Δελτία Τύπου της ΝΙΚΗΣ για την υπερχρέωση στις πιστωτικές κάρτες και τις καθυστερήσεις στα αεροδρόμια.

Αθήνα, 6/7/2026
 

Υποσχέθηκαν φρένο στα πανωτόκια, αλλά νομοθετούν "παράθυρο" για υπερχρέωση στις πιστωτικές κάρτες

 

Λίγες μόλις ημέρες πριν καταθέσει το νομοσχέδιο για τη δήθεν προστασία της καταναλωτικής πίστης, ο Υπουργός Ανάπτυξης κ. Θεοδωρικάκος διαβεβαίωνε δημόσια ότι το νέο πλαίσιο θα καλύπτει και τις πιστωτικές κάρτες και ότι η συνολική επιβάρυνση του δανειολήπτη δεν θα υπερβαίνει το 30%-50% του αρχικού κεφαλαίου. Ωστόσο, στο σχέδιο νόμου και στο άρθρο 40 προβλεπόταν ανώτατο συνολικό κόστος 60%-75% και αυτό μόνο για συγκεκριμένες συμβάσεις, ενώ οι πιστωτικές κάρτες - το πλέον διαδεδομένο προϊόν - εξαιρούνταν από το πλαφόν «προστασίας».

 

Η Κυβέρνηση λοιπόν οφείλει να εξηγήσει στον ελληνικό λαό γιατί οι τελικές επιλογές της αποδείχθηκαν πολλαπλά ευνοϊκότερες για τα πιστωτικά ιδρύματα; Γιατί άλλα υποσχόταν και άλλα τελικά νομοθέτησε; Ποιος είχε την δύναμη να της επιβάλλει αυτή την αντικοινωνική στάση και γιατί;

 

Η Ανάλυση Συνεπειών Ρύθμισης καταρρίπτει το κυβερνητικό αφήγημα για μετακύλιση της ευθύνης στις Βρυξέλλες. Η Οδηγία ΕΕ 2023/2225 δεν επέβαλε ούτε τα συγκεκριμένα ποσοστά ούτε τις συγκεκριμένες εξαιρέσεις. Έδινε στην κυβέρνηση την ευχέρεια να αποφασίσει η ίδια πόσο ισχυρή θα είναι η προστασία των δανειοληπτών, ωστόσο αυτή επέλεξε την ελάχιστη δυνατή.

 

Επιπρόσθετα, ενώ το άρθρο 31 παρ. 2 της Οδηγίας επιτρέπει ρητά στα κράτη να επιβάλλουν περιορισμούς ή ακόμη και απαγορεύσεις σε τραπεζικές χρεώσεις και προμήθειες, η κυβέρνηση δεν αξιοποίησε ούτε αυτή τη δυνατότητα. Αρνήθηκε να αφουγκραστεί ένα από τα μεγαλύτερα παράπονα των πολιτών απέναντι στο τραπεζικό σύστημα, δηλαδή τις συνεχείς επιβαρύνσεις για υπηρεσίες που παρέχονται πλέον ψηφιακά και με ελάχιστο λειτουργικό κόστος.

 

Ο Υπουργός νομοθέτησε σαν να ζεί σε μια χώρα χωρίς ακρίβεια, χωρίς στεγαστική κρίση και χωρίς υπερχρεωμένα νοικοκυριά. Την ώρα που χιλιάδες οικογένειες χρησιμοποιούν την πίστωση για να καλύψουν βασικές ανάγκες και όχι για πολυτέλεια, η κυβέρνηση άφησε κρίσιμες μορφές δανεισμού εκτός προστασίας. Όπου είχε τη δυνατότητα να επιλέξει ανάμεσα στην ισχυρότερη προστασία του πολίτη και στη μικρότερη επιβάρυνση των τραπεζών, επέλεξε το δεύτερο.

 

Αντίθετα, εμείς στη ΝΙΚΗ πιστεύουμε οτι η τραπεζική πίστη πρέπει να αποτελεί εργαλείο ανάπτυξης και όχι στημένη κυβερνητική και τραπεζική παγίδα υπερχρέωσης.

 

Πιστεύουμε σε αποτελεσματικό έλεγχο των τραπεζικών προμηθειών, σε πλήρη διαφάνεια των χρεώσεων και σε ένα θεσμικό πλαίσιο που θα προστατεύει τον πολίτη πριν εγκλωβιστεί και όχι όταν είναι πλέον αργά. Οι τράπεζες υπάρχουν για να χρηματοδοτούν την οικονομία και να στηρίζουν τα νοικοκυριά και τις ΜμΕ, όχι να μεγιστοποιούν τα έσοδά τους με αστρονομικές και ανεξέλεγκτες επιβαρύνσεις.

 

Η Κυβέρνηση δεν μπορεί αιωνίως να μεσολαβεί μόνο για τα συμφέροντα των ισχυρών της αγοράς. Οφείλει να παρεμβαίνει όταν το ιδιωτικό χρέος διογκώνεται, όταν η ακρίβεια εξαντλεί το διαθέσιμο εισόδημα και όταν η πίστωση χρησιμοποιείται πλέον για την κάλυψη βασικών αναγκών.

 

Αυτή είναι η κοινωνική αποστολή της πολιτείας και αυτή είναι η πολιτική που εμείς θα συνεχίσουμε να υπερασπιζόμαστε.

 

Θ.Ο Οικονομικών

 

Οι καθυστερήσεις στα αεροδρόμια βόμβα στα θεμέλια του Τουρισμού

 

Συνεχείς, σε βαθμό προβληματικό, έχουν γίνει οι καθυστερήσεις στα αεροδρόμια Ελευθέριος Βενιζέλος και Μακεδονία στην καρδιά της θερινής περιόδου, οι οποίες μόνον δυσφορία και κακή διεθνή φήμη προκαλούν.

 

Οι καθυστερήσεις τινάζουν στον αέρα τον προγραμματισμό, συχνά και τις διακοπές των επισκεπτών, και τους «υποδέχονται» με εικόνες χάους και πολύωρες αναμονές λόγω εγκατάλειψης και χρονίων ελλείψεων στο σύστημα εναέριας κυκλοφορίας.

 

Οι έκτακτες κυβερνητικές συσκέψεις για τη διαχείριση του προβλήματος βεβαιώνουν, ως απόλυτη ομολογία, την αποτυχία της κυβέρνησης και του Υπουργείου Υποδομών και Μεταφορών, που δεν προέβλεψαν καν ούτε τις πιο αυτονόητες, εποχιακές ανάγκες της χώρας.

 

Και τώρα όχι απλά δεν λύνουν το πρόβλημα αλλά προκαλούν και φόβους για την επίσπευση λύσης σε βάρος των συνθηκών ασφάλειας.

 

Οι ελλείψεις σε προσωπικό σε μια τόσο νευραλγική θέση, όπως είναι αυτή του ελεγκτή εναέριας κυκλοφορίας, δεν καλύπτονται «άρπα κόλλα» αλλά με σχέδιο, προγραμματισμό, υψηλών απαιτήσεων εκπαίδευση και κυρίως ενδεδειγμένες συνθήκες εργασίας.

 

Με τις αβλεψίες και τις αστοχίες τους, οι ένοικοι του Μαξίμου καίνε το πολυδιαφημισμένο «success story» του ελληνικού Τουρισμού.

Γιατί η Κίνα είναι ο πραγματικός νικητής του πολέμου στον Κόλπο

Γράφει ο ΓΡΙΒΑΣ ΚΩΣΤΑΣ  

 

Η πρόσφατη πολεμική αναμέτρηση στο Ιράν λειτούργησε ως ένας αδυσώπητος γεωστρατηγικός καθρέφτης, διαλύοντας οριστικά το πέπλο της φαντασιακής στρατιωτικής παντοδυναμίας των Ηνωμένων Πολιτειών. Η ένταση και η διάρκεια των επιχειρήσεων κατέδειξαν με τον πλέον δραματικό τρόπο την εγγενή αδυναμία της Ουάσιγκτον να διεξάγει παρατεταμένες, υψηλής έντασης πολεμικές συγκρούσεις, εξαιτίας της κατάρρευσης της αλυσίδας παραγωγής και αναπλήρωσης κρίσιμων οπλικών συστημάτων.

 

Μέσα σε λίγες μόλις εβδομάδες επιχειρήσεων, το αμερικανικό οπλοστάσιο κυριολεκτικά «στέρεψε», καταναλώνοντας τεράστιο μέρος των ζωτικής σημασίας κατευθυνόμενων βλημάτων (όπως Tomahawk και JASSM) και αντιβαλλιστικών πυραύλων (όπως οι Patriot και οι THAAD), εκθέτοντας τις ΗΠΑ σε ένα πρωτοφανές βιομηχανικό αδιέξοδο. Αν, όμως, αυτή η παραγωγική γύμνια και η επιχειρησιακή αποτυχία μπορούν να «συγχωρηθούν» ή να απορροφηθούν πολιτικά στην περίπτωση μιας περιφερειακής δύναμης όπως το Ιράν, μια αντίστοιχη συνθήκη απέναντι στην Κίνα θα σήμαινε νομοτελειακά την απόλυτη στρατιωτική καταστροφή.

 

Η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή απέδειξε ότι το Πεντάγωνο έχει απωλέσει την ικανότητα ταχείας βιομηχανικής κινητοποίησης (surge capacity). Το γεγονός αυτό καθιστά σαφές ότι σε ένα ενδεχόμενο θέατρο επιχειρήσεων στον Δυτικό Ειρηνικό, οι Ηνωμένες Πολιτείες απλώς δεν μπορούν να νικήσουν. Η ψευδαίσθηση ότι η τεχνολογική υπεροχή μπορεί να υποκαταστήσει τη βιομηχανική μάζα κατέρρευσε. Πάνω σε αυτήν ακριβώς τη νέα πραγματικότητα εδράζεται το ολιστικό γεωστρατηγικό πλεονέκτημα που έχει οικοδομήσει το Πεκίνο.

 

Η Κίνα έχει επιτύχει και συνεχίζει να διευρύνει ένα σύνθετο, ολιστικό και πολυεπίπεδο πλεονέκτημα στρατιωτικής ισχύος έναντι των Ηνωμένων Πολιτειών. Το πρώτο επίπεδο αυτού του μεγέθους ξεκινά από τις δυνατότητες αντιπρόσβασης και άρνησης περιοχής (A2/AD) της Κίνας, οι οποίες αναπτύσσονται ήδη από τις αρχές της δεκαετίας του 2000. Στο πλαίσιο αυτό, βαλλιστικοί πύραυλοι κατά πλοίων (ASBM), όπως ο DF-21D και ο νεότερος, ισχυρότερος DF-26, καθώς και υπερηχητικά οχήματα ολίσθησης (HGV), ικανά να προσβάλουν θαλάσσιους στόχους σε αποστάσεις χιλιάδων χιλιομέτρων, έθεσαν νέα επιχειρησιακά δεδομένα.

