Η κατάσταση στην Ελλάδα σήμερα

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 

Μετά τη σύντομη περιγραφή της κατάστασης της Ευρώπης στη σημερινή παγκόσμια πραγματικότητα, σε συντομία θα περιγραφή η κατάσταση της Ελλάδος σε αυτή την πραγματικότητα μέσα από αντικειμενικά στοιχεία. Προοιμιακά να γραφεί ότι στη χώρα μας πάντα ισχύουν τα όσα έγραψε ο Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης στο πασχαλινό διήγημά του «Λαμπριάτικος ψάλτης» και δημοσιεύθηκε τον Μάρτιο του 1893 στην εφημερίδα «Ακρόπολις»: 

«Άγγλος ή Γερμανός ή Γάλλος δύναται να είναι κοσμοπολίτης ή αναρχικός, ή άθεος ή οτιδήποτε. Έκαμε το πατριωτικόν χρέος του, έκτισε μεγάλην πατρίδα. Τώρα είναι ελεύθερος να επαγγέλλεται χάριν πολυτελείας την απιστίαν και την απαισιοδοξίαν. Αλλά ο Γραικύλος της σήμερον όστις θέλει να κάμη δημοσία τον άθεον ή τον κοσμοπολίτην, ομοιάζει με νάνον ανορθούμενον επ’ άκρων ονύχων και τανυόμενον να φθάση εις ύψος και να φανή και αυτός γίγας. Το Ελληνικόν Έθνος, το δούλον, αλλ’ ουδέν ήττον και το ελεύθερον έχει και θα έχη δια παντός ανάγκην της θρησκείας του». Και όμως με τα συμπλέγματά της κυριαρχούσας τάξης ως προς τον δυτικόφερτο τρόπο ζωής, μαζί με τα υπό τους οθωμανούς υπολείμματά της, επιχειρείται να μετατρεπούμε οι Έλληνες από υποδείγματα πολιτισμού σε επιπόλαιους μαθητές μηδενιστικών και ηδονιστικών αντιλήψεων, καθώς και αρρωστημένων συνηθειών.

 

Πρώτα το δημογραφικό πρόβλημα, που έχει σχέση με την επιβίωση του Ελληνισμού. Η ωφελιμιστική προπαγάνδα καλεί τις γυναίκες να αποφεύγουν να τεκνοποιήσουν. Έτσι οι Έλληνες γινόμαστε όλο και λιγότεροι. Σύμφωνα με τα στοιχεία, που συνέλεξε ο πρ. υπουργός και ομ. καθηγητής πανεπιστημίου κ. Μανόλης Δρεττάκης και δημοσιεύθηκαν την 15η Ιανουαρίου 2026 στην εφημερίδα «Χριστιανική», κ.μ.ο. ετησίως στα έτη 2004-2009 οι γεννήσεις ήσαν στην Αττική 32.687 και οι θάνατοι 33.930, ήτοι ετήσια μείωση πληθυσμού 1.244. Στην πενταετία 2020-2024, στην ίδια περιοχή, οι ανά έτος γεννήσεις ήσαν 24.970 και οι θάνατοι 41.925, ήτοι ετήσια μείωση πληθυσμού 16.955. Αντιστοίχως στο υπόλοιπο της χώρας και στα χρόνια 2004-2009 υπήρξε ετήσια μείωση πληθυσμού κατά 1.244 άτομα, έναντι της ετήσιας μείωσης στην πενταετία 2020- 2024 κατά 46.909 άτομα. 

 

Επί του θέματος της μειώσεως του ελληνικού πληθυσμού να σημειωθεί ότι, όπως γράφτηκε σε φύλο εφημερίδας της 17ης Φεβρουαρίου 2026, ο βουλευτής Λέσβου του ΠΑΣΟΚ Παναγιώτης Παρασκευαΐδης διαγράφτηκε από το Κόμμα του, γιατί, μεταξύ άλλων, υπεστήριξε πως το δημογραφικό τείνει να εξελιχθεί σε εθνική πληγή και απειλεί μακροπρόθεσμα την επιβίωση του έθνους και δεν λύνεται με τους γάμους των ομοφυλοφίλων, αλλά με γάμους νέων ετερόφυλων ζευγαριών…Η επίδραση της δυτικόπληκτης ωφελιμιστικής – απάνθρωπης ζωής φάνηκε και από την δημοσίως εκφρασθείσα άποψη, πως θεωρείται αδιανόητο ιατροί σε δημόσια νοσοκομεία να ζητούν να σκεφθεί μια γυναίκα πριν προβεί στην άμβλωση και όσοι το πράττουν να διώκονται πειθαρχικά! Είναι λυπηρό πως πολλές γυναίκες αποδέχονται την προπαγάνδα, βλέπουν κοντόφθαλμα τη ζωή, αποδέχονται δογματικά τον φεμινισμό και βάζουν μπροστά από την γέννηση και την παιδαγωγία παιδιών την καριέρα τους και τη σιλουέτα τους.

 

Σημειώνεται ότι στην πρόσφατη εξαμηνιαία έκθεσή της η Ευρωπαϊκή Τράπεζα Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης (EBRD) προειδοποιεί ότι η επιβράδυνση αύξησης του πληθυσμού, καθώς και η γήρανση και η συρρίκνωση του εργατικού δυναμικού απειλούν να εκτροχιάσουν τις μακροπρόθεσμες οικονομικές προοπτικές σε όλη την Ευρώπη. Η Ελλάδα είναι στη χειρότερη θέση μεταξύ των ανεπτυγμένων ευρωπαϊκών χωρών. Επίσης είναι μαζί με την Ιταλία, οι δύο χώρες στην Ευρωπαϊκή Ένωση που το κατά κεφαλήν εισόδημα των νοικοκυριών σήμερα είναι μικρότερο από αυτό του 2004!!! 

 

Η διαρροή των νέων προς χώρες της Ευρώπης είναι μια άλλη σοβαρή πληγή, που υφίσταται η χώρα από την οικονομική κρίση και μετά. Σύμφωνα με έρευνα της «ΔιαΝΕΟσις» (Οκτώβριος 2025) το 62,3% των Ελλήνων, που ζουν στη Γερμανία, μετανάστευσαν σε αυτή την χώρα από το 2010 έως το 2023!. Από αυτούς το 44,8% πήγε στη Γερμανία από ανάγκη και το 71,4% θέλουν να γυρίσουν στην Ελλάδα, αν οι συνθήκες το επιτρέψουν. Σημειώνεται ότι η διαμονή στην ξένη, οι μεικτοί γάμοι, η απώλεια της γλώσσας και η απομάκρυνση από την Ορθόδοξη Εκκλησία αποτελούν μακροπρόθεσμα παράγοντες απώλειας της εθνικής συνειδήσεως.

 

Η αιτία του ξενιτεμού των νέων μας είναι κυρίως η οικονομική κατάσταση στη χώρα, κυρίως η δυσαναλογία των μισθών με το κόστος ζωής. Σύμφωνα με την Eurostat η Ελλάδα με ετήσιο μέσο μισθό 18.000 Ευρώ είναι η προτελευταία χώρα – μέλος της Ε.Ε., μπροστά μόνο από την Βουλγαρία… Ο ετήσιος μέσος μισθός στην Ε.Ε είναι 39.800 και ο Έλληνας εργαζόμενος έχει κατά 53,8% λιγότερο μισθό. Επίσης σε δημοσκόπηση της εταιρείας aboutpeople τον Νοέμβριο και τον Δεκέμβριο του 2025 μεταξύ έξι χωρών της Ευρώπης και σε πολίτες με δικαίωμα ψήφου στο ερώτημα αν η γενιά τους ζει καλύτερα ή χειρότερα από τη γενιά των γονιών τους οι Έλληνες βρεθήκαμε στην τελευταία, πάλι, θέση δηλώνοντας, σε ποσοστό 59,9%, ότι σήμερα ζούμε χειρότερα από ό, τι οι γονείς τους!

 

Η κατάσταση στην Ελλάδα φαίνεται και από τις δημοσκοπήσεις ως προς την εμπιστοσύνη στους θεσμούς. Σε έρευνα της «KAPA Research» δείχνει ότι στην πλειοψηφία τους οι Έλληνες πολίτες δεν εμπιστεύονται κανέναν θεσμό της ελληνικής πολιτείας, πλην του Στρατού. Κατά την έρευνα το 97% των ερωτηθέντων θεωρεί ότι η διαφθορά στην Ελλάδα είναι από αρκετά έως πολύ διαδεδομένη. Το αρνητικό για την ελληνική πραγματικότητα είναι πως έχει μειωθεί σημαντικά η εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη , ως σύστημα, και στην Εκκλησία, ως ηγεσία. Και στους δύο θεσμούς το ποσοστό όσων τους εμπιστεύονται πολύ και αρκετά είναι 28%. Ως προς τη Δικαιοσύνη η χώρα μας βρίσκεται στις τελευταίες θέσεις στη κατάταξη των ευρωπαϊκών χωρών, ως προς τον δείκτη του κράτους δικαίου. Είναι στην 29η θέση ανάμεσα σε 31 χώρες της Ευρώπης, της Ευρωπαϊκής Ζώνης Ελευθέρων Συναλλαγών και της Βόρειας Αμερικής.

 

Κυρίαρχα συναισθήματα στους ερωτηθέντες στην προηγούμενη δημοσκόπηση είναι η ανησυχία – φόβος – απαισιοδοξία (54%), απογοήτευση (54%) και θυμός (46%). Ως προς την κυβέρνηση το 70,8% των πολιτών κρίνει αρνητικά το έργο της (GPO, Δημοσκόπηση Νοεμβρίου 2025 για τα «Παραπολιτικά»). Εκείνο που σώζει την ελληνική κοινωνία είναι ο θεσμός της οικογένειας. Σε έρευνα της «Μέτρον Ανάλυσις» η οικογένεια έχει την εμπιστοσύνη του 82% των Ελλήνων. Αυτός είναι και ο λόγος που διώκεται από την κυριαρχούσα ιντελιγκέντσια. Επίσης οι Έλληνες μπορεί να μην νιώθουμε εμπιστοσύνη στην διοίκηση της Εκκλησίας, αλλά στο μεγάλο μας ποσοστό (84%) εξακολουθούμε να είμαστε κοντά στην Ορθοδοξία. ( Από πρόσφατη έρευνα της PEW Research Center, δημοσιευμένη στις 30 Ιανουαρίου του 2025 στην «Καθημερινή»). 

