Γυναικοκτονία: Ο ποινικός λαϊκισμός ενός «πολιτικού ζόμπι»

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

 

Και ξαφνικά, το «πολιτικό ζόμπι» που ακούει στο όνομα Αλέξης Τρίπρας θυμήθηκε την λαϊκιστική-προπαγανδιστική του τέχνη. 

 

Σκέφθηκε, λοιπόν, να αγγίξει τις ευαίσθητες, συναισθηματικές χορδές του εκλογικού σώματος («παλιά μου τέχνη κόσκινο»), μήπως και αλιεύσει κάποιες χρήσιμες (και κρίσιμες) ψήφους, οι οποίες μοιάζουν με το φρέσκο αίμα που χρειάζεται ένας άρτι νεκραναστημένος, προκειμένου να κρατηθεί ζωντανός μέχρι να ξημερώσει (ή λόγω ανάποδου κόσμου: να νυκτώσει), δηλ. μέχρι να ανοίξουν οι επόμενες, εν πολλοίς κάλπικες, κάλπες.

 

Ο πάλαι ποτέ Πρόεδρος του Δεκαπενταμελούς ανέσυρε στην επιφάνεια από τον πάτο της δεξαμενής του λαϊκισμού το φεμινιστικό πλαγκτόν της «γυναικοκτονίας», χάριν της οποίας τα τελευταία χρόνια έχει χυθεί άφθονο μελάνι. Φυσικά, κάθε άλλο παρά τυχαίως είχε κάνει το πολιτικό του ντεμπούτο το 1990 στην εκπομπή της σταθερά συστημικής Άννας Παναγιωταρέα1, όταν ακόμη ο Αλέξης δεν είχε αρχίσει να αντιγράφει τις φωνητικές χορδές του Ανδρέα Παπανδρέου και γι’ αυτό με δυσκολία άρθρωνε τις λέξεις του.

 

Το νέο κόμμα του που φέρει το γελοίο όνομα ΕΛ.Α.Σ εξέδωσε ανακοίνωση, με το εξής περιεχόμενο:

«Η πρόσφατη γυναικοκτονία που συγκλονίζει την ελληνική κοινωνία δεν είναι μεμονωμένο έγκλημα. Αποτελεί ακραία έκφραση έμφυλων ανισοτήτων, σχέσεων κυριαρχίας και της αντίληψης ότι η γυναίκα μπορεί να αποτελεί αντικείμενο ελέγχου και ιδιοκτησίας. Συνδέεται όμως και με την αποτυχία ουσιαστικής διαχείρισης όλων αυτών εκ μέρους της κυβέρνησης.

 

Η Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη για την αποτελεσματική αντιμετώπιση του φαινομένου, που καταστρέφει ζωές και προσβάλλει θεμελιώδη ανθρώπινα δικαιώματα, διεκδικεί ένα ολοκληρωμένο σχέδιο πρόληψης, προστασίας και κοινωνικού μετασχηματισμού: ισχυρές δημόσιες δομές στήριξης, ουσιαστική εκπαίδευση στην ισότητα και πολιτική βούληση που θα τοποθετεί την ανθρώπινη αξιοπρέπεια πάνω από κάθε άλλη προτεραιότητα».

 

Μεταξύ άλλων, η ΕΛ.Α.Σ ζητά από την Πολιτεία:

«να αναγνωρίσει θεσμικά την πραγματικότητα, με την καθιέρωση του όρου γυναικοκτονία στον Ποινικό Κώδικα, ώστε να αποτυπώνεται ρητά το έμφυλο κίνητρο του εγκλήματος και η σχέση εξουσίας που το παράγει».

 

H ανακοίνωση της ΕΛ.Α.Σ έκλεισε με το γνωστό, σιχαμερό, καθότι αυταρχικό σλόγκαν της περιώνυμης μηδενικής ανοχής2, που τόσο συχνά αξιοποιεί η μητσοτακική Νέα Δικτατορία στην προσπάθειά της να δείξει αποφασιστικότητα για την καταπολέμηση της εγκληματικότητας:

«Καμία ανοχή στην έμφυλη βία. Καμία ανοχή στις συνθήκες που την τροφοδοτούν».

 

Η ανωτέρω ανακοίνωση εξεδόθη με αφορμή το φρικαλέο περιστατικό της Καλαμάτας, όπου η σύζυγος του δράστη βρέθηκε νεκρή στο σπίτι της, σε εμβρυακή στάση, φέροντας συνολικά 45 μαχαιριές σε διάφορα σημεία του σώματός της (σύμφωνα, ωστόσο, με την διαδεδομένη επιστημονική βιβλιογραφία, ο τόσο μεγάλος αριθμός μαχαιριών [overkill]3 παραπέμπει σε δράστη που βρίσκεται εκτός εαυτού, στην γλώσσα του Ποινικού Κώδικα: εν βρασμώ ψυχικής ορμής, ή σε ακόμη πιο τεχνική ορολογία: σε κατάσταση αψιθυμικής έκρηξης). Τα δύο παιδιά τους φέρεται να κοιμούνταν στο διπλανόδωμάτιο, ενώ οι γείτονες ξύπνησαν από τα ουρλιαχτά της 39χρονης Βασιλικής.

 

Πάντως, όποιος αναδιφήσει σε αρχειακό υλικό εφημερίδων του προηγούμενου αιώνα, θα διαπιστώσει ότι τέτοιες ανθρωποκτονίες, και μάλιστα ακόμη πιο αποτρόπαιες, διαπράττονταν ήδη από τότε.

 

Χαρακτηριστική περίπτωση είναι εκείνη που είδε το φως της δημοσιότητας τον Νοέμβριο του 1977, όταν o οικοδόμος Σωτήριος Μαυρονάσιος είχε σφάξει την σύζυγό του σαν αρνί μπροστά στα παιδιά του χρησιμοποιώντας χασαπομάχαιρο.

 

Ανεξίτηλη, βεβαίως, έχει μείνει στην μνήμη μας ο τεμαχισμός του σώματος της 18χρονης Ζωής Φραντζή από τον σύζυγό της Παναγιώτη τον Ιούνιο του 1987, ο οποίος, δίκην κρεοπώλη, είχε διαμελίσει το πτώμα της σε 11 κομμάτια και το είχε πετάξει εντός σακούλας στον κάδο των σκουπιδιών, όπου το βρήκε τυχαίως ένας συλλέκτης γραμματοσήμων!

 

Kι όμως, εις μάτην θα επιχειρήσει ο σημερινός μελετητής να εντοπίσει στον ημερήσιο και κυριακάτικο Τύπο εκείνης της εποχής τον όρο «γυναικοκτονία», που σήμερα γράφεται και αναμασάται με τόση ευκολία!

 

Ανέκαθεν κάποιοι κτηνώδεις άνδρες σκότωναν κατά τρόπον ειδεχθή τις συζύγους τους, αλλά μόλις προ ολίγων ετών φούντωσε η νεοταξίτικη φεμινιστική μόδα να ερμηνεύεται σχεδόν κάθε συζυγοκτονία ως γυναικοκτονία και να προπαγανδίζεται περίπου ως γενοκτονία.

 

Για μία ακόμη φορά, λοιπόν, ένα νεοταξίτικο κόμμα εργαλειοποιεί τον Ποινικό Κώδικα ψηφοθηρικά (πρόκειται για το φαινόμενο του «ποινικού λαϊκισμού»4), εκκινώντας από την φαντασίωση ότι το Ποινικό Δίκαιο είναι ικανό να διορθώσει κάθε μικρή και μεγάλη κοινωνική παθογένεια, την ώρα που οι πρωτογενείς θεσμοί της κοινωνικοποίησης, δηλ. η οικογένεια και το σχολείο, έχουν χρεωκοπήσει5.

 

H κεντρική θέση των εισηγητών αναγνώρισης της «γυναικοκτονίας» (παλαιότερα, στην δημοσιογραφική γλώσσα, ήταν συνήθης η χρήση του όρου «συζυγοκτονία»6) ως εγκλήματος έμφυλης βίας που διαπράττεται από τον άνδρα σε βάρος της γυναίκας, «επειδή αυτή είναι γυναίκα»7, πολύ δύσκολα μπορεί να επιβεβαιωθεί στις επιμέρους περιπτώσεις, αν και ήδη στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα υπήρξε μία υπόθεση, όπου είχε καταγραφεί γυναικοκτόνο κίνητρο.

 

Πρόκειται για την «υπόθεση Δημήτρη Ζάγκα», η οποία αναφέρεται από τους Κακαουνάκη/Μπαρτζινόπουλου στο βιβλίο τους «Οι μεγάλες δίκες στην Ελλάδα»:8

«Δεν τον ενδιέφερε να σκοτώση την άτυχη Μαρία Μπαβέα σαν Μαρία Μπαβέα. Ήθελε να σκοτώση την γυναίκα. Την οποιαδήποτε γυναίκα. Και στο πρόσωπό της όλες τις γυναίκες»9.

 

Εν τούτοις, όπως η ιδιότητα του τυράννου και, αντιστοίχως, του κατατυραννισμένου προσώπου δεν εξαρτάται από το φύλλο του δράστη και του θύματος, αλλά από την ροπή ενός ανθρώπου να επιβάλλεται, ασκώντας κυριαρχία επί του συνανθρώπου του, εξ αυτού δε του λόγου προτείνεται πλέον να αντικατασταθεί ο όρος «Σύνδρομο Κακοποιημένης Γυναίκας» (Battered Woman Syndrome) από τον όρο «Σύνδρομο Κακοποιημένου Προσώπου» (Battered Person Syndrome)10, έτσι και ο όρος «γυναικοκτονία» είναι, στην γενικότητά του, ακατάλληλος να περιγράψει το αληθές αίτιο της θανάτωσης, δηλ. ότι ο συγκεκριμένος άνδρας συμπεριφέρθηκε ως μια τυραννική-χειριστική και, ταυτοχρόνως, ναρκισσιστική προσωπικότητα, που ήθελε να επιβληθεί τιμωρητικά σε ένα ευάλωτο πρόσωπο.

 

Άρα, στην θέση της δολοφονημένης γυναίκας, θα μπορούσε να βρίσκεται ένας ευάλωτος άνδρας, π.χ. ο σύντροφος μιας ομοφυλοφυλικής σχέσης ή ο γιος του δολοφόνου.

