Πιστεύεις ή δεν πιστεύεις - τώρα όπως το σύστημα παίζει τα ρέστα του και εμείς διατρανώνουμε την ΠΙΣΤΗ

Οργασμός Δημοσκοπήσεων - Οργασμός σχηματισμού κομμάτων - Όμως εκλογές ΓΙΟΚ

ΧΡΙΣΤΟΣ ΑΝΕΣΤΗ

 

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

 

Θα αναφερθούμε πρώτα στην Πραγματικότητα της Γεωπολιτικής και μετά στις "Ευλογίες" που μας έδωσαν οι Άγιοι Πατέρες μας, όταν αναφέρθηκαν για τις συγκρεκριμένες μέρες που ζούμε.

 

Το πρώτο σκέλος έχει βάση την λογική της καθημερινότητας και το δεύτερο σκέλος έχει την Υπέρβαση ,την Πίστη και την Διάκριση που μπορεί να διαθέτει ο καθένας, ώστε να αξιολογήσει την πληθώρα των ΣΗΜΕΙΩΝ των ΚΑΙΡΏΝ (δηλ. τις πρωτόγνωρες καταστάσεις που βιώνουμε) .. και υπό το πρίσμα αυτών μπορούμε να αξιολογήσουμε.

 

Α) η Πραγματικότητα της Γεωπολιτικής και της Πολιτικής

 

Από την προηγούμενη χρονιά και στις αρχές του 26 μεσουρανεί η πρόθεση ή η επιθυμία κάποιων να πάμε σε πρόωρη εκλογική αναμέτρηση.

 

Η κυβέρνηση είχε τους λόγους της πριν μας κτυπήσουν τα θεόρατα κύματα των σκανδάλων που διαβάζουμε και έρχονται σωρηδόν το ένα μετά το άλλο, αλλά κυρίως πριν τα πληθωριστικά κύματα που σαρώνουν ήδη την καθημερινή ζωή μας.

 

Και ενώ τα επιτελεία των κομμάτων και των εν δυνάμει νέων κομμάτων εργάζονται πυρετωδώς για την σχετική προετοιμασία ..συγκλονιστικές εξελίξεις τίθενται ενώπιον μας.

 

Ενώπιον του απλού Έλληνα Πολίτη που βλέπει τεράστιο πληθωριστικό τσούναμι λόγω των ανατιμήσεων εξ αιτίας των πολεμικών γεγονότων στο Περσικό Κόλπο που συνέχεια ψηλώνει και κατακλύζει τα πάντα, διότι δεν φαίνεται στο άμεσο μέλλον μια σταθερή και δημιουργική συμφωνία μεταξύ ΗΠΑ και Ιράν που θα ανοίξει τα ΣΤΕΝΑ του Ορμούζ και θα αποκαταστήσει τις τεράστιες καταστροφές στις εγκαταστάσεις εξόρυξης , μεταφοράς και διύλισης πετρελαίου και φυσικού αερίου που έγιναν στις χώρες του Περσικού Κόλπου.

 

Τα ίδια πληροφορούνται και τα κομματικά επιτελεία, αλλά δεν τα αντιμετωπίζουν με την αγωνία του μέσου πολίτη, αλλά με την " αγωνία " πως θα πάνε καλά στις επικείμενες εκλογές, όταν γίνουν.

 

Και τίθεται το απλό ερώτημα την στιγμή που όλοι μας γίναμε "γεωπολιτικοί αναλυτές" με τα τόσα που γράφονται...

 

Στην παγκόσμια σκακιέρα που έχει ανοίξει, πως θα επέτρεπαν κυρίως οι ΗΠΑ με τις κρίσιμες βάσεις που διαθέτουν στην Ελλάδα να μας δώσουν το ΟΚ  ώστε να γίνουν πρόωρες εκλογές με το ενδεχόμενο να υπάρξει περίοδος προεκλογικής αστάθειας ή μετεκλογικής ρευστότητας, την στιγμή που δεν έχει λυθεί ακόμα το Ιρανικό ζήτημα και όλοι μιλούν για νέες πολεμικές αναμετρήσεις που μπορούν να επεκταθούν στην ευρύτερη περιοχή μας;

 

Την ίδια στιγμή η αστάθεια των δηλώσεων του Προέδρου Τράμπ, ότι τα βρίσκουμε την μια και την άλλη δεν τα βρίσκουμε ..δημιουργεί φρούδες ελπίδες στα κομματικά επιτελεία, ότι θα λυθούν τα ζητήματα στον Περσικό και θα επανέλθει η κανονικότητα στις αγορές και στην καθημερινότητα με την προοπτική ότι τα βρήκαν εκεί κάτω.

 

... έτσι σκέφτονται λοιπόν τα κομματικά επιτέλεια εν Ελλάδι και ανάλογα επανατοποθετούνται στις προεκλογικές επιδιώξεις τους.. ενώ δίνουν στον Έλληνα την ψευδαίσθηση, ότι θα του λύσουν τα πάντα ...δια παν νόσο και δια πάσα ...

 

Φυσικά θα μπορούσε να πει κάποιος, ότι η Βουλγαρία έκανε εκλογές και έβγαλε μάλιστα φιλορώσο ...εδώ γιατί δεν μπορούμε δίχως την άδεια των ΗΠΑ να κάνουμε και εμείς το ίδιο;

 

Βλέπετε δεν είμαστε το ίδιο με την Βουλγαρία ή την Αλβανία γιατί το τρίπτυχο Ελλάς - Τουρκία - Κύπρος είναι το γεωπολιτικό κλειδί για τις τωρινές εξελίξεις στην Μέση Ανατολή και για τις βάσεις που έχουνε, αλλά και από την γεωγραφία τους.

 

Οι Αμερικάνοι θέλουν το κεφάλι τους ήσυχο, αυτό λέει και η λογική.

Σε αυτό το σημείο ανοίγουμε μια παρένθεση γιατί υπό το πρίσμα αυτό δεν ξέρουμε τι θέλει η "λογική " του τούρκου που μπορεί να ανατρέψει το σκηνικό στο ΑΙΓΑΙΟ και στην Κύπρο ανά πάσα στιγμή (το δείχνουν ήδη οι προθέσεις του και οι κινήσεις του) και να βάλει σε μπελάδες ή να εκβιάσει τις ΗΠΑ που θέλουν σταθερότητα στην περιοχή.

 

Όλα αυτά όμως απομακρύνουν το ενδεχόμενο να γίνουν εκλογές τώρα στην Ελλάδα και βλέπουμε ακόμα μια καθυστέρηση από τα νέα εν δυνάμει κόμματα - κινήσεις - σχεδιασμούς να καθυστερούν να ανοίξουν για τα καλά τα χαρτιά τους (τα ανοίγουν σιγά - σιγά ..βλέποντας και κάνοντας ανάλογα με τις γεωπολιτικές εξελίξεις)

 

Β) "Ευλογίες" που μας έδωσαν οι Άγιοι Πατέρες μας, όταν αναφέρθηκαν για τις συγκεκριμένες μέρες που ζούμε.

 

Όταν μιλάμε για Ευλογίες μιλάμε για τις ΠΡΟΦΗΤΕΙΕΣ που μας χάρισε ο Ουρανός μέσω του Αγιοπνευματοκίνητου Λόγου των Πατέρων (και αν κάποιοι ισχυρίζονται, ότι είναι παραπλανητικές ή πρόκειται να γίνουν πολύ ύστερα αυτές, θα πρέπει όλοι αυτοί να εξετάσουν με την λογική τους τα πράγματα και τα γεγονότα και όχι με το σερβίρισμα των νέων προγραμμάτων της τεχνητής νοημοσύνης)

 

Για αυτό μιλήσαμε προηγουμένως για Πίστη , Υπέρβαση και Διάκριση στις δύσκολες μάλιστα μέρες μας.

 

Αφού βλέπουμε τα προφητεύομενα να πραγματοποιούνται γιατί τα ακυρώνουμε ή τα απαξιώνουμε;

 

Με λίγα λόγια ή πιστεύουμε ή δεν πιστεύουμε, ότι μας επισκέφτηκαν συγκλονιστικά γεγονότα και ήδη αυτά αλλάζουν δραματικά τις ζωές μας.

 

ΚΑΙ τίθεται το ερώτημα .. εμείς ανθρωπίνως τι μπορούμε να κάνουμε κινούμενοι και αναπνέοντας εδώ και δεκαετίες μέσα σε ένα σάπιο και δαιμονικό σύστημα;

 

Ζούμε την δαιμονική μπόρα του ΑΓΙΟΥ ΠΑΙΣΙΟΥ που δεν μας μίλησε ποτέ του, ότι με πολιτικές μεθόδους θα βγούμε από αυτό το σύστημα, εκτός εάν δεν επέμβει ο ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΣ από επάνω..

..είπε χαρακτηριστικά ο ΑΓΙΟΣ

"Ο ΘΕΟΣ θα λυπηθεί το πλάσμα του και θα εμφανιστεί στα αδιέξοδα του ..θα δώσει στο σύστημα ένα χαστούκι και θα βγάλει σε καλό...θα είναι μια Επέμβαση του ΑΓΙΟΥ ΘΕΟΥ μέσα στην Ιστορία και όχι σαν την Δεύτερη Παρουσία"

 

Κάπου τα ίδια μας λέει και ο ΑΓΙΟΣ ΚΟΣΜΑΣ ο Αιτωλός 270 χρόνια πριν

"θα έρθει ένα ψευτορωαμαίικο μην το πιστέψετε, θα φύγει πίσω".

 

ΕΡΩΤΗΜΑ

 

Το ψευτορωαμαίικο θα φύγει πίσω με εκλογές, με Παγκόσμιο Οικονομικό ΚΡΑΧ ή με την επιθετικότητα του τούρκου;

 

Τόσα μας είπαν οι ΑΓΙΟΙ και εμείς αρνούμαστε τα βασικά δηλ. να διαχειριστούμε τον Προφητικό Λόγο, να δημιουργήσουμε ένα πολιτικό και κοινωνικό περιβάλλον ενότητας, συνεργασίας και ομοψυχίας με το οποίο θα απογαλακτιστούμε από το σάπιο σύστημα που αποδράμει με όσα ήρθαν και έρχονται...

...αυτό το σύστημα σήμερα ξέρει και παίζει τα ρέστα του , στήνοντας δόκανα παγίδες για πουλάκια...

 

Ομιλούμε για ΟΜΟΘΥΜΑΔΟΝ ΕΝΟΤΗΤΑ και όχι για κινήματα και συνεργασίες κομμάτων που έδωσαν στο κοντινό παρελθόν εξετάσεις και απέτυχαν παταγωδώς γιατί τρεφόταν από το γάλα του δαιμονικού συστήματος του ψευτορωμαίικου.

 

Άραγε στο ΟΜΟΘΥΜΑΔΟΝ θα φτάσουμε μέσα από ΕΚΤΑΚΤΕΣ ΚΑΤΑΣΤΑΣΕΙΣ και συνθήκες χρονικής στενότητας;

 

ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ

Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Βρέθηκαν 42 χαμένες χειρόγραφες σελίδες της Καινής Διαθήκης!

Ανακάλυψη-ορόσημο για τον Χριστιανισμό: Διεθνής ομάδα υπό τον καθηγητή Garrick Allen του Πανεπιστημίου της Γλασκώβης ανέκτησε 42 χαμένες σελίδες από τον Κώδικα.

 

Διεθνής ομάδα ερευνητών, με επικεφαλής τον καθηγητή Garrick Allen του Πανεπιστημίου της Γλασκώβης, κατάφερε να ανακτήσει 42 χαμένες σελίδες από ένα από τα σημαντικότερα πρώιμα χειρόγραφα της Καινής Διαθήκης, τον Κώδικα Η. 

 

Το χειρόγραφο, αντίγραφο του 6ου αιώνα των Επιστολών του Αποστόλου Παύλου, χάθηκε ιστορικά όταν αποσυναρμολογήθηκε στη Μεγίστη Λαύρα του Αγίου Όρους τον 13ο αιώνα. Οι σελίδες του επαναχρησιμοποιήθηκαν ως υλικό βιβλιοδεσίας για άλλα έργα, με αποτέλεσμα σήμερα τα σωζόμενα τμήματα να βρίσκονται διασκορπισμένα σε βιβλιοθήκες της Ιταλίας, της Ελλάδας, της Ρωσίας, της Ουκρανίας και της Γαλλίας.

 

Ο καθηγητής Allen εξηγεί τη διαδικασία που οδήγησε στην ανακάλυψη: «Η πρόοδος ήρθε από ένα κρίσιμο σημείο εκκίνησης: γνωρίζαμε ότι κάποια στιγμή το χειρόγραφο είχε επαναμελανωθεί. Τα χημικά της νέας μελάνης προκάλεσαν ‘αντίθετη’ αποτύπωση στις αντικριστές σελίδες, δημιουργώντας καθρεφτισμένες εικόνες του κειμένου – αχνά ορατές με γυμνό μάτι, αλλά ξεκάθαρες με τις σύγχρονες τεχνικές απεικόνισης».

 

Σε συνεργασία με το Early Manuscripts Electronic Library (EMEL), οι ερευνητές χρησιμοποίησαν πολυφασματική απεικόνιση για να ανακτήσουν το «φαντασματικό» κείμενο που δεν υπάρχει πλέον φυσικά, εξάγοντας πολλαπλές σελίδες πληροφορίας από κάθε υπάρχουσα σελίδα. Για την επιβεβαίωση της ιστορικής ακρίβειας, η ομάδα συνεργάστηκε με ειδικούς στο Παρίσι για ραδιοχρονολόγηση, η οποία επιβεβαίωσε την προέλευση του περγαμηνού από τον 6ο αιώνα.

 

Νέα φώτα στην ιστορία των ιερών κειμένων

 

Αν και το ανακτημένο κείμενο περιλαμβάνει γνωστά αποσπάσματα των Επιστολών του Παύλου, η ανακάλυψη προσφέρει πολύτιμες πληροφορίες για την εξέλιξη και την κατανόηση της Καινής Διαθήκης μέσα στους αιώνες. Φωτίζει επίσης τον τρόπο με τον οποίο οι άνθρωποι του Μεσαίωνα αλληλεπιδρούσαν με τα ιερά κείμενα και πώς αυτά επαναχρησιμοποιούνταν όταν φθείρονταν.

 

Ο καθηγητής Allen σημειώνει: «Δεδομένου ότι ο Κώδικας Η αποτελεί τόσο σημαντικό μάρτυρα για την κατανόηση των χριστιανικών γραφών, η ανακάλυψη οποιουδήποτε νέου στοιχείου – πόσο μάλλον σε τέτοια έκταση – είναι πραγματικά μνημειώδης».

 

πηγή 

Η ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΩΝ «ΕΠΤΑ». «...διακονεῖν τραπέζαις...»

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα (Πράξ. στ΄ 1-7)

 

Η ΔΙΑΚΟΝΙΑ ΤΩΝ «ΕΠΤΑ». «...διακονεῖν τραπέζαις...»

 

Ἀποσπάσματα ἀπό κήρυγμα τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ

 

Ἡ αὔξηση τῶν μελῶν τῆς πρώτης Ἐκκλησίας ἐπέφερε ἀναπόφευκτα καί αὔξηση τῶν ἀναγκῶν. Οἱ Ἀπόστολοι διαπίστωσαν κάποτε ὅτι δέν ἐπαρκοῦσαν σέ ὅλο τό φάσμα τῆς ζωῆς τῶν πιστῶν. Νά διακονοῦν δηλαδή καί τίς δύο διαστάσεις τῆς ζωῆς των, τήν πνευματική καί τήν βιοτική.

