Ανακοίνωση Δημοκρατικού Πατριωτικού Λαϊκού Κινήματος ΝΙΚΗ

Αθήνα, 20/4/2026 
 

Ανακοίνωση Δημοκρατικού Πατριωτικού Λαϊκού Κινήματος ΝΙΚΗ

 

Στο ΣτΕ αύριο η μάχη για την κατάργηση της υποχρεωτικότητας του Προσωπικού Αριθμού

 

Την προσήλωσή της στην υπεράσπιση του δικαιώματος των πολιτών εναντίον της υποχρεωτικότητας του προσωπικού αριθμού εκφράζει η ΝΙΚΗ, που θα δώσει σθεναρή νομική μάχη στην αυριανή συνεδρίαση του Συμβουλίου της Επικρατείας.

 

Το Δημοκρατικό Πατριωτικό Λαϊκό Κίνημα ΝΙΚΗ, υπερασπιζόμενο τα συνταγματικά δικαιώματα των Ελλήνων πολιτών, έχει προσφύγει δια του Προέδρου και άλλων στελεχών της στο ΣτΕ με αίτημα την ακύρωση του Προσωπικού Αριθμού και παράλληλα έχει υποβάλλει σχετική καταγγελία στην Αρχή Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα.

 

Η ΝΙΚΗ θα επικαλεστεί στην αυριανή συνεδρίαση του ΣτΕ την ίδια τη Γνωμοδότηση του Συμβουλίου της Επικρατείας (60/2024), που ορίζει ότι ο Π.Α. δεν θα πρέπει να αναγράφεται σε άλλο δημόσιο έγγραφο (όπως για παράδειγμα στο δελτίο αστυνομικής ταυτότητας), γνωμάτευση την οποία η κυβέρνηση καταστρατήγησε, ψηφίζοντας αντίθετα -σε ένα άσχετο νομοσχέδιο- διάταξη που καθιστά υποχρεωτική την αναγραφή του Π.Α. στις ταυτότητες. Με βάση την εις βάθος έρευνα που η ΝΙΚΗ έχει διεξάγει, η αναγραφή του Π.Α. στις ταυτότητες ισοδυναμεί με αποκάλυψη του ΑΦΜ σε κάθε συναλλαγή, του ΑΜΚΑ και άλλων προσωπικών δεδομένων, τα οποία μη αναστρέψιμα μετατρέπουν τον Π.Α σε εργαλείο παρακολούθησης και ελέγχου των Ελλήνων πολιτών.

 

Η ΝΙΚΗ καταγγέλλει την παραπληροφόρηση και τον συστηματικό αποπροσανατολισμό από πλευράς της κυβέρνησης, με τον οποίο επιχειρεί να επηρεάσει όχι μόνον την κοινή γνώμη αλλά και την κρίση των δικαστών, για το ότι ο Προσωπικός Αριθμός είναι αριθμός επαλήθευσης και όχι ταυτοποίησης.

 

Η ΝΙΚΗ επισημαίνει προς πάσα κατεύθυνση τα προβληματικά σημεία του θεσμικού πλαισίου, τα άγνωστα δεδομένα και τις δυσχέρειες με τις οποίες θα βρεθούν αντιμέτωποι οι πολίτες με την υποχρεωτική επιβολή του προσωπικού αριθμού. Η ΝΙΚΗ ενημερώνει ότι ο Π.Α. δεν αντικαθιστά τους υπάρχοντες αναγνωριστικούς αριθμούς (ΑΦΜ, ΑΜΚΑ, ΑΔΤ) αλλά ότι στην πραγματικότητα «διασυνδέει» τα ατομικά δεδομένα των πολιτών και μετατρέπεται έτσι σε μηχανισμό φακελώματος («profiling»). 

 

Η επίσημη θέση της ΝΙΚΗΣ είναι ότι ο Προσωπικός Αριθμός αποτελεί μια δια βίου «ψηφιακή φυλακή» και όχι διευκόλυνση.

 

Η ΝΙΚΗ θα φτάσει το θέμα μέχρι τέλους για την προστασία της αξιοπρέπειας και της ατομικής ελευθερίας των Ελλήνων πολιτών, τους οποίους και καλεί συμπαραστάτες στον αγώνα της.

Πληρώνονται και τα δώρα!

Του Κώστα Δημ Χρονόπουλου *

 

Μας απασχολούν τα εργασιακά, τα πολεμικά, η ακρίβεια και φυσικά…. οι αφύσικες ανταλλαγές κατηγοριών και ύβρεων, ανάμεσα σε ορισμένους … «πολιτισμένους» εκλεκτούς εκλεγμένους Εθνογονείς μας (σ.σ αντί του αναντίστοιχου : Εθνοπατέρες). Συνήθως ανησυχούμε και για εντελώς ασήμαντα πράγματα, επειδή αυτά έχουν διογκωθεί /μεγιστοποιηθεί, από ΜΜΕ, (έντυπα και ηλεκτρονικά) και κυριαρχούν στις ειδήσεις επί πολλές ημέρες. Δύσκολα ανεχόμαστε … μύγα στο σπαθί μας (σ.σ εκτός και αν είναι … κομματικής προέλευσης) και διυλίζουμε τον κώνωπα, ενώ καταπίνουμε –αμάσητη – την κάμηλο. Συλλαλητήρια, απεργίες, κομματοκατευθυνόμενα, αφθονούν. Όμως –δυσεξήγητα, παράλογα και άσκεφτα –, ανεχόμαστε άλλες καταστάσεις, που βέβαια δεν θα έπρεπε.

 

Ένα πρόσφατο (στατιστικό) δεδομένο:

 

Οι Έλληνες γονείς ξοδεύουν σχεδόν 900 εκατομμύρια ευρώ σε φροντιστήρια … επιμόρφωσης των παιδιών τους (!...). Τραγικό!. Υπάρχει και τραγικότερο, δεδομένου ότι στο υπέρογκο αυτό ποσό, δεν περιλαμβάνονται τα πολλά εκατομμύρια (ειδικά στους καθηγητές, από τους γονείς των δικών τους μαθητών). Συνεπώς μιλούμε για ποσά πολύ πάνω από το ένα δισεκατομμύριο ευρώ !!!!!!.(σ.σ ο χώρος δεν επιτρέπει το πρέπον: την αναγραφή δηλ ενός δισεκατομμυρίου θαυμαστικών, στην προσπάθεια αποτύπωσης της θλιβερής πραγματικότητας). Θα προσθέσω ότι η … «αναγκαία» αυτή παραπαιδεία με την υπερβολική οικονομική αιμορραγία που την χαρακτηρίζει: εμφανίζει τάσεις …. μεταστατικού καρκινώματος. Αρκεί να σκεφτεί κανείς, πως έχει επεκταθεί ακόμη και στην πρώτη τάξη του Δημοτικού. Δεν το αποκλείω –όπως πάει η κατάσταση – να κατέβει και σε χαμηλότερες ηλικίες, στα νήπια. Αν γλυτώσουν τα βρέφη, θα είναι … επίτευγμα!.

 

Περιγράφοντας ετούτο το κατάντημα αναρωτιέμαι: 

• Έχουμε άραγε δωρεάν –και – Παιδεία (όπως Υγεία κλπ) ή μήπως δωρεάν κοροϊδία;. Δεν είναι αφύσικο να πληρώνεις –ακριβά – το … δώρο;. 
• Τι, ποιές, επαρκείς γνώσεις παρέχονται στους μικρούς, μεσαίους και μεγάλους μαθητές /μαθήτριες, σε όλες τις βαθμίδες της εκπαίδευσης στα σχολεία;.
• Δεν επαρκούν οι ώρες;. Υπάρχει έλλειψη διδακτικού προσωπικού;. 
• Είναι ατελές, ελλειμματικό, αναχρονιστικό το πρόγραμμα και ακατάλληλα τα βιβλία διδασκαλίας;. 
• Υπάρχουν και δάσκαλοι /καθηγητές, που σκόπιμα δεν εξηγούν και δεν καταρτίζουν κατάλληλα τους μαθητές τους, ώστε εκείνοι να αναγκαστούν να καταφεύγουν σε φροντιστήρια των καθηγητών και των δασκάλων τους ή των εξωσχολικών φροντιστών;. 
• Τι εννοούμε όταν αναφερόμαστε στην ανάγκη καταφυγής σε διάφορα φροντιστήρια;. Απλούστατα παραδεχόμαστε (πάνδημα παρακαλώ), το κραυγαλέο έλλειμμα της επίσημης κρατικής μας Παιδείας /Εκπαίδευσης, χωρίς κανείς –σχεδόν – να αγανακτεί, να επαναστατεί. Δεν γνωρίζω την εξήγηση για την αδιαφορία των πολιτών, οι οποίοι αδιαμαρτύρητα καταβάλλουν τα λύτρα – αντίτιμο της … «δωρεάν» παροχής Παιδείας. Αδιανόητο και βλακώδες. Ψυχανεμίζομαι πως ευθύνεται το γεγονός ότι ενδιαφέρονται περισσότερο για τους Σαντινίστας, τη Νικαράγουα και άλλους εν Χριστώ ή Αλλάχ αδελφούς, καθώς και για τους καυγάδες στο Κυνοβούλιο μας.
• Είναι φυσιολογικό, ορισμένοι γονείς, να χαίρονται και να επιδιώκουν να στέλνουν ακόμη και παιδιά της Α’ Δημοτικού (σ.σ δεν υπερβάλλω, έχω συγκεκριμένες περιπτώσεις υπόψιν μου ) ακόμη και στη ζωγραφική, ώστε τα βλαστάρια τους να ωριμάσουν –και καλλιτεχνικά- πρόωρα.
• Οι διάφοροι πολιτευόμενοι, βουλευτές, Υπουργοί, και Πρωθυπουργοί, που έτυχε να σπουδάσουν στην Εσπερία, θα μπορούσαν να μας αναφέρουν έστω και ένα (1) παράδειγμα, Χώρας Ευρωπαϊκής/ Δυτικής γενικότερα, που η παραπαιδεία /φροντιστηριακή μάστιγα, αποτελεί αναγκαίο κακό –πρακτική, που ισχύει για όλες τις βαθμίδες εκπαίδευσης;.
• Γιατί δεν αλλάζουν το εκπαιδευτικό μας σύστημα; Θα μου πείτε ότι μερικοί δεν έχουν τις ικανότητες. Συμφωνώ !. Αλλά θα ρωτήσω: Γιατί δεν επιλέγουν ένα ξένο, ευρωπαϊκό ή αμερικανικό ή …. οιοδήποτε λειτουργικό εκπαιδευτικό σύστημα, να το αντιγράψουν και να το εφαρμόσουν χωρίς …. Ελληνοποιήσεις ή κομματισμό;. Υπάρχουν και καχύποπτοι συμπολίτες μας που πιστεύουν ότι τα φροντιστήρια –ως αδιαφιλονίκητος /αδιαμφισβήτητος «Θεσμός» πλέον – υποστηρίζονται από όλες τις Κυβερνήσεις – πολιτικό σύστημα, επειδή δεν ξοδεύουν χρήματα σε αυξήσεις μισθών διορισμένων Καθηγητών ή διορισμούς αδιόριστων. 

Για να τους έχουν δε ευχαριστημένους, τους …. «επιτρέπουν», σιωπηρά και ύπουλα, να καταφεύγουν σε φροντιστηριακά μαθήματα (που πληρώνουν άλλοι, οι γονείς). Μακάρι να μη συμβαίνει.

 

Θα μπορούσαν να καθιερωθούν τα εξής:

- Αλλαγή προγράμματος μαθημάτων και διδασκαλίας.

- Εκπαιδευτική ύλη διδασκαλίας διαφορετική.

- Επιπλέον διορισμοί διδασκόντων.