 

Περαιτέρω, αν ισχύει η φεμινιστική εξήγηση ότι οι άνδρες σκοτώνουν κατά κανόνα τις γυναίκες, επειδή έχουν γαλουχηθεί μέσα στα νάματα της πατριαρχικής κοινωνίας, τότε εγείρεται το εξής κεφαλαιώδους σημασίας ερώτημα:

«Μπορούμε να τιμωρήσουμε αυστηρότερα τον δράστη για κάτι που είναι ριζωμένο στις δομές μιας ολόκληρης κοινωνίας;»11.

 

Και είναι, άραγε, το Ποινικό Δίκαιο ο κατάλληλος θεσμός για να εξουδετερωθεί η πατριαρχία;12

 

Εύστοχα επισημαίνει ο Σπύρος Βλαχόπουλος, καθηγητής Δημοσίου Δικαίου στην Νομική Σχολή ΕΚΠΑ, την ακόλουθη πλάνη:

Με την χρήση του όρου «γυναικοκτονία» «θα βελτιώσουμε τον νομικό μας οπλοστάσιο και θα αντιμετωπίσουμε το υπαρκτό πρόβλημα της δολοφονίας μεγάλου αριθμού γυναικών, αντί να στρέψουμε την προσοχή μας στη θεραπεία των αιτίων που προκαλούν τα περιστατικά αυτά»13.

 

Παραπομπές 

 

1 Η τηλεπροφητεία για του Τσίπρα την πρωθυπουργία και το ντεμπούτο του δεκαπεντάχρονου Τατσόπουλου 

Κonstantinos Vathiotis

10 Μαρτίου 2025

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Read full story

2 H προπαγάνδα του αυταρχικού δόγματος της μηδενικής ανοχής

Konstantinos Vathiotis

30 Ιουνίου 2024

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Read full story

3 Βλ. π.χ. Heiden, Understanding parricide: When sons and daughters kill parents, 2012, σελ. 242.

4 Ποινικός λαϊκισμός: Παλιά μου (προπαγανδιστική) τέχνη κόσκινο

Konstantinos Vathiotis

8 Δεκεμβρίου 2023

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης, Καθηγητής Ποινικού Δικαίου – Δικηγόρος Αθηνών

Read full story

5 Πρβλ. τις πρόσφατες σκέψεις του καθηγητή Νομικής Σχολής ΑΠΘ Γρηγόρη Καλφέλη: https://www.tovima.gr/2026/06/06/opinions/dolofonies-gynaikon-xreiazontai-allages-ston-poiniko-kodika/

6 Όλως ενδεικτικώς βλ. εφημ. «Έθνος», 7.12.1961, σελ. 5· «Απογευματινή», 3.7.1974, σελ. 1· «Ακρόπολις», 29.11.1977, σελ. 1.

7 Βλ. ιδίως Diana Russell, Preface, in: Radford/Russell (επιμ. έκδ.), Femicide, The Politics of Woman Killing, 1992, σελ. iv.

8 Αθήνα 1971, σελ. 119 επ., 122.

9 Πρβλ. την είδηση που δημοσιεύθηκε στην εφημ. «Ακρόπολις» την 29.11.1977, σελ. 12, ότι ο Τζιάννι Μάριο Καράνι μαχαίρωσε «χωρίς λόγο» την Σάντρα Σαλούστρι, «με μοναδικό σκοπό να “ολοκληρωθή”».

10 Βλ. π.χ. Gena Rachel Hatcher, The Gendered Nature of the Battered Woman Syndrome: Why Gender Neutrality Does Not Mean Equality, NYU Annual Survey of American Law 59 (2003), σελ. 21 επ., 27.

11 Montenegro, Femizid und Strafrecht, JZ 2023, σελ. 549 επ., 552.

12 Βλ. και Vathiotis, Literarische Giftmordfallen aus strafrechtlichem Blickwinkel, ZfIStW 2025, σελ. 113 επ., 124, υποσ. 104· σχετικά με την θέση ότι ο όρος «γυναικοκτονία» είναι «ασυμβίβαστος με τις αξιωματικές αρχές» του Ποινικού Δικαίου βλ. Δημόπουλο, Εγκληματολογία, 2022, σελ. 878.

13 Βλαχόπουλος, Πολιτική ορθότητα: Η σύγχρονη λογοκρισία;, εκδ. Ευρασία, 2024, σελ. 61.

 

πηγή 

Αρχή Προστασίας Προσωπικών Δεδομένων: Κόκκινη κάρτα στο υπουργείο Εσωτερικών για βιομετρική ταυτοποίηση και καταγραφή της φυσικής παρουσίας των δημοσίων υπαλλήλων

Τι αναφέρει η γνωμοδότηση για την ύπαρξη ουσιαστικού δημοσίου συμφέροντος και για την αναγκαιότητα της επεξεργασίας.
 

Το υπουργείο Εσωτερικών υπέβαλε στην Αρχή σχέδιο διάταξης για τη χρήση βιομετρικών δεδομένων σε δημόσιους φορείς, με το οποίο προβλέπεται βιομετρική ταυτοποίηση και καταγραφή της φυσικής παρουσίας των δημοσίων υπαλλήλων κατά την προσέλευση και αποχώρησή τους από τον χώρο εργασίας ή από χώρους αυξημένης ασφάλειας. 

 

Η Αρχή, με τη Γνωμοδότηση 4/2026 της Ολομέλειας, έκρινε ότι η προτεινόμενη ρύθμιση, υπό την παρούσα μορφή της, δεν είναι συμβατή με τον Γενικό Κανονισμό Προστασίας Δεδομένων (ΓΚΠΔ) και το ενωσιακό δίκαιο και δεν θα πρέπει να υιοθετηθεί.

 

Ως βιομετρικές μέθοδοι νοούνται οι τεχνικές πιστοποίησης της ταυτότητας των φυσικών προσώπων μέσω ανάλυσης σταθερών χαρακτηριστικών τους. Οι βιομετρικές μέθοδοι μπορούν να ταξινομηθούν σε δύο κατηγορίες: στις τεχνικές που στηρίζονται στην ανάλυση φυσικών ή γενετικών χαρακτηριστικών (όπως δακτυλικών αποτυπωμάτων, γεωμετρίας της παλάμης, ανάλυσης της κόρης του ματιού, των χαρακτηριστικών του προσώπου, του DNA) και στις τεχνικές που στηρίζονται στην ανάλυση συμπεριφοράς (όπως υπογραφής, φωνής, τρόπου πληκτρολόγησης).

 

Ως γενετικά δεδομένα θα πρέπει να οριστούν τα δεδομένα προσωπικού χαρακτήρα που σχετίζονται με τα κληρονομημένα ή αποκεκτημένα γενετικά χαρακτηριστικά ενός φυσικού προσώπου τα οποία προκύπτουν από την ανάλυση βιολογικού δείγματος του εν λόγω φυσικού προσώπου, ιδίως από χρωμοσωμική ανάλυση δεσοξυριβονουκλεϊκού οξέος (DNA) ή ριβονουκλεϊκού οξέος (RNA) ή από την ανάλυση άλλου στοιχείου που επιτρέπει την απόκτηση ισοδύναμων πληροφοριών.

 

Στην περίληψη της γνωμοδότησης, λοιπόν, της Αρχής Προστασίας Δεδομένων αναφορικά με το αίτημα του Υπουργείου Εσωτερικών τονίζεται ότι:

 

“Ειδικότερα, διαπιστώνεται ότι δεν τεκμηριώνεται επαρκώς ούτε η ύπαρξη ουσιαστικού δημοσίου συμφέροντος ούτε η απόλυτη αναγκαιότητα της επεξεργασίας βιομετρικών δεδομένων, ενώ δεν αποδεικνύεται ότι έχουν προηγουμένως εξεταστεί και τεκμηριωμένα απορριφθεί λιγότερο παρεμβατικά μέσα για την επίτευξη του ίδιου σκοπού. Περαιτέρω, η καθολική και χωρίς διάκριση εφαρμογή του μέτρου στο σύνολο των δημοσίων υπαλλήλων συνιστά δυσανάλογη και υπέρμετρη επέμβαση στα δικαιώματα, καθώς συνεπάγεται γενικευμένη επεξεργασία βιομετρικών δεδομένων χωρίς διαφοροποίηση βάσει αντικειμενικών κριτηρίων.

 

Επιπλέον, η ρύθμιση δεν πληροί τις απαιτήσεις της αρχής του περιορισμού του σκοπού, δεδομένου ότι συγχωνεύει ετερογενείς σκοπούς χωρίς σαφή και διακριτό προσδιορισμό και χωρίς αυτοτελή αξιολόγηση της αναγκαιότητας και της αναλογικότητας για καθέναν από αυτούς. Ακόμα, η προσκομισθείσα μελέτη εκτίμησης αντικτύπου παρουσιάζει ελλείψεις και δεν τεκμηριώνει επαρκώς την αναγκαιότητα και την αναλογικότητα του μέτρου.

 

Τέλος, η Αρχή επισημαίνει ότι η χρήση βιομετρικών δεδομένων μπορεί να εξεταστεί μόνο κατ’ εξαίρεση ως μέτρο ultima ratio υπό αυστηρές και περιοριστικά καθορισμένες προϋποθέσεις και κατόπιν πλήρους τεκμηρίωσης, ενώ η προτεινόμενη από το ΥΠΕΣ εναλλακτική λύση δεν συνοδεύεται από επαρκώς συγκεκριμένη και τεκμηριωμένη κανονιστική πρόβλεψη που να επιτρέπει την αξιολόγηση της συμβατότητάς της με τον ΓΚΠΔ.

 

Εστιάζοντας στην απόφαση και ειδικότερα σε σημεία αυτής, αναφέρεται ότι ”Σύμφωνα με το άρθρο 9 παρ. 1 ΓΚΠΔ, η επεξεργασία βιομετρικών δεδομένων, ως δεδομένων που εντάσσονται στις ειδικές κατηγορίες προσωπικών δεδομένων, απαγορεύεται, κατ’ αρχήν, λόγω της ιδιαίτερης φύσης τους και των αυξημένων κινδύνων που συνεπάγεται η επεξεργασία τους για τα δικαιώματα και τις ελευθερίες των φυσικών προσώπων. Κατ’ εξαίρεση, σύμφωνα με το άρθρο 9 παρ. 2 στοιχ. ζ΄ ΓΚΠΔ, η επεξεργασία αυτή επιτρέπεται μόνον εφόσον πληρούνται σωρευτικά αυστηρές προϋποθέσεις, και, ιδίως, όταν είναι απολύτως αναγκαία για λόγους ουσιαστικού δημοσίου συμφέροντος, βάσει δικαίου της Ένωσης ή κράτους μέλους, το οποίο πρέπει να προβλέπει τη σχετική επεξεργασία και να καθορίζει το πεδίο και τους όρους εφαρμογής της. Η έννοια του «ουσιαστικού δημοσίου συμφέροντος» ερμηνεύεται στενά και δεν ταυτίζεται με γενικούς ή ευρύτερους σκοπούς δημόσιας πολιτικής, αλλά προϋποθέτει την ύπαρξη συγκεκριμένου, σοβαρού και επαρκώς τεκμηριωμένου δημοσίου συμφέροντος, ικανού να δικαιολογήσει την κατ’ εξαίρεση άρση της ως άνω αρχής της απαγόρευσης.