 

Δέν ἀρνήθηκαν, λοιπόν, οὔτε ὑποτίμησαν οἱ Ἀπόστολοι τήν «διακονία τῶν τραπεζῶν», ἀλλά ἀναγκαστικά προέβησαν σέ καταμερισμό τῶν διακονημάτων, κρατῶντας αὐτοί τό ἔργο τῆς δικῆς τους ἀποστολῆς, τήν προσευχή (μυστήρια, λατρεία) καί τή διακονία τοῦ λόγου (κήρυγμα), τήν πνευματική διακονία.

 

Ἡ Ἐκκλησία θά ἔχει πάντα ὡς μοναδικό σκοπό τήν θέωση τῶν μελῶν της, τόν ἁγιοπνευματικό φωτισμό τους. Ὁ σκοπός ὅμως αὐτός θά ἔμενε ἀπραγματοποίητος, ἄν δέν ἀνῆκε στόν Χριστό ΟΛΗ ἡ ζωή τους, καί στήν ὑλική - βιοτική διάστασή της. Ἡ Ἐκκλησία τούς προσέφερε πληρότητα ζωῆς, διακονώντας ὅλη τή ζωή τους.

 

Δέν προσέφερε ὅμως μόνο πρότυπο κοινωνικῆς διαρθρώσεως ἡ πρώτη Ἐκκλησία, ἀλλά καί ὑπόδειγμα «πολιτικῆς» δεοντολογίας. Τοῦτο φαίνεται στόν τρόπο ἐνεργείας τῶν Ἀποστόλων. Δέν ὑποδεικνύουν αὐτοί τά πρόσωπα, ἀλλά μόνο τά προσόντα τους. Γίνεται ἐκλογή, ἡ ὁποία ἀνατίθεται στό πλῆθος τῶν πιστῶν, σ’ ὁλόκληρο τόν Λαό τοῦ Θεοῦ. Τούς ἐκλέγουν ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι καί πρόκειται νά δεχθοῦν τήν διακονία τους. Πῶς θά μποροῦσε, ἄλλωστε, ποτέ νά διακονήσει σωστά τόν Λαό ἐκεῖνος, πού εἶναι ἀπό τόν Λαό ἀνεπιθύμητος, γιά ὁποιοδήποτε λόγο, ἤ ἀκατἀλληλος γιά ἕνα τέτοιο ἔργο; Ἔτσι θεμελειώνεται ἁγιοπνευματικά ὁ μόνος γνήσιος τρόπος ἀναδείξεως τῶν ὁποιωνδήποτε διακόνων (ἀρχόντων, ὅπως συνηθίσαμε νά λέμε) τοῦ Λαοῦ.

 

Μέ τόν φωτισμό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος οἱ Ἀπόστολοι καθόρισαν νά βρίσκονται καί τά πνευματικά καί τά ὑλικά προβλήματα τοῦ Λαοῦ τοῦ Θεοῦ στά χέρια Ἁγίων καί Πνευματοφόρων, γιά νά βρίσκουν καί ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι τήν λύση τους.

 

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ πατρός Γεωργίου Μεταλληνοῦ «ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΣΤΑ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ», σελ. 101, τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη»

 

Ἐπιμέλεια ἀντιγραφῆς

Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΤΩΝ ΕΠΤΑ ΔΙΑΚΟΝΩΝ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ [:Πράξ.6,1-7]

 

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΚΛΟΓΗ ΤΩΝ ΕΠΤΑ ΔΙΑΚΟΝΩΝ

[υπομνηματισμός των χωρίων Πράξ.6,1-7]

«Ἐν δὲ ταῖς ἡμέραις ταύταις πληθυνόντων τῶν μαθητῶν ἐγένετο γογγυσμὸς τῶν ῾Ελληνιστῶν πρὸς τοὺς ῾Εβραίους, ὅτι παρεθεωροῦντο ἐν τῇ διακονίᾳ τῇ καθημερινῇ αἱ χῆραι αὐτῶν (:Τις ημέρες αυτές, ενώ αυξανόταν ο αριθμός των πιστών, οι Εβραίοι Χριστιανοί που ήταν από ξένα μέρη και γι’ αυτό μιλούσαν την ελληνική γλώσσα, άρχισαν να γογγύζουν εναντίον των ντόπιων Εβραίων Χριστιανών, που μιλούσαν την αραμαϊκή γλώσσα. Τα παράπονα αυτά προέκυψαν, διότι οι χήρες των ελληνόφωνων Ιουδαίων Χριστιανών που δεν ήταν ντόπιοι, παραμελούνταν στην καθημερινή περίθαλψη και υπηρεσία της διανομής τροφών και ελεημοσυνών)»[Πράξ.6,1].

«Ἐν δὲ ταῖς ἡμέραις ταύταις (:Κατά τις ημέρες αυτές)»[Πράξ.6,1]. Ποιες ημέρες εννοεί; Όταν συνέβαιναν αυτά, όταν μαστιγώνονταν, όταν απειλούνταν, όταν αυξανόταν ο αριθμός των μαθητών, τότε «άρχισαν να γογγύζουν». Ίσως μάλιστα να συνέβηκε αυτό από το πλήθος, διότι δεν είναι δυνατό στο πλήθος να υπάρχει ακρίβεια και τελειότητα. Δεν εννοεί οπωσδήποτε τις ημέρες εκείνες, αλλά συνηθίζει η Γραφή, και τα μέλλοντα να συμβούν να τα αναφέρει σαν να συνέβησαν, και γι' αυτό μίλησε έτσι. «῾Ελληνιστές» νομίζω ότι ονομάζει εκείνους που ομιλούν την ελληνική γλώσσα· διότι αυτοί μιλούσαν ελληνικά, αν και ήταν εβραίοι. Να και άλλη δοκιμασία· πόσο μάλλον και εσύ, αν θέλεις να εξετάσεις, θα διαπιστώσεις ότι από την αρχή οι πόλεμοι γίνονται και από μέσα και από έξω.

«Ἐγένετο(:Άρχισαν), λέει, «γογγυσμὸς τῶν ῾Ελληνιστῶν πρὸς τοὺς ῾Εβραίους, ὅτι παρεθεωροῦντο ἐν τῇ διακονίᾳ τῇ καθημερινῇ αἱ χῆραι αὐτῶν (:οι Εβραίοι Χριστιανοί που ήταν από ξένα μέρη και γι’ αυτό μιλούσαν την ελληνική γλώσσα, να γογγύζουν εναντίον των ντόπιων Εβραίων Χριστιανών, που μιλούσαν την αραμαϊκή γλώσσα. Τα παράπονα αυτά προέκυψαν, διότι οι χήρες των ελληνόφωνων Ιουδαίων Χριστιανών που δεν ήταν ντόπιοι, παραμελούνταν στην καθημερινή περίθαλψη και υπηρεσία της διανομής τροφών και ελεημοσυνών)». Άρα η καθημερινή ήταν η φροντίδα για τις χήρες. Και πρόσεχε ότι και αυτός την ονομάζει διακονία, και όχι αμέσως ελεημοσύνη, εξυψώνοντας ταυτόχρονα και εκείνους που προσέφεραν και εκείνους που λάμβαναν. Αυτή η διάκριση σε βάρος εκείνων των χηρών δεν ήταν αποτέλεσμα κακίας, αλλά ίσως αμέλειας του πλήθους. Γι’ αυτό ανέφερε και αυτό (διότι δεν ήταν μικρό κακό), για να διορθωθεί σύντομα. Βλέπεις πως τα κακά και απ’ αρχής δεν προέρχονταν μόνο από έξω, αλλά και από μέσα; Εσύ όμως μην παρατηρήσεις αυτό μόνο, ότι διορθώθηκε, αλλά ότι ήταν μεγάλο κακό.

«Προσκαλεσάμενοι δὲ οἱ δώδεκα τὸ πλῆθος τῶν μαθητῶν εἶπον· οὐκ ἀρεστόν ἐστιν ἡμᾶς καταλείψαντας τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ διακονεῖν τραπέζαις (:Μετά, λοιπόν, απ’ αυτό οι δώδεκα απόστολοι συγκάλεσαν το πλήθος των μαθητών που πίστευαν στον Χριστό και είπαν: ‘’Δεν μας φαίνεται σωστό να αφήσουμε εμείς το κήρυγμα του λόγου του Θεού και να υπηρετούμε σε τραπέζια φαγητού)»[Πράξ.6,2]. Πρώτα παρουσιάζουν το άτοπο δείχνοντας ότι δεν είναι δυνατόν να γίνουν και τα δύο με μεγάλη προσοχή· διότι και όταν επρόκειτο να χειροτονήσουν τον Ματθία στη θέση του Ιούδα του Ισκαριώτη, πρώτα από όλα δείχνουν την ανάγκη του πράγματος και ότι τους έλειπε ένας και ότι έπρεπε να γίνουν δώδεκα. Και εδώ την ανάγκη έδειξαν και δεν ενέργησαν προηγουμένως, αλλά ανέμεναν να εκδηλωθεί ο γογγυσμός, ούτε όμως ανέχθηκαν για πολύ να συμβεί αυτό.

Και πρόσεχε ότι αναθέτουν την εκλογή στον λαό και αναδεικνύουν εκείνους που ήταν από όλους αρεστοί και από όλους διατυπώνονταν καλές μαρτυρίες. Όταν λοιπόν επρόκειτο να εκλέξουν τον Ματθία έλεγαν: «Δεῖ οὖν τῶν συνελθόντων ἡμῖν ἀνδρῶν ἐν παντὶ χρόνῳ ἐν ᾧ εἰσῆλθε καὶ ἐξῆλθε ἐφ᾿ ἡμᾶς ὁ Κύριος Ἰησοῦς, ἀρξάμενος ἀπὸ τοῦ βαπτίσματος Ἰωάννου ἕως τῆς ἡμέρας ἧς ἀνελήφθη ἀφ᾿ ἡμῶν, μάρτυρα τῆς ἀναστάσεως αὐτοῦ γενέσθαι σὺν ἡμῖν ἕνα τούτων (:Από τους άνδρες που ήταν μαζί μας και παρακολούθησαν σε όλη τους τη διάρκεια τα γεγονότα και τη δράση του Κυρίου μας Ιησού, ο οποίος μας συναναστρεφόταν και μπαινόβγαινε ανάμεσά μας, από τον καιρό δηλαδή που ξεκίνησε τη δημόσια δράση Του, όταν βαπτίστηκε από τον Ιωάννη, μέχρι την ημέρα που αναλήφθηκε κι έφυγε από κοντά μας˙ από τους ανθρώπους αυτούς λοιπόν πρέπει να εκλεγεί ένας και να γίνει μαζί με μας μάρτυρας της Αναστάσεώς Του)»[Πράξ.1,20-21].

Εδώ, όμως, δεν έγινε έτσι η επιλογή των επτά διακόνων· διότι δεν ήταν παρόμοια η περίπτωση. Γι’ αυτό και δεν έθεσαν αυτήν σε κλήρο. Ούτε πάλι αν και βέβαια μπορούσαν οι ίδιοι να εκλέξουν, εμπνεόμενοι από το Άγιο Πνεύμα, κάνουν αυτό, αλλά μάλλον ενισχύουν τη γνώμη τους με την μαρτυρία των πολλών. Άλλωστε το να ορίσουν μεν τον αριθμό και να χειροτονήσουν για την κάλυψη αυτής της ανάγκης ήταν δικό τους έργο, την εκλογή όμως των ανδρών αναθέτουν σε εκείνους, για να μην φανούν ότι αυτοί χαρίζονται σε κάποιους και τους προωθούν· διότι και ο Θεός επιτρέπει στον Μωυσή να επιλέξει πρεσβύτερους, εκείνους που γνωρίζει. Καθόσον χρειάζεται πολλή σύνεση για την ρύθμιση παρόμοιων υποθέσεων· διότι μην νομίζετε βέβαια ότι επειδή του κάθε διακόνου δεν του ανατίθεται το κήρυγμα του λόγου, αυτός δεν έχει ανάγκη και από σύνεση· διότι φυσικά και χρειάζεται και μάλιστα πολλή σύνεση.

Σωστά εκτίμησαν οι Απόστολοι· διότι από τα αναγκαία τα αναγκαιότερα είναι προτιμότερα. Και πρόσεχε πώς λαμβάνουν πρόνοια για αυτά αμέσως, και δεν παραμελούν το κήρυγμα. Και εφόσον εκείνοι που εξέλεξαν ήταν και εκείνοι που έχαιραν του μεγαλυτέρου σεβασμού από τους άλλους, γι' αυτό και προτιμούνται: «Ἐπισκέψασθε οὖν, ἀδελφοί, ἄνδρας ἐξ ὑμῶν μαρτυρουμένους ἑπτά, πλήρεις Πνεύματος ῾Αγίου καὶ σοφίας, οὓς καταστήσομεν ἐπὶ τῆς χρείας ταύτης, ἡμεῖς δὲ τῇ προσευχῇ καὶ τῇ διακονίᾳ τοῦ λόγου προσκαρτερήσομεν (:Εξετάστε λοιπόν προσεκτικά, αδελφοί, και εκλέξτε από σας τους ίδιους επτά άνδρες, που να έχουν καλή μαρτυρία απ’ όλους και να είναι γεμάτοι από Άγιο Πνεύμα και σύνεση. Αυτούς θα εγκαταστήσουμε για να διεξάγουν την αναγκαία αυτή διακονία και εμείς θα αφοσιωθούμε και θα αφιερωθούμε αποκλειστικά στην προσευχή και στη διακονία του κηρύγματος’’)»[Πράξ.6,3-4].

«Ἐπισκέψασθε οὖν, ἀδελφοί, ἄνδρας ἐξ ὑμῶν μαρτυρουμένους ἑπτά (:Εξετάστε λοιπόν προσεκτικά, αδελφοί, και εκλέξτε από σας τους ίδιους επτά άνδρες)». Δεν το κάνουν αυτό μόνοι τους, αλλά προηγουμένως απολογούνται στο πλήθος. Έτσι και σήμερα έπρεπε να γίνεται.«Ἡμεῖς δὲ τῇ προσευχῇ καὶ τῇ διακονίᾳ τοῦ λόγου προσκαρτερήσομεν (:Και εμείς θα αφοσιωθούμε και θα αφιερωθούμε αποκλειστικά στην προσευχή και στη διακονία του κηρύγματος)»[Πράξ.6,4]. Και στην αρχή και στο τέλος απολογούνται. «Θα αφοσιωθούμε» έλεγαν, και όχι απλώς ως έτυχε, αλλά «θα αφοσιωθούμε αποκλειστικά στο κήρυγμα».

