Πόλεμος κατά Χριστού με μάσκα καλλιτεχνική

Eξ αφορμής της συμπληρώσεως ενός χρόνου από την κατάλυση του Συντάγματος εντός της Αντεθνικής Τερατοθήκης

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

I. ΑΥΣΤΡΙΑΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ

Tην Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου 2025, ημέρα εορτασμού της Αμώμου Συλλήψεως του Χριστού για τους καθολικούς, πραγματοποιήθηκε προσευχή διαμαρτυρίας έξω από το μουσείο τέχνης της Βιέννης (Künslterhaus) για την βλάσφημη-αντιχριστιανική έκθεση με τίτλο «φτιάξε την δική σου εικόνα» (“du sollst dir ein Bild machen”), η οποία φιλοξενείται στο μουσείο αυτό.

Αξίζει εδώ να επισημανθεί ότι ο τίτλος της έκθεσης αυτής κάθε άλλο παρά αθώος είναι, αφού αποτελεί αντιστροφή της δευτέρας εντολής προς τον Μωυσή «οὐ ποιήσεις σεαυτῷ εἴδωλον…»!

Στην συγκεκριμένη έκθεση απεικονίζονται, μεταξύ άλλων, ένας βάτραχος πάνω στον σταυρό (του Γερμανού καλλιτέχνη Μάρτιν Κίπνεμπεργκερ [Martin Kippenberger]) και η Παναγία ως βρεφοκρατούσα τρανς (της καλλιτέχνιδος από το Μπαγκλαντές Sumi Anjuman). Οι διοργανωτές της διαμαρτυρίας, οι οποίοι αποτελούν μέλη της Αυστριακής Εταιρείας για την Προστασία της Παράδοσης, της Οικογένειας και της Ιδιωτικής Ιδιοκτησίας (Tradition, Familie und Privateigentum) στηλίτευσαν την έκθεση αυτή ως χριστουγεννιάτικη επίθεση κατά της καθολικής πίστης, προέβησαν δε στην εξής δήλωση έξω από το μουσείο της ντροπής:

«Απόψε στην Βιέννη, οι ευσεβείς Καθολικοί παίρνουν θέση κατά της βλασφημίας, μια θέση προς δόξαν Θεού».

Επιπροσθέτως εξήγησαν ότι:

η συγκεκριμένη έκθεση θίγει «την καρδιά της καθολικής πίστης με αποτρόπαιες απεικονίσεις, όπως έναν σταυρωμένο πράσινο βάτραχο που χλευάζει τον Κύριό μας και έναν γενειοφόρο άνδρα ντυμένο ως Παναγία που κρατάει ένα μωρό, μια παρωδία της Πιετά του Μιχαήλ Αγγέλου». Ένας εκ των συμμετεχόντων στην προσευχή διαμαρτυρίας συνόψισε την κριτική με την εξής φράση: «Αυτό δεν είναι τέχνη αλλά ιεροσυλία».

Ωστόσο, η διεύθυνση του βιεννέζικου μουσείου τέχνης υπερασπίστηκε την έκθεση ενάντια στις εκκλήσεις για τον τερματισμό της. Με σχετική δήλωσή τους, οι υπεύθυνοι του μουσείου απορρίπτουν την κριτική που τους ασκείται επικαλούμενοι την έννομη προστασία της καλλιτεχνικής ελευθερίας.

Επίσης τόνισαν ότι «είναι σθεναρά αντίθετοι τόσο στην απαίτηση για κλείσιμο του μουσείου όσο και στις δηλώσεις που γίνονται με εχθρικό πνεύμα κατά της τέχνης», με το επιχείρημα ότι «στην Αυστρία, η καλλιτεχνική ελευθερία είναι μια συνταγματικά προστατευόμενη θεμελιώδης αρχή που διαμορφώνει την δημοκρατική κουλτούρα, επιτρέπει τον κριτικό κοινωνικό στοχασμό και υποστηρίζεται ενεργά από το κράτος».

