Στα τέλη Μαρτίου, η Ομάδα των Ευρωπαίων Συντηρητικών και Μεταρρυθμιστών, μια κεντροδεξιά πολιτική ομάδα στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, δημοσίευσε μια έκθεση σχετικά με τις απαγορευμένες ζώνες στην Ευρώπη με τίτλο «Μετανάστευση, Ισλαμοποίηση και η Άνοδος Παράλληλων Κοινωνιών: Εστίαση στις αστικές περιοχές ισλαμιστικής οχύρωσης και απόσυρσης κρατών», που συντάχθηκε από το New Direction – Ίδρυμα για τον Ευρωπαϊκό Συντηρητισμό.
Για πολλά χρόνια, για την ύπαρξη απαγορευμένων ζωνών στις ευρωπαϊκές πόλεις υπήρχε δημόσια άρνηση από τις κυβερνώσες ελίτ και τους εκπροσώπους τους στα κυρίαρχα μέσα ενημέρωσης. Αν κάποιος έθιγε το ζήτημα, όπως έκανε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ τον Δεκέμβριο του 2015, όταν μίλησε για απαγορευμένες ζώνες στο Λονδίνο και το Παρίσι, χλευαζόταν και δυσφημιζόταν γι’ αυτό Εν τω μεταξύ, το πρόβλημα οξυνόταν.
Σύμφωνα με την έκθεση:
«Υπάρχουν πλέον περίπου 900 έως 1.000 περιοχές σε όλη την Ευρώπη που παρουσιάζουν τα βασικά χαρακτηριστικά των ζωνών απαγόρευσης κυκλοφορίας. Αυτό περιλαμβάνει μεγάλα αστικά προάστια καθώς και περιοχές σε μέγεθος μεσαίας ή μικρής πόλης, αντανακλώντας μια ευρεία και αυξανόμενη εδαφική τάση».
Δεδομένου του μεγέθους του προβλήματος, οι συντάκτες της έκθεσης αναγκάστηκαν να περιορίσουν την εστίασή τους σε «επτά χώρες της ΕΕ όπου αναφέρονται περισσότερο οι ζώνες απαγόρευσης κυκλοφορίας: Γαλλία, Γερμανία, Ιταλία, Ισπανία, Βέλγιο, Σουηδία και Ολλανδία».
Στην έκθεση σημειώνεται – χωρίς έκπληξη – ότι οι απαγορευμένες ζώνες συσχετίζονται στενά με τη μαζική μετανάστευση Μουσουλμάνων στην Ευρώπη από τη δεκαετία του 1970 (περισσότερο από το 40% του πληθυσμού στις υπό μελέτη απαγορευμένες ζώνες είναι «γεννημένοι στο εξωτερικό»).
Η έκθεση προσθέτει:
«Ο μουσουλμανικός πληθυσμός υπερεκπροσωπείται σημαντικά στις καθορισμένες ζώνες απαγόρευσης εισόδου. Σε αυτές τις περιοχές, το μέσο ποσοστό μουσουλμάνων κατοίκων φτάνει το 29%, υπερβαίνοντας σημαντικά τόσο τον μέσο όρο της ΕΕ που είναι 4,9% όσο και τον μέσο όρο σε συγκρίσιμες αστικές περιοχές εκτός των ζωνών απαγόρευσης εισόδου…
Από το 2000, ένα δυσανάλογο ποσοστό αιτούντων άσυλο και νέων πολιτών της ΕΕ προέρχεται από χώρες όπου το Ισλάμ είναι η κυρίαρχη θρησκεία. Από τις 15 κορυφαίες χώρες προέλευσης μεταξύ των αιτούντων άσυλο μεταξύ Ιανουαρίου 2024 και Μαρτίου 2025, οι 11 είναι μουσουλμανικής πλειοψηφίας… Ομοίως, οι 3 μεγαλύτερες εθνοτικές ομάδες στις οποίες χορηγήθηκε υπηκοότητα της ΕΕ το 2023 προέρχονταν όλες από χώρες με μουσουλμανική πλειοψηφία (Συρία, Μαρόκο και Αλβανία)».