«Καὶ ἤρεσεν ὁ λόγος ἐνώπιον παντὸς τοῦ πλήθους· καὶ ἐξελέξαντο Στέφανον, ἄνδρα πλήρη πίστεως καὶ Πνεύματος ῾Αγίου, καὶ Φίλιππον καὶ Πρόχορον καὶ Νικάνορα καὶ Τίμωνα καὶ Παρμενᾶν καὶ Νικόλαον προσήλυτον ᾿Αντιοχέα οὓς ἔστησαν ἐνώπιον τῶν ἀποστόλων, καὶ προσευξάμενοι ἐπέθηκαν αὐτοῖς τὰς χεῖρας). καὶ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ηὔξανε, καὶ ἐπληθύνετο ὁ ἀριθμὸς τῶν μαθητῶν ἐν ῾Ιερουσαλὴμ σφόδρα, πολύς τε ὄχλος τῶν ᾿Ιουδαίων ὑπήκουον τῇ πίστει (:Η πρόταση αυτή των αποστόλων φάνηκε αρεστή σε όλο το πλήθος της Εκκλησίας. Έτσι εξέλεξαν τον Στέφανο, άνδρα γεμάτο από πίστη στο Χριστό και από τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, και τον Φίλιππο και τον Πρόχορο και τον Νικάνορα και τον Τίμωνα και τον Παρμενά και τον Νικόλαο από την Αντιόχεια, ο οποίος ήταν κάποτε ειδωλολάτρης και πριν πιστέψει στον Χριστό είχε προσέλθει στον Ιουδαϊσμό. Αυτούς τους επτά παρουσίασαν ενώπιον των αποστόλων. Και οι απόστολοι, προσευχήθηκαν, έβαλαν τα χέρια τους πάνω στα κεφάλια των επτά, για να τους μεταδοθεί η θεία χάρη η οποία τους ήταν αναγκαία για τη διεξαγωγή της διακονίας τους. Έτσι το κήρυγμα του λόγου του Θεού προόδευε και διαδιδόταν. Και ο αριθμός των μαθητών στα Ιεροσόλυμα αυξανόταν πάρα πολύ, και πλήθος πολύ από τους ιερείς των Ιουδαίων, αποδέχονταν τις αλήθειες της πίστεως και υποτάσσονταν σε αυτές)»[Πράξ.6,5-7]. Εξέλεξαν λοιπόν ως διακόνους άντρες γεμάτους πίστη ώστε να μη γίνουν τα ίδια με εκείνα που συνέβησαν στην περίπτωση του Ιούδα, και του Ανανία και της Σάπφειρας.

«Καὶ ἤρεσεν ὁ λόγος ἐνώπιον παντὸς τοῦ πλήθους (:Και η πρόταση αυτή των αποστόλων φάνηκε αρεστή σε όλο το πλήθος της Εκκλησίας)»[Πράξ.6,5]. Και αυτό είναι αντάξιο της σοφίας των δώδεκα αποστόλων. Και όλοι επαίνεσαν αυτό που λέχθηκε · τόσο πολύ συνετό ήταν.

«Καὶ ἐξελέξαντο Στέφανον, ἄνδρα πλήρη πίστεως καὶ Πνεύματος ῾Αγίου, καὶ Φίλιππον καὶ Πρόχορον καὶ Νικάνορα καὶ Τίμωνα καὶ Παρμενᾶν καὶ Νικόλαον προσήλυτον ᾿Αντιοχέα (:Και εξέλεξαν τον Στέφανο, άνδρα γεμάτο από πίστη στο Χριστό και από τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος, και τον Φίλιππο και τον Πρόχορο και τον Νικάνορα και τον Τίμωνα και τον Παρμενά και τον Νικόλαο από την Αντιόχεια, ο οποίος ήταν κάποτε ειδωλολάτρης και πριν πιστέψει στον Χριστό είχε προσέλθει στον Ιουδαϊσμό), οὓς ἔστησαν ἐνώπιον τῶν ἀποστόλων, καὶ προσευξάμενοι ἐπέθηκαν αὐτοῖς τὰς χεῖρας (:Αυτούς τους επτά παρουσίασαν ενώπιον των αποστόλων. Και οι απόστολοι, προσευχήθηκαν, έβαλαν τα χέρια τους πάνω στα κεφάλια των επτά, για να τους μεταδοθεί η θεία χάρη, η οποία τους ήταν αναγκαία για την διεξαγωγή της διακονίας τους)».

Από αυτό είναι φανερό ότι ξεχώρισαν αυτούς από το πλήθος, και αυτοί προσελκύουν, δεν καθοδηγούν οι απόστολοι. Πρόσεχε πως δεν λέει περιττά λόγια ο συγγραφέας· διότι δεν λέει πώς, αλλά απλώς ότι χειροτονήθηκαν κατόπιν προσευχής· διότι αυτό είναι η χειροτονία. Το χέρι τοποθετείται επάνω στον άνδρα, ενώ το όλο έργο το επιτελεί ο Θεός και το χέρι Αυτού είναι εκείνο, που αγγίζει το κεφάλι του χειροτονημένου εάν χειροτονείται όπως πρέπει.

Δεν τα είπε αυτά στην τύχη, αλλά για να δείξει πόση είναι η δύναμη της ελεημοσύνης και της σωστής διευθέτησης των πραγμάτων. Και πρόκειται στη συνέχεια να διηγηθεί τα σχετικά με τον Στέφανο, γι’ αυτό και προηγουμένως αναφέρει τις αιτίες αυτών. Ποιο λοιπόν αξίωμα είχαν αυτοί οι διάκονοι και ποια χειροτονία δέχθηκαν είναι ανάγκη να μάθουμε. Άραγε τη χειροτονία των διακόνων; Και όμως αυτή δεν υπάρχει στις εκκλησίες, αλλά η διαχείριση των ναών είναι έργο των πρεσβύτερων· αν και βέβαια κανένας επίσκοπος δεν υπήρχε τότε, παρά μόνο οι απόστολοι. Συνεπώς νομίζω ότι η ονομασία αυτή δεν δηλώνει τους διακόνους, ούτε τους πρεσβύτερους, αλλά κατ’ αρχήν γι’ αυτό το έργο χειροτονήθηκαν. Και δεν έθεσαν απλώς τα χέρια τους επάνω τους, αλλά ευχήθηκαν να έλθει η δύναμη σε αυτούς. Πρόσεχε επίσης σε παρακαλώ, εάν χρειάσθηκαν σε αυτό εφτά άνδρες, άραγε πόσο μεγάλο ήταν το πόσο των χρημάτων που συγκεντρώθηκε και πόσο μεγάλο το πλήθος των χήρων;

Επομένως δεν γινόταν στην τύχη οι προσευχές, αλλά γινόταν με πολλή προσοχή· και αυτό όπως και το κήρυγμα έτσι τελούνταν· διότι τα περισσότερα με τις προσευχές τα κατόρθωναν. Και έτσι ρυθμιζόταν τα πνευματικά, έτσι στέλνονταν σε περιοδείες, έτσι παρέδωσαν το κήρυγμα της πίστης. Και δεν επαινεί, ούτε εξυψώνει αυτούς, αλλά ότι δεν είναι αρεστό να αφήσουν το έργο που τους ανατέθηκε.

Έτσι είχαν διδαχθεί από τον Μωυσή, να μην ασχολούνται οι ίδιοι με όλα. Γι’ αυτό και ο Παύλος λέει: «Μόνον τῶν πτωχῶν ἵνα μνημονεύωμεν, ὃ καὶ ἐσπούδασα αὐτὸ τοῦτο ποιῆσαι (:Μας ζήτησαν μόνο να θυμόμαστε τους φτωχούς Χριστιανούς της Εκκλησίας των Ιεροσολύμων και να φροντίζουμε γι’ αυτούς. Κι αυτό το επιμελήθηκα με ζήλο, προκειμένου να το εφαρμόσω με ακρίβεια)» [Γαλ. 2,10]. Και για το πώς συντελούσαν στην πρόοδο αυτών, μάθαινε: Νήστευαν, αφοσιώνονταν στην προσευχή. Αυτό πρέπει και τώρα να γίνεται.

Και εξέλεξαν διακόνους όχι απλώς πνευματικούς, αλλά «πλήρεις πνεύματος καί σοφίας», για να δηλωθεί έτσι ότι χρειάζονταν μεγάλη ευσέβεια και αυτοκυριαρχία για να υποφέρει κανείς τις κατηγορίες των χήρων. Διότι ποιο είναι το όφελος, όταν δεν κλέβει κανείς μεν, αλλά καταστρέφει τα πάντα; Ή είναι θρασύς και οργίζεται; Και κατά τούτο ήταν αξιοθαύμαστος ο Φίλιππος· διότι λέει για αυτόν: «Τῇ δὲ ἐπαύριον ἐξελθόντες ἤλθομεν εἰς Καισάρειαν, καὶ εἰσελθόντες εἰς τὸν οἶκον Φιλίππου τοῦ εὐαγγελιστοῦ, ὄντος ἐκ τῶν ἑπτά, ἐμείναμεν παρ᾿ αὐτῷ (:Την άλλη μέρα φύγαμε από την Πτολεμαΐδα και φθάσαμε στην Καισάρεια. Εκεί μπήκαμε στο σπίτι του ευαγγελιστή Φιλίππου, ο οποίος ήταν ένας από τους επτά διακόνους που είχαν χειροτονηθεί βοηθοί των αποστόλων στα κοινά τραπέζια και μείναμε κοντά του)». Βλέπεις ότι τίποτα δεν ρυθμιζόταν κατά ανθρώπινο τρόπο;

«Καὶ ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ ηὔξανε, καὶ ἐπληθύνετο ὁ ἀριθμὸς τῶν μαθητῶν ἐν ῾Ιερουσαλὴμ σφόδρα (:Έτσι το κήρυγμα του λόγου του Θεού προόδευε και διαδιδόταν. Και ο αριθμός των μαθητών στα Ιεροσόλυμα αυξανόταν πάρα πολύ)»[Πράξ.6,6]. «Πολύς τε ὄχλος τῶν ᾿Ιουδαίων ὑπήκουον τῇ πίστει (:Και πλήθος πολύ από τους ιερείς των Ιουδαίων, αποδέχονταν τις αλήθειες της πίστεως και υποτάσσονταν σε αυτές)»[Πράξ.6,7]. Αυτό αποτελεί υπαινιγμό και δείχνει ότι πολλοί από αυτούς που μηχανεύθηκαν τον θάνατο του Χριστού, πίστεψαν.

Στα Ιεροσόλυμα προόδευε το πλήθος των πιστών. Το περίεργο ήταν ότι εκεί που σταυρώθηκε ο Χριστός, εκεί αυξάνονταν το κήρυγμα. Και όχι μόνο δεν σκανδαλίστηκαν μερικοί από τους μαθητές, βλέποντας τους μεν αποστόλους να μαστιγώνονται, άλλους να τους απειλούν, άλλους να πειράζουν το πνεύμα, άλλους να γογγύζουν, αλλά πολύ περισσότερο αυξανόταν ο αριθμός εκείνων που πίστεψαν· έτσι από το περιστατικό του Ανανία σωφρονίστηκαν και περισσότερος φόβος κατέλαβε αυτούς. Πρόσεχε επίσης πώς αυξανόταν το πλήθος. Μετά τις δοκιμασίες τότε αυξήθηκε, αλλά όχι πριν από αυτές.

Και σκέψου σε παρακαλώ και πόση είναι η φιλανθρωπία του Θεού. Διότι από εκείνους τους αρχιερείς, που παρότρυναν τους όχλους σε φόνο, που κραύγαζαν και έλεγαν: «Ἄλλους ἔσωσεν, ἑαυτὸν οὐ δύναται σῶσαι· εἰ βασιλεὺς Ἰσραήλ ἐστι, καταβάτω νῦν ἀπὸ τοῦ σταυροῦ καὶ πιστεύσομεν ἐπ᾿ αὐτῷ (:Άλλους έσωσε με τα αγύρτικά του θαύματα˙ τον εαυτό του δεν μπορεί να τον σώσει. Εάν είναι βασιλιάς του Ισραήλ, του ευλογημένου δηλαδή λαού του Θεού, ας κατεβεί απ’ τον σταυρό και θα τον πιστέψουμε)»[Ματθ. 27,42], από αυτούς, λέει το ιερό κείμενο, «πολλοί αποδέχονταν τις αλήθειες της πίστεως».

Του Θεού και Δημιουργού μας λοιπόν ας γίνουμε και εμείς μιμητές. Δέχθηκε αυτούς και δεν τους έδιωξε. Έτσι ας αμείβουμε κι εμείς τους εχθρούς, που διέπραξαν σε εμάς άπειρα κακά. Ό,τι αγαθό και αν έχουμε, ας το δίνουμε σε αυτούς· ας μην παραλείψουμε να τους ευεργετούμε· διότι αν μεν χρειάζεται να πάθει κάποιος κάποιο κακό για να ικανοποιήσει τον θυμό τους, πολύ περισσότερο θα τους ικανοποιήσει, με το να τους ευεργετήσει (διότι αυτό είναι λιγότερο από εκείνο)· διότι δεν είναι το ίδιο να ευεργετεί κάποιος τον εχθρό του και να θέλει να πάθει χειρότερα από αυτά που ο εχθρός του επιθυμεί. Από αυτό θα έρθουμε και σε εκείνα. 

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ, 

επιμέλεια κειμένου: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος 

 

ΠΗΓΕΣ:

https://greekdownloads3.files.wordpress.com/2014/08/in-acta apostolorum.pdf

Ιωάννου του Χρυσοστόμου Άπαντα τα έργα, Υπόμνημα στις Πράξεις των Αποστόλων, ομιλία ΙΔ΄, πατερικές εκδόσεις «Γρηγόριος ο Παλαμάς»(ΕΠΕ), εκδ. οίκος «Το Βυζάντιον», Θεσσαλονίκη 1983, τόμος 15, σελίδες 392-397 και 399-409.

Βιβλιοθήκη των Ελλήνων, Άπαντα των αγίων Πατέρων, Ιωάννου 

Χρυσοστόμου έργα, τόμος 79, ομιλία ΙΔ΄, σελ. 208-209 και σελ. 213-219.

Π. Τρεμπέλα, Η Καινή Διαθήκη με σύντομη ερμηνεία (απόδοση στην κοινή νεοελληνική), εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2014.

Η Καινή Διαθήκη, Κείμενον και ερμηνευτική απόδοσις υπό Ιωάννου Κολιτσάρα, εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Η Ζωή», έκδοση τριακοστή τρίτη, Αθήνα 2009.

Η Παλαιά Διαθήκη κατά τους εβδομήκοντα, Κείμενον και σύντομος απόδοσις του νοήματος υπό Ιωάννου Κολιτσάρα, εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Η Ζωή», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2005.

Π.Τρεμπέλα, Το Ψαλτήριον με σύντομη ερμηνεία(απόδοση στην κοινή νεοελληνική), εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», έκδοση τρίτη, Αθήνα 2016

http://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/tools/liddell-scott/index.html

http://users.sch.gr/aiasgr/Palaia_Diathikh/Biblia/Palaia_Diathikh.htm

http://users.sch.gr/aiasgr/Kainh_Diathikh/Biblia/Kainh_Diathikh.htm

Τόλμη...

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ
 

Τόλμη...

Ἀποσπάσματα ἀπό κείμενο τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ

 

Θάρρος καί τόλμη χρειάστηκαν ὁ Ἰωσήφ, ὁ Νικόδημος καί οἱ Μυροφόρες γυναῖκες, γιά νά ἐκπληρώσουν τό ἱερό τους καθῆκον πρός τόν Χριστό. Τό θάρρος αὐτό καί αὐτή ἡ τόλμη ἐστήριξε πάντοτε τήν Ἐκκλησία στήν αἱματόβρεκτη ἱστορία της.

