Ο Σαραντάρης πρόβλεψε την παρακμή της Δύσης

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 

Στις 25 Φεβρουαρίου συμπληρώνονται 85 χρόνια από τον θάνατο του ποιητή και χριστιανού στοχαστή Γιώργου Σαραντάρη. Απεβίωσε οσιακά, εν μέσω συγγενών και φίλων, μετά τις κακουχίες που αγόγγυστα υπέστη στην Πίνδο υπερασπιζόμενος την Πατρίδα κατά τον Ελληνο – Ιταλικό πόλεμο 1940-41. Είναι ο ποιητής για τον οποίο ο καθηγητής Μ.Γ. Μερακλής έγραψε: « Καθώς απαγγέλλω τους στίχους του, νιώθω πως μου είναι αδύνατο να μη ομολογήσω πια εδώ κάποια γνώμη μου, πως στις μέρες μας γεννήθηκε ένας ποιητής, που είχε την ακριβή τύχη, αυτός μόνος, να φτάσει το Σολωμό και, σε μερικές στιγμές, να τον ξεπεράσει. Ο Σαραντάρης είναι ο μόνος που, μετά το Σολωμό, έδωσε, κατά τρόπο καλλιτεχνικά ακέραιο και στερεό, την εξαλλαγή του ανθρώπινου πόνου σε μεταφυσική δίψα». 

 

Πλήν του πηγαίου και υπέροχου ταλέντου του στην ποίηση ο Σαραντάρης υπήρξε και ένας χριστιανός υπαρξιστής στοχαστής, που στις μεταρσιώσεις του διείδε καθαρά τη δεκαετία του 1930 αυτά που συνέβησαν το 1990 στη Σοβιετική Ένωση και αυτά που συμβαίνουν σήμερα στη Δύση! Πρώτα για την ΕΣΣΔ έγραψε στο φιλοσοφικό δοκίμιό του «Η παρουσία του ανθρώπου», γραμμένο από τον Οκτώβριο του 1937 έως τον Φεβρουάριο του 1938: «Νομίζω πως για να κατανοηθεί η βαθύτερη σημασία του έργου του Ντοστογιέφσκι, πρέπει να πιστεύουμε πως η Ρωσία, ύστερα από το σφάλμα που διέπραξε να υποταχθεί στην υλιστική κοσμοθεωρία του μαρξισμού και την πρόσκαιρη πείρα του ιδιότυπου σοσιαλιστικού συστήματος, που σήμερα της δίνει κατεύθυνση, θα γίνει ξανά χώρα χριστιανή – ορθόδοξη, αλλά προικισμένη με μια δύναμη και μια επιβολή πάνω στον πολιτισμένο κόσμο, που αναμφισβήτητα της έλειπαν στο παρελθόν». 

 

Ως προς τη Δύση σε φιλοσοφικά του κατάλοιπα, γραμμένα τον Ιούλιο του 1938 γράφει λες και ζει και περιγράφει το σήμερα:

 

«Οι λαοί της Δύσης διευθύνονται, αιώνες τώρα, από άτομα, που δε σκέφτονται, δε μπορούν ειλικρινά να σκεφτούν πως η πρόοδος της οικουμένης είναι και δική τους πρόοδος, πως μονάχα η πρόοδος της οικουμένης είναι και δική τους πρόοδος. Ιστορικά, ίσως ο ουμανισμός, η ιταλική και γαλλική Αναγέννηση, δηλώνουν την οριστική στροφή της Δύσης προς τον ηδονισμό, που είναι εκείνο που κοινά ονομάζεται “ατομισμός”. Στροφή που σημαίνει ταυτόχρονα – τέτοια είναι η ιδιότητα και οι συνέπειες του ηδονισμού – τη μοιραία ανικανότητα εκείνων των λαών να συλλογιστούν ειλικρινά, σοβαρά και εντατικά τον προορισμό του ανθρώπου, τον προορισμό όλων των ατόμων της γης και να εργαστούν για ένα οικουμενικό ιδανικό με την πεποίθηση πως έτσι μονάχα εξυπηρετούν ολοκληρωτικά το δικό τους στενό, ας πούμε υποστασιακό συμφέρον. Η Γαλλική Επανάσταση είχε βέβαια μια τάση, κατά την αυταπάτη των δημιουργών της, οικουμενική, αλλά γιατί δε βασίζονταν πάνω στην πίστη στον Χριστό, κατάντησε να έχει σκοπό μια μορφή αφελούς ηδονισμού – ηδονιστές είναι οι σπουδαιότεροι, οι πιο γόνιμοι, θεωρητικοί της. Αν αλλού διαφωνούν, είναι βέβαιο πως ως προς εκείνο που ονομάζουμε εμείς “ηδονισμός” ο Βολταίρ συμφωνεί με τον Ρουσσώ! Και ο Ρομπεσπιέρ με το Ναπολέοντα!...

 

Κανένας ηγέτης δυτικού λαού δεν πράττει σύμφωνα με μια πλέρια πίστη στην αίσια πρόοδο της ανθρωπότητας. Το πιο πολύ που μπορεί να επιτύχει ένας ηγέτης δυτικού λαού είναι να πιστέψει στο μονόπλευρο, ατομιστικό, ηδονιστικό προορισμό του δικού του λαού. Και να μεθύσει ακόμα μ’ ένα τέτοιο όνειρο, να μεθύσει αυτός και ο λαός του! Αλλά το παράδειγμα του Χριστού θα έπρεπε να μας αποτρέπει όλους από τέτοια μέθη και βέβαια θα έρθει καιρός που θα μας αποτρέπει όλους!...Η Δύση λησμονεί το θάνατο, αλλά ο θάνατος είναι η κύρια υποστασιακή προοπτική της. Ό, τι για τον χριστιανό είναι ο Θεός, για τη Δύση είναι ο θάνατος…Τίτλος τιμής, τίτλος πολιτισμού για τη Δύση είναι η αυτοτέλεια, η αυτονομία του ατόμου…

 

Ο τεχνικός πολιτισμός της Δύσης λένε πως είναι προνόμιό της, τιμή της, αλλά αυτός ο πολιτισμός δείχνεται τερατώδης, προ πάντων όταν συλλογιστείς πως εκείνοι που τον δημιούργησαν δεν έκαναν βήμα προς υποστασιακή αντιμετώπιση του προβλήματος του θανάτου… Η Δύση καταδυναστεύει ακόμα σήμερα τον κόσμο… Λένε πως «ο Ευρωπαίος, ο Αμερικάνος, ξέρει να ζήσει». Εννοούν πως ξέρει να ζει σύμφωνα με την ανάπτυξη του τεχνικού πολιτισμού, πως ξέρει να εκμεταλλεύεται τον τεχνικό πολιτισμό για μια αξιοπρέπεια και μια καλοπέραση. Αλλά ακριβώς το αντίθετο χρειάζεται να πούμε: “Ο Ευρωπαίος, ο Αμερικάνος δεν ξέρει να ζήσει”».

 

Άλλη μια εντυπωσιακή πρόβλεψη του Γιώργου Σαραντάρη είναι για την εξέλιξη του τεχνικού πολιτισμού και για τη σημερινή παρακμή της Δύσης. Στο προαναφερθέν φιλοσοφικό του δοκίμιο «Η παρουσία του ανθρώπου» γράφει: «Το τεχνικό της πολιτισμό η Δύση δεν μπορεί να τον φυλάξει για να κατορθώσει πάντοτε να μας τον μαθαίνει αυτή. Ο τεχνικός πολιτισμός καλύπτει σιγά – σιγά τη γη, παύει μέρα με την ημέρα να είναι προνόμιο της Δύσης, που δεν μπορεί να αντιταχθεί σε τούτη τη μοίρα της. Η Δύση ολοένα φθείρεται και εφ΄ όσον δεν πιστεύει και δεν μπορεί να πιστέψει στον άνθρωπο, ανταποκρίνεται σε ένα νόμο υπέρτατης δικαιοσύνης η αναπόφευκτη παρακμή της. Δεν λέμε πως η Δύση σβήνει, αλλά περιορίζεται η σημασία της. Είναι απόλυτα αδύνατο να οδηγήσει σήμερα την ανθρωπότητα η Δύση. Και όχι για κανέναν άλλο πιο επιφανειακό λόγο, αλλά γιατί, από αιώνες τώρα, έπαψε να πιστεύει στον άνθρωπο».

 

Ο Σαραντάρης για τις ιδέες του και γιατί ποτέ δεν ταυτίστηκε με το δυτικότροπο και αυταρχικό ιδεολογικό κατεστημένο παραμένει εξόριστος και υπό διωγμό. Όμως τα ποιήματα και οι ιδέες του επιζούν και ως «σαμιζντάτ»* κυκλοφορούν σε όσους πιστεύουν στον Θεάνθρωπο Ιησού, αντιστέκονται στον ηδονισμό και στον μηδενισμό και αγωνίζονται για μια Δύση που ενδιαφέρεται πραγματικά για τον άνθρωπο.-

 

*Δημοσιεύσεις λογοκριμένες που κυκλοφορούν από αναγνώστη σε αναγνώστη. 

 

Σημείωση

 

Για το άρθρο χρησιμοποίησα:

Τον Β΄ Τόμο (Κατάλοιπα) από τα «Έργα» του Σαραντάρη, Έκδ. Βικελαίας Δημοτικής Βιβλιοθήκης, Ηράκλειο, 2006, σε εισαγωγή και επιμέλεια της καθηγήτριας Σοφίας Σκοπετέα (1947-2007) λέκτορα της Ελληνικής Φιλολογίας στο Πανεπιστήμιο της Κοπεγχάγης.

Γιώργου Σαραντάρη «Γιατί τον είχαμε λησμονήσει… Ανθολόγηση από το σύνολο του έργου του». Επιμέλεια του καθηγητού Μ.Γ. Μερακλή, Εκδ. «Τυπωθήτω – Γιώργος Δαρδανός», Αθήνα, 2002.

Παπαθανασόπουλου Γιώργου « Γιώργος Σαραντάρης: Ο άνθρωπος, ο ποιητής, ο διανοούμενος», Εκδ. Έκπληξη, 2011.

Τσάκωνα Δημ. «Ιδεαλισμός και Μαρξισμός στην Ελλάδα», Εκδ. Κάκτος, 1988.

Απόφαση–Σημείο Καμπής: Η Δικαιοσύνη Διορθώνει – Η Κυβέρνηση Οφείλει να Λογοδοτήσει

Αθήνα, 11/02/2026  

 

Απόφαση–Σημείο Καμπής : Η Δικαιοσύνη Διορθώνει – Η Κυβέρνηση Οφείλει να Λογοδοτήσει

 

Η απόφαση της Ολομέλειας του Αρείου Πάγου για τον τρόπο υπολογισμού των τόκων στα δάνεια του νόμου Κατσέλη αποτελεί καθοριστικό σημείο καμπής στη διαχείριση των κόκκινων δανείων. Η Δικαιοσύνη παρεμβαίνει προς τη σωστή κατεύθυνση, αποκαθιστώντας την αναλογικότητα και επαναφέροντας τον κοινωνικό σκοπό της ρύθμισης: α. τη βιώσιμη προστασία της κύριας κατοικίας και β. την πραγματική δυνατότητα αποπληρωμής των οφειλετών.

