Ο Ερντογάν έγινε ο πιο επιτυχημένος πραξικοπηματίας της Τουρκίας

Γράφει ο Μάικλ Ρούμπιν, Middle East Forum 

 

Στις 15 Ιουλίου 2026 συμπληρώθηκαν δέκα χρόνια από το πραξικόπημα της «Πυρκαγιάς του Ράιχσταγκ» στην Τουρκία. Αποκαλώντας το υποτιθέμενο πραξικόπημα «δώρο Θεού», ο Πρόεδρος Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν χρησιμοποίησε την υποτιθέμενη απόπειρα εκδίωξής του ως δικαιολογία για να καταστείλει τους πολιτικούς αντιπάλους, την κοινωνία των πολιτών και τη θρησκευτική ανοχή. Οι δυνάμεις του Ερντογάν συνέλαβαν περισσότερους από 300.000 ανθρώπους, φυλάκισαν περισσότερους από 100.000 και απέλυσαν περισσότερους από 150.000 από τις δουλειές τους, βάζοντάς τους σε μαύρη λίστα και, σε πολλές περιπτώσεις, ακυρώνοντας τις συντάξεις τους. 

 

Ο Ερντογάν ήταν κάποτε κορυφαίος σύμμαχος του εξόριστου Τούρκου θεολόγου Φετουλάχ Γκιουλέν, ακόμη και αν ασπάζονταν διαφορετικές ερμηνείες του Ισλάμ, με τον Ερντογάν να ευνοεί την άποψη της Μουσουλμανικής Αδελφότητας και τον Γκιουλέν να προωθεί έναν πιο παραδοσιακό Σουφισμό της Ανατολίας. Οι δύο συνωμότησαν για να διαλύσουν την κεμαλική κυριαρχία στην εξουσία και τους θεσμούς μέχρι περίπου το 2013, όταν χρόνια καταστολής και υποτιθέμενων μεταρρυθμίσεων είχαν σε μεγάλο βαθμό περιθωριοποιήσει τους παραδοσιακούς κοσμικούς της Τουρκίας.

 

Σε εκείνο το σημείο, ο Ερντογάν στράφηκε εναντίον του Γκιουλέν, επιδιώκοντας να καταστείλει το κίνημά του, τόσο επειδή αμφισβητούσε τις θρησκευτικές απόψεις του Ερντογάν όσο και επειδή ο Ερντογάν ζήλευε το οικονομικό και εμπορικό αποτύπωμα πολλών δισεκατομμυρίων δολαρίων που απολάμβαναν οι υποστηρικτές του Γκιουλέν. Αποδίδοντας στον Γκιουλέν την απόπειρα πραξικοπήματος του 2016, ο Ερντογάν θα μπορούσε να τερματίσει σχεδόν αμέσως την επιρροή των αντιπάλων του. Η απόδοση ευθυνών στον Γκιουλέν ισοδυναμούσε με λιγότερη δικαιοσύνη και περισσότερη θρασύτατη ληστεία τράπεζας.

 

Με μια απλή κίνηση, ο Ερντογάν χαρακτήρισε επίσης οποιαδήποτε σχέση με τον Γκιουλέν ως συνώνυμη με την ένταξη σε τρομοκρατική οργάνωση, πόσο μάλλον που με βάση αυτό το κριτήριο, ο ίδιος ο Ερντογάν ήταν μέλος της λεγόμενης FETO, της Τρομοκρατικής Οργάνωσης Φετουλάχ. Ενώ τα τουρκικά δικαστήρια κάποτε θα μπορούσαν να επικυρώσουν τον νόμο και να αρνηθούν στον Ερντογάν ή στους φίλους του το δικαίωμα να αναπτύξουν προστατευόμενη γη ή πάρκα, η απλή κατηγορία ότι είναι μέλος της FETO θα μπορούσε να απομακρύνει τους αντιπάλους και την αντιπολίτευση.

 

Ενώ ο Ερντογάν, οι Τούρκοι διπλωμάτες, ο τουρκικός τύπος και εκείνοι οι think tankers στην Ουάσινγκτον, που είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν την ακαδημαϊκή ακεραιότητα για την πρόσβαση, θα ασπαστούν την αφήγηση του Γκιουλέν χωρίς κριτική, το πρόβλημα είναι ότι η ιδέα ότι ο Γκιουλέν βρισκόταν πίσω από το υποτιθέμενο πραξικόπημα δεν είχε ποτέ νόημα.

 

Καταρχάς, πολλοί από τους υποτιθέμενους πραξικοπηματίες είχαν διασυνδέσεις με το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (ΑΚΡ) του Ερντογάν και όχι με τον Γκιουλέν. Το γεγονός ότι το ΑΚΡ δημιούργησε αντιφρονούντες δεν πρέπει να εκπλήσσει: Πολλοί έβλεπαν το κόμμα ως νόμιμο και απογοητεύτηκαν από την αλαζονεία του Ερντογάν, τις σπατάλες δαπάνες της συζύγου του Εμινέ και την υπεξαίρεση και τη διαφθορά των παιδιών του. Αυτό που ο Ερντογάν κάποτε χαρακτήριζε ως ένα νέο, καθαρό, δημοκρατικό κόμμα, έγινε αντ’ αυτού ένας διεφθαρμένος μηχανισμός προσωπικού πλουτισμού . Πράγματι, ο Ερντογάν δεν μπόρεσε ποτέ να εξηγήσει πώς ένα φτωχό παιδί από τη Ριζέ κατάφερε να γίνει δισεκατομμυριούχος αρκετές φορές. Η εξήγηση του Ερντογάν ότι τα ανεξήγητα χρήματά του ήρθαν ως γαμήλια δώρα δεν είναι αξιόπιστη. Σε κάθε περίπτωση, ένας υποτιθέμενος πραξικοπηματίας ήταν ο Μεχμέτ Ντισλί, στρατηγός δύο αστέρων και αδελφός του Σαμπάν Ντισλί, πρώην αντιπροέδρου του ΑΚΡ. Ίσως τα απλά μέλη του ίδιου του ΑΚΡ αξίζουν περισσότερο τη φυλακή από εκείνους των οποίων το έγκλημα ήταν να φοιτήσουν σε σχολείο Γκιουλενιστών;

 

Δεύτερον, το υποτιθέμενο πραξικόπημα φαινόταν να έχει σχεδιαστεί για να αποτύχει . Όπως σημείωσαν μάρτυρες προηγούμενων πραξικοπημάτων, οι ηγέτες των πραξικοπημάτων ανακοίνωσαν άμεσα τις πράξεις τους, είτε επρόκειτο για τον Συνταγματάρχη Αλπαρσλάν Τουρκές το 1960 είτε για τον Στρατηγό Κενάν Εβρέν το 1980. Το βράδυ της 15ης Ιουλίου 2016, ένας χαμηλόβαθμος στρατιώτης υποτίθεται ότι έδωσε σε μια παρουσιάστρια ένα κομμάτι χαρτί και της ζήτησε να το διαβάσει. Σχεδόν όλες οι τηλεοπτικές καλωδιακές ή δορυφορικές μεταδόσεις στην Τουρκία διέρχονται από εγκαταστάσεις της TURKSAT. Αντί να καταστρέψουν αυτόν τον κόμβο, οι στρατιώτες τον άφησαν στην ησυχία τους και δεν προσπάθησαν καν να διακόψουν άλλα προγράμματα. Μια παρόμοια παράλογη ενέργεια ήταν το μπλοκάρισμα μιας γέφυρας στην Κωνσταντινούπολη, αλλά όχι της άλλης. Ομοίως, σε κάθε προηγούμενο πραξικόπημα, ο ηγέτης που θα ανατρεπόταν ήταν ο πρώτος στόχος, όχι μια δεύτερη σκέψη ώρες αργότερα. Η βομβιστική επίθεση στο κοινοβούλιο δεν είχε νόημα, δεδομένου ότι ήταν νύχτα.

 

Τρίτον, η εκκαθάριση μετά το πραξικόπημα είχε σχεδιαστεί εκ των προτέρων. Γιατί αλλιώς οι λίστες συλλήψεων αμέσως μετά το πραξικόπημα θα περιλάμβαναν όσους σκοτώθηκαν σε τροχαία ατυχήματα ή σε ανάπτυξη της Τουρκίας στο Αφγανιστάν μήνες πριν; Όπως οι ηγέτες των πραξικοπημάτων του παρελθόντος, ο Ερντογάν είχε απλώς μια λίστα εχθρών.

 

Δέκα χρόνια μετά το αυτοπραξικόπημα που φαίνεται να έχει σχεδιάσει ο Ερντογάν για να εδραιώσει την εξουσία, ο Ερντογάν έχει γίνει ο πιο επιτυχημένος αυταρχικός ηγέτης της Τουρκίας.

 

Ενώ ο τουρκικός τύπος δεν είναι ελεύθερος να αναφέρει τώρα, η ιστορία θα είναι ξεκάθαρη: ο Ερντογάν είναι ο πιο επιτυχημένος πραξικοπηματίας της Τουρκίας. Ο Τουρκές προσπάθησε να παραμείνει στην εξουσία μετά την εκδίωξη του Τούρκου ηγέτη Αντνάν Μεντερές, αλλά οι συνάδελφοί του πραξικοπηματίες απέρριψαν τη φιλοδοξία του. Στόχος τους ήταν να αποτρέψουν την αντιδημοκρατική εδραίωση της εξουσίας του Μεντερές και στη συνέχεια να επιστρέψουν την Τουρκία σε πολιτική διακυβέρνηση, όχι να κατέχουν οι ίδιοι την εξουσία. Αργότερα επέστρεψε από την εξορία και βοήθησε στην ίδρυση αυτού που έγινε το Κόμμα Εθνικού Κινήματος (MHP). Εν τω μεταξύ, ο Εβρέν παρέδωσε την εξουσία πίσω στους πολίτες, αλλά έθεσε με επιτυχία υποψηφιότητα για πρόεδρος, μια θέση που εκείνη την εποχή ήταν πιο εθιμοτυπική. Αποσύρθηκε ειρηνικά, ζωγραφίζοντας σε μια μικρή πόλη στις ακτές του Αιγαίου, μέχρι που ο Ερντογάν διέταξε τη σύλληψή του σε ηλικία 95 ετών. Πέθανε στη φυλακή.

 

Η ειρωνεία είναι ότι ενώ ο Ερντογάν λέει ότι αντιτίθεται σε ένα πραξικόπημα, έχει γίνει ο πιο σημαντικός πραξικοπηματίας στην Τουρκία. Σε αντίθεση με τον Τουρκές, οι συνάδελφοί του δεν χαλιναγώγησαν τη φιλοδοξία του και, σε αντίθεση με τον Εβρέν, αρνείται να συνταξιοδοτηθεί.

 

Δέκα χρόνια μετά το αυτοπραξικόπημα που φαίνεται να έχει σχεδιάσει ο Ερντογάν για να εδραιώσει την εξουσία, ο Ερντογάν έχει γίνει ο πιο επιτυχημένος αυταρχικός ηγέτης της Τουρκίας. Ενώ δεν δείχνει καμία διάθεση να αποχωρήσει από το αξίωμα με χάρη, οι Τούρκοι θα είχαν το δικαίωμα να τον κάνουν τον νέο Εβρέν στα γεράματά του. Μερικές φορές, το καλύτερο αντίδοτο σε ένα πραξικόπημα θα ήταν ένα αντιπραξικόπημα για την αποκατάσταση της δημοκρατίας στην Τουρκία και για να σταματήσει η λεηλασία του θησαυροφυλακίου και του μέλλοντος της Τουρκίας από αυτό που ουσιαστικά έχει γίνει μια οικογένεια οργανωμένου εγκλήματος με επικεφαλής τον Ερντογάν.

 

πηγή 

ΑΓΑΠΗ ΠΡΟΣ ΤΟΥΣ ΓΟΝΕΙΣ

Γράφει ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

 

Αλέξιδος – Για τη μητέρα

 

«Πώς να αφήσω τη μητέρα μου

και να μη φροντίσω πρώτα να τη σώσω;

Όσοι γνωρίζουν καλά τα θεία

λένε πως τίποτε δεν έχει μεγαλύτερη αξία από τη μητέρα.

Γι’ αυτό και ο πρώτος σοφός

έκτισε ιερό αφιερωμένο στη Μητέρα,

χωρίς να δηλώσει ότι ήταν

μια συγκεκριμένη μητέρα.

Άφησε το όνομα ανοιχτό,

ώστε να συμβολίζει κάθε μητέρα.»