 

Ἡ Ἐκκλησία ἐθριάμβευσε καί νίκησε, γιατί ὑπῆρξε ξένη πρός κάθε διπλωματικό ἐλιγμό καί ὑστερόβουλη συναλλαγή. Ἡ διπλωματία καί οἱ συμβιβασμοί ἦταν πάντα στήν πορεία τῆς Ἐκκλησίας ὑπόθεση ὁρισμένων προσώπων, ὄχι τῆς Ἐκκλησίας. Γιατί τήν ὥρα πού κάποιος «δεσπότης» ἤ «πατριάρχης» φρόντιζε, ἴσως πῶς νά σώσει τό κεφάλι ἤ τό ἀξίωμά του, σφαζόταν ἀπό τό γιαταγάνι τοῦ ἀπίστου κάποιος «κηπουρός», ἤ ἀγράμματος χριστιανός, πού δέν ἤξερε τά μαθηματικά τῆς διπλωματίας καί τῆς συναλλαγῆς.

 

Τό ἴδιο θάρρος καί τήν ἴδια τόλμη χρειάζεται ἡ Ἐκκλησία καί στήν ἐποχή μας, γιά νά συνεχίσει τήν παρουσία της ὡς Ἐκκλησία Χριστοῦ μέσα στόν κόσμο. Δέν χρειάζεται ἄλλο νά μένει σκυμμένο τό κεφάλι, γιά νά ἐκμεταλλεύονται τή σιωπή μας οἱ θρασεῖς. Δέν θά γίνουμε βέβαια ὅμοιοί τους. Δέν θά χρησιμοποιήσουμε τά μἐσα τά δικά τους. Ἀλλά ἐπιβάλλεται νά φωνάξουμε σάν τόν Πρόδρομο «Οὐκ ἔξεστί σοι». «Ὥρα ἡμᾶς ἤδη ἐξ ὕπνου ἐγερθῆναι» (Ρωμ. ιγ΄11). Αὐτό λέγεται διαμαρτυρία. Αὐτό λέγεται ὁμολογία. Δέν καταλαβαίνουμε πώς, ἄν αὐξάνει τό κακό καί μέσα στήν Ἐκλησία ἀκόμα, ὀφείλεται καί στή σιωπή καί ἀτολμία τή δική μας;

 

Ἀδελφοί μου! Τόλμη χρειάζεται ὅμως ὄχι μόνο ἡ πίστη, ἀλλά καί ἡ ἀγάπη. Ὅταν ὅλα ἀξιολογοῦνται μέ τό μέτρο τοῦ χρήματος, καταλαβαίνουμε πόση τόλμη ἀπαιτεῖται, γιά νά διασώσει κανείς τήν ἀγάπη του καί νά χρησιμοποιήσει τό προϊόν τοῦ τιμίου μόχθου του, γιά ἔργα διακονίας καί φιλανθρωπίας. Εἶναι παρήγορο ὅμως ὅτι ὑπάρχει ἀκόμη τέτοια τόλμη.

 

Ὅσο ἡ τόλμη τῶν Μυροφόρων ἐξακολουθεῖ νά ζεῖ καί νά φλογίζει τίς χριστιανικές καρδιές, θά ὑπάρχει καί ἡ μαρτυρία τῆς ὀρθοδόξου πίστεως καί ἀγάπης μέσα σ’ αὐτόν τόν ἄπιστο καί ὑλιστικό μας κόσμο!

 

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ, σελ. 26, τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη».

ΤΑ ΒΙΑΣΤΙΚΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ

Του π. Δημητρίου Μπόκου 

 

Στις δύσκολες ώρες του σταυρικού θανάτου του Χριστού και ενώ οι μαθητές του διασκορπίστηκαν «εις τα ίδια» τρομοκρατημένοι, αναλαμβάνουν δράση και κηδεύουν τον Ιησού οι κρυφοί μαθητές Ιωσήφ και Νικόδημος, συνεπικουρούμενοι από τις πανταχού παρούσες Μυροφόρες, που πλαισίωναν πάντα τη Μητέρα του Κυρίου (Κυριακή των Μυροφόρων). 

 

«Άνθρωπος πλούσιος από Αριμαθαίας» ήταν ο Ιωσήφ και «ευσχήμων βουλευτής». Κατείχε το αξίωμα του βουλευτή, ήταν δηλαδή σεβαστό και επίσημο μέλος του ιουδαϊκού συνεδρίου. Αλλά ήταν και μαθητής του Ιησού, «κεκρυμμένος δε διά τον φόβον των Ιουδαίων». Είχε μαθητεύσει στον Χριστό, αλλά κρυφά, για να μη διακινδυνεύσει τη θέση του. Είχε εγκολπωθεί το κήρυγμα του Χριστού περί της Βασιλείας του Θεού και ανέμενε και αυτός τον ερχομό της.

 

Παρομοίως και ο Νικόδημος ήταν μέλος του συνεδρίου, από την τάξη των Φαρισαίων, «άρχων των Ιουδαίων» και «διδάσκαλος του Ισραήλ». Για να αποφύγει την πολεμική εκ μέρους των Φαρισαίων, πήγαινε και συνομιλούσε με τον Χριστό κρυφά τη νύχτα. Και πολλοί άλλοι «εκ των αρχόντων επίστευσαν» στον Χριστό, αλλά από τον φόβο των Φαρισαίων δεν το ομολογούσαν αυτό φανερά, για να μην τους διώξουν από τη συναγωγή. «Ίνα μη αποσυνάγωγοι γένωνται».

 

Θα έλεγε κανείς ότι ο Ιωσήφ και ο Νικόδημος και άλλοι άρχοντες που πίστευαν κρυφά στον Χριστό, δεν τηρούσαν στάση σωστή. Μήπως αγάπησαν και αυτοί τη δόξα των ανθρώπων περισσότερο από τη δόξα του Θεού, όπως λέει για κάποιους ο ευαγγελιστής Ιωάννης; Όμως οι βιαστικές κρίσεις είναι πάντα επισφαλείς. Καλό είναι να αποφεύγονται. Όταν δεν περιμένουμε την τελική έκβαση των πραγμάτων, αλλά προδικάζουμε το αποτέλεσμα, μπορεί να πέσουμε έξω.

 

Έτσι και τα γεγονότα που συνόδευσαν το Πάθος του Χριστού, έφεραν τα άνω κάτω, ανέτρεψαν άρδην τις υπάρχουσες ισορροπίες. Οι φανεροί μαθητές κρύφτηκαν περιδεείς, ενώ οι κρυφοί τόλμησαν το αδιανόητο. Ο Ιωσήφ διαχώρισε τη θέση του στο συνέδριο και, κόντρα στη γνώμη των πολλών, αρνήθηκε ευθαρσώς να συνυπογράψει την καταδίκη του Χριστού. Και επειδή οι καταδικασμένοι σε σταυρικό θάνατο δεν θάπτονταν, αλλά ρίπτονταν βορά στα θηρία, ο Ιωσήφ δεν δίστασε να παρουσιαστεί στον Πιλάτο και να ζητήσει άδεια ταφής του Χριστού, την οποία και πραγματοποίησε με τη βοήθεια του Νικοδήμου. «Θάρσος έλαβον οι πρώην δειλιώντες».

 

Πόσο θα τους αδικούσαμε, αν σπεύδαμε να τους κρίνουμε πρόωρα, προ του τέλους, επιπόλαια!

 

Τον παλιό καιρό κάποτε ένα δεκάχρονο παιδί μπήκε σε κάποιο ζαχαροπλαστείο, κάθισε σ’ ένα τραπέζι και ρώτησε τη σερβιτόρα:

«Πόσο κάνει ένα παγωτό σοκολάτα με αμύγδαλα;»

«Εξήντα δραχμές», απάντησε εκείνη.

Το παιδί έβγαλε από την τσέπη μια χούφτα κέρματα κι άρχισε να μετράει.

«Και πόσο κάνει χωρίς αμύγδαλα;» ρώτησε ξανά λίγο μουδιασμένο.

Άλλοι πελάτες περίμεναν, η κοπέλα άρχισε να χάνει την υπομονή της με το παιδί που την καθυστερούσε.

«Σαράντα πέντε δραχμές», του είπε ενοχλημένη.

Το παιδί μέτρησε πάλι τα κέρματα και είπε:

«Θέλω ένα παγωτό σοκολάτα χωρίς αμύγδαλα».

 

Η σερβιτόρα έφερε την παραγγελία με την απόδειξη. Το παιδί έφαγε το παγωτό, πλήρωσε στο ταμείο και έφυγε. Όταν η σερβιτόρα ήρθε στο τραπέζι να μαζέψει, τα μάτια της δάκρυσαν. Δίπλα στο άδειο πιατάκι, τακτοποιημένα όμορφα, βρίσκονταν κέρματα αξίας δέκα πέντε δραχμών. Το παιδί στερήθηκε τα αμύγδαλα στο παγωτό του για να της αφήσει φιλοδώρημα.

Μήπως ανήκεις και συ σ’ αυτούς που βγάζουν βιαστικά συμπεράσματα;

 

Χριστός ανέστη! Καλή, ευλογημένη εβδομάδα!

Καλό μήνα!

 

ΘΕΙΕΣ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΕΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ (26 ΑΠΡ.-2 ΜΑΪ. 2026)

 

Την Γ΄ Κυριακή από το Πάσχα, 26-4-2026, των αγίων Μυροφόρων γυναικών και των κρυφών μαθητών Ιωσήφ του από Αριμαθαίας και Νικοδήμου, ώρα 7.00-10.00 π. μ.

Την Παρασκευή, 1-5-2026, Μικρός Αγιασμός πρωτομηνιάς, ώρα 7.00 π. μ.

Το Σάββατο, 2-5-2026, ανακομιδή λειψάνων αγίου Αθανασίου Αλεξανδρείας, ώρα 7.00-9.30 π. μ.

Καθημερινά, ώρα 6.00-7.15 μ. μ., Θ΄ Ώρα-Εσπερινός-Μικρό Απόδειπνο-Χαιρετισμοί.

Κάθε Τετάρτη απόγευμα, ώρα 6.00 μ. μ. και εξής, Ιερά Εξομολόγηση. Άλλες ημέρες και ώρες με ραντεβού (τηλ. 6980 898 504).

 

«Αντιύλη». 

Ι. Ν. Αγ. Βασιλείου, Πρέβεζα. 

Τηλ. 6980 898 504 

Το νέο e-mail μας: neo.antiyli@gmail.com

Η ΘΕΣΙΣ ΤΩΝ ΦΥΛΩΝ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ [:Μάρκ. 15,43-47 και 16, 1 - 8]

 

Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου με θέμα:

«Η ΘΕΣΙΣ ΤΩΝ ΦΥΛΩΝ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟ»

 

[εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Λαρίσης στις 24-4-1988]

(Β194)

Την τρίτην Κυριακήν από του Πάσχα, αγαπητοί μου, η Εκκλησία μας την αφιερώνει στις θαυμάσιες εκείνες γυναίκες, που υπηρέτησαν κατεξοχήν το μυστήριον της Αναστάσεως του Χριστού. Όπως και σε εκείνους τους θαυμασίους άνδρας που υπηρέτησαν στην ταφή του Κυρίου μας, δηλαδή τον Νικόδημον και τον Ιωσήφ.

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι σε αυτήν την δύσκολη στιγμή, που οι μαθηταί του στενού κύκλου του Κυρίου μας, φοβισμένοι κρύπτονται στο υπερώον με τις πόρτες κατάκλειστες, «διὰ τὸν φόβον τῶν Ἰουδαίων», όπως σημειώνει ο ιερός ευαγγελιστής Ιωάννης, αυτή η μικρή ομάδα των ανδρών και των γυναικών κυριολεκτικά πρωταγωνιστούν στην διακονία και της ταφής και της Αναστάσεως. Αρκεί να σας υπενθυμίσω ότι ο Ιερός Ευαγγελιστής βάζει εκείνη την μετοχή «τολμήσας ὁ Ἰωσήφ». Δηλαδή ετόλμησε. Ήταν άθλος, διότι το πρόσωπο του Κυρίου ήταν φοβερά διαβεβλημένο. Και για να ζητήσει και από τις αρχές και τις εξουσίες το σώμα ενός καταδίκου και περιφρονημένου ήταν, πράγματι, τόλμη.

Έτσι, τα δύο αυτά συνεργεία, οι δύο αυτές ομάδες, των ανδρών και των γυναικών, δίνουν μίαν θαυμασίαν εικόνα συνεργασίας. Οι άνδρες επωμίζονται ό,τι οι γυναίκες δεν μπορούσαν να πράξουν, όπως η ταφή, η αποκαθήλωσις και, αντίστροφα, οι γυναίκες πράττουν ό,τι δεν μπορούσαν οι άνδρες να πράξουν. Διαβάζουμε στη σημερινή ευαγγελική περικοπή· πρώτα για την ομάδα των ανδρών. Χρησιμοποιώ τον Μάρκον και τον Ιωάννη. Παρεμβάλλω τον Ιωάννη τον Ευαγγελιστή: «Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἐλθὼν Ἰωσὴφ ὁ ἀπὸ Ἀριμαθαίας εὐσχήμων βουλευτής, ὃς καὶ αὐτὸς ἦν προσδεχόμενος τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, τολμήσας εἰσῆλθε πρὸς Πιλᾶτον καὶ ᾐτήσατο τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. Ἦλθεν οὖν καὶ ἦρε τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ (:εσήκωσε, το πήρε). Ἦλθε δὲ καὶ Νικόδημος, φέρων μίγμα σμύρνης καὶ ἀλόης ὡς λίτρας ἑκατόν. Ἔλαβον οὖν τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ (: το σήκωσε, το πήρε) καὶ ἔδησαν αὐτὸ ἐν ὀθονίοις (: με σάβανα) μετὰ τῶν ἀρωμάτων». [Ο Μάρκος:] «Καὶ κατέθηκεν αὐτὸν -ο Νικόδημος- ἐν μνημείῳ ὃ ἦν λελατομημένον ἐκ πέτρας, καὶ προσεκύλισεν λίθον ἐπὶ τὴν θύραν τοῦ μνημείου».

Η ομάδα των γυναικών: «Ἡ δὲ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία Ἰωσῆ ἐθεώρουν ποῦ τίθεται. Καὶ διαγενομένου τοῦ σαββάτου (:όταν πέρασε το Σάββατο) Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου καὶ Σαλώμη ἠγόρασαν ἀρώματα, ἵνα ἐλθοῦσαι ἀλείψωσιν αὐτόν. Καὶ λίαν πρωῒ τῆς μιᾶς σαββάτων ἔρχονται ἐπὶ τὸ μνημεῖον, ἀνατείλαντος τοῦ ἡλίου. Καὶ ἔλεγον πρὸς ἑαυτάς· τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου; (:Ποιος θα μας αποκυλίσει τον λίθον από το άνοιγμα του μνημείου;)». «Γιατί ήτο», λέγει, «λίθος μέγας σφόδρα».