- Δύο ώρες για επιπρόσθετη διδασκαλία εντός του Σχολείου.

- Απόρριψη ενός αποτυχημένου συστήματος ώστε να επιτευχθεί επίσχεση της άσκοπης οικονομικής αιμορραγίας των γονέων.

Εξυπακούεται πως θα πρέπει να συνυπολογιστεί και η πολύωρη καταπόνηση των παιδιών που τρέχουν στα φροντιστήρια. 

 

Είναι δυνατόν, επί δεκαετίες, να ανεχόμαστε (όχι μόνον γονείς αλλά όλοι οι πολίτες), ένα χωλό εκπαιδευτικό σύστημα, να διαιωνίζεται, να ξοδεύονται δισεκατομμύρια άσκοπα, άσκεφτα, εξωπραγματικά και να ταλαιπωρούνται οι μαθητές, χάνοντας ώρες για να κατανοήσουν εκείνα τα οποία πρέπει να μάθουν μέσα στο ωρολόγιο πρόγραμμα του Σχολείου;.

 

Κανείς πολιτικός ή πολίτης δεν συγκινείται; 

Πως εξηγείται ένας τέτοιος άλογος εφησυχασμός, ένας παντελώς /παραφύση «φροντιστηριακός μαζοχισμός»;.

 

Μας αρέσει;. Τι έχουμε πάθει;. Μας περισσεύουν χρήματα για ξόδεμα;. Αν Ναι , ας τα δώσουμε στο … «ευαγές κρατικό μας καθίδρυμα» να τα διαθέσει στην ενίσχυση πχ της … «δωρεάν» υγείας μας. 

 

Κάποτε ρώτησα κάποιους Έλληνες της Αιγύπτου πως καταφέρνουν να γνωρίζουν 3, 4, ή και 5 ξένες γλώσσες, πόσα χρήματα διέθεταν σε φροντιστήρια;. «Στο Σχολείο», ήταν η απάντηση. Ντράπηκα!.

 

Οι αρμόδιοι όμως –καθόλου ανεξήγητα – δεν ντρέπονται. Κρίμα!

Απορώ: Τόσα χρόνια, τόσοι διπλωματούχοι (σ. σ υπάρχουν και τέτοιοι) πολιτικοί, σπουδαγμένοι και στο εξωτερικό, τόσοι Ακαδημαϊκοί, η εκπαιδευτική κοινότητα, οι διανοούμενοι και όσοι τέλος πάντων ασχολούνται με τα γράμματα, καθώς και ο απλός κόσμος που πονάει τον Ελληνισμό, τι άραγε κάνουν;. Γιατί δεν διαμαρτύρονται; Γιατί έχουμε – όλοι μας – ουσιαστικά παραιτηθεί από τη διόρθωση των κακώς κειμένων σε ετούτο το δύσμοιρο τόπο μας;

 

Γιατί να μας απασχολούν και μας ενοχλούν τα επουσιώδη, τα ασήμαντα, ενώ αδιαφορούμε ωχαδερφικά για τα ουσιώδη;. 

Τι, τις πταίει, για την νοσηρή νοοτροπία μας;. 

 

Φταίει άραγε ο μιθριδατισμός (συνηθίσαμε πια), ο μαζοχισμός (το απολαμβάνουμε πλέον), ή το καρκίνωμα του κομματισμού (που είναι αδύνατον να αντιμετωπιστεί), τα οποία μας έχουν αλλοιώσει σε βαθμό ανησυχητικό;. Πιθανότητα σε ένα μη αναστρέψιμο εκτροχιασμό. 

 

*Ιατρού

Όταν η Συνοδικότητα Καταρρέει: Κανόνες υπάρχουν — εφαρμόζονται;

Η απειλή καθαίρεσης του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού και οι σχέσεις της ηγεσίας με τους Λάιονς θέτουν υπό αμφισβήτηση την τήρηση των Ιερών Κανόνων και της ορθόδοξης τάξης.

Υπάρχει ένα όριο πέρα από το οποίο η εκκλησιαστική διοίκηση παύει να είναι απλώς προβληματική και μετατρέπεται σε θεσμική εκτροπή. 

Και το ερώτημα σήμερα τίθεται αμείλικτο: πώς είναι δυνατόν ο Αρχιεπίσκοπος να κινείται αντίθετα ή υπεράνω των θέσεων Αρχιερέων της Ιεράς Συνόδου Κύπρου, αλλά και της Εκκλησίας της Ελλάδος και της Κύπρου χωρίς να εγείρεται άμεσο ζήτημα κανονικής τάξης; π.χ ο Επίσκοπος Καρπασίας και ο Μητροπολίτης Ταμασσού εκφράσαν δημόσια τις θέσεις τους, σε προσωπικά τους κείμενα πώς οι Λάιονς, η Μασονία και οι Ροδοσταυρίτες είναι σέκτες που αντιτίθενται στον Ευαγγελικό Λόγο και την Ορθόδοξη Πνευματική παράδοση, πώς γίνεται λοιπόν ο προκαθήμενος τους να είναι ο επίσημος ομιλητής στις στοές τους και ειδικά στους Λάιονς; Και να μήν εγείρεται καθόλου θέμα στην Ι.Σ αλλά να απειλούν με καθαίρεση αυτόν που τηρούσε και τηρεί με ευλάβεια τους Ιερούς Κανόνες;

Η απειλή καθαίρεσης του Τυχικού δεν είναι μια «εσωτερική υπόθεση». Είναι δοκιμασία της ίδιας της εκκλησιολογίας. Και εδώ οι Ιεροί Κανόνες δεν αφήνουν περιθώρια για αυθαίρετες ερμηνείες.

Ο 34ος Αποστολικός Κανόνας είναι απολύτως σαφής:

οι επίσκοποι κάθε τόπου οφείλουν να αναγνωρίζουν τον πρώτο, αλλά ο πρώτος δεν μπορεί να πράττει τίποτε χωρίς τη γνώμη όλων. Πρόκειται για θεμελιώδη αρχή συνοδικότητας και αμοιβαιότητας. Δεν πρόκειται για διακοσμητική διάταξη — είναι η ίδια η καρδιά της Ορθόδοξης διοίκησης.

Ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου (861 μ.Χ.) ενισχύει τη σημασία της εκκλησιαστικής ευθύνης και της διαφύλαξης της ορθής τάξης, ακόμη και έναντι ανώτερων εκκλησιαστικών προσώπων, όταν τίθεται ζήτημα παρεκκλίσεων. Δεν πρόκειται για «άδεια ανυπακοής», αλλά για υπενθύμιση ότι η αλήθεια της Εκκλησίας δεν ταυτίζεται με την εξουσία ενός προσώπου.

Παράλληλα, οι 9ος και 17ος Κανόνες της Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου καθορίζουν με σαφήνεια τη δικαστική διαδικασία και την εκδίκαση διαφορών μεταξύ κληρικών: καμία σοβαρή κατηγορία δεν εξετάζεται μονομερώς· απαιτείται κανονική διαδικασία, ακρόαση, και συνοδική κρίση. Η αυθαίρετη επιβολή ποινών δεν έχει θέση στην κανονική παράδοση.

Και όμως, σήμερα φαίνεται να παρατηρείται το αντίθετο.

Πώς στέκει λογικά μια Ιερά Σύνοδος που εμφανίζεται να αυτοαναιρείται;

 

Πώς στέκει εκκλησιολογικά μια πρακτική που μετατρέπει τον «πρώτο» σε μονοκράτορα και τη Σύνοδο σε επικυρωτικό μηχανισμό;

 

Αν οι Κανόνες εφαρμόζονται επιλεκτικά, τότε δεν έχουμε κανονική τάξη — έχουμε διοικητική αυθαιρεσία με εκκλησιαστικό περίβλημα.

Και αν αυτό δεν είναι εμπαιγμός της ίδιας της Ιεράς Συνόδου, τότε τι είναι;

Αν δεν είναι ευθεία πρόκληση προς το πνεύμα του Ευαγγελίου —που απαιτεί δικαιοσύνη, αλήθεια και ταπείνωση— τότε πώς αλλιώς να χαρακτηριστεί;

Ακόμη πιο ανησυχητική είναι η σιωπή. Παραδοσιακοί Αρχιερείς της Κύπρου, γνώστες των Ιερών Κανόνων και του Καταστατικού Χάρτη, επιλέγουν να μην αντιδρούν δημόσια. Όμως η κανονική παράδοση της Εκκλησίας δεν οικοδομήθηκε πάνω στη σιωπή, αλλά στην ευθύνη και την ομολογία.

Διότι τελικά, το ζήτημα δεν είναι απλώς ποιος έχει δίκιο σε μια διαφωνία.

Το ζήτημα είναι αν η Εκκλησία θα συνεχίσει να λειτουργεί ως Σώμα Χριστού — με συνοδικότητα, διάκριση και σεβασμό στην Παράδοση — ή αν θα διολισθήσει σε μοντέλα εξουσίας που οι ίδιοι οι Κανόνες απορρίπτουν.

 

Και τότε το ερώτημα γίνεται αμείλικτο:

Ποιος νοήμων άνθρωπος μπορεί πλέον να εμπιστευτεί μια διαδικασία που φαίνεται να παρακάμπτει τους ίδιους της τους κανόνες;

Ποιος μπορεί να πιστέψει ότι απονέμεται δικαιοσύνη, όταν η διαδικασία μοιάζει προκαθορισμένη;

Οι Κανόνες υπάρχουν. Το ζήτημα είναι αν εφαρμόζονται.

Γιατί όταν οι Κανόνες σιωπούν — ή, χειρότερα, όταν σιωπούν εκείνοι που οφείλουν να τους υπερασπίζονται — τότε η κρίση παύει να είναι διοικητική. Γίνεται κρίση αλήθειας.

Υποσημείωση: Η Ι.Σ της Κύπρου με αυτά που κάνει και αυτά που δεν κάνει, προκαλεί ασύστολα το κοινό αίσθημα και την κοινή λογική του Λογικού ποιμνίου της. Αν δεν λάβει τα ανάλογα μέτρα η ΙΣ της Κύπρου και αποκαταστήσει τον Μητροπολίτη Πάφου κ.κ Τυχικό,θα γίνει μεγάλος ξεσηκωμός στο νησί. Ο πιστός λαός της Κύπρου απαιτεί από κάθε Μητροπολίτη και Επίσκοπο να ασπαστεί τις επίσημες θέσεις περί Λάιονς και Μασονίας της Εκκλησίας της Ελλάδος αλλά και των Συνοδικών Καρπασίας και Ταμασσού, και να στείλει μήνυμα πώς κανείς Αρχιερέας, Ιερέας η Πιστός δικαιούται να έχει σχέσεις με αυτές τις στοές και να απαιτήσει την αποκατάσταση του Μητροπολίτη Πάφου.

πηγή 

«ΤΣΙΠΑ και ΦΙΛΟΤΙΜΟ»: Λησμονημένες Αξίες!...

Γράφει ο Γιώργος Πιπερόπουλος
 

Αντιπαρέρχομαι την «παραίτηση», τελικά μετά από μία εβδομάδα ταραχής στο Πολιτικό μας Σύστημα, που φούντωσε μετά τη συνέντευξη του κ Λαζαρίδη στο OPEN-TV η οποία προκάλεσε θύελλά αντιδράσεων όχι μόνο στους κύκλους της Αντιπολίτευσης αλλά και εντός της ΝΔ το μεσημέρι του περασμένου Σαββάτου του νέο-διορισθέντος Υφυπουργού Αγροτικής Ανάπτυξης κ Λαζαρίδη. Δείτε το σχετικό άρθρο μου για την υπόθεση του πτυχίου του κ Λαζαρίδη με τίτλο «Στην Ελλάδα ανέκαθεν περιπλέκονται γλουτοί» που αναρτήθηκε εδώ στον αγαπημένο ιστότοπο που με φιλοξενεί κάθε εβδομάδα και είχε προηγηθεί της «παραίτησης. 