 

Η Απόφαση αυτή αφορά άμεσα περίπου 350.000 οικογένειες που έχουν υπαχθεί στον νόμο Κατσέλη. Για χρόνια, η εφαρμογή τόκων επί του συνολικού κεφαλαίου, παρά τη δικαστικά ορισμένη δόση, οδηγούσε σε ουσιαστική ακύρωση της ρύθμισης, σε διόγκωση των οφειλών και σε διαρκή οικονομική ασφυξία των οφειλετών. Η κυβέρνηση γνώριζε το πρόβλημα, αλλά δεν παρενέβη. Αντίθετα, ψήφισε και διατήρησε ένα νομοθετικό πλαίσιο που επέτρεψε σε τράπεζες, servicers και funds να λειτουργούν με όρους που παρήγαγαν υπέρμετρα και δυσανάλογα οφέλη.

 

Η κυβέρνηση και η εποπτική αρχή της Τράπεζας της Ελλάδος του κ. Στουρνάρα υπήρξαν συνένοχοι στην μεγαλύτερη αναδιανομή ιδιωτικού πλούτου –άνω των 100 δις ευρώ- από τα νοικοκυριά, τις μικρομεσαίες επιχειρήσεις και λοιπές επιχειρηματικές μονάδες στους servicers και τα funds με έδρα εξωχώριους φορολογικούς παραδείσους.

 

Ωστόσο, το ζήτημα δεν περιορίζεται στον νόμο Κατσέλη. Για παράδειγμα, δεκάδες χιλιάδες οφειλέτες έχουν ήδη ενταχθεί σε ρυθμίσεις μέσω του εξωδικαστικού μηχανισμού, ενώ εκατοντάδες νέες αιτήσεις κατατίθενται κάθε μήνα, γεγονός που αποδεικνύει το εύρος και τη δομική φύση του προβλήματος που εσκεμμένα επέτρεψαν να στηθεί κυβέρνηση και Τράπεζα της Ελλάδας. Ομοίως σύλλογοι δανειοληπτών ανά την Ελλάδα προσφεύγουν στην Δικαιοσύνη ώστε να σταματήσουν οι υπερχρεώσεις και οι ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί πρώτων κατοικιών και όχι μόνον.

 

Υπενθυμίζεται ότι σημαντικό μέρος των μη εξυπηρετούμενων δανείων μεταβιβάστηκε στα funds σε τιμές που συχνά κυμάνθηκαν μεταξύ 5% και 20% της ονομαστικής αξίας. Ποτέ η κυβέρνηση δε νομοθέτησε ούτε η Τράπεζα της Ελλάδας παρενέβη για να μάθει ο Έλληνας πολίτης σε τι ποσό πωλήθηκαν τα κόκκινα δάνεια. Η αδιαφάνεια σε όλο της το μεγαλείο. Παρ’ όλα αυτά, οι ίδιες απαιτήσεις διεκδικούνται στο 100%, δημιουργώντας περιθώρια υπερκερδών σε βάρος των οφειλετών-συμπολιτών μας.

 

Επιπρόσθετα, βάσει των ν. 3156/2003, ν.4354/2015, ν.5072/2023 αλλά και λοιπών άρθρων και νομοθετημάτων που ‘’πέρασε’’ η κυβέρνηση Μητσοτάκη οι εταιρείες τιτλοποιήσεων και διαχείρισης (servicers) απολαμβάνουν εκτεταμένες φοροαπαλλαγές (ουσιαστικά καθαρή επιδότηση), οι οποίες — σε συνδυασμό με το ύψος των συναλλαγών — εκτιμάται ότι αντιστοιχούν σε τουλάχιστον 500 εκατ. ευρώ ετησίως.

 

Η Δικαιοσύνη έκανε το πρώτο βήμα. Η κυβέρνηση οφείλει άμεσα να ευθυγραμμίσει συνολικά το πλαίσιο διαχείρισης των κόκκινων δανείων με το πνεύμα της Απόφασης, αποκαθιστώντας θεσμική ισορροπία και κοινωνική δικαιοσύνη. Η κυβέρνηση και η Τράπεζα της Ελλάδας πρέπει να πάψουν επιτέλους να θωρακίζουν τις άπληστες πρακτικές τραπεζών, servicers και funds που λεηλάτησαν την ιδιωτική περιουσία των Ελλήνων πολιτών.

 

Γραφείο Τύπου της ΝΙΚΗΣ

press@nikh.gr

Ο βραβευμένος με Νόμπελ κυνηγός φαντασμάτων... που επίσης μισούσε τους περισσότερους ανθρώπους

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - ME STUFF | 6 Φεβρουαρίου 2026

 

Ας μιλήσουμε για τον Charles Robert Richet. Ξέρετε, αυτόν τον Γάλλο φυσιολόγο που κέρδισε το Νόμπελ το 1913 για την ανακάλυψη της αναφυλαξίας. Ναι, ο ίδιος άνθρωπος του οποίου το έργο εξηγεί κυριολεκτικά γιατί μερικοί άνθρωποι πέφτουν σε σοκ από τσιμπήματα μελισσών ή φιστίκια. Ήρωας της ανοσολογίας, σωστά; Αυτό και μόνο του εξασφαλίζει μια μόνιμη θέση στο ιατρικό hall of fame. Αλλά μην χειροκροτήσετε ακόμα. Κρατήστε αυτή τη σκέψη.

 

Όλοι αγαπούν να προσποιούνται ότι η σύγχρονη ιατρική προέκυψε από την καθαρή λογική, την ηθική σαφήνεια και τους καλοπροαίρετους ιδιοφυείς με τις λευκές ποδιές. Εδώ μπαίνει ο Charles Robert Richet για να καταστρέψει αυτή τη φαντασίωση σε λιγότερο από τριάντα δευτερόλεπτα.

 

Ο Richet ήταν επίσης ένας πλήρως αφοσιωμένος ενθουσιώδης του παραφυσικού. Επινόησε τον όρο εκτόπλασμα, ναι, αυτή τη γλοιώδη γλίτσα φαντασμάτων από τις παλιές σεάνς, και πέρασε χρόνια κυνηγώντας μέντιουμ που προφανώς μπορούσαν να αιωρούν αντικείμενα με το μυαλό τους. Πίστευε στην έκτη αίσθηση, στις δονήσεις, στα ψυχικά κύματα και βασικά σε οτιδήποτε θα μπορούσε να δικαιολογήσει την αγορά ενός καπέλου και να λέει στους ανθρώπους ότι τα πνεύματα είναι αληθινά, αρκεί να μην εμπλέκονται πραγματικά πνεύματα.

 

Αλλά εδώ είναι η ανατροπή. Ενώ ήταν απασχολημένος με το κυνήγι φαντασμάτων και την ένεση τοξινών από μέδουσες σε σκύλους, ο Richet ήταν επίσης ένας σκληροπυρηνικός ευγονιστής. Θεωρούσε ότι η στείρωση των ατόμων με νοητική αναπηρία ήταν μια εξαιρετική ιδέα, προήδρευε της Γαλλικής Ευγονικής Εταιρείας και πίστευε ειλικρινά ότι οι μαύροι ήταν διανοητικά κατώτεροι. Ναι, ο ίδιος βραβευμένος με Νόμπελ επιστήμονας, η έρευνα του οποίου έσωσε ζωές, είχε επίσης την ηθική συνείδηση ενός κακού της βικτοριανής εποχής.

 

Και εδώ είναι που η ιστορία γίνεται ενδιαφέρουσα. Ο Richet ήταν επίσης ένας φωνακλάς και περήφανος ευγονιστής. Πίστευε στη στείρωση. Πίστευε ότι ορισμένοι άνθρωποι δεν έπρεπε να αναπαράγονται. Πίστευε ότι οι μαύροι ήταν κατώτεροι. Προήδρευε της Γαλλικής Ευγονικής Εταιρείας και έγραψε βιβλία για τη βελτίωση της ανθρωπότητας με την απομάκρυνση των στοιχείων που δεν του άρεσαν.

 

Και εκεί που νομίζεις ότι δεν μπορεί να γίνει πιο καταραμένο, η έκπληξη. Αυτός και ο γόνος του βοήθησαν στην ίδρυση της σύγχρονης νεφρολογίας. Ναι. Νεφρολογία.

Ας το χωνέψουμε αυτό.

 

Ένας άνθρωπος που πίστευε ότι μεγάλα τμήματα του πληθυσμού ήταν αναλώσιμα, βοήθησε επίσης να τεθούν τα θεμέλια για την επιστήμη που διατηρεί τους νεφρούς σας ζωντανούς. Κάποιος που φλερτάριζε ανοιχτά με τον έλεγχο του πληθυσμού, ήθελε επίσης να σας κάνει διάλεξη για τη νεφρική λειτουργία. Αυτό δεν είναι ειρωνεία. Είναι διάγνωση προσωπικότητας.

 

Έτσι, την επόμενη φορά που κάποιος σας πει ότι η σύγχρονη ιατρική είναι καθαρά ορθολογική και βασίζεται στην επιστήμη, θυμηθείτε τον Richet. Ήταν ένας τύπος που μπορούσε να γράψει για αλλεργίες, ποίηση, το μέλλον της ανθρωπότητας και ψυχικές δονήσεις, όλα την ίδια εβδομάδα, και κάπως, ενδιάμεσα, να πείσει τον εαυτό του ότι βελτίωνε το ανθρώπινο γένος λέγοντας σε ορισμένους ανθρώπους ότι δεν άξιζαν να έχουν παιδιά.

 

Με λίγα λόγια. Νόμπελ; Ναι. Κυνηγός φαντασμάτων; Ναι. Ρατσιστική ευγονική με μια πινελιά αποπληθυσμού; Τριπλό ναι.

 

Η ζωή του Richet είναι μια προειδοποιητική ιστορία. Η επιστημονική ιδιοφυΐα και η ηθική χρεοκοπία μπορούν, στην πραγματικότητα, να συνυπάρξουν όμορφα. Και μην ξεχνάτε. Ήταν επίσης πρωτοπόρος στην έννοια της αναφυλαξίας και της νεφρολογίας, οπότε την επόμενη φορά που θα εκδηλωθεί η αλλεργία σας στα φιστίκια ή τα νεφρά σας θα παρουσιάσουν βλάβη, κάντε ένα ζημιογόνο νεύμα στον άνθρωπο που ταυτόχρονα έσωζε και έκρινε την ανθρωπότητα.

 

Η κληρονομιά του Richet δεν είναι στην πραγματικότητα μόνο μια προειδοποίηση. Είναι ένα μοτίβο. Πολλοί ιδρυτές των σύγχρονων ιατρικών κλάδων είχαν επενδύσει βαθιά στον έλεγχο του ποιος ζούσε, ποιος αναπαραγόταν και ποιος θεωρούνταν πλήρως άνθρωπος. Κατά κάποιον τρόπο ήταν εμμονικοί τόσο με τη διάσωση των σωμάτων όσο και με την κατάταξή τους.

 

Έτσι, την επόμενη φορά που κάποιος θα αντιμετωπίσει την ιατρική ως ιερή, ηθικά ουδέτερη θεσμοθέτηση, υπενθυμίστε του ότι ένας από τους πρωτοπόρους της θεωρούσε τη στείρωση πρόοδο, το εκτόπλασμα πραγματικό και τα νεφρά δευτερεύον έργο του.

Καλή όρεξη.