Δύο ομάδες. Ανδρών και γυναικών. Σε μία συνεργασία. Τίθεται ένα τεράστιο θέμα. Γιατί τεράστιο, θα λέγαμε, το έκανε η εποχή μας. Το ποια είναι η θέσις της γυναικός κοντά στον άνδρα. Θα το επαναλάβω: ποια είναι η θέσις της γυναικός κοντά εις τον άνδρα. Είναι γνωστό ότι αυτός ο επικρατών αρνητικός φεμινισμός έκανε να ξεστρατίσει η χριστιανή γυναίκα από τη σωστή της θέση και την έβγαλε δυστυχώς εις το πεζοδρόμιον. Γιατί περί πεζοδρομίου πρόκειται: Αντίπαλον και αντίδικον του ανδρός και των δικαιωμάτων του.

Πρέπει, λοιπόν, αγαπητοί μου, να ξαναγυρίσομε να δούμε ποια είναι η σωστή θέσις της χριστιανής γυναικός, όπως την θέλει το Ευαγγέλιον. Βέβαια αυτά που θα πούμε ίσως θα θεωρηθούν ως μεσαιωνισμοί, ως αναχρονισμοί, όπως συνήθως μας κατηγορούν, όταν αναφερόμεθα σε εκείνο που πρέπει να πούμε. Διότι μην ξεχνάτε ότι οι παραστρατημένοι και οι εκκοσμικευμένοι Χριστιανοί μας, έτσι μιλούν. Ότι εκείνα τα οποία λέμε είναι μεσαιωνισμοί, δηλαδή πράγματα παρωχημένων εποχών. Όχι. Είναι η θέσις του Ευαγγελίου. Όπως ηρμήνευσαν τις θέσεις αυτές οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, όπως θα δείτε. Μη, λοιπόν, κανείς τρέξει και πει ότι αυτά ανήκουν σε μία άλλη εποχή. Το ευαγγέλιον δεν παλιώνει. «Χριστὸς χθὲς καὶ σήμερον ὁ αὐτὸς καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας».

Για να δούμε λοιπόν. Στην δημιουργία του ανθρώπου πρώτος δημιουργείται ο άνδρας. Κατόπιν η γυναίκα. Γιατί και ο άνδρας είναι άνθρωπος και η γυναίκα είναι άνθρωπος. Η δημιουργία της γυναικός είναι γνωστό ότι έγινε από την πλευρά του Αδάμ. Αυτό λέει πολλά. Σημαίνει ότι η γυναίκα δεν μπορεί να είναι υποπόδιον των ποδών του ανδρός, διότι ο Θεός δεν πήρε μέρος από τα πόδια του ανδρός. Ούτε ακόμα μπορεί να είναι κεφαλή του ανδρός, διότι δεν πήρε ο Θεός μέρος από την κεφαλή του ανδρός, του Αδάμ. Όπως από το κεφάλι του Διός -μυθολογούντες οι Έλληνες- βγήκε η Αθηνά. Αλλά ο Θεός εδημιούργησε την γυναίκα παίρνοντας μέρος από την πλευρά του Αδάμ· που δείχνει ότι αυτός ο δεύτερος άνθρωπος, η γυναίκα, είναι πλάι στον άνδρα και συνεπώς είναι βοηθός και συνεργάτης του ανδρός. Ούτε πιο ψηλά, ούτε πιο χαμηλά. Υπάρχει μια ισότητα. Όταν υπάρχει, δηλαδή, όταν γίνεται αυτή η λήψις από πλάι του ανδρός. Σημαίνει λοιπόν ακόμα ότι αφού παίρνει ο Θεός από τον Αδάμ και φτιάχνει τη γυναίκα, ότι η γυναίκα είναι άνθρωπος. Το υπογραμμίζω. Όταν λέμε «άνθρωπο» πρέπει να διασαφήσομε το φύλο. Τι; Άνδρας ή γυναίκα; Λοιπόν, η γυναίκα είναι άνθρωπος. Δεν είναι res, πράγμα, που έλεγαν οι Λατίνοι. Διότι ο Θεός είπε: «Ποιήσωμεν ἄνθρωπον… ποιήσωμεν αὐτῷ…(τίνι αὐτῷ; Τῷ Ἀδὰμ) βοηθὸν κατ’ αὐτόν». Αυτό το «κατ’ αὐτόν» σημαίνει «όμοιόν του». Ό,τι είναι δηλαδή ο Αδάμ, θα είναι και η Εύα, το ίδιο πράγμα· που σημαίνει ότι η Εύα είναι άνθρωπος.

Έτσι, στη δημιουργία νέων ανθρώπων, δηλαδή του τρίτου ανθρώπου, ο Αδάμ, η Εύα είναι τα δύο πρώτα πρόσωπα, οι δύο πρώτοι άνθρωποι, στη δημιουργία του τρίτου ανθρώπου, του Κάιν, του Άβελ, των παρακάτω, ο άνδρας προέρχεται δια της γυναικός και η γυναίκα προέρχεται εκ του ανδρός. Βλέπει κανείς μία στενοτάτη σχέση.

Αλλά ακόμη παρατηρούμε ότι στο έργον της σωτηρίας, στην Καινή πια Διαθήκη, υπάρχει μία ισότης ανάμεσα στον άνδρα και την γυναίκα. Ο Χριστός εκάλεσε και άνδρες και γυναίκες για να σωθούν εξίσου. Καλεί, επί παραδείγματι, τον Ζακχαίο, και θα δειπνήσει, λέει, στο σπίτι του. Αλλά εξίσου σώζει και την πόρνη που του πλένει με τα δάκρυά της και τα αρώματά της τα πόδια Του.

Κάνει, πάντως, πολλή εντύπωση ότι γυναίκες πρώτες δέχονται το μήνυμα της Αναστάσεως του Χριστού. Όχι οι μαθηταί. Γυναίκες. Όχι άνδρες· γυναίκες. Προφανώς για να διορθώσει εδώ ο Κύριος την προπετή συμπεριφορά της Εύας. Γιατί έσπευσε να κάνει κάτι ερήμην του ανδρός. Προσέξτε, ερήμην του ανδρός. Ο Αδάμ δεν ήτο την ώρα που εδέχτηκε τον πειρασμόν η Εύα. Μην το ξεχνούμε αυτό. Στην ίδια περίπτωση ακόμη, όπως γυναίκες δέχονται το μήνυμα πρώτες της Αναστάσεως, πρώτη άποικος της Βασιλείας του Θεού είναι γυναίκα. Είναι η Θεοτόκος. Δηλαδή ο πρώτος «καινός», καινούριος άνθρωπος, ο πρώτος ουρανοπολίτης, ο οποίος ουρανοπολίτης είναι πλήρης άνθρωπος, με την ανθρωπίνη ολόκληρη φύση -και την ψυχή και το σώμα, γιατί όλοι οι άλλοι είναι ακόμη εις τον Παράδεισον οι άγιοι, ως ψυχές, η Θεοτόκος είναι πλήρης άνθρωπος, με το σωματικό της στοιχείο. Είναι ο πρώτος άποικος στην Βασιλεία του Θεού. Δεν λέγω τον Χριστόν. Γιατί ο Χριστός είναι βεβαίως Εκείνος ο πρώτος άποικος. Αλλά ο Χριστός είναι και Θεός και άνθρωπος. Ενώ η Θεοτόκος είναι μόνον άνθρωπος. Έτσι, στην Βασιλεία του Θεού, μετά την ανάστασιν την κοινήν που θα γίνει σε όλους, δεν θα υπάρχουν διαφορές φύλων, ανδρός και γυναικός, γιατί δεν θα υπάρχει ο γάμος. Αλλά θα είναι, όπως λέγει ο Κύριος, «ὡς ἄγγελοι ἐν οὐρανῷ». Όταν λέει «ὡς ἄγγελοι» δεν σημαίνει άυλοι. Σημαίνει θα έχουν την σωματική τους υπόσταση, την σωματική τους ουσία, αλλά δεν θα υπάρχει ο γάμος. Μία ισότης, μία ισότης που δεν το χωράει το μυαλό μας.

Αυτή, αγαπητοί μου, είναι η θέσις της γυναικός έναντι του ανδρός, τόσο στην πρώτη δημιουργία, όσο και εις την δευτέραν αναδημιουργία, την ἐν Χριστῷ. Όπως δηλαδή η Εύα πριν αμαρτήσει και όπως αποκαθίσταται πια η γυναίκα εις την Καινήν Διαθήκην. Αυτή είναι η θέση της. Αλλά όμως… υπάρχει ένα «αλλά». Αυτό προσέξατέ το. Αν, θα λέγαμε, στην ιστορία του ανθρώπου, παρετηρήθη μία διαφοροποίησις ανάμεσα στα φύλα, ανδρός-γυναικός, αυτό δεν οφείλεται στην κατασκευή του ανθρώπου. Δεν είναι, δηλαδή, στα κατασκευαστικά δεδομένα, αλλά στην προαίρεση του ανθρώπου. Δηλαδή στην περιπέτεια της ελευθερίας του ανθρώπου. Διότι η Εύα προέτρεξε, στάθηκε προπετής, δηλαδή έπεσε μπροστά, αυτό θα πει «προπετής» και «προπέτεια», όταν πέφτω μπροστά, εκεί που ακόμη δεν έφθασαν τα πόδια μου, και πέφτω μπροστά, στάθηκε προπετής με την δική της προαίρεση. Συνεπώς όλη η περιπέτεια είναι η περιπέτεια της ελευθερίας. Η γυναίκα δηλαδή, όπως βλέπομε, παρέβη την εντολήν του Θεού. Από τότε αρχίζει η διαφοροποίησις των φύλων. Ποια είναι η ιστορία της διαφοροποιήσεως των φύλων; Θα επαναλάβω για τρίτη φορά: Όχι σαν ένα κατασκευαστικό δεδομένο. Αλλά σαν ένα αποτέλεσμα της ελευθερίας των ανθρώπων.

Και το βλέπομε ως εξής: Είναι γνωστό ότι η προπέτειά της εγέννησε μέσα στην ψυχή της την επιθυμία της ισοθεΐας. Να γίνει Θεός. Έτσι δεν της υπέβαλε ο σατανάς; Και όπως σημειώνει ο Ιερός Χρυσόστομος ότι «ἡ Εὔα τῇ ἐλπίδι τῆς ἰσοθεΐας φυσηθεῖσα, μεγάλα ἦν λοιπόν φανταζομένη». «Υπερηφανευθείσα», λέγει, «από την ισοθεΐαν φαντάστηκε σπουδαία πράγματα». Και όλα αυτά γιατί της έλειπε η ωριμότης της διακρίσεως. Γι'αυτό εξάλλου ο Θεός δεν επέτρεψε την βρώσιν του καρπού της γνώσεως καλού και κακού. Σημειώσατε ότι οι πρωτόπλαστοι θα έτρωγαν και από τον καρπόν της γνώσεως του καλού και του κακού. Όταν θα έφθαναν σε μία ωριμότητα. Ένα μικρό παιδί, αν του δώσετε στα χέρια του ένα κουτί σπίρτα, θα σας βάλει φωτιά στο σπίτι. Όχι πως τα σπίρτα καθ’ εαυτά είναι κακά. Αλλά δεν έχει ωριμότητα το παιδί. Το παράδειγμα, όχι βεβαίως με τα σπίρτα, αλλά σαν σχήμα, το χρησιμοποιεί ο άγιος Θεόφιλος Αντιοχείας. Αυτή είναι η πραγματικότητα. Ήταν ανώριμοι κι ο Αδάμ και η Εύα. Έπρεπε να ωριμάσουν. Έσπευσαν, λοιπόν, να κάνουν χρήση πραγμάτων, ενώ ακόμη δεν είχαν ωριμάσει. Άρα τους έλειπε η διάκρισις.

Και ακόμη, θα λέγαμε, ότι η διάκριση θα έδιδε στην Εύα –αυτό προσέξτε- «τὴν γνῶσιν τῶν οἰκείων της ὅρων». Η φράσις είναι του Ιερού Χρυσοστόμου. Μια παρομοία υπάρχει και στον άγιο Γρηγόριον τον Θεολόγον. Δεν έμαθε, δεν ξεχώρισε τα δικά της όρια, την δική της περιοχή, τις δικαιοδοσίες της. Δεν μπόρεσε αυτό να το δει: «Άλλος είναι ο Θεός, άλλο είμαι εγώ ο άνθρωπος. Πώς λοιπόν προχωρώ σε χωράφια άλλα;». Της έλειπε η διάκριση. Όμως, όπως λέγει εδώ ο Ιερός Χρυσόστομος: «οὐκ ἀνασχομένη μεῖναι ἐπὶ τῶν οἰκείων ὅρων». Μάλιστα όπως τα λέγω τώρα, θα θυμόσαστε και θα αντιπαραβάλετε την σύγχρονη γυναίκα. «Δεν ηνείχετο», λέγει, «η Εύα να μείνει στα δικά της τα όρια και εις τους δικούς της τους όρους. ‘’Είμαι εγώ αυτό. Δεν πρέπει να υπερβώ αυτό που είμαι’’. Γι'αυτό και η τιμωρία που επιφέρει σ΄αυτήν ο Θεός μετά την παράβαση, είναι το αντίθετον της προπετείας της, σαν το κατάλληλο φάρμακο για να θεραπευθεί η γυναίκα, η Εύα. Ποιο; Η υποταγή της εις τον άνδρα». Δηλαδή, «επήγες να πετύχεις κάτι περισσότερο απ’ αυτό που είσαι. Ε, λοιπόν θα υποταχθείς τώρα υπό τον άνδρα».

Γι'αυτό λέγει ο Θεός στην Εύα: «Καὶ πρὸς τὸν ἄνδρα σου –λέει η Παλαιά Διαθήκη- ἡ ἀποστροφή σου καὶ αὐτός σου κυριεύσει». «Προς τον άνδρα σου», λέει, «θα είναι η αποστροφή σου». Δηλαδή, όπως λέγει, η έννοια της αποστροφής δηλαδή θα πει: «η εξάρτησή σου». Μάλιστα ο Ηρόδοτος την λέξη «ἀποστροφή» την εννοεί ως «καταφύγιον»… Δηλαδή «ο άνδρας θα είναι το καταφύγιό σου, θα είναι η εξάρτησή σου. Και αυτός θα σε κυριεύσει». Προσέξτε αυτό: «Θα σε κυριεύσει ο άνδρας». Έτσι, λοιπόν, έχομε μίαν εξάρτηση, θα λέγαμε, από τον άνδρα, τόσο βιολογική, διότι η γυναίκα δεν μπορεί να κάνει παιδιά χωρίς τον άνδρα, όσο και ψυχολογική· γιατί η γυναίκα αισθάνεται ένα αίσθημα ασφαλείας, όταν είναι ο άνδρας κοντά της.