Συμπληρωματικά, οι υπεύθυνοι ισχυρίσθηκαν τα εξής:

«η έκθεση δεν έχει σκοπό να προσβάλει τις θρησκευτικές πεποιθήσεις των πιστών. Σεβόμαστε το γεγονός ότι οι άνθρωποι μπορεί να αισθάνονται ενοχλημένοι ή ακόμα και προσβεβλημένοι από έργα τέχνης. Το αν, όμως, ένα έργο τέχνης είναι προκλητικό εξαρτάται συχνά από τον θεατή. Πολλοί επισκέπτες, συμπεριλαμβανομένων χριστιανών γυναικών και υψηλόβαθμων καθολικών κληρικών, εντυπωσιάστηκαν πολύ από την έκθεση, η οποία πυροδότησε ουσιαστικές-βαθιές συζητήσεις και συνομιλίες σε ισότιμη βάση».

Λάδι στην φωτιά έριξε η δήλωση του επισκόπου του Ίνσμπρουκ Χέρμαν Γκλέτλερ (Hermann Glettler). Σε μια ανάρτησή του στο Instagram έγραψε:

«Η έκθεση στο μουσείο τέχνης της Βιέννης, η οποία παρουσιάζει οπτικά πειράματα γεμάτα συγκρούσεις στο πλαίσιο της χριστιανικής εικονογραφίας, δεν επικεντρώνεται σε σκανδαλώδεις ιστορίες αλλά παρουσιάζει το συναρπαστικό εύρος της τέχνης».

Σημειωτέον ότι ο «σταυρωμένος βάτραχος» είχε προκαλέσει αναστάτωση στους κόλπους των καθολικών ήδη το 2008 όταν είχε εκτεθεί στο μουσείο του Μπολζάνο (Νότιο Τιρόλο), με αποτέλεσμα να παρέμβει ο καταγόμενος από την Βαυαρία Πάπας Βενέδικτος ΙΣΤ΄. Ειδικότερα, με επιστολή του προς τον Φραντς Παλ (Franz Pahl), Πρόεδρο του Περιφερειακού Συμβουλίου του Νοτίου Τιρόλου, είχε διαμαρτυρηθεί επισημαίνοντας ότι το συγκεκριμένο έργο τέχνης προσέβαλε τις θρησκευτικές ευαισθησίες πολλών ανθρώπων «που αισθάνονται τον σταυρό ως ένα σύμβολο της αγάπης του Θεού και της σωτηρίας του ανθρώπου, απαιτεί δε γι’ αυτό αναγνώριση και θρησκευτική ευλάβεια».

Παρά την διαμαρτυρία του Πάπα, το μουσείο αποφάσισε τότε να διατηρήσει το βλάσφημο έκθεμα, το οποίο τώρα εκτέθηκε ξανά στο μουσείο της Βιέννης.

Σύμφωνα με την εισαγωγική περιγραφή που είναι ανηρτημένη στην διαδικτυακή σελίδα του βιεννέζικου μουσείου, η βλάσφημη αυτή έκθεση υποτίθεται ότι:

«εξερευνά την φανταστική δύναμη της θρησκευτικής εμπειρίας, την οπτική της έκφραση στην χριστιανική εικονογραφία και την ερμηνεία της από σύγχρονους καλλιτέχνες. Στο επίκεντρό της βρίσκονται έργα των οποίων οι δημιουργοί προσεγγίζουν την χριστιανική εικονογραφία με κριτική αλλά και στοργική διάθεση, τόσο από χιουμοριστική όσο και από φεμινιστική πλευρά, προσφέροντας νέες οπτικές για εικονογραφικά μοτίβα που άντεξαν στο πέρασμα των αιώνων. Σε ό,τι αφορά την σύλληψη και την σκηνοθεσία της, η έκθεση δεν αποβλέπει σε πρώτο πλάνο να προβοκάρει τον θεατή ή να τον ωθήσει σε μια έντονη διαμαρτυρία, αλλά περισσότερο να δώσει την ευκαιρία για μια διαφοροποιημένη προσέγγιση, για μια αναζήτηση κοινών σημείων καθώς και για έναν διάλογο μεταξύ της σύγχρονης τέχνης και της θρησκείας.