Οι ζώνες απαγόρευσης εισόδου, σύμφωνα με την έκθεση, χαρακτηρίζονται ιδιαίτερα από υψηλά ποσοστά εγκληματικότητας, βίας και στρατολόγησης τρομοκρατών. Στο Βέλγιο το 2022, το 44% όλων των ληστειών έλαβε χώρα στις Βρυξέλλες — όπου ζει μόνο το 10% του πληθυσμού της χώρας — και στην ζώνη απαγόρευσης εισόδου του Μόλενμπεκ.
Μερικοί από τους πιο διαβόητους μουσουλμάνους τρομοκράτες μεγάλωσαν στο Μόλενμπεκ ή πέρασαν χρόνο εκεί, συμπεριλαμβανομένων εκείνων που κρύβονταν πίσω από τις επιθέσεις στο Παρίσι το 2015, τις επιθέσεις στο αεροδρόμιο και το μετρό των Βρυξελλών το 2016 και την επίθεση στο Εβραϊκό Μουσείο του Βελγίου το 2014. Το Μόλενμπεκ ήταν προφανώς επίσης ένα πεδίο αναπαραγωγής για στρατολόγηση τρομοκρατών για το ISIS, με το Βέλγιο να συνεισφέρει τον μεγαλύτερο κατά κεφαλήν αριθμό δυτικών μαχητών του ISIS.
«Το Μόλενμπεκ είναι σαν ένας άλλος κόσμος, μια άλλη κουλτούρα, που βασιλεύει στην καρδιά της Δύσης», έγραψε ο δημοσιογράφος Μάθιου Λέβιτ το 2016, μετά τις επιθέσεις στο Παρίσι.
Το Μόλενμπεκ, ωστόσο, είναι μόνο ένα παράδειγμα. Σύμφωνα με την έκθεση:
«Αρκετές ευρωπαϊκές γειτονιές έχουν επανειλημμένα διαδραματίσει βασικό ρόλο σε τζιχαντιστικά δίκτυα…. Το Σεν-Σεν-Ντενί [ένα προάστιο του Παρισιού]… έχει αναδείξει αρκετές προσωπικότητες του γαλλικού τζιχαντισμού. Ο Σαμί Αμιμούρ, μέλος του τρομοκρατικού κομάντο του Μπατακλάν, γεννήθηκε στο Ντρανσί. Άλλα μέλη τζιχαντιστικών δικτύων (όπως ο πυρήνας «Κάννες-Τορσί») προέρχονταν από πόλεις όπως το Κλισί-σου-Μπουά, το Ολνέ-σου-Μπουά ή το Σταΐν… Συνοψίζοντας, οι ευρωπαϊκές απαγορευμένες ζώνες παρέχουν ένα περιβάλλον όπου η τρομοκρατία μπορεί να ριζώσει πιο εύκολα».
Στο Ηνωμένο Βασίλειο, αναφέρει η έκθεση, μέρη των βιασμών σε βιομηχανική κλίμακα λευκών κοριτσιών από κυρίως πακιστανικές μουσουλμανικές συμμορίες έλαβαν χώρα «ιδιαίτερα σε απαγορευμένες ζώνες όπως το Ρόδεραμ, το Ρότσντεϊλ και το Όλνταμ» μέσω «ενός ανησυχητικού μοτίβου κρατικής συνενοχής μέσω σιωπής και αδράνειας».
«Αυτή η θεσμική απροθυμία, που καθοδηγείται από την πολιτική ορθότητα, επέτρεψε στις συμμορίες να λειτουργούν ατιμώρητα σε μη συμβατικές ζώνες, όπου ο πολιτισμικός διαχωρισμός και η αδύναμη αστυνόμευση δημιούργησαν πρόσφορο έδαφος για τέτοια εγκλήματα, καθιστώντας ουσιαστικά το κράτος συνεργό μέσω της αποτυχίας του να προστατεύσει τα θύματα».