 

Μείνετε συντονισμένοι για την επόμενη εβδομάδα, όπου θα καλύψουμε έναν άλλο ιδρυτή της σύγχρονης ιατρικής που θεωρούσε τη στείρωση «πρόοδο» και είχε επίσης ως δευτερεύον χόμπι την εφεύρεση απίστευτα περίπλοκων μεθόδων για την εξόντωση ανύπαρκτων μικροβίων.

 

Δικτυογραφία:

The Nobel-Prize-Winning Ghostbuster...Who Also Hated Most People

https://mestuff.substack.com/p/the-nobel-prize-winning-ghostbusterwho

Μπορούν να προστατευθούν τα άρματα μάχης από τα drones;

Γράφει ο ΤΣΙΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΕΥΘΥΜΙΟΣ  

 

Τα συστήματα ενεργητικής προστασίας hard-kill, τα οποία ήδη ενσωματώνονται σε έναν αυξανόμενο αριθμό αρμάτων μάχης και άλλων τεθωρακισμένων οχημάτων, θα μπορούσαν να προσφέρουν έναν πολύτιμο, αν όχι απαραίτητο, τρόπο για να βοηθήσουν στην περαιτέρω θωράκισή τους από αεροπορικές επιθέσεις μη επανδρωμένων. Οι ολοένα και πιο προηγμένοι αντιαρματικοί-κατευθυνόμενοι πύραυλοι, τους οποίους διαθέτουν και μη κρατικοί φορείς, είχαν ήδη εντείνει την ζήτηση για δυνατότητες ενεργητικής προστασίας σε οχήματα. 

 

Οι κίνδυνοι που θέτουν τα drones – ακόμη και οι μικρότεροι τύποι καμικάζι – πρόκειται να επεκταθούν, ειδικά καθώς η τεχνητή νοημοσύνη και οι δυνατότητες στόχευσης και δικτύωσης που βασίζονται στη μηχανική μάθηση, πολλαπλασιάζονται. Οι δικτυωμένες επιθέσεις σμήνους, οι οποίες δημιουργούν πρόσθετες προκλήσεις, θα αποτελέσουν ακόμη εντονότερη πρόκληση, ιδίως με την ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης.

 

Οι διαρκώς αυξανόμενοι κίνδυνοι που θέτουν τα drones και οι αντιαρματικοί πύραυλοι με σταθερά αναπτυσσόμενες δυνατότητες, καθώς και άλλες απειλές, έχουν εγείρει ολοένα και περισσότερα ερωτήματα σχετικά με τη μελλοντική σημασία των αρμάτων μάχης και άλλων βαρέων θωρακισμένων οχημάτων. 

 

Το 2023, ο αμερικανικός στρατός δημοσίευσε μια έκθεση από μια ομάδα ομοσπονδιακά εγκεκριμένων ανεξάρτητων εμπειρογνωμόνων, η οποία έθεσε ως δεδομένο ότι οχήματα, όπως τα M1 Abrams και τα Bradley, δεν θα αποτελούν πλέον κυρίαρχους παράγοντες σε πεδία μαχών υψηλών προδιαγραφών, έως το 2040. Ωστόσο, ο στρατός δεν έχει δείξει σημάδια εγκατάλειψης της βαριάς θωράκισης και τώρα επιδιώκει μια νέα έκδοση των Abrams (που επί του παρόντος ονομάζεται M1E3). Με αυτά τα δεδομένα, η τάση των συστημάτων ενεργητικής προστασίας να αποκτούν τουλάχιστον κάποιο βαθμό ικανότητας αντιμετώπισης drones, όπως συμβαίνει τώρα με το Iron Fist, είναι πιθανό να συνεχιστεί.

 

Κύρια Συστήματα Ενεργητικής Προστασίας 

 

Τα Συστήματα Ενεργητικής Προστασίας (APS-Hard-Kill) υπερασπίζονται τα τεθωρακισμένα οχήματα, αναχαιτίζοντας τις εισερχόμενες απειλές πριν από την πρόσκρουση. Χρησιμοποιώντας ραντάρ ή/και οπτικούς αισθητήρες, αυτά τα συστήματα ανιχνεύουν πυραύλους ή drones και τους/τα εξουδετερώνουν με κινητικά βλήματα, ή εκρηκτικά αντίμετρα. Ενώ είναι εξαιρετικά αποτελεσματικά, τα συστήματα hard-kill εγείρουν ανησυχίες, όπως το βάρος-πολυπλοκότητα του συστήματος και τον ενδεχόμενο κίνδυνο από συντρίμμια (ή άλλες επιπτώσεις της έκρηξης) σε δυνάμεις πεζικού που θα επιχειρούν κοντά τους. 

 

Trophy (Ισραήλ) 

 

Το Trophy είναι ένα από τα πιο ευρέως αναπτυγμένα και δοκιμασμένα σε μάχη συστήματα Hard-Kill στον κόσμο, που χρησιμοποιείται σήμερα στα ισραηλινά άρματα μάχης Merkava, στα αμερικανικά Abrams καθώς και στις πλατφόρμες Leopard 2 του ΝΑΤΟ. Χρησιμοποιεί ραντάρ για την ανίχνευση εισερχόμενων αντιαρματικών απειλών και εκτοξεύει αντίμετρα που τις καταστρέφουν, πριν από την πρόσκρουση. Το Trophy παρέχει πλήρη προστασία 360 μοιρών και μπορεί να μοιράζεται δεδομένα τοποθεσίας σκοπευτή με φίλιες δυνάμεις.

 

Ωστόσο, το σύστημα είναι βαρύ και πολύπλοκο, αυξάνοντας το βάρος του οχήματος και τις απαιτήσεις συντήρησης. Δεν είναι αποτελεσματικό έναντι κινητικών διεισδύσεων υψηλής ταχύτητας, όπως τα βλήματα APFSDS. Τα δε αντίμετρά του μπορούν να θέσουν σε κίνδυνο χερσαίες-φίλιες δυνάμεις που θα επιχειρούν κοντά τους. Τέλος, ορισμένες απειλές, όπως αργής κίνησης, ενδέχεται να αποτελέσουν πρόκληση για ορισμένες διαμορφώσεις του. 

 

Iron Fist (Ισραήλ – Elbit / GD-OTS) 

 

Το Iron Fist είναι ένα APS σκληρής εξόντωσης, σχεδιασμένο για ένα ευρύ φάσμα πλατφορμών, από ελαφρά οχήματα, έως κύρια άρματα μάχης. Συνδυάζει ραντάρ και ηλεκτροοπτικούς αισθητήρες για την ανίχνευση απειλών. Εκτοξεύει αναχαιτιστικά που δημιουργούν μια κατευθυνόμενη έκρηξη, ή ωστικό κύμα, εκτρέποντας, ή καταστρέφοντας τα εισερχόμενα βλήματα με μειωμένο θρυμματισμό.

 

Ο αρθρωτός και ελαφρύς σχεδιασμός του το καθιστά πιο προσαρμόσιμο από τα βαρύτερα συστήματα, ενώ η προηγμένη σύντηξη αισθητήρων βελτιώνει την ταξινόμηση των απειλών. Ωστόσο, το Iron Fist δεν έχει το ίδιο επίπεδο ιστορικού μάχης με το Trophy και εξακολουθεί να φέρει κινδύνους που σχετίζονται με συστήματα hard-kill που επιχειρούν κοντά σε φίλιες δυνάμεις. Η ενσωμάτωση απαιτεί επίσης εξελιγμένη επεξεργασία και τροποποιήσεις του οχήματος.

 

AMAP-ADS (Γερμανία – Rheinmetall & IBD) 

 

Το AMAP-ADS είναι ένα ευρωπαϊκό APS hard-kill που δίνει έμφαση στον εξαιρετικά γρήγορο χρόνο αντίδρασης, αντιμετωπίζοντας απειλές σε μικροδευτερόλεπτα, σε πολύ κοντινή απόσταση. Το σύστημα χρησιμοποιεί κατανεμημένους αισθητήρες και μονάδες αντιμέτρων διατεταγμένες γύρω από το όχημα, παρέχοντας επικαλυπτόμενη ημισφαιρική κάλυψη. Ο σχεδιασμός του ελαχιστοποιεί τον κατακερματισμό, καθιστώντας το ασφαλέστερο για τους κοντινούς στρατιώτες και πολίτες. 

 

Το ADS είναι ελαφρύτερο από πολλά συγκρίσιμα συστήματα και κατάλληλο για μεσαία ή ελαφρύτερα οχήματα. Παρά τα πλεονεκτήματα αυτά, εξακολουθεί να εξαρτάται από hard-kill αναχαιτιστές και δεν μπορεί να αντικαταστήσει την παθητική θωράκιση έναντι κινητικών διεισδυτών υψηλής ενέργειας. 

 

LEDS-150 (Νότια Αφρική – Saab) 

 

Το LEDS-150 είναι ένα υβριδικό σύστημα που συνδυάζει την ανίχνευση και την παρακολούθηση soft-kill με την hard-kill αναχαίτιση. Χρησιμοποιώντας ραντάρ και αισθητήρες, εκτοξεύει μικρούς πυραύλους αναχαίτισης, όπως τον Mongoose-1, για να καταστρέψει τις εισερχόμενες απειλές, σε μικρές αποστάσεις περίπου 5 έως 15 μέτρων. 

 

Το σύστημα προσφέρει πλήρη κάλυψη 360 μοιρών και ενσωματωμένη παρακολούθηση απειλών. Ωστόσο, η μικρή απόσταση εμπλοκής αφήνει μικρό περιθώριο σφάλματος. Οι δε απαιτήσεις ενσωμάτωσης και τα logistics του συστήματος προσθέτουν πολυπλοκότητα για τους χειριστές και τους συντηρητές. 

 

Arena (Ρωσία) 

 

Το Arena είναι ένα από τα πρώτα λειτουργικά σχέδια APS με δυνατότητα σκληρής εξόντωσης και έθεσε τις βάσεις για μεταγενέστερα ρωσικά συστήματα. Χρησιμοποιεί ραντάρ Doppler για την ανίχνευση εισερχόμενων αντιαρματικών πυραύλων ή RPG και εκτοξεύει αναχαιτιστές που εκρήγνυνται κοντά στην απειλή για να την εξουδετερώσουν.

 

Ενώ είναι αποτελεσματικό έναντι βασικών ATGM και RPG, το Arena είναι ένα παλαιότερο σχέδιο με λιγότερο ακριβείς αισθητήρες και βραδύτερους χρόνους αντίδρασης, σε σύγκριση με τα σύγχρονα συστήματα. Είναι συνήθως βαρύτερο και λιγότερο προσαρμόσιμο σε διαφορετικούς τύπους οχημάτων. 

 

Zaslin / Zaslon (Ουκρανία) 

 

Το Zaslin είναι ένα αρθρωτό APS βασισμένο σε ραντάρ που μπορεί να διαμορφωθεί για να προστατεύει τα εμπρόσθια τόξα, τους πλευρικούς τομείς και, σε ορισμένες παραλλαγές, τις κάθετες ή τις κατευθύνσεις επίθεσης από πάνω. Ο αρθρωτός σχεδιασμός του επιτρέπει την ενσωμάτωση με υπάρχοντα συστήματα θωράκισης και την προσαρμογή σε διαφορετικές κατηγορίες οχημάτων. 