Η θρησκεία, όπως και η τέχνη, είναι μια ουσιαστική πτυχή της ανθρωπότητας, που αντιμετωπίζει θεμελιώδη ανθρώπινα ερωτήματα σχετικά με το νόημα της ζωής, τον κόσμο μας και την ύπαρξή μας. Η θρησκεία καθιστά το ανοίκειο οικείο, ενώ η τέχνη συχνά αντιπαραθέτει τον οικείο κόσμο σε ένα ανοίκειο πεδίο. Τόσο η εκκλησία όσο και η τέχνη μοιράζονται την σύνδεση με το παράλογο, το μυστηριώδες αλλά προπάντων με το φανταστικό και την δύναμη της σύλληψης ενός κόσμου που λειτουργεί με τους δικούς του κανόνες και νόμους· ένας τέτοιος κόσμος αντανακλά και στην δική μας ζωή, προσφέροντας εξηγήσεις για την ύπαρξή μας».

Όποιος έχει παρακολουθήσει τι συνέβη στις 10 Μαρτίου 2025 στην Εθνική Πινακοθήκη (ορθότερα: Αντεθνική Τερατοθήκη) των Αθηνών, όπου εκτέθηκαν τέσσερα βλάσφημα έργα του χαράκτη Χρ. Κατσαδιώτη, διά των οποίων επιχειρήθηκε η κατασπιλωτική μετάπτωση της Παναγίας, του Χριστού, του Αρχαγγέλου Μιχαήλ και του Αγίου Γεωργίου σε μια υπόσταση με εκ διαμέτρου αντίθετη ιδιότητα, ήτοι την διαβολική, ενώ διακωμωδήθηκε και ο Άγιος Χριστόφορος, απεικονισθείς ως ζωγράφος με πινέλα και μπογιές στην τσέπη του, δεν πρέπει να διατηρεί πλέον την παραμικρή αμφιβολία ότι κάποιες διεστραμμένες, αν όχι δαιμονισμένες, οργανωτικές κεφαλές της Ευρώπης διεξήγαγαν συντονισμένα έναν ύπουλο αντιχριστιανικό πόλεμο που χρησιμοποιεί ως προκάλυμμα τον μανδύα της «καλλιτεχνικής ελευθερίας».

II. ΒΕΛΓΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ

Ένα άλλο χαρακτηριστικό παράδειγμα που εντάσσεται στο πλαίσιο του πολέμου κατά του Χριστού είναι η διαβόητη φάτνη στην Γκραν Πλας των Βρυξελλών, όπου η αναπαράσταση της σκηνής της Γέννησης του Χριστού πραγματοποιήθηκε με υφασμάτινες-απρόσωπες φιγούρες προσιδιάζουσες σε «ζόμπι».

Ωστόσο, η καλλιτέχνις Βικτόρια-Μαρία Γκάιερ (Victoria-Maria Geyer) είχε έτοιμη την εξήγηση: υποτίθεται ότι δημιούργησε τις φιγούρες με αυτόν τον τρόπο, ώστε «κάθε καθολικός, ανεξάρτητα από την καταγωγή του, να μπορεί να ταυτιστεί με τη ιστορία της γέννησης του Χριστού». 

III. ΚΥΠΡΙΑΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ

Αλλά και στην γκαλερί της Πάφου (Blue Iris Gallery), στην ατομική εικαστική έκθεση με τίτλο «Αντισυστημική Τέχνη» (“Antisystemic Art”) του ζωγράφου Γιώργου Γαβριήλ, εκτέθηκαν βλάσφημα και χυδαία έργα (μεταξύ άλλων, η Παναγία εμφανίζεται να κρατά πορτρέτο του Τσε Γκεβάρα, ο δε Χριστός να έχει στο πρόσωπό του αποτυπώματα φιλιών από κραγιόν).

Ωστόσο, μετά από σφοδρές αντιδράσεις των πιστών, η έκθεση ακυρώθηκε και εξεδόθη ανακοίνωση του πολιτιστικού χώρου της Πάφου με το εξής περιεχόμενο:

«Η Blue Iris Gallery, αντιλαμβανόμενη ότι η έκθεση Antisystemic Art έχει προκαλέσει την αντίθεση μερίδας της κοινωνίας, αποφάσισε την ματαίωση της». Σε καμιά περίπτωση δεν υπήρξε πρόθεση από πλευράς της Blue Iris Gallery να προσβάλει ή να δείξει ασέβεια προς την θρησκεία μας. Από της ιδρύσεώς της, η Blue Iris Gallery που έχει τάξει ως σκοπό της την προαγωγή της Τέχνης και του Πολιτισμού, ουδόλως επιθυμεί να καταστεί αγωγός περαιτέρω αναταραχής».