Οι ζώνες απαγόρευσης εισόδου είναι επίσης παράλληλες κοινωνίες που ακολουθούν τους ισλαμικούς κανόνες που βασίζονται στον νόμο της Σαρία – πολύ μακριά από τους δυτικούς κανόνες – αντί για το δίκαιο της χώρας στην οποία ζουν:
«Στη Δυτική Ευρώπη, ιδίως στη Γαλλία και το Ηνωμένο Βασίλειο, οι ισλαμικές δομές που βασίζονται στην κοινότητα δημιουργούν παράλληλα κανονιστικά συστήματα που λειτουργούν ανεξάρτητα από τους εθνικούς νόμους. Το πιο εμβληματικό παράδειγμα είναι το Ηνωμένο Βασίλειο, όπου τα Συμβούλια της Σαρία λειτουργούν ως ανεπίσημα θρησκευτικά δικαστήρια. Το πιο γνωστό, το Ισλαμικό Συμβούλιο της Σαρία στο Λονδίνο (ιδρύθηκε το 1982), χειρίζεται πάνω από 1.000 υποθέσεις ετησίως, κυρίως σχετικά με το οικογενειακό δίκαιο (γάμος, διαζύγιο, κληρονομιά, επιμέλεια παιδιών)…
Ερευνητικές εκθέσεις αποκάλυψαν ανησυχητικές πρακτικές: γυναίκες πιέζονται να επιστρέψουν σε κακοποιητικούς συζύγους, διαζύγια που απορρίπτονται χωρίς τη συγκατάθεση του συζύγου και κραυγαλέα ανισότητα στην επιμέλεια των παιδιών και την κατανομή της περιουσίας. Επισήμως, αυτά τα συμβούλια ισχυρίζονται ότι λειτουργούν εντός του βρετανικού δικαίου, αλλά στην πράξη, δίνουν προτεραιότητα στους πατριαρχικούς θρησκευτικούς κανόνες έναντι των πολιτικών δικαιωμάτων».
Αυτά τα ισλαμικά πρότυπα διαχέονται στο «mainstream». Στη Γερμανία, το 2014, οι Μουσουλμάνοι δημιούργησαν «περιπόλους της Σαρία» για να επιβάλουν τους θρησκευτικούς κανόνες στους δρόμους του Βούπερταλ. Αρχικά, η περιπολία κρίθηκε νόμιμη από ένα τοπικό δικαστήριο, αλλά αυτό αργότερα ανατράπηκε από την ομοσπονδιακή δικαστική εξουσία. Δείχνοντας πόσο εξαιρετικά ανεπαρκώς εξοπλισμένες είναι οι αρχές για να αντιμετωπίσουν αυτό το είδος βασανιστηρίων, οι Μουσουλμάνοι άνδρες τιμωρήθηκαν με συμβολικά πρόστιμα απλώς επειδή φορούσαν παράνομες στολές, αλλά όχι για την αυταρχική τους βιαιότητα κατά την επιβολή του νόμου της Σαρία.
Σήμερα, οι Μουσουλμάνοι άνδρες σε ορισμένες γειτονιές απλώς στριμώχνουν τις γυναίκες και τις παρενοχλούν. Η Μπελίντα ντε Λούσι, Βρετανίδα πρώην μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, δέχτηκε επίθεση στον δρόμο κοντά στο σπίτι της στο δυτικό Λονδίνο, ενώ περπατούσε για να πάρει τις κόρες της από το σχολείο. Δύο Μουσουλμάνοι άνδρες με ισλαμική ενδυμασία την εμπόδισαν να περπατήσει στον δρόμο, απειλώντας την και φωνάζοντάς της, επειδή δεν φορούσε ενδυμασία που συμμορφώνεται με τη Σαρία (φορούσε ένα μεγάλο μπλουζάκι και σορτς μέχρι τα γόνατά της) μέχρι που ξέσπασε σε κλάματα και κάλεσε την αστυνομία.