Ο Αλέξης ήταν ποιητής του 4ου αιώνα π.Χ., από τους Θουρίους της Μεγάλης Ελλάδας (Κάτω Ιταλία), και ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της Μέσης Κωμωδίας.

Ευριπίδου – Για τον πατέρα

«Τέτοιο νόμο εγώ δεν δέχομαι ποτέ.
Στη μητέρα, που με έφερε στον κόσμο,
είναι δίκαιο να δείχνω
την αγάπη μου για πάντα.
Να μη δίνω και να δείχνω

Τον πατέρα μου όμως πάντα
Πού’μαι το βλαστάρι του
Πιο πολύ τον αγαπώ
Τ’ ομολογώ μητέρα
Μην κακοκαρδίζεσαι
Με τ’ όνομα του πατέρα
Όλοι με φωνάζουνε
μως και τον πατέρα μου,

Σχολιασμός

Τα αποσπάσματα του Αλέξιδος και του Ευριπίδη προβάλλουν την αγάπη, τον σεβασμό και την ευγνωμοσύνη προς τους γονείς ως θεμελιώδεις αρετές της ανθρώπινης ζωής. Για τους αρχαίους Έλληνες η τιμή προς τους γονείς δεν ήταν μόνο οικογενειακό καθήκον, αλλά και ηθικός και θρησκευτικός νόμος, του οποίου η παράβαση επέφερε τη θεία νέμεση, που συμβολίζεται με τις Ερινύες.

Στη σύγχρονη εποχή παρατηρείται ότι ορισμένοι νέοι συμπεριφέρονται με ασέβεια προς τους γονείς τους και γενικότερα προς κάθε μορφή αυθεντίας και κοινωνικού κανόνα. Η συμπεριφορά αυτή, σε ορισμένες περιπτώσεις, μπορεί να οδηγήσει σε παραβατικές ή αντικοινωνικές πράξεις, οι οποίες έχουν συνέπειες τόσο για τους ίδιους όσο και για την κοινωνία.

Δεν πρέπει όμως να αποδίδουμε το φαινόμενο αυτό σε μία μόνο αιτία. Η υπερβολική χρήση του κινητού τηλεφώνου, των μέσων κοινωνικής δικτύωσης και της τεχνολογίας μπορεί να περιορίσει την επικοινωνία μέσα στην οικογένεια και να να αποξενώσει το παιδί από τις ηθικές αξίες . Ωστόσο, η νεανική παραβατικότητα επηρεάζεται και από πολλούς άλλους παράγοντες, όπως η κρίση της οικογένειας, η έλλειψη σωστών προτύπων, οι κοινωνικές και οικονομικές δυσκολίες, η βία που προβάλλεται ως πρότυπο και η ελλιπής καλλιέργεια του ήθους.

Το σημαντικότερο, όμως, πρόβλημα είναι η διάκριση ανάμεσα στην εκπαίδευση και την παιδεία. Η εκπαίδευση μεταδίδει γνώσεις και επαγγελματικές δεξιότητες· η παιδεία, αντίθετα, διαμορφώνει χαρακτήρα, καλλιεργεί την αγάπη, τον σεβασμό, την υπευθυνότητα, τη δικαιοσύνη και την κοινωνική αλληλεγγύη.

Γι' αυτό και το διαχρονικό μήνυμα των αρχαίων ποιητών παραμένει επίκαιρο. Η οικογένεια είναι το πρώτο σχολείο του ανθρώπου και οι γονείς οι πρώτοι δάσκαλοι της ζωής. Όταν μέσα στην οικογένεια καλλιεργούνται η αγάπη, ο διάλογος, ο σεβασμός και το παράδειγμα της αρετής, τίθενται οι βάσεις για τη δημιουργία υπεύθυνων πολιτών και μιας κοινωνίας περισσότερο δίκαιης και ανθρώπινης. (18/7/26)

Αμφικτύων Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Ένας ιερέας απαντά στην ανθελληνική προπαγάνδα και απαριθμεί τους “μεγάλους” του γένους (1814)

Είναι στην μοίρα των Ελλήνων να χρειάζονται να υπερασπίζουν την Ιστορία του Γένους τους απέναντι σε κάθε είδος διαβολές, παραποιήσεις, ψεύδη και συκοφαντίες.

 

Chrysoloras – 14/05/2025

 

Έναν χρόνο πριν γεννηθεί ο Παπαρρηγόπουλος λοιπόν… ένας Αμπελακιώτης παπάς, που λειτούργησε για πέντε χρόνια στον ελληνορθόδοξο ναό της Ελληνικής Κοινότητας της Τεργέστης, ο Αναστάσιος απο τα Αμπελάκια Θεσσαλίας, αποφασίζει οτι δεν μπορεί να μείνει άπραγος απέναντι στις διαβολές κάποιων συγκεκριμένων Ευρωπαίων συγγραφέων που δυσφημούσαν το Γένος του μέσα απο τα έργα τους. Έτσι το 1814 συγγράφει και αφιερώνει στην Κοινότητα ένα συγκλονιστικό έργο, που μας δείχνει με τον πιο εντυπωσιακό τρόπο την αυτονόητη και φυσική πεποίθηση της Συνέχειας του Γένους. 

 

Το έργο του είναι διαθέσιμο στην Ανέμη και ο τίτλος του είναι “Απολογία Ιστορικοκριτική / Συντεθείσα μεν ελληνιστί υπότινος Φιλογενούς Έλληνος Επεξεργασθείσα δε εις την κοινήν διάλεκτον των Ελλήνων, μετάτινων σημειωμάτων υπό Αναστασίου ιερέως και Οικονόμου των Αμπελακίων, Των επί των Θετταλικών Τεμπών κειμένων παρ’ ου και ιδία δαπάνη εξεδόθη χάριν των ομογενών“.

(ορθογραφία κειμένου)

“Τῇ Ἐντιμοτάτῃ, Χρησιμοτάτῃ καὶ φιλογενεστάτῃ Ἀδελφότητι τῆς ἐν Τριεστίῳ Ἐκκλησίας τοῦ Ἁγίου Νικολάου τῶν Ἀνατολικῶν Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων…

Τὸ χρέος, τὸ ὁποῖον ἔχω πρὸς τὴν ἐντιμοτάτην καὶ φιλογενῆ Ἀδελφότητα τοῦ ἡμετέρου γένους, διὰ τὴν ἀγάπην καὶ φιλοφροσύνην ἣν πρὸς ἐμὲ ἔδειξε ἐν τῷ πενταετεῖ χρόνῳ τῆς ἐφημερίας μου, μ᾽ ἐπαρακίνησε νὰ τῇ προσφέρω τοῦτῳ τὸ μικρὸν μου φιλοπόνημα, ὡς σημεῖον τῆς πρὸς αὐτὴν εὐχαριστίας μου, καὶ εὔελπις εἰμί, ὅτι θέλει τὸ δεχθῆ φιλοφρόνως, καὶ προστατεύσῃ τοῦτο γενναίως, ἀποβλέπουσα οὐχὶ εἰς ἄλλο, ἀλλ᾽ εἰς τὴν εὐχάριστον διάθεσιν τοῦ προσφέροντος· διότι εἰς ποῖον ἄλλον ἔπρεπε νὰ κάμω τὴν τούτου ἀφιέρωσιν; Οὐχὶ βεβαίως εἰς ἄλλον, παρά εἰς τὴν ἐντίμον, φιλόκαλον, καὶ εὐεργετικωτάτην ἀδελφότητα τῶν ὁμογενῶν μου, ὡς φιλογενῆ καὶ φιλόμουσον.

Τὸ παρὸν βιβλίον, ὦ ἔντιμος ἀδελφότης, μ᾽ ὅλον ὅπου ἀποβλέπει πρὸς δικαίαν ἀπολογίαν κατὰ τῶν συκοφαντιῶν, τῶν δύο ἀλλογενῶν συκοφαντῶν τοῦ γένους ἡμῶν, Κομπαγνώνη καὶ Βερθόλδυ· ἀλλ᾽ ὁ κύριος σκοπὸς ἀφορᾷ πρὸς ὠφέλειαν μᾶλλον τοῦ γένους, καὶ ἕκαστος ὅστις τὸ ἀναγνώσῃ, θέλει εὑρεῖν καρπὸν ὠφελείας εἰς αὐτό, τόσον διότι μανθάνει τὰ ὀνόματα τῶν παλαιῶν καὶ νέων σοφῶν τοῦ γένους ἡμῶν, καὶ τὰ συγγράμματα αὐτῶν, ἅπερ κατέλιπον, ὅσον καὶ διότι τὸ βιβλίον ἀναπεμπάζει εἰς τὴν μνήμην πάντα τὰ διδασκαλικὰ μαθήματα, καὶ κάμνει τὸν ἀναγνώστην νὰ γίνηται εἰδήμων πολλῶν πραγμάτων.

Τούτου χάριν, καὶ ἐγὼ ὡς φιλογενής, ἐκίνησα πάντα λίθον κατὰ τὴν παροιμίαν, διὰ νὰ ἐξέλθῃ διὰ τοῦ τύπου εἰς φῶς, πρὸς ὠφέλειαν τῶν ὁμογενῶν. Δέξου τοίνυν, ὦ ἔντιμος ἀδελφότης τῶν ἀνατολικῶν ὀρθοδόξων Ἑλλήνων, τοῦτῳ τὸ μικρὸν μου φιλοπόνημα, τὸ ὁποῖον καθ᾽ ὀφειλήν μου σοι προσφέρω, καὶ μὴ ἀποβλέψῃς εἰς τὸ μικρὸν τοῦ προσφωνήματος, ἀλλ᾽ εἰς τὴν προθυμίαν καὶ ἀγάπην τοῦ προσφέροντος, ὅστις κηρύττει ἑαυτὸν διὰ βίου ὀφειλέτην πρὸς τὴν ὑμετέραν φιλογενῆ καλοκαγαθίαν, καὶ ὑποσημειοῦται ὅλος ὅλως διάπυρος πρὸς Θεὸν εὐχέτης.

Ὁ τῆς ὑμετέρας ἐκκλησίας ἐφημέριος.
Ἀναστάσιος Ἱερεὺς Οἰκονόμος ὁ ἐξ Ἀμπελακίων Θεσσαλίας.”

Στη συνέχεια ο Αμπελακιώτης Αναστάσιος, απευθύνεται στον κύριο στόχο του έναν απο τους ξένους συγγραφείς που λοιδώρησαν μέσω των γραπτών τους τους Έλληνες, τον Ιταλό αββά Κομπανώνη (abbate Giuseppe Compagnoni):

“Ὁμιλία κατὰ τοῦ ἑλληνοκατηγόρου Ἀββᾶ

Κάποιος Ἀββᾶς (ἰταλιστὶ ἀμπάτε) ἐπονομαζόμενος Κομπανώνης, εἰς ἕνα βιβλίον του, συντεθμένον ἀπὸ ὑβριστικὰς λέξεις, ἀτιμάζει ἐχθροπαθῶς τὸ γένος τῶν Ἑλλήνων, ἀγωνιζόμενος νὰ τὸ παραστήσῃ παντῶν τῶν ἐθνῶν, κατώτερον ὁμοῦ καὶ ἀχρεῖον.

Ὁ ἐμβρόντητος οὗτος φθονερὸς Ἀββᾶς ἔφθασε γαυγίζων κατὰ τοῦ ἑλληνικοῦ γένους, ὡς ἄλλος τις Κέρβερος, νὰ λέγῃ ὅτι ὁ λαὸς τῶν Ἑλλήνων, εἶναι τὴν σήμερον ἀπόβλητος, καθάς ὁ Ἑβραϊκὸς, ὃν ὁ Κύριος διεσκόρπισεν εἰς πάντα ἄνεμον. Λέξις αὕτη κατ᾽ ἀλήθειαν, ὁποὺ περιέχει ὅλον τὸ μῖσος ἐναντιοτάτου ἐχθροῦ.

Ἀναγινώσκοντας τοιαύτας ἐχθροπαθολογίας, δὲν μοι ἐφάνη εὔλογον νὰ ἀποκριθῶ κατ᾽ εὐθεῖαν εἰς τὰ ἄρθρα τῶν μωρολογιῶν του, πρὸς ἀναίρεσιν τῶν προτάσεών του. Ὢντας ἀνάξιος, ὁ τοιοῦτος ἄνθρωπος, νὰ συναριθμῆται μετὰ τῶν πεπαιδευμένων ἀνδρῶν, ὁποῦ καὶ τὴν φήμην τοῦ Ἑλληνικοῦ Γένους, καὶ τὴν ἀναγκαίαν αὐτοῦ ὕπαρξιν γινώσκουσι σαφῶς.