 

Όμως, οι βασικές διαμορφώσεις δεν παρέχουν πλήρη κάλυψη 360 μοιρών και οι ελαφρύτερες παραλλαγές έχουν περιορισμένη αποτελεσματικότητα έναντι απειλών με βαριά θωρακισμένα οχήματα, ή υψηλής ενέργειας διεισδυτικά συστήματα. 

 

AKKOR (Τουρκία) 

 

Το AKKOR είναι ένα τουρκικής ανάπτυξης σύστημα ενεργητικής προστασίας (APS) της Aselsan, σχεδιασμένο για να αυξάνει την επιβιωσιμότητα αρμάτων μάχης, όπως το Altay και το Leopard 2A4. Παρέχει προστασία 360°, συνδυάζοντας hard-kill και soft-kill μέτρα για την αντιμετώπιση σύγχρονων αντιαρματικών απειλών πριν από την πρόσκρουση. 

 

Οι περισσότερες λειτουργίες του είναι εξαιρετικά αυτοματοποιημένες, επιτρέποντας ταχεία αντίδραση με ελάχιστη εμπλοκή πληρώματος. Ο αρθρωτός σχεδιασμός του επιτρέπει την ενσωμάτωση σε διαφορετικές πλατφόρμες, συμπεριλαμβανομένων πιθανών ελαφρύτερων θωρακισμένων οχημάτων. 

 

Χαρακτηρίζεται από υψηλό βαθμό αυτοματισμού, ταχεία αντίδραση και αρθρωτό σχεδιασμό που επιτρέπει ενσωμάτωση σε διαφορετικές πλατφόρμες. Τα κύρια πλεονεκτήματά του είναι η ολοκληρωμένη άμυνα και η εγχώρια ανάπτυξη, ενώ οι βασικοί περιορισμοί αφορούν το κόστος, την πολυπλοκότητα, τους πιθανούς κινδύνους παράπλευρων απωλειών και τη μειωμένη αποτελεσματικότητα απέναντι σε απειλές κορεσμού.

 

Συστήματα APS συνεχώς εξελισσόμενα 

 

Τα Συστήματα Ενεργητικής Προστασίας (APS) είναι αμυντικές τεχνολογίες που έχουν σχεδιαστεί για την ανίχνευση, την παρακολούθηση και την εξουδετέρωση εισερχόμενων απειλών κατά στρατιωτικών οχημάτων, πριν από την πρόσκρουση. Σε αντίθεση με την παθητική προστασία όπως η θωράκιση, τα APS βασίζονται σε έναν συνδυασμό αισθητήρων – συνήθως ραντάρ, υπέρυθρων ή ηλεκτροοπτικών συστημάτων – ενσωματωμένων, με αντίμετρα ταχείας απόκρισης. Τα σύγχρονα APS δικτυώνονται ολοένα και περισσότερο με την ευρύτερη σουίτα επίγνωσης κατάστασης μιας πλατφόρμας, επιτρέποντάς τους να συμβάλλουν στην αναγνώριση απειλών, στη διαφάνεια του πεδίου της μάχης και στις συντονισμένες αντιδράσεις με κοντινές μονάδες. 

 

Την τελευταία δεκαετία, τα APS έχουν μεταβεί από πειραματικές έννοιες σε λειτουργικά αποδεδειγμένα συστήματα, κυρίως λόγω του πολλαπλασιασμού πυρομαχικών ακριβούς κατευθυνόμενου τύπου και όπλων από πάνω προς τα πάνω. Η εμπειρία μάχης έχει δείξει την ικανότητά τους να βελτιώνουν σημαντικά την επιβίωση των οχημάτων, ιδιαίτερα σε πυκνά, αστικά ή υβριδικά πολεμικά περιβάλλοντα. 

 

Ταυτόχρονα, η ανάπτυξη συστημάτων APS αντιμετωπίζει συνεχείς προκλήσεις, όπως η μείωση των ψευδών συναγερμών, η διαχείριση των παράπλευρων επιπτώσεων στο κοντινό πεζικό, η αντιμετώπιση επιθέσεων κορεσμού και η προσαρμογή σε αναδυόμενες απειλές, όπως τα πυρομαχικά που μεταφέρονται από μη επανδρωμένα αεροσκάφη. 

 

Ως αποτέλεσμα, η τρέχουσα έρευνα επικεντρώνεται στη βελτίωση της σύντηξης αισθητήρων, στην επέκταση της κάλυψης 360 μοιρών και ημισφαιρίων και στην ενσωμάτωση των συστημάτων APS σε πολυεπίπεδες αρχιτεκτονικές άμυνας που συνδυάζουν κινητικά, ηλεκτρονικά και κυβερνο-στοιχεία.

 

πηγή 

24 ερωτήματα για τους οπαδούς των ανοιχτών συνόρων

Γράφει η ΣΑΡΗΓΙΑΝΝΙΔΗ ΕΥΓΕΝΙΑ  

 

Με αφορμή τα γεγονότα στην Χίο και όλη αυτή την προσχηματική συζήτηση που έχει ξεκινήσει, ας επανέλθουμε σε κάποιες βασικές σκέψεις, μιας και το μεταναστευτικό πρόβλημα αποτελεί ένα από τα κεντρικά ζητήματα ταμπού της ελληνικής κοινωνίας. Αποσιωπάται συστηματικά. 

 

Και όταν δεν αποσιωπάται, τίθεται εντελώς προσχηματικά, διχαστικά, πολωτικά με στόχο την επίκληση στο θυμικό μιας διαλυμένης, παρακμάζουσας κοινωνίας που, είτε θυμώνει για τον επικείμενο αφανισμό της και αντιδρά αναλόγως, είτε λυπάται αφ’ υψηλού και “φιλάνθρωπα” και λειτουργεί επίσης αναλόγως. Μάλιστα, ως προς το μεταναστευτικό ζήτημα σχεδόν όλοι οι δημοσιολογούντες θυμούνται “ξαφνικά” τη διάκριση Αριστεράς – Δεξιάς (που τώρα τελευταία είναι της μόδας να θεωρείται ξεπερασμένη)…

 

Αλλά, όταν συμφέρει, δημαγωγικά, ξαναβγαίνει στη δημόσια ρητορική το επιχείρημα περί του “σκιάχτρου του διχασμού Αριστεράς – Δεξιάς”, για να συνεισφέρει το λιθαράκι του στη διάλυση της σκέψης και στην αποβλάκωση του σύγχρονου μέσου δυτικού “προοδευτικού και εγγράμματου” πολίτη. “Με λένε Ρίζο και όπως θέλω τα γυρίζω”, που λέει και μια γνωστή παροιμιώδης φράση. Σε μια προσπάθεια λοιπόν να διατηρήσουμε διαυγή την σκέψη μας και να αντισταθούμε στην περιρρέουσα διχαστική μπουρδολογία, αοριστολογία και ψευτοηθικολογία ας διερωτηθούμε: 

1. Πως η καταχρηστική απόδοση του προσδιορισμού «πρόσφυγας» σε όλους ανεξαιρέτως τους μετακινούμενους πληθυσμούς, διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην λογοκρισία με πολιτικά ορθά κριτήρια κάθε ατόμου ή συλλογικότητας που τοποθετείται δημόσια επί του μεταναστευτικού ζητήματος;
2. Ποιος είναι ο ρόλος των ΜΚΟ στη διαχείριση αυτής της μορφής trafficking;
3. Πώς η διαχείριση των μεταναστευτικών πληθυσμών αποτελεί βασικό πυλώνα της μαφιοποίησης της κοινωνίας και της οικονομίας;
4. Γιατί το 2015 αποτέλεσε χρονιά ορόσημο για την εκτίναξη των μεταναστευτικών ροών και από τότε συνιστά συνεχές κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό φαινόμενο για όλη πλέον την Ευρώπη;
5. Το σύγχρονο μεταναστευτικό ζήτημα αποτελεί άραγε ένα αυθόρμητο φαινόμενο μαζικής εγκατάλειψης συγκεκριμένων πατρίδων; Ή πρόκειται για ενορχηστρωμένη απόπειρα αφενός ξεριζωμού και αφετέρου αντικατάστασης πληθυσμών και εποικισμού ηπείρων από ανθρώπινες ροές δυστυχισμένων ανθρώπων τις οποίες διαχειρίζονται συμμορίες και μαφιοποιημένα παγκοσμιοποιημένα καθεστώτα;
6. Ποια είναι η σχέση της διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών με την επαναφορά άτυπων μορφών δουλεμπορίου σε όλο τον κόσμο;
7. Πώς η παγκοσμιοποίηση και οι μαφιοποιημένες κυβερνήσεις που την προωθούν, εξυπηρετούν τη διαιώνιση της εξουσίας τους, επενδύοντας συμβολικά και υλικά στο φαινόμενο της μαζικής μετανάστευσης πληθυσμών από χώρες του “Τρίτου Κόσμου” προς τη Δύση;
8. Πώς λειτουργεί το δίκτυο μετακίνησης πληθυσμών, από την πρώτη φάση στις χώρες καταγωγής έως την τελική φάση στις χώρες υποδοχής;
9. Πώς παράγονται οι “ροές” μεταναστών;
10. Τι μας διδάσκει το παράδειγμα της Γαλλίας, της Αγγλίας, της Γερμανίας;
11. Ποια η σχέση της διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών με την άνοδο της λεγόμενης “ακροδεξιάς” στην Ευρώπη;
12. Πώς η ιδεολογική χρήση του όρου “ακροδεξιά” ενοχοποιεί εκ των προτέρων οποιαδήποτε συζήτηση αντιμετωπίζει το μεταναστευτικό ζήτημα με κριτικό τρόπο;
13. Ποια η σχέση της σημερινής διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών με τη διάλυση και τον περαιτέρω κατακερματισμό των δυτικών κοινωνιών;
14. Πώς συνδέεται το μεταναστευτικό ζήτημα με την κατασκευή εθνοτικών μειονοτικών πληθυσμών περιχαρακωμένων με κοινωνιοταξικά κριτήρια σε γκέτο με σύνορα πολλαπλασιαζόμενα εντός της ίδιας επικράτειας;
15. Πώς καλλιεργείται σχεδόν με το ζόρι ο ρατσισμός και η μισαλλοδοξία στον εγχώριο ελληνικό πληθυσμό, ο οποίος ήταν ανέκαθεν φιλόξενος;
16. Βρισκόμαστε όντως αντιμέτωποι με μια απόπειρα ισλαμοποίησης της Ευρώπης;
17. Γιατί οποιαδήποτε αντίδραση απέναντι στον εποικισμό της χώρας στιγματίζεται ως ισλαμοφοβία;
18. Ποιος ο ρόλος των αντιστάσεων και των αντιδράσεων, όταν εξ ορισμού στιγματίζονται ως ακροδεξιές και φασίζουσες;
19. Ποιος ο ρόλος του ψευδεπίγραφου “ανθρωπισμού” και του “προοδευτισμού” στην αποδοχή της μετατροπής της κοινωνίας σε ένα ανθρώπινο μωσαϊκό ετερογενών ψηφίδων και σε ένα παγκόσμιο πλήθος αποεδαφοποιημένων μονάδων – νομάδων;
20. Πώς αξιοποιείται πολιτικά και οικονομικά ο ψευτοανθρωπισμός, ώστε να συγκαλύπτει την εξαγορά πολιτικών, την χρηματοδότηση των ΜΚΟ και του δικτύου διακινητών/ δουλεμπόρων;
21. Πώς αξιοποιείται ο δήθεν αριστερόστροφος “προοδευτισμός”, ώστε να υποθάλπει το παγκόσμιο κύκλωμα εγκληματιών που ευθύνεται για τους πνιγμένους στις ελληνικές θάλασσες;
22. Ποιος είναι ο ρόλος της σύγχρονης δήθεν Αριστεράς στη διαχείριση του φαινομένου της μαζικής μετανάστευσης;
23. Γιατί η παρεχόμενη ανθρωπιστική βοήθεια και στήριξη των μεταναστών και προσφύγων υφίσταται επιλεκτικά, μόνο εφόσον εγκαταλείψουν τις πατρίδες τους που πλήττονται από πολέμους και φτώχεια – και όχι στις χώρες τους, ώστε να βελτιωθούν οι συνθήκες ζωής εκεί, με σκοπό να μην ξεριζώνονται;
24. Πώς εξηγείται η επιλεκτική πολυπολιτισμικότητα που δεν αφορά τους Ορθόδοξους πληθυσμούς χωρών όπως η Συρία, το Αφγανιστάν, ο Λίβανος κ.ά., οι οποίοι γίνονται συστηματικά θύματα δολοφονικών και τρομοκρατικών επιθέσεων, αλλά μόνο τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς που καταφτάνουν μαζικά στην Ευρώπη; 