 

Ως προς το ήθος των πολιτών αμαυρώνουν την εικόνα της χώρας μας γεγονότα, όπως το ότι εν ενεργεία υπουργός προκάλεσε την ψήφιση Νόμου, που την εξυπηρετούσε, το ότι στις φυλακές υψίστης ασφαλείας του Δομοκού είχε περάσει πιστόλι, με το οποίο κρατούμενος δολοφόνησε συγκρατούμενό του σε χώρο όπου δεν υπήρχαν κάμερες ασφαλείας! Επίσης η απάτη του ΟΠΕΚΕΠΕ, τα Τέμπη, το Μάτι, η κατάσταση στα νοσοκομεία, το σκάνδαλο με τα κατεψυγμένα έμβρυα... Και αυτά είναι τα πιο κραυγαλέα. Στην αφάνεια περνούν τα αδήλωτα πολλά έσοδα της μεγάλης πλειοψηφίας των ελεύθερων επαγγελματιών (κτιστών, ελαιοχρωματιστών, υδραυλικών, ηλεκτρολόγων κ.λ.π.). Αυτοί δεν δίδουν αποδείξεις και άλλοι, όπως οι γιατροί, παίρνουν φακελάκια, ή κόβουν αποδείξεις με μικρότερα ποσά από αυτά που εισπράττουν.... Κάποιοι ελεύθεροι επαγγελματίες θέτουν το δίλημμα τιμής με ή χωρίς ΦΠΑ… Ελάχιστοι οι δηλώνοντες όσα εισπράττουν…

 

Υπάρχουν συνήθειες στους Έλληνες κτηθείσες υπό την οθωμανική εξοντωτική διοίκηση, με τα μπαξίσια και τα αβάσταχτα χαράτσια. Τότε ορθώς έκρυβαν τα έσοδά τους οι ραγιάδες και δωροδοκούσαν για να κάνουν τη δουλειά τους. Όμως σήμερα για να γίνει η Ελλάδα σύγχρονο και προοδευτικό κράτος πρέπει να ξεχάσει το ραγιαδισμό και να αναπτύξει το κράτος δικαίου, την κοινωνική αλληλεγγύη, τον δικό του πολιτισμό, την εντιμότητα στις συναλλαγές και, προ πάντων, την Παιδεία. Αυτά είναι τα ζωτικά και αυθεντικά χαρακτηριστικά των Ελλήνων, που χρειάζεται να τα κάνουμε πράξη για να ξαναβρούμε τη θέση που μας πρέπει στην παγκόσμια πραγματικότητα. 

 

Υπενθυμίζεται, όχι προς έπαρση αλλά προς κατανόηση της ευθύνης μας, ότι σε κάθε Ολυμπιακούς Αγώνες προηγείται όλων των κρατών η χώρα μας και ακούγεται ο εθνικός μας ύμνος και ο ολυμπιακός ύμνος των Παλαμά – Σαμάρα, ότι όλοι αναγνωρίζουν πως ο Δυτικός πολιτισμός βασίστηκε και στον Ελληνικό και ότι η γλώσσα μας είναι η πληρέστερη και η πιο καλά δουλεμένη από τις άλλες, γι’ αυτό και χρησιμοποιείται σε όλες τις επιστήμες.-

Βιομετρικές Πληρωμές: Η νέα απειλή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας

Γράφει ο Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης, Δικηγόρος Αθηνών

 

Αν η Συνθήκη Σένγκεν έθεσε τα θεμέλια της σημερινής παν-οπτικής-ψηφιακής φυλακής, μετά από την παρέλευση σαράντα ενός ετών καλούμαστε να διαχειριστούμε μία ακόμη αδιανόητη πρόκληση, καθώς ορισμένοι Τέχνο-ολιγάρχες της Silicon Valley αποφάσισαν στο όνομα της ψηφιακής και τεχνολογικής προόδου να εργαλειοποιήσουν το ανθρώπινο σώμα ως μέσο πληρωμής!

 

Στο πλαίσιο της Ε.Ε. η Ισπανία θα αποτελέσει την πρώτη ευρωπαϊκή χώρα, όπου θα εισαχθεί από φέτος η πιλοτική εφαρμογή της βιομετρικής τεχνολογίας πληρωμών1, η επέκταση της οποίας σε όλο το εύρος των οικονομικών συναλλαγών θα οδηγήσει σταδιακά στην εξαφάνιση των υπολοίπων μέσων πληρωμής, δηλ. των τραπεζικών καρτών, των κινητών τηλεφώνων και, ασφαλώς, των μετρητών.

 

Το βιομετρικό σύστημα πληρωμών βασίζεται στην ταυτοποίηση του πολίτη μέσω της ψηφιακής σάρωσης των δακτυλικών του αποτυπωμάτων, της παλάμης ή του προσώπου του, με θλιβερό αποτέλεσμα το ανθρώπινο σώμα να υποβιβάζεται σε έγγραφο ταυτοποίησης και σε εργαλείο πληρωμής.

 

ΑΝΕΠΑΦΑ ΑΤΜ

 

Δεν πρέπει όμως να αποκλειστεί η πιθανότητα, εκτός από την Ισπανία, και η Ελλάδα2 να αποτελέσει μια από τις πρώτες χώρες του Ευρωπαϊκού Νότου, στην οποία θα καθιερωθεί η βιομετρική μέθοδος πληρωμών, γεγονός που θα αναδείξει την χώρα μας σε σημαντικό κόμβο ψηφιακής καινοτομίας και τεχνητής νοημοσύνης στην Νοτιοανατολική Ευρώπη.

 

Αξίζει να αναφέρουμε ότι, παράλληλα με την διαδικασία καθιέρωσης του «πρωτοποριακού συστήματος» βιομετρικών πληρωμών, οι τρεις μεγάλες συστημικές τράπεζες Eurobank, Εθνική Τράπεζα και Τράπεζα Πειραιώς αναβαθμίζουν τεχνολογικά τα υπάρχοντα ΑΤΜ, προωθώντας την χρήση του κινητού τηλεφώνου ως απαραίτητου εργαλείου ανάληψης μετρητών, καθώς παρέχει την δυνατότητα της έγκυρης ταυτοποίησης των χρηστών, μέσω μιας απλής διαδικασίας που στηρίζεται στην «έξυπνη» αξιοποίηση του κινητού.

 

Ο πολίτης οφείλει να καταχωρίσει τα στοιχεία της τραπεζικής του κάρτας σε ένα ψηφιακό πορτοφόλι εγκατεστημένο στο κινητό του τηλέφωνο, όπως το Apple Pay ή το Google Wallet, και αμέσως μετά την ψηφιοποίηση και ενσωμάτωση της τραπεζικής κάρτας στην συσκευή του κινητού τηλεφώνου, το τελευταίο μετατρέπεται σε «ασφαλές» και «εύχρηστο» εργαλείο ανάληψης μετρητών από τα συμβατά ΑΤΜ.

 

Η διαδικασία εμφανίζεται απλή, αφού ο πολίτης πλησιάζει απλώς το κινητό του τηλέφωνο στο σημείο ανέπαφης συναλλαγής και, μέσω Face ID, δακτυλικού αποτυπώματος ή κωδικού ολοκληρώνει την ταυτοποίησή του, προχωρώντας εύκολα, γρήγορα και άνετα στην ανάληψη μετρητών, και ξεχνώντας μια για πάντα την πλαστική τραπεζική του κάρτα.

 

Συνεπώς, η Ελλάδα προχωρεί ακάθεκτη στον ψηφιακό μετασχηματισμό του τραπεζικού τομέα, ενώ οι μεγάλες συστημικές τράπεζες εισάγουν την εν πολλοίς βρεφοποιημένη ελληνική κοινωνία στην εποχή των ανέπαφων ΑΤΜ3, αφού σε λίγο καιρό η εφαρμογή της τραπεζικής κάρτας για την ανάληψη μετρητών θα αποτελεί ξεχασμένο απομεινάρι μιας αλλοτινής εποχής, σε σημείο, ώστε οι νεαρότεροι πολίτες να διερωτώνται με προφανή απορία για τους παλαιότερους «πώς ζούσαν με κάρτες;».

 

Επομένως, σύμφωνα με τις τρέχουσες εξελίξεις, οδεύουμε προς ένα νέο περιβάλλον αυστηρά ψηφιοποιημένων τραπεζικών συναλλαγών, που θα απαιτήσει προηγουμένως την ψηφιακή ταυτοποίηση των πολιτών μέσω του κινητού τους τηλεφώνου (όπως είχαμε επισημάνει εγκαίρως σε προηγούμενο κείμενό μας προ τεσσάρων ετών4), το οποίο, αν δεν υπάρχει, θέτει τον άνθρωπο αυτομάτως στο περιθώριο της οικονομικής και κοινωνικής ζωής.

 

Σημειώνουμε με έμφαση ότι η Ελλάδα έχει επιλεγεί από τα διεθνή κέντρα εξουσίας να βρίσκεται στην κορυφή των τεχνολογικών εξελίξεων, στοιχείο που δεν περιποιεί καμία τιμή για την ελληνική κυβέρνηση, δεδομένου ότι πίσω από κάθε προωθούμενη και διαφημιζόμενη ψηφιακή ή βιομετρική πληρωμή κρύβεται μια θανάσιμη παγίδα για την ανθρώπινη ελευθερία και αξιοπρέπεια. Η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη κορδώνεται για τα ψηφιακά της επιτεύγματα, ενώ όφειλε να ντρέπεται για τα χιλιάδες νοικοκυριά που βρίσκονται σε πραγματικό κίνδυνο εισοδηματικής φτώχειας.

 

ΔΑΚΤΥΛΙΚΟ ΑΠΟΤΥΠΩΜΑ Ή ΙΡΙΔΟΥΛΑ;

 

Οι Νεοταξίτες επιδιώκουν –στο όνομα πάντοτε της ταχύτητας, της ασφάλειας και της ευκολίας– την αξιοποίηση των βιομετρικών δεδομένων των πολιτών (όπως είναι η ψηφιακή ανάλυση του προσώπου, η αναγνώριση της ίριδας του οφθαλμού, των δακτυλικών αποτυπωμάτων και του μοναδικού μοτίβου των φλεβών της παλάμης), με σκοπό την συνειδητή υποβάθμιση του ανθρωπίνου σώματος από Ναό του Παναγίου Πνεύματος σε διαχειριστικό εργαλείο πληρωμών και διεκπεραίωσης οικονομικών συναλλαγών.

 

Ο πολίτης θα καταχωρίζει τα βιομετρικά αναγνωριστικά του στοιχεία στην ψηφιακή βάση δεδομένων της τράπεζας, στην οποία τηρεί το τραπεζικό του λογαριασμό και εν συνεχεία θα μεταβαίνει σε εμπορικά καταστήματα (σούπερ μάρκετ, φαρμακεία, παντοπωλεία) που υποστηρίζουν την νέα «πρωτοποριακή» τεχνολογία πληρωμών, ολοκληρώνοντας την συναλλαγή του γρήγορα, εύκολα και απλά.

 

Στο περιβάλλον των βιομετρικών πληρωμών, ο πολίτης θα έχει απαλλαγεί από το «περιττό βάρος» των μετρητών, των καρτών και των κινητών τηλεφώνων και θα διεκπεραιώνει την οικονομική του συναλλαγή, αγγίζοντας απαλά έναν αισθητήρα-αναγνώστη δακτυλικών αποτυπωμάτων ή κοιτάζοντας γλυκά μία κάμερα ψηφιακής ανάλυσης και αναγνώρισης προσώπου, παρακολουθώντας τα χρήματά του να μεταφέρονται ηλεκτρονικά από τον τραπεζικό του λογαριασμό στον λογαριασμό του παρόχου της υπηρεσίας ή του προϊόντος.

 

Η μοναδικότητα των βιομετρικών χαρακτηριστικών του κάθε ανθρώπου καθιστά εξαιρετικά δύσκολη, αν όχι αδύνατη, την διάπραξη απάτης ή πλαστοπροσωπίας και, επομένως, το επικοινωνιακό αφήγημα για την συμμόρφωση της ανθρωπότητας στην νέα δυστοπική οικονομική πραγματικότητα είναι ήδη έτοιμο, αφού προηγουμένως πασπαλιστεί κατάλληλα και με ολίγη φρασεολογία περί «δημιουργίας ισχυρών πρωτοκόλλων» που κατοχυρώνουν την δήθεν ασφαλή διαχείριση και αποθήκευση των βιομετρικών δεδομένων των πολιτών.