 

Η εξέλιξη της αεροναυτικής απειλής

 

Εν συνεχεία, η ενσωμάτωση παρόμοιων όπλων σε υφιστάμενα παλαιά αεροσκάφη και πλοία επιφανείας, σε συνδυασμό με υπερ – υπερηχητικά (hypersonic) αεροχήματα αναγνώρισης και έναν διευρυμένο στόλο μαχητικών τέταρτης και πέμπτης γενιάς (με την έκτη γενιά να προμηνύεται σύντομα), άλλαξαν έτι περαιτέρω τις ισορροπίες. Πλέον, οι κινεζικές αεροναυτικές δυνάμεις είναι σε θέση να απειλούν την κυριαρχία του Ναυτικού των ΗΠΑ ακόμη και σε ανοικτές ωκεάνιες εκτάσεις, σε απόσταση χιλιάδων χιλιομέτρων από τις κινεζικές ακτές.

 

Το σημαντικότερο, ωστόσο, είναι ότι η Κίνα διαθέτει τις υποδομές να αναπληρώνει τις απώλειες της σε πολεμικά πλοία πολύ ταχύτερα από τις Ηνωμένες Πολιτείες. Έχοντας εκατοντάδες φορές μεγαλύτερες ναυπηγοκατασκευαστικές δυνατότητες από τις ΗΠΑ, το Πεκίνο μπορεί να διευρύνει το υφιστάμενο χάσμα ακόμη και σε καιρό ειρήνης.

 

Το μέγεθος αυτού του βιομηχανικού χάσματος επιβεβαιώνεται από έγγραφα των Υπηρεσιών Πληροφοριών του Πολεμικού Ναυτικού των ΗΠΑ (ONI) που είδαν το φως της δημοσιότητας, σύμφωνα με τα οποία η συνολική ναυπηγική ικανότητα της Κίνας είναι 232 φορές μεγαλύτερη από την αντίστοιχη αμερικανική. Μάλιστα, νεότερες αμερικανικές εκτιμήσεις αναθεωρούν αυτή την ασυμμετρία, ανεβάζοντας τη χωρητικότητα παραγωγής του Πεκίνου έως και 632 φορές πάνω από εκείνη των ΗΠΑ, δεδομένου ότι η αμερικανική εμπορική ναυπηγική έχει συρρικνωθεί στο 0,1% της παγκόσμιας αγοράς.

 

Τη δραματική αυτή εικόνα συμπληρώνει ανάλυση του ινστιτούτου CSIS (Center for Strategic and International Studies). Το CSIS επισημαίνει ότι, μέσω του δόγματος της Στρατιωτικής-Πολιτικής Συγχώνευσης, ένας και μόνο κινεζικός κρατικός ναυπηγικός όμιλος (η CSSC) κατάφερε να ναυπηγήσει σε εμπορικά πλοία μεγαλύτερη χωρητικότητα τόνων μέσα σε ένα μόνο έτος, από όση έχει κατασκευάσει ολόκληρη η αμερικανική ναυπηγική βιομηχανία από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου μέχρι σήμερα.

 

Υπερηχητικά όπλα, προηγμένα εκρηκτικά και drones

 

Η παραγωγική υπεροχή ισχύει και για άλλα κρίσιμα οπλικά συστήματα, όπως τα HGV, όπου το κόστος κατασκευής και η συνακόλουθη δυνατότητα μαζικής παραγωγής είναι για την Κίνα δεκάδες φορές μικρότερα συγκριτικά με τα αμερικανικά δεδομένα. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η σύγκριση του κινεζικού πυραύλου YGJ-1000 με τον αμερικανικό Dark Eagle.

 

Ένα σχετικά άγνωστο πεδίο στο οποίο η Κίνα απειλεί να επιτύχει τεχνολογικό χάσμα με τις ΗΠΑ είναι αυτό των προηγμένων εκρηκτικών. Η αιχμή του δόρατος σε αυτό το πεδίο εντοπίζεται στη μονοπωλιακή ικανότητα της Κίνας να παράγει μαζικά το CL-20 (China Lake Compound #20), το οποίο αποτελεί το ισχυρότερο μη πυρηνικό εκρηκτικό στον κόσμο σήμερα, με ενεργειακή πυκνότητα περίπου τριπλάσια του συμβατικού TNT.

 

Το παράδοξο είναι ότι η εν λόγω χημική ένωση ανακαλύφθηκε αρχικά από τις ΗΠΑ τη δεκαετία του 1980 (στα εργαστήρια του Πολεμικού Ναυτικού στην Καλιφόρνια), όμως το Πεντάγωνο την παραμέλησε λόγω της λήξης του Ψυχρού Πολέμου, του υψηλού κόστους σύνθεσης και της επικίνδυνης ευαισθησίας του υλικού σε κραδασμούς. Αντιθέτως, η Κίνα επένδυσε μεθοδικά στην έρευνα των “ενεργειακών υλικών” (energetics), πέτυχε τη σταθεροποίησή του μέσω προηγμένων μεθόδων κρυστάλλωσης και νανοτεχνολογίας, και πλέον αποτελεί τη μόνη δύναμη στον πλανήτη με ικανότητα βιομηχανικής μαζικής παραγωγής του.

 

Η εξέλιξη αυτή δημιουργεί ένα σοβαρό τεχνολογικό χάσμα (molecule gap) εις βάρος των ΗΠΑ, καθώς το CL-20 επιτρέπει στα κινεζικά βλήματα να επιτυγχάνουν έως και 20% μεγαλύτερη εμβέλεια, μετατρέποντας παράλληλα τις πολεμικές κεφαλές των υπερηχητικών πυραύλων (HGV) σε εξαιρετικά πιο φονικές και συμπαγείς. Ο συνδυασμός αυτών των δύο παραγόντων επιτρέπει την ανάπτυξη πυραύλων διαφόρων τύπων (όπως αέρος-αέρος πολύ μεγάλου βεληνεκούς), δίνοντας στα κινεζικά αεροσκάφη τη δυνατότητα να πλήττουν τις αμερικανικές πλατφόρμες από πολύ μεγαλύτερες αποστάσεις.

 

Η παραγωγική αυτή ασυμμετρία αγγίζει δυσθεώρητα επίπεδα στον τομέα των μη επανδρωμένων συστημάτων (UAV). Η Κίνα ελέγχει σήμερα το 80% έως 90% της παγκόσμιας αγοράς εμπορικών drones, με τον κολοσσό DJI να μονοπωλεί το 70%. Σύμφωνα με αναλύσεις αμερικανικών αμυντικών ινστιτούτων, όπως το Small Wars Journal, οι κινεζικές πολιτικές βιομηχανίες διαθέτουν την υποδομή να μετατραπούν εντός δώδεκα μηνών σε πολεμικές γραμμές παραγωγής, με ικανότητα εκροής έως και 1 δισεκατομμυρίου οπλισμένων drones ετησίως.

 

Το γεγονός ότι μια τέτοια τρομακτική κινητοποίηση θα απαιτούσε λιγότερο από το 1% της συνολικής βιομηχανικής ικανότητας συναρμολόγησης της χώρας, καταδεικνύει ότι το Πεκίνο μπορεί να δημιουργήσει ένα ανυπέρβλητο “αριθμητικό κύμα” (mass) στον αέρα, ικανό να επιτύχει πλήρη κορεσμό οποιουδήποτε σύγχρονου συστήματος αεράμυνας της Δύσης.

 

Κυβερνοπόλεμος και στρατηγική ανθεκτικότητα

 

Παράλληλα, η Κίνα διαθέτει διευρυμένες ικανότητες κυβερνοπολέμου και ηλεκτρονικού πολέμου, πιθανώς ανώτερες από εκείνες των ΗΠΑ. Τις ικανότητες αυτές τις εφαρμόζει στο πλαίσιο καινοτόμων επιχειρησιακών αντιλήψεων. Η εν λόγω μεθοδολογία εδράζεται στην περιβόητη θεωρία των “1000 κόκκων άμμου” (Thousand Grains of Sand). Σύμφωνα με αυτήν, η συλλογή πληροφοριών δεν βασίζεται αποκλειστικά σε λίγους, εξειδικευμένους πράκτορες, αλλά στη διάχυτη και μαζική κινητοποίηση χιλιάδων ερασιτεχνών (ακαδημαϊκών, φοιτητών, επιχειρηματιών και πολιτών) οι οποίοι συλλέγουν φαινομενικά ασήμαντα, αποσπασματικά και μη διαβαθμισμένα δεδομένα.

 

Όταν αυτά τα εκατομμύρια μικρά στοιχεία ενωθούν και αναλυθούν κεντρικά από το Πεκίνο, συνθέτουν ένα πλήρες επιχειρησιακό μωσαϊκό (mosaic approach) υψηλής ακρίβειας. Η προσέγγιση αυτή καθιστά τον κινεζικό ηλεκτρονικό και κυβερνοπόλεμο εξαιρετικά ασύμμετρο, καθώς ο αντίπαλος είναι αδύνατον να αμυνθεί απέναντι σε μια τόσο μαζική, αποκεντρωμένη και χαμηλού προφίλ απειλή.

 

Επιπλέον, η Κίνα έχει ενσωματώσει επιχειρησιακά τις υβριδικές ικανότητες, βελτιώνοντας δραματικά τη διεξαγωγή δικτυοκεντρικών επιχειρήσεων. Για παράδειγμα, έχει εντάξει τον τεράστιο στόλο των αλιευτικών της σκαφών στο δίκτυο C4ISR των αεροναυτικών και πυραυλικών της δυνάμεων.

 

Το δίκτυο C4ISR (Command, Control, Communications, Computers, Intelligence, Surveillance, and Reconnaissance) αποτελεί τον νευρικό ιστό αυτού του μοντέλου. Η Κίνα έχει επαναπροσδιορίσει τη δυτική αυτή έννοια μέσω του δόγματος της «Στρατιωτικής-Πολιτικής Συγχώνευσης». Εντάσσοντας εκατοντάδες χιλιάδες σκάφη της «Ναυτικής Πολιτοφυλακής» (Maritime Militia), δηλαδή βαριά εξοπλισμένα αλιευτικά με πληρώματα που έχουν λάβει στρατιωτική εκπαίδευση, στο ψηφιακό της δίκτυο, δημιουργεί ένα συμπληρωματικό πλέγμα αισθητήρων.

 

Τα σκάφη αυτά, φέροντας συστήματα δορυφορικής επικοινωνίας και προηγμένους αισθητήρες, τροφοδοτούν ακατάπαυστα το κινεζικό C4ISR με δεδομένα στοχοποίησης αμερικανικών μονάδων επιφανείας σε πραγματικό χρόνο. Η πρωτοτυπία αυτή μετατρέπει ένα εμπορικό και πολιτικό εργαλείο σε οργανικό μέρος της αλυσίδας προσβολής (kill chain) των κινεζικών πυραυλικών δυνάμεων, περιπλέκοντας νομικά και επιχειρησιακά τη δυτική απάντηση, καθώς η προσβολή τους ισοδυναμεί με επίθεση σε πολιτικούς στόχους. Συνολικά, η αρχιτεκτονική ISR της Κίνας είναι πιο «πλουραλιστική» και, ως εκ τούτου, πιο ανθεκτική (resilient) από την αντίστοιχη αμερικανική.