 

Περαιτέρω, η απαίτηση της «απολύτως αναγκαίας» επεξεργασίας συνεπάγεται ότι η προσφυγή σε βιομετρικά δεδομένα είναι επιτρεπτή, μόνο εφόσον αποδεικνύεται, βάσει συγκεκριμένων και επαληθεύσιμων στοιχείων, ότι ο επιδιωκόμενος σκοπός δεν μπορεί να επιτευχθεί αποτελεσματικά με λιγότερο παρεμβατικά μέσα και η έκταση της επεξεργασίας περιορίζεται αυστηρά στο αναγκαίο μέτρο. Στο πλαίσιο αυτό, η διάταξη του ως άνω άρθρου 9 παρ. 2 στοιχ. ζ΄ ΓΚΠΔ συνιστά εξαιρετική ρήτρα και πρέπει να εφαρμόζεται υπό αυστηρή ερμηνεία, σύμφωνα με τη γενική αρχή ότι οι παρεκκλίσεις από την προστασία των προσωπικών δεδομένων και οι περιορισμοί των σχετικών δικαιωμάτων επιτρέπονται μόνον στο μέτρο που είναι απολύτως αναγκαίοι. Στην υπό εξέταση περίπτωση, οι επικαλούμενοι από το ΥΠΕΣ σκοποί της προτεινόμενης ρύθμισης, συνιστούν πράγματι θεμιτές επιδιώξεις δημόσιας πολιτικής και ανάγονται στην εύρυθμη λειτουργία της διοίκησης”.

 

Ειδικότερα, δεν προκύπτει ότι έχει προηγηθεί συστηματική εφαρμογή και αξιολόγηση λιγότερο παρεμβατικών μέτρων (όπως, για παράδειγμα, ηλεκτρονικά παρουσιολόγια, προσωποποιημένες κάρτες, διοικητικοί έλεγχοι κοκ). Η παράλειψη διερεύνησης και τεκμηριωμένης απόρριψης τέτοιων ηπιότερων μέσων καθιστά αδύνατη τη διαπίστωση ότι η προσφυγή σε βιομετρικά δεδομένα αποτελεί το έσχατο και αναγκαίο μέτρο για την επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού. Συναφώς, το Δικαστήριο της Ευρωπαϊκής Ένωσης (εφεξής ΔΕΕ) έχει επανειλημμένως κρίνει ότι παρεκκλίσεις από την προστασία των προσωπικών δεδομένων και περιορισμοί των συναφών δικαιωμάτων πρέπει να ερμηνεύονται και να εφαρμόζονται στενά και να επιτρέπονται μόνο στο μέτρο που είναι απολύτως αναγκαίοι για την επίτευξη του επιδιωκόμενου σκοπού. Ειδικότερα, το Δικαστήριο έχει τονίσει ότι η απαίτηση της αναγκαιότητας προϋποθέτει ότι η επίμαχη επέμβαση περιορίζεται αυστηρά στο αναγκαίο και δεν υπερβαίνει τα όρια αυτού, ενώ πρέπει να αποδεικνύεται ότι δεν υφίστανται άλλα αποτελεσματικά και λιγότερο παρεμβατικά μέσα”.

 

Σε άλλο σημείο αναφέρεται ότι “η υπό εξέταση προτεινόμενη καθολική και υποχρεωτική χρήση βιομετρικών δεδομένων στο πλαίσιο εξαρτημένης εργασίας μετατρέπει τη σωματική ταυτότητα των εργαζομένων σε διαρκές μέσο ελέγχου και επιτήρησης, εγκαθιδρύοντας ένα καθεστώς συνεχούς παρακολούθησης, ανεξαρτήτως συγκεκριμένων ενδείξεων ή πραγματικής ανάγκης. Η ένταση της επέμβασης αυτής υπερβαίνει τα ανεκτά όρια που τίθενται από το ενωσιακό δίκαιο και οδηγεί σε ουσιώδη προσβολή του πυρήνα του δικαιώματος προστασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα, ιδίως ενόψει της καθολικότητας και της υποχρεωτικότητας του μέτρου. Συναφώς, το ΔΕΕ έχει κρίνει ότι μέτρα τα οποία συνεπάγονται γενικευμένη και χωρίς διάκριση παρακολούθηση δύνανται, λόγω της έκτασης και της σοβαρότητας της επέμβασης που επιφέρουν, να θίγουν την ίδια την ουσία των δικαιωμάτων που κατοχυρώνονται στα άρθρα 7 και 8 του Χάρτη. Κατά συνέπεια, η επίμαχη ρύθμιση, υπό την παρούσα μορφή της, εγείρει σοβαρά ζητήματα συμβατότητας με τον πυρήνα του δικαιώματος προστασίας δεδομένων προσωπικού χαρακτήρα”.

 

ΙΑΤΡΟΝΕΤ.GR

Πετρέλαιο: Μετά την εξάντληση των στρατηγικών αποθεμάτων τί;

Γράφει ο ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ  

 

Τα παγκόσμια αποθέματα εκτός Κίνας μειώνονται με ρυθμό 1,7 εκατομμυρίων ανά ημέρα και ακόμα και το Πεκίνο αρχίζει από τις αρχές Ιουνίου να αξιοποιεί τα αποθέματά του, διαβρώνοντας ένα ανάχωμα που διατηρεί επί ένα τρίμηνο τις τιμές σε σταθερά επίπεδα. 

 

Η τρέχουσα κατάσταση: Η ζήτηση αργού πετρελαίου μειώνεται κατά 9% στην Κίνα, μέγεθος που αντιστοιχεί σε 1,5 εκατομμύρια αργού πετρελαίου ανά ημέρα, με τους καταναλωτές να στρέφονται στην ηλεκτροκίνηση, αλλά το βασικό ερώτημα της αγοράς αφορά το μέγεθος της ελλείπουσας προσφοράς που θα επανέλθει στην αγορά, μετά την λήξη της κρίσης στον Περσικό Κόλπο.

 

Οι Αμερικανοί καταναλωτές καταβάλλουν στο τρίμηνο Μαρτίου-Μαΐου επιπλέον $40 δισεκατομμύρια για βενζίνη, με τα στρατηγικά αποθέματα των ΗΠΑ να μειώνονται στο χαμηλότερο επίπεδο από το 1983. Στην γριφώδη προς το παρόν εξέλιξη της αγοράς, οι τιμές του αργού πετρελαίου δεν εκτινάσσονται σε ιδιαίτερα υψηλά επίπεδα, παρά το γεγονός ότι σοβεί η χειρότερη ιστορικά ανατροπή στην αγορά ενέργειας.

 

Η σχετική ηρεμία οφείλεται στο γεγονός ότι η αγορά εξακολουθεί να προσδοκά μία άμεση επίλυση του προβλήματος του αποκλεισμού των Στενών του Ορμούζ, όταν παράλληλα τα στρατηγικά αποθέματα παρέχουν ένα ανάχωμα ασφαλείας. Μάλιστα ο μεγαλύτερος εισαγωγέας αργού πετρελαίου, η Κίνα δεν αγοράζει σε τιμές ημέρας (spot) και επιπλέον και όχι το λιγότερο, η καταστροφή της ζήτησης επιταχύνεται σε περιβάλλον αυξητικής τάσης των τιμών.

 

Πέραν του χάους της βραχυπρόθεσμης προσφοράς και των αντιφατικών σημάτων από τον πόλεμο στην Μέση Ανατολή, οι αναλυτές διερωτώνται για το μέγεθος της καταστροφής στην τρέχουσα ζήτηση θα παραμείνει και μετά την ειρηνική διευθέτηση της κρίσης.

 

Το ζήτημα των στρατηγικών αποθεμάτων

 

Η υπερπροσφορά που αντιμετωπίζει η αγορά πριν από την έκρηξη του πολέμου στο Ιράν βοηθά προς το παρόν στην απομείωση των ανοδικών πιέσεων στις τιμές του αργού πετρελαίου, ενώ η κρίση εισέρχεται στον τέταρτο μήνα της. Όμως τα παγκόσμια στρατηγικά αποθέματα, με εξαίρεση της Κίνας, εξαντλούνται με ταχύτατο ρυθμό και το ανάχωμα που σχηματίζουν διαβρώνεται συνεχώς, με συνέπεια το πραγματικό μέγεθος της απώλειας στην προσφορά να αναμένεται σύντομα να πλήξει την αγορά.

 

Με εξαίρεση την Κίνα, που συγκεντρώνει κατά το 2025, ένα απόθεμα της τάξης των 1,2 δισεκατομμυρίων βαρελιών, ο υπόλοιπος κόσμος, σύμφωνα με τα δεδομένα του ειδικού σε θέματα ενέργειας οίκου KPLER, εξαντλεί τα στρατηγικά του αποθέματα, με επιταχυνόμενο ρυθμό. Ο οίκος υπολογίζει αξιοποίηση 1,5 εκατομμυρίων βαρελιών ανά ημέρα από τις αρχές Μαΐου, που αυξάνονται σε 1,7 εκατομμύρια βαρέλια από τις αρχές Ιουνίου, μεταβολή που συνεπάγεται εντεινόμενη πίεση στα εναπομείναντα στρατηγικά αποθέματα.