Αντιθέτως, στην Ελλάδα τα αποκαθηλωθέντα αντιχριστιανικά «εικονίσματα» επανεκτέθηκαν στην Ανεθνική Τερατοθήκη με δρακόντεια μέτρα ασφαλείας, γεγονός που αποκαλύπτει το μένος της διεύθυνσης του Μουσείου, του υπουργείου πολιτισμού και, βεβαίως, της κυβέρνησης κατά του Χριστού.

IV. ΚΟΙΝΑ ΣΗΜΕΙΑ ΤΟΥ ΑΝΤΙΧΡΙΣΤΙΑΝΙΚΟΥ ΠΟΛΕΜΟΥ

Δεν απαιτείται ιδιαίτερος κόπος για να εντοπίσει κανείς τα κοινά σημεία αυτού του αντιχριστιανικού πολέμου που διεξάγεται με όπλο την Τέχνη:

A. ΓΚΑΝΖΟΥΦΙΣΜΟΣ

Πρώτον, επιστρατεύονται «ανά τον κόσμον διάφοροι “καλλιτέχναι” της κακιάς ώρας, οι οποίοι, προφασιζόμενοι ότι δημιουργούν την σχολήν την νέας νοοτροπίας», φτιάχνουν «κυριολεκτικώς τερατουργήματα-εξαμβλώματα».

Πρόκειται για το φαινόμενο του «γκανζουφισμού», το οποίο αναλύεται από τον μακαριστό αρχιμανδρίτη Χαράλαμπο Βασιλόπουλο στο βιβλίο του «Τέρατα και Σημεία των Σκοτεινών Δυνάμεων» (εκδ. Ορθόδοξος Τύπος, Αθήνα 1968, σελ. 11 επ.)1.

Τέτοια περίπτωση αποτελεί π.χ. η εικονογράφηση του Ιωσήφ μέσα σε παρεκκλήσιο του Λονδίνου με παντελόνι του γκολφ και με μια πίπα στο στόμα, καθώς διαβάζει την εφημερίδα «Τάιμς». Δίπλα του ο Χριστός, ντυμένος κι αυτός με σύγχρονα ενδύματα έπαιζε με ένα ηλεκτρικό τρενάκι. Η Παναγία με πολύ τολμηρό ντεκολτέ και μοντέρνο φουστάνι, καθόταν σε μια πολυθρόνα και έπλεκε ένα πουλόβερ.

Στην σελίδα 16 του ως άνω βιβλίου απεικονίζονται δύο υποτιθέμενα «έργα Τέχνης», εκ των οποίων το ένα είναι η «Σταύρωση», φτιαγμένη από χαρτιά μυγοπαγίδων και άφθονες μύγες κολλημένες επί του «σταυρού». Το άλλο «έργο» είναι ο «Μυστικός Δείπνος» κατασκευασμένος από μια σκυλοκονσέρβα με μαχαίρι και πιρούνι εκατέρωθεν.

Προφανώς, η διακωμώδηση του Μυστικού Δείπνου στην τελετή ενάρξεως των Ολυμπιακών Αγώνων στο Παρίσι εντασσόταν στην ίδια αντιχριστιανική προπαγάνδα μέσω της γκανζουφικής Τέχνης.

B. ΦΘΗΝΟ ΑΛΛΟΘΙ

Δεύτερον, οι δαιμόνιοι πολεμιστές του Χριστού συνηθίζουν να κατασκευάζουν ένα φθηνό άλλοθι, το οποίο περιβάλλουν με περισπούδαστο-κουλτουριάρικο σελοφάν, ώστε να αποπροσανατολίσουν τον ανυποψίαστο πολίτη για την αντιχριστιανική εργαλειοποίηση της τέχνης. Η δικαιολογία βρίσκεται συνήθως καταγεγραμμένη στην εισαγωγική περιγραφή της εκάστοτε έκθεσης, η οποία υποτίθεται ότι αποσκοπεί στο να συνδράμει τον σύγχρονο άνθρωπο να επαναστοχασθεί «την σχέση του με τον κόσμο και τα όντα που τον συναποτελούν» (έτσι π.χ. η περιγραφή της διαβόητης έκθεσης που έλαβε χώρα στην Εθνική Πινακοθήκη υπό τον τίτλο «Η Σαγήνη του Αλλόκοτου»).