Τί μοι εἶναι χρεία λοιπόν, νὰ ἐκθέσω ἀπάντησιν ἐπίπονον εἰς τὰ δύσημα ἐπιχειρήματά του; Χάνωντας καὶ τὸ ἔλαιον, καὶ τὸν κόπον κατὰ τὴν παροιμίαν; Ὅταν αὐτοὶ οἱ ἴδιοι ἐκ τῶν Λατίνων, ἄνδρες διαβεβοημένοι εἰς πᾶσαν ἐπιστήμην, ῥαπίζουσι τὰς σιαγόνας του, με τοὺς ἐπαινετοὺς λόγους πρὸς τὸ τῶν Ἑλλήνων γένος; Εἰς τὸ ὁποῖον προσφέρουσι σέβας ἀρκετόν, καὶ ὁμολογοῦσι ἀνυποκρίτως, ὅλην τὴν προκοπὴν τῶν φρονήσεων καὶ τῶν ἐπιστημῶν του, ἃ ἑαυτῶν;

Με ἐξαρκῇ λοιπόν, ἡ ἐκφώνησις τοῦ παρόντος λόγου, πρὸς συνηγορίαν ὑφανθέντος, τοῦ ἀρχαίου καὶ μεταγενεστέρου Ἑλληνικοῦ γένους, διὰ νὰ συντριφθῶσι τὰ πληκτικὰ ἐπιχειρήματα τοῦ Ἀββᾶ, καὶ νὰ καταλάβῃ ἐν ταύτῳ ὁ ἑλληνοκατήγορος εἰς ποῖον χάος τεταραγμένων γνωμῶν, καὶ ἐσφαλμένων ἰδεῶν βοῤβοκυλύεται, ἀφ᾽ οὗ στηριζόμενος εἰς ἀθεμελίωτα στηλιτεύματα, καὶ πάντη ἀνίσχυρα, φανερώνει τὸν ἑαυτὸν τοῦ ἄμουσον καὶ ἀπαίδευτον πρὸς τὰ τῆς Ἱστορίας.”

Η λίστα των συγγραφέων και ιστορικών προσωπικοτήτων του Ελληνικού Γένους είναι συγκλονιστική, για το εύρος και τις πληροφορίες που μοιράζεται με τον αναγνώστη του. Μερικά παραδείγματα:

“Ποίον γένος εὖγαλεν ἕναν Πίνδαρον, ἐκ τοῦ ὁποίου τὰ χείλη ὅσα ποιήματα ἀνέβλυζον τόσα ἄνθη ἔπιπτον ἀπὸ τὴν γλῶσσαν του, διὰ νὰ θηλάζωσιν αἱ μέλισσι τὸ γλυκὺ τῶν ἡρωϊκῶν ἐπῶν τοῦ εὐκλεεστάτου ποιητοῦ, ὅστις καὶ κορυφαῖος τῶν λυρικῶν ὠνομάσθη;

[…]

Τοὺς αὐτοὺς ἐπαίνους πρέπει νὰ ἀποδώσωμεν εἰς τὴν Ἑλλάδα, θέλοντες νὰ ὁμιλήσωμεν περὶ τῆς στρατιωτικῆς τακτικῆς καὶ ἀνδρείας τῶν ἀρχιστρατήγων Ἑλλήνων, περὶ τῶν ὁποίων διηγεῖται ἡ τῶν ἀρχαίων Ἱστορία, καὶ τῶν μεταγενεστέρων, ὅτι ἐχρημάτισαν ὑπὸ τῆς Αὐτοκρατορίας τῶν βασιλευσάντων ἐν Βυζαντίῳ, καὶ ὑποκάτων εἰς πολλὰς ἄλλας βασιλεύουσας τοῦ κόσμου, οἱ ὁποῖοι ἔδειξαν τὴν ἀνδρείαν αὐτῶν εἰς πολλὰς μάχας, καὶ ἐδοξάσθησαν ὡς νικηταὶ κατὰ πρόσωπον πολυαρίθμων στρατευμάτων τῶν μεγαλυτέρων βασιλέων τοῦ κόσμου.

Ὁμοῦ με ὅλους οὕςτινες διέλαμψαν εἰς τὰ πολεμικὰ ἔργα καὶ ἀνδρικὰ κατορθώματα, ἐπαριθμοῦνται Θεμιστοκλῆς, Ἐπαμεινώνδας, Παυσανίας, Λεωνίδας, Εὔπομπος, Πελοπίδας, Ἀλκιβιάδης, Ἀγαμέμνων, Φωκίων, Κίμων, Ἀριστείδης καὶ ἄλλοι.

Καὶ εἰς τοὺς ἀκολούθους καιροὺς ἠκούσθησαν παντοῦ οἱ θρίαμβοι τοῦ ἀνδρικωτάτου Βελισαρίου, πορθευτοῦ (ἤτοι ἀφανιστοῦ) τῶν τυράννων τῆς Δύσεως, Ἡρακλείου τῶν Περσῶν, Μαυρικίου τῶν Βουλγάρων Σλάβων, Ἀροΐτου τῶν Βισγότθων, καὶ ἄλλων πολλῶν ἡρώων, οἵτινες ἐστόλισαν τὸν ἑαυτὸν τους με θριαμβευτικοὺς στεφάνους, διὰ τὴν τύχην τοῦ πολέμου καὶ διὰ τὴν ἀνδρείαν, ἣν ἔδειξαν εἰς σκληρότατα συναπαντήματα, καὶ διὰ τὰς ἐπιτηδειοτάτας ἐφευρέσεις τῶν στρατηγημάτων, θέλουσιν εἶσθαι πάντοτε ἀξιομνημόνευτοι εἰς τοὺς φιλομαθεῖς, καὶ εἰς παράδειγμα ἐκείνων, οἵτινες θέλουσι μεταχειρίζεσθαι τὰ ἔργα τοῦ πολέμου.

Καὶ τίς θέλει εἶναι ἐκεῖνος ὁ ἔξοχος ῥήτωρ, ὅστις ἐμπιστεύεται εἰς τὴν ἰδίαν σοφίαν καὶ εὐγλωττίαν του, ὅτι δύναται νὰ μεγαλύνῃ με ἱκανὰς λέξεις τοὺς μεγαλοπρεπεῖς θριάμβους τοῦ μόνου Μακεδόνος Ἀλεξάνδρου, ὡσαύτως καὶ τὴν ἀνδρείαν τῶν στρατηγῶν του, καὶ ὅλης ἐκείνης τῆς κεραυνούσης στρατιᾶς τῶν ἀργυρασπίδων;

Τῇ ἀληθείᾳ, ὅταν ὁ Ἀλέξανδρος ἔσυρνε τὸ σπαθίον ἀπὸ τὴν θήκην, οὐχὶ σίδηρον θανάτου, οὐδὲ μάχαιραν ἐξολοθρεύσεως, ἀλλὰ τοὺς κεραυνοὺς πρὸς ἀφανισμὸν τῶν ἐχθρῶν τῆς βασιλείας του καὶ τῶν ἀντιμαχομένων αὐτῷ, οἵτινες ἀπενεκροῦντο εἰς τὴν λάμψιν τῶν ὅπλων αὐτοῦ· αἱ δὲ πατριαὶ τῶν ἐθνῶν, καὶ αὐτὴ ἡ ὑψηλοφρονοῦσα Ἑλλὰς, ἥτις κατετρόπωσεν πολλάκις τοὺς ἐναντιουμένους εἰς τὴν ἐλευθέραν αὐτῆς διοίκησιν με λαμπρὰ τρόπαια, ἐδόξαζον τὸν Μακεδόνα ὡς υἱὸν τοῦ Διός.

Συγχρόνως δὲ με ταῦτα τὰ μεγάλα ὑποκείμενα, τὰ ὁποῖα ἐξῆλθον ἐκ τῆς Ἑλλάδος, διέλαμψε σχεδὸν εἰς κάθε ἐποχήν ὁ μέγας ἀριθμὸς ἱστορικῶν καὶ συγγραφέων παλαιῶν ἀρχαιοτήτων· οἱ δὲ τούτων ἐπισημότεροι ἐχρημάτισαν, Θουκυδίδης, Ξενοφῶν, Πλοῦταρχος, Ἡρόδοτος, Ξεναγόρας, Εὐριπίδης, Αἰλιανός, Ἀσκληπιάδης, Ἀρίστων, Σχολιαστής, Σκοπᾶς, Διονύσιος Σικελιώτης, Ἀλικαρνασσεὺς, Ἀπολλόδωρος, καὶ ἄλλοι πολλοὶ ἱστοριογράφοι λίαν γνωστοὶ εἰς τὸ βασίλειον τῆς παιδείας…”

Αργότερα θα αναφερθεί και στο κύμα των Ελλήνων λογίων προς την Ιταλία, στις αρχές της Αναγέννησης:

Αὐτοὶ οἱ ἴδιοι Ἕλληνες εἰσὶν ἐκεῖνοι τέλος πάντων, οἵτινες ἐπλούτισαν τὴν Ἰταλίαν, ἀπὸ πολυτελεῖς βιβλιοθήκας, ἔξω ἀπὸ τὴν βιβλιοθήκην τοῦ προρρηθέντος Βησαρίωνος, τὴν πλήρη ἀπὸ ἐννεακόσια σώματα, καὶ περίπου, ἑλληνικὰ καὶ λατινικὰ συντεθμένα, ἣν ὁ περίφημος Κονδιλάκ, ἐφιλοδώρησεν εἰς τὴν τότε Ἀριστοκρατίαν τῶν Ἐνετῶν, ἥτις ἐξετιμήθη τριάκοντα χιλιάδας φλωρία, διὰ νὰ εὑρῶσιν οἱ Ἕλληνες, ἀφ’ οὗ φθάσωσιν εἰς Βενετίαν, μίαν ἄλλην Κωνσταντινούπολιν…”

Και ένα δείγμα από την λίστα με τους εκατοντάδες συγγραφείς και άλλες προσωπικότητες του Γένους διαχρονικά:

Αρχαία εποχή:
Ξενοφών, Σαπφώ, Θεόκριτος, Δημοσθένης, Δημήτριος ο Φαληρεύς, Αγάθων, Αρκεσίλαος, Αντίοχος ο Συρακούσιος, Αντίφων, Κράτης, Αντισθένης, Πύρρων, Αρίσταρχος, Αγήσανδρος κ.α….

Δεύτερη περίοδος:
“Περὶ Ελλήνων σοφίᾳ παιδεία τε και ἀρετῇ λαμψάντων ἐπὶ τοῖς χρόνοις τῶν Αὐτοκρατόρων Εθνικών ῥωμαίων”

Λουκιανός, Δίδυμος, Βίων, Στράβων, Πλούταρχος, Διοφάντης, Δημόναξ, Ειρηνάιος άγιος και μάρτυς της Εκκλησίας, Κλήμς ο Αλεξανδρεύς, Γρηγόριος Νεοκαισαρίας, Ωριγένης, Ευσέβιος Καισαρείας κ.α….

Τρίτη περίοδος:
“Περὶ χριστιανῶν Ελλήνων , τῶν και ῥωμαίων ὀνομαζόμενων (α) ἐκ τῆς νέας ῥώμης Κωνσταντινουπόλεως , σοφία παιδεία τε και ἀρετῇ διαλαμψάντων ἐπὶ τοῖς χρόνοις τῶν Σεβαστών Αυτοκρατόρων Βασιλευσάντων ἐν Βυζαντίω.”

Αθανάσιος ο Μέγας, Ευμένιος, Ευτρόπιος, Θεόδωρος Μοψουεστίας, Κύριλλος Αλεξανδρείας, Επιφάνιος Πατρ.Κωνσταντινουπόλεως, Ησύχιος ο γραμματικός, Ιωάννης ο Δαμασκηνός, Αγαθίας Σχολαστικός, Φώτιος, Γεώργιος Κεδρινός, Νικήτας Χωνιάτης, Νικηφόρος Γρηγοράς, Γεώργιος Γεμιστός, Γεώργιος Τραπεζούντιος, Βησσαρίων, Μάρκος Ευγενικός κ.α….