 

Με τα στρατηγικά αποθέματα να μειώνονται, οι τιμές υπερβαίνουν το επίπεδο των $100 ανά βαρέλι για να επανέλθουν στην ζώνη των $92 έως $98 ανά βαρέλι, προδίδοντας μία είσοδο σε φάση αναμονής. Οι καταναλωτές στην Ασία υποχρεώνονται να περιορίσουν τις καταναλώσεις σε περιβάλλον απότομης ανόδου των τιμών και κυβερνητικών μέτρων μείωσης της κατανάλωσης καυσίμων, συμπεριλαμβανομένης της εβδομάδας τεσσάρων ημερών εργασίας, αλλά και τηλεργασίας, όπως κατά την περίοδο της υγειονομικής κρίσης. Όμως και οι καταναλωτές στη Ευρώπη και στις ΗΠΑ περιορίζουν την ζήτηση, λόγω των αυξημένων τιμών στα πρατήρια, αλλά και στα εισιτήρια των αεροπορικών εταιρειών.

 

Στις ΗΠΑ η σωρευτική αύξηση του κόστους της βενζίνης από την έναρξη των επιχειρήσεων στο Ιράν την 1η Μαρτίου επιβαρύνει με $40 δισεκατομμύρια τους καταναλωτές. Σύμφωνα με επικεφαλής των αναλυτών της αγοράς του αργού πετρελαίου της Gasbuddy Patrick De Haan, επιπλέον ποσά της τάξης των $400 έως $600 εκατομμυρίων ανά ημέρα τους τελευταίους τρείς μήνες πιέζουν σχεδόν αφόρητα τους Αμερικανούς. Ταυτόχρονα, όπως αποκαλύπτει ο De Haan, τα στρατηγικά αποθέματα των ΗΠΑ φθάνουν στο κατώτατο επίπεδο του Αυγούστου του 1983, επίπεδο που δεν παρατηρείται άλλη φορά από το 1977, όταν η κυβέρνηση αποφασίζει τον σχηματισμό στρατηγικών αποθεμάτων.

 

Η καταστροφή της ζήτησης

 

Με το αυξανόμενο κόστος να απειλεί τους καταναλωτές, οι αγορές καυσίμων αντιμετωπίζονται με νέο πρίσμα και με την συνεχή μείωση των αποθεμάτων, οι τιμές τείνουν να διατηρούνται σε υψηλά επίπεδα. Όμως η καταστροφή της ζήτησης προς το παρόν αντισταθμίζει σε ένα βαθμό τις αυξήσεις τιμών. Η απροθυμία της Κίνας να προβαίνει σε αγορές με τιμές ημέρας (spot), βασίζεται στο γεγονός ότι διατηρεί την πολυτέλεια να αξιοποιεί τουλάχιστον επί ένα τετράμηνο ακόμα τα τεράστια αποθέματά της.

 

Οι στρατηγικοί αναλυτές της αγοράς αργού πετρελαίου της J. P. Morgan, Natasha Kaneva, Lyuba Savinova και Artem Fakhretdinov, προσδιορίζουν την μείωση της κατανάλωσης καυσίμων κατά την διάρκεια των τελευταίων τριών μηνών στην Κίνα στο 9% λόγω ηλεκτροκίνησης, μέγεθος που αντιστοιχεί σε 1,5 εκατομμύρια βαρέλια ανά ημέρα. Όπως παρατηρούν, η μείωση έρχεται απότομα, απροσδόκητα και χωρίς να προκαλεί ανατροπές στην εγχώρια αγορά, προδίδοντας πως η χώρα προχωρεί αθόρυβα σε μία οικονομική επιλογή, που κυριολεκτικά παραμένει απαρατήρητη.

 

Οι καταναλωτές στον υπόλοιπο κόσμο υιοθετούν ανάλογες οικονομικές επιλογές, δαπανώντας μικρότερα ποσά για καύσιμα, ενώ αυξάνονται από την άλλη πλευρά οι αγορές ηλεκτρικών αυτοκινήτων στην Ασία και στην Ευρώπη. Οι Αμερικανοί καταναλωτές, αν και δεν στρέφονται προς την ηλεκτροκίνηση λόγω έλλειψης κινήτρων από το ομοσπονδιακό δημόσιο, περιορίζουν τις μετακινήσεις τους και αξιοποιούν περισσότερο μέσα μαζικής μεταφοράς, πιστοποιώντας πως οι υψηλότερες τιμές βενζίνης σε σχέση με τη προηγούμενη τετραετία, προκαλούν μεταβολή της καταναλωτικής συμπεριφοράς.

 

Το μεγαλύτερο ερώτημα για τους αναλυτές και την αγορά του αργού πετρελαίου αφορά το γεγονός του εάν και κατά πόσον σε μεσοπρόθεσμο έως μακροπρόθεσμο ορίζοντα η ζήτηση πρόκειται να επιστρέψει στα προ της κρίσης επίπεδα, ή εάν οι κυβερνήσεις και οι σχεδιαστές πολιτικής θα στρέψουν τους καταναλωτές στα ηλεκτρικά αυτοκίνητα και στον εξηλεκτρισμό, για να μην αιφνιδιασθούν από την επόμενη γεωπολιτική κρίση και τα πλήγματα στο αργό πετρέλαιο και το φυσικό αέριο.

 

Μειώνονται τα στρατηγικά αποθέματα…

 

Μάλιστα οι αναλυτές στον τομέα της ενέργειας της J. P. Morgan, στην πρόσφατη έρευνά τους διερωτώνται εάν και κατά πόσον ο κόσμος έχει την δυνατότητα να λειτουργήσει με μείωση των προμηθειών αργού πετρελαίου κατά 10%. Προς παρόν πάντως διαφαίνεται ότι δεν υπάρχουν άλλες επιλογές και με τα Στενά του Ορμούζ σε καθεστώς αποκλεισμού, τα στρατηγικά αποθέματα μειώνονται σε επικίνδυνα πλέον επίπεδα. Κατά συνέπεια οι καταναλωτές σε διεθνές επίπεδο εγκαταλείπουν τα καύσιμα και στρέφονται στην ηλεκτροκίνηση, ή μειώνουν τις μετακινήσεις τους, περιορίζοντας ταυτόχρονα και τις ανάλογες αεροπορικές.

 

Όσον θα επιμηκύνεται η διάρκεια της κρίσης στον Περσικό Κόλπο, τόσον θα επιδεινώνονται οι ανατροπές στην πλευρά της προσφοράς, εξαναγκάζοντας τις κυβερνήσεις σε μόνιμες και συγκροτημένες προσπάθειες να αποφύγουν την εξάρτησή τους από το αργό πετρέλαιο και το φυσικό αέριο της Μέσης Ανατολής. Από την άλλη πλευρά η μερική καταστροφή της ζήτησης, που αρχικά αποτελεί απλώς μία αντίδραση στην κρίση, ίσως εξελιχθεί σε μόνιμη μείωση της κατανάλωσης.

 

Παράλληλα η υποχώρηση της ζήτησης ενισχύει προς το παρόν την ύπαρξη ορίων στην άνοδο των τιμών και οι αναλυτές στην αγορά αγαθών της Goldman Sachs, στην τελευταία ενημέρωση των επενδυτών εκτιμούν πως η μείωση της κατανάλωσης λόγω των υψηλών τιμών, μετριάζει το πλήγμα από τους φυσικούς περιορισμούς των αγορών αργού πετρελαίου. Όμως τα στρατηγικά αποθέματα εξαντλούνται ταχύτατα και ακόμα και η Κίνα αρχίζει να χρησιμοποιεί τα δικά της, οπότε η προσφυγή της σε αναζήτηση μεγαλύτερων όγκων τους επόμενους μήνες θα οδηγήσει τιμές σε υψηλότερα επίπεδα κατά την θερινή περίοδο, όταν θα συνδυασθεί και με την εμφάνιση πραγματικών ελλειμμάτων.

 

πηγή 

Ιερό Γέλιο. Ένα ανορθολογικό και εκστατικό φαινόμενο στον Πεντηκοστιανικό χώρο

Γράφει ο Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Γεωργόπουλος, Αναπληρωτής Καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ
 

Το φαινόμενο του λεγομένου «ιερού γέλιου» αποτελεί ένα από τα πιο χαρακτηριστικά και αμφιλεγόμενα φαινόμενα που συνδέονται με το αιρετικό Πεντηκοστιανό κίνημα του λεγομένου Τρίτου Κύματος, από τη δεκαετία του 1990 μέχρι σήμερα. Η εμφάνισή του εντάσσεται στο ευρύτερο πλαίσιο των παραδόξων φαινομένων που σχετίζονται με τη λεγομένη «Ευλογία του Τορόντο» (TorontoBlessing), όπου τέτοιου είδους εκδηλώσεις έγιναν ιδιαίτερα διαδεδομένες. Το φαινόμενο αυτό προκάλεσε έντονες αντιδράσεις, τόσο εντός όσο και εκτός των Πεντηκοστιανικών κύκλων, καθώς εγείρει θεολογικά και ψυχολογικά ερωτήματα (S. Großmann, WehtderGeist, wowirwollen? Der „Toronto-Segen“ und der Weg der charismatischen Bewegung, 1995). 

 

α) Περιγραφή του φαινομένου

 

Το «ιερό γέλιο» περιγράφεται ως μια ξαφνική και ανεξέλεγκτη έκρηξη γέλιου που εκδηλώνεται κατά τη διάρκεια λατρευτικών συναθροίσεων. Οι συμμετέχοντες βιώνουν παράδοξη κατάσταση, η οποία εκφράζεται μέσα από γέλιο που μπορεί να κυμαίνεται από ήπιο έως έντονα υστερικό. Συχνά, το φαινόμενο συνοδεύεται από σωματικές αντιδράσεις, όπως πτώση στο έδαφος, αδυναμία ελέγχου του σώματος ή και προσωρινή απουσία επαφής με το περιβάλλον.

 

Το «ιερό γέλιο» δεν εμφανίζεται ως μεμονωμένο γεγονός, αλλά εντάσσεται σε ένα σύνολο γνωρισμάτων που χαρακτηρίζουν το Τρίτο Κύμα και περιλαμβάνουν και άλλες ασυνήθιστες σωματικές εκδηλώσεις. Το κοινό στοιχείο αυτών των φαινομένων είναι ο εκστατικός τους χαρακτήρας, που συχνά υπερβαίνει τα όρια της λογικής. Από περιγραφική άποψη, το φαινόμενο παρουσιάζει χαρακτηριστικά μαζικής διέγερσης και εκστατικής συμπεριφοράς, καθώς οι συμμετέχοντες φαίνεται να απομακρύνονται από τις συνηθισμένες μορφές αυτοελέγχου και λογικής επεξεργασίας (R. Hempelmann, Umfallen, Zittern, Lachen, Ekstase.., EZW-Texte 173/2003).