Στην αρχή ο Θεός, ευλογώντας, αγαπητοί μου, τους πρωτοπλάστους, και τους δύο, τον Αδάμ και την Εύα, τους είπε να κατακυριεύσουν την Δημιουργία. Όχι να κυριεύσουν. Να κατακυριεύσουν. Ήτοι, να γίνουν κατεξουσιασταί. Τώρα, η γυναίκα αμαρτάνει. Και λαμβάνει την τιμωρία της ο άνδρας να κυριεύσει και την γυναίκα. Χάνει το κυριαρχικόν στοιχείον η γυναίκα. Το ‘χασε. Ήταν η τιμωρία της αυτό. Γι'αυτό λέγει ο Θεός δια στόματος, θα λέγαμε, Ιερού Χρυσοστόμου, θα λέγαμε, ερμηνεύει ο Ιερός Χρυσόστομος, ως να ομιλεί ο Θεός: «Ἐγὼ μὲν ἐξ ἀρχῆς ὁμότιμόν σε ἐδημιούργησα…» και λοιπά -σας διαβάζω τη μετάφραση κατευθείαν, γιατί πέρασε η ώρα- «Εγώ, όμως, από την αρχή», λέγει, «σε εδημιούργησα με την ίδια τιμή και αξία με τον άνδρα. Και θέλησα και σε όλα τα δικά του να έχεις μετοχή. Και όπως τον άνδρα, έτσι και σε σένα, σου έδωσα στο χέρι και στην εξουσία σου τα πάντα. Επειδή, όμως, δεν έκανες καλή χρήση αυτής σου της ομοτιμίας και της ισότητος, γι' αυτό σε υποτάσσω στην εξουσία του ανδρός. Και επειδή δεν έμαθες να εξουσιάζεις, μάθε τώρα να είσαι κάτω από την εξουσία του ανδρός, παρά να απολαμβάνεις την άνεση και την εξουσία που θα σε οδηγήσει στην καταστροφή, που θα σε φέρει», λέει, «κατά κρημνόν, στους γκρεμούς, στην καταστροφή».

Με αυτήν, λοιπόν, την έννοια, έρχεται τώρα ο Απόστολος Παύλος, αγαπητοί μου, να γράψει στους Εφεσίους και στην Α΄ προς Τιμόθεον επιστολή του: «Ἡ δὲ γυνὴ ἵνα φοβῆται τὸν ἄνδρα». Το «ἵνα φοβῆται» δεν σημαίνει «να σέβεται». Ό,τι λέγει η λέξις. «Ἵνα φοβῆται τὸν ἄνδρα». Όπως εφοβήθηκε ο Αδάμ τον Θεό, όταν ήρθε στον Παράδεισο την ημέρα της πτώσεως. Έτσι οφείλει η γυναίκα να φοβείται τον άνδρα. Σας είπα, υπάρχει κίνδυνος να παρεξηγηθώ. Αλλά εγώ ερμηνεύω ορθά.

Και λέγει στη συνέχεια: «Γυνὴ ἐν ἡσυχίᾳ μανθανέτω ἐν πάσῃ ὑποταγῇ», λέγει στον Τιμόθεο ο απόστολος Παύλος. «Να μάθει η γυναίκα να είναι ἐν ἡσυχίᾳ, ήσυχα, ἐν πάσῃ ὑποταγῇ, με κάθε υποταγή». «Γυναικὶ δὲ οὐκ ἐπιτρέπω αὐθεντεῖν ἀνδρός (:δεν επιτρέπω εις την γυναίκα να αυθεντεί, να είναι η κεφαλή του ανδρός -σήμερα ο άνδρας τρώει καρπαζιές από την γυναίκα), ἀλλ’ εἶναι ἐν ἡσυχίᾳ (:αλλά να ευρίσκεται σε κατάσταση ησυχίας). Ἀδὰμ γὰρ πρῶτος ἐπλάσθη, εἶτα Εὔα (: πρώτα έγινε ο Αδάμ, μετά η Εύα. Αν το θέλεις, μάθε το αυτό, γυναίκα)· Ἀδὰμ οὐκ ἠπατήθη, ἡ δὲ γυνὴ ἀπατηθεῖσα ἐν παραβάσει γέγονε (:ο Αδάμ δεν απατήθηκε. Εσύ, η γυναίκα, απατήθηκες)». «Αφού απατήθηκες, σημαίνει δεν είσαι ικανή να κρατήσεις εξουσίαν». Το ακούσατε; Δεν είσαι ικανή να κρατήσεις αρχήν.

Σαφώς, λοιπόν, βλέπομε, αγαπητοί, ότι στον Χριστιανισμό δεν έχομε ισότητα φύλων για τον λόγο που είδαμε. Έχομε όμως –προσέξτε- ισότητα προσώπων. Δεν έχομε ισότητα φύλων, το ξαναλέγω. Ο Θεός έτσι δεν εργάστηκε από την αρχή. Η γυναίκα έφταιξε. Και ο άνδρας έφταιξε. Συνεπώς δεν έχομε ισότητα φύλων. Έχομε, όμως, ισότητα προσώπων. Γι'αυτό λέγει ο απόστολος Παύλος: «Οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ». «Δεν υπάρχει διαφορά ανάμεσα στον άνδρα και την γυναίκα». Σε τι; Στο θέμα της σωτηρίας. Στο θέμα της σωτηρίας του προσώπου.

Αυτά όλα, αγαπητοί μου, ως εξής μας τα λέει ο Ιερός Χρυσόστομος, που λυπούμαι, δεν έχω πολύ χρόνο, να δείτε πώς τα τοποθετεί: «Ἀρχὴ δευτέρα ἐστὶν ἡ γυνή (:Ο άνδρας είναι η πρώτη αρχή. Η γυναίκα -λέει- είναι η δευτέρα αρχή). Μήτε οὖν αὕτη τὴν ἰσοτιμίαν ἀπαιτείτω (: Και συνεπώς, σαν δευτέρα αρχή, η γυναίκα, να μην απαιτεί την ισοτιμία και την ισότητα)· ὑπὸ γὰρ τὴν κεφαλήν ἐστι (:γιατί είναι κάτω από την κεφαλήν)· μήτε ἐκεῖνος ὡς ὑποτεταγμένης καταφρονείτω (:ούτε ο άνδρας να περιφρονεί και να καταφρονεί την γυναίκα, επειδή υποτάσσεται εις αυτόν)· σῶμα γάρ ἐστιν κἂν καταφρονῇ τοῦ σώματος ἡ κεφαλὴ καὶ αὐτὴ προσαπολεῖται (: διότι κεφαλή και σώμα είναι ένα σώμα. Αν, λοιπόν, η κεφαλή υποτιμά το σώμα, θα καταστραφεί μαζί με το σώμα και η κεφαλή· δηλαδή ο άνδρας), ἀλλ’ ἀντίρροπον τῆς ὑπακοῆς εἰσαγαγέτω τὴν ἀγάπην (:το αντίρροπον της υπακοής είναι η αγάπη. Αυτήν να εισαγάγει). Ὥσπερ ἡ κεφαλὴ καὶ τὸ σῶμα. Οὐδὲν ταύτης ἄμεινον τῆς συζυγίας (:τίποτε καλύτερο δεν υπάρχει από μια τέτοια συζυγία)». Η υπακοή, δηλαδή, της γυναικός στον άνδρα.

Καὶ πῶς ἂν γένοιτο ἀγάπη, φησί, φόβου ὄντος; (:Θα πει κάποιος: ‘’Και πώς είναι δυνατόν να υπάρξει αγάπη, όταν υπάρχει ο φόβος;’’). Μάλιστα τότε ἂν γένοιτο (:Ακριβώς τότε διασώζεται η αγάπη· όταν υπάρχει ο φόβος. Ακούστε: Όταν υπάρχει ο φόβος, διασώζεται η αγάπη. Εγώ αγαπούσα την μάνα μου και τον πατέρα μου, γιατί φοβόμουνα την μάνα μου και τον πατέρα μου. Σήμερα το κάναμε αντιθετικά. Δεν έχω χρόνο πιο πολύ να σας τα αναλύσω). Ἡ γὰρ φοβουμένη καὶ ἀγαπᾷ (:διότι η γυναίκα και φοβουμένη και αγαπά. Και αγαπά γιατί φοβείται)· ἡ ἀγαπῶσα φοβεῖται ὡς κεφαλή καὶ ἀγαπᾷ ὡς μέλος – Να το μυστικό: Φοβείται την κεφαλήν, αλλά αγαπάει την κεφαλήν, γιατί είναι μέλος του σώματος. Και συνεπώς, αγάπη και φόβος δεν είναι αντιφατικά, δεν είναι σε μια αντιδικία. Αντιθέτως, είναι σε μια αρμονία. Η γυναίκα, λέει, πρέπει να αγαπά και να φοβείται τον άνδρα σαν κεφαλή, όπως τον αγαπά σαν μέλος, επειδή είναι η κεφαλή και αυτή είναι μέλος του όλου σώματος-. Διὰ τοῦτο τὴν μὲν ὑπέταξε, τὸν δὲ ἐπέθηκεν, ἵνα εἰρήνη ᾖ (: Γι’ αυτόν τον λόγο ο Θεός την μεν γυναίκα έθεσε σε υποταγή, τον δε άνδρα σε αρχηγό, για να υπάρχει ειρήνη)».

Και λέει εκείνο το επιγραμματικό: «Ἔνθα γὰρ ἰσοτιμία, εἰρήνη οὐκ ἂν ποτέ γένοιτο, οὐδὲ δημοκρατουμένης οἰκίας, οὐδὲ πάντων ἀρχόντων, ἀλλ’ ἀνάγκη μίαν εἶναι τὴν ἀρχήν -Ακούστε αυτό: «Γιατί όπου υπάρχει ισότητα, δεν είναι δυνατόν ποτέ να υπάρξει ειρήνη και σχέσεις ειρηνικές. Ούτε μπορεί να σταθεί ένα σπιτικό με δημοκρατική διακυβέρνηση -η λέξις είναι του Ιερού Χρυσοστόμου-. Ούτε όλοι να κάνουν τον αρχηγό. Αλλά υπάρχει ανάγκη, μία να είναι η αρχή, ένας ο αρχηγός. Ρύθμιζε την γυναίκα και ούτω συγκροτείται η οικία. Δηλαδή, συ, ο άνδρας, είσαι εκείνος ο οποίος θα δώσει σωστή θέση στη γυναίκα κι έτσι φτιάχνεται ωραίο το σπιτικό σου» -. Δευτέρα ἐστὶν ἀρχὴ αὕτη, ἀρχὴν ἔχουσα καὶ πολλὴν τὴν ὁμοτιμίαν· ἀλλ’ ὅμως ἔχει τι πλέον ὁ ἀνήρ (: Η γυναίκα είναι δευτέρα αρχή. Αφού πρώτη είναι ο άνδρας. Και η ίδια μέσα στο σπίτι έχει εξουσία και πολλή ισότητα· αλλά, όμως, ο άνδρας έχει κάτι περισσότερο)».

Αγαπητοί μου, είδαμε ποια είναι η θέσις της γυναικός προ της πτώσεως και ποια μετά την πτώσιν. Είδαμε ακόμα, στη σημερινή ευαγγελική περικοπή, την συνεργασία αυτών των δύο ομάδων, ανδρών και γυναικών, που υπηρέτησαν στην Ταφή και στην Ανάσταση του Χριστού. Δηλαδή πρέπει άνδρας και γυναίκα να γνωρίζουν τους οικείους των όρους. Για να υπάρχει ειρήνη και σωτηρία. Ο φεμινισμός, αυτό το δαιμονικόν φαινόμενον, το δαιμονικόν κατασκεύασμα της εποχής μας, προσπαθεί να καταργήσει ό,τι ο Θεός έχει οριοθετήσει, γι'αυτό και η γυναίκα, φυσικά μαζί της και ο άνδρας, φέρονται κατά κρημνόν. Ντύνει ο Θεός με την πτώσιν τον άνθρωπο, γδύνεται ο άνθρωπος με τον γυμνισμό. Οριοθετεί ο Θεός τον άνδρα και την γυναίκα, ποδοπατεί τους φράχτες ο άνδρας και η γυναίκα. Πώς, λοιπόν, πέστε μου, είναι δυνατόν να υπάρξει αληθινή ισότης και ειρήνη και σωτηρία; Γι’ αυτό, αγαπητοί μου, ας έχομε πάντοτε σαν οδηγό μας τον ευαγγελικό νόμο και όχι τα φιλοσοφικά συμπεράσματα των ανθρώπων ή τα κοινωνικά, κοινωνιστικά και τότε μέσα στα πολλά μονοπάτια αυτού του ταλαιπώρου ορθολογισμού μας, θα βρίσκομε τον σωστόν προσανατολισμό, εκείνον που δίνει νόημα και διασώζει την ανθρώπινη ύπαρξη.

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,

ψηφιοποίηση και επιμέλεια της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας:

Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

 

ΠΗΓΕΣ:

Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.

https://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/omiliai_kyriakvn/omiliai_kyriakvn_394.mp3

Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ

Κατά Μάρκον, κεφ. ΙΕ΄, εδάφια 42-47 και κεφ. ΙΣΤ΄, εδάφια 1-8
 

Κεφ. ΙΕ΄ 42 Καὶ ἤδη ὀψίας γενομένης, ἐπεὶ ἦν παρασκευή, ὅ ἐστι προσάββατον, 43 ἐλθὼν ᾿Ιωσὴφ ὁ ἀπὸ ᾿Αριμαθαίας, εὐσχήμων βουλευτής, ὃς καὶ αὐτὸς ἦν προσδεχόμενος τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ, τολμήσας εἰσῆλθε πρὸς Πιλᾶτον καὶ ᾐτήσατο τὸ σῶμα τοῦ ᾿Ιησοῦ. 44 Ὁ δὲ Πιλᾶτος ἐθαύμασεν εἰ ἤδη τέθνηκε, καὶ προσκαλεσάμενος τὸν κεντυρίωνα ἐπηρώτησεν αὐτὸν εἰ πάλαι ἀπέθανε· 45 καὶ γνοὺς ἀπὸ τοῦ κεντυρίωνος ἐδωρήσατο τὸ σῶμα τῷ ᾿Ιωσήφ. 46 Καὶ ἀγοράσας σινδόνα καὶ καθελὼν αὐτὸν ἐνείλησε τῇ σινδόνι καὶ κατέθηκεν αὐτὸν ἐν μνημείῳ, ὃ ἦν λελατομημένον ἐκ πέτρας, καὶ προσεκύλισε λίθον ἐπὶ τὴν θύραν τοῦ μνημείου. 47 Ἡ δὲ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία ᾿Ιωσῆ ἐθεώρουν ποῦ τίθεται.

 

Κεφ. ΙΣΤ’ 1 Καί διαγενομένου τοῦ σαββάτου Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία ἡ τοῦ ᾿Ιακώβου καὶ Σαλώμη ἠγόρασαν ἀρώματα ἵνα ἐλθοῦσαι ἀλείψωσιν αὐτόν. 2 Καὶ λίαν πρωῒ τῆς μιᾶς σαββάτων ἔρχονται ἐπὶ τὸ μνημεῖον, ἀνατείλαντος τοῦ ἡλίου. 3 Καὶ ἔλεγον πρὸς ἑαυτάς· τίς ἀποκυλίσει ἡμῖν τὸν λίθον ἐκ τῆς θύρας τοῦ μνημείου; 4 Καὶ ἀναβλέψασαι θεωροῦσιν ὅτι ἀποκεκύλισται ὁ λίθος· ἦν γὰρ μέγας σφόδρα. 5 Καὶ εἰσελθοῦσαι εἰς τὸ μνημεῖον εἶδον νεανίσκον καθήμενον ἐν τοῖς δεξιοῖς, περιβεβλημένον στολὴν λευκήν, καὶ ἐξεθαμβήθησαν. 6 Ὁ δὲ λέγει αὐταῖς· μὴ ἐκθαμβεῖσθε· ᾿Ιησοῦν ζητεῖτε τὸν Ναζαρηνὸν τὸν ἐσταυρωμένον· ἠγέρθη, οὐκ ἔστιν ὧδε· ἴδε ὁ τόπος ὅπου ἔθηκαν αὐτόν. 7 Ἀλλ᾿ ὑπάγετε εἴπατε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ καὶ τῷ Πέτρῳ ὅτι προάγει ὑμᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν· ἐκεῖ αὐτὸν ὄψεσθε, καθὼς εἶπεν ὑμῖν. 8 Καὶ ἐξελθοῦσαι ἔφυγον ἀπὸ τοῦ μνημείου· εἶχε δὲ αὐτὰς τρόμος καὶ ἔκστασις, καὶ οὐδενὶ οὐδὲν εἶπον· ἐφοβοῦντο γάρ.