 

Συνεπώς, στο άμεσο μέλλον, το κλασικό δίπολο της ερώτησης, που είχαμε εξοικειωθεί να ακούμε από τα χείλη της ευγενικής υπαλλήλου αναφορικά με τον τρόπο πληρωμής ενός προϊόντος ή παροχής μιας υπηρεσίας, δηλ. «πώς θα πληρώσετε; Με καρτούλα ή με μετρητά;» –ενόψει της αθόρυβης και ύπουλης πολιτικής επιδίωξης για την εξαφάνιση των μετρητών– θα επικαιροποιηθεί νομοτελειακά ως εξής: 

 

«Πώς θα πληρώσετε; Με δακτυλικό αποτύπωμα ή με ιριδούλα;».

 

Με άλλα λόγια, η εξόφληση ενός λογαριασμού, η αγορά ενός προϊόντος ή μιας υπηρεσίας θα υλοποιείται με την ψηφιακή σάρωση του προσώπου, της ίριδας του οφθαλμού ή των δακτυλικών αποτυπωμάτων του πολίτη και, επομένως, το σύστημα βιομετρικών πληρωμών θα διαφημιστεί ως το πλέον επαναστατικό εργαλείο της ψηφιακής τεχνολογίας, που θα ικανοποιεί το αίτημα των πολιτών για άνεση, ασφάλεια και ταχύτητα στις οικονομικές τους συναλλαγές.

 

Όμως, την ίδια στιγμή, οι άνθρωποι σαν υπνωτισμένοι θα βυθίζονται ολοένα και περισσότερο σε έναν ψηφιακό κόσμο, όπου κάθε οικονομική συναλλαγή και δοσοληψία θα παρακολουθείται, θα ελέγχεται και θα καταγράφεται, ενώ κάθε έννοια προσωπικής ελευθερίας, αξιοπρέπειας και ιδιωτικού απορρήτου θα διατρέχει σοβαρό κίνδυνο εξαφάνισης.

 

Στο όνομα της τεχνολογικής προόδου, ο υπερφίαλος πολίτης της τρίτης δεκαετίας του 21ου αιώνα εκχωρεί απερίσκεπτα στους τραπεζικούς και τεχνολογικούς κολοσσούς το αναπαλλοτρίωτο δικαίωμα της ελεύθερης αυτοδιάθεσης του ανθρωπίνου σώματος, καθώς τους επιτρέπει να μετασχηματίσουν την συνδεόμενη με το ανθρώπινο σώμα αγιότητα, ασκητικότητα και ιερότητά του σε ψηφιακή καινοτομία ενός μεταμοντέρνου πορτοφολιού. Έτσι, υπό τις συνθήκες αυτές, η βιομετρική μέθοδος πληρωμών μεταβάλλεται από σενάριο επιστημονικής φαντασίας σε φρικτή δυστοπική πραγματικότητα για τον παγκόσμιο πληθυσμό.

 

ΒΙΟΜΕΤΡΙΚΟ ΤΣΙΠ

 

Μόλις οι πολίτες αισθανθούν εξοικειωμένοι με την βιομετρική τεχνολογία πληρωμών, θα αρχίσει η υλοποίηση της επόμενης φάσης του δαιμονικού σχεδίου που θα συνδέεται με την εμφύτευση βιομετρικής ταυτότητας (δηλαδή την ενσωμάτωση στον άνθρωπο μικροτσίπ RFID, περιέχοντος όλα τα βιομετρικά του στοιχεία) και το οποίο θα προπαγανδιστεί ως το κορυφαίο επίτευγμα της ψηφιακής τεχνολογίας και της πληροφορικής.

 

Στο άμεσο μέλλον, η τεχνολογία RFID θα έχει ευρύτατη εφαρμογή στον υγειονομικό κλάδο, καθώς μικροσκοπικά τσιπ θα εμφυτεύονται σε ασθενείς με κινητικά προβλήματα, αλλά ακόμη θα αξιοποιούνται και για την παρακολούθηση ασθενών με αλτσαχάιμερ, προκειμένου οι πολίτες να αναγνωρίσουν ως χρήσιμη και ωφέλιμη την τεχνολογία της ψηφιακής επιτήρησης, μέσω της πολλαπλής ιατρικής χρήσης των πάσης φύσεως εμφυτευμάτων που θα προσφέρουν ανακούφιση και ποιότητα ζωής σε εκατομμύρια ανθρώπους.

 

Έτσι, ουδείς θα τολμήσει να εναντιωθεί στα μεγάλα τεχνολογικά επιτεύγματα της ιατρικής, η οποία με το «ένα της χέρι» θα αποκαθιστά την κινητική λειτουργία του ανθρώπου, ενώ με το «άλλο της χέρι» θα συντρίβει την προσωπική του ελευθερία και ιδιωτικότητα, αφού, μέσω της εμφύτευσης του μικροσκοπικού τσιπ RFID, ο πολίτης θα καθίσταται οριστικά και αμετάκλητα χειραγωγήσιμος και ελέγξιμος.

 

Τα ΜΜΕ θα αναλάβουν εργολαβικά την παραπλάνηση των πολιτών, αντιστρέφοντας την πραγματικότητα, καθώς θα διατυμπανίζουν νυχθημερόν την απαράμιλλη αξία και σπουδαιότητα της καινοτόμου τεχνολογίας, η οποία θα παρέχει την δυνατότητα στις κυβερνήσεις να εντοπίζουν τους εγκληματίες-φυγάδες, τους αγνοούμενους των ναυαγίων, των αεροπορικών, σιδηροδρομικών δυστυχημάτων και, τέλος, τα απαχθέντα ή εξαφανισθέντα παιδιά.

 

Έτσι, οι άνθρωποι, έχοντας λάβει την κατάλληλη δόση τηλεοπτικής ύπνωσης, θα σπεύσουν να αγκαλιάσουν με χαρά και ικανοποίηση την «ρηξικέλευθη» τεχνολογία των εμφυτεύσιμων μικροτσίπ, που θα τους εισάγει –με τρόπο ανώδυνο αλλά καταστρεπτικό– στον ολοκληρωτισμό του «Οργουελικού Κράτους», όπου η βιομετρική ταυτοποίηση και το «Έγκλημα Σκέψης» θα αποτελούν τον απαράβατο κανόνα στην δυστοπική καθημερινότητα των πολιτών.

 

Σε μερικά χρόνια από σήμερα, η Αστυνομία θα σταματήσει να καταδιώκει τους βιαστές και δολοφόνους (καθώς αυτοί πλέον δεν θα αποτελούν απειλή για την κοινωνία, αφού θα είναι «τσιπαρισμένοι», και άρα ελεγχόμενοι), ενώ ως «εγκληματίες του Μέλλοντος» θα θεωρούνται εκείνοι οι πολίτες που θα αρνηθούν να υποκύψουν στο αδυσώπητο καθεστώς της ψηφιακής, βιομετρικής, αλλά και γενετικής επιτήρησης.

 

Δυστυχώς, οι περισσότεροι πολίτες θα ενθουσιαστούν, ενσωματώνοντας στην καθημερινή, οικονομική τους ζωή την βιομετρική τεχνολογία πληρωμών, αδυνατώντας να διαγνώσουν τον ευτελισμό του ανθρωπίνου σώματος και την καταρράκωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, που αυτή συνεπάγεται, ενώ επιμένουν να μην αντιλαμβάνονται ότι τα επιστημονικά και τεχνολογικά επιτεύγματα βρίσκονται υπό τον έλεγχο μιας δράκας «φιλάνθρωπων» ολιγαρχών, τα οποία εργαλειοποιούνται με σκοπό, όχι μόνο την ασφυκτική επιτήρηση του ανθρώπου, αλλά και την απανθρωποποίησή του.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε σε συμπτυγμένη μορφή στις 25-1-2026 στο φύλλο της «ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ», σελ. 57.

 

Παραπομπές

 

1 https://www.ot.gr/2025/04/19/texnologia/viometrikes-pliromes-pos-to-anthropino-soma-ginetai-to-neo-portofoli/

2 https://www.financialreport.gr/viometriki-pliromi-me-elliniki-ypografi-gia-na-afisoume-ektos-apo-metrita-kai-kartes-sto-spiti/

3 https://www.alfavita.gr/koinonia/498629_telos-i-karta-sta-atm-kinito-ginetai-neo-kleidi-gia-analipseis-metriton

4 Η ψηφιακή ταυτοποίηση των πολιτών μέσω του κινητού τηλεφώνου ως πρόδρομος της ψηφιακής ταυτότητας βιομετρικών δεδομένων

Konstantinos Vathiotis

4 Ιουλίου 2022

Γράφει ο Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης, Δικηγόρος Αθηνών

Read full story

 

πηγή

«Αρνούμαι να υπηρετώ μια Δικαιοσύνη που νοσεί»: Ηχηρή παραίτηση του Εφέτη Γιάννη Ευαγγελάτου

«Πολλές φορές αναρωτήθηκα αν υπάρχουν Δικαστές με "Δ" κεφαλαίο» - Ο Εφέτης Γιάννης Ευαγγελάτος, υπέβαλε την παραίτησή του, αρνούμενος, όπως καταγγέλλει, να συνεχίσει να υπηρετεί σε ένα περιβάλλον θεσμικής παρακμή

 

Η είδηση, που επισημοποιήθηκε με τη δημοσίευση σε ΦΕΚ στην Εφημερίδα της Κυβερνήσεως, έπεσε ως «κεραυνός εν αιθρία» στους νομικούς κύκλους, όχι μόνο της Κρήτης όπου υπηρέτησε με σθένος, αλλά και ολόκληρης της επικράτειας. Ο Εφέτης Γιάννης Ευαγγελάτος, ένας δικαστής που ταυτίστηκε με το «ανθρώπινο πρόσωπο» της έδρας και την αδιάλειπτη μάχη κατά της δικαστικής πλάνης, επέλεξε να αποχωρήσει νωρίτερα από το προβλεπόμενο, αφήνοντας πίσω του ένα μανιφέστο-κόλαφο για τις παθογένειες της ελληνικής Δικαιοσύνης. 

 

Με μια ανάρτηση που ξεπερνά τα όρια του τυπικού αποχαιρετισμού, ο τέως πλέον δικαστικός λειτουργός μιλά για «ανοχή που ισοδυναμεί με συνενοχή», περιγράφει τις άθλιες συνθήκες εργασίας στα δικαστικά «μέγαρα» και κατακεραυνώνει μια «θλιβερή μειοψηφία» λειτουργών που, με την αλαζονεία και την ευθυνοφοβία τους, υπονομεύουν το κύρος του θεσμού. Θέτοντας το αμείλικτο ερώτημα «πόσο δίκαιη μπορεί να είναι μία δίκη» υπό το βάρος του υπερβολικού φόρτου και της τυπολατρίας, ο Γιάννης Ευαγγελάτος προτάσσει την αξιοπρέπεια και τον αυτοσεβασμό ως μοναδική διέξοδο. 

 

Η επίκλησή του στον Γιάννη Ρίτσο και τη «Ρωμιοσύνη» δεν είναι απλώς φιλολογική, αλλά μια βαθιά πολιτική και ηθική δήλωση: «Αυτές οι καρδιές δε βολεύονται παρά μόνο στο δίκιο». Η αποχώρησή του χαρακτηρίζεται ήδη από συναδέλφους του και δικηγόρους ως «μαύρη ημέρα» και ως ένα ηχηρό καμπανάκι για ένα σύστημα που φαίνεται να αποβάλλει τα πλέον υγιή κύτταρά του.