 

Σε επίπεδο στρατηγικής ανθεκτικότητας, η Κίνα πλεονεκτεί λόγω μιας βαθιά ριζωμένης κουλτούρας αυτάρκειας. Έχει αποθηκεύσει τεράστιες ποσότητες ενέργειας και τροφίμων, ενώ έχει καλλιεργήσει στον πληθυσμό της μια κουλτούρα ρεαλισμού και αποδοχής μιας ενδεχόμενης πολεμικής αναμέτρησης. Το Κινεζικό Κομμουνιστικό Κόμμα (ΚΚΚ) έχει επιτύχει να μετατρέψει τα εθνικιστικά συναισθήματα σε έναν ισχυρό μηχανισμό εσωτερικής συσπείρωσης.

 

Στο πεδίο της υψηλής στρατηγικής, το Πεκίνο ελέγχει την παραγωγή πολλών κρίσιμων στρατηγικών μετάλλων καθώς και το σύνολο των σπάνιων γαιών. Το γεγονός αυτό του επιτρέπει να μπλοκάρει ή να επιβραδύνει δραστικά την αλυσίδα εφοδιασμού και παραγωγής κρίσιμων οπλικών συστημάτων της Δύσης σε περίπτωση παρατεταμένης σύρραξης.

 

Πυρηνική αποτροπή και διεθνείς συμμαχίες

 

Ο μόνος τομέας στον οποίο η Κίνα υστερεί ποσοτικά είναι αυτός των πυρηνικών όπλων. Ωστόσο, ακόμη και το σημερινό, συγκριτικά περιορισμένο πυρηνικό της οπλοστάσιο είναι σε θέση να επιφέρει μη αποδεκτά πλήγματα στον αμερικανικό πληθυσμό. Η μελλοντική ποσοτική διεύρυνση των πυρηνικών κεφαλών, σε συνδυασμό με HGV υψηλής διεισδυτικότητας σε αντιβαλλιστικά πλέγματα και την κατασκευή προηγμένων πυρηνοκίνητων υποβρυχίων μεταφοράς υποβρύχια εκτοξευόμενων βαλλιστικών πυραύλων (SSBN) με πυραύλους JL-3, καθιστούν την κινεζική πυρηνική αποτροπή εξαιρετικά αξιόπιστη.

 

Στον αντίποδα, το αμυντικό σκέλος ενός πυρηνικού πολέμου ενισχύεται από τις απέραντες υπόγειες εγκαταστάσεις της Κίνας, τα σχέδια προστασίας του πληθυσμού και την ανεπτυγμένη κουλτούρα πολιτικής άμυνας. Η αποδοχή ενός τέτοιου ακραίου ενδεχομένου από τον κινεζικό λαό έρχεται σε πλήρη αντίθεση με τη δυτική νοοτροπία, η οποία αντιμετωπίζει αυτές τις καταστάσεις ως «αδιανόητες». Χαρακτηριστικά, η εμμονή στην αυτάρκεια και τα γιγαντιαία αποθέματα τροφίμων διασφαλίζουν ότι ακόμη και σε σενάριο «πυρηνικού φθινοπώρου» (π.χ. από μια σύγκρουση Ρωσίας-ΝΑΤΟ), ο πληθυσμός της Κίνας θα αποφύγει τον λιμό.

 

Τέλος, το Πεκίνο έχει διαμορφώσει ένα πρωτοφανώς συμπαγές πλέγμα συμμαχιών με χώρες όπως η Ρωσία, εξασφαλίζοντας τεράστιο στρατηγικό βάθος. Παράλληλα, στο σύγχρονο πολυπολικό σύστημα, ακόμη και περιφερειακοί ανταγωνιστές της Κίνας, όπως η Ινδία ή το Βιετνάμ, είναι εξαιρετικά απίθανο να ευθυγραμμιστούν πλήρως ή να συμμαχήσουν στρατιωτικά με τις Ηνωμένες Πολιτείες.

 

Συμπερασματικά, η Κίνα αποτελεί σήμερα την πιο ολοκληρωμένα προετοιμασμένη χώρα για τη διαχείριση και διεξαγωγή πολέμου σε όλα τα επίπεδα. Η πραγματικότητα αυτή της προσδίδει αυξημένη διαπραγματευτική ισχύ και σε καιρό ειρήνης, περιορίζοντας δραστικά τα περιθώρια άσκησης πολιτικών εξαναγκασμού εναντίον της από τις ΗΠΑ, ενώ παράλληλα ενισχύει τις δικές της δυνατότητες γεωπολιτικής επιβολής

 

πηγή

Ένα επίκαιρο και μείζονος σημασίας θέμα

Ορθόδοξη Πνευματική και Θεολογική Προσέγγιση και Έλεγχος της Αντίφασης Μεταξύ της Άρνησης Έκδοσης της Νέας Ηλεκτρονικής Ταυτότητας με Μικροτσίπ και Προσωπικό Αριθμό (Π.Α.) Βιομετρικών Δεδομένων και Ευρωπαϊκά/Διεθνή Πρότυπα Ασφαλείας και της Χρήσης Ισόκυρων με Αυτήν Σύγχρονων Εγγράφων Μέσων: του Διαβατηρίου και/ή της Άδειας Οδήγησης — και τα Δύο Νέας Γενιάς, με Βιομετρικά Δεδομένα και Τσιπάκι RFID/NFC και Ευρωπαϊκά/Διεθνή Πρότυπα Ασφαλείας

 

Γράφει συν Θεώ ο Νικόλαος Ζώτος

 

Το ζήτημα της έκδοσης των νέων ηλεκτρονικών Ταυτοτήτων και του Προσωπικού Αριθμού (Π.Α.) απασχολεί έντονα ένα πολύ μεγάλο τμήμα της ελληνικής κοινωνίας, το οποίο βλέπει σε αυτήν την τεχνολογία τον πλέον σοβαρό κίνδυνο. Όταν όμως κάποιος αρνείται αυτά τα έγγραφα, αλλά ταυτόχρονα κατέχει, εκδίδει ή χρησιμοποιεί το νέο βιομετρικό διαβατήριο, περιέρχεται σε μια βαθύτατη πνευματική, λογική και πρακτική αντίφαση. Ακόμη και αν αυτό συμβαίνει χωρίς δόλο, η πλάνη παραμένει υπαρκτή, καθώς η άγνοια του Νόμου του Θεού δεν δικαιολογείται, όπως ακριβώς δεν δικαιολογείται και η άγνοια του ανθρώπινου νόμου.

 

1. Οι Κατηγορίες των Αντιδρώντων και η Κοινή Αντίφαση

 

Η άρνηση απέναντι στο νέο αυτό ψηφιακό καθεστώς δεν είναι μονοδιάστατη, αλλά ξεκινά από δύο διακριτές αφετηρίες:

 

● Από τη μία πλευρά, είναι οι Αντιρρησίες Ελληνορθόδοξης Συνείδησης, οι οποίοι αρνούνται συνειδητά την παραλαβή της νέας ηλεκτρονικής Ταυτότητας σε φυσική ή ψηφιακή μορφή, καθώς και του Προσωπικού Αριθμού. Η στάση τους αυτή είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με τη βαθιά τους πνευματικότητα και την αγάπη τους προς τον Θεό, για την οποία είναι έτοιμοι να φτάσουν στην άρνηση του Συστήματος ακόμη και μέχρι θανάτου.

 

● Από την άλλη πλευρά, είναι όσοι αντιδρούν για προσωπικούς, κοινωνικούς ή ιδεολογικούς λόγους, οι οποίοι, ανεξάρτητα από την Ορθόδοξη Πίστη, αρνούνται κατηγορηματικά για τις δικές τους πεποιθήσεις να ενταχθούν σε αυτό το παγκόσμιο Σύστημα ελέγχου.

 

Για όλους αυτούς, η καταφυγή στο ηλεκτρονικό Διαβατήριο και/ή στην ηλεκτρονική Άδεια Οδήγησης —και τα δύο νέας γενιάς με Βιομετρικά Δεδομένα και τεχνολογία RFID μικροτσίπ (Radio Frequency Identification = Ταυτοποίηση μέσω Ραδιοσυχνοτήτων)— ως και καλά δήθεν «εναλλακτική λύση», δηλαδή ως εναλλακτικά μέσα εγχώριας ταυτοποίησης και συναλλαγής με το κράτος, συνιστά μια κατάσταση όπου πλανώνται πλάνην οικτρά. Διότι, κατά τον λόγο του Αποστόλου Παύλου: «πονηροὶ δὲ ἄνθρωποι καὶ γόητες προκόψουσιν ἐπὶ τὸ χεῖρον, πλανῶντες καὶ πλανώμενοι» (Β΄ Τιμ. 3, 13).

 

Έναντι αυτής της αποστολικής ρήσης, πολλοί θα προβάλουν την ένσταση —κινούμενοι από ανθρώπινες αδυναμίες, αλχημείες και εγωιστικές διαθέσεις— ότι οι ίδιοι δεν είναι «πονηροί» και ότι η χρήση του Διαβατηρίου δεν γίνεται από δόλο, αλλά από το ένστικτο της αυτοσυντήρησης και της ανάγκης για επιβίωση. Αυτή ακριβώς όμως είναι η λεπτή παγίδα που κάνει και όλη τη διαφορά: ο Πονηρός δεν έρχεται σχεδόν ποτέ με το προφανές πρόσωπο του κακού. Ο διάβολος και τα επίγεια όργανά του θα χρησιμοποιήσουν σκληρό πειθαναγκασμό, πατώντας με ακρίβεια πάνω στις βασικές ανθρώπινες ανάγκες: στο ένστικτο της επιβίωσης, στην ανάγκη προστασίας των μικρών παιδιών και της οικογένειας, στην καθημερινή διαβίωση.

 

Αυτό το γνωρίζουμε ήδη σαφώς από την Αγία Γραφή (όπως στην Αποκάλυψη του Ιωάννη για τον αποκλεισμό αγοράς και πώλησης) και από τους λόγους και τα γραπτά των Αγίων και Θεοφόρων Πατέρων της Εκκλησίας που μίλησαν με φωτισμό για τα Έσχατα. Εφόσον λοιπόν η πίεση αυτή είναι προφητευμένη, η επίκληση της «αυτοσυντήρησης» ως δικαιολογίας για τη χρήση του Διαβατηρίου (και/ή κατ’ επέκταση της Άδειας Οδήγησης) καταρρέει. Όταν η ανάγκη γίνεται άλλοθι για να δεχθεί κανείς στο Διαβατήριο (και/ή στην Άδεια Οδήγησης) την ίδια ακριβώς τεχνολογία που απορρίπτει στην Ταυτότητα, η πλάνη έχει ήδη συντελεστεί. Η σωτηριολογική ακρίβεια θυσιάζεται στον βωμό της επίγειας διευκόλυνσης.