 

β) Η ερμηνεία από τους οπαδούς του Τρίτου Κύματος

 

Οι οπαδοί του Τρίτου Κύματος ερμηνεύουν το «ιερό γέλιο» ως έκφραση άμεσης και υπερφυσικής ενέργειας του Αγίου Πνεύματος. Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους, ο Θεός δεν περιορίζεται από τις συμβατικές μορφές λατρείας ή από τις ανθρώπινες λογικές κατηγορίες. Αντιθέτως, μπορεί να ενεργεί με τρόπους που φαίνονται παράδοξοι ή ακόμη και σκανδαλώδεις. Στο πλαίσιο αυτό, το «ιερό γέλιο» θεωρείται ως έκχυση θεϊκής χαράς.

 

Οι υποστηρικτές του φαινομένου επικαλούνται επίσης βιβλικά χωρία για να θεμελιώσουν τη θέση τους. Αναφέρονται, για παράδειγμα, στη «χαρά την ανεκλάλητη» (Α΄ Πέτρ. 1,8), καθώς και στο γεγονός της Πεντηκοστής (Πράξ. 2,13), όπου οι μαθητές κατηγορήθηκαν ότι είναι μεθυσμένοι λόγω της ασυνήθιστης συμπεριφοράς τους. Οι εκστατικές εκδηλώσεις, υποστηρίζουν, δεν είναι ξένες προς τη βιβλική παράδοση, αλλά αποτελούν ένδειξη της ενεργού παρουσίας του Θεού.

 

Επιπλέον, το Τρίτο Κύμα δίνει ιδιαίτερη έμφαση σε «σημεία και θαύματα» ως αναπόσπαστο μέρος της καθημερινής χριστιανικής ζωής. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, το «ιερό γέλιο» δεν αποτελεί περιθωριακή εκδήλωση, αλλά κεντρικό φαινόμενο ως «σημείο».

 

γ) Η κριτική από τους Κλασικούς Πεντηκοστιανούς

 

Οι Κλασικοί Πεντηκοστιανοί υποστηρίζουν ότι τέτοιες πρακτικές όχι μόνο στερούνται βιβλικής τεκμηρίωσης, αλλά και υπονομεύουν τη σοβαρότητα της λατρείας, μετατρέποντάς την σε θέαμα που απομακρύνει από τον κεντρικό σκοπό της χριστιανικής πίστης. Κατά την άποψή τους, η αποδοχή τέτοιων εκδηλώσεων ανοίγει τον δρόμο για αυθαιρεσίες και πρακτικές που δεν μπορούν να ελεγχθούν ούτε να αξιολογηθούν με βάση την Αγία Γραφή, θέτοντας σε κίνδυνο την πνευματική ακεραιότητα της κοινότητας.

 

Ένα από τα βασικά επιχειρήματα των επικριτών του είναι η επίκληση της αρχής της τάξεως στη λατρεία, όπως διατυπώνεται στην Α΄ προς Κορινθίους 14,40: «πάντα ευσχημόνως και κατά τάξιν γινέσθω». Σύμφωνα με αυτή την προσέγγιση, οι εκδηλώσεις που χαρακτηρίζονται από απώλεια ελέγχου και αταξία δεν μπορούν να αποδοθούν στο Άγιο Πνεύμα, το οποίο θεωρείται πηγή ειρήνης και τάξεως.

 

Επιπλέον, οι Κλασικοί Πεντηκοστιανοί εκφράζουν ανησυχία για τον κίνδυνο πνευματικής πλάνης ή ψυχολογικής υποβολής. Από αυτή την οπτική, το «ιερό γέλιο» θεωρείται θεολογικά αβάσιμο και δυνητικά επικίνδυνο για ορθή πνευματική ζωή.

 

δ) Ορθόδοξη θεώρηση

 

Με βάση την ορθόδοξη πατερική παράδοση, είναι όχι απλώς εύλογο αλλά αναπόφευκτο να διαπιστωθεί ότι σε τέτοιου είδους εκδηλώσεις —όπου κυριαρχεί η σωματική ακαταστασία και η ψυχολογική διέγερση— το Άγιο Πνεύμα δεν είναι παρόν. Οι Πατέρες της Εκκλησίας είναι απολύτως ξεκάθαροι: το Άγιο Πνεύμα δεν ενεργεί μέσα από θορυβώδεις εκδηλώσεις, ανεξέλεγκτες κινήσεις, υστερικές εκρήξεις ή καταστάσεις που καταργούν τη νηφαλιότητα και τη σωφροσύνη του ανθρώπου.

 

Η παρουσία και οι καρποί του Αγίου Πνεύματος (Γαλ. 5,22) δεν έχουν καμία σχέση με φαινόμενα που εκφράζουν μαζική εκστατική υποβολή ή αποτελούν εκδηλώσεις δαιμονοπληξίας. Οι ιεροί Πατέρες, ως οι αυθεντικοί χειραγωγοί στην αληθινή κατά Χριστόν ζωή, τονίζουν ότι κάθε εκδήλωση που καταργεί την ελευθερία του ανθρώπου, που θολώνει τον νου, που διεγείρει τα πάθη ή που προκαλεί σύγχυση, δεν προέρχεται από τον Θεό. 

 

πηγή 

Ο Πούτιν Βαδίζει στον Ολέθριο Δρόμο προς τον Αρμαγεδδώνα

Γράφει ο Πολ Κρεγκ Ρόμπερτς 

 

Εδώ και αρκετό καιρό παρακολουθώ προσεκτικά τον Τζον Χέλμερ να καταλήγει στο συμπέρασμα ότι η συνεχώς διευρυνόμενη, ατελείωτη «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» του Πούτιν δεν λειτουργούσε ούτε για τον Πούτιν, ούτε για τη Ρωσία, ούτε για την Ευρώπη και, κατ’ επέκταση, για τις ΗΠΑ. Για όσους από εσάς ενδιαφέρεστε αρκετά, ορίστε η τελευταία ανάρτηση του Χέλμερ: https://johnhelmer.net/the-war-to-end-all-wars-against-russia-isnt-ending/ 

 

Ο Πούτιν προσπαθεί να καβαλήσει δύο άλογα. Το ένα άλογο αποτελείται από τον Υπουργό Οικονομικών Άντον Σιλουάνοφ, την διοικητή της κεντρικής τράπεζας Ελβίρα Ναμπιουλίνα και τον πράκτορα των ολιγαρχών Κίριλ Ντμίτριεφ, ο οποίος έχει αποσπάσει τον έλεγχο των ουκρανικών «ειρηνευτικών συνομιλιών» από το Ρωσικό Υπουργείο Εξωτερικών και τις ρωσικές μυστικές υπηρεσίες και τον στρατό. Για τον Ντμίτριεφ και τους ολιγάρχες που προφανώς εκπροσωπεί, το να βγάλουν χρήματα είναι η μόνη τους έγνοια & ανησυχία. Αυτή η φατρία λέει στον Πούτιν ότι πρέπει να εγκαταλείψει την «ειδική στρατιωτική του επιχείρηση» ή να κηρύξει Γενική Επιστράτευση και να αυξήσει τους φόρους, βυθίζοντας έτσι περαιτέρω την οικονομία της Ρωσίας.

 

Το άλλο άλογο αποτελείται από το Ρωσικό γενικό επιτελείο και τον επικεφαλής των στρατιωτικών πληροφοριών, Ναύαρχο Ιγκόρ Κοστιούκοφ. Αυτή η ομάδα λέει στον Πούτιν ότι αν ο Πούτιν απλώς απομακρυνόταν από τον χειρισμό των στρατιωτικών υποθέσεων, και τους δίνει το ελεύθερο, θα έφερναν γρήγορα τη σύγκρουση σε νικηφόρο τέλος.

 

Τι έκανε λοιπόν ο Πούτιν; Αποφάσισε να καβαλήσει και τα δύο άλογα με ίσες μισές μερίδες για το καθένα.

 

Ο Χέλμερ πιστεύει όπως εγώ και ο Γκίλμπερτ Ντόκτοροου ότι τα στρατηγικά λάθη του Πούτιν οδηγούν άμεσα σε έναν ευρύτερο ευρωπαϊκό πόλεμο. Οι ευρωπαϊκές χώρες κατασκευάζουν τώρα με την Ουκρανία εργοστάσια παραγωγής μη επανδρωμένων αεροσκαφών μεγάλης εμβέλειας, ισχυρά όπλα με τα οποία θα μπορούν να χτυπήσουν βαθιά μέσα στη Ρωσία, μεταφέροντας έτσι την αναποτελεσματική & παράλογη «ειδική στρατιωτική επιχείρηση» του Πούτιν στον ρωσικό πληθυσμό, σε ενεργειακές εγκαταστάσεις, σε αεροδρόμια, σε εργοστάσια, σε σχολεία και σε κατοικίες. Με άλλα λόγια, αυτά τα drones θα προκαλέσουν σοβαρές καταστροφές & πολλά θύματα μεταξύ του αμάχου πληθυσμού και διαταραχές στην κανονική κοινωνική ζωή. Και όλα αυτά μακριά από το πεδίο της μάχης στην Ουκρανία.

 

Πριν από αρκετά χρόνια, ο Μάικλ Χάντσον και εγώ επισημάναμε ότι ο Διευθυντής της κεντρικής τράπεζας του Πούτιν παρεμπόδιζε την ικανότητα της Ρωσίας να αντιμετωπίσει τις κυρώσεις των ΗΠΑ και να υποστηρίξει τόσο τη ρωσική οικονομία όσο και τη σύγκρουση με τη Δύση στην Ουκρανία. Το άρθρο μας μεταφράστηκε και δημοσιεύθηκε στη Ρωσία. Το Κρεμλίνο αγνόησε την ανάλυσή μας και η Ελβίρα Ναμπιουλίνα, την οποία θεωρώ de facto Αμερικανίδα πράκτορα, παραμένει στη θέση της, στραγγαλίζοντας την οικονομική ανάπτυξη της Ρωσίας και ασκώντας πιέσεις κατά της πολεμικής προσπάθειας.

 

Ο Κίριλ Ντμίτριεφ, ο πράκτορας των Ρώσων ολιγαρχών που έχει πάρει τη θέση του ρωσικού Υπουργείου Εξωτερικών και του ρωσικού στρατού στις «ειρηνευτικές διαπραγματεύσεις», συμβουλεύει τον Πούτιν να εγκαταλείψει τον πόλεμο και να κάνει ειρήνη ακόμη και με τους όρους του εχθρού. Ο σκοπός του είναι να βγάλει χρήματα.