 

Η «παραίτηση» ήρθε λίγες ώρες μετά την τηλεοπτική (πρόσκληση ή εντολή;) που του απηύθυνε η αδελφή του Πρωθυπουργού κ Ντόρα Μπακογιάννη καλώντας τον να «διευκολύνει» τον Προϊστάμενο και φίλο του κ Μητσοτάκη την οποία προσωπικά κατατάσσω (χωρίς πρόθεση προσβολής) στον σκωπτικό υπαινιγμό της κλασικής φράσης «ποιούμε την ανάγκη φιλοτιμία» προσπερνώντας και την προτροπή του Βουλευτή Καβάλας στην κ Μπακογιάννη «να φάει κανένα σοκολατάκι και να παίξει με τα εγγονάκια της»… 

 

Αφορμή για το σημερινό μου ψυχό-κοινωνικό-πολιτισμικό «πιπεράτο» άρθρο έχουν δώσει όχι μόνο το θέμα «πτυχίο Λαζαρίδη» αλλά ΚΑΙ συγκεκριμένες συμπεριφορές πολιτικών προσώπων που ΔΕΝ θα ονοματίσω τα οποία συνεχίζουν την διαχρονική διαμόρφωση πολιτικό-οικονομικό-κοινωνικών φαινομένων που έχουν διαβρώσει σε σημείο σχεδόν αφανισμού τις δύο πατροπαράδοτες Ελληνικές Αξίες: ΤΣΙΠΑ και ΦΙΛΟΤΙΜΟ!...

 

Και καθώς κάποια γεγονότα και κάποιες συμπεριφορές κυριαρχούν σε Ρ/τηλεοπτικά πάνελ και Συνεδριάσεις της Βουλής με σημερινούς πρωταγωνιστές της Πολιτικής μας ζωής σκέφτομαι ότι ίσως έτσι μας βοηθούνε οι πρωταγωνιστές του Πολιτικού Θεάτρου να… χωνέψουμε «όσα μαζί φάγαμε», (κατά Πάγκαλο), να θυμηθούμε «τα πακέτα Πάμπερς» του μακαρίτη Κοσκωτά. τη «Δίκη του Αιώνα» που ΔΕΝ έγινε, την υπόσχεση Κώστα Καραμανλή για «επανίδρυση» του Κράτους, την υποταγή μας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο με πράσινο πρώτο Μνημόνιο Γιώργου Παπανδρέου, το κυανοπράσινο δεύτερο Μνημόνιο με Συν-Πρωθυπουργούς Σαμαρά και Βενιζέλο και το πολύχρωμο τρίτο Μνημόνιο του Αλέξη Τσίπρα και έρχονται στα μάτια μου, και υποθέτω και στα δικά σας, ποτάμια τα δάκρυα… 

 

Το έργο που είναι διαχρονικό με ανοδικές και καθοδικές διακυμάνσεις κάποιοι το αποκαλούν «ρουσφέτι» και «μίζα» και «βόλεμα» των δικών μας το έχουμε δει και το έχουμε βιώσει επί 50 χρόνια εμείς της τρίτης γενιάς, επί 30 χρόνια τα παιδιά μας και εδώ και μια 10ετία τα εγγόνια μας. 

 

Κάθε φορά που συνειδητοποιώ με ποια χρηματικά ποσά αμείβονται οι άνδρες και οι γυναίκες των Ενόπλων μας Δυνάμεων, των Σωμάτων Ασφαλείας και του Πυροσβεστικού Σώματος αναρωτιέμαι ΓΙΑΤΙ κορυφαία στελέχη της ελληνικής δημοσιογραφίας με τα παχυλά, μερικοί με αστρονομικά, εισοδήματα ΔΕΝ μας λένε τίποτε σχετικό; 

 

Μας είπανε ποτέ ποιος ήταν ο μισθός του ήρωα Σμηναγού Κωνσταντίνου Ηλιάκη που δολοφονήθηκε από Τούρκο πιλότο που ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΤΙΜΩΡΗΘΗΚΕ στις 23 Μαΐου 2006, και αυτό το καταθέτω πρώτη φορά δημοσίως, ευνέβη την ώρα που έκανα μάθημα στην ΑΔΙΣΠΟ (Ανώτατη Διακλαδική Σχολή Πολέμου), ή άλλων «πεσόντων» της Πολεμικής Αεροπορίας, του Πυροσβεστικού Σώματος ή τη σύνταξη που παίρνουν οι χήρες και τα ορφανά τους για να το συγκρίνουμε με τις αμοιβές Βουλευτών και υπαλλήλων των πολιτικών τους Γραφείων και τις ΣΥΝΤΑΞΕΙΣ τους την ώρα που τις δικές μας τις έχουν κατακρεουργήσει και συνεχίζουν να τις εκμηδενίζουν με την ΑΚΡΙΒΕΙΑ που καλπάζει ανεξέλεγκτα; 

 

Την ατομική και συλλογική Εθνική «ΤΣΙΠΑ» των Ελλήνων και το ελληνοπρεπές, το μοναδικό ΦΙΛΟΤΙΜΟ, που ΠΟΤΕ δεν μεταφράστηκε επαρκώς σε καμία γλώσσα του Πλανήτη, επιτρέψαμε και συνεχίζουμε να επιτρέπουμε να τα ξεσκίζουν σαν μια σελίδα χαρτιού στα κάθε λογής «Euro-Working Groups» οι «Δανειστές» μας εκτός Ελλάδος και εντός Ελλάδος λαλίστατοι εκπρόσωποι των Κυανών, Πράσινων, Κυανό-Πράσινων και Πολύχρωμων Κυβερνήσεών μας!...

 

Ακούμε για «Ανάκαμψη», ζούνε αμέτρητοι εργαζόμενοι με μηνιαίο επίδομα που θυμίζει χαρτζιλίκι και μεθοδικά καλλιεργείται από Συστημικά Ρ/Τ και έντυπα ΜΜΕ (Μέσα Μαζικού Εκμαυλισμού) η ψευδαίσθηση ότι σύντομα θα δούμε «φως στο τέλος του απρόσμενου τούνελ» σε κάθε επίπεδο ψυχό-κοινωνικό-οικονομικού και πολιτικού γίγνεσθαι της Πατρίδας μας...

 

Συνεχίζονται οι «κοκορομαχίες» εντός Βουλής και από το πρωί μέχρι το βράδυ και σε ραδιοτηλεοπτικά μπαλκόνια και παράθυρα, ακούμε προτροπές τύπου «παραιτηθείτε και προκηρύξτε άμεσα εκλογές» ή χιλιοειπωμένες για ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ μεγαλοστομίες για ορατά σκάνδαλα και δράματα τύπου «θα φτάσει το μαχαίρι στο κόκαλο» ή ακόμη «θα χυθεί άπλετο φως» και βαρβαρότητες όπως «θα πέσουν κεφάλια», ενώ το «γάντζωμα σε καρέκλες εξουσίας» συνεχίζει αδιάντροπα στο πολιτικό στερέωμα… 

 

Ελπίζω, και σας παρακαλώ μη με παρεξηγήσετε φίλες και φίλοι αναγνώστες, ότι κάποια μέρα εδώ στην Πατρίδα μας, αλλά και σε διεθνές επίπεδο, θα ξυπνήσει και πάλι στις ψυχές των Πολιτικών, που σκέφτονται την επόμενη γενιά και όχι τις επόμενες εκλογές, των Μεγαλοεπιχειρηματιών, των Ιδιοκτητών & Στελεχών ΜΜΕ, των Διανοουμένων και άλλων «Παραγόντων» το ελληνικό ΦΙΛΟΤΙΜΟ και θα θυμηθούν την πατροπαράδοτη ελληνική «ΤΣΙΠΑ»!… 

 

Εάν συναντιόμασταν πρόσωπο-με-πρόσωπο εσείς και εγώ, θα ρωτούσα να μου πείτε ευθέως «στα ίσια» και με ειλικρίνεια: 

Μάταια ελπίζω;

Η τρωτότητα των ηγεμονικών δυνάμεων

Του Νίκου Ιγγλέση

 

Ο σημερινός πολυπολικός κόσμος δεν εμφανίζεται, όπως νομίζουν κάποιοι, για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία. Αποτελεί μάλλον τον κανόνα, ενώ χρονική εξαίρεση είναι ο μονοπολικός ή ο διπολικός κόσμος. Κάθε πόλος έχει στον πυρήνα του μια ηγεμονική δύναμη, γύρω από την οποία συνασπίζονται, με ισχυρούς (στρατιωτικούς) ή χαλαρούς (πολιτικοοικονομικούς)  δεσμούς άλλες κρατικές οντότητες ή οργανώσεις.

Κάθε πόλος διαμορφώνεται είτε από την ύπαρξη κοινών γεωπολιτικών συμφερόντων είτε από καταναγκασμούς που επιβάλλει, σε συγκεκριμένη γεωγραφική περιοχή, μια ηγεμονική δύναμη. Στο σημερινό πολυπολικό κόσμο όλοι οι πόλοι δεν είναι ισοδύναμοι. Άλλοι έχουν μεγαλύτερη ισχύ, κινούμενοι σε πλανητικό επίπεδο και άλλοι μικρότερη, δρώντας περιφερειακά. Όλοι οι πόλοι βρίσκονται σε διαρκή ανταγωνισμό για ανακατανομή της πολιτικής, οικονομικής και στρατιωτικής επιρροής.

Σ’ αυτόν τον αέναο ανταγωνισμό οι ιδεολογίες διαδραματίζουν το ρόλο του «περιτυλίγματος» των γεωπολιτικών και γεωοικονομικών συμφερόντων. Αυτό ίσχυε και για τις παλαιότερες ιδεολογίες (π.χ. κομμουνισμός, αστικός φιλελευθερισμός κ.α.) και ισχύει ιδιαίτερα για την κυριαρχούσα σήμερα ιδεολογία της παγκοσμιοποίησης που υποβαθμίζει την κρατική κυριαρχία, διαλύει την κοινωνική συνοχή, ανατρέπει τις πολιτισμικές αξίες και ομνύει σε μια παγκόσμια αγορά που εξαρτάται από τις διεθνείς εφοδιαστικές αλυσίδες.

Η ισχύς κάθε κράτους, των ηγεμονικών δυνάμεων συμπεριλαμβανομένων, εξαρτάται από ένα πλήθος παραγόντων και του συνδυασμού αυτών. Μεταξύ των παραγόντων που καθορίζουν την κρατική ισχύ είναι: Η γεωγραφία, το μέγεθος και το μορφωτικό επίπεδο του πληθυσμού, η κατοχή ορυκτών πόρων και ιδιαίτερα ενεργειακών, η οικονομία σε σχέση με το εύρος της παραγωγής και την τεχνολογία που ενσωματώνει, η προηγμένη αμυντική βιομηχανία, η ισχύς των ενόπλων δυνάμεων, οι συμμαχίες, η αποτελεσματική διπλωματία, η κοινωνική ομοιογένεια και συναίνεση, η ύπαρξη υψηλής εθνικής στρατηγικής (εθνικό όραμα), η ικανότητα της πολιτικής και στρατιωτικής ηγεσίας κ.α.

Στον πολυπολικό κόσμο οι ηγεμονικές δυνάμεις εμφανίζουν ορισμένα στοιχεία τρωτότητας που οφείλονται στον μεταξύ τους έντονο ανταγωνισμό, αλλά και στην ανάδυση δυνάμεων που φιλοδοξούν να αποτελέσουν ένα νέο πόλο. Οι ηγεμονικές δυνάμεις είναι ισχυρές, αλλά όχι πανίσχυρες και δεν μπορούν να επιβάλλουν τη βούλησή τους σ’ όλες τις περιπτώσεις στις οποίες εμπλέκονται. Όταν δεν γίνεται σωστή εκτίμηση του πολύπλευρου συσχετισμού ισχύος, τότε αυτές αναγκάζονται να καταβάλουν το ανάλογο κόστος σε πολιτικό, οικονομικό και στρατιωτικό επίπεδο.