 

Ερμηνευτική απόδοση από τον μακαριστό Παν. Τρεμπέλα

 

Κεφ. ΙΕ΄ 42 Και σαν άρχισε πλέον να βραδιάζει, επειδή ήταν ημέρα Παρασκευής και προετοιμασίας, δηλαδή παραμονή του Σαββάτου, προτού δύσει ο ήλιος και αρχίσει η ημέρα του Σαββάτου, η οποία συνέπιπτε και με το πάσχα, 43 ήλθε ο Ιωσήφ που καταγόταν απ’ την πόλη Αριμαθαία, ένα σεβαστό και επίσημο μέλος του ιουδαϊκού συνεδρίου, που είχε πιστέψει κι αυτός στο κήρυγμα του Ιησού για τη βασιλεία του Θεού και περίμενε τη βασιλεία αυτή χωρίς να κλονιστεί η ελπίδα του από τον θάνατο του Ιησού˙ αυτός λοιπόν τόλμησε και παρουσιάστηκε στον Πιλάτο και ζήτησε το σώμα του Ιησού. 44 Ο Πιλάτος μάλιστα έμεινε έκπληκτος και απόρησε που τόσο γρήγορα είχε κιόλας πεθάνει ο Ιησούς. Κι αφού προσκάλεσε τον εκατόνταρχο, τον ρώτησε εάν είχε ώρα πολλή που πέθανε. 45 Κι όταν έμαθε από τον εκατόνταρχο ότι πραγματικά πέθανε ο Ιησούς, χάρισε το σώμα του στον Ιωσήφ. 46 Κι εκείνος, αφού αγόρασε καινούργιο και αμεταχείριστο σεντόνι και κατέβασε τον Ιησού από τον σταυρό, τύλιξε το σώμα του στο σεντόνι και τον έβαλε κάτω σε ένα μνημείο, το οποίο ήταν σκαλισμένο μέσα στον βράχο˙ και κύλισε ένα μεγάλο λίθο πάνω στο στόμιο του μνημείου, κλείνοντας έτσι την είσοδο του μνημείου. 47 Στο μεταξύ η Μαρία η Μαγδαληνή και η Μαρία του Ιωσή παρακολουθούσαν προσεκτικά και με πολύ ενδιαφέρον πού τοποθετήθηκε το σώμα του Ιησού. Κεφ.ΙΣΤ΄ 1 Αφού πέρασε το Σάββατο, η Μαρία η Μαγδαληνή και η Μαρία η μητέρα του Ιακώβου και η Σαλώμη αγόρασαν το βράδυ του Σαββάτου αρώματα, για να έλθουν το πρωί στον τάφο και να αλείψουν το σώμα του Ιησού. 2 Και πολύ πρωί της πρώτης ημέρας της εβδομάδας έρχονται στο μνημείο την ώρα που ο ήλιος άρχισε να διαλύει το πρωινό σκοτάδι, καθώς πήρε ν’ ανατέλλει κάτω απ’ τον ορίζοντα. 3 Και έλεγαν μεταξύ τους: «Ποιος θα μας κυλίσει τη μεγάλη πέτρα μακριά από την είσοδο του μνημείου;». 4 Μόλις όμως έστρεψαν τα μάτια τους προς τα εκεί, είδαν ότι είχε μετατοπιστεί η πέτρα μακριά απ’ το μνημείο. Και τα έλεγαν αυτά μεταξύ τους, διότι η πέτρα αυτή ήταν πολύ μεγάλη και δεν ήταν εύκολο να μετακινηθεί. 5 Και αφού μπήκαν στο μνημείο, είδαν έναν νέο που καθόταν στα δεξιά του μνημείου και ήταν ντυμένος με λευκή στολή, και γέμισαν με τρόμο και κατάπληξη. 6 Αυτός όμως τους είπε: «Μην τρομάζετε και μη φοβάστε. Ξέρω ποιον ζητάτε. Ζητάτε τον Ιησού τον Ναζαρηνό, τον εσταυρωμένο. Αναστήθηκε. Δεν είναι εδώ. Να, είναι αδειανό το μέρος που τον έβαλαν. 7 Αλλά πηγαίνετε και πέστε στους μαθητές Του και ιδιαιτέρως στον Πέτρο, που έχει ανάγκη παρηγοριάς και βεβαιώσεως ότι συγχωρήθηκε για την άρνησή του, ότι πηγαίνει πριν από σας στη Γαλιλαία και σας περιμένει εκεί. Εκεί θα τον δείτε, όπως σας το είπε πριν σταυρωθεί». 8 Εκείνες τότε βγήκαν κι έφυγαν από το μνημείο. Ήταν μάλιστα γεμάτες τρόμο και έκσταση. Δεν είπαν όμως τίποτε σε κανένα, διότι ήταν φοβισμένες.

Καταλύθηκε το συνοδικό σύστημα στην Εκκλησία της Κύπρου; Νέα εποχή… παπικού τύπου

Ιστορικές στιγμές φαίνεται πως ζει η Εκκλησία της Κύπρου. Σύμφωνα με τα τελευταία «εκκλησιαστικά ήθη», το συνοδικό σύστημα — αυτό το παλαιό, ξεπερασμένο μοντέλο που κρατά μόλις… δύο χιλιάδες χρόνια από τα αποστολικά χρόνια — φαίνεται πως περνά στο περιθώριο.
 

Για πρώτη φορά, μετά από δύο χιλιετίες εκκλησιαστικής πορείας, φαίνεται πως ανακαλύφθηκε μια νέα μορφή διοίκησης. Πιο σύγχρονη, πιο αποτελεσματική, πιο… συγκεντρωτική. Μια μορφή διοίκησης που θυμίζει έντονα το παπικό σύστημα: ένας αποφασίζει και οι υπόλοιποι απλώς συμφωνούν. Ή, για να είμαστε πιο ακριβείς, επικροτούν με ευλάβεια. 

 

Το συνοδικό σύστημα, που κάποτε σήμαινε διάλογο, συναπόφαση και πνευματική ευθύνη όλων των επισκόπων, φαίνεται πλέον να έχει μετατραπεί σε διαδικασία επικύρωσης. Πρώτα αποφασίζεται το αποτέλεσμα και μετά συγκαλείτε η σύνοδος για να το εγκρίνει. Ένα είδος εκκλησιαστικής «τυπικής διαδικασίας», για να υπάρχει και η απαραίτητη νομιμοποίηση.

 

Σύμφωνα με όσα ψιθυρίζονται, η νέα μέθοδος λειτουργεί απλά και αποτελεσματικά:

 

Πρώτα οι συζητήσεις πίσω από κλειστές πόρτες.

Μετά οι διαβεβαιώσεις.

Έπειτα οι υποσχέσεις.

Και αν χρειαστεί… και οι πιέσεις.

 

Αφού εξασφαλιστεί η πλειοψηφία, τότε συγκαλείτε η σύνοδος με συνοπτικές διαδικασίες. Η απόφαση, φυσικά, περνά. Και έτσι διατηρείται η εντύπωση ότι η σύνοδος λειτουργεί κανονικά.

 

Στο μεταξύ, λέγεται πως η επικοινωνιακή υποστήριξη λειτουργεί άψογα. Εφημερίδες, τηλεοράσεις και διάφορα μέσα ενημέρωσης παρουσιάζουν τις εξελίξεις ως αναγκαίες, σοφές και ιστορικές. Άλλωστε, όταν η εικόνα είναι καλή, όλα μοιάζουν πιο εύκολα.

 

Και κάπου εδώ γεννιέται το ερώτημα:

Γιατί να μην ειπωθεί ξεκάθαρα;

 

Γιατί να μην ανακοινωθεί επισήμως ότι πλέον εφαρμόζεται ένα πιο συγκεντρωτικό μοντέλο διοίκησης; Θα ήταν ίσως πιο ειλικρινές. Πιο καθαρό. Πιο τίμιο απέναντι στους πιστούς.

 

Αντί αυτού, διατηρείται η εικόνα του συνοδικού συστήματος, ενώ — σύμφωνα με τους επικριτές — η ουσία έχει αλλάξει. Οι αποφάσεις φαίνεται να λαμβάνονται αλλού και απλώς να επικυρώνονται.

 

Και ενώ όλα αυτά συμβαίνουν, στους ιερείς, στους μοναχούς και στους λαϊκούς υπενθυμίζεται ότι πρέπει να κάνουν υπακοή. Να μη μιλούν. Να μη σχολιάζουν. Να αποδέχονται.

Γιατί;

Διότι έτσι λειτουργεί η… λεγόμενη σύνοδος.

 

 Και έτσι, η Εκκλησία της Κύπρου φαίνεται να εισέρχεται σε μια νέα εποχή. Μια εποχή όπου η συνοδικότητα παραμένει ως τίτλος, αλλά η πράξη θυμίζει άλλες εποχές και άλλα συστήματα.

 

Και μέσα σε αυτό το κλίμα, δεν είναι λίγοι εκείνοι που θυμούνται τα λόγια του Ευαγγελίου:

«Ουαί υμίν γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί…»

Λόγια που, όπως φαίνεται, παραμένουν διαχρονικά.

Και — ίσως — πιο επίκαιρα από ποτέ.

 

Κυπριακέ Λαέ και Απανταχού Ορθόδοξοι αύριο στην Πλατεία του Δημαρχείου η ώρα 3 και 30 να δώσουμε ένα ηχηρό μήνυμα στην Ιερά Σύνοδο του Αυτοκέφαλου της Εκκλησίας της Κύπρου και του Μακαριώτατου Αρχ. Γεώργιου πώς ο Πιστός Λαός της Πάφου και όλης της Κύπρου δεν θα φραγκέψει ότι και να γίνει)

 

Ο Λαός της Πάφου θα αγωνίζεται μέχρι να επιστρέψει ο κανονικός και νόμιμος Μητροπολίτης Πάφου κ.κ Τυχικός πίσω στον θρόνο του και δεν πρόκειται να αποδεχθεί βαλτό Μοιχεπιβάτη Πάφου,π.χ είτε Αρχιγραμματέα Αρχιεπισκοπής, Αρχιμανδρίτη από Κύκκο, Πρωτοσύγκελο Πάφου, Καρπασίας, Μεσαορίας η άλλους)

 

πηγή 

Γιατί η νέα πυρηνική εποχή είναι πιο επικίνδυνη από το ψυχροπολεμικό παρελθόν

Γράφει ο ΓΡΙΒΑΣ ΚΩΣΤΑΣ  

 

Ασάφεια, πολυπλοκότητα και ο κίνδυνος της τυχαιότητας εισάγουν την ανθρωπότητα σε μια πολύ επικίνδυνη ιστορική περίοδο. Το διεθνές σύστημα και η διεθνής ασφάλεια εισέρχονται σε μια νέα φάση, η οποία δεν μπορεί να κατανοηθεί επαρκώς μέσα από τα ερμηνευτικά σχήματα του Ψυχρού Πολέμου. Αντιθέτως, όλα δείχνουν ότι βρισκόμαστε ήδη στα πρώτα στάδια μιας Δεύτερης Πυρηνικής Εποχής, η οποία χαρακτηρίζεται όχι απλώς από την επιστροφή της πυρηνικής απειλής, αλλά από μια ποιοτικά διαφορετική μορφή της.  

 

ε αυτήν τη νέα εποχή, η πυρηνική αποτροπή δεν υπονομεύεται τόσο από αλλαγές στην ισορροπία ισχύος, όσο από την αυξανόμενη ασάφεια, πολυπλοκότητα και μη γραμμικότητα του διεθνούς συστήματος. Ξεκινώντας να πούμε ότι κυρίαρχη αφήγηση της μεταψυχροπολεμικής περιόδου, σύμφωνα με την οποία η πυρηνική απειλή είχε περιοριστεί ή τεθεί υπό έλεγχο, αποδεικνύεται εκ των υστέρων εξόχως παραπλανητική. Αυτό που βιώσαμε μετά το τέλος του Ψυχρού Πολέμου δεν ήταν το τέλος Πρώτης Πυρηνικής Εποχής, αλλά τα “απόνερά” της. Η μεγάλη μετάβαση βρίσκεται εν εξελίξει σήμερα.

 

Για να κατανοήσουμε τη φύση της νέας αυτής εποχής, είναι απαραίτητο να επιστρέψουμε σε μια θεμελιώδη έννοια της πυρηνικής στρατηγικής όπως διαμορφώθηκε από έναν από τους μεγάλους διαμορφωτές της Θεωρίας Παιγνίων (Game Theory) και νομπελίστα Thomas Schelling. Και η έννοια αυτή είναι η ιδέα της «ορθολογικής ανορθολογικότητας».

 

Σύμφωνα με τον Schelling η αποτροπή δεν βασίζεται αποκλειστικά στην ορθολογικότητα και στον απόλυτο έλεγχο στη λήψη αποφάσεων, αλλά και σε ένα στοιχείο «λελογισμένης παράνοιας», στην ασάφεια και τη συνειδητή απώλεια ελέγχου. Η πλήρως ορθολογική συμπεριφορά και ο απόλυτος έλεγχος καθιστούν έναν δρώντα προβλέψιμο και, συνεπώς, λιγότερο αποτρεπτικό.

 

Η στρατηγική αποτελεσματικότητα της αποτροπής προϋποθέτει ότι οι αντίπαλοι πιστεύουν πως μια κρίση μπορεί να ξεφύγει από τον έλεγχο τους και να οδηγήσει σε ανεξέλεγκτη κλιμάκωση. Ο Schelling επιμένει ότι πρέπει να υπάρχει συνειδητή απώλεια του ελέγχου των τεκταινομένων ώστε να «αφήνουμε κάτι στην τύχη» (leave something to chance) για να υπάρχει πυρηνική αποτροπή. Δηλαδή, κατά τον Schelling, η πιθανότητα ακούσιας κλιμάκωσης δεν είναι παθολογία του συστήματος αποτροπής, αλλά εγγενές στοιχείο της λειτουργίας του.

 

Αυτό όμως σημαίνει ότι το ίδιο το θεμέλιο της πυρηνικής σταθερότητας είναι εκ φύσεως εύθραυστο. Η αποτροπή δεν εξαλείφει τον κίνδυνο, αλλά τον διαχειρίζεται μέσω ασάφειας. Άρα, η πανίσχυρη λαϊκή (και όχι μόνον…) πίστη στο ότι “πυρηνικός πόλεμος δεν γίνεται γιατί κανείς δεν είναι τόσο τρελός ώστε να πατήσει το κουμπί” είναι εγγενώς λάθος. Αυτή είναι μια πολύ επικίνδυνη φαντασίωση που οδηγεί σε έναν ακόμη πιο επικίνδυνο εφησυχασμό.