Τέταρτη περίοδος:
“Περί των τωρινών Ελλήνων ευδοκιμασάντων εν πάση παιδεία και επιστήμη, επι του αιώνος της νυν δεσποτείας των Οθωμανών”…

Εμμανούήλ Χρυσολωράς, Δούκας Κωνσταντινουπολίτης, Αργυρόπουλος, Θεόδωρος Γαζής, Μάξιμος Μαργούνιος, Ιωάννης Λάσκαρις, Κωνσταντίνος Λάσκαρις, Λέων Αλλάτιος, Αργέντης ο Χίος, Μπαλάνος εξ Ιωαννίνων, Παναγιώτης ο Χίος, Αντώνιος Κατήφορος, Ευγένιος Βούλγαρις, Αγάπιος Ιερομόναχος, Βενιαμίν ο Λέσβιος κ.α…

πηγή 

Δύση: Η αρχή της τελικής πτώσης

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 

Ο γνωστός Γάλλος λόγιος Εμμανουέλ Τοντ, συγγραφέας και του βιβλίου «Η ήττα της Δύσης» που κυκλοφορεί και στα ελληνικά (Έκδοση «Πεδίο») σε συνέντευξή που είχε δώσει στην γαλλική εφημερίδα «Λε Φιγκαρό» (13-14/1/2024, σελ. 18) μίλησε για την επερχόμενη τελική πτώση της Δύσης. Ως αιτία αυτής της εξέλιξης θεωρεί την κατάρρευση του προτεσταντισμού γενικώς και ειδικότερα, στις χώρες οι οποίες λόγω του κοσμικού πνεύματος και της «ηθικής» του αναπτύχθηκαν βιομηχανικά και οικονομικά, κάτι που περιγράφει ο Μαξ Βέμπερ στο βιβλίο του «Η προτεσταντική ηθική και το πνεύμα του καπιταλισμού». Υπενθυμίζεται ότι μεταξύ αυτών των χωρών είναι η Αγγλία, οι ΗΠΑ, η Γερμανία, και αυτές της Σκανδιναβίας. 

 

Ο προτεσταντισμός, στους τύπους, λέγεται χριστιανικός. Στην ουσία του είναι ένα σύνολο διαφόρων κοσμικών «συλλόγων», του τύπου ροταριανών, σοροπτιμιστριών κ.α., και είναι πλήρως αφομοιωμένος στη μετανεωτερικότητα και στην εγωιστική αντίληψη του κόσμου. Σημειώνεται ότι στο αναφερθέν βιβλίο του ο αγνωστικιστής Βέμπερ προέβλεψε ότι οι επιστήμονες στη Δύση θα εξελιχθούν σε «επαγγελματίες δίχως συνείδηση, σε ηδονιστές χωρίς καρδιά και αυτά τα μηδενικά θα νομίζουν ότι είναι η πεμπτουσία της επιστήμης…».

 

Για την κατάρρευση της προτεσταντικής αντίληψης στην οικονομία και στη βιομηχανία, καθώς και της λατινικής αντίληψης στην ηθική ο Τοντ θεωρεί υπεύθυνα τα πολιτικά πρόσωπα, που κατευθύνουν τις τύχες των λαών και τους ηγέτες των προτεσταντικών παραφυάδων και του ρωμαιοκαθολικισμού. Με ελάχιστη αντίδραση από τους θρησκευτικούς ηγέτες οι πολιτικές ηγεσίες μετέτρεψαν τις χώρες τους σε «κράτη ζόμπι» και τα εξελίσσουν σε «κράτη μηδέν». Πάντα κατά τον Τοντ, στα έναντι της Εκκλησίας «κράτη ζόμπι» της Δύσης η πίστη έχει εξοστρακιστεί, αλλά τα ήθη, οι αξίες και οι δυνατότητες ομαδικής υποστήριξης της πολιτισμικής κληρονομιάς επιβιώνουν, όπως επίσης ο ενταφιασμός των νεκρών. Με τις αρχές του 21ου αιώνα, πάντα στη Δύση, το «κράτος ζόμπι» μετατρέπεται σε «κράτος μηδέν» έναντι της χριστιανικής θρησκείας. Αυτό σημαίνει ότι προωθείται αντί του ενταφιασμού η γενίκευση της καύσης των νεκρών χωρίς οποιαδήποτε ιερότητα. Στην περίοδο του «κράτους ζόμπι» είχε επιβληθεί ο πολιτικός γάμος, αλλά είχε τα χαρακτηριστικά του θρησκευτικού, ετελείτο δηλαδή μεταξύ ανδρός και γυναικός. Στο «κράτος μηδέν» καθιερώνεται ο γάμος μεταξύ ομοφυλοφίλων και εισάγεται η θεωρία του φύλου, με βάση την οποία ένας άνδρας μπορεί να καταστεί γυναίκα – και το αντίστροφο, κάτι το βιολογικά και φυσιολογικά αδύνατο και με σοβαρές ψυχολογικές επιπτώσεις σε αυτόν – αυτήν, που το επιχειρεί. Και επιλέγει στη συνέντευξή του ο Τοντ: « Η ιδεολογία τρανς είναι λοιπόν. κατά την άποψή μου, ένα από τα λάβαρα αυτού του μηδενισμού, που προσδιορίζει από εδώ και πέρα τη Δύση, αυτή που την ωθεί στην καταστροφή, όχι μόνο των πραγμάτων και των ανθρώπων, αλλά της αλήθειας και της πραγματικότητας».

 

Αυτά συμβαίνουν στη Δύση. Οι Έλληνες είμαστε πολίτες με άλλη πολιτισμική παράδοση από αυτή των Άγγλων, των Γερμανών, των Γάλλων και των Ολλανδών. Οι πρόγονοί μας δίδαξαν στους λαούς της Δύσης αυτό που λέγεται δυτικός πολιτισμός και χριστιανικός τρόπος ζωής και αυτοί το κακοποίησαν, το παραποίησαν με βάση τις δικές τους αντιλήψεις και μας το επιστρέφουν για να μας το επιβάλλουν... Η κουλτούρα μας δεν στηρίζεται στον εγωισμό, στην αυτονομία από τον Θεό, στην αλαζονεία. Στηρίζεται στην αγάπη, στην πίστη, στην κοινωνία με τον Θεό και τον άνθρωπο. Η παράδοσή μας ήταν μια ζωή σκληρή, λιτή, όχι ηδονής και αφροσύνης. Όμως τα τελευταία χρόνια το κράτος μας ακολουθεί χωρίς αντιρρήσεις τις επιταγές του δυτικού ιδεολογικού κατεστημένου. Ξεπέρασε το «κράτος ζόμπι» και βρίσκεται ήδη στο «κράτος μηδέν» έναντι της Ορθοδοξίας. Επιβλήθηκε από την πολιτική ηγεσία στον κλήρο και στον λαό μας να ακολουθήσουν την μοίρα των άλλων λαών της Δύσης, χωρίς να την αποδέχονται και, φυσικά, χωρίς να την έχουν ζητήσει. Βρισκόμαστε και εμείς στην περιδίνηση της καταστροφής της Δύσης επειδή η Ελλαδική κρατική εξουσία επιβάλλει το «κράτος μηδέν» και η εκκλησιαστική ηγεσία μας τυπικώς δεν το αποδέχεται, αλλά το ανέχεται, με μία ουδετερότητα, που στην ουσία της είναι θετική προς τη μηδενιστική και ηδονιστική ιδεολογία του,

 

Στην καταστροφική αυτή, για τη Δύση και την Ελλάδα, ιδεολογία συμμετέχουν και επιστήμονες, οι οποίοι μεταφέρουν την άθεη μηδενιστική και ηδονιστική ιδεολογία τους σε επιστημονικές θεωρίες. Επιδιώκουν, οι άφρονες, δια της γνώσεως να αποδείξουν ότι δεν υπάρχει Θεός και στη θέση του βάζουν τη φύση…Παράδειγμα είναι ο μαχητικός άθεος εβραιοαμερικανός θεωρητικός φυσικός Στίβεν Γουάϊνμπεργκ (1933-2021, βραβείο Νόμπελ 1979), ο οποίος από τα στοιχειώδη σωματίδια και με ένα διανοητικό άλμα επιχείρησε την άλογη υπέρβαση του νόμου των ορίων, εισήλθε στον κόσμο της κοσμολογίας και «απεφάνθη» πως δεν υπάρχει Θεός... Ο Γιώργος Σαραντάρης, στο φιλοσοφικό του δοκίμιο «Η παρουσία του ανθρώπου» (1938), γράφει για όσους θεοποιούν τη γνώση:

 

«Η γνώση είναι η στέρεη τροφή του ηδονιστή. Ένα άτομο που η μοίρα του δεν του επιτρέπει να πιστέψει μήτε στον Θεό, μήτε στον άνθρωπο, δε μπορεί να βρει άλλην πιθανότητα απόλυτου παρά στον έξω κόσμο, παρά στη φύση».

 

Κατά τον Σαραντάρη μονάχα με τον στοχασμό του θανάτου μπορεί ο άπιστος να αντλήσει την απαραίτητη δύναμη τόσο για να φτάσει στην πίστη, όσο για να κάμει όποιο έργο διαρκείας, για να δημιουργήσει δηλαδή πολιτισμό. Πράγματι, με βάση τα όσα έχουν οι ίδιοι κοινοποιήσει, τόσο οι άθεοι επιστήμονες, όσο και οι πρακτικά υλιστές παράγοντες, που προωθούν το «κράτος μηδέν», επιχειρούν να πείσουν τους εαυτούς τους ότι δεν φοβούνται τον θάνατο, πως η ζωή είναι ανυπαρξία, ή πως το σύμπαν μαζί και η ζωή τους δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια τυχαία διακύμανση του τίποτα. Όμως και για τον κάθε άθεο παραμένει πρόβλημα ο θάνατος και δεν μπορεί να τον αγνοήσει. Ο άθεος Κυρίλοφ, στους «Δαιμονισμένους» του Ντοστογιέφσκι, θέλει να αυτοκτονήσει για να νικήσει τον φόβο του θανάτου και έτσι να αποδείξει ότι είναι ελεύθερος και ανεξάρτητος από τον Θεό και ο συνομιλητής του δεν καταλαβαίνει πώς θα είναι ελεύθερος εφόσον, κατ’ αυτόν, θα είναι πεθαμένος;

 

Η Δύση (μαζί και η Ελλάδα που σύρεται από αυτήν) πολεμώντας η ίδια τον πολιτισμό της με τον μηδενισμό και τον ηδονισμό που επιβάλλει, πυροβολεί τον εαυτό της και έτσι καθίσταται όλο και πιο αδύναμη έναντι άλλων κρατών, με διαφορετικούς πολιτισμούς. Όταν αυτά θεωρήσουν κατάλληλη τη στιγμή θα επιχειρήσουν να της επιβληθούν και τότε οι πολίτες της, που λόγω του καταναλωτικού, τρυφηλού και μαλθακού βίου τους οδεύουν ολοταχώς να μετατραπούν σε Συβαρίτες, δύσκολα θα τους αντιμετωπίσουν...-

Ο Πλάτων είχε δίκιο – Η εποχή των AI Deepfakes

Γράφει ο ΚΑΤΣΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ  

 

Στην Eswatini, μια μικρή χώρα της νότιας Αφρικής, οι αρχές αποκάλυψαν πρόσφατα μια υπόθεση που θα μπορούσε εύκολα να αποτελεί σενάριο κινηματογραφικής ταινίας. Σε ένα κτίριο λειτουργούσε ένα πλήρως εξοπλισμένο ψεύτικο αστυνομικό τμήμα της Ομοσπονδιακής Αστυνομίας της Βραζιλίας, το οποίο είχε στηθεί με τέτοια προσοχή στην λεπτομέρεια, ώστε να είναι σχεδόν αδύνατο να διακρίνει κανείς ότι επρόκειτο για απάτη. 

 

Το σκηνικό περιλάμβανε αυθεντικές στολές, επίσημες πινακίδες, γραφεία, έπιπλα και εξοπλισμό, δημιουργώντας την εικόνα μιας απολύτως νόμιμης κρατικής υπηρεσίας κατά τη διάρκεια βιντεοκλήσεων με τα υποψήφια θύματα. Η αποκάλυψη της απάτης έγινε στο πλαίσιο της μεγάλης διεθνούς επιχείρησης Operation First Light 2026 της Interpol, κατά την οποία οι αρχές της Eswatini συνέλαβαν 82 άτομα και κατέσχεσαν 240 ηλεκτρονικές συσκευές, σημαντικά ποσά σε ξένο συνάλλαγμα, καθώς και το ίδιο το ψεύτικο αστυνομικό γραφείο.