Χαρακτηριστικές περιπτώσεις τρωτότητας των ηγεμονικών δυνάμεων είναι της Ρωσίας στον πόλεμο με την Ουκρανία, των ΗΠΑ στον πόλεμο με το Ιράν και της Κίνας στον παγκόσμιο εμπορικό-δασμολογικό πόλεμο, λόγω της καθοριστικής εξάρτησής της από τις εξαγωγές. Χαρακτηριστικές περιπτώσεις ανάδυσης περιφερειακών ηγεμονικών δυνάμεων είναι το Ιράν και η Τουρκία.

Η Ρωσία

Η ρωσική εισβολή, το Φεβρουάριο του 2022, παρά την αρχική επιτυχία της, με την κατάληψη περίπου του 20% του εδάφους της Ουκρανίας, έχει οδηγηθεί σ’ έναν πόλεμο χαρακωμάτων και κατατριβής. Επί τέσσερα χρόνια ανταλλάσσονται καθημερινά πλήγματα με πυραύλους και drones κατά των ενεργειακών υποδομών, των βιομηχανικών εγκαταστάσεων και των συγκοινωνιακών δικτύων των δύο αντιπάλων. Η Ρωσία, όλο αυτό το διάστημα, έχει καταβάλει μεγάλο κόστος ανθρώπινων απωλειών και στρατιωτικού υλικού, υπέστη επώδυνες οικονομικές κυρώσεις και απώλεσε την επιρροή που ασκούσε στην ΕΕ ως κύριος ενεργειακός προμηθευτής της. Το διεθνές κύρος της υποχώρησε και έδειξε αδυναμία να στηρίξει συμμάχους της, όπως η Συρία του Άσαντ, η Βενεζουέλα του Μαδούρου και η Κούβα. Δεν πέτυχε το στρατηγικό στόχο της να εντάξει την όλη Ουκρανία, που μεγάλο μέρος του πληθυσμού της είναι Ρώσοι, στη δική της σφαίρα επιρροής. Αντίθετα, προωθείται από τις Βρυξέλλες η προσχώρηση της Ουκρανίας στην ΕΕ και σχεδιάζεται η δημιουργία μιας νέας στρατιωτικής συμμαχίας μεταξύ Ευρώπης και Κιέβου. Πόσο πιο δύσκολη θα ήταν η θέση της Ρωσίας αν οι ΗΠΑ, υπό τη Διοίκηση Τραμπ, δεν είχαν σταματήσει, εδώ και ένα χρόνο, την άμεση οικονομική και στρατιωτική στήριξη της Ουκρανίας;

Οι ΗΠΑ. 

Τον Ιούνιο του 2025 οι Αμερικανοί και οι Ισραηλινοί βομβάρδισαν επί 12 ημέρες το Ιράν. Στις 28 Φεβρουαρίου 2026 επιτέθηκαν ξανά. Στόχος τους η οριστική κατάργηση του πυρηνικού προγράμματός του, ο δραστικός περιορισμός της ανάπτυξης βαλλιστικών πυραύλων και η παύση της ενίσχυσης των πληρεξουσίων του στην ευρύτερη Μ. Ανατολή. Οι βομβαρδισμοί που διήρκεσαν πέντε εβδομάδες εξάλειψαν τη θρησκευτική και στρατιωτική ηγεσία της Ισλαμικής Δημοκρατίας και προκάλεσαν σημαντικές καταστροφές στη χώρα, αλλά, δεν οδήγησαν στην άμεση συνθηκολόγησή της. Αντίθετα, προκάλεσαν μια παγκόσμια ενεργειακή κρίση με το κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ. Ακολούθησε μια εκεχειρία δύο εβδομάδων για την πραγματοποίηση διαπραγματεύσεων.  Μέχρι την ώρα που γράφονται αυτές οι γραμμές δε γνωρίζουμε αν θα υπάρξει μια οριστική συμφωνία, που θα ικανοποιεί τους στρατηγικούς στόχους των ΗΠΑ και του Ισραήλ, αν υπάρξει και τι είδους συμβιβασμός ή αν επαναληφθούν οι στρατιωτικές επιχειρήσεις.

Το Ιράν.

Μετά την επικράτηση της ισλαμικής επανάστασης του 1979 και τον οκταετή πόλεμο με το Ιράκ που ακολούθησε, το Ιράν, για λόγους ασφαλείας, άρχισε να οικοδομεί έναν ανεξάρτητο πόλο, συνασπίζοντας γύρω του κρατικές και μη σιιτικές δυνάμεις της περιοχής. Το ιδεολογικό πλαίσιο του νέου πόλου ήταν η εξ’ αρχής διακηρυγμένη θέση τής καταστροφής του σιωνιστικού Ισραήλ. Σημειώνεται ότι το Ιράν με το Ισραήλ δεν έχουν μεταξύ τους κοινά σύνορα γιατί παρεμβάλλονται η Συρία, η Ιορδανία και το Ιράκ. Η Ισλαμική Δημοκρατία συμμάχησε με τη Συρία του Άσαντ, οργάνωσε, χρηματοδότησε και εξόπλισε τη Χεσμπολάχ του Λιβάνου, τους Χούθι της Υεμένης, τη Χαμάς στη Γάζα και διάφορες σιιτικές πολιτοφυλακές στο Ιράκ. Ο πόλος αυτός ονομάστηκε «Άξονας της Αντίστασης». Από τους Αμερικανούς και τους Ισραηλινούς αποκλήθηκε «Άξονας του Κακού». Παράλληλα το Ιράν ενέτεινε το πρόγραμμα εμπλουτισμού ουρανίου για την κατασκευή πυρηνικών όπλων και ανέπτυξε ένα οπλοστάσιο πυραύλων, συμπεριλαμβανομένων  βαλλιστικών, καθώς και drones με στόχο να καταστεί ηγεμονική περιφερειακή δύναμη.

Το όλο εγχείρημα αποδυναμώθηκε σημαντικά μετά την ανατροπή του Άσαντ στη Συρία και τις στρατιωτικές επιχειρήσεις του Ισραήλ κατά της Χαμάς και της Χεσμπολάχ. Τώρα το Ιράν, χωρίς ισχυρούς συμμάχους, βρίσκεται αντιμέτωπο με τις στρατιωτικές μηχανές των Αμερικανών και των Ισραηλινών. Έχει ακόμα κάποια διαπραγματευτικά όπλα όπως το κλείσιμο, λόγω γεωγραφίας, του Στενού του Ορμούζ και την ικανότητά του να πλήττει τις ενεργειακές εγκαταστάσεις των άλλων χωρών του Περσικού Κόλπου. Τα όπλα αυτά είναι ικανά να αναγκάσουν τη μεγαλύτερη ηγεμονική δύναμη, τις ΗΠΑ, σε συμβιβασμό; Θα το διαπιστώσουμε το επόμενο διάστημα.

Η Τουρκία

Μια δεύτερη χώρα που επιχειρεί να καταστεί περιφερειακή ηγεμονική δύναμη στην περιοχή της Μ. Ανατολής είναι η Τουρκία, που θα εκμεταλλευτεί την όποια αποδυνάμωση του Ιράν και θα επιχειρήσει να συσπειρώσει τον ισλαμικό κόσμο με ιδεολόγημα τον αντισημιτισμό. Η Τουρκία κατέχει τη Βόρεια Κύπρο, η οποία αποτελεί προκεχωρημένο φυλάκιο προβολής ισχύος στην Α. Μεσόγειο. Επίσης ελέγχει τη Συρία, μετά την ανατροπή του καθεστώτος Άσαντ, με εξαίρεση μια μικρή ζώνη των Δρούζων στα σύνορα με το Ισραήλ. Τουρκικές δυνάμεις βρίσκονται στο βόρειο Ιράκ, το Κατάρ, τη δυτική Λιβύη και τη Σομαλία, ενώ η Αλβανία της παρέχει ναυτικές διευκολύνσεις.

Η Τουρκία είναι μια μεγάλη πληθυσμιακά χώρα, με αξιόλογη βιομηχανική παραγωγή, ελέγχει τα Στενά και άρα τον Εύξεινο Πόντο, έχει το δεύτερο αριθμητικά μεγαλύτερο στρατό του ΝΑΤΟ και έχει αναπτύξει σημαντικά την αμυντική βιομηχανία της. Όλα αυτά την καθιστούν χρήσιμο εταίρο για τις ηγεμονικές δυνάμεις, ιδιαίτερα τη Ρωσία και την ΕΕ. Τις τουρκικές φιλοδοξίες δυσχεραίνει η έλλειψη ενεργειακών πόρων. Γι’ αυτό οι Τούρκοι αγόρασαν δύο ερευνητικά σκάφη και τέσσερα θαλάσσια γεωτρύπανα για αναζήτηση υπεράκτιων υδρογονανθράκων. Γι’ αυτό το Δόγμα της «Γαλάζιας Πατρίδας» και το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο. Το διακύβευμα βρίσκεται στην ενεργειακά πολλά υποσχόμενη Α. Μεσόγειο.

Το άρθρο αυτό, λόγω χώρου, δεν αναφέρεται αναλυτικά σε άλλες ηγεμονικές δυνάμεις όπως η Κίνα, η ΕΕ και διεξοδικά οι ΗΠΑ. Γι’ αυτές ο αναγνώστης μπορεί να ανατρέξει στο «Ο πολυπολικός κόσμος του 2026» στην ιστοσελίδα της Ελληνικής Αντίστασης.

Υ.Γ. Δύο από τις ηγεμονικές δυνάμεις, οι ΗΠΑ και η Ρωσία, στήριξαν την επανεκλογή του Βίκτωρ Όρμπαν στην Ουγγαρία. Απέτυχαν, ο Όρμπαν, μετά από 16 χρόνια, έχασε τις εκλογές. Νίκησε ο υποστηριζόμενος από την ΕΕ Πίτερ Μαγιάρ. Όλες οι ηγεμονικές δυνάμεις έχουν τα όρια τους.

Πηγή: www.ellinikiantistasi.gr

Μείωση 5% του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων αποφάσισε η κυβέρνηση! Τι έρχεται με το νέο Μνημόνιο 2026 - 2029.

Μείωση 5% του αριθμού των δημοσίων υπαλλήλων αποφάσισε η κυβέρνηση στα πλαίσια του νέου Μεσοπρόθεσμου προγράμματος που κατέθεσε στην ΕΕ για τα έτη 2026-2029! 

 

Και αυτό δεν θα είναι το μόνο από τα «κακά» που θα συμβούν τα επόμενα χρόνια.

 

Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης μιλάει για «δυναμική ανάπτυξη» και «πραγματική σύγκλιση» με την Ευρώπη αλλά το επίσημο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα μια εντελώς διαφορετική, και ζοφερή πραγματικότητα:

 

Επιβράδυνση της οικονομίας, μηδενισμό των καθαρών επενδύσεων στο τέλος της περιόδου, μαζικές περικοπές σε κρίσιμους τομείς και συνολική δημοσιονομική συρρίκνωση που πλήττει την ανάπτυξη και το εισόδημα των πολιτών.

 

Τα στοιχεία του ίδιου του Μεσοπρόθεσμου είναι αδιάψευστα και αποδομούν πλήρως το κυβερνητικό αφήγημα.

 

1. Επιβράδυνση της ανάπτυξης και μηδενικές καθαρές επενδύσεις

 

Η κυβέρνηση προβλέπει σταδιακή μείωση του ρυθμού ανάπτυξης μέχρι το 2029, ενώ για τα έτη 2028 και 2029 εμφανίζονται μηδενικές ή σχεδόν μηδενικές καθαρές επενδύσεις.

