστεί σε λιγότερο από 20 χρόνια, όταν είχε χρειαστεί να περάσει καιρός έως το 1981 για να φτάσει για πρώτη φορά το 1 τρισεκατομμύριο δολάρια.

«Είναι εντυπωσιακό πόσο προβλέψιμη μπορεί να γίνει η δημοσιονομική παρακμή μιας παγκόσμιας δύναμης», πρόσθεσε η ΜακΓκίνιας.

Οι μεγάλοι διεθνείς πιστωτές των ΗΠΑ ενδέχεται ήδη να δείχνουν επιφυλακτικότητα, καθώς η ζήτηση από ξένους επενδυτές, οι οποίοι κατέχουν σχεδόν το ένα τρίτο των αμερικανικών ομολόγων, έχει μειωθεί τον τελευταίο χρόνο.

Λίγες ημέρες μετά από δημοπρασία 30ετών ομολόγων του αμερικανικού Δημοσίου, ύψους 25 δισεκατομμυρίων δολαρίων, η οποία «έκλεισε» με την υψηλότερη απόδοση από το 2021, οι αποδόσεις των λεγόμενων μακροπρόθεσμων ομολόγων εκτινάχθηκαν την Τρίτη στα υψηλότερα επίπεδα σχεδόν εδώ και δύο δεκαετίες, καθώς οι επενδυτές ζήτησαν μεγαλύτερη αντιστάθμιση απέναντι στον ογκώδη δανεισμό της αμερικανικής κυβέρνησης. Οι αποδόσεις κινούνται αντιστρόφως ανάλογα με τις τιμές των ομολόγων.

Την Τετάρτη, ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, Σκοτ Μπέσεντ, προχώρησε σε μια τολμηρή κίνηση για να συγκρατήσει τις αποδόσεις των μακροπρόθεσμων ομολόγων, ανακοινώνοντας διπλασιασμό του μεγέθους των επαναγορών ομολόγων διάρκειας 10 έως 30 ετών, σε τουλάχιστον 4 δισεκατομμύρια δολάρια ανά επιχείρηση.

Οι υψηλότερες αποδόσεις των μακροπρόθεσμων ομολόγων τείνουν να ωθούν προς τα πάνω τα επιτόκια στεγαστικών, αυτοκινήτου και εμπορικών δανείων. Με το βουνό του χρέους να μη δείχνει κανένα σημάδι υποχώρησης, ο Τραμπ επανέλαβε την Τετάρτη το πάγιο αίτημά του για χαμηλότερα επιτόκια.

Ερωτηθείς στον Λευκό Οίκο αν οι Αμερικανοί θα πρέπει να ανησυχούν για τη μεταβλητότητα στην αγορά ομολόγων, ο Τραμπ απάντησε: «Δεν το πιστεύω καθόλου αυτό. Πιστεύω ότι έχουμε μια πολύ ισχυρή χώρα και ξεπερνάμε αυτά τα γελοία επιτόκια είναι γελοία. Κοιτάξτε, όταν η χώρα μας είναι ισχυρή, τα επιτόκια πρέπει να πέφτουν».

Δαπάνες πανδημίας, και όχι μόνο

Το υπουργείο Οικονομικών ανέφερε την περασμένη εβδομάδα το τέταρτο υψηλότερο μηνιαίο έλλειμμα στην ιστορία των ΗΠΑ, 432 δισεκατομμύρια δολάρια για τον Ιούλιο, καθώς οι επιστροφές δασμών οδήγησαν τα έσοδα από τελωνειακούς δασμούς σε αρνητικό πρόσημο για τρίτο συνεχόμενο μήνα, ενώ οι δαπάνες για τις παροχές Κοινωνικής Ασφάλισης και Medicare προς τους ηλικιωμένους συνέχισαν να αυξάνονται. Το έλλειμμα για τους πρώτους 10 μήνες του οικονομικού έτους 2026 έχει ήδη ξεπεράσει το συνολικό έλλειμμα ολόκληρου του οικονομικού έτους 2025, με δύο ακόμη μήνες να απομένουν μέχρι το τέλος του τρέχοντος οικονομικού έτους.