 

Η ανακοίνωση του Γιάννη Ευαγγελάτου

 

«ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣ ΔΙΑΔΡΟΜΗΣ

 

Έφτασα, λοιπόν, στο τέλος της δικαστικής μου διαδρομής, νωρίτερα από το αναμενόμενο και, ίσως για όσους δεν με ξέρουν, κάπως αιφνίδια, αλλά σίγουρα ύστερα από ένα γεμάτο ταξίδι…

 

Αναπόφευκτα, ο νους επιστρέφει στην αρχή, όταν εισήλθα στην Εθνική Σχολή Δικαστικών Λειτουργών και πίστευα ότι θα γινόμουν λειτουργός της Δικαιοσύνης, ότι θα απονέμω το Δίκαιο σύμφωνα με τον Νόμο και τη συνείδησή μου. Το Δίκαιο, όχι με τη στενή έννοια της έκδοσης των δικαστικών αποφάσεων, αλλά ως ζώσα δύναμη. Όλοι οι Δικαστές, έχω την αίσθηση, είχαμε στην αρχή κάποια όνειρα για τη Δικαιοσύνη, που στη συνέχεια τα λησμονήσαμε. Σαν να ρίξαμε άγκυρα στα όνειρά μας μόλις συναντήσαμε την καθημερινότητα, τον υπερβολικό φόρτο, την πίεση της ποσότητας σε βάρος της ποιότητας και τις άθλιες συνθήκες εργασίας στα δικαστικά «μέγαρα».

 

Πολλές φορές, στη διάρκεια αυτής της διαδρομής, αναρωτήθηκα αν υπάρχουν στην Ελλάδα Δικαστές. Δικαστές με «Δ» κεφαλαίο. Δικαστές, που δεν συμπεριφέρονται αλαζονικά και απαξιωτικά στους δικηγόρους, αντιμετωπίζοντάς τους ως αντιπάλους και όχι ως συλλειτουργούς της Δικαιοσύνης… Δικαστές, που βλέπουν τους δικαστικούς υπαλλήλους ως μέλη της σύνθεσης του Δικαστηρίου και όχι ως υποτακτικούς τους… Δικαστές, που απονέμουν το Δίκαιο και δεν διεκπεραιώνουν απλώς υποθέσεις… Δικαστές, που νιώθουν λειτουργοί της Δικαιοσύνης και όχι υπάλληλοι του Υπουργείου … Δικαστές απαλλαγμένους από ναρκισσισμό και εγωπάθεια, που δεν θεωρούν ότι κατέχουν το αλάθητο του Πάπα… Δικαστές που μάχονται να βρουν την Αλήθεια και δεν ασπάζονται την τυπολατρία και την αυθαιρεσία… Δικαστές που μετατρέπουν την αγωνία και τα προβλήματα του πολίτη σε δικό τους αγώνα και προβληματισμό…

 

Υπηρέτησα περισσότερο από είκοσι χρόνια, σε οκτώ Δικαστήρια, στην Αθήνα και στην περιφέρεια και σχημάτισα την ακλόνητη πεποίθηση ότι υπάρχουν τέτοιοι Δικαστές στην Ελλάδα. Και είναι πάρα πολλοί! Αποτελούν τη συντριπτική πλειοψηφία των Ελλήνων Δικαστών. Ωστόσο, τα λόγια τους πνίγονται από τις κραυγές των λίγων, οι οποίοι όχι μόνο συνεχίζουν να επιβιώνουν, αλλά και κυριαρχούν, καθώς θορυβούν ως κύμβαλα αλαλάζοντα. Ως πότε όμως; Ως πότε οι πολλοί Δικαστές θα χρεώνονται την αδιαφορία, την αναλγησία, την ανικανότητα, την ευθυνοφοβία των λίγων;

 

Ως πότε θα ανέχονται να πλήττει, να προσβάλλει, να υπονομεύει το κύρος της Δικαιοσύνης αυτή η θλιβερή μειοψηφία; Ως πότε οι Δικαστές θα σιωπούν για όσα βλέπουν να συμβαίνουν στον χώρο της Δικαιοσύνης; Πόσο δίκαιη μπορεί να είναι μια δίκη, όταν ο Δικαστής καλείται να δικάσει είκοσι κακουργήματα σε μία ημέρα; Πόσος χρόνος αναλογεί στον κάθε κατηγορούμενο στις πολυπρόσωπες δίκες; Πόσες φορές πρέπει να προσέρχονται τα θύματα στα δικαστήρια μέχρι να διεξαχθεί η δίκη τους; Πώς γίνεται να εκδικάζονται υποθέσεις ανηλίκων δραστών, χωρίς την παρουσία επιμελητών ανηλίκων; Για πόσο ακόμη μπορεί να στηρίζεται το οικοδόμημα της Δικαιοσύνης στο φιλότιμο ορισμένων λειτουργών της; Και, εν τέλει, είναι επαρκώς θωρακισμένοι οι Δικαστές για να αποκρούουν τα βέλη που στρέφονται, από κάθε κατεύθυνση, κατά της ανεξαρτησίας τους;

 

Το δόγμα ότι «οι δικαστές μιλούν μόνο με τις αποφάσεις τους» έχει αξία και εφαρμογή σε μια ιδανική πολιτεία, που όλα λειτουργούν άψογα. Τότε, πράγματι, οι Δικαστές δεν θα είχαν λόγο να μιλούν… Όχι, όμως, τώρα που η Δικαιοσύνη νοσεί! Τώρα η ανοχή είναι συνενοχή! Όλοι μας φέρουμε μερίδιο ευθύνης για τη διαρκώς φθίνουσα εμπιστοσύνη του κόσμου στη Δικαιοσύνη. Όλοι μας φταίμε που το τελευταίο καταφύγιο του πολίτη μετατρέπεται σε πεδίο άγονης αντιπαράθεσης, όπου μόνο από τύχη ή σύμπτωση μπορείς να βρεις το δίκιο σου και μάλιστα με τον κίνδυνο να είναι ήδη αργά, αφού το δίκαιο, ως αγαθό, πρέπει να απονέμεται άμεσα, κάτι που σπάνια συμβαίνει…

 

Για να ανατείλει ξανά ο ήλιος της Δικαιοσύνης «θέλει δουλειά πολλή» και ίσως χρειάζεται να «καώ εγώ, να καείς εσύ, για να γίνουν τα σκοτάδια λάμψη», όχι ως πράξη αυτοθυσίας, αλλά ως έμπρακτη δήλωση αυτοσεβασμού και ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑΣ και ως απόφαση να μη συμβιβαστείς με το ελάχιστο, όταν οφείλεις το μέγιστο.

 

Όσοι αγάπησαν αυτό το λειτούργημα και όσοι το υπηρέτησαν με σθένος και αυταπάρνηση, από όποια θέση κι αν βρίσκονται πλέον, δεν πρέπει να το αφήσουν άλλο να ολισθαίνει. Άλλωστε, το Δίκαιο, δεν είναι απλώς μια στείρα γνώση. Είναι κάτι που είτε το έχεις μέσα σου είτε όχι! Αν το έχεις, δεν μπορείς να το στερηθείς ποτέ, καθώς είναι άρρηκτα συνυφασμένο με το είναι σου. Όποιον δρόμο και αν ακολουθήσεις, όπου κι αν σταθείς, θα είναι πάντα μαζί σου, αφού ό,τι είναι αληθινό είναι και παντοτινό. Και στο τέλος κάθε ημέρας, θα είσαι πραγματικά ευτυχισμένος μόνο αν μπορείς να απαντάς καταφατικά στο ερώτημα: «Αποδόθηκε Δικαιοσύνη;»

 

Γιάννης Ευαγγελάτος

τέως δικαστικός λειτουργός»

 

πηγή 

Τα αρχεία Epstein και η πλήρης αποχαλίνωση της παγκόσμιας ελίτ…

Γράφει ο ΠΑΠΑΜΙΧΑΗΛ ΓΙΑΝΝΗΣ  

 

Τα αμέτρητα δεδομένα των αρχείων Epstein έκαναν το δυτικό κόσμο να παραμιλάει – λες και δεν το περίμενε. Ωστόσο, εδώ και πολλές δεκαετίες αρκετοί φιλόσοφοι, πολιτικοί επιστήμονες και καλλιτέχνες είχαν προειδοποιήσει για τη δυτική μεταφυσική του ριζικού ατομισμού, του έρωτα για τον εαυτό, του άκρατου ναρκισσισμού. 

 

Αυτός ο απόλυτος εγωισμός καταλήγει γρήγορα σε έναν ηδονισμό ικανό να θυσιάσει και να ποδοπατήσει τον άλλον και όλον τον κόσμο, αρνούμενος κάθε ηθική αναστολή. Αυτό είναι το μηδενιστικό αξιακό πλαίσιο που ιστορικά συνδέθηκε με την ανάπτυξη ενός “γυμνού” καπιταλισμού. Με πρώτο ίσως τον Μαρκήσιο Ντε Σαντ, αυτή η δυναμική της βύθισης του Διαφωτισμού στα σκοτάδια και την “άβυσσο της ψυχής”, δηλαδή η αναζήτηση της ηδονής στην καταστροφή, υπήρξε θέμα φιλοσοφικού αναστοχασμού και πολιτικού προβληματισμού.

 

Ο πολιτισμός, ιδιαίτερα εκείνος που απορρέει ρομαντικά και “αναγενησιακά” από την πλατωνική και αριστοτελική παράδοση, λειτούργησε πρώτος σαν ηθικό φρένο, σαν καταστολή του εγωκεντρικού σαδιστικού πάθους των ανθρώπινων “υπερ φύσιν ζώων”. Μας επέτρεψε να σκεφτούμε ανθρωπολογικά τους όρους της συμβίωσης και της συνεργασίας στις ανθρώπινες κοινότητες. Χρειάστηκε βέβαια μια ιεροποίηση των πλαισίων της κανονικότητας. Μια παράδοση ηθική και ταυτόχρονα λογική, κοινή και σεβαστή από όλους. 

 

Η ιδέα του Καλλικλή (Πλάτωνος, Γοργίας) ότι μπορούμε να καταστρέψουμε εγωιστικά τα πάντα και τους πάντες, φύση και ανθρώπους, για να διατηρήσουμε ή να αυξήσουμε την χαρά του ατομικού κέρδους (με σημερινούς όρους, για να παράγουμε περισσότερα εμπορεύματα, παρέχοντας στα άτομα, παραγωγούς ή καταναλωτές, την ψευδαίσθηση της αυτοεκπλήρωσης κλπ), ήταν στις παραδοσιακές κοινωνίες μια ιδέα κατάπτυστη ηθικά, παράλογη και ανίερη. Βέβαια, η προκλητική ιεροσυλία από τις ελίτ ήταν πάντα πιθανή. Όμως, σε κάθε κοινωνία ήταν πιθανό ότι οι ιερόσυλοι, (με ηθικούς όρους μηδενιστές, με πολιτικούς δυνάμει προδότες), δεν θα ξέρουν στο τέλος που να κρυφτούν (κάτι θα είχε να πει περί αυτού ο Αλκιβιάδης…)

 

Στην ιστορία του δυτικού κόσμου απαιτήθηκε γι’ αυτό ένα σύστημα ιερών που οργάνωσαν τις κανονικές κοινωνικές σχέσεις και απέτρεπαν τις υπερβολές, τις παρεκτροπές ή τις “ύβρεις”. Το σύστημα αυτό διατηρεί την επιθυμία, τον ζήλο, ενδεχομένως το μίσος και τη ζήλια, αλλά παρεμποδίζει τη νόμιμη μεταστροφή τους σε παρόρμηση θανάτου. Αυτός ο “συμβολικός τρίτος”, όπως τον αποκαλεί ο Dufour στο δοκίμιό του για τη “σαδι(στι)κή εποχή”, πάντα παρών στις σχέσεις του δυτικού ατόμου με τον κόσμο, αόρατος στην αισθητή πραγματικότητα, αλλά τα “πάντα πληρών” στη νοητή, είναι απαραίτητος στο φύσει κοινωνικό ανθρώπινο άτομο για να ζήσει σε ομάδες και να γίνει υποκείμενο. 