 

Αυτό σημαίνει ότι η οικονομία σταματά ουσιαστικά να αυξάνει το παραγωγικό της κεφάλαιο, δεν δημιουργεί νέες θέσεις εργασίας υψηλής προστιθέμενης αξίας και δεν χτίζει κανένα μέλλον.

 

Σε μια χώρα που ήδη υστερεί δραματικά σε παραγωγικότητα, τεχνολογία και υποδομές σε σχέση με την ΕΕ, η απουσία επενδυτικής δυναμικής ισοδυναμεί με μακροχρόνια στασιμότητα και διεύρυνση του χάσματος σύγκλισης – ακριβώς το αντίθετο από αυτό που υπόσχεται ο πρωθυπουργός.

 

2. Μαζικές περικοπές 4,2 δισ. ευρώ σε 13 από τα 17 υπουργεία

 

Το 2029 αποτελεί το αποκορύφωμα της λιτότητας που εφαρμόζει η κυβέρνηση.

Σε 13 από τα 17 υπουργεία οι δαπάνες μειώνονται συνολικά κατά 4,2 δισ. ευρώ σε σχέση με το 2025.

 

Οι περικοπές δεν αφορούν περιθωριακούς τομείς, αλλά πλήττουν άμεσα τους πυλώνες της ανάπτυξης και της κοινωνικής συνοχής:

 

Ψηφιακή Μεταρρύθμιση

Περιβάλλον και Ενέργεια (μείωση έως και 54%)

Υποδομές και Μεταφορές

Αγροτική Ανάπτυξη

Τουρισμός (μείωση ~53%)

Παιδεία

Υγεία

 

Η κυβέρνηση της ΝΔ κόβει πόρους από ακριβώς εκείνους τους τομείς που μια σύγχρονη χώρα χρειάζεται για να προοδεύσει.

 

Αυτό δεν είναι «δημοσιονομική πειθαρχία» – είναι συνειδητή υπονόμευση του αναπτυξιακού δυναμικού της χώρας.

 

3. Συρρίκνωση του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων κατά 30%

 

Το Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ) – ο βασικός μοχλός για υποδομές, περιφερειακή ανάπτυξη, καινοτομία και κοινωνική συνοχή – μειώνεται κατά περίπου 4,94 δισ. ευρώ την περίοδο 2025–2028, δηλαδή πτώση της τάξης του 30%.

 

Την ώρα που η Ελλάδα χρειάζεται επειγόντως να καλύψει τα κενά σε δρόμους, ψηφιακή υποδομή, πράσινη μετάβαση και εκπαίδευση, η κυβέρνηση επιλέγει να συρρικνώσει τον πιο κρίσιμο αναπτυξιακό εργαλείο.

 

Αυτή η απόφαση δεν είναι τυχαία: είναι η συνέπεια της λήξης του Ταμείου Ανάκαμψης και της επιμονής σε υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα που στραγγαλίζουν την οικονομία.

 

4. Δραστική μείωση των συνολικών δαπανών υπουργείων κατά 4,6 μονάδες του ΑΕΠ

 

Οι συνολικές δαπάνες των υπουργείων πέφτουν από το 25,35% του ΑΕΠ το 2025 στο 20,74% το 2029 – μια μείωση 4,6 μονάδων του ΑΕΠ.

 

Πρόκειται για μια από τις μεγαλύτερες δημοσιονομικές συρρικνώσεις των τελευταίων ετών.

 

Με αυτόν τον τρόπο το κράτος χάνει την ικανότητά του να λειτουργεί ως καταλύτης ανάπτυξης, να στηρίζει κρίσιμες υπηρεσίες και να αντισταθμίζει τις αδυναμίες της ιδιωτικής οικονομίας.

 

Το αποτέλεσμα είναι λιγότερες επενδύσεις, χειρότερες δημόσιες υπηρεσίες και μεγαλύτερη ανισότητα.

 

5. Μείωση αποδοχών δημοσίων υπαλλήλων κατά 5%

 

Το Μεσοπρόθεσμο προβλέπει μείωση των συνολικών αποδοχών των δημοσίων υπαλλήλων κατά 753 εκατ. ευρώ την περίοδο 2025–2029 (περικοπές 5-7,5% σε πολλούς τομείς, όπως Υγεία).

 

Την ίδια στιγμή που η ακρίβεια, το κόστος στέγασης και το ενεργειακό κόστος πιέζουν ασφυκτικά τα νοικοκυριά, η κυβέρνηση επιλέγει να μειώσει το διαθέσιμο εισόδημα χιλιάδων εργαζομένων.

 

Αυτό πλήττει άμεσα την κατανάλωση – έναν από τους βασικούς πυλώνες της ελληνικής οικονομίας – και δημιουργεί ένα φαύλο κύκλο ύφεσης.

 

Η κυβέρνηση για να αποφύγει την μείωση στις αποδοχές των δημοσίων υπαλλήλων θα προχωρήσει στην μείωση του αριθμού τους. Λιγότερες προσλήψεις σε σχέση με τις συνταξιοδοτήσεις.

 

Όλα τα παραπάνω δεν συνθέτουν κανένα σχέδιο «δυναμικής ανάπτυξης» ή «πραγματικής σύγκλισης» με την Ευρώπη.

 

Αντίθετα, αποτελούν ένα κλασικό πρόγραμμα δημοσιονομικής συρρίκνωσης και λιτότητας: περιορισμός δημόσιων επενδύσεων, περικοπές σε κρίσιμους τομείς, συμπίεση εισοδημάτων και απουσία πραγματικού αναπτυξιακού ορίζοντα.

 

Δεν μπορεί να υπάρξει αξιόπιστη ρητορική για ανάπτυξη όταν το ίδιο το κυβερνητικό πρόγραμμα που κατατέθηκε στις Βρυξέλλες προβλέπει στασιμότητα και μηδενικές επενδύσεις.

 

Δεν μπορεί να μιλάει κανείς για «σύγκλιση» όταν οι δημόσιες δαπάνες συρρικνώνονται δραστικά και οι πολίτες καλούνται να πληρώσουν το τίμημα με λιγότερους μισθούς, χειρότερες υπηρεσίες και χαμένη προοπτική.

 

Το Μεσοπρόθεσμο δεν επιβεβαιώνει το αφήγημα της κυβέρνησης. Το αποδομεί πλήρως. Η κυβέρνηση της ΝΔ επιλέγει για άλλη μια φορά τη λιτότητα αντί για την επένδυση στο μέλλον της χώρας και των πολιτών της.

 

πηγή

Η προσωπικότητα του Χαράλαμπου Πυλόρωφ! Εκδήλωση μνήμης σήμερα από τον σύλλογο Καυκασίων Καλαμαριάς για τον άνθρωπο που η ποντιακή μούσα κράτησε ζωντανό μέσα από τα δίστιχα

Εκδήλωση μνήμης αφιερωμένη στον Χαράλαμπο Πυλόρωφ, μια μορφή που συνδέθηκε με τις δραματικές αλλά και ηρωικές σελίδες του Ελληνισμού του Καυκάσου διοργανώνει ο Σύλλογος Καυκασίων Καλαμαριάς «Ο Προμηθέας». Η εκδήλωση θα πραγματοποιηθεί τη Δευτέρα 20 Απριλίου 2026, στις 19:30, στην Εύξεινο Λέσχη Θεσσαλονίκης, στη Λεωφόρο Νίκης 13. 

 

Γράφει ο Χρήστος Κωνσταντινίδης

 

Στην εκδήλωση θα μιλήσουν η Νόρα Πυλόρωφ, συγγραφέας, ο Βλάσης Αγτζίδης, δρ. Σύγχρονης Ιστορίας, ο Νίκος Κωνσταντινίδης, εκπαιδευτικός-συγγραφέας, και ο Θανάσης Σημιλίδης, δικηγόρος και ερευνητής, ενώ τον συντονισμό θα έχει ο καλός συνάδελφος, δημοσιογράφος και ιδιοκτήτης της εφημερίδας «Εύξεινος Πόντος», Φόρης Πεταλίδης. Στο πρόγραμμα συμμετέχει και η χορωδία του Συλλόγου Καυκασίων Καλαμαριάς, δίνοντας στην εκδήλωση έναν ακόμη πιο συγκινητικό και συμβολικό χαρακτήρα. 

 

Ο Χαράλαμπος Πυλόρωφ υπήρξε μια εμβληματική προσωπικότητα των Ελλήνων του Καυκάσου. Σύμφωνα με τις ιστορικές αναφορές που διασώζονται και μέσα από την ποντιακή παράδοση, διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στη μάχη του Σαρίκαμις, σε μια από τις πιο δραματικές στιγμές της εποχής, όταν Έλληνες βρέθηκαν να πολεμούν από τις δύο αντίπαλες πλευρές. Από τη μια ήταν οι Πόντιοι του Πόντου, που είχαν υποχρεωτικά στρατευθεί με την πλευρά των Τούρκων μετά τον νόμο των Νεότουρκων, και από την άλλη οι Πόντιοι του Καυκάσου, που πολεμούσαν στο πλευρό των Ρώσων. 

 

Στη μάχη εκείνη, καθοριστική ήταν η συμβολή των ελληνικών χωριών της περιοχής, αλλά και προσώπων όπως ο Ιωάννης Καλτσίδης, ταγματάρχης του ρωσικού στρατού, και ο Χαράλαμπος Πυλόρωφ, ο οποίος ήταν διοικητής του αστυνομικού τμήματος της πόλης του Καρς. Οι δύο άνδρες φέρονται να ανέβασαν 23 κανόνια στις πλαγιές του Σογανλούκ, συμβάλλοντας αποφασιστικά στη νικηφόρα έκβαση της μάχης. 

 

Η παρουσία και η δράση του Πυλόρωφ αποτυπώθηκαν ακόμη και στη λαϊκή μνήμη, μέσα από ποντιακά δίστιχα που διασώθηκαν από γενιά σε γενιά. Ένας από τους πιο χαρακτηριστικούς στίχους αναφέρει: «Ο Πυλορώφ επίταξεν, τ’ αράπαδας γοσέψτεν, μη κλαίτε και μη θλίφκουστουν, τα σπάθια ζωστέστεν», φανερώνοντας πως το όνομά του ταυτίστηκε με τα τραγικά γεγονότα του ξεριζωμού και της φυγής από το Καρς. 

 

Ιδιαίτερη θέση στη μνήμη των προσφύγων κατέχει και μια άλλη πράξη του, βαθιά ανθρώπινη και εθνικά πολύτιμη. O Χαράλαμπος Πυλόρωφ ναύλωσε με δικά του έξοδα καράβι από το Βατούμ για την Ελλάδα, συμβάλλοντας στη σωτηρία ξεριζωμένων Ελλήνων του Καυκάσου. Πρόκειται για μια πράξη που εξηγεί γιατί το όνομά του διατηρήθηκε ζωντανό όχι μόνο στις ιστορικές καταγραφές, αλλά και στην προφορική μνήμη των Ποντίων. 

 

Η εκδήλωση της 20ής Απριλίου έρχεται, έτσι, να φωτίσει όχι μόνο την προσωπικότητα του Χαράλαμπου Πυλόρωφ, αλλά και μια ολόκληρη εποχή γεμάτη πολέμους, διωγμούς, προσφυγιά και αγώνα για επιβίωση. Είναι μια βραδιά αφιερωμένη σε έναν άνθρωπο που έμεινε στη συλλογική μνήμη ως σύμβολο προσφοράς, γενναιότητας και ευθύνης απέναντι στον Ελληνισμό του Καυκάσου.