Ο Τραμπ έχει σε μεγάλο βαθμό αγνοήσει τον περιορισμένο πλέον αριθμό δημοσιονομικά συντηρητικών βουλευτών εντός του Ρεπουμπλικανικού Κόμματος, υιοθετώντας υψηλές δαπάνες και στις δύο θητείες του. Το δημόσιο χρέος αυξήθηκε κατά 7,8 τρισεκατομμύρια δολάρια κατά την πρώτη θητεία του Τραμπ, με πάνω από το μισό αυτής της αύξησης να συσσωρεύεται κατά τη διάρκεια της πανδημικής αντίδρασης, στους τελευταίους εννέα μήνες της θητείας του.

Από τότε που ο Τραμπ ανέλαβε ξανά την προεδρία, τον Ιανουάριο του 2025, το χρέος των ΗΠΑ έχει αυξηθεί κατά 3,8 τρισεκατομμύρια δολάρια, φτάνοντας τη συνολική αύξηση στα 11,6 τρισεκατομμύρια δολάρια και στις δύο θητείες του μέχρι στιγμής.

Το δημόσιο χρέος αυξήθηκε κατά 8,4 τρισεκατομμύρια δολάρια κατά τη θητεία του Μπάιντεν, μια περίοδο που σημαδεύτηκε επίσης από υψηλές δαπάνες για την ανάκαμψη από την πανδημία Covid-19, αλλά και από μεγάλες δαπάνες για επενδύσεις σε υποδομές, επιδοτήσεις καθαρής ενέργειας και άλλες προτεραιότητες που προώθησε το Δημοκρατικό Κόμμα.

Η Επιτροπή για έναν Υπεύθυνο Ομοσπονδιακό Προϋπολογισμό εκτιμά ότι οι πολιτικές επιλογές τόσο του Τραμπ όσο και του Μπάιντεν αύξησαν την πορεία του ομοσπονδιακού χρέους πέρα από όσα θα είχαν συσσωρευτεί βάσει της νομοθεσίας που ίσχυε τη στιγμή που ανέλαβε ο καθένας τους.

Για παράδειγμα, το εμβληματικό νομοθέτημα της δεύτερης θητείας του Τραμπ το νομοσχέδιο «One Big Beautiful Bill Act» θα προσθέσει ακόμη 4,7 τρισεκατομμύρια δολάρια στο χρέος, σύμφωνα με το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κογκρέσου (CBO), τον ανεξάρτητο δημοσιονομικό φορέα των αμερικανών νομοθετών.

Ο Τραμπ έχει παρουσιάσει τη δεύτερη προεδρία του ως μια προεδρία εστιασμένη στον περιορισμό των δαπανών, με πρώτο σημάδι τις περικοπές θέσεων εργασίας σε ομοσπονδιακές υπηρεσίες που διέταξε το μη κυβερνητικό Τμήμα Κυβερνητικής Αποτελεσματικότητας (DOGE). Ωστόσο, το μεγαλύτερο μέρος των περικοπών του έχει στοχεύσει τα λεγόμενα «διακριτικά» προγράμματα, το μικρότερο κομμάτι του ομοσπονδιακού προϋπολογισμού. Οι ΗΠΑ δαπανούν περίπου 7 τρισεκατομμύρια δολάρια ετησίως, εκ των οποίων το 60% προορίζεται για τα λεγόμενα «υποχρεωτικά» προγράμματα, όπως η Κοινωνική Ασφάλιση, το Medicare, το Medicaid και η μέριμνα για τους βετεράνους τα οποία γενικά αυξάνονται ώστε να ακολουθούν το κόστος ζωής.

Άλλα 1,1 τρισεκατομμύρια δολάρια πηγαίνουν στην αποπληρωμή τόκων για τον δανεισμό των ΗΠΑ, κόστος που αυξάνεται καθώς διογκώνεται το χρέος και ανεβαίνουν τα επιτόκια. Ο προϋπολογισμός του οικονομικού έτους 2025 σηματοδότησε την πρώτη φορά που το κόστος εξυπηρέτησης του χρέους ξεπέρασε τη χρηματοδότηση του Πενταγώνου. Στους πρώτους 10 μήνες του οικονομικού έτους 2026, το κόστος τόκων ξεπέρασε τις δαπάνες υγειονομικής περίθαλψης του Medicare, καθιστώντας το τη δεύτερη μεγαλύτερη κατηγορία δαπανών στον ομοσπονδιακό προϋπολογισμό, πίσω μόνο από το συνταξιοδοτικό σύστημα της Κοινωνικής Ασφάλισης.