 

Παντογνώστης, παντοδύναμος, πανταχού παρών, ο υπέροχος θεϊκός τρίτος επιτρέπει άλλωστε στο άτομο να αποζητά και να βρίσκει τη θέση του σαν υπο-κείμενο, με την έννοια πλέον του “δούλου του Θεού”. Επίσης όμως, στο δυτικό τουλάχιστον κόσμο, να εξεγερθεί, να επαναστατήσει, να αμφισβητήσει ορθολογικά αυτή τη δουλεία του. Να “σκοτώσει το Θεό”: τους πολυθεϊκούς συμβολικούς τρίτους με τις πολλές εξισορροπιστικές αντιθέσεις (τον Απόλλωνα απέναντι στο Διόνυσο, την Άρτεμη φύλακα των ορίων, τον κερδώο, αλλά και λόγιο Ερμή, την Αφροδίτη δίπλα παράλληλα στον Ήφαιστο και στον Άρη κλπ.).

 

Υπόθεση Epstein: Η μετανεωτερικότητα 

 

Τους μονοθεϊστικούς τρίτους, επίσης, της θυσίας, της υπερβατικής αγάπης για τον πλησίον κλπ. Η νεωτερικότητα, με τον ορθολογισμό, την επιστήμη και την τεχνολογία έβαλε στη θέση του Θεού την Ιστορία και μαζί, τα αφηγήματα της εξέλιξης και τις άθεες πλέον ερμηνείες της εμπειρίας των ανθρώπων στην επίγεια ζωή τους. Τόνισε πως οι δογματικές αλήθειες υπήρξαν πάντα όπλα στα χέρια των ισχυρών και όπιο παρηγοριάς για τις συνειδήσεις των ανίσχυρων. Προειδοποίησε παράλληλα για τους κινδύνους του μηδενισμού – με φιλόσοφους όπως οι Νίτσε και Ντοστογιέφσκυ και ποιητές όπως οι Ελιοτ, Μπωντλέρ κλπ. 

 

Ωστόσο, η μετανεωτερικότητα εκτοπίζει την ιστορία από την κυρίαρχη κοσμοθεωρητική θέση της. Την αποδομεί, την σχετικοποιεί. Περιθωριοποιεί τις επικές και θρησκευτικές συνειδήσεις – τα πρότυπα του αγίου και του ήρωα θεωρούνται αναχρονιστικά! Αμφισβητεί κάθε εγκυρότητα στις αναγνωρισμένες ιστορικές αλήθειες. Κατακερματίζει τις συλλογικές παραδοχές της, διαβρώνει τα ανθρωποκεντρικά ερείσματα της λαϊκής παράδοσης και μνήμης.

 

Ό,τι είχε απομείνει αποβάλλεται σαν ψευδές, άχρηστο και αντιδραστικό. Γύρω από τα τεχνοεπιστημονικά του επιτεύγματα, ο καπιταλισμός όχι μόνο διεθνοποιείται, αλλά και απογυμνώνεται, “απελευθερώνεται” από τα παραδοσιακά δεσμά της κοινής ηθικής και λογικής, δηλαδή από την θεολογική-πολιτική διάσταση που επέτρεπε στις κοινωνίες να είναι κοινωνίες και στα ανθρώπινα άτομα να είναι όντως “άνθρωποι”, κοινωνικά πρόσωπα, άρα “ούτε θεοί, ούτε θηρία”, όπως θα έλεγε ο Αριστοτέλης.

 

Σ’ αυτό το αφήγημα της προόδου, οι λαοί καθίστανται πλήθος νομάδων (Νέγκρι) και το πλήθος άθροισμα από ετερόκλητες και διαφορετικές μονάδες, ενδεχομένως “άχρηστα ανθρώπινα πλεονάσματα” που όμως, έχουν την τάση να πολλαπλασιάζονται ανεξέλεγκτα επί του πλανήτη. Οι ελίτ υιοθετούν μια βολική για τον εαυτό τους αντίληψη του ευγονισμού, καθώς και τις αντίστοιχες μαλθουσιανές ιδεολογίες: θα ήταν ίσως “καλό” οι “περιττοί” κάτοικοι να περιοριστούν ποσοτικά, (με επιδημίες, υποχρεωτικούς εμβολιασμούς, άρση κάθε κοινωνικής πρόνοιας και υγειονομικής περίθαλψης και κάθε επιδόματος που τους επιτρέπει ακόμα να επιβιώνουν). Θα ήταν “καλό” να αντικατασταθούν στις παραγωγικές δραστηριότητες από ρομπότ. 

 

Ασφάλεια-πληροφορίες-επιτήρηση 

 

Οι ηγεμονικές ομάδες θεωρούν πως το ανθρώπινο είδος πρέπει α) να επιτηρείται, β) να ελέγχεται για λόγους πολιτικής και εσωτερικής ασφάλειας και γ) να εντάσσεται στα ρευστά δεδομένα του παρόντος και να ταξινομείται ανάλογα, μέσα από ένα εκτεταμένο δίκτυο πληροφοριών. Ασφάλεια, πληροφορίες, επιτήρηση είναι το τρίπτυχο που συνδυάζει άμεσα την εξουσία (έμπρακτη και συμβολική) με τις business ενός πολιτισμικά γυμνού και ηθικά χειραφετημένου διεθνούς καπιταλισμού. 

 

Συνεπώς, οι εξ ορισμού καινοτόμες ελίτ είναι πάντα έτοιμες (όπως ο Epstein) να χρηματοδοτήσουν έρευνες για την πρόοδο της γενετικής μηχανικής, των τεχνοεπιστημών και της τεχνητής νοημοσύνης. Πάντα πρόθυμες να ενισχύσουν την κλωνοποίηση των ανθρώπων που “αξίζουν την επένδυση”. Θέλουν να κατασκευάσουν ένα “τεχνολογικά επαυξημένο” μετάνθρωπο, ποιοτικά διαφοροποιημένο από το σημερινό ανθρωπάκι! Δηλαδή χωρίς φύλο, πατρίδα, φυλή, οικογένεια, θρησκείες, συνείδηση κοινωνικής τάξης, ιδέες περί εκμετάλλευσης και αλλοτρίωσής του, χωρίς αισθήματα του συνανήκειν… Ένας τεχνοφεουδαρχικός καπιταλισμός διαχείρισης ροών και δεδομένων, όπου η πολιτική-οικονομική εξουσία έχουν ήδη ξανασυναντηθεί και άρχουν πλέον επί ενός κόσμου άγριου, χαοτικού και ανταγωνιστικού, επιβάλλοντας κανόνες και νόμους που αφορούν στη ζωή του παγκόσμιου πλήθους. 

 

Του πλήθους που θα ζει –όσο θα του επιτρέπεται να ζει– καταναλώνοντας σκουλήκια και έντομα για λόγους “οικολογικούς” και χάπια για λόγους ψυχολογικούς. Οι ίδιοι κανόνες δεν ισχύουν βέβαια για τις ελίτ, που στις “μεταδημοκρατίες” βρίσκονται υπεράνω όλων των κανόνων. Πρόκειται συνεπώς για ολιγαρχία που ξαναβρήκε το κομμένο νήμα της παλαιάς, εκ γενετής αριστοκρατίας των Παλαιών Καθεστώτων. Στο πλαίσιο της πολιτικής αντεπανάστασης που άρχισε στα τέλη του 20ου αιώνα και μοιάζει να ολοκληρώνει τον κύκλο της, το δένει σφιχτά με το παρόν και μέλλον του σημερινού ήπιου ακόμα ολοκληρωτισμού. 

 

Αντιστροφή του φωτός 

 

Σε αυτήν την επιστροφή της Συλλογικής Δύσης στο σκοτάδι, μέσω δήθεν προοδευτικών ιδεολογημάτων, υπάρχει εντούτοις πάντα κάποιος “αόρατος τρίτος”. Εκδηλώνεται σαν “αόρατο χέρι της διεθνούς αγοράς” στο οποίο πιστεύει με μεταφυσική προσήλωση κάθε φιλελεύθερος. Όμως, αυτός ο μηχανικός, αγοραίος και εργαλειακός θεός, είναι επί της ουσίας “έκπτωτος”. Αυτήν τη φορά είναι κάτι σαν “δαίμονας”, σαν “σατανάς”: μια μεταφυσική κομμένη και ραμμένη στα ιδεολογικά, ηθικά, εθιμικά και αισθητικά μέτρα των ασύδοτων κοινωνικά, πολιτισμικά απαίδευτων και πολιτικά ανεξέλεγκτων δυτικών ελίτ που περιφρονούν τους λαούς, τα έθνη, τις δημοκρατίες, τις πολιτικές και πολιτισμικές παραδόσεις.

 

Αυτές που θεωρούν ταξικά τον εαυτό τους Über Alles: κατ’ εικόνα και ομοίωση όχι μόνο του ναζιστικού καθεστώτος, αλλά και των παρακμιακών προτύπων των Νέρωνα, Καλιγούλα, Ηλιογάβαλου, καθώς και των δεσποτικών ηγεμόνων της Ανατολής, που διαθέτουν την εξουσία να κάνουν επιδεικτικά σαν επί γης θεοί ό,τι οι υποτελείς τους δεν θα τολμούσαν ούτε να φανταστούν. Προφανώς, οι συμμετέχοντες στις συναντήσεις του πράκτορα Epstein δεν ήταν όλοι ούτε παιδόφιλοι, ούτε ανθρωποφάγοι.Στον πιο στενό κύκλο των μυημένων στις γελοίες τελετές με ή χωρίς τα αντίστοιχα ιδεολογήματα, υπήρχαν τέτοιοι “βιτσιόζοι”. 

 

Η πλειοψηφία των διακεκριμένων φίλων του Epstein έβλεπε σ’ αυτόν ένα μαστροπό υψηλού επιπέδου, που παρά τις βιντεοκάμερες, τους εξασφάλιζε με εχεμύθεια ένα ευχάριστο διάλειμμα με όμορφες νεαρές γυναίκες. Why not? Λίγη διασκέδαση δεν βλάπτει! Όλοι, όμως, ως “σκεπτικιστές” ή “ριζικά άθεοι”, εντάσσονται κοσμοθεωρητικά και πολιτισμικά στις μεταφυσικές προεκτάσεις του εκσυγχρονισμένου Βατικανού, ή ακόμα περισσότερο των εκκοσμικευμένων συνομαδώσεων προτεσταντικής προέλευσης (ιεραποστόλων, “σωτήρων του κόσμου” κλπ.). Αυτών που ανθούν στον αμερικανικό “νέο κόσμο” των “ατομικών ελευθεριών” και της ισότητας των ευκαιριών αυτοπραγμάτωσης του καθενός! 