 

πηγή 

Μην κάνετε έτσι, ΑΝΑΣΤΗΘΗΚΕ αντίχριστοι

ΤΙ ΔΕΙΧΝΕΙ ΑΥΤΗ Η ΒΕΒΗΛΗ ΠΡΑΞΗ ΤΟΥΣ ;
ΜΙΑ ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ...ΕΝΑ ΑΠΥΘΜΕΝΟ ΜΙΣΟΣ ..ΕΝΑ ΑΛΟΓΙΣΤΟ ΦΑΝΑΤΙΣΜΟ ΠΟΥ ΥΠΕΡΒΑΙΝΕΙ ΤΑ ΟΡΙΑ.
Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΕΠΑΘΕ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΓΕΜΙΣΕ ΣΥΝΑΞΑΡΙΑ ΑΓΙΩΝ ..ΓΝΩΡΙΣΕ ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΚΑΤΑΣΚΕΥΑΜΕΝΕΣ ΙΣΤΟΡΙΚΑ ΓΙΑ ΝΑ ΠΟΛΕΜΗΣΟΥΝ ΤΗΝ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΑΛΗΘΕΙΑ ..
Η ΒΕΒΗΛΗ ΑΥΤΗ ΠΡΑΞΗ ΔΕΙΧΝΕΙ ΚΑΙ ΤΙ ΕΡΧΕΤΑΙ ΜΕ ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΑΥΤΟΥ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ ..

 

Δρ.Κωνσταντίνος Βαρδάκας 

 

Διαβάζουμε: 

Ο ισραηλινός στρατός ξεκίνησε έρευνα μετά από μια φωτογραφία που δημοσιεύτηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και δείχνει έναν Ισραηλινό στρατιώτη να καταστρέφει ένα άγαλμα του εσταυρωμένου Ιησού Χριστού στο νότιο Λίβανο. Ελήφθη από το CNN/X

 

Φωτογραφία δείχνει Ισραηλινό στρατιώτη να καταστρέφει άγαλμα του Χριστού στον Λίβανο

 

Των Zeena Saifi και Oren Liebermann

 

Ο ισραηλινός στρατός ξεκίνησε έρευνα μετά από μια φωτογραφία που δημοσιεύτηκε στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και δείχνει έναν Ισραηλινό στρατιώτη να καταστρέφει ένα άγαλμα του εσταυρωμένου Ιησού Χριστού στο νότιο Λίβανο.

 

Η φωτογραφία, που τραβήχτηκε στο κυρίως χριστιανικό χωριό Ντέμπελ, δείχνει τη μορφή του Χριστού να ακουμπάει στον σταυρό. Η μορφή εμφανίζεται ανάποδα, αφαιρεμένη από τον σταυρό. Η εικόνα, που δημοσιεύτηκε την Κυριακή, δείχνει έναν Ισραηλινό στρατιώτη να χτυπάει το κεφάλι της μορφής με ένα σφυρί ή ένα τσεκούρι.

 

«Καταδικάζουμε σίγουρα αυτή την επαίσχυντη πράξη, επειδή προσβάλλει τα θρησκευτικά μας συναισθήματα και αποτελεί επίθεση στις ιερές μας πεποιθήσεις», δήλωσε στο CNN ο Μαρούν Νασίφ, αναπληρωτής επικεφαλής του δήμου Ντέμπελ.

 

Οι Ισραηλινές Ένοπλες Δυνάμεις (IDF) ανέφεραν σε ανακοίνωσή τους ότι αντιμετωπίζουν το περιστατικό με «μεγάλη σοβαρότητα» και ότι η συμπεριφορά του στρατιώτη είναι «εντελώς ασύμβατη με τις αξίες που αναμένονται από τα στρατεύματά τους». Η Βόρεια Διοίκηση των IDF διερευνά το περιστατικό. «Θα ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα εναντίον των εμπλεκομένων σύμφωνα με τα ευρήματα», ανέφερε ο IDF.

 

Οι Ισραηλινές Αμυντικές Ένοπλες Δυνάμεις (IDF) δήλωσαν ότι εργάζονται για να βοηθήσουν την κοινότητα να αποκαταστήσει το άγαλμα στη θέση του.

https://edition.cnn.com/2026/04/19/world/live-news/iran-war-us-trump-hormuz

 

ΑΝ ΒΛΕΠΟΥΝ ΚΑΛΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΑΣ ΚΑΙ ΕΦ ΟΣΟΝ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ ΑΚΟΜΑ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΜΑΣ 

ΡΩΤΑΜΕ ...

ΤΕΛΙΚΑ Ο ΣΤΟΧΟΣ ΤΟΥΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΦΑΝΑΤΙΚΟ ΙΣΛΑΜ ή Ο ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ και ΑΝΑΣΤΑΣ ΚΥΡΙΟΣ ΜΑΣ ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ;

ΤΕΛΙΚΑ ΤΕΤΟΙΟΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΣΥΜΜΑΧΙΚΗ ΔΥΝΑΜΗ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ;

 

ΔΕΝ ΝΤΡΕΠΕΣΤΕ ΛΙΓΟ ΧΡΙΣΤΟΚΤΟΝΟΙ ΠΟΥ ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΕΤΕ ΑΝΟΥΣΙΑ ΚΑΙ ΞΕΔΙΑΝΤΡΟΠΑ ΠΑΛΙ ΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΑΣ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΘΕΑΝΘΡΩΠΟΥ;

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ 

 

πηγή 

Μακεδονομάχοι και Ιερομάρτυρες που έπεσαν, δολοφονήθηκαν ή απεβίωσαν την εβδομάδα 20/04 με 26/04.

Γεώργιος Κοκοτέας [† 26 Απριλίου 1905]

 

Στους παρακάτω συνδέσμους από το ιστολόγιο της Ευαγγελίας Λάππα μπορείτε να βρείτε πληροφορίες για τους Μακεδονομάχους που έπεσαν, δολοφονήθηκαν ή απεβίωσαν από την 20/04 μέχρι την 26/04, καθώς και Ιερομάρτυρες που δολοφονήθηκαν από τους κομμουνιστοσυμμορίτες κατά το ίδιο διάστημα από το 1941 μέχρι το 1949.

ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΙ 

 

[20 Απριλίου] 

Γκάρτσος Αθανάσιος

Δραγώνας Δημήτριος

Κατσίγαρης Εμμανουήλ

Καφάτσος Αθανάσιος

Μελισόβας Δημήτριος

Μίτκας Βασίλειος

Μυλωνάκης Εμμανουήλ

Χρήστου Αθανάσιος 

 

[21 Απριλίου]  

 

Γιούρος Μιχαήλ

Δήμου Αντώνιος

Θεοδώρου Θεοδόσιος

Καπετανόπουλος Θωμάς

Μπασδέκης Μιχαήλ

Μπίτσιος Νικόλαος

Παράσχος Μιχαήλ

Παράσχος Πέτρος

Σιώνης Γεώργιος

Σταμπουλής Ιωάννης

Τσίντσης Σταύρος

Χατζητάσκου Μάρκος

Χατζητάσκου Σταύρος

 

[22 Απριλίου] 

Αγιομαρινωτάκης Θεόδωρος

Βαρδουλάκης Παύλος

Κατεχάκης Γεώργιος

Κόλιας Ιωάννης

Κουτσουδάκης Εμμανουήλ

Μαρκόπουλος Σ.

Τσέκουτας Χρήστος

 

[23 Απριλίου] 

Γκιόσης Θεόδωρος

Ευστρατίου Εμμανουήλ

Θεοχάρης Χρήστος

Μαρκοδημητράκης Λεωνίδας

Μπέκας Παντελεήμων

 

[24 Απριλίου] 

Αρλάνου Δημήτριος

Παπούλας Αναστάσιος

Πάτκου Νικόλαος

Τσάκρης Στόιτσος

 

[25 Απριλίου] 

Τάνε Ηλίας

 

[26 Απριλίου] 

Ιωάννου Ιωάννης

Κοκοτέας Γεώργιος

Μάνου Ιωάννα

Μαργαρίτης Αριστείδης

 

ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΕΣ 

 
[21 Απριλίου]
π. Φώτιος Γραμμένος  

 

[23 Απριλίου]  

π. Κωνσταντίνος Τούλιος
 

[26 Απριλίου] 

π. Μιχαήλ Μούσιος

Ο Άγιος Παΐσιος για την σωτηρία της ψυχής

– Γέροντα, άλλοι νιώθουν σιγουριά ότι θα σωθούν και άλλοι αμφιβάλουν. Ποια είναι η πιο σωστή τοποθέτηση;
 

– Ο σκοπός είναι ο άνθρωπος να τηρεί τις εντολές του Θεού. Ο πνευματικός άνθρωπος πρέπει να φτάσει σε τέτοια κατάσταση, που, κι αν ο Θεός δεν του δώσει τον Παράδεισο, να μην τον πειράξει. Πρέπει να καταλάβουμε καλά ότι σήμερα ζούμε, αύριο μπορεί να φύγουμε , και πρέπει να κοιτάξουμε πώς θα πάμε κοντά στον Χριστό. Όσοι κατόρθωσαν με την Χάρη του Θεού να γνωρίσουν την ματαιότητα αυτής της ζωής έλαβαν το μεγαλύτερο χάρισμα και δεν είναι ανάγκη να αποκτήσουν το διορατικό χάρισμα, για να προβλέπουν τα μέλλοντα… διότι αρκετό είναι κανείς να προβλέψει, να μεριμνήσει για την σωτηρία της ψυχής του και να λάβει τα καλύτερα πνευματικά μέτρα, για να σωθεί. Να, βλέπεις, ο Χριστός είπε: «Όσο αξίζει μια ψυχή, δεν αξίζει ο κόσμος όλος» . Πόση αξία δηλαδή έχει μια ψυχή! Για αυτό η σωτηρία της ψυχής είναι μεγάλο πράγμα! 

 

– Δηλαδή, Γέροντα, δεν πρέπει να έχει κανείς την ελπίδα της σωτηρίας και τον φόβο της κολάσεως; 

 

– Αν έχει την ελπίδα της σωτηρίας, δεν θα έχει τον φόβο της κολάσεως. Και για να έχει ο άνθρωπος την ελπίδα της σωτηρίας, θα πρέπει να είναι κάπως τακτοποιημένος. Τον άνθρωπο που αγωνίζεται με φιλότιμο, όσο μπορεί, και δεν έχει διάθεση να κάνη αταξίες, αλλά πάνω στον αγώνα του νικιέται- νικάει, νικιέται- νικάει, ο Θεός δεν θα τον αφήσει. Αν έχει λίγη διάθεση να μη λυπήσει τον Θεό, θα πάει στον Παράδεισο «με τα παπούτσια». Ο φύσει αγαθός Θεός θα τον σπρώξει στον Παράδεισο σκανδαλωδώς. Θα οικονομήσει να τον πάρει την ώρα που βρίσκεται σε μετάνοια. Μπορεί σε όλη του την ζωή να παλεύει, αλλά ο Θεός δεν θα τον αφήσει. Θα τον πάρει στην καλύτερη ώρα. 

 

Ο Θεός είναι καλός. Θέλει όλοι να σωθούμε. Αν ήταν να σωθούνε μόνο λίγοι, τότε γιατί σταυρώθηκε ο Χριστός; Δεν είναι στενή η πύλη του Παραδείσου. Χωράει όλους τους ανθρώπους που σκύβουν ταπεινά και δεν είναι φουσκωμένοι από υπερηφάνεια, αρκεί να μετανοήσουν, να δώσουν δηλαδή το φορτίο των αμαρτιών τους στον Χριστό, και τότε χωρούν να περάσουν εύκολα από την πύλη. Έπειτα έχουμε και το δικαιολογητικό ότι είμαστε χωματένιοι. Δεν είμαστε μόνον πνεύμα όπως οι Άγγελοι. Είμαστε όμως αδικαιολόγητοι, όταν δεν μετανοούμε και δεν πλησιάζουμε τον Σωτήρα μας ταπεινά. Ο ληστής στον σταυρό ένα «ευλόγησον» είπε και σώθηκε. Η σωτηρία του ανθρώπου εξαρτάται από το δευτερόλεπτο, όχι από το λεπτό. Ο άνθρωπος με έναν ταπεινό λογισμό σώζεται, ενώ αν φέρει έναν υπερήφανο λογισμό, τα χάνει όλα. 