Με αφορμή την Χίο… 

 

Με αφορμή τα γεγονότα στην Χίo, ας υπενθυμίσουμε επίσης, σε όλους τους δήθεν αντιρατσιστές που μοιάζουν να κόπτονται για την τραγωδία, πως πέραν της φυσικής λύπης κάθε κανονικού ανθρώπου για το θάνατο κάθε συνανθρώπου και για την άδικη απώλεια κάθε ζωής, υπάρχει και η εξίσου φυσιολογική και αναμενόμενη ανησυχία για τη δημογραφική, πολιτισμική και πολιτική κατάρρευση κάθε ιστορικής κοινωνίας και πρώτα από όλα της οικείας.

 

Μέσα λοιπόν από την παραπλανητική φιλολογία των “ανοιχτών συνόρων”, (η οποία πριμοδοτεί την γκλομπαλιστική ιδέα της κατάργησης όλων των πολιτικών συνόρων), από την μια, οι μετανάστες που εισέρχονται λαθραία σε μια χώρα αντιμετωπίζονται απ’ τους ψευτοδιεθνιστές και τους ψευτοανθρωπιστέs σαν άνθρωποι χωρίς ιδιότητες, χωρίς κουλτούρα, χωρίς δικά τους ήθη και έθιμα, χωρίς συλλογικές μνήμες ριζωμένες στην ιστορία τους, απλώς ως πεινασμένοι και δυστυχισμένοι “βιολογικοί οργανισμοί”, κάτι σαν δίποδα ζώα που ψάχνουν να βρουν λύση τροφής και ένα καλύτερο καταφύγιο. 

 

Αντιμετωπίζονται δηλαδή ως άτομα του ανθρώπινου είδους που ανήκουν συμπεριληπτικά στο φανταστικό συλλογικό υποκείμενο της ανθρωπότητας, πάνω-κάτω όπως τα άτομα του είδους των σκύλων συμπεριλαμβάνονται στην κατηγορία της παγκόσμιας “σκυλότητας”… Από την άλλη, τα άτομα αυτά, τα υποτίθεται “χωρίς ιδιότητες”, εισέρχονται σε μια χώρα η οποία με την σειρά της, μοιάζει να αξιολογείται σαν ένας χώρος άδειος, χωρίς συλλογικές μνήμες, ήθη και έθιμα, γλώσσα ριζωμένη σε παραδόσεις, δηλαδή σαν ένας τόπος χωρίς ιστορία, άρα χωρίς καμία πρόθεση να αντισταθεί, αφού “δεν έχει τίποτα να χάσει”, εφόσον πρόκειται ή “πρέπει να” μετατραπεί με τέτοια “ανθρωπιστικά κριτήρια”, σε ένα ξενοδοχείο συγκατοίκησης ετερόκλητων πληθυσμών.

 

Μεταναστευτικό: Ξενοφιλία σημαίνει φιλοξενία; 

 

Με αφορμή τα γεγονότα στην Χίο, είναι λυπηρό να διαπιστώνει κανείς πόσο η απανθρωπιά ενός παρανοϊκά περιχαρακωμένου πατριωτισμού μπορεί να συμβιώσει αρμονικά με την σχιζοφρενική οικειοφοβία και το ιδεολογικό παραλήρημα όσων, στο όνομα ενός αφηρημένου οικουμενισμού, καλούν τις ευρωπαϊκές κοινωνίες και πρώτα από όλα την ελληνική να διαλυθούν, ή σταδιακά να αντικατασταθούν από τους φτωχούς και αποκλεισμένους του πλανήτη. 

 

Ίσως εκεί αγγίζουμε την καρδιά του προβλήματος: Την απόφαση μιας κοινωνίας να εξαφανιστεί, τη θέληση ενός πολιτισμού να πεθάνει. Διότι, η ξενοφιλία δεν είναι συνώνυμη της φιλοξενίας. Αντίθετα μάλιστα, μόνο ένας υγιής και δημοκρατικός πατριωτισμός, δηλαδή η ένθερμη σχέση με την κουλτούρα και τους ανθρώπους του γενέθλιου ιστορικού εδάφους, συμπορεύεται με την φιλοξενία. Αντίθετα, η οικειοφοβία συμβαδίζει με την προσχηματική ξενοφιλία, ενδεχομένως και με την εκλογίκευση της προδοσίας.

 

Υπάρχουν αντιφάσεις σε αυτές τις παραδοχές; Είναι πιθανόν. Αλλά η ανθρώπινη ιστορία είναι γεμάτη τραγικά διλήμματα και αντιφάσεις που φαντάζουν στην εποχή τους αδιέξοδα. Η διαγραφή τους όμως δεν επιλύει κανένα πρόβλημα. Αντίθετα, διαιωνίζει τις αντιφάσεις, καθιστώντας την πολιτική σκέψη ανίκανη να τις ορίσει, να τις σκεφτεί και να τις καταλάβει.

 

«Θα πληρώνουμε όλο και πιο ακριβά τις συνέπειες. [..] Και τάχα σαν θύματα, σαν ανυποψίαστοι τάχα, υποκριτικά θα ρωτάμε “τις πταίει;”. Ένα είναι βέβαιο: Είτε το θέλουμε, είτε όχι θα μιλήσουν τα έργα για εμάς, θα μιλήσουν για εμάς οι άλλοι, όταν ο ήλιος του θανάτου ανατείλει». 

Μαρία Βουρζά, Ποιητική Συλλογή “Αγάπησα τα θνητά σαν αθάνατα”, 

εκδ. εν εσόπτρω, 2024 

 

πηγή 

Η Τεχνητή Νοημοσύνη θα προβλέπει την ηλικία των χρηστών του ChatGPT αναλύοντας τα δεδομένα συμπεριφοράς κάθε λογαριασμού στο διαδίκτυο

Η Τεχνητή Νοημοσύνη θα προβλέπει την ηλικία των χρηστών του ChatGPT αναλύοντας τα δεδομένα συμπεριφοράς κάθε λογαριασμού στο διαδίκτυο – Ουσιαστικά το σύστημα πρόβλεψης ηλικίας με τεχνητή νοημοσύνη της OpenAI θα χρησιμοποιεί προσχηματικά την επαλήθευση ηλικίας για ευρεία επιτήρηση των χρηστών…

 

Οι έλεγχοι ηλικίας γίνονται το νέο εργαλείο της επιτήρησης των ανθρώπων, σε μια διαδικασία όπου η προστασία των ανηλίκων και η δημιουργία προφίλ χρηστών λειτουργούν πλέον μέσω της ίδιας ροής δεδομένων. Αυτή η ρύθμιση ουσιαστικά επεκτείνει την επιτήρηση από την εσωτερική παρακολούθηση της OpenAI σε ένα μεγαλύτερο εμπορικό δίκτυο που συνδέει τη δραστηριότητα τεχνητής νοημοσύνης των ανθρώπων με προσωπικά δεδομένα και δεδομένα τοποθεσίας… 

 

Γράφει ο Αιγιστέας – Συνεργάτης του Ελλήνων Αφύπνιση 

 

Με δεδομένο ότι πλέον όλο και περισσότερες χώρες στον κόσμο προσχηματικά κόπτονται για το καλό των ανηλίκων σε σχέση με την αλληλεπίδραση του με το διαδίκτυο, βλέπουμε να τίθενται ηλικιακά όρια στη χρήση των Social Media και να απαγορεύεται σταδιακά η χρήση τους από ανήλικους. 

 

Ωστόσο μάλλον ελάχιστοι αντιλαμβάνονται ότι το ζήτημα εδώ δεν είναι στην πραγματικότητα η προστασία των ανηλίκων, αλλά αυτή αποτελεί το πρόσχημα για ένα γιγαντιαίο πρόγραμμα απόλυτου ελέγχου και επιτήρησης ΟΛΩΝ έτσι ώστε να αποφασίζει τελικά η Τεχνητή Νοημοσύνη αν κάποιος είναι ενήλικος ή ανήλικος. Για να γίνει όμως αυτό πρέπει να υπάρξει μαζικός έλεγχος των Δεδομένων Μεγάλου Όγκου (Big Data) και της συμπεριφοράς κάθε χρήστη – λογαριασμού στο διαδίκτυο. 

 

Οι προσπάθειες για την επιβολή ηλικιακών περιορισμών στο διαδίκτυο αναδιαμορφώνουν πλέον τον τρόπο με τον οποίο οι μεγάλες τεχνολογικές πλατφόρμες παρακολουθούν τους χρήστες τους. Η τελευταία προσθήκη του OpenAI στο ChatGPT, ένα σύστημα που προβλέπει εάν κάποιος είναι κάτω των 18 ετών μελετώντας τον τρόπο με τον οποίο χρησιμοποιεί την εφαρμογή, δείχνει πώς οι κανόνες ασφάλειας των παιδιών και η συλλογή δεδομένων που βασίζεται στην επιτήρηση συνδέονται στενά.

 

We’re rolling out age prediction on ChatGPT to help determine when an account likely belongs to someone under 18, so we can apply the right experience and safeguards for teens.

Adults who are incorrectly placed in the teen experience can confirm their age in Settings > Account.…— OpenAI (@OpenAI) January 20, 2026 

 

Η εταιρεία αναφέρει ότι το νέο της «μοντέλο πρόβλεψης ηλικίας» αναλύει έναν συνδυασμό δεδομένων συμπεριφοράς και σε επίπεδο λογαριασμού. Αυτό περιλαμβάνει το πότε συνδέεται ένα άτομο, πόσο καιρό υπάρχει ο λογαριασμός του, τη συχνότητα χρήσης και τη δηλωμένη ηλικία του. Από αυτά τα σήματα, το σύστημα εκτιμά εάν ένας λογαριασμός πιθανότατα ανήκει σε ανήλικο. 