 

Η διευθύντρια της κεντρικής τράπεζας της Ρωσίας λέει στον Πούτιν ότι τα επιτόκια του 20% που σκοτώνουν τις επιχειρήσεις προς όφελος των μονοπωλίων των ολιγαρχών, είναι απαραίτητα για την προστασία της Ρωσίας από τις κυρώσεις των ΗΠΑ. Αν ο Πούτιν σταματούσε τον πόλεμο και έκανε ειρήνη, θα μπορούσε να μειώσει τα επιτόκια.

 

Ο Πούτιν, δυστυχώς, δεν γνωρίζει αρκετά για κανένα από τα δύο θέματα ώστε να ξέρει τι είναι σωστό. Έτσι προσπαθεί να καβαλήσει δύο άλογα. Καβαλάει ένα ωχρό άλογο προς τον Αρμαγεδδώνα και ο κόσμος τον ακολουθεί.

 

Μπορεί η Ρωσία να επιβιώσει από τον τσιγκούνη Πούτιν μέχρι το φθινόπωρο, όταν οι ψηφοφόροι θα έχουν την ευκαιρία να απομακρύνουν το κόμμα του Πούτιν από την εξουσία;

 

Χθες, για δεύτερη φορά, ουκρανικά μη επανδρωμένα αεροσκάφη επιτέθηκαν στην Αγία Πετρούπολη, ενώ στη Ρωσία διεξαγόταν το Διεθνές Οικονομικό Φόρουμ, στο οποίο συμμετείχαν συμμετέχοντες από 130 χώρες. Το αεροδρόμιο της Αγίας Πετρούπολης έκλεισε σε απάντηση στην επίθεση.

 

Ποια ήταν η απάντηση του Πούτιν; Επέκρινε τον τόνο του μηνύματος του Ζελένσκι σχετικά με την επίσκεψη από μη επανδρωμένα αεροσκάφη ως «ακατάλληλο».

 

Μάρτυρες από 130 χώρες έγιναν μάρτυρες της στρατιωτικής αδυναμίας της Ρωσίας.

 

paulcraigroberts.org

πηγή

Η ενσυνείδητη τουρκοποίηση της Κερύνειας με τον διζωνικό χάρτη…

Γράφει η Φανούλα Αργυρού

 

Πλησιάζει σε λίγες εβδομάδες ακόμα μια μαύρη επέτειος των τραγικών ημερών του καλοκαιριού του 1974 με το πραξικόπημα και τις δύο βάρβαρες τουρκικές εισβολές. Όταν ξεκίνησε και η ενσυνείδητη - από τις τραγικές φιγούρες/ηγεσίες στην Κυπριακή Δημοκρατία - αδίστακτη κοροϊδία των Κερυνειωτών, εκμεταλλευόμενοι για χρόνια στα μπαλκόνια και προεκλογικές συνάξεις το σύνθημα «Τα σύνορά μας είναι στην Κερύνεια». 

 

Στις 22.12.2016 έγραψα το άρθρο «Τα σύνορά μας ποτέ δεν ήταν στην Κερύνεια».

https://www.sigmalive.com/simerini/politics/390324/ta-synora-mas-pote-den-isan-stin-keryneia

 

Η Κερύνεια ήταν το πρώτο θύμα της παράδοσης. Με την ενσυνείδητη και αδίστακτη κοροϊδία των εκτοπισμένων Κερυνειωτών απ’ όλους τους κομματικούς ηγέτες υποστηρικτές της βρετανο-τουρκικής δικοινοτικής διζωνικής ομοσπονδίας. Ξεκινώντας από τους Γλαύκο Κληρίδη, ΑΚΕΛ, Αρχιεπίσκοπο Μακάριο και λοιπούς, εξαιρουμένου του Σπύρου Κυπριανού (Η Άντζελα Γκίλον του Φόρεϊν Όφις επιβεβαίωσε το 1983 ότι ο Σπ. Κυπριανού ΔΕΝ ΕΙΧΕ ΔΕΧΘΕΙ τη ΔΔΟ).

 

Έγραψα, τότε, μεταξύ άλλων: «Όταν δόθηκε ο διζωνικός χάρτης από τον Τ. Παπαδόπουλο στους Τούρκους στη Βιέννη, στις 31.3.1977 - ο οποίος (χάρτης) σχεδιάστηκε με απόφαση του Προέδρου Μακαρίου (με διαφωνούντες τότε τους Βάσο Λυσσαρίδη και Σπύρο Κυπριανού) και ο οποίος ήταν έτοιμος στο συρτάρι του Μακαρίου όταν τον επισκέφθηκε ο Κλαρκ Κλίφορντ στις 23.2.1977, αποκάλυψη από τον Νέλσον Λέτσκι προς Βρετανούς - έγραψαν οι Βρετανοί στο Φόρεϊν Όφις για το τι πράγματι σήμαινε ο χάρτης εκείνος (τηλεγράφημα 16/4/1977 προς Αθήνα, Λευκωσία, Ουάσιγκτον, Βόνη, Παρίσι και βρετανική αντιπροσωπία στο ΝΑΤΟ):

 

«We noted the courageous and statesmanlike action of Archbishop Makarios in tabling a map, subsequently published, which made clear to his people the political reality that at least 50.000 refugees could not expect to return to their homes…».

 

Μετάφραση -«Σημειώσαμε τη θαρραλέα, οξυδερκή ενέργεια του Αρχιεπισκόπου Μακαρίου να δώσει χάρτη, που στη συνέχεια δημοσιεύθηκε, ο οποίος ξεκαθάρισε στον λαό του την πολιτική πραγματικότητα ότι τουλάχιστον 50.000 πρόσφυγες δεν πρέπει να αναμένουν να επιστρέψουν στα σπίτια τους…».

 

Οι κατευθυντήριες

 

Σε 8σέλιδη, δε, αναθεώρηση της κατάστασης στην Κύπρο τον Ιούνιο του 1977 έγραψαν τόσο για τις 4 κατευθυντήριες της 12ης Φεβρουαρίου 1977 όσο και για τον χάρτη (σε μετάφραση):

 

«Η συνάντηση της 12ης Φεβρουαρίου 1977 ήταν σκηνοθετημένη ν’ αδυνατίσει το γενικό αίσθημα αισιοδοξίας. Κατευθυνόμενοι από τον Δρα Βαλντχάιμ, οι Μακάριος και Ντενκτάς συμφώνησαν σε γραπτές κατευθυντήριες για τους δύο διαπραγματευτές τους και έθεσαν ημερομηνία την 31η Μαρτίου στη Βιέννη, για σειρά ανταλλαγών ουσιαστικών απόψεων σε διαπραγματευτικό επίπεδο…

 

»Οι Ελληνοκύπριοι έδωσαν χάρτη (31.3.1977 στη Βιέννη) που περιελάμβανε μόνον το 20% της Δημοκρατίας (όπως γνωστοποιήθηκε, αποτελούσε την αρχική τους προσφορά - initial bid). Όμως, μόνο και μόνο η δημοσίευση ενός χάρτη, που το μόνο που υπονοούσε είναι ότι πολλοί Ελληνοκύπριοι -εκείνοι της περιοχής Κερύνειας και Λευκονοίκου- ποτέ δεν θα επιστρέψουν στα σπίτια τους, αντιπροσωπεύει μια πράξη μεγάλου πολιτικού θάρρους…».

 

«What is more, even to publish a map, whose clear implication was that many Greek Cypriots -those of the Kyrenia district and Lefkoniko- would never return to their homes, represented an act of considerable political courage…».

 

Πάμε τώρα λίγο πιο πίσω στον χρόνο...

 

Στις 21 Φεβρουαρίου 1975 οι Βρετανοί επιβεβαίωσαν το τουρκικό ξεκίνημα μεγάλης κλίμακας εποικισμού και έγραφαν ότι η ελληνική πλευρά δεν πρέπει πλέον να αναμένει επιστροφή εδαφικού, καθώς εποικιζόταν η Μόρφου και πέριξ περιοχή και το ίδιο και η νέα πόλη της Αμμοχώστου…

 

Οι επιμένοντες να επιστρέψουν «ταραχοποιοί»!

 

Στις 22 Αυγούστου 1975 έγραφαν οι Βρετανοί ότι ο Μακάριος θα δεχόταν η τουρκική ζώνη να είναι στα 25% (ήταν τότε που ο Μακάριος είχε ήδη ενημερώσει Βρετανούς και Αμερικανούς ότι δεχόταν την ΔΔΟ αλλά δεν θα το έλεγε δημόσια), γνώριζε ότι θα δίχαζε την ελληνο-κυπριακή γνώμη αλλά πίστευε η πλειοψηφία θα το δεχόταν… Ο δε Κληρίδης υπολόγιζε περίπου 80.000-90.000 πρόσφυγες να γύριζαν στις περιοχές που θα επέστρεφαν οι Τούρκοι… με την ελπίδα ότι άλλες 40.000 ή περίπου εκεί κοντά ίσως να είχαν την ευκαιρία να επιστρέψουν στον βορρά πίσω από τις τουρκικές γραμμές, αφήνοντας έναν όγκο επιμενόντων ταραχοποιών (obstreperous) του ύψους των 50.000 ή πλησίον (ειδικά τους Κερυνειώτες) αλλά εν πάση περιπτώσει ελεγχομένων για επανεγκατάσταση στον νότο…

 

Στατιστικά στοιχεία ιδιοκτησίας

 

Τον Αύγουστο του 1975 το Κτηματολόγιο στη Λευκωσία δημοσίευσε στοιχεία για τα πραγματικά ποσοστά ιδιοκτησίας γης σ’ όλη την Κύπρο.

 

«Τα πραγματικά και αδιαμφισβήτητα γεγονότα είναι ότι η τουρκοκυπριακή ιδιοκτησία γης είναι 12,3% σ’ όλη την Κύπρο, η δε ελληνοκυπριακή ιδιοκτησία είναι 61% και το 26,7% δεν ανήκει σε ιδιώτες... Οποιεσδήποτε διεκδικήσεις ή ισχυρισμοί από τους Τούρκους για μεγαλύτερο ποσοστό γης δεν μπορεί να υποστηριχτούν με κανέναν τρόπο, εκτός και αν οι Τούρκοι πετάξουν όλες τις προσποιήσεις τους και πουν καθαρά ότι ο τουρκικός στρατός εισέβαλε στην Κύπρο με μοναδικό στόχο να ενώσει τα κατεχόμενα με την Τουρκία και να επεκτείνει τα τουρκικά εδάφη...