 

2. Η Νομική και Πρακτική Ισοτιμία των Εγγράφων

 

Σύμφωνα με την ελληνική έννομη τάξη, το Διαβατήριο, και κατ’ επέκταση η Άδεια Οδήγησης, είναι έγγραφα απόλυτα ισόκυρα με την Αστυνομική Ταυτότητα για την απόδειξη των στοιχείων ενός πολίτη στο εσωτερικό της χώρας. Όποιος δεν φέρει μαζί του την Ταυτότητα, μπορεί να χρησιμοποιήσει το Διαβατήριο, ή εναλλακτικά την Άδεια Οδήγησης, για πλήρη ταυτοποίηση σε κάθε δημόσια ή ιδιωτική υπηρεσία, τράπεζα ή αστυνομικό έλεγχο.

 

Συνεπώς, η αντικατάσταση της Ταυτότητας από το Διαβατήριο στην καθημερινή πρακτική δεν προσφέρει καμία ουσιαστική διαφοροποίηση ή προστασία. Ο πολίτης χρησιμοποιεί ένα έγγραφο με την ίδια ακριβώς νομική ισχύ και για τον ίδιο ακριβώς σκοπό, γεγονός που καθιστά την υποτιθέμενη άρνηση ή «αντίσταση» μετέωρη.

 

3. Η Παγίδα των Μικροτσίπ, ο Προσωπικός Αριθμός και το Ίδιο Νόμισμα

 

Η αντίφαση γίνεται ακόμη πιο ξεκάθαρη όταν εξετάσει κανείς τα τεχνικά χαρακτηριστικά των τριών αυτών εγγράφων, τα οποία στην πραγματικότητα αποτελούν τις δύο όψεις ακριβώς του ίδιου και του αυτού νομίσματος:

 

● Η Κοινή Τεχνολογία Μικροτσίπ: Τόσο η νέα Ταυτότητα όσο και τα νέα Βιομετρικά έγγραφα Διαβατήριο και Άδεια Οδήγησης φέρουν ενσωματωμένο ηλεκτρονικό τσιπάκι (οι γνώστες των πραγμάτων μιλάνε για τρία εσωτερικά μικροτσίπ τα οποία φέρει αφανώς εσωτερικά η νέα Ελληνική ηλεκτρονική Ταυτότητα!), το οποίο λειτουργεί με ασύρματες τεχνολογίες RFID και NFC. Αυτά τα τσιπάκια αποθηκεύουν ψηφιακά τα βιομετρικά δεδομένα του κατόχου (όπως τη φωτογραφία, τα δακτυλικά αποτυπώματα, την ίριδα του ματιού κ.ά., που είναι μοναδικά σε κάθε άνθρωπο), συνδέοντας το πρόσωπο/άτομο με τις ίδιες κεντρικές βάσεις ψηφιακού ελέγχου. Υπό αυτή την έννοια, το βιομετρικό Διαβατήριο και η Άδεια Ικανότητας Οδηγού (γνωστότερη ως Άδεια ή Δίπλωμα Οδήγησης) λειτουργούν ως μια «μεταμφιεσμένη ηλεκτρονική Ταυτότητα»· αλλάζει μόνο το εξωτερικό σχήμα του εγγράφου όσον αφορά τη φυσική μορφή σε πλαστική κάρτα της Ταυτότητας και της Άδειας Οδήγησης έναντι του Διαβατηρίου, ενώ μπορεί ο κάτοχός τους να τα διαθέτει σε άυλη ψηφιακή μορφή στο «έξυπνο» κινητό του τηλέφωνο/smartphone μέσα από το Gov Wallet, όμως η εσωτερική δομή παραμένει ταυτόσημη και ισόκυρη και της αυτής ίδιας τεχνολογίας βάσει των Ευρωπαϊκών και Διεθνών Προτύπων Ασφαλείας.

 

● Η Ουδετερότητα της Αναγραφής του Π.Α.: Ο Προσωπικός Αριθμός αποτελεί τον απόλυτο ψηφιακό μοναδικό κωδικό ενοποίησης του πολίτη. Είναι το ψηφιακό κλειδί της ηλεκτρονικής Ταυτοποίησης και χωρίς αυτόν δεν μπορεί να λειτουργήσει η παγκόσμια διακυβέρνηση. Είτε, λοιπόν, αυτός ο Αριθμός αναγράφεται εξωτερικά πάνω στην κάρτα της Ταυτότητας για απλή υπενθύμιση του πολίτη, είτε όχι, η χρήση του γίνεται κανονικά και υποχρεωτικά μέσα από το ηλεκτρονικό σύστημα. Η απουσία της οπτικής αναγραφής δεν αναιρεί την πνευματική και συστημική του ισχύ· το σύστημα τον αναγνωρίζει και τον χρησιμοποιεί σε κάθε συναλλαγή με τις κρατικές υπηρεσίες αρχικά, και μετά από λίγο καιρό κατ’ επέκταση σε κάθε πτυχή της ζωής.

 

4. Η «Εκ Δεξιών Πλάνη» και η Ευθύνη της Άγνοιας

 

Στην Ορθόδοξη Πνευματική Παράδοση, η «εκ δεξιών πλάνη» περιγράφει την κατάσταση όπου ο άνθρωπος, ωθούμενος από ζήλο, που στερείται όμως επίγνωσης και διάκρισης, πέφτει μοιραία σε πνευματική παγίδα. Πολλοί από όσους αρνούνται την Ταυτότητα αλλά δέχονται τα σύγχρονα άλλα ηλεκτρονικά έγγραφα ταυτοποίησης ισόκυρα της Ταυτότητας, όπως είναι το Διαβατήριο και η Άδεια Οδήγησης, δεν ενεργούν με δόλο, αλλά από άγνοια των τεχνικών και πνευματικών δεδομένων.

 

Ωστόσο, η άγνοια αυτή δεν αποτελεί δικαιολογία. Αν στην ανθρώπινη δικαιοσύνη η άγνοια του νόμου δεν συγχωρείται, πολύ περισσότερο ο πιστός Ορθόδοξος Χριστιανός οφείλει να γνωρίζει τον Νόμο του Θεού και να εξετάζει με ακρίβεια τις πράξεις του. Η επιλεκτική αυτή στάση καλλιεργεί μια ψευδίσθηση ασφάλειας, την ώρα που έχει ήδη γίνει συμβιβασμός με το ίδιο σύστημα μέσω μιας άλλης οδού.

 

5. Το Έλλειμμα Πνευματικής Διάκρισης και η Μόλυνση της Συνειδήσεως

 

Στην πατερική θεολογία, η διάκριση θεωρείται η ανώτερη των αρετών, διότι χωρίς αυτήν ακόμα και ο ζήλος μετατρέπεται σε σκοτισμό του νοός. Όταν ο πιστός εγκλωβίζεται στη λεπτομέρεια ενός χαρτιού (της Ταυτότητας) αλλά εθελοτυφλεί μπροστά στην ουσία (το μικροτσίπ του Διαβατηρίου), αποδεικνύει ότι η αντίστασή του δεν καθοδηγείται από το Άγιο Πνεύμα, αλλά από την ανθρώπινη λογική και τον εγωισμό.

 

Η πνευματική ζωή δεν επιδέχεται «στεγανά». Δεν μπορεί ένα μέρος της καθημερινότητας του ανθρώπου να παραμένει «καθαρό» επειδή κρατά μια παλιά Ταυτότητα, και ένα άλλο μέρος να παραδίδεται στο ψηφιακό σύστημα ελέγχου μέσω του βιομετρικού Διαβατηρίου για χάρη μιας ταξιδιωτικής διευκόλυνσης ή μιας οικονομικής συναλλαγής. Αυτός ο πνευματικός δυϊσμός μολύνει τη συνείδηση του πιστού, ο οποίος χάνει σταδιακά την παρρησία του απέναντι στον Θεό. Η χάρη του Θεού απομακρύνεται από τον άνθρωπο που προσπαθεί να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα, αφήνοντάς τον γυμνό και ανυπεράσπιστο απέναντι στις μεθοδείες του Πονηρού, την ίδια ώρα που ο ίδιος αυταπατάται νομίζοντας ότι κάνει «πνευματικό αγώνα».

 

6. Ο Δόλος, ο Εμπαιγμός και οι Εκπτώσεις στη Σωτηρία

 

Πέρα όμως από την άγνοια, υπάρχει και μια κατηγορία ανθρώπων που ενεργούν επί σκοπού και με δόλο. Είναι εκείνοι που πιστεύουν ψευδώς ότι με τέτοιους ελιγμούς και τεχνάσματα θα καταφέρουν να «νικήσουν το Σύστημα», κρατώντας δήθεν την πνευματική τους καθαρότητά ενώπιον του Θεού και των ανθρώπων μέσω της άρνησης της Ταυτότητας, ενώ την ίδια στιγμή συμβιβάζονται με το Διαβατήριο και/ή την Άδεια Οδήγησης.

 

Σε ζητήματα σωτηριολογικής σημασίας με αιώνιες προεκτάσεις, δεν χωρούν εκπτώσεις και σκοπιμότητες. «Θεὸς οὐ μυκτηρίζεται» (Γαλ. 6, 7)· ο Κύριος δεν εμπαίζεται, ούτε δέχεται δαιμονικές πρακτικές τύπου λιβελοφόρων και μεσοβέζικες δήθεν λύσεις, όπου ο άνθρωπος προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην αλήθεια και το ψέμα. Ο Θεός είναι Ζηλωτής και Ακριβοδίκαιος. Ουδεμία κοινωνία έχει το Φως με το σκοτάδι, ο Χριστός με τον Βελία, το Τραπέζι του Κυρίου με το τραπέζι των δαιμονίων. Το Άγιο Πνεύμα ορίζει διαχρονικά μέσα στην Εκκλησία το «δός αίμα και λάβε Πνεύμα» – η σωτηρία και η πνευματική ελευθερία απαιτούν ολοκληρωτική θυσία και ξεκάθαρη Ομολογία, όχι πονηρούς συμβιβασμούς.

 

7. Η Θεία Παραχώρηση, η Έσχατη Δοκιμασία και ο Φαινομενικός Θρίαμβος του Κακού

 

Πρέπει να γίνει κατανοητό ότι, κατά παραχώρηση Κυρίου του Θεού και με τη δική Του άδεια, το Κακό στις Έσχατες και Τελικές ημέρες θα θριαμβεύσει φαινομενικά (του φαίνεσθαι, δηλ. κατά το φαινόμενο) πάνω σε ολόκληρη την επίγεια κτιστή Δημιουργία, με πρώτο και ανώτερο τον άνθρωπο. Αυτό αποτελεί μέρος του Σχεδίου του Θεού, ορισμένο στις προαιώνιες και άγνωστες Βουλές Του, πριν ακόμη δημιουργηθεί ο κόσμος και ο άνθρωπος.