 

Σύμφωνα με τις έρευνες, οι δράστες πραγματοποιούσαν βιντεοκλήσεις παρουσιάζοντας τους εαυτούς τους ως πραγματικούς Βραζιλιάνους αστυνομικούς και, εκμεταλλευόμενοι την αξιοπιστία που δημιουργούσε το σκηνικό, εξαπατούσαν τα θύματά τους αποσπώντας μεγάλα χρηματικά ποσά.

 

Δεν πρόκειται για μεμονωμένο περιστατικό. Η υπόθεση της Eswatini αποτελεί μέρος μιας νέας τάσης απάτης, η οποία παρατηρείται τα τελευταία χρόνια σε πολλές χώρες. Οι σύγχρονες εγκληματικές οργανώσεις πλέον, μή περιοριζόμενες σε ένα τηλεφώνημα ή σε ένα πλαστό email, επενδύουν χρόνο και χρήμα για να δημιουργήσουν ολόκληρα περιβάλλοντα, που αποπνέουν αξιοπιστία, γνωρίζοντας ότι όσο πιο πειστική είναι η εικόνα, τόσο μειώνονται οι πιθανότητες το θύμα να αμφισβητήσει τα όσα βλέπει.

 

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελούν οι λεγόμενες ”Digital Arrest” απάτες, που έχουν λάβει μεγάλες διαστάσεις στην Ινδία, με τους απατεώνες να πραγματοποιούν βιντεοκλήσεις, εμφανιζόμενοι ως αστυνομικοί μέσα σε πλήρως διαμορφωμένα αστυνομικά τμήματα, φορώντας επίσημες στολές, έχοντας κρατικά εμβλήματα στους τοίχους και συνεργάτες που κινούνται στο βάθος, όπως ακριβώς σε μία κανονική υπηρεσία.

 

Στην συνέχεια ενημερώνουν το θύμα ότι δήθεν ερευνάται για ξέπλυμα χρήματος ή άλλη σοβαρή εγκληματική υπόθεση και το πιέζουν να μεταφέρει άμεσα τα χρήματά του σε έναν “ασφαλή λογαριασμό” μέχρι να ολοκληρωθεί ο έλεγχος. Το σκηνικό είναι τόσο πειστικό, ώστε πολλοί άνθρωποι, ιδιαίτερα οι ηλικιωμένοι, πείθονται ότι συνομιλούν με πραγματικές αρχές και χάνουν τις οικονομίες μιας ζωής.

 

Παρόμοια μοτίβα από απάτες

 

Εξίσου εντυπωσιακή ήταν και η υπόθεση που αποκαλύφθηκε στην πολιτεία Chhattisgarh της Ινδίας, όπου εγκληματική ομάδα δημιούργησε ολόκληρο ψεύτικο υποκατάστημα τράπεζας. Οι χώροι είχαν διαμορφωθεί ώστε να θυμίζουν πραγματικό κατάστημα της State Bank of India, με επίσημα λογότυπα, γραφεία εξυπηρέτησης, καμπίνες και προσωπικό που υποδυόταν τους τραπεζικούς υπαλλήλους.

 

Οι δράστες προσέλκυαν ανέργους με υποσχέσεις για προσλήψεις και, κατά τη διάρκεια της δήθεν διαδικασίας επιλογής προσωπικού, τους έπειθαν να καταθέσουν χρήματα ή να παραδώσουν ευαίσθητα προσωπικά στοιχεία, πιστεύοντας ότι συναλλάσσονται με μία από τις μεγαλύτερες τράπεζες της χώρας.

 

Παρόμοιες μεθόδους χρησιμοποιούν εδώ και χρόνια και κινεζικές εγκληματικές οργανώσεις, που στοχεύουν κυρίως μέλη της κινεζικής διασποράς σε ολόκληρο τον κόσμο. Οι απατεώνες εμφανίζονται σε βιντεοκλήσεις ως αξιωματικοί της κινεζικής αστυνομίας, πραγματοποιούν ακόμη και εικονικές περιηγήσεις μέσα σε χώρους, που μοιάζουν με πραγματικά αστυνομικά τμήματα και πείθουν τα θύματα ότι αποτελούν αντικείμενο ποινικής έρευνας στην Κίνα. Υπό την πίεση του φόβου και της αίσθησης ότι βρίσκονται απέναντι σε πραγματικές κρατικές αρχές, αρκετοί άνθρωποι έχουν μεταφέρει τεράστια χρηματικά ποσά ή και έχουν χάσει ολόκληρες περιουσίες.

 

Η αξιοποίηση της τεχνητής νοημοσύνης ανεβάζει τον πήχη της απάτης ακόμη υψηλότερα, με χαρακτηριστική την υπόθεση που αποκαλύφθηκε το 2024 στο Χονγκ Κονγκ, όταν υπάλληλος του οικονομικού τμήματος της βρετανικής εταιρείας μηχανικών Arup συμμετείχε σε βιντεοδιάσκεψη, πιστεύοντας ότι συνομιλούσε με τον ίδιο τον οικονομικό διευθυντή της εταιρείας και άλλα ανώτερα στελέχη.

 

Στην πραγματικότητα, όλοι οι συμμετέχοντες, εκτός από τον ίδιο, είχαν δημιουργηθεί με τεχνολογία AI deepfake. Η συνάντηση ήταν τόσο πειστική, ώστε ο υπάλληλος πραγματοποίησε δεκαπέντε τραπεζικές μεταφορές συνολικού ύψους περίπου 25 εκατομμυρίων δολαρίων, πριν αποκαλυφθεί ότι τελικά είχε πέσει θύμα μιας από τις πιο εξελιγμένες απάτες που έχουν καταγραφεί μέχρι σήμερα.

 

Πώς αναγνωρίζουμε AI βιντεοκλήσεις

 

Το ανησυχητικό είναι ότι τα φυσικά σκηνικά, όπως το ψεύτικο αστυνομικό τμήμα στην Eswatini, αποτελούν πλέον μόνο ένα μέρος της εικόνας. Η ραγδαία πρόοδος της τεχνητής νοημοσύνης επιτρέπει σήμερα τη δημιουργία εξαιρετικά πειστικών βιντεοκλήσεων (AI deepfakes), στις οποίες οι απατεώνες μπορούν να εμφανίζονται ως αστυνομικοί, τραπεζικοί υπάλληλοι, δημόσιοι λειτουργοί ή ακόμη και ως γνωστά πρόσωπα του ίδιου του θύματος.

 

Παρότι οι τεχνολογίες αυτές εξελίσσονται συνεχώς, εξακολουθούν να αφήνουν μικρές ενδείξεις, όπως ασυμφωνία μεταξύ φωνής και κίνησης των χειλιών, αφύσικο βλεφάρισμα, υπερβολικά λείο δέρμα, θόλωση γύρω από το περίγραμμα του προσώπου ή ασυνέπειες στον φωτισμό. Εξίσου χρήσιμο είναι να ζητηθεί από τον συνομιλητή να εκτελέσει μια απρόβλεπτη κίνηση, όπως να γυρίσει το κεφάλι του, να αγγίξει το πρόσωπό του ή να δείξει ένα αντικείμενο, καθώς τα σημερινά συστήματα AI εξακολουθούν να δυσκολεύονται σε τέτοιου είδους αυθόρμητες αλληλεπιδράσεις.

 

Το σημαντικότερο προειδοποιητικό σημάδι, ωστόσο, δεν είναι τεχνικό, αλλά ψυχολογικό. Σχεδόν όλες οι οργανωμένες απάτες αυτού του τύπου βασίζονται στην δημιουργία έντονης αίσθησης πίεσης και επείγοντος, με στόχο το θύμα να μεταφέρει χρήματα, να αποκαλύψει τραπεζικούς κωδικούς ή προσωπικά στοιχεία, χωρίς να προλάβει να επαληθεύσει την ταυτότητα του συνομιλητή του. Για τον λόγο αυτό, καμία αστυνομική αρχή, καμία τράπεζα και καμία δημόσια υπηρεσία δεν πρόκειται να ζητήσει μέσω βιντεοκλήσης την άμεση μεταφορά χρημάτων ή την αποκάλυψη ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων.

 

Παράλληλα, η βιομηχανία της κυβερνοασφάλειας προετοιμάζεται ήδη για την επόμενη φάση αυτής της τεχνολογικής αντιπαράθεσης. Οι ειδικοί εκτιμούν ότι στο άμεσο μέλλον η εικόνα, η φωνή ή ακόμη και μια βιντεοκλήση δεν θα αρκούν από μόνες τους για την επιβεβαίωση της ταυτότητας ενός ανθρώπου, και η πιστοποίηση θα βασίζεται ολοένα και περισσότερο στον συνδυασμό πολλαπλών παραγόντων, όπως η ίδια η συσκευή, τα βιομετρικά χαρακτηριστικά, η γεωγραφική θέση, κρυπτογραφικά διαπιστευτήρια ταυτότητας και συσκευές ασφαλείας (hardware security keys), μετατοπίζοντας σταδιακά το βάρος από τον εντοπισμό του ψεύτικου στην αξιόπιστη πιστοποίηση του αυθεντικού.

 

“Το είδα με τα μάτια μου”

 

Λίγες φράσεις αποτυπώνουν τόσο καλά αυτή την διαχρονική ανθρώπινη βεβαιότητα, κάτι που άλλωστε αποτυπώνεται σχεδόν σε όλες τις γλώσσες και τους πολιτισμούς. Ήδη όμως από την αρχαιότητα, ο Πλάτων προειδοποιούσε ότι οι αισθήσεις μπορούν να εξαπατήσουν. Είναι ίσως ειρωνικό ότι χρειάστηκαν περίπου δυόμισι χιλιάδες χρόνια και η εμφάνιση της τεχνητής νοημοσύνης για να αποκτήσει αυτή η πλατωνική επιφύλαξη μια τόσο πρακτική διάσταση στην καθημερινή ζωή, υπενθυμίζοντας ότι η παλιά φιλοσοφική αντιπαράθεση του Πλάτωνα με την αριστοτελική εμπιστοσύνη στην εμπειρική παρατήρηση αποκτά σήμερα μια εντελώς νέα επικαιρότητα.

 

πηγή

Φαρισαίοι και υποκριτές – Οι πολιτικοί που γκρέμισαν την Ελλάδα κρίνουν την Καρυστιανού για μια γκαρσονιέρα

Γράφει ο ΠαπαΗλίας Υφαντής

 

«Φαρισαίε υποκριτή, λέει ο Χριστός, πώς λες στον αδελφό σου «‘Αφησε να βγάλω τη σκόνη από το μάτι σου»; Και δεν νιώθεις το δοκάρι, που είναι μπηγμένο στο δικό σου το μάτι»!!! 

 

Που βέβαια ισχύει-περισσότερο ή λιγότερο- για τους κατηγόρους της κ. Καρυστιανού, σχετικά με την γκαρσονιέρα των 29.000 ευρώ, που πήραν αυτή και ο συνεταίρος της από πλειστηριασμό.

 

Όταν απέναντί της υπάρχουν οι εκπρόσωποι της Νέας Τάξης Καθαρμάτων, που μεθοδικά και αδιάκοπα καταστρέφουν την πατρίδα μας και εξοντώνουν το λαό μας με τα τερατώδη κακουργήματά τους. Για τα οποία, αν υπήρχε δικαιοσύνη, θα έπρεπε να είναι ισοβίως φυλακισμένοι. Και όχι με περισσή αναίδεια να επιδιώκουν να μας «κυβερνήσουν» για μια ακόμη, πολλοστή φορά.

 

Θα ήταν φοβερό να παραδεχτούμε ότι η πλειονότητα των Ελλήνων είναι τόσο διεφθαρμένη και διεστραμμένη και μαζοχική, ώστε να θέλει να τους ξανακυβερνήσουν αυτοί, που τόσα κακουργήματα διέπραξαν σε βάρος μας.

 

Ποιος μπορεί να λησμονήσει τον κ. ΓΑΠ, ο οποίος προεκλογικά το 2009 ούρλιαζε ότι «λεπτά υπάρχουν»! και «δεν πάει άλλο»! Γιατί βιαζόταν να μας πλουτίσει. Και μετεκλογικά σαν ρομαντικό παιντί, που είναι, πήγε να μας αναγγείλει απ’ το ακριτικό Καστελόριζο την υποδούλωσή μας στο χρεοκρατικό καθεστώς του ΔΝΤ και της ΕΕ. Κι αυτό για να ξελασπώσουν απ’ τα χρέη τους οι γαλλικές και γερμανικές τράπεζες.