Οι ΗΠΑ δαπανούν όλο και περισσότερα για τη χρηματοδότηση των συνταξιοδοτικών και υγειονομικών αναγκών της γενιάς των «baby boomers», ασκώντας πίεση στα ταμεία που στηρίζουν την Κοινωνική Ασφάλιση και το Medicare, ακόμη και καθώς τα έσοδα από τη μισθοδοσία και τη φορολογία εισοδήματος δεν επαρκούν για την κάλυψη των ομοσπονδιακών δαπανών.

πηγή

BRICS: Η μεγάλη ΕΝΑΛΛΑΚΤΙΚΗ ή η ίδια ΑΤΖΕΝΤΑ με άλλο πρόσωπο;

από το κανάλι ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΠΕΝΑ
 

Οι BRICS προβάλλονται ως η απάντηση απέναντι στη δυτική κυριαρχία και την πολιτική των ΗΠΑ. Είναι όμως πραγματικά ένας διαφορετικός δρόμος ή μήπως η εικόνα αυτή χρειάζεται πιο προσεκτική ανάγνωση; 

 

Ο Άγγελος Καραγεώργος φιλοξενείται στην Ελεύθερη Πένα και αναλύει σημεία της Διακήρυξης του Καζάν των BRICS. Στο επίκεντρο βρίσκονται οι αναφορές στον ΟΗΕ, στη βιώσιμη ανάπτυξη, στην Ατζέντα 2030, στην ψηφιακή οικονομία, στην τεχνητή νοημοσύνη, στο 5G, στην κλιματική πολιτική και στον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας.

 

Μια συζήτηση για τον τρόπο με τον οποίο διαμορφώνονται τα γεωπολιτικά δίπολα, για τον ρόλο της Ρωσίας και της Κίνας, αλλά και για την ανάγκη ο πολίτης να διαβάζει τα επίσημα κείμενα και να βγάζει τα δικά του συμπεράσματα. 

 

ΣΧΟΛΙΟ Αγγελου: Στην Ελεύθερη Πένα μιλήσαμε για του ψευδοσωτήρες των Brics και πώς στην πραγματικότητα αποτελούν, όχι απλά μια ψευδή εναλλακτική αλλά στην πραγματικότητα είναι αυτοί που - μέσα από τα ίδια τους τα λόγια - οδηγούν τις εξελίξεις για τη νέα εποχή που το αφεντικό θέλει να φέρει.

Η κίνηση της Κίνας που μπορεί να αλλάξει τον χάρτη του παγκόσμιου εμπορίου

Σε μια εποχή έντονης γεωπολιτικής αστάθειας, όπου οι συγκρούσεις στη Μέση Ανατολή έχουν παραλύσει τις παραδοσιακές θαλάσσιες οδούς, η Κίνα επιδεικνύει για άλλη μια φορά τη στρατηγική της ευφυία, ανακοινώνοντας μια νέα εμπορική αρτηρία που κόβει τον χρόνο και τις αποστάσεις στη μέση.

 

Ο λεγόμενος «Δρόμος του Μεταξιού των Πάγων», ένα φιλόδοξο ναυτιλιακό εγχείρημα που ξεκινά από τις ακτές της Ανατολικής Ασίας και τερματίζει στην καρδιά της Ευρώπης, έρχεται να προσφέρει μια βιώσιμη ανάσα στο παγκόσμιο εμπόριο, την ίδια στιγμή που οι πύλες της Ερυθράς Θάλασσας κλείνουν η μία μετά την άλλη. 

 

Ένα ταξίδι που αλλάζει τους κανόνες του παιχνιδιού

 

Η κινεζική εταιρεία εμπορευματοκιβωτίων Sea Legend, με μακρά εμπειρία στις γραμμές που συνδέουν την Ασία με τη Βόρεια Αφρική και την Τουρκία, πήρε την απόφαση να επισημοποιήσει ένα δρομολόγιο που δοκίμασε με επιτυχία τον περασμένο Οκτώβριο.