«Τι συμβαίνει; Αυτό είναι το σπίτι μου!» είπε η Μπελίντα ντε Λούσι σε τηλεοπτική συνέντευξη, περιγράφοντας πώς η αντίδραση της αστυνομίας ήταν τόσο τρομακτική όσο αυτό που δικαίως θα έπρεπε να χαρακτηριστεί επίθεση.
«Έστειλαν έναν κύριο [αστυνομικό] που μου υπενθύμιζε συνεχώς ότι ήταν Μουσουλμάνος… Ένιωσα ότι έπρεπε να είμαι προσεκτική με το τι λέω και πώς το αντιμετωπίζω αυτό… στο τέλος το μόνο που έλαβα από την τοπική αστυνομία ήταν «Θα μιλήσουμε με τον τοπικό ιμάμη και θα τον κάνουμε να συνομιλήσει με την εκκλησία». Και πραγματικά με σόκαρε…».
Δεν είναι και τόσο σοκαριστικό, αν αναλογιστεί κανείς ότι στις χώρες με μουσουλμανική πλειοψηφία, οι οποίες συχνά εφαρμόζουν το απαρτχάιντ των φύλων, οι γυναίκες δεν έχουν δικαιώματα και θεωρούνται δεύτερης κατηγορίας, κατώτερα όντα, σαν ιδιοκτησία:
«Οι γυναίκες έχουν δικαιώματα παρόμοια με αυτά των ανδρών με δίκαιο τρόπο, αν και οι άνδρες έχουν ένα βαθμό ευθύνης πάνω από αυτές. Και ο Αλλάχ είναι Παντοδύναμος, Πάνσοφος».
— Κοράνι: 2:228 (μετάφραση του Δρ. Μουσταφά Χαττάμπ)
«Οι άνδρες είναι υπεύθυνοι για τις γυναίκες [και δικαιούται] ό,τι ο Αλλάχ τους έχει δώσει και ό,τι ξοδεύουν [για συντήρηση] από τον πλούτο τους. Έτσι, οι δίκαιες γυναίκες είναι ευλαβικά υπάκουες, φυλάσσοντας κατά την απουσία [του συζύγου] ό,τι ο Αλλάχ θα ήθελε να φυλάξουν. Αλλά εκείνες [τις συζύγους] από τις οποίες φοβάστε την αλαζονεία – [πρώτα] συμβουλέψτε τες· [μετά αν επιμένουν], εγκαταλείψτε τες στο κρεβάτι· και [τέλος], χτυπήστε τες. Αλλά αν σας υπακούσουν [για άλλη μια φορά], μην αναζητάτε κανένα μέσο εναντίον τους. Πράγματι, ο Αλλάχ είναι πάντα Ύψιστος και Μεγαλειώδης».
— Κοράνι 4:34 (μετάφραση Sahih International)
«Ω γυναίκες, δώστε ελεημοσύνη, γιατί μου έχει αποδειχθεί ότι είστε η πλειοψηφία των κατοίκων της Κόλασης».
Ρώτησαν: «Γιατί συμβαίνει αυτό, ω Αγγελιοφόρε του Αλλάχ;»
Απάντησε: «Καταριέστε πολύ και είστε αχάριστες στους συζύγους σας. Δεν έχω δει κανέναν πιο ελλιπή σε νοημοσύνη και θρησκεία που να ξεπερνά το μυαλό ενός αποφασισμένου άνδρα περισσότερο από μία από εσάς».
Ρώτησαν: «Ω Αγγελιοφόρε του Αλλάχ, ποια είναι η έλλειψη στη νοημοσύνη και τη θρησκεία μας;»
Είπε: «Δεν είναι η μαρτυρία μιας γυναίκας ίση με τη μισή μαρτυρία ενός άνδρα;»
Είπαν: «Ναι».
Είπε: «Αυτή είναι η έλλειψη στη νοημοσύνη της».
— Χαντίθ: Σαχίχ αλ-Μποχαρί
Ο Προφήτης είπε: «Δεν είναι η μαρτυρία μιας γυναίκας ίση με το μισό της μαρτυρίας ενός άνδρα;»
Οι γυναίκες είπαν: «Ναι».