 

Ή την τετρακτύν των Σαμαροβενιζέλων και των καρατζαφεροκούβελων, που και αυτοί έκαμαν ότι περνούσε από το χέρι τους, προκειμένου να μας φορτώσουν με τα δικά τους δυσβάστακτα φορτία. Κι ενώ ο ΓΑΠ αποφεύγει να σκάσει μύτη, οι άλλοι δεν χάνουν ευκαιρία να μας καθοδηγούν ή και να θέλουν και να μας ξανακυβερνήσουν.

 

Και τι να πει κανείς για τον Αλέξη «μας», τον άλλο ρομαντικό της νεοταξικής συμμορίας που, όπως ο ΓΑΠ με το Καστελόριζο, αυτός με την Ιθάκη πιθηκίζοντας το ύφος του Ανδρέα, προκειμένου να εντυπωσιάζει, δεν άφησε ατιμία ακάμωτη σε βάρος μας:

 

Να θυμηθούμε το αδιάντροπο αναποδογύρισμα του δημοψηφίσματος του Ιουλίου του 2015, με το οποίο έφτυσε κατάμουτρα τη συντριπτική πλειονότητα του ελληνικού λαού; Να θυμηθούμε την προδοσία της Μακεδονίας μας, προκειμένου ο κ. Νίμιτς να επιστρέψει επιτέλους στην σύζυγό του, που την είχε παραμελήσει για χάρη της. Ή να ξεχάσουμε την 100χρονη υποθήκευση της εθνικής περιουσίας μας, που δεν θα την δουν ξεχρέωτη ούτε τα τρισέγγονά μας! Και τόσα άλλα, «ων ουκ έστι αριθμός»…

 

Για να καταλήξουμε στον χειρότερο όλων, κατά γενική εκτίμηση, τον κ. Κυριάκο «μας»! Ο οποίος φιλοδοξεί, με τις ευχές και ευλογίες των πατρώνων του να μας τυραννήσει για μια ακόμη τετραετία.

 

Ο κορονοϊός ήταν ένα παγκόσμιο φιάσκο, προκειμένου να δοκιμαστεί η αντίδραση του λαού σε τέτοιου είδους δικτατορίες. Με τους «ακαταδίωκτους» υγειονομικούς, εκ των οποίων κάποιοι υπήρξαν συνεργάτες του υγειονομικού φιάσκου. Με απολογισμό κάπου 40. 000 θύματα.

 

Και βέβαια τα εμβόλια. Τα οποία οι ήρωες υγειονομικοί πλήρωσαν με 16μηνο, άνευ μισθού απομάκρυνση από την εργασία τους. Και τα ξεδιάντροπα πρόστιμα για τους άνω των 60 ετών. Και πόσα άλλα εξευτελιστικά και ατιμωτικά για την πίστη μας. Που έφταναν ακόμη και στον δικαστικό διωγμό των κληρικών, που τολμούσαν να παρακούσουν στην υγειονομική βαρβαρότητα.

 

Και ασφαλώς τα νούμερα που παρουσιάζονται απ’ τις πληρωμένες σφυγμομετρήσεις δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα. Απλά χρησιμοποιούνται, για να προετοιμάσουν την κοινή γνώμη, προκειμένου να αποδεχτεί το καλπονοθευτικό αποτέλεσμα, που θα τους επιτρέψει να συνεχίσουν, μέχρι τέλους, το καταστροφικό για την πατρίδα μας και εξοντωτικό για το λαό μας σχέδιό τους.

 

Και όμως, ύστερα από όλο αυτό το πέρα από κάθε έννοια δικαίου και ηθικής μακελειό, ο Κυριάκος, χάρη, προφανώς, στην «υποδειγματική» διεξαγωγή των εκλογών εκ μέρους των πατρώνων του ξαναπήρε μια άνετη πλειοψηφία 41%. Με την οποία συνέχισε το ολέθριο έργο του.

 

Για να συνεχίσει το ξεθεμελιωτικό έργο του σε βάρος της πίστεως και της πατρίδας. Με τους γάμους των ομοφύλων και τις εξυπακουόμενες τεκνοθεσίες. Απροκάλυπτα σε βάρος των παιδιών. Την διχοτόμηση του Αιγαίου και τα σουλάτσα των τουρκικών, πολεμικών και αλιευτικών πλοίων στο ελληνικότατο Αιγαίο. Και τόσα άλλα δυσεξαρίθμητα και αξιοθαύμαστα για την βαρβαρότητά τους κατορθώματα. Τα Τέμπη, τις υποκλοπές,τους ΟΠΕΚΕΠΕδες, με τους χασάπηδες και τους φραπέδες του και τους μακαριώτατους προστάτες τους, που εξευτελίζουν κάθε έννοια δικαίου και ηθικής…

 

Κι ενώ συμβαίνουν όλ’ αυτά, από το άλλο μέρος έχουμε το περιστέρι της «Ελπίδας για τη δημοκρατία» που πασχίζει να πετάξει, αλλά δεν μπορεί. Γιατί σέρνει το βαρίδι της γκαρσονιέρας των Ινδών, που η κ. Καρυστιανού με τον συνεταίρο της πήραν από κάποιον πλειστηριασμό.

 

Και μπορεί -θα αναρωτηθείτε- μια γκαρσονιέρα να αποτελεί πεδούκλι για έναν ολόκληρο λαό να φθάσει στην πραγματοποίηση του οράματός του; Να δεί επιτέλους στην πατρίδα του να επιστρέφει η Δικαιοσύνη, που είναι τα φτερά της Δημοκρατίας!

 

Δυστυχώς μπορεί. Γιατί, όταν υψώνεις το φλάμπουρο της Δικαιοσύνης και της Δημοκρατίας και το παραμικρότερο ψεγάδι, φαντάζει τεράστιο. Όπως η μύγα μέσα στο γάλα. Δυστυχώς.

 

Λέγεται πως οι υπεύθυνοι της «Ελπίδας» προετοιμάζουν μέτρα αυστηρά εναντίον των απαλλοτριώσεων. Το αναγκαιότερο μέτρο, που πρέπει να πάρουν είναι να δώσουν την γκαρσονιέρα στους φτωχούς Ινδούς!

 

Πρέπει οπωσδήποτε ν’ απαλλαγεί το περιστέρι απ’ το βαρίδι, που το εμποδίζει να συνεχίσει τα ελπιδοφόρα πετάγματά του προς τη δικαιοσύνη και τη δημοκρατία!!!

 

πηγή 

Ο Έβρος σβήνει, μία Πατρίδα χάνεται

Γράφει η Μαρία Γιαλαμά 

 

Τα χωριά του νομού, έγιναν οικισμοί, ολιγομελείς πλέον, άνευ σχολείων. Οι προδιαγραφές των Καλλικρατικών δήμων, έσβησαν μία κάποτε ακμάζουσα περιοχή. Μία περιοχή που ο πρωτογενής τομέας, προσέφερε εκπληκτικής ποιότητος προϊόντα αρκετά και ικανά να θρέψουν τον γηγενή πληθυσμό και να γίνουν και εξαγωγές. Σήμερα φθίνει με τις υπάρχουσες δυσμενείς συνθήκες, τον υψηλό ΦΠΑ, την έλλειψη συγκοινωνιών και την καταστροφική κυβερνητική προτεραιότητα των ανανεωσίμων πηγών ενεργείας που καλύπτουν καμμένα βουνά, αλλά και γόνιμες κοιλάδες και πεδιάδες με τόνους σιδήρου. 

 

Κάπως έτσι, υπαρχούσης και της διαχρονικής αδιαφορίας του Αθηνοκεντρικού κράτους για τους Ακρίτες, τους φυλάσσοντες τα σύνορα της Πατρίδος, μίας Πατρίδος που μεγάλο τμήμα της στα Βόρεια του νομού, συνετέθη με λάσπη και ιδρώτα πριν 103 χρόνια, μαραζώνει και σβήνει γιατί κάποιοι έτσι απεφάσισαν.

 

Έκλεισαν υπάρχοντα εργοστάσια και βιοτεχνίες τυποποιήσεως προϊόντων, που δεν άντεξαν την υψηλή φορολογία και μετακόμισαν στην γείτονα Ευρωπαϊκή χώρα, έκλεισαν στρατόπεδα, που δημιουργούσαν συνθήκες ασφαλείας για τους κατοίκους, κινούσαν δε παραλλήλως και τις τοπικές αγορές, έκλεισαν σχολεία που μέχρι το 1980 έσφιζαν από ζωή εκατοντάδων μαθητών. Έμειναν ολίγοι συνταξιούχοι να ζουν με το παρελθόν συντροφιά, τότε που οι παιδικές φωνές εκάλυπταν τους θορύβους των θεριζοαλωνιστικών μηχανών, των τρακτέρ και των μηχανημάτων της ΜΟΜΑ που δημιουργούσε το ορεινό οδικό δίκτυο του Νομού. Ήταν τόσο πολλές οι παιδικές φωνές των χωριών που εξυπηρετούντο από τον σιδηρόδρομο, που κι αυτός ο προειδοποιητικός ήχος της αφίξεως των τραίνων, δεν ακούγονταν.  

 

Ήταν τα χρόνια εκείνα που η μόρφωση, συνυφασμένη με την παιδεία, εδημιουργούσε σκεπτομένους ανθρώπους, ετοίμους να προσφέρουν τα μέγιστα στην συλλογική προσπάθεια αναπτύξεως και ευημερίας του ευλογημένου αυτού τόπου. Έτσι ενώ οι γηγενείς τα κατάφεραν, οι αποφασίζοντες γι αυτούς χωρίς αυτούς, "μορφωμένοι" άνευ οράματος για την πρόοδο αυτού του τόπου, οδήγησαν με τις απερισκεψίες τους, στην φθοροποιό καταστροφική πορεία. 

 

Οι Βυζαντινοί, πρόγονοι των κατοίκων του ακριτικού νομού, εγνώριζαν πολύ καλά τον τρόπο που έπρεπε να στηριχθούν οι Ακρίτες και τους εστήριζαν πολλαπλώς ως μεριμνούντες για την ασφάλεια της ενδοχώρας και την ευημερία των πολιτών. Αντιθέτως οι σημερινοί πολιτικοί, των πολλών περγαμηνών δημιούργησαν ένα ασφυκτικό αντιπαραγωγικό κλίμα για τους ακρίτες που στραγγαλίζει κάθε αναπτυξιακή προσπάθεια, αφήνει εκθέτους τους συνδράμοντες αυτήν και φθάνει να στηρίζει ακουσίως την εγκατάλειψη των πατρώων οικιών και εδαφών, προς αναζήτηση μίας καλυτέρας ζωής σε μεγάλα αστικά κέντρα στην Ελλάδα ή στο εξωτερικό.

 

Είναι θλιβερή η δημιουργηθείσα κατάσταση, διότι ο νομός εκκενώνεται, όχι επειδή δεν τον αγαπούν οι κάτοικοί του, αλλά επειδή η εκεί διαβίωση, είναι ατέρμων αγώνας δρόμου, μεγάλων αντοχών. Η έλλειψη καλού οδικού δικτύου, η κατάργηση του σιδηροδρόμου ως μεταφορικού μέσου ανθρώπων και προϊόντων, το κλείσιμο των υποκαταστημάτων τραπεζών, η κατάργηση των ταχυδρομείων της περιοχής, καθιστούν ιδιαιτέρως δύσκολη την διαβίωση των πολιτών στα χωριά. Τα ανωτέρω και πολλά ακόμη που δυσχεραίνουν την καθημερινότητα των Εβριτών, οδηγούν στον καθημερινό μαρασμό της υπαίθρου.

 

Έλλειψη έργων υποδομών

 

Έργα υποδομών δεν γίνονται, εκτός και εάν ο φράχτης θεωρείται υποδομή, που αφήνει και μέρος των Ελληνικών εδαφών εκτός. Η αλιεία των μονίμων κατοίκων κατά μήκος του ποταμού γίνεται απαγορευτική, όπως άλλωστε και η πρόσβαση στα χωράφια τους. Η αίσθηση ότι έγινε άλλο ένα έργο άνευ μελέτης, είναι εμφανής.

 

Τα έργα υποδομών, οφείλουν να γίνονται κατόπιν μελέτης, με ταχείς ρυθμούς, αλλά όχι με προχειρότητα. Απόδειξη της προχειρότητος του φράχτη, είναι ότι εκατοντάδες λαθρομεταναστών περνούν καθημερινώς στην ενδοχώρα, οι διακινητές ΜΚΟ, κινούνται ελεύθερα στον νομό, άνευ κάποιας προβλέψεως της πολιτείας για έλεγχο των πρακτικών τους. Έργα υποδομών δεν γίνονται, αντιθέτως αφήνονται να καταστραφούν και τα υπάρχοντα,η δημόσια περιουσία γκρεμίζεται από την αδιαφορία της πολιτείας ,ή ακόμη και τη βουλήσει της, όπως τα πέτρινα κτίρια των κλειστών πλέον στρατοπέδων.