 

Η νέα διάσταση της “υπερασάφειας”

 

Το πρόβλημα είναι ότι η ασάφεια για την οποία μιλούσε ο Schelling στη σημερινή εποχή είναι έτσι και αλλιώς υπερβολικά μεγάλη. Σήμερα δεν χρειάζεται να αφήσουμε κάτι στην τύχη. Αντιθέτως, έχουμε αφήσει πάρα πολλά στην τύχη. Ήδη έχει διαμορφωθεί μια παγκόσμια πυρηνική εξίσωση η οποία είναι μάλλον εκτός ελέγχου των δρώντων.

 

Μεταξύ των άλλων στοιχείων που διαμορφώνουν ένα ασαφές γεωστρατηγικό σκηνικό στην πυρηνική απότροπή είναι ότι, σε αντίθεση με τον Ψυχρό Πόλεμο, όπου υπήρχε μια σχετική κατανόηση των συνεπειών ενός πυρηνικού πολέμου, σήμερα παρατηρείται βαθιά επιστημονική και στρατηγική διχογνωμία.

 

Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί το ζήτημα του πυρηνικού χειμώνα. Ενώ ορισμένοι αναλυτές, όπως είναι ο Καθηγητής Kroenig, ο οποίος αντανακλά και τις απόψεις του Πενταγώνου των ΗΠΑ, θεωρούν ότι οι επιπτώσεις ενός πυρηνικού πολέμου θα είναι περιορισμένες ή διαχειρίσιμες και δεν θα προκύψει το φαινόμενο του Πυρηνικού Χειμώνα, άλλοι υποστηρίζουν ότι ακόμη και μια περιορισμένη σύγκρουση μεταξύ Ινδίας και Πακιστάν θα μπορούσε να προκαλέσει Πυρηνικό Χειμώνα με δισεκατομμύρια νεκρούς, ενώ ακραία χειρότερη θα ήταν η κατάσταση μετά από μαζική ανταλλαγή πυρηνικών πληγμάτων μεταξύ ΗΠΑ-Ρωσίας.

 

Παράλληλα, όπως υποστηρίζει η ερευνήτρια του Cornell, Lynn Eden, στην κλασική μελέτη της “The Whole World On Fire”, δεν έχουν ποτέ ερευνηθεί επαρκώς οι εμπρηστικές συνέπειες πυρηνικών εκρήξεων σε μεγάλο ύψος (air bursts), που θα μπορούσαν να προκαλέσουν μεγαπυρκαγιές, άρα και πυρηνικό χειμώνα, γεγονός που εντείνει την αβεβαιότητα αναφορικά με τις συνέπειες ενός πυρηνικού πολέμου, ακόμη και περιορισμένης κλίμακας.

 

Η ασάφεια δεν περιορίζεται όμως στο επιστημονικό επίπεδο. Εκτείνεται και στη στρατηγική σκέψη. Υπάρχει έντονη διαφωνία σχετικά με το αν η ποσοτική υπεροχή στα πυρηνικά όπλα ενισχύει την αποτροπή ή αν, αντιθέτως, αυξάνει τους κινδύνους κλιμάκωσης. Την ίδια στιγμή, η εμφάνιση πυρηνικών όπλων υψηλής ακρίβειας και μικρής ισχύος, καθώς και η ανάπτυξη υπέρ υπερηχητικών συστημάτων, που υποκαθιστούν το πυρηνικό φορτίο με την υψηλή κινητική ενέργεια και την πολύ μεγάλη ακρίβεια πλήγματος, δημιουργούν ένα νέο πεδίο “σύντηξης” μεταξύ συμβατικού και πυρηνικού πολέμου. Τα όρια μεταξύ πυρηνικού και συμβατικού πολέμου θολώνουν επικίνδυνα.

 

Πολυχωρικός πόλεμος και μη γραμμική κλιμάκωση

 

Επίσης, η σύγχρονη στρατηγική πραγματικότητα χαρακτηρίζεται από την ανάδυση του πολυχωρικού πολέμου (multi domain warfare). Οι συγκρούσεις δεν περιορίζονται πλέον στο φυσικό πεδίο, αλλά εκτείνονται στον κυβερνοχώρο, το διάστημα και το ηλεκτρομαγνητικό φάσμα.

 

Ο κυβερνοπόλεμος, για παράδειγμα, εισάγει ένα επίπεδο αβεβαιότητας που δεν υπήρχε στο παρελθόν. Μια μαζική κυβερνοεπίθεση μπορεί να θεωρηθεί στρατηγικής σημασίας και να προκαλέσει ακόμη και πυρηνική ανταπόδοση. Ωστόσο, η απόδοση ευθύνης (attribution) σε τέτοιες επιθέσεις είναι εξαιρετικά δύσκολη, αυξάνοντας τον κίνδυνο λανθασμένων εκτιμήσεων.

 

Παράλληλα, η εξάρτηση των στρατιωτικών και πολιτικών υποδομών από διαστημικά συστήματα δημιουργεί νέα σενάρια χρήσης πυρηνικών όπλων για την καταστροφή ηλεκτρονικών υποδομών στο έδαφος, ή δορυφορικών αρχιτεκτονικών με τη χρήση του ηλεκτρομαγνητικού παλμού (EMP). Η πολυπλοκότητα αυτή καθιστά τη διαδικασία κλιμάκωσης μη γραμμική. Μικρές ενέργειες μπορούν να οδηγήσουν σε δυσανάλογες αντιδράσεις, ενώ η αλληλεπίδραση διαφορετικών πεδίων επιχειρήσεων αυξάνει την πιθανότητα ανεξέλεγκτης κλιμάκωσης.

 

Πολιτική αστάθεια και αποδυνάμωση της αποτροπής

 

Η Νέα Πυρηνική Εποχή χαρακτηρίζεται επίσης από σημαντικές πολιτικές μεταβολές που επηρεάζουν την αξιοπιστία της αποτροπής. Η άκριτη διεύρυνση του ΝΑΤΟ, για παράδειγμα, έχει δημιουργήσει μια “πληθωριστική” Συμμαχία με ετερογενή συμφέροντα και αντικρουόμενες αντιλήψεις απειλής. Έτσι, σε μια κρίση δεν είναι αυτονόητο ότι όλα τα μέλη θα συμφωνήσουν στην ενεργοποίηση της συλλογικής άμυνας. Ιδιαίτερα αν αυτή η κρίση απειλεί να οδηγήσει σε πυρηνικό πόλεμο

 

Αν στο παρελθόν ήταν καταλυτικό το ερώτημα για το αν οι ΗΠΑ θα αποφάσιζαν να θυσιάσουν την Ουάσιγκτον ή τη Νέα Υόρκη για να σώσουν το Βερολίνο ή το Παρίσι, σήμερα είναι πολύ πιο καταλυτικό το ερώτημα για το αν το Μαυροβούνιο ή η Σλοβενία θα θυσίαζαν την Ποντγκόριτσα ή τη Λιουμπλιάνα, για να σώσουν το Τούρκου στην Εσθονία…

 

Ταυτόχρονα, το διαφαινόμενο ρήγμα μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Ευρώπης υπονομεύει τη συνοχή της δυτικής αποτροπής. Η αβεβαιότητα σχετικά με τη βούληση των ΗΠΑ να υπερασπιστούν τους συμμάχους τους μειώνει την αξιοπιστία των πυρηνικών εγγυήσεων. Επιπλέον, η εξωτερική πολιτική των μεγάλων δυνάμεων, ιδιαίτερα των ΗΠΑ, εμφανίζει αυξανόμενα στοιχεία απροβλεπτότητας. Η επιδίωξη διατήρησης της ηγεμονικής θέσης, σε συνδυασμό με την αμφισβήτηση της διεθνούς τάξης, οδηγεί σε στρατηγικές συμπεριφορές που ενισχύουν την αστάθεια.

 

Θρησκεία στη νέα πυρηνική εποχή

 

Ένα ιδιαίτερα ανησυχητικό στοιχείο της Νέας Πυρηνικής Εποχής είναι η ενίσχυση μη ορθολογικών παραγόντων στη στρατηγική σκέψη. Θρησκευτικές και εσχατολογικές αντιλήψεις φαίνεται να επηρεάζουν, άμεσα ή έμμεσα, τη διαμόρφωση πολιτικών αποφάσεων, αλλά και τη λογική χρήσης πυρηνικών όπλων.

 

Στη Ρωσία, η σύνδεση της πυρηνικής στρατηγικής με θρησκευτικές αντιλήψεις περί αποστολής και σωτηρίας, όπως περιγράφει ο Dima Adamsky στη μελέτη του Russian Nuclear Orthodoxy, δημιουργεί ένα ιδιαίτερο ιδεολογικό πλαίσιο μέσα στο οποίο εντάσσονται τα πυρηνικά όπλα και οι πιθανές χρήσεις τους. Η κατάσταση είναι μάλλον χειρότερη στις Ηνωμένες Πολιτείες, όπου παρατηρείται η επιρροή εσχατολογικών αντιλήψεων, οι οποίες ενίοτε ενδύονται κοσμικό μανδύα.

 

Παράλληλα, η ιδέα του “Τέλους της Ιστορίας” και η θρησκευτικού τύπου εμμονή στη μονοπολικότητα οδηγούν σε μια μορφή στρατηγικής ακαμψίας στις ΗΠΑ. Η πολυπολικότητα αντιμετωπίζεται όχι ως φυσική εξέλιξη από ισχυρά κομμάτια του αμερικανικού κατεστημένου, αλλά ως απειλή που απειλεί τη “φυσική τάξη πραγμάτων” και πρέπει να ανατραπεί.

 

H απομάγευση της πυρηνικής ισχύος

 

Ίσως η πιο κρίσιμη διάσταση της Νέας Πυρηνικής Εποχής είναι η πιθανότητα διάρρηξης του πυρηνικού ταμπού. Για δεκαετίες, η μη χρήση πυρηνικών όπλων είχε δημιουργήσει μια ισχυρή κανονιστική απαγόρευση. Ωστόσο, η εμφάνιση πυρηνικών όπλων μικρής ισχύος και η ανάπτυξη δογμάτων περιορισμένης χρήσης τους ενισχύουν την πιθανότητα να διαβούμε το πυρηνικό κατώφλι. Μια τέτοια εξέλιξη δεν θα οδηγούσε σε άμεση παγκόσμια καταστροφή, αλλά θα μπορούσε να έχει πολύ επικίνδυνες συνέπειες σε βάθος χρόνου.

 

Αν η πρώτη χρήση πυρηνικών δεν συνοδευτεί από άμεση καταστροφή, υπάρχει ο κίνδυνος να απομυθοποιηθεί η πυρηνική απειλή. Τα πυρηνικά όπλα μπορεί να αρχίσουν να αντιμετωπίζονται ως “χρήσιμα” εργαλεία πολέμου, γεγονός που θα αύξανε δραματικά την πιθανότητα περαιτέρω χρήσης τους.

 

Τυχόν εμφάνιση νέων πυρηνικών δυνάμεων ή νέων πυρηνικών ικανοτήτων σε υπάρχουσες πυρηνικές δυνάμεις ενισχύει περαιτέρω την πολυπλοκότητα του συστήματος. Όσο περισσότερα κράτη αποκτούν πυρηνικά όπλα, τόσο αυξάνονται τα πιθανά σενάρια χρήσης. Η πολυπολικότητα στον πυρηνικό τομέα δημιουργεί ένα περιβάλλον όπου οι αλληλεπιδράσεις είναι πολλαπλές και δύσκολα προβλέψιμες. Οι μηχανισμοί ελέγχου και επικοινωνίας που υπήρχαν στον Ψυχρό Πόλεμο δεν επαρκούν για να διαχειριστούν αυτή τη νέα πραγματικότητα.

 

Η φαντασίωση της “πυρηνικής ειρήνης”

 

Τέλος, η νεότερη ιστορική έρευνα δείχνει ότι η αποφυγή πυρηνικού πολέμου στο παρελθόν δεν οφείλεται αποκλειστικά στην αποτελεσματικότητα της αποτροπής, αλλά σε σημαντικό βαθμό στην τύχη. Πολλαπλά περιστατικά δείχνουν ότι ο κόσμος βρέθηκε πολύ κοντά σε πυρηνική σύγκρουση λόγω τεχνικών λαθών, ή λανθασμένων εκτιμήσεων. Ιστορική έχει μείνει η φράση του τελευταίου διοικητή της Strategic Air Command των ΗΠΑ (SAC), Πτεράρχου George Lee Butler, ο οποίος με το τέλος του Ψυχρού Πολέμου δήλωσε ότι «το γεγονός ότι δεν έγινε πυρηνικός πόλεμος οφείλεται σε ένα μείγμα ικανοτήτων, τύχης και παρέμβασης της Θείας Πρόνοιας με την έμφαση να δίνεται στο τελευταίο».

 

Με άλλα λόγια το ότι η ρωσική ρουλέτα που έπαιξε η Ανθρωπότητα με τα πυρηνικά στα χρόνια του Ψυχρού Πολέμου δεν οδήγησε σε παγκόσμιο όλεθρο δεν πρέπει να εκλαμβάνεται ως νομοτελειακό αποτέλεσμα των συνεπειών της “αμοιβαίας εξασφαλισμένης καταστροφής” (MAD) και της ορθολογικής διαχείρισης της πυρηνικής απειλής από τους δρώντες, αλλά ως υπενθύμιση της εγγενούς και ακραίας ευθραυστότητας του συστήματος.

 

Σήμερα, με την αυξανόμενη χρήση τεχνητής νοημοσύνης και την ενίσχυση της πολυπλοκότητας των συστημάτων, οι κίνδυνοι αυτοί πολλαπλασιάζονται. Η πιθανότητα ενός “οργανικού” λάθους, το οποίο δεν μπορεί να εντοπιστεί ή να ελεγχθεί, καθίσταται ολοένα και πιο ρεαλιστική.

 

Εν κατακλείδι, η Νέα Πυρηνική Εποχή δεν είναι απλώς μια επιστροφή στο παρελθόν αλλά μια ποιοτικά διαφορετική ιστορική φάση, στην οποία η πυρηνική απειλή αποκτά νέα και πολύ επικίνδυνα χαρακτηριστικά. Η συσσώρευση ασάφειας, η πολυπλοκότητα των τεχνολογικών και στρατηγικών αλληλεπιδράσεων, και η ενίσχυση μη ορθολογικών παραγόντων δημιουργούν ένα περιβάλλον στο οποίο η αποτροπή γίνεται ολοένα και λιγότερο αξιόπιστη.

 

Ο κίνδυνος δεν περιορίζεται σε έναν άμεσο, μείζονα πυρηνικό πόλεμο. Αντιθέτως, έγκειται σε μια διαδικασία σταδιακής κλιμάκωσης, στην οποία μικρές κρίσεις μπορούν να οδηγήσουν σε ανεξέλεγκτες εξελίξεις. Το διεθνές σύστημα φαίνεται να “αφήνει πάρα πολλά στην τύχη”, σε βαθμό που η ίδια η έννοια της στρατηγικής ελέγχου τίθεται υπό αμφισβήτηση.

 

Σε αυτό το πλαίσιο, η κατανόηση της Νέας Πυρηνικής Εποχής δεν είναι απλώς ένα ακαδημαϊκό εγχείρημα. Είναι προϋπόθεση για την αποτροπή μιας καταστροφής που, σε αντίθεση με το παρελθόν, μπορεί να προκύψει όχι από συνειδητή επιλογή, αλλά από την ίδια τη δυναμική ενός συστήματος που γίνεται ολοένα και πιο δύσκολο να ελεγχθεί.

 

πηγή