 

Η αρχική δοκιμή έφερε εντυπωσιακά αποτελέσματα. Το πλοίο διένυσε την απόσταση σε μόλις 20 ημέρες, τη στιγμή που ένα συμβατικό ταξίδι μέσω της Διώρυγας του Σουέζ απαιτεί περίπου 40 ημέρες, ενώ η παράκαμψη από το Ακρωτήριο της Καλής Ελπίδας στη Νότια Αφρική ξεπερνά τις 50. Αυτή η σημαντική μείωση του χρόνου μεταφοράς δίνει στις κινεζικές εξαγωγές ένα τεράστιο ανταγωνιστικό πλεονέκτημα, ειδικά για προϊόντα που μετρούν κάθε ώρα καθυστέρησης.Γραφική απεικόνιση της διαδρομής από την Guardian

 

Μια λύση στις καυτές γραμμές της Μέσης Ανατολής

 

Τα Στενά του Μπαμπ ελ-Μάντεμπ, η βασική πύλη εισόδου στην Ερυθρά Θάλασσα απέναντι από τις ακτές της Υεμένης, έχουν μετατραπεί τις τελευταίες εβδομάδες σε μια ζώνη αποκλεισμού για τη διεθνή ναυτιλία.

 

Οι αντάρτες Χούθι, με την υποστήριξη του Ιράν, έχουν εξαπολύσει μια σειρά επιθέσεων εναντίον πλοίων που συνδέονται με τη Σαουδική Αραβία, διαταράσσοντας σοβαρά την κυκλοφορία προς και από τη Διώρυγα του Σουέζ. Αυτές οι εξελίξεις, σε συνδυασμό με τον πόλεμο των ΗΠΑ κατά του Ιράν που έχει περιορίσει τις μετακινήσεις στον Περσικό Κόλπο, έχουν φέρει τις ναυτιλιακές εταιρείες σε αδιέξοδο.

 

Σε αυτό το ρευστό σκηνικό, η αρκτική οδός αναδεικνύεται σε μια αξιόπιστη εναλλακτική, αποφεύγοντας τα «καυτά» σημεία των συγκρούσεων και προσφέροντας ασφάλεια μέσα από τις παγωμένες θάλασσες.

 

Ένας δρόμος που γεννήθηκε από την κλιματική αλλαγή

 

Η τήξη των πάγων της Αρκτικής, αν και αποτελεί μια περιβαλλοντική απειλή που φέρνει πλημμύρες και φυσικές καταστροφές σε διάφορες γωνιές του πλανήτη, έχει ταυτόχρονα ανοίξει νέες θαλάσσιες οδούς που ήταν αδιανόητες πριν από λίγες δεκαετίες. Η Κίνα αξιοποιεί αυτή την πραγματικότητα όχι απλώς ως μια ευκαιρία, αλλά ως στρατηγική κίνηση που εντάσσεται στο ευρύτερο πλαίσιο του σύγχρονου Δρόμου του Μεταξιού.

 

Η νέα διαδρομή, που ξεκινά από το λιμάνι Νινγκμπό, περνά κατά μήκος της ρωσικής Βόρειας Θαλάσσιας Οδού μέσα στον Αρκτικό Κύκλο και κατευθύνεται νότια στη Βόρεια Θάλασσα μέχρι το Φίλιξστοου της Αγγλίας, δεν είναι απλώς μια γραμμή σε έναν χάρτη. Είναι ένα μήνυμα: η Κίνα βρίσκει τρόπους να διατηρεί το εμπόριό της ανοιχτό, ακόμα κι όταν ο κόσμος «καίγεται».

 

Το προφίλ του νέου εμπορικού άξονα

 

Ο Li Xiaobin, επικεφαλής λειτουργικός διευθυντής της Sea Legend, τόνισε ότι η νέα οδός ταιριάζει απόλυτα στις ανάγκες των σύγχρονων βιομηχανιών. Οι χαμηλές θερμοκρασίες της Αρκτικής και η σύντομη διάρκεια του ταξιδιού την καθιστούν ιδανική για φορτία ευαίσθητα στις υψηλές θερμοκρασίες, όπως οι μπαταρίες ιόντων λιθίου, ή για προϊόντα όπου ο χρόνος παράδοσης μετράει σε χρήμα, όπως τα φωτοβολταϊκά συστήματα. Η επέκταση της γραμμής, που ονομάστηκε «Ice Silk Road» σε αντιστοιχία με τον ιστορικό Δρόμο του Μεταξιού, αποτελεί ένα ακόμη βήμα στην κινεζική στρατηγική κυριαρχίας στις παγκόσμιες εμπορικές ροές του 21ου αιώνα.