 

Κοινώς, θα βασίζεται στις συνομιλίες σας, στο αν έχετε δηλώσει ότι είστε άνω των 18 ετών, και εάν δεν έχουν επαρκείς πληροφορίες, θα περιορίζουν τις απαντήσεις σας και θα πρέπει να σαρώσετε το πρόσωπο/ταυτότητά σας χρησιμοποιώντας την εφαρμογή Persona. 

 

Εάν αυτή λοιπόν η πρόβλεψη, ότι ο χρήστης είναι ανήλικος, είναι θετική, το ChatGPT εφαρμόζει αυτόματα περιορισμούς περιεχομένου που έχουν σχεδιαστεί για να περιορίζουν την έκθεση σε υλικό όπως συζητήσεις αυτοτραυματισμού. 

 

Για να ανακτήσουν απεριόριστη πρόσβαση, οι χρήστες που έχουν επισημανθεί πρέπει να επαληθεύσουν την ταυτότητά τους μέσω της Persona, μιας εξωτερικής εταιρείας επαλήθευσης ταυτότητας. 

 

Η πολιτική απορρήτου της Persona της επιτρέπει να συλλέγει όχι μόνο πληροφορίες που παρέχονται απευθείας από τους χρήστες, αλλά και δεδομένα από εξωτερικές πηγές, συμπεριλαμβανομένων μεσιτών, συνεργατών μάρκετινγκ και «δημόσια διαθέσιμων πηγών… όπως ανοιχτές κυβερνητικές βάσεις δεδομένων». Η εταιρεία μπορεί επίσης να συλλέγει αναγνωριστικά συσκευών και στοιχεία γεωγραφικής τοποθεσίας. 

 

ChatGPT commence à lancer la vérification d'âge aussi.

Ils vont se baser sur vos conversations, si vous avez dit si vous avez +de 18 ans, et s'ils manquent d'éléments ils vont restreindre vos réponses, et vous devrez scanner votre visage/carte d'identité par l'appli Persona. pic.twitter.com/t24gqTphlp— Momotchi (@mmtchi) February 2, 2026 

 

Αυτή η ρύθμιση ουσιαστικά επεκτείνει την επιτήρηση από την εσωτερική παρακολούθηση της OpenAI σε ένα μεγαλύτερο εμπορικό δίκτυο που συνδέει τη δραστηριότητα τεχνητής νοημοσύνης των ανθρώπων με προσωπικά δεδομένα και δεδομένα τοποθεσίας. 

 

Κατά τη διαδικασία απόδειξης της ηλικίας, οι εταιρείες δημιουργούν λεπτομερή προφίλ συμπεριφοράς που καθιστούν τη συνεχή παρατήρηση ένα συνηθισμένο μέρος της ψηφιακής ζωής. 

 

Το OpenAI περιγράφει αυτήν την προσέγγιση ως ένα βήμα προς ασφαλέστερες εμπειρίες για τους νεότερους χρήστες. Ωστόσο, η μέθοδος ταξινόμησης ατόμων μέσω ανάλυσης συμπεριφοράς και στη συνέχεια η απαίτηση ταυτοποίησης για την παράκαμψη σφαλμάτων δημιουργεί μια δομή που μπορεί εύκολα να εμβαθύνει τη συνεχή παρακολούθηση. Μόλις συλλεχθούν, αυτά τα δεδομένα μπορούν να συνδυαστούν και να διατηρηθούν με τρόπους που υπερβαίνουν τον δηλωμένο στόχο της προστασίας των ανηλίκων. 

 

Αυτή η τάση εκτυλίσσεται σε ολόκληρο τον ευρύτερο κλάδο της τεχνολογίας. 

 

Η Ομοσπονδιακή Επιτροπή Εμπορίου διερευνά πώς τα chatbots τεχνητής νοημοσύνης μπορεί να επηρεάσουν παιδιά και εφήβους και η OpenAI έχει κατονομαστεί σε αγωγές, συμπεριλαμβανομένης μίας που σχετίζεται με τον θάνατο ενός εφήβου. 

 

Οι νομοθέτες έχουν επίσης πιέσει άλλες πλατφόρμες, όπως η Roblox, η οποία χρησιμοποιεί το Persona, να επιδείξουν ισχυρότερες δικλείδες ασφαλείας για τους ανηλίκους. 

 

Τον τελευταίο χρόνο, η OpenAI εισήγαγε τον γονικό έλεγχο και δημιούργησε μια συμβουλευτική ομάδα ψυχικής υγείας για να μελετήσει πώς η Τεχνητή Νοημοσύνη επηρεάζει τα συναισθήματα και τα κίνητρα των χρηστών. 

 

Η εταιρεία αναφέρει ότι το σύστημα πρόβλεψης ηλικίας θα επεκταθεί στην Ευρωπαϊκή Ένωση «για να λαμβάνει υπόψη τις περιφερειακές απαιτήσεις» και ότι σχεδιάζει να βελτιώσει την ακρίβειά του με την πάροδο του χρόνου. 

 

Η ώθηση για επαλήθευση ηλικίας εξελίσσεται σε ένα νέο μοντέλο παρακολούθησης συμπεριφοράς, όπου οι εταιρείες τεχνητής νοημοσύνης δημιουργούν αθόρυβα εσωτερικά προφίλ για το πώς οι άνθρωποι αλληλεπιδρούν στο διαδίκτυο. 

 

Αυτά τα συστήματα παρουσιάζονται ως χαρακτηριστικά ασφαλείας, ωστόσο εξαρτώνται από την ίδια συνεχή παρατήρηση και συγκέντρωση δεδομένων που ορίζουν τη σύγχρονη ψηφιακή επιτήρηση.

 

πηγή 

Κίναρος, Δωδεκάνησα, Αιγαίον, 11 Φεβρουαρίου 2016: Μνήμη των αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού, Κωνσταντίνου Πανανά, Αναστασίου Τουλίτση και Ελευθερίου Ευαγγέλου.

Γράφει ο Θεοφάνης Μαλκίδης 

 

Κίναρος, Δωδεκάνησα, Αιγαίον, 11 Φεβρουαρίου 2016: Μνήμη των αξιωματικών του Πολεμικού Ναυτικού, Κωνσταντίνου Πανανά, Αναστασίου Τουλίτση και Ελευθερίου Ευαγγέλου. 

 

1. Η θυσία υπέρ της εθνικής κυριαρχίας και της ελευθερίας

 

Ήταν ακριβώς πριν δέκα χρόνια, ήταν η 11η Φεβρουαρίου 2016 όταν το ελικόπτερο Agusta Bell 212 του Πολεμικού Ναυτικού με κωδικό «ΠΝ 28» στο οποίο επέβαιναν τρεις Έλληνες αξιωματικοί, είχε απονηωθεί από τη φρεγάτα «Νικηφόρος Φωκάς». 

 

Στο πλαίσιο της άσκησης «ΑΣΤΡΑΠΗ» το ελικόπτερο έκανε νυχτερινή πτήση πάνω από την νήσο Κίναρο, όταν στις 2:45 πμ, στην πλαγιά απόκρημνης περιοχής, χάθηκε από το ραντάρ της φρεγάτας. Λίγες ώρες αργότερα, εκεί όπου το ελικόπτερο είχε χαθεί, εντοπίστηκαν τα συντρίμμια του ελικοπτέρου και βρέθηκαν οι σοροί των τριών αξιωματικών του πληρώματος: του Κωνσταντίνου Πανανά, του Αναστασίου Τουλίτση και του Ελευθερίου Ευαγγέλου. 

 

2. Το Αιγαίο του Ελληνισμού και το τουρκικό πρόβλημα

 

Η Κίναρος είναι νησίδα των Δωδεκανήσων η οποία βρίσκεται στον θαλάσσιο χώρο μεταξύ Κυκλάδων και Δωδεκανήσου, δυτικά της Καλύμνου και της Λέρου και ανατολικά της Αμοργού και είναι το δεύτερο δυτικότερο νησί των Δωδεκανήσων μετά την Αστυπάλαια. Έχει έκταση 4.577 στρέμματα και διοικητικά ανήκει στον Δήμο Λέρου.

 

Η μοναδική κάτοικος της νήσου, η κυρία Ειρήνη Κατσοτούρχη («κυρά Ρηνιώ»), γεννήθηκε στην Αμοργό και μεγάλωσε στην Κίναρο. Όταν παντρεύτηκε έζησε με την οικογένειά της στην Κάλυμνο προτού μεταναστεύσει στην Αυστραλία. Όταν επέστρεψε μαζί με το σύζυγό της αποφάσισαν να εγκατασταθούν στην Κίναρο. Το 2013 ο σύζυγός της έφυγε από αυτή τη ζωή και έκτοτε η κυρία Ρηνιώ έγινε η μόνη κάτοικος της Κίναρου, όπου από το μικρό της δωμάτιο, αντικρίζει τη εκκλησία του Αγίου Γεωργίου του 1878, που την έχτισε ο προπάππους της Μιχάλης Δαβής και ανάβει ένα κερί εις μνήμην. Στον αυλόγυρο της εκκλησίας έχει στηθεί το μνημείο των τριών πεσόντων ηρώων του Πολεμικού Ναυτικού….

 

Ο Ερντογάν είχε πει ότι η Κίναρος είναι τουρκική (!) και ότι σύντομα θα γίνει τόπος λατρείας! Η νήσος αυτή, όπως και οι υπόλοιπες των Δωδεκανήσων, από το Καστελλόριζο μέχρι τα Ίμια περιλαμβάνονται στα σχέδια της κατοχικής Τουρκίας, η οποία δεν αναγνωρίζει ελληνικό εναέριο και θαλάσσιο χώρο, υφαλοκρηπίδα, Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη, εθνική κυριαρχία. 

 

Σκοπός της τουρκικής πολιτικής ήταν και παραμένει η μεταβολή του εδαφικού status quo, εφαρμόζοντας ένα πλέγμα αυξανόμενων αμφισβητήσεων και διεκδικήσεων στα Δωδεκάνησα και σταδιακά περιέλαβε:

- την αμφισβήτηση του δικαιώματος της Ελλάδας, με απειλή πολέμου (casus belli), να επεκτείνει την αιγιαλίτιδα ζώνη της μέχρι τα 12 ναυτικά μίλια, όπως προβλέπει το Δίκαιο της Θάλασσας και όπως έχει πράξει το σύνολο σχεδόν των παράκτιων κρατών της διεθνούς κοινότητας, συμπεριλαμβανομένης της Τουρκίας (σε Εύξεινο Πόντο και Ανατολική Μεσόγειο),

 

-την αμφισβήτηση του εύρους του ελληνικού εναέριου χώρου, μέσω παραβιάσεών του από τουρκικά πολεμικά αεροσκάφη,

 

-την αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας επί νησιών, νησίδων και βραχονησίδων και την παραβίασή της ακόμα και στην περίπτωση κατοικημένων περιοχών (π.χ δηλώσεις ότι 132 νησίδες και βραχονησίδες είναι υπό ελληνική «κατοχή» (!) και ανήκουν στην Τουρκία!),

 

- την αμφισβήτηση των θαλάσσιων συνόρων,

 

-την αμφισβήτηση ότι τα νησιά έχουν υφαλοκρηπίδα και άρνηση του δικαιώματος να ανακηρυχθεί ΑΟΖ (Καστελλόριζο), 

 

- την αμφισβήτηση των αρμοδιοτήτων εντός του ελληνικού εναέριου χώρου και η συνεχής άρνηση συμμόρφωσης της Τουρκίας προς τους κανόνες εναέριας κυκλοφορίας για υποβολή σχεδίων πτήσης,

 

- την αμφισβήτηση των αρμοδιοτήτων της Ελλάδας εντός της περιοχής ευθύνης της για θέματα έρευνας και διάσωσης (25ος μεσημβρινός),

 

- την απαίτηση συνεκμετάλλευση των ενεργειακών πόρων του Αιγαίου (και της Κύπρου),

 

- την απαίτηση για αποστρατικοποίηση.