 

Η προσωρινή αυτή επικράτηση είναι ρητά γεγραμμένη στην Ιερή Αποκάλυψη, όπου αναφέρεται ότι στο θηρίο (βλ. ο Αντίχριστος) που ανέβηκε από τη θάλασσα «ἐδόθη αὐτῷ ἐξουσία πόλεμον ποιῆσαι μῆνας τεσσαράκοντα δύο» (Αποκ. 13, 5), δηλαδή για 1260 ημέρες ή 3,5 έτη. Και ακόμη πιο ξεκάθαρα τονίζεται: «καὶ ἐδόθη αὐτῷ ποιῆσαι πόλεμον μετὰ τῶν ἁγίων καὶ νικῆσαι αὐτούς, καὶ ἐδόθη αὐτῷ ἐξουσία ἐπὶ πᾶσαν φυλὴν καὶ λαὸν καὶ γλῶσσαν καὶ ἔθνος» (Αποκ. 13, 7).

 

Αυτή η ίδια ακριβώς αλήθεια είχε αποκαλυφθεί αιώνες πριν από τον Ίδιο τον Κύριο διαμέσου του Προφήτη Δανιήλ, ο οποίος περιγράφοντας τη δράση του Αντιχρίστου ως το «μικρό κέρας» αναφέρει: «ἐθεώρουν, καὶ τὸ κέρας ἐκεῖνο ἐποίει πόλεμον μετὰ τῶν ἁγίων, καὶ ἴσχυσεν πρὸς αὐτούς» (Δαν. 7, 21), συμπληρώνοντας ότι οι Άγιοι (δηλαδή ο λαός του Θεού, οι πιστοί) «δοθήσονται ἐν χειρὶ αὐτοῦ ἕως καιροῦ καὶ καιρῶν καὶ ἥμισυ καιροῦ» (Δαν. 7, 25), δηλαδή για το ίδιο ακριβώς διάστημα των 3,5 ετών.

 

Μέσα σε αυτές τις φοβερές και τρομερές ημέρες, ο κάθε ένας άνθρωπος ξεχωριστά θα κληθεί να πάρει μια απόλυτη και ξεκάθαρη θέση: ή με τον Θεό ή με τον διάβολο και την ομήγυρή του. Εφόσον λοιπόν η Γραφή, τόσο στην Παλαιά όσο και στην Καινή Διαθήκη, προειδοποιεί ότι το Σύστημα του Αντιχρίστου θα λάβει εξουσία και θα νικήσει προσωρινά και φαινομενικά, οι ημίμετρες λύσεις, οι πονηροί ελιγμοί και η χρήση βιομετρικών εγγράφων με την ψευδαίσθηση ότι έτσι «ξεγελιέται» ο παγκόσμιος έλεγχος, θα αποδειχθούν μια οικτρή αυταπάτη.

 

Συμπέρασμα

 

Η άρνηση της νέας ηλεκτρονικής Ταυτότητας και του Προσωπικού Αριθμού με παράλληλη κατοχή ή χρήση του νέου ηλεκτρονικού βιομετρικού Διαβατηρίου και/ή της ηλεκτρονικής βιομετρικής Άδειας Οδήγησης συνιστούν βαθιά αντίφαση και εκ δεξιών πλάνη και οριστική απώλεια της σωτηρίας, ανεξάρτητα από τα κίνητρα του καθενός. Είτε πηγάζει από άγνοια, είτε από δόλο, είτε από την ψευδαίσθηση ότι μπορεί κανείς να ξεγελάσει το σύστημα και να νικήσει τον Πονηρό «πληρώνοντάς τον με το ίδιο νόμισμα», η έλλειψη συνέπειας επί της ουσίας ακυρώνει την όποια αντίσταση στην πράξη. Στην τελική αναμέτρηση, η θέση του ανθρώπου πρέπει να είναι κρυστάλλινη, διότι η ελευθερία και η σωτηρία της ψυχής δεν εξαγοράζονται με γραφειοκρατικά τεχνάσματα.

 

Όποιος πράττει έτσι κατ’ αυτόν τον τρόπο πρέπει να είναι παραπάνω από απόλυτα βέβαιος ότι δεν θα δει Πρόσωπο Θεού!

 

Το Τελικό Μήνυμα

 

Η τελική και οριστική νίκη ανήκει στο «Εσφαγμένο και Εστηκώς Αρνίο» (πρβλ. Αποκ. 5, 6) —δηλαδή στον Κύριο και Θεό και Σωτήρα ημών Ιησού Χριστό, που οικειοθελώς Θυσιάστηκε για τη Σωτηρία του ανθρώπινου γένους· που είπε στους Μαθητές Του και μετέπειτα Αποστόλους Του και κατ’ επέκταση σε ολόκληρη την Εκκλησία Του — στους πιστούς σε Αυτόν ανά τους αιώνες μέχρι της Συντέλειας του Κόσμου: «...ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕχετε· ἀλλὰ θαρσεῖτε, ἐγὼ νενίκηκα τὸν κόσμον» (Ιωάν. 16, 33), και το Άγιο Πνεύμα, Κύριος και Θεός· ο άλλος Παράκλητος· το Πνεύμα της αληθείας· το Τρίτο Πρόσωπο της Παναγίας Τριάδος, λέει στην στρατευομένη Εκκλησία του Χριστού: «Ὧδε ὑπομονὴ τῶν ἁγίων ἐστίν· ὧδε οἱ τηροῦντες τὰς ἐντολὰς τοῦ Θεοῦ, καὶ τὴν πίστιν Ἰησοῦ» (Αποκ. 14, 12). Και ο Κύριος λέει: «Ὁ δὲ ὑπομείνας εἰς τέλος, οὗτος σωθῆσεται» (Ματθ. 24, 13 | Μάρκ. 13, 13).

 

Επίλογος (Τροφή για Σκέψη)

 

Ως τροφή για σκέψη, σκεφτείτε, άλλωστε, και το εξής: Εάν δεν έχουν έτσι τα πράγματα όπως ειπώθηκαν παραπάνω, λέτε ο διάβολος και τα όργανά του να μην το είχαν σκεφτεί, να μην είχαν πάρει τα κατάλληλα μέτρα με σχετικούς νόμους και την κατάλληλη τεχνική υποδομή για την αποτροπή του και να το άφηναν να περάσει;;; (!!!) Δεν υπάρχει καμία, μα καμία τέτοια περίπτωση, και το ξέρουμε όλοι.

 

Τα ίδια έκαναν άλλωστε και με την παγκόσμια τελική πρόβα με την πλανδημία του CoViD 19, δημιουργώντας τεχνητά στα εργαστήρια το πρόβλημα ως αθόρυβο βιολογικό όπλο μαζικής εξόντωσης για να φέρουν πειθαναγκαστικά τη λύση που ήθελαν με τα μπόλια του Θανάτου με νανοτεχνολογία και mRNA για την τροποποίηση του ανθρώπινου γονιδιώματος (DNA) με εγκατάσταση λογισμικού μέσα στον άνθρωπο, ώστε να μπουν οι βάσεις και τα θεμέλια για τον μετάνθρωπο (βλ. μετανθρωπισμός) – αλλά με ταυτόχρονη παγκόσμια πρωτοφανή στην ανθρώπινη ιστορία μαζική γενοκτονία για τη μείωση του παγκόσμιου πληθυσμού, και για αυτόν το λόγο ήταν και είναι δωρεάν. Αν πραγματικά έσωζαν ζωές, τότε να είστε κάτι παραπάνω από απόλυτα σίγουροι ότι θα το είχε αποκλειστικά και μόνο η λεγόμενη Ελίτ για δική της χρήση και όχι ο «λαουτζίκος», και δεν θα ήταν επουδενί δωρεάν για τον κοινό πολίτη, όπως ακριβώς δεν είναι τόσα και τόσα άλλα κρίσιμης ζωτικής σημασίας δωρεάν, όπως τα φάρμακα για τον καρκίνο, η χημειοθεραπεία και τόσα άλλα που κοστίζουν κυριολεκτικά χιλιάδες ευρώ και περιουσίες ολόκληρες!!!

 

Ο έχων ώτα ακούειν, ακουέτω.

 

Όποιος, λοιπόν, καλοπροαίρετα είχε απορία και ήταν μπερδεμένος για το τι να κάνει με αυτό το θέμα και τι όχι, ελπίζω με την βοήθεια του Θεού και τις δικές μου ισχνές συμβουλές να βοηθήθηκε, μια που ένα τόσο πολύπλευρο και βαθύ πνευματικά, εσχατολογικά, σωτηριολογικά και τεχνικά θέμα είναι αδύνατον να καλυφθεί μέσα σε λίγες μόλις γραμμές κειμένου, ενώ παράλληλα προϋποθέτει πρωτίστως ταπείνωση, φιλαλήθεια, γνώση και εμπειρία του Θεού, ενώ ταυτόχρονα χρειάζεται τεχνολογικές γνώσεις τελευταίας γενιάς για την τελευταία λέξη στην τεχνολογία αιχμής, μια που αποτελεί την αιχμή του δόρατος.

 

Καλό κατά Θεόν και εν Χριστώ Αγώνα εν Χριστώ Αγίω Πνεύματι με ευλογημένο παρά Κυρίου του Θεού Μαρτύριο συνειδήσεως και αν χρειαστεί και αίματος «εις οσμήν ευωδίας πνευματικής»!

 

Ζει Κύριος ο Θεός!

Μέγα το όνομα της Αγίας Τριάδος!

Ει ο Θεός μεθ’ ημών, τις καθ’ ημών;

Χριστός μεθ’ ημών στήτω!

Μαράν Αθά! (Ο Κύριος εγγύς! ~ Ο Κύριος έρχεται!) Αμήν.

 

Με πόνο και αγάπη Χριστού,

Νικόλαος Ζώτος.

Η βελούδινη τεχνολογική τυραννία του 21ου αιώνα

Γράφει ο ΚΑΤΑΡΑΣ ΚΩΣΤΑΣ  

 

Πώς η τεχνολογία εκπλήρωσε τις πιο σκοτεινές προβλέψεις των Χάξλεϊ, Όργουελ και Μπέρτζες – από τα αντίστοιχα βιβλία τους “Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος”, “1984” και “Κουρδιστό Πορτοκάλι” – που προέβλεψαν την Αρχιτεκτονική Ελέγχου του Σύγχρονου Νου και το ψυχολογικό, αλγοριθμικό, λειτουργικό σύστημα του ανθρώπινου εγκεφάλου του 21ου αιώνα. Όταν το Μέλλον Ήσυχα Έφτασε…  

 

Οι Άλντους Χάξλεϊ (A. Huxley), Τζορτζ Όργουελ (G. Orwell) και Άντονι Μπέρτζες (A. Burgess) δεν ήταν απλώς συγγραφείς δυστοπικής μυθοπλασίας. Ήταν οι πρώτοι αρχιτέκτονες συστημάτων του παρόντος μας. Τα έργα τους χαρτογράφησαν πώς η ανθρώπινη συνείδηση μπορούσε να ρυθμιστεί, να επαναπρογραμματιστεί, να κατευναστεί και τελικά να κυβερνηθεί.