 

Με το παγκόσμιο εμπόριο να βρίσκεται σε ομηρία γεωπολιτικών εντάσεων, η πρωτοβουλία αυτή αναδεικνύει την Κίνα σε πρωταγωνιστή της εμπορικής καινοτομίας, αξιοποιώντας ακόμη και τις πιο αντίξοες συνθήκες της φύσης για να χτίσει γέφυρες όπου άλλοι βλέπουν μόνο εμπόδια. Ο «Δρόμος των Πάγων» δεν είναι απλώς μια νέα γραμμή, είναι η απάντηση της Ανατολής στη ρευστότητα της Δύσης, ένα βήμα προς ένα πολυπολικό εμπορικό σύστημα όπου οι παλιοί δρόμοι χάνουν τη μοναδικότητά τους.

 

πηγή 

Τρεις ανατροπές που ελευθερώνουν τον άνθρωπο

Γράφει ο Γεώργιος Αποστολάκης  

 

Εἶπε ὁ Ἀββᾶς Ματώης· «Τρεῖς Γέροντες πῆγαν στὸν Ἀββᾶ Παφνούτιο τὸν Κεφαλᾶ νὰ τὸν παρακαλέσουν γιὰ καμμιὰ συμβουλή.

Τοὺς ρώτησε λοιπὸν ὁ Γέροντας· “ Τί θέλετε νὰ σᾶς πῶ; Πνευματικὰ ἢ σωματικὰ πράγματα; ”. 

Τοῦ ἀπαντοῦν· “Πνευματικά”. 

 

Τότε τοὺς λέει ὁ Γέροντας· “Πηγαίνετε στὴν εὐχὴ τοῦ Θεοῦ καὶ νὰ ἀγαπήσετε πιότερο τὴν θλίψη παρὰ τὴν ἀνάπαυση· τὶς προσβολὲς περισσότερο παρὰ τὴν δόξα· τὸ δόσιμο καλύτερα παρὰ τὸ πάρσιμο”». 

........................................ 

 

Παράξενα λόγια για τη σημερινή εποχή. Ίσως μάλιστα περισσότερο παράξενα σήμερα απ’ ό,τι όταν τα είπε ο Αββάς Παφνούτιος στους τρεις Γέροντες που πήγαν να ζητήσουν πνευματική συμβουλή. Διότι ολόκληρος σχεδόν ο σύγχρονος τρόπος ζωής μάς διδάσκει το ακριβώς αντίθετο. 

 

Να αποφεύγουμε τη θλίψη και να επιδιώκουμε την άνεση. Να αποφεύγουμε την προσβολή και να επιζητούμε την αναγνώριση. Να δίνουμε όσο γίνεται λιγότερα και να αποκτούμε όσο γίνεται περισσότερα. 

 

Κι όμως, ο Γέροντας ανατρέπει αυτή τη λογική με τρεις μόνο φράσεις. 

 

«Τὴ θλίψη παρὰ τὴν ἀνάπαυση» 

 

Δεν μας καλεί, ασφαλώς, να αναζητούμε τον πόνο ούτε να θεωρούμε κακό την ανάπαυση. Μας καλεί να μη μετατρέψουμε την άνεση σε κριτήριο της ζωής μας. 

 

Ο σημερινός πολιτισμός μάς υπόσχεται διαρκώς μια ζωή χωρίς κόπο: όλα γρηγορότερα, ευκολότερα, αυτοματοποιημένα, χωρίς αναμονή, χωρίς στερήσεις, χωρίς θυσίες. Και σιγά σιγά κινδυνεύουμε να θεωρήσουμε κακό ο,τιδήποτε μας δυσκολεύει. 

 

Αλλά ο άνθρωπος που δεν αντέχει καμία δυσκολία γίνεται τελικά ευάλωτος. Για να μη χάσει την άνεσή του, είναι έτοιμος πολλές φορές να κάνει παραχωρήσεις στη συνείδησή του, στις αρχές του, ακόμη και στην ελευθερία του. 

 

Η εκούσια αποδοχή λοιπόν του κόπου, της εγκράτειας, της υπομονής και κάποτε της στέρησης γίνεται άσκηση ελευθερίας. 