 

Ο Αχμέτ Νταβούτογλου με το «Στρατηγικό Βάθος» και ο Ερντογάν με τη «Γαλάζια Πατρίδα» και τα «Σύνορα της Καρδιάς», δηλαδή με τις αντιγραφή και την εξέλιξη της θεωρίας του «Ζωτικού χώρου» της Ναζιστικής Γερμανίας, περιγράφουν τη διαχρονική επιδίωξη της Τουρκίας να «σβήσει» από την ελληνική επικράτεια (και) την Κίναρο. Έτσι προσπαθεί να πείσει (εαυτόν και αλλήλους) ότι η Ελλάδα δεν έχει καμία απολύτως κυριαρχία, αμφισβητώντας δύο διεθνείς συνθήκες: 

 

Τη Συνθήκη της Λωζάνης (24.7.1923) με την οποία η Τουρκία παραχώρησε στην Ιταλία (άρθρο 15) δεκατέσσερα νησιά (Αστυπάλαια, Ρόδος, Χάλκη, Κάρπαθος, Κάσος, Τήλος, Νίσυρος, Κάλυμνος, Λερός, Πάτμος, Λειψοί, Σύμη Κώς, Καστελλόριζο) με τις παρακείμενες νησίδες τους (άρα και την Κίναρο).

 

Τη Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων (1947) μεταξύ των Συμμάχων και της Ιταλίας, με την οποία Συνθήκη η Ελλάδα πήρε τα προαναφερθέντα νησιά από την Ιταλία (άρθρο 14).

 

Έτσι η λεγόμενη «συνδιαχείριση του Αιγαίου» και η απομόνωση, το «σβήσιμο από τον χάρτη» (και) της Κίναρου, είναι στόχοι που η κατοχική Τουρκία ουδέποτε εγκατέλειψε ή άλλαξε την πολιτική της. Στην πολιτική αυτή ο Ελληνισμός οφείλει να αντισταθεί, να δείξει ότι μπορεί να υπερασπίσει κάθε μίλι στη θάλασσα, κάθε εκατοστό της γης της Κίναρου και κάθε νησιού, νησίδας και βραχονησίδας των Δωδεκανήσων και ολόκληρου του Αιγαίου. Ειδικά τώρα που αυτές τις ώρες συναντάται ο πρωθυπουργός της Ελλάδας με τον πρόεδρο της Τουρκίας…

 

3. Και η Κίναρος είναι Ελλάδα!

 

Η Κίναρος, συμπυκνώνει την ελληνική ιστορία, την επώδυνη διαδρομή, την πορεία μέσα από κατακτήσεις, είναι ο Ελληνισμός ο οποίος όπως γράφει ο Σεφέρης είναι «ένα πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο, που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τον αγώνα του λαού του, τη θάλασσα, και το φως του ήλιου. Είναι μικρός ο τόπος μας, αλλά η παράδοσή του είναι τεράστια και το πράγμα που τη χαρακτηρίζει είναι ότι μας παραδόθηκε χωρίς διακοπή».

 

Η Κίναρος είναι η κυρία Ρηνιώ που μένει εκεί και αναπνέει στο νησί που έχει από μόνη της αναλάβει το χρέος να φρουρεί, η Κίναρος είναι μεγάλο κομμάτι δυνατής, ζωντανής Ελλάδας.

 

Η Κίναρος η θάλασσά της και η γη της είναι ο τόπος θυσίας τριών νέων ανθρώπων, τριών αξιωματικών του Πολεμικού μας Ναυτικού, που κλήθηκαν να υπερασπίσουν τη Γη και το Ύδωρ της Πατρίδας μας, την υπεράσπιση της εθνικής μας κυριαρχίας και της ελληνικότητας των Δωδεκανήσων και του Αιγαίου, την προάσπιση της Ελευθερίας μας.

Αθάνατοι!

Η βιβλιοθήκη του σκότους: Τα βιβλία μαγείας και αποκρυφισμού που αγόραζε ο Επστάιν αποκαλύπτουν το κτηνώδες προφίλ του

Βιβλία για παιδεραστία, σεξουαλική γιόγκα, σκοτεινά τάγματα μαγείας και Καμπαλισμό διάβαζε αποδεδειγμένα ο σατανικός Τζέφρι Επστάιν
 

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης

 

Με το σκάνδαλο Επστάιν να «κοχλάζει» ασταμάτητα φέρνοντας όλα και νέα στοιχεία στην επιφάνεια, σε αυτό το άρθρο θα αποστασιοποιηθούμε για λίγο από τον καταιγισμό εικασιών που κυκλοφορούν και θα παρουσιάσουμε μερικά αδιαμφισβήτητα δεδομένα εστιάζοντας στο πνευματικό κομμάτι αυτής της ζοφερής ιστορίας. 

 

Κάθε άνθρωπος που δεν πάσχει από υλιστική «τύφλωση», μπορεί να διακρίνει πιο καθαρά από ποτέ ότι ο πόλεμος για την υποδούλωση της ανθρωπότητας είναι πνευματικός, τουλάχιστον στον ενδότερο πυρήνα του. Οι απολήξεις αυτής της πραγματικότητας εμφανίζονται παντού πλέον, από τον βεβηλωμένο «Μυστικό Δείπνο» στους Ολυμπιακούς του Παρισιού ως την καιόμενη «πεντάλφα» στους Χειμερινούς Ολυμπιακούς του Μιλάνου, και από την κήρυξη της Αγίας Γραφής ως «βιβλίου βίας» σε δυτικά πανεπιστήμια, μέχρι το εσχατολογικό σημείο των ημερών μας όπου ο Χριστιανισμός έχει γίνει η πιο άγρια διωκόμενη θρησκεία παγκοσμίως. 

 

Τα έγγραφα Επστάιν βρίθουν από ενδείξεις, υπαινιγμούς και σοβαρά στοιχεία που υποδηλώνουν ότι αυτή η σιχαμένη κάστα ήταν εν πολλοίς βουτηγμένη στον βόρβορο του αποκρυφισμού. Αλλά ας μην αναφερθούμε σε καμία από τις δεκάδες μαρτυρίες που αναφέρουν κτηνώδεις πράξεις με αποκρυφιστικό υπόβαθρο. Ας παραθέσουμε μόνο μερικά από τα βιβλία που αγόραζε ο Επστάιν τα χρόνια που βρισκόταν στο απόγειο η σατανική δράση του. Βιβλία για τα οποία βρέθηκαν οι αποδείξεις αγοράς τους και άρα δεν μπορούν με κανέναν τρόπο να αμφισβητηθούν ως στοιχεία που «χτίζουν» ένα συγκεκριμένο προφίλ. 

 

Για το περιεχόμενο των βιβλίων που θα αναφέρουμε, νομίζω ότι δεν χρειάζεται καν κάποιος σχολιασμός. «Μιλούν» από μόνα τους και ο καθένας μπορεί να βγάλει τα συμπεράσματά του. 

 

Η ανατριχιαστική εμμονή με το «Annotated Lolita» 

 

Ένα από τα βιβλία με το οποίο είχε πραγματικό εθισμό ο Τζέφρι Επστάιν ήταν το The Annotated Lolita του Vladimir Nabokov. Τόσο πολύ λάτρευε αυτό το ανάγνωσμα που μάλιστα το 2019 το έλαβε σε πολλαπλά αντίτυπα για να το μοιράζει σε φίλους και γνωστούς. Στο μυθιστόρημα «The Annotated Lolita» η πλοκή αφορά έναν άντρα που απαγάγει και βιάζει τη δωδεκάχρονη θετή του κόρη. 

 

Ο πρωταγωνιστής παρουσιάζεται να έχει εμμονή με τα νεαρά κορίτσια μεταξύ 9 και 14 ετών, τα οποία παρουσιάζονται ως μυθικά πλάσματα με τον χαρακτηρισμό: «νυμφίδια». Η «μαγική δύναμη» των «νυμφιδίων» μπορεί να ανιχνευτεί από «καλλιτέχνες και τρελούς, πλάσματα άπειρης μελαγχολίας» με μια «υπερ-ηδονική φλόγα που καίει αδιάκοπα στη λεπτή τους σπονδυλική στήλη». Σύμφωνα με το μυθιστόρημα, η ανίχνευση των «νυμφιδίων» και η εξωτερίκευση της «σεξουαλικής δύναμής τους», επιτυγχάνεται μόνο με σχέσεις με – κατά πολύ – μεγαλύτερους άνδρες, «ποτέ λιγότερο από δέκα (σ.σ. χρόνια διαφορά), θα έλεγα, συνήθως τριάντα ή σαράντα, και μέχρι και ενενήντα σε μερικές γνωστές περιπτώσεις, μεταξύ παρθένου και άνδρα, ώστε ο δεύτερος να πέσει κάτω από τη γοητεία ενός νυμφιδίου». 

 

Το αίσθημα έντονης ναυτίας που δημιουργούν τα παραπάνω, ενισχύεται από το γεγονός ότι το ανεπίσημο όνομα του ιδιωτικού τζετ του Επστάιν ήταν «Lolita Express» και με αυτό φέρεται να μετέφερε μικρά κορίτσια στο νησί – κολαστήριο του. Σε αυτό το αεροπλάνο επιβιβάστηκαν και κορυφαία ονόματα της παγκόσμιας σκηνής, με πολλά από αυτά να θεωρείται βέβαιο ότι γνώριζαν το ευρέως διαδεδομένο «παρατσούκλι» του. 

 

Ταντρισμός, Καμπάλα, Aleister Crowley και σεξουαλική μαγεία 

 

Το 2007 ο Τζέφρι Επστάιν αγόρασε το Secrets of Western Tantra: The Sexuality of the Middle Path του Christopher S. Hyatt. Πρόκειται για ένα αποκρυφιστικό βιβλίο Ταντρισμού, δηλαδή σεξουαλικής γιόγκα (ή πιο σωστά σεξουαλικής μαγείας) που αναπτύχθηκε στην Ινδία από τον 5ο-6ο αιώνα μ.Χ. και ενσωματώθηκε σε σχολές του Ινδουισμού και του Βουδισμού. Σύμφωνα με τον Ταντρισμό δεν υπάρχει κανένα ηθικό ταμπού στη σεξουαλική πράξη, η οποία με κάποιες συγκεκριμένες τεχνικές δύναται να απελευθερώσει «σεξουαλική ενέργεια» και να προάγει τον άνθρωπο σε «ανώτερα επίπεδα» για την πραγματοποίηση της «θεϊκής ενότητας». 