 

Σχεδόν έναν αιώνα αργότερα, οι συνδυασμένες προειδοποιήσεις τους εμφανίζονται πλέον όχι ως θεωρητική λογοτεχνία, αλλά ως εγχειρίδιο εργασίας για τη σύγχρονη κοινωνία – μια κοινωνία ενισχυμένη από την τεχνητή νοημοσύνη, την αλγοριθμική δύναμη, την τεχνο-φεουδαρχική οικονομία και τη σιωπηλή διάβρωση της ιδιωτικότητας, της αυτονομίας και της οικογενειακής ζωής.

 

Περιέγραψαν ο καθένας διαφορετικά μονοπάτια προς τον ίδιο προορισμό: μια κοινωνία όπου η εξουσία δεν επιβάλλεται μέσω ορατών αλυσίδων/δεσμών, αλλά μέσω αόρατων ψυχολογικών συστημάτων. Η εξουσία, κατά τον Χάξλεϊ, κυβερνούσε μέσω της ηδονής, κατά τον Όργουελ, μέσω του φόβου, κατά τον Μπέρτζες μέσω νευρολογικής τροποποίησης. Σήμερα, το παγκόσμιο σύστημα χρησιμοποιεί και τα τρία ταυτόχρονα – επιταχυνόμενα από την τεχνολογία, αυτοματοποιημένα από αλγόριθμους και μετατρεπόμενα σε κέρδος, από τα δεδομένα.

 

Τρία Σχέδια Εξουσίας

 

Huxley: Ηδονή, Εξηρτημένη Μάθηση/Αντανακλαστικά και το Τέλος της Ενόχλησης. Στο βιβλίο του “Θαυμαστός Καινούργιος Κόσμος”, ο έλεγχος επιτυγχάνεται μέσω της ευτυχίας. Οι πολίτες υποβάλλονται σε εξηρτημένη μάθηση (πχ σκύλος Παβλώφ) από τη γέννησή τους, αποσπώνται από μια συνεχή ψυχαγωγία, σταθεροποιούνται ψυχολογικά από το φάρμακο Soma και προστατεύονται από την υπαρξιακή δυσφορία. Δεν υπάρχει εξέγερση, επειδή η εξέγερση απαιτεί δυσαρέσκεια – και η δυσαρέσκεια έχει απομακρυνθεί χημικά, ψυχολογικά και κοινωνικά.

 

Η σύγχρονη νευροεπιστήμη επιβεβαιώνει την διορατικότητα του Huxley. Τα συστήματα ανταμοιβής που βασίζονται στην ντοπαμίνη κυριαρχούν πλέον στην καθημερινή ζωή: συνεχείς ειδοποιήσεις, καρδούλες, “Μου Αρέσει”, κλπ των μέσων κοινωνικής δικτύωσης (social media), άπειρο σκρολάρισμα, περιεχόμενο βίντεο σε συνεχή ροή, οικονομία των παιχνιδιών, κουλτούρα κατανάλωσης και φαρμακευτικά σταθεροποιητικά διάθεσης/αντικαταθλιπτικά (πχ λίθιο).

 

Σύμφωνα με τον ΟΟΣΑ, η χρήση αντικαταθλιπτικών έχει διπλασιαστεί στις περισσότερες δυτικές χώρες από το 2000. Η παγκόσμια βιομηχανία ψηφιακής ψυχαγωγίας υπερβαίνει πλέον τα 2,5 τρισεκατομμύρια δολάρια ετησίως. Η ευχαρίστηση δεν είναι πλέον υποπροϊόν, δευτερεύουσα δραστηριότητα της ζωής. Είναι το σύστημα διαχείρισης της ίδιας της ζωής. Η ευχαρίστηση ως αντικατάσταση της καταπίεσης και του αυταρχισμού.

 

Όργουελ: Επιτήρηση, Φόβος και Έλεγχος της Πραγματικότητας. Το βιβλίο “1984” του Όργουελ περιγράφει έναν κόσμο όπου η επιτήρηση είναι συνεχής, η γλώσσα τροποποιείται, η μνήμη ξαναγράφεται και η αλήθεια καθορίζεται από την εξουσία. Οι πολίτες συμμορφώνονται όχι μόνο επειδή φοβούνται την τιμωρία, αλλά επειδή τελικά χάνουν την ικανότητα να διακρίνουν την αλήθεια από την μετα-αλήθεια, την κατασκευασμένη αλήθεια, την παραπληροφόρηση και τα fake news.

 

Τα σύγχρονα ψηφιακά συστήματα το έχουν καταφέρει αυτό με εκπληκτική αποτελεσματικότητα. Πάνω από πέντε δισεκατομμύρια άνθρωποι κουβαλούν πλέον συσκευές συνεχούς παρακολούθησης στις τσέπες τους (πχ κινητά). Οι κυβερνήσεις και οι εταιρείες συλλέγουν δεδομένα συμπεριφοράς σχετικά με την κίνηση, την επικοινωνία, την κατανάλωση, το συναίσθημα και τις πολιτικές προτιμήσεις. Η αναγνώριση προσώπου, οι βιομετρικές βάσεις δεδομένων και η προγνωστική αστυνόμευση μετατρέπουν την μυστική επιτήρηση σε προληπτική διακυβέρνηση, δηλαδή δράση πριν συμβεί ένα γεγονός. Η ίδια η πραγματικότητα “προσαρμόζεται” σύμφωνα με τη θέληση της αυταρχικής ηγεσίας.

 

Burgess: Ελεύθερη Βούληση ως Τελικό Πεδίο Μάχης. Ο Burgess με το “Κουρδιστό Πορτοκάλι” (A Clockwork Orange, από όπου και η διάσημη ταινία του 1971), περισσότερο από τους άλλους, επιτέθηκε στο βασικό ηθικό ερώτημα: “Είναι ένας άνθρωπος ακόμα άνθρωπος χωρίς την ελευθερία να επιλέξει το κακό”; Η απάντησή του ήταν “όχι”. Μια κοινωνία που εξαλείφει την επιλογή γίνεται τεχνικά ειρηνική, αλλά θεμελιωδώς απάνθρωπη.

 

Σήμερα, το έδαφος της ελεύθερης βούλησης έχει μετατοπιστεί στον εγκέφαλο. Το νευρομάρκετινγκ, η συμπεριφορική οικονομία, η ψυχομετρική δημιουργία προφίλ και τα συστήματα πειθούς που καθοδηγούνται από την Τεχνητή Νοημοσύνη επηρεάζουν τις ανθρώπινες αποφάσεις κάτω από το επίπεδο επίγνωσης. Η Cambridge Analytica κατέδειξε πώς η ψυχολογική στόχευση θα μπορούσε να αλλάξει και αποτελέσματα στις εθνικές εκλογές. Αυτό που κάποτε ήταν σκάνδαλο είναι πλέον τυποποιημένη πρακτική του κλάδου.

 

Η Ψηφιακή Σύνθεση

 

Στον 21ο αιώνα, οι τρεις αυτοί κόσμοι συγχωνεύονται. Ο σύγχρονος κόσμος συνδυάζει πλέον την ηδονή του Huxley, την επιτήρηση του Orwell και τη νευρολογική εξαρτημένη μάθηση του Burgess σε ένα ενοποιημένο σύστημα ψυχολογικής διακυβέρνησης. Αυτό το σύστημα τροφοδοτείται, μεταξύ άλλων, από τέσσερις μηχανές: 

Τεχνητή Νοημοσύνη,

Καπιταλισμός Δεδομένων,

Τεχνολογική Εξάρτηση,

Γνωστική Χειραγώγηση

 

Η σύγχρονη εξουσία δεν χρειάζεται πια στρατόπεδα αναμόρφωσης. Χρησιμοποιεί αλγορίθμους. Δεν απαγορεύει την πληροφορία. Την πνίγει στον θόρυβο. Δεν καταστέλλει την επιθυμία. Την σχεδιάζει. Τα social media λειτουργούν ως εργοστάσια συμπεριφοράς. Έρευνες δείχνουν ότι το ψευδές περιεχόμενο διαδίδεται έως και έξι φορές ταχύτερα από την αλήθεια. Οι πλατφόρμες γνωρίζουν τι μας φοβίζει, τι μας εξοργίζει, τι μας καθηλώνει. Και το χρησιμοποιούν. Στο μεταξύ, η τεχνητή νοημοσύνη επιταχύνει αυτή τη νέα αρχιτεκτονική ελέγχου.

 

Οι αλγόριθμοι διαμορφώνουν πολιτικές καμπάνιες, εργασιακές αξιολογήσεις, πιστοληπτικές αποφάσεις, ακόμη και δικαστικές προβλέψεις. Η εξουσία δεν είναι πλέον ορατή. Είναι ενσωματωμένη στο λογισμικό, στον αλγόριθμο. Την ίδια στιγμή, παρατηρείται παγκόσμια υποχώρηση της δημοκρατίας. Σύμφωνα με διεθνείς δείκτες, πάνω από το 38% του παγκόσμιου πληθυσμού ζει πλέον υπό αυταρχικά καθεστώτα. Η άνοδος αυταρχικών ηγεσιών συμβαδίζει με την εξάπλωση της ψηφιακής επιτήρησης και της μαζικής χειραγώγησης.

 

Το ψυχολογικό κόστος είναι ήδη μετρήσιμο. Μεταξύ 2010 και 2022, η κατάθλιψη και το άγχος στους εφήβους αυξήθηκαν δραματικά, ενώ η μοναξιά έχει χαρακτηριστεί πλέον παγκόσμια απειλή δημόσιας υγείας. Η κοινωνία γίνεται πιο συνδεδεμένη και ταυτόχρονα πιο απομονωμένη. Σε αυτό το πλαίσιο, το πρόσφατο βιβλίο του υπογράφοντος, “Σιωπηλός Καινούργιος Κόσμος”, αποκτά ιδιαίτερη σημασία, αφού περιγράφει τη μετάβαση σε ένα νέο σύστημα όπου η εξουσία δεν επιβάλλεται με βία, αλλά με κανονικότητα.

 

Με σταδιακή αποδοχή. Με εσωτερική παραίτηση. Με τεχνολογία. Η δυστοπία δεν έρχεται με τανκς. Έρχεται πλέον με εφαρμογές. Οι Χάξλεϋ, Όργουελ και Μπέρτζες και ομοϊδεάτες τους δεν ήταν ή είναι απαισιόδοξοι. Ήταν ρεαλιστές. Έβλεπαν καθαρά προς ποια κατεύθυνση κινείται ο πολιτισμός, όταν η τεχνολογία αποσπάται από την ηθική και η ισχύς από τη λογοδοσία. (πχ άρθρο 86 του Ελληνικού Συντάγματος).