 

Να μπορώ να πω: προτιμώ να δυσκολευτώ παρά να κάνω κάτι που η συνείδησή μου δεν δέχεται. 

 

Αυτή είναι μια βαθιά σύγχρονη ανάγνωση του: «τὴ θλίψη παρὰ τὴν ἀνάπαυση». 

 

«Τὶς προσβολὲς περισσότερο παρὰ τὴ δόξα» 

 

Ποτέ ίσως ο άνθρωπος δεν είχε τόση δυνατότητα να εκθέτει τον εαυτό του στα μάτια των άλλων. 

 

Κοινωνικά δίκτυα, εικόνα, «μου αρέσει», ακόλουθοι, δημόσια επιδοκιμασία. Ακόμη και χωρίς να το αντιλαμβανόμαστε, εκπαιδευόμαστε να μετράμε την αξία μας από την αποδοχή των άλλων. 

 

Ο Αββάς προτείνει την αντίθετη ελευθερία: να μη χρειάζεσαι το χειροκρότημα για να είσαι αυτό που είσαι. 

 

Να μπορείς να υπερασπιστείς αυτό που θεωρείς αληθινό, ακόμη κι όταν γίνεσαι δυσάρεστος. Να αντέξεις την ειρωνεία, την περιθωριοποίηση ή την απαξίωση χωρίς να αλλάξεις τη συνείδησή σου για να γίνεις αρεστός. 

 

Δεν σημαίνει ότι περιφρονούμε τους άλλους ή ότι θεωρούμε κάθε αντίδραση εναντίον μας απόδειξη ότι έχουμε δίκιο. Σημαίνει κάτι δυσκολότερο: ότι η κοινωνική αποδοχή δεν γίνεται ο κύριος της συνείδησής μας. 

 

«Τὸ δόσιμο καλύτερα παρὰ τὸ πάρσιμο» 

 

Και εδώ βρίσκεται ίσως η μεγαλύτερη ανατροπή. 

Ο σύγχρονος άνθρωπος μαθαίνει από μικρός να ρωτά: Τι θα κερδίσω; Τι δικαιούμαι; Τι θα αποκτήσω; Τι θα μου προσφέρει αυτό; 

Ο Γέροντας αντιστρέφει το ερώτημα: Τι μπορώ να δώσω; 

 

Χρόνο. Κόπο. Χρήματα. Συγχώρηση. Φροντίδα. Παρουσία. Ένα μέρος από την άνεσή μου για κάποιον που με χρειάζεται. 

 

Αυτό είναι το μεγάλο μυστήριο της χριστιανικής ζωής: ο άνθρωπος δεν γίνεται πλουσιότερος συσσωρεύοντας, αλλά προσφέροντας. Διότι το πρότυπό του δεν είναι ο άνθρωπος που κατέχει, αλλά ο Χριστός που προσφέρεται. 

 

Μια συμβουλή για τον άνθρωπο του 21ου αιώνα 

 

Οι τρεις φράσεις του Αββά Παφνουτίου μοιάζουν τελικά σαν τρία αντίδοτα στις μεγάλες εξαρτήσεις της εποχής μας: (Α) στη λατρεία της άνεσης αντιτάσσει την άσκηση, (Β) στη λατρεία της εικόνας την ταπείνωση, (Γ) στη λατρεία της απόκτησης την προσφορά. 

 

Και πίσω και από τα τρία βρίσκεται ένα κοινό ζητούμενο: η ελευθερία του ανθρώπου. 

 

Ελεύθερος από την ανάγκη να περνά πάντοτε καλά. Ελεύθερος από την ανάγκη να τον επαινούν. Ελεύθερος από την ανάγκη να αποκτά συνεχώς περισσότερα. 

 

Οι Πατέρες της ερήμου, που έζησαν χωρίς σχεδόν τίποτε από όσα θεωρούμε σήμερα απαραίτητα, γνώριζαν κάτι που εμείς κινδυνεύουμε να ξεχάσουμε: Δεν είναι ελεύθερος εκείνος που μπορεί να αποκτήσει τα πάντα. Ελεύθερος είναι εκείνος που μπορεί και να τα στερηθεί, χωρίς να χάσει τον εαυτό του. 

 

Και ίσως αυτή να είναι σήμερα μία από τις πιο επίκαιρες μορφές ασκήσεως. 

 

iepomenimera.gr