 

Για κάποιες, ωστόσο, από τις πολιτισμικά, ηθικά και διανοητικά υπανάπτυκτες ελίτ του σημερινού δυτικού κόσμου, διάφορες καταχθόνιες φιγούρες “Βαάλ” αποτελούν τρόπο να διακρίνονται μεταφυσικά και να επιδεικνύονται σαν ριζοσπαστικά χειραφετημένες, δηλαδή υπεράνω “λαϊκών προκαταλήψεων”! Να βαυκαλίζονται με την ιδέα ότι κινούνται μεταξύ υπερανθρώπου και μετανθρώπου, στο σαδι(στι)κό πρότυπο του σκοτεινού υπάνθρωπου μασκοφόρου, που άγγιξε ο Κιούμπρικ και περισσότερο ο Παζολίνι. Αυτή η τελετουργική αντιστροφή του φωτός, η ηδονή στην καρναβαλική καταστροφή, το θεατράκι του ανθρώπου που “γίνεται θεός”, δημιουργώντας σήμερα με τις τεχνοεπιστήμες, τις ανθρωπολογικές και υλικές συνθήκες της καταστροφής του είδους του, ωθούν τους συμμετέχοντες στο πάρτυ να αισθάνονται ότι σαν ελίτ υπερβαίνουν τους φραγμούς και τα όρια του παρελθόντος. 

 

Μοιρολατρική υποταγή 

 

Όλο αυτό το πλαίσιο καλεί τους γελοίους που θεωρούν ότι είναι ελίτ, αν όχι να συμμετέχουν άμεσα, τουλάχιστον να ανέχονται τις τελετουργίες της κοπρολαγνείας (βλ. Ντουμπάι), της παιδεραστίας, της τελετουργικής θυσίας παιδιών, ίσως και της ανθρωποφαγίας. Why not? Ο “δαιμόνιος τρίτος” της χειραφετημένης αγοράς, είναι άλλωστε εκείνος που ωθεί τα κοινωνικά υποκείμενα σε άμεση χειραφέτηση και καταναλωτική αυτοεκπλήρωση, χωρίς ενδοιασμούς, χωρίς ηθικούς φραγμούς, χωρίς καν να κεντρίζει, μέσω απαγορεύσεων, την ανία ή την μισοσβησμένη επιθυμία τους. 

 

Κάποιοι από τους χειραφετημένους πρώην δούλους του Θεού ντύνονται για το ελιτίστικο καρναβάλι “υπηρέτες του διαβόλου”. Δηλώνουν, πάνω-κάτω όπως οι τέσσερις επαρχιώτες φασίστες στο salo του Παζολίνι, ότι είναι ελευθεριακοί, σχεδόν “αναρχικοί” (“ούτε θεός, ούτε αφέντης”). Μόνο που –όπως λένε οι παραπάνω φασίστες– “χρειάζονται κράτος” για να κάνουν πράξη τις επιθυμίες τους. Απέναντι στην πολιτική θρησκεία των ατομικών-νομικών δικαιωμάτων, με την οποία τρέφονται οι προοδευτικές συνειδήσεις του παγκόσμιου πλήθους των υπηκόων (ιδεολογικά ελιτοποιημένοι πληβείοι και κατά φαντασία δικαιωματούχοι), οι σαδι(στι)κές ελίτ της παρέας Epstein, όπως εκείνες που αναδεικνύει ο Παζολίνι, δείχνουν έμπρακτα που γράφουν τα νομικά δικαιώματα των “ούτε καν δούλων”. 

 

Δεν κρύβουν τίποτα: εκατομμύρια σελίδες στυγνής καταπάτησης των ατομικών δικαιωμάτων των θυμάτων τους (νεαρών γυναικών, νηπίων και παιδιών), έτσι για πλάκα! Παιδοφιλίες, βιασμοί, κοπρολαγνείες, ανθρωποθυσίες, κανιβαλισμοί! Γιατί λοιπόν μόλις τώρα, τέτοια θάλασσα αποκαλύψεων; Διότι οι τεχνοφεουδαρχικώς ηγεμονεύουσες υπερεθνικές ελίτ, τώρα, μετά τις καραντίνες, τους εμβολιασμούς, τις απαγωγές Προέδρων, τους εξαναγκασμούς πληθυσμών να εγκαταλείψουν τα πατρογονικά εδάφη τους κλπ., κρίνουν σκόπιμο να υπενθυμίσουν στις μικρότερες τοπικές ελίτ και στο ανώνυμο δυτικό πλήθος υπηκόων, πως και από ποιους παίζεται το παιχνίδι. 

 

Για να μάθουν οι πληβείοι την πραγματική κοινωνική-πολιτική θέση τους. Για το αλλοτριωμένο πλήθος των εγγράμματων δυτικών πληβείων, το καρναβαλικό πάρτυ των ελίτ δεν τελείωσε, μόλις άρχισε! Αλλά η ισχύς της αλλοτρίωσής τους βρίσκεται στο ότι είναι ασυνείδητη, ίσως και επιθυμητή. Η συναίνεση είναι εσωτερικευμένη. Η μοιρολατρική υποταγή της μάζας των απάτριδων και των “χειραφετημένων από τις προκαταλήψεις και τα στερεότυπα του παρελθόντος” πληβείων, είναι ήδη άρρητα αποδεκτή. Δύσκολα οι μάζες αυτές θα προσέξουν ότι ο βασιλιάς καρνάβαλος είναι γυμνός. Ακόμα πιο δύσκολα θα τον κάψουν!

Η Ιμιοποίηση της Ανατολικής Μεσογείου και η εθνική διολίσθηση του Μητσοτάκη

Γράφει ο Χρήστος Κηπουρός 

 

«Η προχθεσινή υπογραφή της σύμβασης με τη Chevron αποτέλεσε το αποκορύφωμα μιας επικίνδυνης εθνικής διολίσθησης. Ο Πρωθυπουργός εξαφάνισε από το δημόσιο λόγο το όνομα ( γεωγραφικό χαρακτηρισμό ) “Νότιο Κρητικό Πέλαγος”.

 

Παρά το γεγονός ότι οι επίσημοι χάρτες της Κρήτης από την Υδρογραφική Υπηρεσία του Υπουργείου Εθνικής Άμυνας, αλλά και η επιστολή της Κυβέρνησης το 2023 που κατατέθηκαν στον ΟΗΕ (United Nations) τα Ελληνικά Γεωγραφικά Τοπωνύμια, κατοχυρώνουν τις ονομασίες ( γεωγραφικούς χαρακτηρισμούς), "Βόρειο Κρητικό Πέλαγος" και "Νότιο Κρητικό Πέλαγος", ο κύριος Μητσοτάκης επέλεξε το αόριστο και “γκρίζο” “Νότια της Κρήτης”, μεταφέροντας τη νοσηρή κληρονομιά των Ιμίων στην Ανατολική Μεσόγειο. 

 

Ως ένας Βουλευτής που το 1996, τιμώντας τη συνείδησή μου και την εθνική ευθύνη, αρνήθηκα να δώσω ψήφο εμπιστοσύνης στον Κώστα Σημίτη και στη λογική της υποχώρησης των Ιμίων, οφείλω σήμερα να προειδοποιήσω: Πρόκειται για το Θουκυδίδειο “παραπλήστα έσεσθαι”. Ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται ως προαναγγελία παραχώρησης κυριαρχίας. 

 

Απέναντι στην νομική αρχή του Αστικού Κώδικα “τα υπερκείμενα τοις υποκειμένοις”, η κυβέρνηση αποκόπτει λεκτικά το πέλαγος από το ιστορικό του υποκείμενο, την Κρήτη, προσφέροντας “λευκή επιταγή” στις διεκδικήσεις των λιβυκών χαρτών. 

 

Ως απάντηση στην υποχώρηση αυτή, προτείνω: 

 

Την άμεση αναθεώρηση των συμβάσεων με τη Chevron, ώστε να αναγράφεται ρητά ο όρος “Νότιο Κρητικό Πέλαγος”. 

 

Την ίδρυση της πόλης “Β’ Δωδεκαμίλια” στη Νότια Κρήτη {1}. Το “Β”, παραμένει γρίφος για δυνατούς λύτες και δεν χρειάζεται επί του παρόντος να ειπωθεί κάτι. Αφού όμως η ίδια η Πολιτεία αδυνατεί να αντιληφθεί, η πόλη αυτή θα αποτελέσει το μόνιμο ανάχωμα απέναντι στην απεμπόληση του δικαιώματος των 12 μιλίων. 

 

Όταν οι λέξεις χάνουν το νόημά τους και οι χάρτες την ταυτότητά τους, η κυριαρχία τίθεται σε δημοπρασία. Δεν θα επιτρέψουμε το “γκριζάρισμα” της Κρήτης και του πελάγους της.» 

 

Υ.Γ.: Η επιμονή στον όρο “South of Crete” αντί του “South Cretan Sea” δεν είναι μια αθώα γεωγραφική περιγραφή. Στο Διεθνές Δίκαιο της Θάλασσας, η ονοματοδοσία ενός Πελάγους ενισχύει τον χαρακτήρα του ως “ημίκλειστη θάλασσα” (άρθρο 122 της UNCLOS), γεγονός που επιβάλλει τη συνεργασία των παράκτιων κρατών βάσει της αρχής της μέσης γραμμής και όχι των αυθαίρετων λιβυκών χαρτών. Η απάλειψη του ονόματος “Πέλαγος” αφαιρεί από την Ελλάδα ένα ισχυρό νομικό όπλο. 

 

{1} Χρ. Κηπουρός, Στο δρόμο για την ύπαιθρο της ηθικής και της αλήθειας. 

 

Σ. Σ. Ευχαριστίες στο φίλο και συναθλητή Μανώλη Λουτσέτη. 

 

Δείτε την επιστολή του συγγραφέα προς τους πολίτες της Κρήτης. 

  

Διδυμότειχο 18 Φεβρουαρίου 2026

 

πηγή 

ΑΣΥΛΙΑ ... Καλή Σαρακοστή να καθαρίσει το μυαλό να δούμε τι θα κάνουμε...

Φωτο - μόνο οι αετοί έχουν πραγματική ασυλία, πετούν όπου θέλουν
 

Γράφει ο Δρ.Κωνσταντίνος Βαρδάκας 

 

ΑΣΥΛΙΑ ΜΝΗΜΟΝΙΩΝ;

ΑΣΥΛΙΑ ΕΜΒΟΛΙΩΝ; 

ΑΣΥΛΙΑ ΠΡΕΣΠΩΝ;

ΑΣΥΛΙΑ ΤΕΜΠΩΝ;

ΑΣΥΛΙΑ ΙΜΙΩΝ ΚΑΙ ΥΦΑΛΟΚΡΗΠΙΔΩΝ;

ΑΓΝΟΙΑ ΚΙΝΔΥΝΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΝΣΠΕΡΜΙΑ ΕΙΣΑΓΩΓΗΣ ΕΘΝΩΝ (ΛΑΘΡΑΙΟΙ);

ΑΣΥΛΙΑ ΕΡΗΜΟΠΟΙΗΣΗΣ ΓΕΩΡΓΙΚΩΝ ΚΑΙ ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΙΚΩΝ ΔΟΜΩΝ;

 

Τι είναι τέλος πάντων η Ασυλία;

Ασυλία είναι ένα νομικό, προνομιακό καθεστώς που παρέχει σε συγκεκριμένα πρόσωπα (π.χ. βουλευτές, διπλωμάτες, γιατρούς κα) επίσημη προστασία από τη δίωξη, τη σύλληψη ή τη νομική ευθύνη για πράξεις τους, καθιστώντας τα «ακαταδίωκτα». Σκοπός της είναι να διασφαλίσει την απρόσκοπτη άσκηση των καθηκόντων τους, αν και συχνά θεωρείται προνόμιο που συγκρούεται με την ισότητα.