 

Από φιλότιμο και μόνον πρέπει να σωθούμε. Δεν υπάρχει μεγαλύτερος πόνος για τον Θεό από το να το να δη τον άνθρωπο στην κόλαση. Νομίζω ότι και μόνον η ευγνωμοσύνη στον Θεό για τις πολλές Του ευλογίες και η ταπεινή συμπεριφορά με αγάπη προς τις εικόνες Του, τους συνανθρώπους μας, με λίγο φιλότιμο αγώνα, είναι αρκετά, για να έχουμε αναπαυμένη την ψυχή μας και σε αυτήν την ζωή και στην άλλη. 

 

Πηγή: Λόγοι B ́, σελ. 60-61, Ι. Ησ. Άγ. Ιωάννης ο Θεολόγος, Σουρωτή, 1999

 

πηγή 

Πως βλέπει η Κίνα τον πόλεμο στην Μέση Ανατολή

Γράφει ο ΗΛΙΟΠΟΥΛΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ 

Με τις συγκρούσεις στον Περσικό Κόλπο να εισέρχονται στον δεύτερο μήνα και παρά την εκεχειρία, η πλειοψηφία των στρατηγικών αναλυτών προβληματίζεται με την στάση του Πεκίνου, αν και ορισμένοι αναγνωρίζουν έναν “ψυχρό οικονομικό και γεωπολιτικό πραγματισμό”. Επιδεικνύοντας τις γνωστές αντοχές της στις αιφνίδιες ανόδους των τιμών του αργού πετρελαίου, προκαλεί τους αναλυτές που τονίζουν πάντως τις ανησυχίες των Κινέζων για έναν πόλεμο διαρκείας, που θα πλήξει τις επενδύσεις τους στις υποδομές της περιοχής.

Οπωσδήποτε η κινεζική συμμετοχή εκτείνεται πέραν της φαινομενικής σιωπής και παρά τους στενούς δεσμούς του με την Τεχεράνη, η Κίνα εισάγει από άλλες χώρες της περιοχής τριπλάσιες ποσότητες αργού πετρελαίου σε σχέση με τις ιρανικές και ο όγκος των εμπορικών συναλλαγών της με την Σαουδική Αραβία αποδεικνύεται δέκα φορές μεγαλύτερος σε σχέση με τον ανάλογο με το Ιράν. 

Οι αναλυτές στην κινεζική πολιτική παρακολουθούν με μεγάλο ενδιαφέρον τις εξελίξεις και αν και μερικοί δέχονται την δυσαρέσκειά της για τα επιχειρήματα που αφορούν τα πυρηνικά του Ιράν, άλλοι διαβλέπουν απόπειρες αρπαγής των ιρανικών αποθεμάτων αργού πετρελαίου από τις ΗΠΑ. Παρομοιάζουν την επιχείρηση ανάλογη με την αντίστοιχη της Βενεζουέλας του Ιανουαρίου του 2026, ενώ μερικοί υποστηρίζουν πως συνιστά μία απεγνωσμένη κίνηση του Αμερικανού προέδρου να στρέψει την προσοχή και το ενδιαφέρον μακριά από τα εσωτερικά προβλήματα της χώρας του. 

Κίνα: Η “Ψυχολογία του Παίκτη”

Η σύγκρουση στον Περσικό Κόλπο αντιμετωπίζεται στον δημόσιο λόγο της Κίνας με την μορφή μίας “Αμερικανο-ισραηλινής συμμαχίας” που για μία φορά ακόμα αποδεικνύει την “ανελέητη ωμότητα του νόμου της ζούγκλας”. Ο ειδικός στις αμερικανικές σχέσεις και στις ανάλογες της ζώνης του Ειρηνικού, στο Πανεπιστήμιο Διεθνών Μελετών της Σαγκάης, καθηγητής Huang Jing, ορίζει την “απερίσκεπτη” επίθεση στο Ιράν προϊόν της “νοοτροπίας ενός παίκτη”, με τον πρόεδρο Τραμπ να πιστεύει εσφαλμένα πως πρόκειται για μία “τελική συμφωνία για τα πάντα”.

Ο καθηγητής τονίζει βασικά προβλήματα διοικητικής μέριμνας και επιμελητείας, δραματική ανεπάρκεια δυνάμεων, έλλειψη υποστήριξης από το ΝΑΤΟ και απουσία εναλλακτικών σχεδίων ενδεχόμενων αναγκών. Ο Huang Jing τείνει να εκτιμά πως η επίθεση πυροδοτείται από τον Ισραηλινό πρωθυπουργό Benjamin Netanyahu, που εκμεταλλεύεται την υπερβολική αίσθηση εμπιστοσύνης και αυτοπεποίθησης του προέδρου Τραμπ, μετά την ακαριαία επιχείρηση στην Βενεζουέλα και την θεαματική σύλληψη του Maduro. Η επιτυχία απομακρύνει τις φοβίες για ενδεχόμενη “οικονομική κατάρρευση” και “πολιτική αναταραχή” στο εσωτερικό των ΗΠΑ, αλλά και τις ανησυχίες του Λευκού Οίκου για την εξέλιξη των ενδιάμεσων εκλογών. 

Ο Huang Jing τονίζει ότι ο Ντόναλντ Τραμπ αποτυγχάνει να σημειώσει “τις οποιεσδήποτε ουσιαστικές επιτυχίες” από την εποχή που αναλαμβάνει τα ηνία της προεδρίας. Αναφέρεται σε “τεράστιους δομικούς κινδύνους” που πηγάζουν από την ταχύτατη αύξηση της κεφαλαιοποίησης των αποκαλούμενων “Επτά Υπέροχων” (ALHABET, AMAZON, APPLE, META, MICROSOFT, NVIDIA, TESLA), η οποία πλέον αθροιστικά υπερβαίνει ολόκληρη την οικονομική παραγωγή της ΕΕ. Επιπλέον οι συγκεκριμένοι όμιλοι αντιπροσωπεύουν το 32,8% του δείκτη S&P, με συνέπεια να φέρουν και την μεγαλύτερη ευθύνη για την μετεωρική άνοδο του χρηματιστηρίου της Νέας Υόρκης. 

Σημειώνει πως υπάρχει “σοβαρή αποσύνδεση” μεταξύ των δημοσίων επενδύσεων και των αναμενόμενων εσόδων από την βιομηχανία της Τεχνητής Νοημοσύνης (ΑΙ), αλλά και συρρίκνωση του βιομηχανικού κλάδου με απώλεια 108.000 θέσεων εργασίας το 2025. Εκδηλώνεται επίσης ανικανότητα στην τιθάσευση του πληθωρισμού, οργή για τις ενέργειες της ICE του Υπουργείου Εσωτερικών, σοβαρή δυσχέρεια στην εφαρμογή των δασμών και συνεχιζόμενη πίεση για τους φακέλους της υπόθεσης Epstein.

Οι συγκεκριμένοι παράγοντες ωθούν τον Huang Jing να σκεφθεί πως η επίθεση στο Ιράν πηγάζει από μία απεγνωσμένη κίνηση του Τραμπ να διευρύνει την υποστήριξή του, από την στιγμή που η απογοήτευση στο εσωτερικό της χώρας αυξάνεται πριν από την διεξαγωγή των ενδιάμεσων εκλογών και δεν επιθυμεί με κανένα τρόπο να ηττηθεί.

Ο Διχασμένος Οίκος

Ένα καίριο ζήτημα που θέτουν οι Κινέζοι αναλυτές εστιάζεται στην πόλωση που προκαλεί ο πόλεμος στην αμερικανική κοινωνία και σύμφωνα με την τελευταία δημοσκόπηση του γνωστού τηλεοπτικού δικτύου CNN, σχεδόν το 59% των Αμερικανών δεν ευνοούν τον πόλεμο. Οι Δημοκρατικοί καταγγέλλουν τους βομβαρδισμούς ως “επιλογή πολέμου” μετά την επιβεβαίωση του Πενταγώνου σε κεκλεισμένων των θυρών ενημερώσεις ότι ενώ το Ιράν αντιπροσωπεύει μία “άμεση απειλή”, δεν υπάρχει καμία πληροφορία, ούτε κάποια δεδομένα για ενδεχόμενη επίθεσή του στην αμερικανική πρωτεύουσα. Ο θυμός οξύνεται μετά και από μία έρευνα των ενόπλων δυνάμεων που επιβεβαιώνει πως πλήττονται εσφαλμένα σημεία, όπως το δημοτικό σχολείο Tayyebeh στις28 Φεβρουαρίου με συνέπεια τον θάνατο 175 μαθητριών (αν και ο Αμερικανός πρόεδρος αρχικά το αρνείται).

Οι Κινέζοι αναλυτές, συμπεριλαμβανομένου και του Huang Jing, παρατηρούν πως ο συγκεκριμμένος διχασμός δημιουργεί σοβαρότατες πολιτικές προκλήσεις για την κυβέρνηση Τραμπ από την στιγμή που σε αντίθεση με τους πολέμους στο Αφγανιστάν το 2001 και στο Ιράκ το 2003, δεν ζητείται η έγκριση της Βουλής των Αντιπροσώπων για τις επιχειρήσεις στο Ιράν και δεν επιχειρείται η υποστήριξη της κοινής γνώμης μέσω επικοινωνιακών εκστρατειών.

Πολλοί υποστηρικτές του κινήματος MAGA που επικροτούν την πολιτική της αποχής από παρεμβάσεις και εμπλοκές του Τραμπ στο εξωτερικό, εμφανίζονται αντίθετοι με την απόφασή του να επιτεθεί στο Ιράν. Ο Huang Jing εκτιμά ότι οι εναπομείναντες υποστηρικτές του ανήκουν στο πανίσχυρο εβραϊκό λόμπι, στην αμυντική βιομηχανία και στους ολιγάρχες της ενέργειας, που διαβλέπουν σημαντικά υλικά οφέλη από την σύγκρουση. Πάντως ο πόλεμος στον Περσικό Κόλπο επιφέρει τραυματικά πλήγματα στην αμερικανική ήπια ισχύ, όπως και στην αξιοπιστία, ειδικά στο Ομάν, που μεσολαβεί στις συζητήσεις για το πυρηνικό πρόγραμμα, υποστηρίζοντας πως επιτυγχάνει “ουσιαστική πρόοδο” στις διαπραγματεύσεις για το πρόγραμμα πριν εκδηλωθεί η επίθεση. 

Στην ανάλυσή της για τις ενημερώσεις επί των διαπραγματεύσεων, η Ένωση Ελέγχου Όπλων (Arms Control Association) παρατηρεί πως ενώ το Ιράν διαφωνεί με τους “μαξιμαλιστικούς όρους” της άλλης πλευράς, επιδεικνύει “ευελιξία”, την οποία δεν κατανοούν οι μάλλον “απροετοίμαστοι” Αμερικανοί διαπραγματευτές. Σύμφωνα με πολλούς αναλυτές στην Κίνα, οι ΗΠΑ, περισσότερο βλάπτουν τον εαυτό τους, παρά τον ωφελούν, από την στιγμή που αναδύονται με τα χαρακτηριστικά ενός “ταραχοποιού” στην περιοχή. 