 

Ποσοστά Κερύνειας και Αμμοχώστου

 

»Η τουρκική ιδιοκτησία στην περιοχή Κερύνειας ήταν στο ύψος του 12,7% και στην Αμμόχωστο 12,2%....».

 

Η βρετανική Υπ. Αρμοστεία στη Λευκωσία έστειλε τη στατιστική στην υπεύθυνη για τους σχεδιασμούς λύσεων για το Κυπριακό, δίδα Μοφ Φόρτ του Νοτίου Τμήματος Ευρώπης στο Φόρεϊν Όφις. Με τη σημείωση ότι το Κτηματολόγιο της Κ.Δ. είναι εγκυρότατο και διατηρεί πρώτης τάξεως στοιχεία (Εξάλλου οι ίδιοι το είχαν δημιουργήσει το 1909 και τελειώσει το 1929).

 

Τα σύνορά μας ουδέποτε ήταν στην Κερύνεια από το 1974 και μετά, αλλά μόνο για παραπλάνηση του λαού απ’ όλους και για αδίστακτη ψηφοθηρία μέχρι σήμερα.

 

Δεν ξεχνούμε ότι ο Τ. Παπαδόπουλος, κατ’ ιδίαν ομολογία, κατά τον σχεδιασμό τού περιβόητου διζωνικού τους χάρτη, μονομερώς άφησε έξω από την τουρκική ζώνη το χωριό του την Άσσια, ενώ άφησαν στους Τούρκους και το αεροδρόμιο της Τύμπου…

 

Με τον διζωνικό τους χάρτη ενσυνείδητα τουρκοποίησαν την Κερύνεια και την πέριξ περιοχή (εκτός Άσσιας!), για να χαρακτηριστεί η πράξη τους από τους ηθικούς αυτουργούς «πράξη μεγάλου πολιτικού θάρρους»…

 

*Ερευνήτρια/δημοσιογράφος

 

πηγή 

Μᾶλλον τούς «ρίξανε» στό payroll…

Γράφει ο Νεκτάριος Δαπέργολας

 

Εἰλικρινά πάντως ἀπορῶ μέ ὅσους σοκαρίστηκαν ἤ θύμωσαν μέ τήν πρόσφατη ἀνακοίνωση γιά τίς μισθολογικές αὐξήσεις τῶν μητροπολιτῶν. Στήν πραγματικότητα τά ποσά πού γράφτηκαν εἶναι ἀπειροελάχιστα σέ σύγκριση μέ τίς ὑπηρεσίες πού προσέφεραν (καί συνεχίζουν νά προσφέρουν) στήν συντριπτική τους πλειονότητα οἱ λεγάμενοι στό καθεστώς. 

 

Θυμηθεῖτε τήν στάση τους στά χρόνια τῆς ψευτοπανδημίας (μέ τά μπόλια, τούς κλειδαμπαρωμένους ναούς, τά ὑγειονομικά συνοδικά παλιόχαρτα καί τήν διήμερη Ἀνάσταση), θυμηθεῖτε τί εἶπαν (ἤ γιά τήν ἀκρίβεια τί ΔΕΝ εἶπαν) γιά τήν προδοσία τῆς Μακεδονίας καί τό συνολικό ἐν ἐξελίξει ξεπούλημα τῆς πατρίδας, θυμηθεῖτε τήν ἄθλια στάση τους ὅταν ψηφίζονταν οἱ σοδομονόμοι καί οἱ υἱοθεσίες παιδιῶν, θυμηθεῖτε τί διακηρύσσουν ἀπό ἄμβωνος γιά τίς νέες ταυτότητες καί τόν Προσωπικό Ἀριθμό, θυμηθεῖτε τήν ὁλοκληρωτική προδοσία καί οἰκουμενιστική ἅλωση τῆς Ὀρθοδοξίας πού πραγματοποιεῖται μέ τήν πλήρη εὐθύνη τους ἐδῶ καί πολλά χρόνια, σκεφτεῖτε τίς στενές σχέσεις πολλῶν ἐξ αὐτῶν μέ λέσχες καί στοές, σκεφτεῖτε καί τήν ἐξοργιστική χαμέρπεια ἀπέναντι στά πολιτικά ἀνθυποσκύβαλα τοῦ ἀντίχριστου χουντοκαθεστῶτος, μέ τά ὁποῖα χαριεντίζονται καθημερινά ἀντί νά τούς πετᾶνε κλωτσηδόν ἔξω ἀπό τίς ἐκκλησίες. 

 

Ὅταν ἡ στάση σχεδόν ὅλων αὐτῶν τῶν δῆθεν πνευματικῶν ποιμένων κυμαίνεται ἀπό τήν πλήρη καί ξεδιάντροπη στήριξη τοῦ καθεστῶτος καί τῆς νεοταξικῆς ἀτζέντας ἕως τήν ἁπλή ἀφωνία (μία ἀφωνία βεβαίως ἐπίσης ἐπαίσχυντη, γιατί ἁπλούστατα καί ὁ σιωπῶν δοκεῖ συναινεῖν) καί ἀπό τήν στιγμή πού τόσο κόσμο ἀκόμη ἐπηρεάζουν καί κρατοῦν πειθήνιο, ἀκατήχητο καί ἀποκοιμισμένο, θεωρεῖτε δηλαδή ἐσεῖς πολλά αὐτά πού τούς δίνει ὡς αὔξηση ἡ κυβερνῶσα συμμορία; Εἰλικρινά, ἐγώ τά ἀποκαλῶ ψίχουλα. Μιλᾶμε γιά μεγάλη ἀδικία δηλαδή καί πάρα πολύ χοντρό ρίξιμο! Μέ τέτοιες προσφερόμενες ὑπηρεσίες, τό payroll μᾶλλον θά ἔπρεπε νά εἶναι σέ πραγματικά δυσθεώρητα ὕψη...

Φιλοπαπικοί καί οἰκουμενιστές θέτουν σέ κίνδυνο τήν Ὀρθοδοξία.

Ἀποσπάσματα ἀπό τήν εἰσαγωγή τοῦ βιβλίου ΟΡΘΟΔΞΙΑ καί ΠΑΠΙΣΜΟΣ, τοῦ ἀρχιμανδρίτου Σπυρίδωνος Μπιλάλη, ἐκδόσεις «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ», Ἀθῆνα 2014.  

 

Ὁ παπικός θεσμός ἀποδεικνύεται ἀντιβιβλικός, ἀντιπαραδοσιακός καί ἄγνωστος εἰς τήν ζωήν καί τήν ἱστορίαν τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας.

 

Τό συνοδικόν σύστημα καί ὁ παπικός θεσμός, συγκριτικῶς μελετώμενα, παρουσιάζουν τήν μεγάλην ἐκκλησιολογικήν ἀντίθεσιν μεταξύ Ἀνατολῆς καί Δύσεως.

 

Ὅταν προδίδεται ἡ ἀλήθεια ἐν ὀνόματι τῆς ἀγάπης, τότε πᾶσα ἀπόπειρα ἑνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν καταδικάζεται ἐκ τῶν προτέρων εἰς πλῆρες ναυάγιον.

 

Ἡ ἀγάπη, ὅταν τίθεται εἰς τήν ὑπηρεσίαν τῆς σκοπιμότητος καί ὄχι τῆς ὀρθοδόξου ἀληθείας, μεταβάλλεται εἰς κακέκτυπον ἀγάπης, οὐδεμίαν σχέσιν ἔχουσα μέ τήν «καινήν ἐντολήν» τοῦ Χριστοῦ.

 

Ἡ ἀποστολή τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι μία: Νά παραμείνῃ ὁ ἀμετακίνητος δείκτης τῶν ὁρίων τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, τά ὁποῖα ἐτέθησαν ἐφάπαξ ὑπό τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῆς Ἀποστολικῆς Παραδόσεως, τῆς διαφυλαχθείσης ὑπό τῆς ὁμοφώνου μαρτυρίας τῶν οἰκουμενικῶν Συνόδων καί τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας.

 

Ὑπέρ πᾶσαν ἄλλην ἐποχήν, σήμερον, οἱ ἀμέσως ἤ ἐμμέσως θέτοντες εἰς κίνδυνον τήν Ὀρθοδοξίαν διά τῶν φιλοπαπικῶν καί οἰκουμενιστικῶν κηρυγμάτων, εἶναι ἀνάγκη νά ἀκούσουν τό αἰώνιον σάλπισμα τοῦ Ὅρου τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου: «Μετά πάσης ἀκριβείας ἐρευνήσαντες καί διασκεψάμενοι καί τῷ σκοπῷ τῆς ἀληθείας ἀκολουθήσαντες, οὐδέν ἀφαιροῦμεν, οὐδέν προστίθεμεν, ἀλλά πάντα τά τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας(*) ἀμείωτα διαφυλάττομεν... ἡμεῖς τούς θεσμούς τῶν Πατέρων φυλάττομεν· ἡμεῖς τούς προστιθέντας ἤ ἀφαιροῦντας, ἐκ τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας(**) ἀναθεματίζομεν».

-----------------------------------------

 

Ἐπεξηγηματικές σημειώσεις:

(*) «...πάντα τά τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας ἀμείωτα διαφυλάττομεν». Δηλαδή, ὅσα ἔχουν ὁρισθεῖ ἀπό τίς Οἰκουμενικές Συνόδους καί τούς Ἁγίους Πατέρες σχετικά μέ τήν Μία , Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, τά διατηροῦμε ἀναλλοίωτα, ὅπως μᾶς παραδόθηκαν.

(**) «ἐκ τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας ἀναθεματίζομεν». Δηλαδή, τούς αἱρετικούς τούς βγάζουμε ἔξω ἀπό τήν Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία. Δέν τούς θεωροῦμε μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ἕως ὅτου ἀναγνωρίσουν τήν πλάνη τους καί μετανοήσουν εἰλικρινῶς.