 

Τεχνητή Νοημοσύνη: Το Νέο Κεντρικό Νευρικό Σύστημα Εξουσίας

 

Η έλευση της τεχνητής νοημοσύνης επιταχύνει τις εξελίξεις, γιατί η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν είναι ένα ακόμη εργαλείο. Γίνεται το λειτουργικό σύστημα του πολιτισμού. Η Τεχνητή Νοημοσύνη επιμελείται τις ειδήσεις, ελέγχει τον λόγο, προβλέπει το έγκλημα, κατανέμει πιστώσεις, αξιολογεί τους υποψηφίους για εργασία, επηρεάζει τα ραντεβού, διαμορφώνει τα πολιτικά μηνύματα και βελτιστοποιεί την κατανάλωση.

 

Σύμφωνα με την PwC, η Τεχνητή Νοημοσύνη θα συνεισφέρει 15,7 τρισεκατομμύρια δολάρια στην παγκόσμια οικονομία έως το 2030. Οι εταιρείες που ελέγχουν αυτά τα συστήματα – Google, Meta, Amazon, Microsoft, Anthropic – ασκούν πλέον επιρροή που υπερβαίνει εκείνη των περισσότερων εθνών-κρατών. Αυτό σηματοδοτεί την εμφάνιση αυτού που οι μελετητές ονομάζουν τεχνοφεουδαρχία: ένα σύστημα όπου τα δεδομένα αντικαθιστούν τη γη και το χωράφι, οι πλατφόρμες αντικαθιστούν τους άρχοντες και οι χρήστες γίνονται ψηφιακοί δουλοπάροικοι που παράγουν πλούτο μέσω της εξαγωγής μοντέλων προβλεπτικής συμπεριφοράς του πολίτη.

 

Αυταρχική Ηγεσία στην Εποχή της Τεχνολογίας: Η τεχνολογία τώρα ενισχύει τον αυταρχισμό. Από το Πεκίνο μέχρι τη Μόσχα, από την Άγκυρα μέχρι την Τεχεράνη, η ψηφιακή επιτήρηση και η παρακολούθηση με τεχνητή νοημοσύνη επιτρέπουν πρωτοφανή έλεγχο. Τα συστήματα κοινωνικής πίστωσης (credit control system), η μαζική αναγνώριση προσώπου και οι σχετικές κάμερες που σταθερά κάνουν την παρουσία τους μετά τη Κίνα και στην Ελλάδα, καθώς και η προγνωστική ανάλυση δημιουργούν συμμόρφωση χωρίς ορατή καταστολή.

 

Εν τω μεταξύ, οι δυτικές δημοκρατίες αναθέτουν τη διακυβέρνηση σε αλγόριθμους και εταιρείες. Οι πολιτικές αποφάσεις διαμορφώνονται όλο και περισσότερο από την ανάλυση της αγοράς, τη μοντελοποίηση του δημόσιου αισθήματος και τα κίνητρα που προσφέρουν οι πλατφόρμες. Το αποτέλεσμα είναι αυτό που πολλοί μελετητές περιγράφουν ως μεταδημοκρατία – όπου οι δημοκρατικές τελετουργίες παραμένουν, αλλά η ουσιαστική εξουσία μεταφέρεται αλλού.

 

Την ίδια στιγμή βιώνουμε την κατάρρευση της ιδιωτικότητας. Η ιδιωτικότητα –το ψυχολογικό θεμέλιο της αυτονομίας – έχει σε μεγάλο βαθμό εξαφανιστεί. Ο μέσος χρήστης του διαδικτύου παρακολουθείται από πάνω από 100 τρίτους “μεσίτες δεδομένων”. Η τοποθεσία, το συναίσθημα, η προτίμηση και η προσοχή συλλέγονται συνεχώς. Ακόμη και η ιδιωτική σκέψη είναι πλέον στατιστικά προβλέψιμη. Όμως χωρίς ιδιωτικότητα, δεν υπάρχει πραγματική ανεξαρτησία του νου.

 

Κοινωνικά Μέσα και η Κατασκευή της Συνείδησης

 

Οι κοινωνικές πλατφόρμες έχουν γίνει τα πιο ισχυρά εργαστήρια συμπεριφοράς στην ανθρώπινη ιστορία. Το πείραμα συναισθηματικής μετάδοσης του Facebook το 2014 χειραγώγησε τις συναισθηματικές καταστάσεις 600.000 χρηστών χωρίς συγκατάθεση, αποδεικνύοντας ότι οι διαθέσεις και οι απόψεις θα μπορούσαν να τροποποιηθούν αλγοριθμικά σε μεγάλη κλίμακα.

 

Ο σύγχρονος πολίτης δεν είναι ενημερωμένος. Η αλήθεια είναι πλέον κατασκευασμένη. Οι ψευδείς πληροφορίες εξαπλώνονται έξι φορές πιο γρήγορα από την αλήθεια (MIT, 2018). Η πολιτική πόλωση αυξάνεται άμεσα με την έκθεση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Το άγχος, η κατάθλιψη και η μοναξιά συσχετίζονται έντονα με τον χρόνο που αφιερώνεται στο διαδίκτυο. Το αποτέλεσμα είναι ένας πληθυσμός ταυτόχρονα υπερσυνδεδεμένος, αλλά και βαθιά απομονωμένος.

 

Εξάλλου, η διάλυση της οικογένειας και του κοινωνικού ιστού είναι γεγονός. Η οικογένεια, κάποτε η κύρια μονάδα κοινωνικοποίησης, αποδυναμώνεται υπό την οικονομική πίεση, τον πολιτισμικό κατακερματισμό και την τεχνολογική ανισότητα. Τα ποσοστά γάμου μειώνονται, τα ποσοστά γεννήσεων καταρρέουν και τα παιδιά σχηματίζουν όλο και περισσότερο ταυτότητες και προσωπικότητα μέσω οθονών αντί για κοινότητες και παρέες. Η διάβρωση της οικογένειας αφαιρεί ένα κρίσιμο φράγμα μεταξύ του ατόμου και του συστήματος. Το άτομο κυβερνάται άμεσα – από αγορές, πλατφόρμες και θεσμούς.

 

Το Μέλλον: Πού Οδηγεί Αυτός ο Δρόμος

 

Αυτό που προκύπτει δεν είναι ο ολοκληρωτισμός με την κλασική έννοια, αλλά κάτι πιο λεπτό: ο αλγοριθμικός πολιτισμός. Η εξουσία γίνεται κατανεμημένη, αόρατη, τεχνική και αυτοενισχυόμενη. Ο έλεγχος δεν επιβάλλεται πλέον. Είναι ενσωματωμένος. Ο κίνδυνος δεν είναι η καταπίεση. Ο κίνδυνος είναι η τέλεια συμμόρφωση. Οι Huxley, Orwell και Burgess δεν μας προειδοποιούσαν απλά για τις κυβερνήσεις και την εξουσία. Μας προειδοποιούσαν για τον ίδιο τον εαυτό μας.

 

πηγή

Πρόκληση Τουρκάλας βουλευτού στη Θράκη

Αλωνίζουν ασύδοτοι οι Τούρκοι βουλευτές στη Θράκη, χωρίς κανένας να ενδιαφέρεται να βάλει τέρμα στα ύπουλα παιχνίδια τους με την μουσουλμανική μειονότητα. 

 

Η βουλευτής του κυβερνόντος κόμματος ΑΚΡ της Τουρκίας Τουγμπά Ισίκ Ερτζάν (Tuğba Işık Ercan) περιοδεύει στην Θράκη και προκαλεί. Κατά την επίσκεψή της στον Εχίνο, τηλεφώνησε στον Τούρκο Πρόεδρο Ερντογάν, ο οποίος μίλησε στους κατοίκους του χωριού. 

 

Το πρακτορείο Anadolu δημοσίευσε χαρακτηριστικά:

 

«Ο Πρόεδρος Ερντογάν μίλησε τηλεφωνικά με κατοίκους του χωριού Şahin (Εχίνος) στην Ελλάδα.

Ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν είχε τηλεφωνική επικοινωνία με κατοίκους του χωριού Şahin (Εχίνος) στην Ελλάδα.

Σύμφωνα με ανακοίνωση του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP), η Πρόεδρος του Γυναικείου Τμήματος του Γενικού Αρχηγείου του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) και βουλευτής της Κωνσταντινούπολης, Τουγμπά Ισίκ Ερτζάν και η συνοδευτική αντιπροσωπεία, της επισκέφθηκαν το χωριό Σαχίν (Εχίνος) στο πλαίσιο της περιοδείας τους στη Δυτική Θράκη.

 

Ο Πρόεδρος Ερντογάν συνδέθηκε τηλεφωνικά με το πρόγραμμα και μίλησε με τους κατοίκους του χωριού.

Χαιρετώντας τους χωρικούς, ο Πρόεδρος Ερντογάν δήλωσε:

«Στέλνω τους θερμότερους χαιρετισμούς και σεβασμό μου από την Άγκυρα στους αδελφούς και τις αδελφές μου από το χωριό Şahin (Εχίνος) στη Δυτική Θράκη. Η συνάντησή σας, ειδικά με την αδελφή μου Τουγκμπά, μας έκανε πολύ χαρούμενους».

 

Οι χωρικοί, οι οποίοι έδειξαν μεγάλο ενδιαφέρον για το πρόγραμμα, μετέφεραν επίσης την αγάπη και τους χαιρετισμούς τους στον Πρόεδρο Ερντογάν και τον ευχαρίστησαν.

 

Κατά τη διάρκεια της επίσκεψης, η Τουγκμπά Ισίκ Ερτζάν και η αντιπροσωπεία της συναντήθηκαν με εκπροσώπους της τουρκικής κοινότητας της Δυτικής Θράκης και πολίτες, ακούγοντας τα αιτήματα και τις απόψεις τους».

 

Οι παρευρισκόμενοι ακούγονται να λένε στον Ερντογάν «Κύριε, σας ευχαριστούμε πολύ. Σας εκφράζουμε τον σεβασμό και την εκτίμησή μας» και «Είθε ο Θεός να είναι βοηθός σας, κύριε πρόεδρέ μας… Να είστε υπό την προστασία του Θεού».

 

Το πρακτορείο Anadolu δημοσιοποίησε στο Χ το βίντεο της τηλεφωνικής συνομιλίας του Τούρκου Προέδρου με τους Έλληνες πολίτες.

 

Τα ερωτήματα της Τουρκικής ασυδοσίας στην Θράκη είναι πολλά:

 

Για ποιον λόγο περιοδεύει στην Θράκη η Τουρκάλα βουλευτής;

Ποιος έδωσε άδεια στην Τουρκάλα βουλευτή να περιοδεύσει στην Θράκη;

Ακολουθεί κάποιος (αστυνομία, ΕΥΠ, Υπουργείο Εξωτερικών) την Τουρκάλα βουλευτή ώστε να καταγραφεί η δράση της;

Επενέβη το αρμόδιο τμήμα του Υπουργείου Εξωτερικών ή κάποιος εισαγγελέας για να απελαθεί η Τουρκάλα πολιτικός μετά από όσα συνέβησαν στον Εχίνο;

Ποια άλλα χωριά της Θράκης επισκέφτηκε η Τουρκάλα πολιτικός;

Σημειώθηκαν παρόμοια περιστατικά «επικοινωνίας» και με άλλους Τούρκους αξιωματούχους;

Πότε επιτέλους θα τεθεί τέλος στις ασύδοτες και παράνομες δράσεις των Τούρκων στη Θράκη;

 

Πηγή: Cosmostatus

ΑΒΕΡΩΦ

Ανεπηρέαστοι από την θερινή ραστώνη

Του Κώστα Δημ Χρονόπουλου *

 

Υπάρχει πράγματι μια χαλαρότητα, ίσως και αδράνεια, κάθε που καλοκαιριάζει!. Η ζέστη ρίχνει την ένταση των ρυθμών των προηγούμενων μηνών, και η διάθεση αλλάζει. Η ραστώνη όλους μας επηρεάζει. 