 

Δυνατότητες του νομού

 

Ο Έβρος είναι ο παράδεισος των τριών ποταμών, με τις απέραντες κοιλάδες και πεδιάδες του. Κι όμως αυτός ο νομός, έχει περιόδους λειψυδρίας για τα χωράφια και τα ζώα. Αιτία, η διαχρονική αδιαφορία των πολιτικών για την δημιουργία φραγμάτων, οπότε η ύπαρξη νερού εξαρτάται από την βούληση της Βουλγαρίας και της Τουρκίας και τις υπάρχουσες κατά καιρούς συμβάσεις παροχής υδάτων, με αυτές. Η κατακράτηση των υδάτινων πόρων του Έβρου απ’ αυτές τις χώρες φέτος, ήταν η αιτία των πολλών νεκρών εμβίων όντων στο ΔΕΛΤΑ του ποταμού, λόγω της αυξήσεως των θαλασσίων υδάτων, που η κατεστραμμένη αναβαθμίδα δεν μπόρεσε να κρατήσει, αλλά και ο κίνδυνος θανάτου από λειψυδρία των υπέροχων αγρίων αλόγων της περιοχής.

 

Ειρήσθω εν παρόδω, ότι ο δρόμος που χρησιμοποιείται από τους επισκέπτες για την προσέγγισή τους στο επισκέψιμο τμήμα του ΔΕΛΤΑ ήταν σε αθλία κατάσταση, κρατώντας απομονωμένο αυτόν τον υπέροχο υδροβιότοπο και επισκευάσθηκε προχείρως ένα μικρό τμήμα του, για την επίσκεψη του πρωθυπουργού σε μία καλύβα αλιέως για την απαραίτητο τηλεοπτική και φωτογραφική κάλυψη.

 

Πλήρης εγκατάλειψη

 

Η εγκατάλειψη του νομού, είναι πλέον γεγονός. Τα δισεκατομμύρια του ταμείου ανακάμψεως, δεν τον πλησίασαν, παρά μόνον στο Νοσοκομείο Αλεξανδρουπόλεως που αν και μόνον 23 ετών, χρειαζόταν υπερκοστολογημένης υποστηρίξεως. Ο Βόρειος Έβρος πεθαίνει από την αδιαφορία της κυβερνήσεως. Η φήμη ότι θα γίνει η ουδετέρα ζώνη που αποδεχθήκαμε ως χώρα την ύπαρξή της, για την διαλογή των λαθρομεταναστών, αρχίζει να ανησυχεί πλέον τους γηγενείς. Οι δύο άλλες χώρες του Τριεθνούς, αναπτύσσουν με ταχείς ρυθμούς τις γειτονικές της Ελλάδος περιοχές. Η υπό κατοχή Ανατολική Θράκη, είναι ένα τεράστιο εργοτάξιο, με τέσσερις βιομηχανικές ζώνες. Το ίδιο βεβαίως και η Βόρεια Θράκη η ανήκουσα πλέον στην Βουλγαρία. Ίσως γι αυτό έχουν υπερήφανες, αναρτημένα σε τεραστίους ιστούς τα εθνικά τους σύμβολα και την σημαία της ΕΕ η Βουλγαρία, ενώ στην Ελλάδα δεν δίδεται η άδεια αναρτήσεως του Εθνικού συμβόλου.

 

Ο πρωθυπουργός που εβάδισε υπερήφανος ακούγοντας το νεοοθωμανικό εμβατήριο στην ¨Αγκυρα, προσερχόμενος στο δείπνο του Σουλτάνου, καλό είναι να δει τον τρόπο που εργάζεται αυτός για την ανάπτυξη κάθε σπιθαμής γης της χώρας του, που αποκλείει την ύπαρξη ουδετέρας ζώνης. Καλό είναι να μάθει πλέον ότι οι φωτογραφίες στον φράχτη δεν αποτελούν τεκμήριο αναπτύξεως του νομού, όπως άλλωστε και οι επισκέψεις δίκην μαθητικών εκδρομών των υπουργών του για πατριδογνωσία.

 

Βούληση της πολιτείας απαιτεί ο νομός για την πραγματική ανάπτυξή του με όλες τις δυνατότητες που διαθέτει και είναι πολλές. Βούληση απαιτείται και για την απαγόρευση πωλήσεως της γης του Έβρου σε αλλοεθνείς, με χρηματοδότηση τραπεζών της γείτονος, προκειμένου να μην "πέσει" σε εχθρικά χέρια η Πατρίδα. Γιατί ο Έβρος είναι Πατρίδα όλων των Ελλήνων.

 

πηγή 

 

*Γεννήθηκε στο Διδυμότειχο Έβρου,έχοντας καταγωγή από το Σουφλί.Είναι παιδί εκπαιδευτικών.Τελείωσε την πρωτοβάθμιο και μέρος της δευτεροβαθμίου εκπαιδεύσεως σε χωριά και πόλεις του νομού Έβρου. Αποφοίτησε από εξατάξιο Γυμνάσιο Αθηνών και ακολούθησε σπουδές στο τμήμα Φυσικοθεραπείας του Τ.Ε.Ι Αθηνών. Συνέχισε μετεκπαίδευση παραλλήλως με την εργασία της στο δικό της Φυσικοθεραπευτήριο, στην Ελλάδα και στο εξωτερικό.Μεγάλη αγάπη της είναι η λογοτεχνία και η ιστορική λογοτεχνία,στην οποία αφιερώνει το περισσότερο από τον ελεύθερο χρόνο της. Ξεκίνησε γράφοντας τις σκέψεις της για διάφορα κοινωνικά θέματα ,ως ον βαθειά πολιτικό και συνέχισε αρθρογραφώντας για επίκαιρα θέματα που κεντρίζουν το ενδιαφέρον της.Η ιδιαίτερη πατρίδα της είναι η μεγάλη της αγάπη και πολλά από τα άρθρα της αναφέρονται σ' αυτήν.

Σωματείο Αδούλωτη Κερύνεια: ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΑΠΑΙΤΟΥΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΕΡΩΤΗΜΑΤΑ ΤΑ ΟΠΟΙΑ ΑΠΑΙΤΟΥΝ ΑΠΑΝΤΗΣΗ:

• Γιατί η κα Ολγκίν δεν είδε και δεν άκουσε τον προσφυγικό κόσμο;
• Που είναι τα Ανθρώπινα Δικαιώματα μας;
• Γιατί ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν ενημερώνει άμεσα το Λαό;

Το Σωματείο Αδούλωτη Κερύνεια εκφράζει τον έντονο προβληματισμό του για τις εξελίξεις γύρω από το Κυπριακό και διερωτάται γιατί η Προσωπική Απεσταλμένη του Γενικού Γραμματέα των Ηνωμένων Εθνών, κα Μαρία Άνχελα Ολγκίν δεν έκρινε σκόπιμο να ακούσει τις θέσεις του Οργανωμένου Προσφυγικού κόσμου, ο οποίος εξακολουθεί να βιώνει τις συνέπειες της Τουρκικής εισβολής και συνεχιζόμενης κατοχής;

 

Παράλληλα εκφράζουμε τη διαμαρτυρία μας για την έλλειψη άμεσης και ολοκληρωμένης ενημέρωσης του Κυπριακού Λαού από τον Πρόεδρο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Οι πολίτες έχουν δικαίωμα να γνωρίζουν με διαφάνεια και υπευθυνότητα το περιεχόμενο των επαφών και των συζητήσεων που αφορούν το μέλλον της πατρίδας μας. Οι αποφάσεις για το μέλλον της Κύπρου δεν πρέπει να λαμβάνονται πίσω από κλειστές πόρτες ούτε υπό πιέσεις τρίτων αλλά επαναλαμβάνουμε, με διαφάνεια, σύμφωνα με τη βούληση του Λαού και με μοναδικό γνώμονα τα Δίκαιά του.

 

Η εμπιστοσύνη οικοδομείται μέσα από την αλήθεια, τη διαφάνεια και την ανάληψη ευθυνών.

 

Για το Σωματείο μας, το Κυπριακό παραμένει πρωτίστως Διεθνές θέμα εισβολής κατοχής, παραβίασης του Διεθνούς Δικαίου, βίαιου εκτοπισμού του γηγενούς πληθυσμού από τα κατεχόμενα, και παράλληλης βίαιης μεταφοράς των Τουρκοκυπρίων από τις Ελεύθερες περιοχές στα κατεχόμενα, πράξεις που οδήγησαν στον από δεκαετίες επιδιωκόμενο στόχο της Τουρκίας, να χωρίσουν οι Μουσουλμάνοι της Κύπρου από τους Έλληνες, σε δύο ξεχωριστές ζώνες. Αυτό μάλιστα συνετελέσθει δυστυχώς με συναίνεση της Κυπριακής Δημοκρατίας, το 1974 και 1975.

 

Βάση των διεκδικήσεων μας, πρέπει να παραμένει το Ψήφισμα 3212(1974) της Γενικής Συνέλευσης το οποίο ζητεί σεβασμό στην Ανεξαρτησία, την Κυριαρχία και την εδαφική ακεραιότητα της Κυπριακής Δημοκρατίας, καθώς και την αποχώρηση όλων των ξένων στρατευμάτων. Παράλληλα θεμελιώδη πυλώνα αποτελεί και ο πλήρης σεβασμός και αποκατάσταση του Διεθνούς Δικαίου, των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων και του Ευρωπαϊκού Κεκτημένου.

 

Η Ιστορία, μας επιβάλλει να ενεργούμε με σύνεση. Ας μην επαναλάβουμε τα λάθη των Συμφωνιών της Ζυρίχης-Λονδίνου, επιλογές που κατά την άποψή μας οδήγησαν σε σοβαρές δυσλειτουργίες του Κράτους αφού απέδωσαν στη Μουσουλμανική μειονότητα αντιδημοκρατικά Δικαιώματα μέσα από τις αντιδημοκρατικές διαιρετικές ρυθμίσεις του Ζυριχικού Συντάγματος.

 

Η Αδούλωτη Κερύνεια δίνει αγώνα εδώ και 52 χρόνια και δηλώνει ότι θα συνεχίσει αταλάντευτα να αγωνίζεται για:

• την απελευθέρωση της πατρίδας μας,
• την αποκατάσταση των Κυριαρχικών Κρατικών Δικαιωμάτων της Δημοκρατίας, καθώς και,
• την αποκατάσταση των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων όλων των Κυπρίων με την επιστροφή και επανεγκατάσταση όλων, πίσω στις πατρογονικές εστίες του κάθε εκτοπισμένου.

Από το Σωματείο Αδούλωτη Κερύνεια.

Όλα όσα ξεχνάμε θα τα ξαναζήσουμε.

Γράφει ο Νικόλαος Παναγιωτόπουλος

Καρδιολόγος 

 

Αν θέλει κανείς να περιγράψει το λαό μας uα μπορούσε να πει με λίγα λόγια ότι είναι ένας λαός ο οποίος ενθουσιάζεται εύκολα, παθιάζεται εύκολα και ξεχνάει εύκολα.

 

Πριν από λίγα χρόνια συνέβη μια εθνική τραγωδία. Ένα δυστύχημα το οποίο κόστισε τη ζωή σε δεκάδες κυρίως νέους ανθρώπους. Αυτό οφειλόταν σε χρόνιες εγκληματικές ελλείψεις και παραλείψεις στο σιδηρόδρομο και συνδυαζόταν όπως συνήθως με μεγαλοστομίες των πολιτικών μας. Ήταν μια εντελώς άδικη απώλεια, η οποία εξέγειρε τους Έλληνες που κατέβηκαν κατά εκατομμύρια στους δρόμους για να διαμαρτυρηθούν. Σήμερα ακόμη και οι συγγενείς των θυμάτων διαπληκτίζονται για θέσεις εξουσίας και οι πολιτικοί τρίβουν τα χέρια τους γιατί πιστεύουν ότι όλα αυτά ξεχάστηκαν.