Μία Πτώση με Συνεχείς Τραυματισμούς

Οι Κινέζοι αναλυτές εκτιμούν ότι παρά την εξόντωση της ανώτατης ηγεσίας του, η καθεστωτική μεταβολή στο Ιράν απαιτεί πολύ ευρύτερη στρατιωτική εμπλοκή σε σχέση με τις αεροπορικές επιδρομές.  Το καθεστώς αψηφά τις αμερικανικές και ισραηλινές επιθέσεις, λόγω της μακράς προπαρασκευής του για έναν πόλεμο και αντιδρά, όπως υποστηρίζεται “αντισυμβατικά”. Πλήττει συμμάχους των Αμερικανών στην περιοχή, όπως τα Εμιράτα, το Κατάρ, το Κουβέϊτ, το Μπαχρέϊν ή την Σαουδική Αραβία, όπου εστιάζει σε θέσεις προσωπικού των ΗΠΑ και στις προσβάσεις στις βάσεις τους. 

Επιπλέον τα οπλικά συστήματα της Τεχεράνης τραυματίζουν το αμερικανικό αεροπλανοφόρο Abraham Lincoln, το κεντρικό σύστημα ραντάρ των πυραύλων αεράμυνας THAAD στο Μπαχρέϊν και τον μεγάλο σταθμό ραντάρ στην βάση Sultan στην Σαουδική Αραβία. Επίσης υφίστανται πλήγματα κομβικοί στόχοι σε ναυτικές βάσεις και σταθμούς ραντάρ του αμερικανικού 5ου στόλου. 

Οι Κινέζοι αναλυτές παρατηρούν με προσοχή Αμερικανούς στρατιωτικούς ειδήμονες, όπως τον απόστρατο αντισυνταγματάρχη Daniel Davis, που προειδοποιεί πως τα 90 εκατομμύρια των Ιρανών που κατοικούν σε μία χώρα τέσσερις φορές μεγαλύτερη σε έκταση με το Ιράκ, δεν πρόκειται “να παραδοθούν αμαχητί”. Τα “αποκεντρωμένα” αντίποινα της Τεχεράνης, η έλλειψη σημαντικών εσωτερικών αναταραχών και οι ταχείς διπλωματικές της κινήσεις, σημειώνονται για να τονίσουν τις αποτυχίες του Λευκού Οίκου. 

Ο επιλεκτικός αποκλεισμός των Στενών του Ορμούζ, από τα οποία διέρχεται σχεδόν το 25% του παγκόσμιου όγκου του αργού πετρελαίου κρίνεται στρατηγικά, με τον Huang Jing και άλλους Κινέζους αναλυτές να προβλέπουν σοβαρή οικονομική αναταραχή λόγω κυρίως της αιφνίδιας ανόδου των τιμών. Οι πληθωριστικές πιέσεις στις ΗΠΑ θα ενταθούν, ενώ άλλοι παραγωγοί ενέργειας και ειδικά η Ρωσία, με ημερήσια κέρδη από τις πωλήσεις της τάξης των $590 εκατομμυρίων τον Μάρτιο, αποκομίζει μεγάλα οφέλη. 

Επιπλέον η επίλυση του προβλήματος στα Στενά του Ορμούζ απαιτεί από τους Αμερικανούς να εισέλθουν στα Στενά, δεδομένο που αποτελεί μία περίπλοκη εξέλιξη, από την στιγμή που θέτει τα αμερικανικά σκάφη σε άμεσο κίνδυνο προσβολής από την παράκτια άμυνα του Ιράν, αλλά εάν δεν το πράξουν, η διεθνείς οικονομική θα επιδεινωθεί. Πολλοί επισημαίνουν μία αντίξοη κατάσταση που εκτυλίσσεται στις χώρες του Περσικού Κόλπου, αλλά αν και υποστηρίζεται ότι η Τεχεράνη δεν έχει την δυνατότητα να “ακρωτηριάσει” τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, καταστρέφει τον κλάδο τουρισμού στο Dubai, περιορίζει δραστικά τις εξαγωγές αργού πετρελαίου της Σαουδικής Αραβίας και πλήττει τις μονάδες αφαλάτωσης των Εμιράτων.

Ένας ενδεχόμενος αποκλεισμός και της Ερυθράς Θάλασσας από τους Houthis της Υεμένης, αλλά και οι επιθέσεις της Hezbollah στο Ισραήλ, τείνουν να μετατρέψουν ολόκληρο τον Περσικό Κόλπο και την περίμετρό του σε ένα μεγάλο “πεδίο μαχών”. Οι αναδράσεις του πολέμου εκτείνονται πέραν των ορίων της περιοχής και δεν αφορούν μόνον την κρίση ενέργειας, αλλά και μία ανάλογη διατροφική από την στιγμή που πολλές χώρες στην νοτιοανατολική Ασία, όπως το Πακιστάν ή η Κεϋλάνη, εξαρτώνται από την Τεχεράνη σε πρώτες ύλες, όπως η ουρία και η αμμωνία για την παραγωγή λιπασμάτων. 

Αρκετοί αναλογίζονται πως η δολοφονία του Khamenei, του πνευματικού ηγέτη της κοινότητας των Σιϊτών έχει σοβαρές πιθανότητες να υποδαυλίσει και θρησκευτικές συγκρούσεις. Κατά τους Κινέζους αναλυτές πάντως, το καλύτερο στοίχημα του Ιράν εστιάζεται στο να πράξει ακριβώς ό,τι δεν αντέχει ο Λευκός Οίκος, σύροντας τους Αμερικανούς σε έναν πόλεμο διαρκείας και εξάντλησης. Ήδη απορρίπτει τις πρώτες διαπραγματεύσεις παρά τις αντίθετες διαβεβαιώσεις του Τραμπ και σε πείσμα του γεγονότος για τις διχασμένες απόψεις για τον νικητή του πολέμου, πολλοί αντιμετωπίζουν τις συγκρούσεις με την μορφή μίας “παρατεταμένης ένοπλης αντιπαράθεσης”.

Επιπλέον με την έναρξη ενός νέου γύρου διαπραγματεύσεων, οι Ιρανοί προβάλλουν μαξιμαλιστικές απαιτήσεις, με μία νέα έναρξη συγκρούσεων να τους επιτρέπει να υπολογίσουν την απαιτούμενη διάρκεια έως την εξάντληση των οπλικών συστημάτων, οπότε πιθανότατα θα ανακοινωθεί η λήξη των πολεμικών επιχειρήσεων με την διακήρυξη μίας περιφανούς νίκης και από τις δύο πλευρές.

Σύμφωνα με το πρώην σύμβουλο επί αμυντικών θεμάτων του Donald Trump, Stephen Bryen, το Ιράν διατηρεί διπλάσια παραγωγική δυναμικότητα οπλικών συστημάτων σε σχέση με τις ΗΠΑ και το Ισραήλ, με κόστος που κυμαίνεται από το 10% έως 15% του αντίστοιχου των αντιπάλων του, δεδομένα οπωσδήποτε γνωστά στους Κινέζους αναλυτές.  Οι συγκεκριμμένοι προσέχουν ιδιαίτερα τις επισημάνσεις του, από την στιγμή που διατελεί κατά το παρελθόν ανώτατος αξιωματούχος του Υπουργείου Άμυνας, διευθυντής επιτελείου της επιτροπής Εξωτερικών Υποθέσεων της Γερουσίας, επίτροπος επί των σχέσεων Ασφαλείας ΗΠΑ-Κίνας όπως και ιδρυτής και πρώτος πρόεδρος της Υπηρεσίας Ασφαλείας Αμυντικής Τεχνολογίας.

Αν και η Τεχεράνη υποφέρει περισσότερο σε όρους απωλειών, οικονομικών πληγμάτων και ανάλωση πυρομαχικών, οι αναλυτές προσέχουν το γεγονός ότι ο Λευκός Οίκος δαπανά “περισσότερα από $1 δισεκατομμύριο ανά ημέρα” και σύμφωνα με το αμερικανικό Πεντάγωνο η πρώτη εβδομάδα των συγκρούσεων κοστίζει $11,3 δισεκατομμύρια, ποσόν που οπωσδήποτε τετραπλασιάζεται για το σύνολο του μηνός Μαρτίου.

Χρήσιμα Μαθήματα

Οι Κινέζοι αναλυτές αντιλαμβάνονται ότι οι συγκρούσεις στον Περσικό Κόλπο προσφέρουν πολύτιμα μαθήματα για το Πεκίνο, αλλά και για άλλους αναφορικά με τον τρόπο διεξαγωγής ενός σύγχρονου πολέμου. Ένα πρώτο αφορά την εκτενή αξιοποίηση Τεχνητής Νοημοσύνης (ΑΙ) για τον εντοπισμό δικτύων παρακολούθησης, την ανάλυση οπτικοακουστικού υλικού και την υποστήριξη σε θέματα λήψης αποφάσεων.

Ένα δεύτερο εστιάζεται στην μετατόπιση από το βαρύ πυροβολικό σε μικρά και έξυπνα πυρομαχικά, με τρίτο την έμφαση που δίδεται στον πραγματισμό. Οι Κινέζοι αναλυτές παρατηρούν επίσης την έλλειψη ειδικών πλαισίων οχημάτων με δυνατότητα για την κίνηση εκτός δρόμου που κατέχει η χώρα τους, αλλά και η Ρωσία, όπως και την σχεδόν απόλυτη εξάρτηση από την μεταφορά συσκευασμένου ηλεκτρονικού εξοπλισμού με οχήματα περισυλλογής για συναρμολόγηση και ανάπτυξη των συστημάτων επί του πεδίου. Το τελευταίο μειονέκτημα αποδεικνύεται πως οδηγεί σε “χωρίς προηγούμενο απώλειες”, όταν οι Ιρανοί καταστρέφουν έναν σταθμό ραντάρ AN/FPS-132 και δύο ανάλογους AN/TPY-2.

Ένα τέταρτο μάθημα αφορά τους “πολέμους που ωθούνται από ηθικά κίνητρα”, με αξιοποίηση διαδικτυακών επαφών και μικρής διάρκειας οπτικοακουστικού υλικού σε έναν “πόλεμο επικοινωνίας”, που θεωρούνται εξίσου αποτελεσματικά με τα όπλα. Μάλιστα το κινεζικό μέσον των ενόπλων δυνάμεων Military Bugle, παραθέτει πέντε βασικά μαθήματα από τον πόλεμο στον Περσικό Κόλπο. Περιλαμβάνει  τον “εσωτερικό εχθρό”, που περιγράφεται με την ιδιότητα της “πλέον θανάσιμης απειλής”, την “τυφλή εμπιστοσύνη στην ειρήνη”, που αποτελεί τον “χειρότερο λανθασμένο υπολογισμό”, την “υπεροχή ισχύος πυρός”, που συνιστά την “πλέον ωμή πραγματικότητα”, την “ψευδαίσθηση της νίκης”, που αποδεικνύεται το “πλέον ανελέητο παράδοξο” και την “αυτοπεποίθηση λόγω αυτάρκειας”, που στοιχειοθετεί την “απόλυτη αίσθηση εμπιστοσύνης “.

Αν και με τον πόλεμο στον Περσικό Κόλπο πρόκειται να προκύψουν ατέρμονες διάλογοι και συζητήσεις περί νικητών και ηττημένων, ο κόσμος ήδη αντιμετωπίζει μία τεράστια ανθρωπιστική κρίση με 3,2 εκατομμύρια ανθρώπους σύμφωνα με το ΟΗΕ, να εκτοπίζονται προσωρινά στο εσωτερικό του Ιράν, με την κατάσταση να επιδεινώνεται λόγω της κλιμάκωσης των συγκρούσεων. Αν και οι δύο πλευρές έχουν την πολυτέλεια νίκης, η μία εναντίον της άλλης, η μοναδική για τον “νικητή” πρόκειται να αποδειχθεί.

πηγή