Όλους. Μήπως εδώ κάτι μας διαφεύγει;.

 

Κάποιοι συμπολίτες μας τώρα είναι που πιάνουν δουλειά, από φιλότιμο, για το κοινό καλό.

Αυτοί που –πάντοτε;- φροντίζουν , ενδιαφέρονται –ως τυπικοί παραμυθάδες - να ζούμε όλοι μας καλά και εκείνοι … καλύτερα !....

Εργασιομανείς και φιλάνθρωποι δεν φείδονται κόπων και θυσιών, προσφέρουν ανεξάρτητα από τον (ζεστό) καιρό.

 

Ευσυνείδητοι επαγγελματίες που δεν θέλουν με τίποτα να χάσουν τη δουλειά τους, το ψωμί τους με τίποτα θαρρώ.

Τέτοια αφοσίωση, εργατικότητα, θυσία, με εκπλήσσει, το ομολογώ.

Δυστυχώς γι’ αυτούς, δεν πρόκειται εφέτος να κάνουν διακοπές(!).

Δεν προλαβαίνουν να ρυθμίσουν εκκρεμότητες, να κλείσουν ανοιχτές πληγές.

Αν αδιαφορήσουν θα το πληρώσουν ακριβά.

Θα χάσουν τη δουλειά τους, τ’ αυγά και τα καλάθια πραγματικά.

Νυν, υπέρ όλων ο αγώνας, χωρίς σταματημό, ξαπόσταμα, ξεγνοιασιά.

Μεγάλος ο συναγωνισμός, σκληρός ο ανταγωνισμός.

Ο θάνατος σου η ζωή μου, χαμός.

 

Ποιος θα πάρει τη δουλειά και ποιος θα μείνει απ’ έξω με τα χέρι αδειανά.

Αλήθεια, υπάρχει κανείς που τους ζηλεύει, στα σοβαρά;.

Ποιος, πόσοι και γιατί θα θέλανε να μοχθήσουν έτσι κατακαλοκαιρινά;.

Όμως εκείνοι δεν λογάνε, ούτε ιδρώνουν (παρά τον καύσωνα) με τίποτα τα δικά τους τα αυτιά.

Θέλουν οπωσδήποτε να πάρουν – καθένας για τον εαυτό του- τη δουλειά.

Άξιος ο μισθός τους, αν καταφέρουν όλοι να πραγματοποιήσουν τα όνειρα θερινής νυκτός, τα φανταστικά.

 

Μετά από τα παραπάνω που έγραψα, τα όχι και τόσο συνοπτικά, ψυχανεμίζομαι πως αρχίζετε να υποψιάζεστε ότι αναφέρομαι σε ζητήματα επιβίωσης: ατομικής και κομματικής συνολικά.

Άρχισαν ήδη τα όργανα τα προεκλογικά.

Μαζί με τα σαλπίσματα για γιουρούσια κατάληψης στα έδρανα τα εξουσιαστικά.

Ποιος, ποιοι θα καταλάβουν τους εξουσιαστικούς θώκους τελικά;. 

Ποιοι θα είναι οι Θωκούχοι που θα στρογγυλοκαθίσουν σε αυτούς, ώστε να αισθανθούν υπέροχα (και με το αζημίωτο) διαφορετικά;.

 

Δύσκολος, επίμοχθος, αφόρητος –εν μέσω καύσωνος – ετούτος ο αγώνας που τους εξαντλεί, αξοντωτικά.

Δεν γίνεται όμως αλλιώς, οι εκλογές οσονούπω καταφθάνουν

Και χτυπούν την πόρτα τους απαιτητικά /επιτακτικά.

‘Οποιοι αδιαφορήσουν, εκείνοι που θα ολιγωρήσουν ή θα αργήσουν, θα μείνουν εκτός (κυβερνητικού) νυμφώνος να κοιτάζουν τα’ αστέρια νοσταλγικά.

Οι καιροί ου μενετοί, καλά μου παιδιά!.

Όποιος προλάβει, όποιος μοχθήσει περισσότερο, θα τα πάει καλά!.

Αλλά και όποιος αντέξει: όχι μόνο τη ζέστη, αλλά και τα πνευματώδη ερωτήματα των ΜΜΕ, τα καυτά. Όπως αυτά:

Εσείς με ποιο κόμμα θα συνεργαστείτε μετεκλογικά; (σ.σ Quiz για δυνατούς λύτες, τέτοια ερωτηματικά).

Αποσβολωμένος, ανοίγει το στόμα του και χάσκει ο νοήμων θεατής /ακροατής.

Τι εννοεί, τι θέλει να εκμαιεύει εκείνος /η που ρωτάει, αθώα, υποκριτικά;.

Ενώ ο ερωτόμενος /η δεν έχει ακόμα εκλεγεί (ο ίδιος ή το κόμμα του) κάποιος /α ενδιαφέρεται για το μετά;.

Ποιος ανεγκέφαλος ενδιαφέρεται για το μετά;.

 

Και ποιος ανεύθυνος πολίτης θα ψηφίσει –θετικά ή αρνητικά – ανάλογα (όχι με τις θέσεις, το πρόγραμμα αλλά ) με τη … μετεκλογική κομματική συμπεριφορά;. 

Αισθάνεται περίεργα, αμφιθυμικά.

 

Τι να κάνει;. Να οικτίρει ή να νιώσει οίκτο τόσο για το πρόσωπο που θέτει τέτοια ουσιώδη ερωτήματα συνταρακτικά ή για το άτομο που –συνεντευξιαζόμενο υποχρεωτικά – θα πρέπει να απαντήσει ώστε να μη χαρακτηριστεί ότι αδυνατεί, δεν γνωρίζει να απαντά(!).

 

Διαπορεί ο νουνεχής πολίτης ακούγοντας όλα αυτά:

Γιατί να ψηφίσω αυτόν που θα συνεργαστεί με κάποιον άλλο μετεκλογικά, και να μην ψηφίσω απ’ ευθείας τον τελευταίο τελικά;. 

Ερωτάται ο /η Αρχηγός κόμματος, για τις προθέσεις του και απαντά:

Α. «Δεν θα συμπορευτώ /συνεργαστώ, με κανένα κόμμα».

Β. «Αποκλείεται, ποτέ, να συνεργαστώ με το (τάδε) κόμμα».

 

Δεν είναι η οίηση που ξενίζει και ενοχλεί. Είναι η ανήκουστη νοοτροπία η εξόχως αντιδημοκρατική, που εμφανίζει επιχειρήματα ασταθή.

Δηλαδή αν η λαϊκή επιταγή /εντολή δεν δίνει αυτοδυναμία, δεν θα πρέπει να υπάρξουν συνεργασίες, ως αυτονόητη ενέργεια δημοκρατική;.

Δεν θα πρέπει ο τόπος να κυβερνηθεί; (εξυπακούεται ότι για να επιτευχθεί αυτό, εκείνος που δηλώνει συνεργασιακούς αποκλεισμούς, δεν θα πρέπει επ’ ουδενί και από κανένα λόγο να ψηφιστεί)!.

 

ΥΓ Προσωπικά έχω εθιστεί στις κομματικές φανφάρες και χαμογελώ με συγκατάβαση ειρωνική.

Αναρωτιέμαι μόνο: τι θα γίνει όταν σφίξουν οι ζέστες αγαπητοί;.

 

*Ιατρού

«Ασφυκτιούν» οι γαλλικές φυλακές: Στα όρια της κατάρρευσης το σωφρονιστικό σύστημα – Οι αριθμοί που το επιβεβαιώνουν

Οι γαλλικές φυλακές αντιμετωπίζουν έντονο πρόβλημα υπερπληθυσμού, καθώς σύμφωνα με τα στοιχεία του υπουργείου Δικαιοσύνης, την 1η Ιουνίου οι κρατούμενοι ανέρχονταν σε 88.829, αριθμός αυξημένος κατά 5,2% σε σχέση με πέρυσι.

 

Την ίδια στιγμή, οι διαθέσιμες θέσεις ήταν μόλις 63.237, γεγονός που έχει οδηγήσει χιλιάδες κρατούμενους να κοιμούνται σε ράντζα ή ακόμη και σε στρώματα στο πάτωμα. 

 

Συνολικά, 7.608 άτομα βρίσκονται σε αυτή την κατάσταση, παρουσιάζοντας αύξηση άνω του 32% μέσα σε έναν χρόνο.

 

Το ποσοστό πληρότητας των φυλακών φτάνει το 140,5%, ενώ στις φυλακές όπου κρατούνται υπόδικοι και καταδικασμένοι σε μικρές ποινές αγγίζει το 173,2%.

 

Σωφρονιστικοί υπάλληλοι και διευθυντές προειδοποιούν ότι το σύστημα βρίσκεται στα όρια της κατάρρευσης, καθώς οι συνθήκες δυσχεραίνουν το έργο του προσωπικού.

 

Το Συμβούλιο της Ευρώπης έχει επίσης εκφράσει έντονη ανησυχία, προειδοποιώντας ότι οι φυλακές κινδυνεύουν να μετατραπούν σε «ανθρώπινες αποθήκες».

 

πηγή 

 

ΣΧΟΛΙΟ

 

Και ξέρετε ποια θα είναι η λύση τελικά; 

Αυτή που εδώ και χρόνια εφαρμόζεται στην Ελλάδα...

Ολοι οι μικροκακοποιοί θα αφεθούν και θα αφήνονται ελεύθεροι... 

 

Θυμάστε εκείνον τον κλέφτη Πακιστανό στο μετρό;

Είχε δηλώσει η αστυνομία ότι τον είχε συλλάβει κοντά 200 φορές... και πάντα τον ξανάβρισκε ελεύθερο να ξανακλέβει... 

 

Αν έχετε ποτέ πέσει σε σύλληψη λαθρομετανάστη στο κέντρο (ή γκέτο) της Αθήνας, θα το καταλάβετε (το σενάριο) αμέσως από το πόσο ήρεμα αντιμετωπίζουν οι συλληφθέντες την σύλληψή τους.... αφού γνωρίζουν ότι ανεξαρτήτως του πόσες φορές θα συλληφθούν ΠΑΝΤΑ θα αφεθούν ελεύθεροι και μάλιστα ποτέ δεν θα κινδυνέψουν να απελαθούν...

Αυτό είναι το λεγόμενο "μπάτε σκύλοι...."