 

Πριν από μερικούς μήνες ψηφίστηκε ο νόμος για το γάμο, ειλικρινέστερα για την ελεύθερη τεκνοθεσία, των ομόφυλων ζευγαριών. Τότε αντέδρασε έστω και προσχηματικά η εκκλησία. Και πάρα πολλοί άνθρωποι εξέφρασαν την αντίθεσή τους. Μάλιστα, πιθανώς αυτό να εκφράστηκε και στις μετά από λίγους μήνες εκλογές για την Ευρωπαϊκή Βουλή. Σήμερα όλα συνεχίζονται κανονικά και κανείς δεν φαίνεται να θυμάται αυτό που έγινε. Η πολιτικοί συχνάζουν στις εκκλησίες αγκαλιά με τους επισκόπους, οι οποίοι εκφράζουν απέναντι τους λόγους εμπιστοσύνης και λατρείας.

 

Πριν από λίγες μέρες ξεσηκώθηκε φασαρία για την αύξηση των μισθών των αρχιερέων. Πολλά ειπώθηκαν, πολλά σχολιάστηκαν και σήμερα, έχοντας πια δημοσιευθεί το ΦΕΚ για την αύξηση αυτή όλοι φαίνεται ότι το ξέχασαν και η ζωή συνεχίζεται.

 

Ανέφερα 3 παραδείγματα από την πρόσφατη ζωή μας για να μη μιλήσω για το παρελθόν. Η Ελλάδα χρεοκόπησε. Φτάσαμε σε ένα πολύ οριακό σημείο να αγωνιούμε για το αύριο και σήμερα κανείς δεν φαίνεται να το θυμάται. Αντιθέτως μάλιστα εκείνοι οι οποίοι είχαν οδηγήσει την Ελλάδα στη χρεοκοπία, φαίνεται ότι παρουσιάζονται ως οι δυνατότερες επιλογές για την μελλοντική πρόοδο.

 

Φαίνεται ότι ο Ελληνικός λαός είναι ένας λαός με χρήση χρυσόψαρου.

 

Ζήσαμε μια τραγική περίοδο, την περίοδο του κορονοϊού, όπου βασικές ελευθερίες καταλύθηκαν, όπου υποχρεώθηκαν πολλοί να υποστούν στο σώμα τους πράγματα τα οποία δεν ενέκριναν προκειμένου να μπορέσουν να συνεχίσουν κανονικά την κοινωνική τους ζωή όπου χάθηκαν χιλιάδες ζωές από κακή διαχείριση. Και όμως όχι απλώς δεν θυμόμαστε σήμερα κάτι, αλλά ίσως να πιστεύουμε κατά βάθος ότι έγινε μια πάρα πολύ χρήστη προσπάθεια που έσωσε πολλούς ανθρώπους.

 

Να θυμίσω τα τεράστια συλλαλητήρια που αφορούσαν την ελληνικότητα της Μακεδονίας και την άρνηση κάθε ονόματος που να έφερε τον τίτλο Μακεδονία για το γειτονικό μας κράτος; Θυμόμαστε μήπως ότι πριν από μερικά χρόνια ψηφίστηκε κατά τρόπο τεχνητό η αναγνώριση του ονόματος νέα Μακεδονία και σήμερα πια κανείς δεν συζητάει σχετικά με τις εξελίξεις που είχαν σχέση με αυτό; Φαίνεται ότι είχε απόλυτο δίκιο και γνώριζε πολύ καλά την ελληνική ψυχολογία παλιός εκείνος πολιτικός που είπε ότι μετά από μερικά χρόνια κανείς δεν θα θυμάται το όνομα Μακεδονία και οπότε αδίκως γίνονται όλες αυτές τις κινητοποιήσεις.

 

Φαίνεται ότι είναι πάγια τακτική των πολιτικών να πιστεύουν, σοφά τελικά όπως φαίνεται, ότι ο ελληνικός λαός είναι ένας λαός με μνήμη χρυσόψαρου και ότι μπορούν στην αρχή κυρίως της τετραετίας να ψηφίζουν όποιους νόμους θέλουν και να κάνουν όποιες ρυθμίσεις και όποια σκάνδαλα θέλουν και αυτά όλα θα ξεχαστούν φτάνοντας στις κάλπες. Οι πολίτες ψηφίζουν με βάση τα τελευταία γεγονότα. Για αυτό και όλοι οι πολιτικοί κρατούν για το τέλος τις υποσχέσεις και τις παροχές στην προεκλογική περίοδο.

 

Οι εθνικές καταστροφές δεν απετέλεσαν για τον λαό μας, στοιχείο για περισυλλογή και μελλοντική αποφυγή των ίδιων καταστάσεων

 

Όλα αυτά παραπέμπουν πραγματικά σε καταστάσεις, οι οποίες είναι τραγικές. Ένας λαός ο οποίος καθοδηγούμενος από τα μέσα ενημέρωσης φαίνεται περιστασιακά να αντιδρά σε διάφορα γεγονότα και στη συνέχεια πάλι μέσα στη λήθη που τα μέσα επιβάλλουν φαίνεται να συνεχίζει τη ζωή του ασχολούμενος μονάχα με τα καθημερινά, μέχρι να βρεθεί ένα θέμα που και πάλι θα του προσελκύσει το ενδιαφέρον για να ξεχαστεί και αυτό μετά από λίγες μέρες, είναι ένας λαός ο οποίος προετοιμάζει την επόμενη εθνική τραγωδία.

 

Είμαστε δυστυχώς ένας λαός με πολύ κοντή μνήμη και είναι αλήθεια ότι όλες οι εθνικές καταστροφές δεν απετέλεσαν για τον λαό μας, στοιχείο για περισυλλογή και μελλοντική αποφυγή των ίδιων καταστάσεων. Δυστυχώς φαίνεται ότι χαρακτηριζόμαστε από το στιγμιαίο συμφέρον εκείνο το οποίο νομίζουμε ότι γεμίζει προσωρινά την τσέπη μας και αγνοούμε εντελώς το μέλλον των παιδιών και το δικό μας.

 

Δεν έχω δυστυχώς να προτείνω κάτι γιατί δεν ξέρω πώς μπορεί να αλλάξει η νοοτροπία ενός λαού εκείνο το οποίο σκέπτομαι είναι ότι θα πρέπει οι λίγοι έστω, οι οποίοι έχουν μνήμη να προσπαθούν όχι με τα γεγονότα της τελευταίας στιγμής, αλλά με μια ευρύτερη εικόνα, η οποία προκύπτει από πολλά γεγονότα να παίρνουν τις αποφάσεις τους και να προσπαθούν να δίνουν τον τόνο και στους διπλανούς τους.

 

Δυστυχώς φαίνεται ότι ακόμη και το μάθημα της ιστορίας προσπαθούν να το βγάλουν μέσα από το εβδομαδιαίο πρόγραμμα των σχολείων. Τι τη θέλουμε την ιστορία, αφού έχουμε τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και τα μέσα ενημέρωσης να μας θυμίζουν εκείνα που πρέπει να θυμόμαστε;

 

πηγή 

Ολοκληρωτικός πόλεμος ΗΠΑ κατά Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου: «Θα το γκρεμίσουμε τούβλο-τούβλο»!

Σε μια πρωτοφανή διπλωματική κλιμάκωση, η κυβέρνηση των ΗΠΑ εξαπολύει μια συντονισμένη εκστρατεία για την πλήρη διάλυση του Διεθνούς Ποινικού Δικαστηρίου (ICC).

 

Ο Αμερικανός υπουργός Εξωτερικών, Μάρκο Ρούμπιο, κατηγόρησε ανοιχτά το δικαστήριο ότι διεξάγει «πόλεμο» κατά των ΗΠΑ με όπλο τη διεθνή νομοθεσία, προειδοποιώντας ξεκάθαρα τους συμμάχους της Ουάσιγκτον –ακόμη και όσους βρίσκονται κάτω από την αμερικανική αμυντική ομπρέλα– ότι αν δεν αποσύρουν τη στήριξή τους από το ICC, θα βρεθούν αντιμέτωποι με βαρύτατες κυρώσεις, ταξιδιωτικές απαγορεύσεις και διακοπή της αμερικανικής βοήθειας.

 

Η αντιπαράθεση της Ουάσιγκτον με το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο της Χάγης περνά πλέον σε ένα εντελώς νέο, επιθετικό στάδιο. Η δεύτερη διοίκηση Τραμπ, η οποία έχει ήδη επιβάλει κυρώσεις σε αξιωματούχους του ICC που προσπάθησαν να ερευνήσουν πιθανά εγκλήματα πολέμου των ΗΠΑ στο Αφγανιστάν αλλά και τις πράξεις του Ισραήλ, επιχειρεί τώρα να απομονώσει πλήρως τον θεσμό σε παγκόσμιο επίπεδο.

 

.@NEWSMAX: “Rubio is calling on America’s allies to leave the court completely. The United States will dismantle the court brick by brick if necessary.” pic.twitter.com/f6Z4pkQokf

— Department of State (@StateDept) July 14, 2026

 

Rubio vows to ‘dismantle’ International Criminal Court | CNN Politics https://t.co/NU9FsAU001

— hellosnoopy (@hellosnoopy8) July 14, 2026

 

«Θα το διαλύσουμε τούβλο-τούβλο»

 

Σε άρθρο του στη Wall Street Journal, ο Μάρκο Ρούμπιο χρησιμοποίησε σκληρή γλώσσα, κατηγορώντας το δικαστήριο ότι «διοικείται από ένα ισχυρό δίκτυο αριστερών ΜΚΟ, υπερφίαλων παγκοσμιοποιητών και εχθρικών κυβερνήσεων του Τρίτου Κόσμου που ενώνονται από την έχθρα τους προς τις ΗΠΑ».

 

«Χρησιμοποιώντας όλα τα εργαλεία που διαθέτει η κυβέρνησή μας, δουλεύοντας δίπλα σε κάθε σύμμαχο με τον οποίο μπορούμε να βρούμε κοινό έδαφος, θα διαλύσουμε το ICC –τούβλο-τούβλο, αν χρειαστεί», έγραψε χαρακτηριστικά ο Αμερικανός Υπουργός Εξωτερικών.

 

Ο εκβιασμός των συμμάχων: «Ή μαζί μας ή εναντίον μας»

 

Η εκστρατεία της Ουάσιγκτον δεν περιορίζεται στα λόγια, αλλά μετατρέπεται σε έναν ωμό διπλωματικό εκβιασμό προς τρίτες χώρες. Σύμφωνα με υψηλόβαθμο αξιωματούχο του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, οι ΗΠΑ ασκούν έντονες πιέσεις σε κράτη που:

 

Συνεργάζονται με τις αμερικανικές αρχές επιβολής του νόμου.

Φιλοξενούν αμερικανική στρατιωτική παρουσία.

Επωφελούνται από την ευρύτερη αμυντική ομπρέλα των ΗΠΑ.

 

«Τα έθνη που αρνούνται να απορρίψουν την ψευδή εξουσία του ICC, ενώ βασίζονται στην αμερικανική βοήθεια, είναι πιθανό να βρεθούν υπό αυστηρό έλεγχο», δήλωσε ο ίδιος αξιωματούχος, ξεκαθαρίζοντας ότι στα τραπέζι βρίσκονται μέτρα όπως η ανάκληση βίζας, οι ταξιδιωτικές απαγορεύσεις και η διακοπή οικονομικών κονδυλίων.

 

Στόχος των ΗΠΑ είναι να αναγκάσουν τις χώρες-μέλη του ICC να αποσυρθούν από αυτό και να διακόψουν κάθε χρηματοδότηση προς το δικαστήριο.

 

Καταρρέει η διεθνής τάξη πραγμάτων; 

 

Η επιθετική στάση του Ρούμπιο έρχεται σε μια περίοδο που οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων, όπως η DAWN (Democracy for the Arab World Now), καλούν το ICC να ερευνήσει πιθανά εγκλήματα πολέμου των ΗΠΑ σε επιχειρήσεις στο Ιράν, αλλά και τις αμφιλεγόμενες απελάσεις προσφύγων προς το Ελ Σαλβαδόρ.

 

Η απάντηση των υπερασπιστών των ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι εξίσου σκληρή. Ο Ομάρ Σακίρ, εκτελεστικός διευθυντής της DAWN, δήλωσε στο CNN:

«Η ιστορία θα κρίνει τις κυβερνήσεις από το αν υπερασπίστηκαν τους θεσμούς που σχεδιάστηκαν για να προστατεύουν το διεθνές δίκαιο. Δεν είναι το ICC που διαλύει ο Ρούμπιο τούβλο-τούβλο, αλλά η βασισμένη σε κανόνες διεθνής τάξη πραγμάτων που γεννήθηκε από τις στάχτες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου».

 

πηγή