Είπε: «Αυτό οφείλεται στην ανεπάρκεια του γυναικείου μυαλού».
— Αφηγήθηκε ο Αμπού Σαΐντ Αλ-Χουντρί, Χαντίθ, Σαχίχ αλ-Μπουχάρι 2658, Βιβλίο 52 Χαντίθ 22; Τόμος:3, Βιβλίο 48, Χαντίθ 826
Η έκθεση συνεχίζει:
«Η άνοδος των ισλαμικών κανόνων συνοδεύεται από μια μεταμόρφωση της αστικής ζωής σε γειτονιές με πυκνή μεταναστευτική κάλυψη… Οι ευρωπαϊκές παραδόσεις και τα έθιμα δίνουν τη θέση τους σε συντηρητικές μουσουλμανικές πρακτικές…
Σε προάστια όπως το Sevran, που βρίσκεται στο διαμέρισμα Seine-Saint-Denis στη Γαλλία, οι γυναίκες έχουν αναφέρει ότι αποκλείονται άτυπα από καφετέριες και τοπικά εστιατόρια…
Πολλές μαρτυρίες… περιγράφουν γυναίκες που αντιμετωπίζουν προσβολές, εκφοβισμό ή αποκλεισμό επειδή δεν συμμορφώνονται με τους ισλαμικούς κώδικες ενδυμασίας. Σε τέτοια πλαίσια, αυτό που κάποτε ήταν μια προσωπική θρησκευτική έκφραση γίνεται ένας κοινοτικός κανόνας, που επιβάλλεται όχι από το κράτος αλλά από τη συλλογική βούληση της γειτονιάς.
Στη Γκρενόμπλ, οι νομικές και πολιτικές εντάσεις κλιμακώθηκαν αφού ο οικολόγος δήμαρχος της πόλης, Éric Piolle, πρότεινε αλλαγές στους κανονισμούς των δημόσιων κολυμβητηρίων. Αυτές περιλάμβαναν την άδεια κολύμβησης μόνο για γυναίκες και την άδεια χρήσης μπουρκίνι… Η Γκρενόμπλ, μια πόλη με σημαντικό μουσουλμανικό πληθυσμό, έγινε εθνικό σημείο εστίασης στη συνεχιζόμενη συζήτηση για τη θρησκευτική προσαρμογή στη δημόσια ζωή… Τελικά, το ανώτατο διοικητικό δικαστήριο της Γαλλίας… αποφάνθηκε κατά τέτοιων προσαρμογών, επιβεβαιώνοντας την αρχή ότι οι δημόσιοι θεσμοί πρέπει να παραμένουν απαλλαγμένοι από θρησκευτική ιδιαιτερότητα».
Η έκθεση καταλήγει ως εξής:
«Η Ευρώπη βρίσκεται τώρα σε ένα σταυροδρόμι. Ένα αυξανόμενο τμήμα του ευρωπαϊκού πληθυσμού απορρίπτει πλέον τις αξίες, τα σύμβολα και τη συλλογική ταυτότητα της χώρας της ιθαγένειάς του, δημιουργώντας μια νέα τάξη υπηκόων που δεν αισθάνονται καμία πίστη στο έθνος-κράτος και δεν αναγνωρίζουν τους εαυτούς τους στις πολιτιστικές του ρίζες και το σχέδιό του».
Το πραγματικό ερώτημα είναι αν αυτή η μετατόπιση – που διαπράττεται από Ευρωπαίους ηγέτες που φαίνεται να ενδιαφέρονται αποκλειστικά για την προσέλκυση ψήφων, μπορεί να αντιστραφεί – ή αν οι Ευρωπαίοι πολίτες βλέπουν ένα μέλλον αναπόφευκτης υποταγής στο Ισλάμ. Προς το παρόν, δυστυχώς, η δεύτερη οδός φαίνεται πιο πιθανή.
Πηγή: Cosmostatus
.jpg)