 

ΣΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΥΠΕΙΣΈΡΧΕΤΑΙ Ο ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟ ΕΓΚΛΗΜΑ;

ΣΕ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΥΝΔΕΣΕΙΣ ΤΟΝ ΚΑΤΕΠΙΓΝΩΣΗ ΔΟΛΟ; ΤΗΝ ΠΡΟΔΟΣΙΑ; ΤΗΝ ΑΠΑΣΦΑΛΕΙΑ ΤΟΥ ΕΘΝΙΚΟΥ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΟΣ, ΤΗΝ ΔΙΑΚΙΝΔΥΝΕΥΣΗ ΤΗΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΗΣ ΖΩΗΣ ΚΑΙ ΤΗΝ ΑΠΑΞΙΩΣΗ ΤΗΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ ΕΠΙΒΙΩΣΗΣ;

 

ΤΕΛΙΚΑ Η ΔΙΑΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΑΥΤΗΣ ΤΗΣ ΧΩΡΑΣ ΤΑ ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΓΙΝΕΤΑΙ ΜΕ "ΑΣΥΛΙΕΣ";

ΑΥΤΟ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΠΑΡΕΙ ΤΕΛΟΣ ΓΙΑ ΝΑ ΜΗΝ ΦΤΑΣΟΥΜΕ ΣΤΟ ΕΘΝΙΚΟ ΤΕΛΟΣ ΜΑΣ.

 

ΣΤΩΜΕΝ καλώς 

Δρ.Κωνσταντίνος Βαρδάκας

ΚΑΘΑΡΑ ΔΕΥΤΕΡΑ

«Τόν τῆς Νηστείας καιρόν, φαιδρῶς ἀπαρξώμεθα, πρός ἀγῶνας πνευματικούς ἑαυτούς ὑποβάλλοντες»

 

Οἱ παλιοί ἔλεγαν «παχεῖα γαστήρ λεπτόν οὐ τίκτει νόον». Ἡ παχιά κοιλιά χοντραίνει καί τήν σκέψη. 

 

Ἡ παχυσαρκία δέν ζημιώνει μόνο τήν καρδιά καί δέν φέρνει μόνο καί ἄλλες ἀρρώστιες, ἀλλά ζημιώνει καί τήν σκέψη, ζημιώνει καί τήν προσευχή. Νά νιώθεις κατάνυξη στήν προσευχή χορτάτος, δέν μπορεῖς. 

 

Ἡ νηστεία εἶναι μιά δουλαγώγηση τῆς σάρκας. Ἐμεῖς οἱ Χριστιανοί δέν φθονοῦμε τήν σάρκα. Δέν εἶναι κακή, ἁμαρτωλή ἡ σάρκα. Ἀλλά ὅμως ἡ ἀδυναμία μας τήν κάνει ἁμαρτωλή. Καί ἡ ἁμαρτωλή σάρκα σκοτώνει τήν ψυχή. Αὐτός πού θέλει νά ζήσει σαρκική ζωή, καταστρέφει τήν ψυχή του. Γι’ αὐτό καί ἡ εὐδαιμονία εἶναι καταστροφή τῆς ψυχῆς.

 

Μοῦ ἔλεγε ὁ ὅσιος Παΐσιος, ὅτι ὁ κόσμος σήμερα δέν μπορεῖ νά νηστέψει. Γιατί; Γιατί δέν ζοῦμε καθόλου πνευματικά. Ἔχουμε ξεχάσει τήν ψυχή μας. 

 

Πρῶτα εἶναι ἡ πνευματική νηστεία. Δέν μπορεῖς, ἄν δέν ἐργάσεσαι πνευματικά, νά νηστέψεις σωματικά.

 

Ὑπάρχει στενώτατος σύνδεσμος ψυχῆς καί σώματος. Ἡ ψυχή ἡ εὔρωστη, ἡ ὑγιαίνουσα, ἡ ψυχή πού εἶναι γεμάτη φῶς, πού ἔχει θεωθεῖ, ἡ ψυχή αὐτή τρέφει τό σῶμα. Παράδειγμα: οἱ Ἅγιοι τρῶνε ἐλάχιστα. 

 

Ἡ νηστεία εἶναι χαλινός τῆς σάρκας, γιά νά μήν ἁμαρτάνεις. Ἀλλά παράλληλα πρέπει νά ἀγωνίζεσαι πνευματικά. 

 

Ἡ νηστεία ἔχει αὐτόν τόν στόχο, νά μᾶς θυμίζει πρῶτα ὅτι πρέπει νά κάνουμε μιά νηστεία ἀπό τίς ἁμαρτίες, μιά πνευματική νηστεία, καί ἔπειτα νά ἔρθει ἡ ἄλλη νηστεία τῶν τροφῶν πού θά μᾶς βοηθήσει καί στήν ὑγεία τοῦ σώματος, ἀλλά πολύ περισσότερο στήν ὑγεία τῆς ψυχῆς, διότι ἡ νηστεία αὐτή εἶναι μέσο νά ἐπιτύχουμε τίς ἀρετές. 

 

Θέλεις νά νικήσεις τόν ἐγωϊσμό σου ἤ ἔχεις μέσα σου ὁρμές ἀνήθικες, πού θέλεις νά νικήσεις; Ἡ νηστεία, πρόσεξε, θά σέ βοηθήσει. 

------------------------------------------ 

 

Ἀπό τό βιβλίο ΟΜΙΛΙΕΣ ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ, τόμος γ΄, Ἱερόν Ἡσυχαστήριον «Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος», Μεταμόρφωσις Χαλκιδικῆς 2022.

 

Ἐπιμέλεια ἀντιγραφῆς 

Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

Επίσημα στόχος του Ιράν η Ελλάδα και η Κύπρος ως «κράτη-τρομοκράτες»!

Το υπουργείο Εξωτερικών του Ιράν δήλωσε το Σάββατο (21/2) ότι «κατατάσσουμε τις ναυτικές και αεροπορικές δυνάμεις όλων των κρατών-μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως τρομοκρατικές οργανώσεις και τα κράτη αυτά ως τρομοκράτες».

 

Σε επίσημη ανακοίνωσή του, το ιρανικό ΥΠΕΞ υποστήριξε ότι οι Φρουροί της Επανάστασης αποτελούν κλάδο της επίσημης στρατιωτικής δομής του Ιράν και ότι η Τεχεράνη θα απαντήσει με τον ίδιο τρόπο.  

 

Αυτό σημαίνει ότι μπορεί να κτυπήσει οποιοδήποτε πολεμικό πλοίο ή αεροσκάφος κράτους-μέλους της ΕΕ και ειδικά της Ελλάδας και της Κύπρου που βρίσκονται εγγύτερα από οποιοδήποτε άλλο κράτος της ΕΕ, στο Ιράν.

 

Πώς θα συμβεί αυτό; Μα, με βολή βαλλιστικών πυραύλων, όπως ακριβώς αποκάλυψε σήμερα ότι μπορεί να συμβεί το pronews.gr.

 

Σύμφωνα με την ίδια ανακοίνωση, οι ναυτικές και αεροπορικές δυνάμεις των κρατών-μελών της ΕΕ θα θεωρηθούν ότι εμπίπτουν στο πεδίο εφαρμογής του εν λόγω νόμου, με την ιρανική πλευρά να δηλώνει ότι πλέον για τις Τεχεράνη θα θεωρούνται «τρομοκρατικές οργανώσεις».

Άρα νομιμοποιούνται να τις κτυπήσουν χωρίς προηγούμενη ειδοποίηση.

 

Η Σούδα είναι μία εν δυνάμει βάση-στόχος, η δεύτερη είναι η βάση της Βρετανίας στο Ακρωτήρια που μπορεί να είναι βρετανικό έδαφος, αλλά βοηθά τις ΗΠΑ στα κτυπήματα κατά του Ιράν. 

 

Το τρίτο είναι η αεροπορική βάση στην Καλαμάτα αλλά εκεί υπάρχουν και ισραηλινές δυνάμεις αλλά δεν είναι πρώτης προτεραιότητας. 

 

πηγή

 

ΣΧΟΛΙΟ

 

Αυτό συνέβη διότι η Ε.Ε. ανακήρυξε τους Φρουρούς της Επανάστασης του Ιράν ως τρομοκρατική οργάνωση ΕΔΩ

ΜΕΤΑ ΤΗ ΜΑΣΚΑ, Η ΚΑΡΔΙΑ

1. Η Κυριακή που δεν γελάω πια

 

Κάποτε γελούσα κι εγώ την Κυριακή της Τυρινής.
Φορούσα μάσκες, χόρευα, έτρωγα, έλεγα: «Έτσι είναι η ζωή».
Νόμιζα πως ήταν μια μέρα διασκέδασης πριν τη νηστεία.
Μια ανάσα…
Πριν την υποκρισία που ονόμαζα μετάνοια.

Μα μια μέρα, δεν άντεξα άλλο.

Σταμάτησα.

 

Και είδα γύρω μου ανθρώπους ντυμένους με ψεύτικα χρώματα,

κι όμως τα μάτια τους ήταν θλιμμένα.

Χαμόγελα φτιαχτά. Γλέντια γεμάτα από μεθύσι.

Κι εγώ στη μέση,

αναρωτιόμουν:

Πού είναι ο Χριστός σ’ αυτό το πανηγύρι;

 

Και τότε με διαπέρασε το Ευαγγέλιο αυτής της ημέρας.

Όχι σαν θεωρία.

Αλλά σαν μαχαίρι:

 

«Συγχώρησε. Μη φανείς. Νήστεψε σιωπηλά. Θησαύρισε αλλού.»

Και πιο βαθιά απ’ όλα:

«Ὅπου ἐστὶν ὁ θησαυρός σου, ἐκεῖ ἔσται καὶ ἡ καρδία σου.»

 

Μα εγώ, που ήταν ο θησαυρός μου;

Σε φιλίες που με πρόδωσαν;

Σε πάθη που με άδειασαν;

Σε εικόνα εαυτού που δεν άντεχα πια να κοιτάζω;

 

Όχι, δεν γελώ πια την Κυριακή της Τυρινής.

Τώρα, την τρέμω.

Γιατί με ρωτά ευθέως:

 

«Έχεις συγχωρήσει πριν ξεκινήσεις τη Σαρακοστή;

Ή νηστεύεις και κουβαλάς μαζί σου μίσος;»

Και εγώ…

αν είμαι ειλικρινής…

δεν είχα συγχωρήσει.

Ούτε τον άλλον.

Ούτε τον εαυτό μου.

 

Και μπροστά σε αυτόν τον καθρέφτη,

δεν ήθελα άλλο το τυρί.

Ούτε τον θόρυβο.

Ήθελα σιγή και λύτρωση.

 

Αγάπησα την Κυριακή αυτή όταν έπαψε να με διασκεδάζει

και άρχισε να με σώζει.

 

Σήμερα, λοιπόν, σε γράφω εσένα,

σε όποιον φοράει ακόμα τη μάσκα και νομίζει ότι γελά:

Δεν σε κατηγορώ.

Σε γνωρίζω.