 

Ο συγγραφέας του βιβλίου, Christopher S. Hyatt, το είχε αφιερώσει στον «δάσκαλο και φίλο» του, τον Israel Regardie, έναν μάγο Καμπαλιστή που υπήρξε «πνευματικό τέκνο» του διαβόητου σατανιστή Aleister Crowley. O Hyatt υπήρξε ιδρυτικό μέλος του μυστικιστικού τάγματος «Thelemic Order of the Golden Dawn», το οποίο ιδρύθηκε το 1990 στα πρότυπα του παλαιού εωσφορικού τάγματος «Χρυσή Αυγή» (Golden Dawn) όπου έδρασε ο Crowley. Καμπαλισμός, θρησκεία του «Θελήματος» (αναλογιστείτε πόσο έχει θεοποιηθεί το θέλημα στις μέρες μας), σεξουαλική τελετουργική μαγεία, «ενωχιανή μαγεία», αστρολογία, είναι μερικές από τις δοξασίες που εγκολπώνονται αυτά τα μιαρά τάγματα, τα οποία δημιουργήθηκαν ως παραφυάδες του Τεκτονισμού και του Ροδοσταυρισμού. 

 

Σύμφωνα με τον Hyatt τα δεινά του «νευρωτικού» δυτικού ανθρώπου προκαλούνται από τα πουριτανικά συστήματα ιδεών που εγκλωβίζουν τον οργασμό μέσα σε ηθικά ταμπού, αντί να τον αφήνουν αχαλίνωτο χωρίς κανένα όριο. Ο Hyatt αποθεώνει τις ειδωλολατρικές κοινωνίες προ πολιτισμού, όπου οι άνθρωποι μπορούσαν να φτάσουν στην οργασμική «έκσταση». Στην Ταντρική διδασκαλία του Hyatt συγχωνεύεται η «Κουνταλίνι Γιόγκα» (ένα είδος σεξουαλικού διαλογισμού που ταυτίζεται με τις ενέργειες ενός κουλουριασμένου όφεως) με τον «Νόμο του Θελήματος» (του Crowley). Ο Hyatt στο βιβλίο του οραματίζεται έναν «Νέο Αιώνα» ή αλλιώς «Αιώνα του Παιδιού», που θυμίζει έντονα τον «Αιώνα του Ώρου» (Aeon of Horus), του Αιγυπτιακού θεού-παιδιού που ενέπνεε τους σατανικούς οραματισμούς του Crowley. Στη διδασκαλία του ο Hyatt ενσωματώνει και το «Δέντρο της Ζωής» της εβραϊκής Καμπάλα, αναφέροντας ότι υπήρξε θεμελιώδες ως στοιχείο στο σύστημα σεξουαλικής μαγείας που ανέπτυξε. 

 

Επίσης το 2007, ο Τζέφρι Επστάιν αγόρασε το Modern Sex Magick: Secrets of Erotic Spirituality του Donald Michael Kraig. Πρόκειται για ακόμα ένα βιβλίο σεξουαλικής μαγείας που υπόσχεται να αποκαλύψει τα «σεξουαλικά μυστικά της Καμπάλα που χρονολογούνται από τον Ναό του Σολομώντα στην Ιερουσαλήμ» και να επεξηγήσει «τις σπανιότερες οδηγίες σεξουαλικής μαγείας του Crowley». Ο Kraig ασκούσε υπνωτισμό και Ταντρισμό, ενώ είχε μυηθεί σε ομάδες παγανιστικής και λαϊκής μαγείας. Τελετουργικοί «εξαγνισμοί» του χώρου, ομοφυλοφιλικά όργια και «αλλοιωμένες καταστάσεις συνείδησης», διακρίνουν τα εγχειρίδια μαγείας του Kraig. Σύμφωνα με τον ίδιο, η Καμπάλα (ο εβραϊκός παγανισμός και μυστικισμός δλδ) «αποτελούσε τη βάση της δυτικής σεξουαλικής μαγείας, σε όλες τις μορφές της, όπως υπάρχει σήμερα». 

 

Ο ναός στο νησί του Επστάιν 

 

Ο ίδιος ο Επστάιν είχε χτίσει στο νησί του έναν μικρό ναό (ονομαζόταν «The Temple») με χρυσό τρούλο, που έμοιαζε σαν μικρογραφία του Ναού του Σολομώντα και πιθανότατα αυτό ακριβώς ήταν: μια συμβολική υπόμνηση για τον «ιερό» πόθο των Εβραίων που στα έσχατα χρόνια μέλλει να γίνει κατοικητήριο και ορμητήριο του Αντίχριστου σύμφωνα με την Ορθοδοξία. Δύο μεγάλα χρυσά φτερωτά όντα «κοσμούσαν» τον ανατριχιαστικό ναό του Επστάιν (πιθανότατα μια διεστραμμένη απόδοση των Χερουβίμ, σύμφωνα με τις δοξασίες της Καμπάλα), ενώ περίεργα γραμμικά σύμβολα περιβάλαν το κτίσμα. Πώς ακριβώς χρησιμοποιούταν αυτός ο ναός και τι ανείπωτες πράξεις μπορεί να γίνονταν εντός του; Θα το μάθουμε ποτέ;

 

Συνεχίζοντας τα βιβλία που θαύμαζε ο Επστάιν, και πάλι το 2007, αγόρασε το βιβλίο του Dr. John Mumford: A Chakra & Kundalini Workbook: Psycho-Spiritual Techniques for Health, Rejuvenation, Psychic Powers & Spiritual Rejuvenation. Πρόκειται για ένα εγχειρίδιο γιόγκα πάνω στη φιλοσοφία της Κουνταλίνι, που συνδυάζει έντονα «New Age» στοιχεία. Διαλογισμός, τεχνικές αναπνοών, «ενεργειακή πειθαρχία», «καθαρισμός των τσάκρα», «έλεγχος της προσωπικής μας μοίρας», σε έναν νεοεποχίτικο αχταρμά «αυτοβελτίωσης», όπως χιλιάδες ανάλογα βιβλία που έχουν κατακλύσει τα βιβλιοπωλεία ως σήμερα. 

 

Ο πολιτισμός των… κοπράνων και το ενδιαφέρον για το Βατικανό 

 

Σε μια ακόμη αγορά που προξενεί φρικτούς συνειρμούς, το 2015 ο Επστάιν είχε αποκτήσει το βιβλίο Between Two Stools: Scatology and its Representations in English Literature του Peter J. Smith. Το συγκεκριμένο βιβλίο αποτελεί μια ακαδημαϊκή μελέτη για τη… σκατολογία, δηλαδή εξερευνά το πώς αποδιδόταν στην Αγγλική Λογοτεχνία η έννοια των… κοπράνων, είτε ως σατιρικό θέμα – είτε ως σύμβολο αποστροφής, που πάντως συνολικά (σύμφωνα με το βιβλίο) εξελίχθηκε ως μια ιδέα που οικοδόμησε τον… πολιτισμό. Ουδέν σχόλιο κι εδώ. 

 

Ο Επστάιν φαίνεται να έτρεφε ιδιαίτερο ενδιαφέρον και για τα «άπλυτα» του Βατικανού. Αγόρασε το βιβλίο του Gianluigi Nuzzi: Merchants in the Temple, στο οποίο – πέρα από τα οικονομικά σκάνδαλα του Παπισμού – αναφέρονται και τα σκάνδαλα παιδεραστίας που έχουν σημαδέψει τους Ρωμαιοκαθολικούς. Στα έγγραφα Επστάιν, ο διεστραμμένος αυτός τύπος φαινόταν να έχει τεράστιο ενδιαφέρον για την ιδιωτική τράπεζα του Βατικανού και την αλλαγή της διοίκησης της το 2013, σε σημείο που θεωρούσε γεγονός ήσσονος σημασίας την παραίτηση του Πάπα Βενέδικτου ΙΣΤ’ που είχε ανακοινωθεί τις ίδιες μέρες. Ένα ακόμα σχετικό βιβλίο που είχε αγοράσει ο Επστάιν ήταν το In the closet of Vatican του Frédéric Martel, το οποίο αναφέρεται στη σεξουαλική διαφθορά και κυρίως το φαινόμενο της ομοφυλοφιλίας στις τάξεις του Βατικανού. 

 

Δύο χρόνια πριν τον θάνατο του, ο Επστάιν αγόρασε (ανάμεσα σε άλλα) ένα βιβλίο Δαρβινικής Ιατρικής (με έμφαση στις θεωρίες εξελικτικής βιολογίας, τη γενετική, τα φυλογενετικά γνωρίσματα και την υγεία ως προϊόν «φυσικής επιλογής») και ένα βιβλίο για την ψυχοπαθολογία του Ναρκισσισμού. Σίγουρα συγκέντρωνε όλα τα χαρακτηριστικά ώστε να είχε προσωπικό ενδιαφέρον πάνω σε αυτό το ζήτημα. 

 

Τέλος, ιδιαίτερη συμπάθεια είχε ο Επστάιν και στα βιβλία του διάσημου σκηνοθέτη και ηθοποιού, Woody Allen, αφού το 2016 είχε αγοράσει ένα σωρό από αυτά. Το όνομα του Woody Allen έχει απασχολήσει πολλές φορές την επικαιρότητα για καταγγελίες σεξουαλικής κακοποίησης παιδιών, ακόμα και από την ίδια την υιοθετημένη (επτάχρονη τότε) κόρη του. Λόγω έλλειψης αποδεικτικών στοιχείων, ο σκηνοθέτης δεν έχει καταδικαστεί ποτέ και αρνείται όλες τις κατηγορίες. 

 

Νομίζω ότι πήραμε μια γενναία και αηδιαστική γεύση από τα στοιχεία που συνέθεταν τη σατανική προσωπικότητα του Επστάιν. Τα βιβλία από μόνα τους δεν αρκούν για να «καταδικάσουν» οποιονδήποτε τα διαβάζει, αλλά αποκαλύπτουν από τι ελκυόταν αυτός ο δαίμονας με μορφή ανθρώπου, τι ιδέες τον εξίταραν, ποιες ήταν οι βλέψεις του, σε ποια σκοτάδια κολυμπούσε. Βλέπουμε ότι όλες οι φρικτές ενδείξεις των εγκλημάτων που συζητιούνται, έχουν πράγματι ένα πολύ συγκεκριμένο πνευματικό υπόβαθρο. Και επιπλέον βλέπουμε πόσο καταρρέει η βιτρίνα του «ορθολογισμού» της ελίτ, αφού οι ίδιοι άνθρωποι που διαφεντεύουν τον κόσμο με προσχήματα «επιστημοσύνης», τελικά αποδεικνύονται θηριώδεις σατανολάτρες που κατέχονται από μια πρωτόγονη μανία να διαφθείρουν τα πάντα. 

 

Αλήθεια, πόσο άπειρη σοφία διαθέτει η Ορθόδοξη Εκκλησία μας που όλες τις παραπάνω αρπάγες του Πονηρού, όλες τις πλάνες, τις ζοφερές δοξασίες και τα σκοτεινά έργα, τα έχει καταγράψει ένα – ένα και τα αναθεματίζει ως μονοπάτια απωλείας; Τι Θερμοπύλες κρατά η Πίστη μας μπροστά σε όλο αυτό το κύμα σατανισμού που ζητά να κατασπαράξει την ανθρωπότητα; Λίγοι το συνειδητοποιούν ακόμα, αλλά όσο το σκότος βαθαίνει – τόσο πιο πολύ θα γίνεται ορατός ο φάρος της Ορθοδοξίας και θα καίει τα όργανα του Πονηρού με την αιώνια αλήθεια του.

 

πηγή