 

Ἐπιμέλεια ἀντιγραφῆς

Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

Ο άγνωστος πόλεμος και η Αριστερά

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 

Προ ημερών απεβίωσε ο συμπαθέστατος ως άνθρωπος και καλός ηθοποιός Άγγελος Αντωνόπουλος σε ηλικία 94 ετών. Διακριτικός στη ζωή, διακριτικός και στην κατά το Ορθόδοξο δόγμα κηδεία του και στον ενταφιασμό του. Έγινε γνωστός και αγαπητός στους Έλληνες από την τηλεοπτική σειρά «Άγνωστος Πόλεμος», όπου πρωταγωνιστούσε ως συνταγματάρχης Βαρτάνης. Το σίριαλ ήταν ένας έπαινος για τον στρατό κατά τον Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο, αλλά εμμέσως δημιουργούσε θετική εικόνα προς τους επίορκους αξιωματικούς, που στις 21 Απριλίου 1967 κατέλαβαν την εξουσία και επέβαλαν δικτατορία. Το σίριαλ παίχθηκε σε 226 επεισόδια κατά τα έτη 1971 – 1974 και είχε τεράστια τηλεθέαση. Το ποσοστό της έφτασε στο απλησίαστο έκτοτε ρεκόρ του 83%. Μερικοί το αναβίβασαν και στο 90%...Το γεγονός είναι πως τότε στις πόλεις οι δρόμοι ερήμωναν όταν παιζόταν το επεισόδιο του «Αγνώστου Πολέμου», στα δε χωριά, όπου οι τηλεοπτικοί δέκτες ήσαν λίγοι, οι κάτοικοι συνωστίζονταν κυρίως στα καφενεία για να δουν τον Βαρτάνη και τους άλλους τηλεοπτικούς ήρωες…Ο Άγγελος Αντωνόπουλος θυμόταν ότι αν σε κάποιο χωριό δεν έφτανε το τηλεοπτικό σήμα οι κάτοικοι έπαιρναν λεωφορεία για να πάνε σε γειτονικό χωριό και να δουν το σίριαλ.

 

Ο καιρός πέρασε, έπεσε η δικτατορία, ήρθε η δημοκρατία και άρχισαν οι συγκεντρώσεις των Κομμάτων, με τη νομιμοποίηση και του ΚΚΕ. Σε συγκεντρώσεις της Αριστεράς μεταξύ όσων εκφωνούσαν τα συνθήματα ήταν και ο Άγγελος Αντωνόπουλος. Ο ίδιος είπε ότι ήταν Χριστιανός και Αριστερός. Για το ότι έπαιξε σε σίριαλ που ευνοούσε την προπαγάνδα της δικτατορίας ο ίδιος σε συνέντευξή το δικαιολόγησε λέγοντας: «Στη μεταπολίτευση κάποιοι με κατηγόρησαν… Εγώ δεν είχα ενοχές. Ήταν το έπος του ελληνοαλβανικού πολέμου, γιατί να μην το παίξω;».

 

Ο άνθρωπος έτσι αισθάνθηκε, έτσι και κατά συνείδηση έπραξε. Η Αριστερά, στη μεγάλη της πλειονοψηφία, σιώπησε στο θέμα. Δεν τον κατηγόρησε για τα πολλά χρήματα που απέκτησε, ούτε για την δημοτικότητα του, η οποία από το επί δικτατορίας σίριαλ έφθασε στα ύψη. Κατά τον ίδιο χρόνο η ίδια Αριστερά αναζητούσε κάποιον συντηρητικό καθηγητή πανεπιστημίου, ή άλλο πρόσωπο, που ως λαϊκό δικαστήριο ιακωβίνων, τον έκρινε ως συνεργασθέντα με την δικτατορία και τον καταδίκαζε στον δια της λαϊκής χλεύης ηθικό θάνατό του…

 

Το ίδιο με τον Αντωνόπουλο συνέβη με τον ηθοποιό Κώστα Καζάκο. Με την εκλεκτή σύζυγό του Τζένη Καρέζη, που έγραψε και το σενάριο, το 1973, επί δικτατορίας, πρωταγωνίστησαν στην τηλεοπτική σειρά «Μαρίνα Αυγέρη», που επίσης ήταν θετική για τον Στρατό και έτσι θεωρήθηκε ότι εξυπηρετούσε την εικόνα των επίορκων αξιωματικών. Επίσης ο Κων. Καζάκος επί δικτατορίας πρωταγωνίστησε σε εθνικού περιεχομένου κινηματογραφικές ταινίες, που είχαν σχέση με τις Ένοπλες Δυνάμεις. Μετά τη Μεταπολίτευση κατέστη στέλεχος του ΚΚΕ και εξελέγη βουλευτής επικρατείας του... Το ότι πρωταγωνίστησε σε φιλμ και σε σίριαλ επί δικτατορίας η αριστερή ιντελιγκέντσια το υποβάθμισε έως και το παρασιώπησε. Αντιθέτως ανάδειξε έωλα αντεπιχειρήματα, ότι η σειρά «Μαρίνα Αυγέρη» κάποια στιγμή, στο τέλος της, κόπηκε από τη δικτατορία και ότι ο Καζάκος έπαιξε στο θέατρο έργο που ενόχλησε τη δικτατορία και η Ασφάλεια τον ταλαιπώρησε στη συνέχεια…

 

Αντιθέτως προς την εύνοια προς επωνύμους της, που εργάστηκαν και έβγαλαν χρήματα επί δικτατορίας, η Αριστερά έδειξε, μεταξύ των άλλων, μια απάνθρωπη ιδεολογική εμπάθεια προς τον μακαριστό Αρχιεπίσκοπο Χριστόδουλο, ο οποίος ούτε κατά διάνοια συνεργάστηκε με τους επίορκους αξιωματικούς. Με πρωταγωνιστές Αριστερούς και δήθεν Αριστερούς υπεύθυνους σε ΜΜΕ (εφημερίδες, εκπομπές σε τηλεοπτικούς και σε ραδιοφωνικούς σταθμούς) επιδίωκαν να μειώσουν την δημοτικότητά και την διείσδυση στον λαό του μακαριστού Αρχιεπισκόπου, με το να του κολλήσουν τη ρετσινιά του «χουντικού».... Επειδή ουδένα στοιχείο μπορούσαν να βρουν οι εμπαθείς αριστεροί ιδεολογικοί καθοδηγητές, βρήκαν (!!!) φωτογραφίες που, ως Γραμματεύς της Ιεράς Συνόδου, ήταν στην αρμόζουσα για την εργασία του θέση στη Μητρόπολη των Αθηνών σε τελετή, που ήσαν και οι δικτάτορες… Ούτε μίλησε μαζί τους, ούτε συνεργάσθηκε, ούτε εμμέσως ή αμέσως τους υποστήριξε… Όμως ήταν το «ισχυρό» επιχείρημα των αριστερών προπαγανδιστών, που είχαν την του φανατικού ιδεολόγου εντύπωση πως απευθύνονται σε Έλληνες πολίτες χαχόλους, που εύκολα θα τους έπειθαν…

 

Το άλλο, που προβλήθηκε έντονα από την κομματική εφημερίδα της Αριστεράς και «προοδευτικούς κύκλους», ήταν το ότι ο τότε Αρχιμανδρίτης Χριστόδουλος Παρασκευαΐδης «δεν έκανε αντίσταση, αλλά διάβαζε». Στην πραγματικότητα ετοίμαζε την διδακτορική του διατριβή, έπαιρνε, μετά το πτυχίο της Νομικής, αυτό της Θεολογικής Σχολής και εργαζόταν το πρωί στη Σύνοδο και το απόγευμα εκκλησιαστικά, πνευματικά, ιεραποστολικά και κοινωνικά στην ενορία του, στην Παναγίτσα του Παλ. Φαλήρου, και σε ορφανοτροφείο στο Παγκράτι, όπου 33 παιδιά από την Επαρχία, με την ευθύνη των τότε αρχιμανδριτών Καλλινίκου Καρούσου (μετά Μητροπολίτου Πειραιώς), Αμβροσίου Λενή (μετά Μητροπολίτου Καλαβρύτων και Αιγιαλείας) και του ιδίου προχώρησαν στα γράμματα και από το χριστιανικό αυτό φυτώριο αναδείχθηκαν κληρικοί, καλλιτέχνες, δικαστικοί, επιτηδευματίες, θεολόγοι, γιατροί, όλοι καλοί χριστιανοί οικογενειάρχες.

 

Σημειώνεται ότι στελέχη της Αριστεράς επί διδακτορίας πήγαν, για την ασφάλειά τους, στο εξωτερικό, όπου εκ του ασφαλούς έκαμαν τον «αγώνα» τους και παράλληλα «διάβασαν», σπούδασαν, και επέστρεψαν στην Ελλάδα, ως «προοδευτικοί» για να εκλεγούν καθηγητές σε πανεπιστήμια και πολυτεχνεία της χώρας… Και μετά να προωθηθούν σε υπουργικούς θώκους… Αυτοί δεν κατηγορήθηκαν ποτέ ούτε κλήθηκαν να απολογηθούν, ότι κοίταξαν το μέλλον τους, αφήνοντας την Πατρίδα στην τύχη της… Κάποτε πρέπει να γίνει μια επιστημονική έρευνα, με θέμα τις βιογραφίες των επί δικτατορίας αντιστασιακών, ώστε να ξεχωρίσουν αυτοί που έκαμαν πραγματική αντίσταση με αυτούς που εκμεταλλεύθηκαν την υποτιθέμενη ή πραγματική αντιστασιακή τους δράση κερδίζοντας με καθόλου αξιοκρατικούς τρόπους θέσεις, χρήματα και βίλες σε πολυτελή προάστεια…

 

Υπήρξαν πολίτες συντηρητικοί και φιλελεύθεροι δημοκράτες, που προτίμησαν να κλείσουν την εφημερίδα ή/και την επιχείρησή τους, από το να υπηρετήσουν την δικτατορία. Επίσης υπήρξαν ήρωες δημοκράτες στρατιωτικοί και πολίτες, με πρώτους τον εθνομάρτυρα ταγματάρχη Σπύρο Μουστακλή και τον Αλέκο Παναγούλη, που επιχείρησαν να ανατρέψουν την δικτατορία και υπέφεραν έως θανάτου από τους επαγγελματίες απάνθρωπους βασανιστές της. Όλοι αυτοί έχουν πέσει στη λήθη των «δημοκρατών» της Αριστεράς, «δημοκρατών», στους οποίους, εδώ και μερικά χρόνια, έχουν προστεθεί και οι συνοδοιπόροι του «εκσυγχρονισμού» ακραίοι κεντρώοι γουοκιστές, ήτοι οι λίγοι σύγχρονοι μηδενιστές, ηδονιστές και ατομιστές, που επιδιώκουν να επιβάλουν δια της κοσμικής ισχύος τους την εθνοκτόνα ιδεολογία τους στον ελληνικό λαό.-