Ήμουν εσύ.

 

Αλλά αν ακούσεις την ψιθυριστή φωνή του Ευαγγελίου απόψε…

Αν βγάλεις τη μάσκα και σταθείς μπροστά Του γυμνός…

Αν πεις ένα μόνο «συγγνώμη» σε αυτόν που σου σταύρωσε την καρδιά…

Θα δεις.

Η Τεσσαρακοστή δεν θα είναι καθήκον.

Θα γίνει επιστροφή.

Και τότε δεν θα φοβάσαι την έρημο.

Θα την περπατάς με την καρδιά γυμνή…

και τον Ουρανό, ανοιχτό.

 

2. Δεν πετάει ο χαρταετός αν δεν γονατίσει πρώτα η καρδιά

 

Καθαρά Δευτέρα.

Μέρα που τα παιδιά γελούν και οι μεγάλοι ξεχνούν.

Μέρα με ουρανό γεμάτο χρώμα,

και ψυχές γεμάτες θόρυβο.

Μέρα με νηστεία στο πιάτο…

και ακαθαρσία στην καρδιά.

 

Κάποτε την περίμενα με λαχτάρα.

Πίτες, ελιές, λαγάνες, αετοί.

Μια «γιορτή» πριν τον κόπο.

Ένας χαρταετός για να αισθανθώ ελεύθερος…

χωρίς να αλλάξω τίποτα μέσα μου.

 

Μα φέτος, κάτι μέσα μου λύγισε.

Κάτι ψιθύρισε:

«Πού πας με τόσο βάρος; 

Πού πας χωρίς συγχώρεση; 

Πού πας χωρίς δάκρυ;»

Και έσκυψα. Και ρώτησα:

– Κύριε, γιατί τη λέμε «Καθαρά» Δευτέρα;

Είναι γιατί καθαρίσαμε το τραπέζι μας απ’ το κρέας;

Ή μήπως γιατί καθαρίσαμε την καρδιά μας από τον εγωισμό;

 

Κι Εκείνος, σιωπηλά, μου αποκρίθηκε με τη μνήμη Του:

«Εγώ δεν πέταξα στον ουρανό…

μέχρι που πρώτα γονάτισα στον κήπο των Ελαιών.

Δεν αναστήθηκα…

αν πρώτα δεν κατέβηκα στα βάθη του Άδη.

Ούτε εσύ θα καθαριστείς…

αν δεν σταθείς ενώπιόν Μου με όλη σου τη βρωμιά.

Όχι για να σε κρίνω.

Αλλά για να σε πλύνω.»

 

Και τότε κατάλαβα.

Η καθαρότητα δεν είναι διατροφικό πρόγραμμα.

Είναι σχέση.

Είναι να πλησιάζω τον Θεό χωρίς ψευτιές.

Χωρίς μάσκες.

Χωρίς το «καλά είμαι, όλα καλά».

Είναι να Του πω:

«Δεν είμαι καλά, Κύριε.

Δεν συγχώρεσα.

Δεν μετάνιωσα.

Δεν αγαπώ Εσένα περισσότερο απ’ τον εαυτό μου.

Μα Σε θέλω. Σε διψώ.

Κάνε με καθαρό.»

 

Και Εκείνος…

αντί να αποστραφεί,

με πήρε στην αγκαλιά Του.

Και μου είπε:

 

«Όταν καταλάβεις πως μόνο Εγώ μπορώ να σε καθαρίσω,

τότε αρχίζει η Σαρακοστή.

Όχι σαν υποχρέωση,

αλλά σαν ερωτική επιστροφή.»

 

Αδελφοί μου,

δεν πετάει ο χαρταετός επειδή έχει χρώμα.

Ούτε επειδή είναι ελαφρύς.

Πετάει επειδή κάποιος τον κράτησε χαμηλά,

τον άφησε στο χώμα,

τον έδεσε με νήμα,

και τον άφησε να παλέψει με τον άνεμο.

 

Έτσι πετά και η ψυχή.

Όχι με φιέστες,

αλλά με μετάνοια.

Όχι με τραγούδια,

αλλά με σιγή και επιστροφή.

Όχι με λαγάνες,

αλλά με ψίχουλα ταπείνωσης.

 

Γι’ αυτό σήμερα,

δεν γιορτάζω την Καθαρά Δευτέρα με χαρταετούς.

Την γιορτάζω με δάκρυ.

Με ένα «συγγνώμη».

Με μια νηστεία αληθινή.

Όχι μόνο απ’ το λάδι.

Αλλά κι απ’ το ψέμα.

Απ’ το θυμό.

Απ’ το παλιό μου εγώ.

 

Καθαρά Δευτέρα είναι όταν Του ανοίγεις την καρδιά

και Του λες:

«Πλύνε με, Κύριε,

και θα γίνω λευκότερος από χιόνι.»

 

3. Κύριε… Μπορείς να με μάθεις να επιστρέφω;

 

– Κύριε… μπορώ να Σου μιλήσω;

– Μίλα, παιδί Μου. Εδώ είμαι. Στην άκρη της σκέψης σου, στο βάθος της καρδιάς σου. Πάντα εδώ.

– Δεν ξέρω πώς να αρχίσω.

Έρχομαι από καρναβάλια. Από μάσκες. Από φαγητά. Από πρόσωπα που γελούσαν χωρίς χαρά.

Και τώρα μπαίνω στην Καθαρά Δευτέρα…

και νιώθω βρώμικος.

Άδειος.

Φοβισμένος.

– Καλώς ήρθες. Αυτός είναι ο τόπος της επιστροφής. Δεν απαιτώ να είσαι καθαρός. Μόνο να είσαι αληθινός.

– Κύριε… γιατί ζητάς να συγχωρήσω; Δεν ξέρεις τι μου έκαναν; Δεν είδες πώς με πλήγωσαν; Πόσο με πρόδωσαν;

– Το είδα. Έκλαψα. Το κουβάλησα.

Αλλά Εγώ, παιδί Μου, Σε συγχώρεσα πρώτος.

Και αν δεν αφήσεις αυτά που σε κρατούν κάτω, πώς θα πετάξεις;

Η συγχώρεση δεν είναι άρνηση του πόνου. Είναι θυσία του δικαιώματος να κρατήσεις το μίσος.

Είναι η αρχή της Ανάστασης.

 

– Και η νηστεία, Κύριε; Σε τι Σου χρειάζεται η στέρηση μου; Εγώ την κάνω, κι όμως μέσα μου είμαι ακόμη γεμάτος κακία. Αξίζει;

– Η νηστεία δεν είναι για Μένα. Είναι για εσένα. Είναι το ξύπνημα της ψυχής που κοιμόταν μέσα στην ευκολία.

Νηστεία δεν είναι να μην φας.

Είναι να σταματήσεις να τρως τον άλλον με το βλέμμα.

Να σταματήσεις να καταπίνεις τις μέρες χωρίς προσευχή.

Να πεινάσεις… για Μένα.

– Μα Κύριε, εγώ δεν Σε πεινώ πια όπως παλιά. Σε θέλω… αλλά είμαι ψυχρός. Δεν καίγομαι όπως τότε. Τι μου συμβαίνει;

– Δεν Σε κατηγορώ. Ξέρω την κόπωση. Ξέρω το άδειασμα. Αλλά μέσα στην ψυχρότητα υπάρχει σπίθα. Και Εγώ φυσώ απαλά, όχι για να την σβήσω, αλλά για να την ανάψω ξανά.

– Πες μου, τότε… γιατί όλος αυτός ο κόσμος γιορτάζει χωρίς να Σε θυμάται; Γιατί σε μέρες όπως την Τυρινή και την Καθαρά Δευτέρα, Σε ξεχνούν όλοι και πετούν χαρταετούς μέσα σε λάσπη;

– Γιατί πονάνε, παιδί Μου. Και δεν ξέρουν πού να πάνε με τον πόνο τους.

Ο κόσμος γελά για να μην ακούσει το κλάμα μέσα του.

Μα εσύ… μη θυμώσεις. Προσευχήσου. Γονάτισε και κράτα τους κοντά Μου. Όχι με λόγια, αλλά με την καρδιά σου.

 

– Θέλω να επιστρέψω, Κύριε. Όχι απλώς να νηστέψω. Θέλω να Σου δώσω την καρδιά μου ξανά.

Μπορείς να με μάθεις να επιστρέφω;

– Σε μαθαίνω τώρα. Κάθε ανάσα σου είναι βήμα.

Κάθε δάκρυ, μία επιστροφή.

Κάθε φορά που λες: «Κύριε, ελέησον», ανοίγει ο δρόμος.

– Θα τον περπατήσω, Κύριε. Όσο κι αν κουράζομαι. Θα μπω στην έρημο της Σαρακοστής, όχι γιατί είμαι άξιος, αλλά γιατί Σε διψώ.

– Κι Εγώ σε περιμένω στο τέλος της. Όχι με τιμωρία.

Αλλά με Σταυρό, και αμέσως μετά… Ανάσταση.

 

4.«Κύριε, αν δεν μπορώ να νικήσω, δίδαξέ με να μην φύγω…»

 

Κύριε,

δεν Σου φέρνω αρετές για να μπω στη Σαρακοστή.

Σου φέρνω τραύματα.

Δεν κρατώ χρυσάφι νηστείας,

αλλά στάχτη από τις μέρες που Σε ξέχασα.

 

Δεν μπήκα στο στάδιο για να φανώ δυνατός.

Μπήκα για να πέσω στα γόνατα και να Μάθω να αγαπώ.

 

Και το ξέρεις, Κύριε...

θα κουραστώ.

Θα ξεχάσω.

Θα θυμώσω.

Θα πεινάσω όχι μόνο στο σώμα,

αλλά και στο πνεύμα.

 

Μα σε παρακαλώ:

Μη με αφήσεις να φύγω.

Μη με αφήσεις να γυρίσω πίσω πριν Σε δω.

Δίδαξέ με να σηκώνομαι όταν πέφτω.

Δίδαξέ με να σωπαίνω όταν θέλω να δικαιωθώ.

Δίδαξέ με να συγχωρώ, όχι για να ξεχάσω,

αλλά για να μοιάσω με Εσένα.

 

Σ’ αυτό το στάδιο, Κύριε,

δεν ήρθα για να κερδίσω τον ουρανό με τις δυνάμεις μου.

Ήρθα για να παραδοθώ.

Για να Σου δώσω αυτό που με βαραίνει.

Για να κάνεις εσύ τον αγώνα μέσα μου.

 

Αν δεν μπορώ να αγαπήσω,

Εσύ γίνε η αγάπη μου.

Αν δεν μπορώ να συγχωρήσω.

Εσύ γίνε η συγχώρεσή μου.

Αν δεν μπορώ να προσευχηθώ,

Εσύ γίνε η προσευχή που ανεβαίνει στον Πατέρα.

 

Και σαν έρθει η νύχτα της Μεγάλης Εβδομάδας…

μη με βρεις έξω από το Νυμφώνα.

Μη με βρεις κουρασμένο και απελπισμένο.

Βρες με γονατισμένο.

Βρες με μετανιωμένο.

Βρες με να Σε περιμένω.

 

Γιατί μπορεί να μην αξίζω τον Παράδεισο…

αλλά ποθώ Εσένα.

 

Και αν τελικά κερδίσω κάτι από τούτο το στάδιο,

ας είναι μόνο το να γίνω άνθρωπος που αγαπά όπως Εσύ.

 

Αμήν.

Φλέγων Νηρεύς