Γ. ΑΥΤΟΘΥΜΑΤΟΠΟΙΗΣΗ ΤΩΝ ΕΠΙΤΙΘΕΜΕΝΩΝ

Τρίτον, οι επιτιθέμενοι κατά του Χριστιανισμού υπό τον μανδύα της τέχνης κρύβονται πίσω από το συνταγματικά κατοχυρωμένο δικαίωμα της καλλιτεχνικής ελευθερίας (παρ’ ημίν άρ. 16 παρ. 1 Συντ.), η οποία προπαγανδίζεται ως δήθεν ανεξέλεγκτη-ασύδοτη, ενώ αληθές είναι ότι κανένας καλλιτέχνης δεν είναι υπεράνω των νόμου (legibus solutus).

Με αυτήν την στρεβλή λογική, οι βλάσφημοι καλλιτέχνες από θύτες επιχειρούν, παράλληλα, να μετατραπούν σε θύματα της «θρησκοληψίας», του «σκοταδισμού» και του «κομματικού λαϊκισμού» όσων τολμούν να αμύνονται στην αντιχριστιανική προπαγάνδα που ασκείται με την μάσκα της τέχνης. Χαρακτηριστικός εν προκειμένω είναι ο ανάποδος τίτλος του βιβλίου του Σταύρου Τσακυράκη «Θρησκεία κατά Τέχνης» (εκδ. Πόλις, Αθήνα 2011)2.

Θα πρέπει, όμως, άπαντες να γνωρίζουν ότι το δικαίωμα στην καλλιτεχνική ελευθερία υπόκειται και αυτό σε εγγενείς συνταγματικούς περιορισμούς, όπως αυτοί καθορίζονται από την ανάγκη προστασίας άλλων κατοχυρωμένων εννόμων αγαθών-δικαιωμάτων, π.χ. της νεότητας ή της ελεύθερης ανάπτυξης της προσωπικότητας, της δεύτερης νοουμένης είτε ατομικώς είτε ως μέλους εθνικής, θρησκευτικής κ.λπ. ομάδας (Βλαχόπουλος, εις: Βλαχόπουλος / Κοντιάδης / Τασόπουλος [επιμ. έκδ.], Σύνταγμα. Ερμηνεία κατ’ άρθρο, Άρ. 16, 2023, αριθμ. περ. 8· Π. Παπανικολάου, Ελευθερία της Τέχνης και Δικαίωμα της Προσωπικότητας, 2008, σελ. 20).

Δ. ΔΗΘΕΝ ΑΝΥΠΑΡΚΤΗ ΠΡΟΘΕΣΗ ΠΡΟΣΒΟΛΗΣ

Τέταρτον, μόλις οι πιστοί ξεσηκωθούν εναντίον μιας έκθεσης μοντέρνας τέχνης, που υποτίθεται ότι «συνομιλεί» με την θρησκεία, αλλά στην πραγματικότητα επιτίθεται σε θεμελιώδη σύμβολα και δόγματα της πίστεως, οι διοργανωτές διαρρηγνύουν τα ιμάτιά τους ότι «δεν ήταν στις προθέσεις τους» να προσβάλουν το θρησκευτικό συναίσθημα των πιστών.

Φυσικά, τέτοιες υποκριτικές δηλώσεις διαψεύδονται εκ των πραγμάτων, αφού είναι έκδηλο το βλάσφημο μήνυμα που πέμπεται προς τους τρίτους. Επί παραδείγματι, στην περίπτωση της αυστριακής έκθεσης, απεικονίζοντας την Παναγία ως τρανς και τον Εσταυρωμένο ως βάτραχο, ο σατανικός ψευδοκαλλιτεχνικός εγκέφαλος υπονοεί ότι το Θείο πρόσωπο επιτρέπεται να συγκρίνεται εν όλω ή εν μέρει με έναν διεμφυλικό ή με ένα ζώο και άρα να του αποδίδονται ιδιότητες συμβατές με τις απεικονιζόμενες μορφές!

Ε. ΟΙ ΙΕΡΕΙΣ ΩΣ «ΕΣΩΤΕΡΙΚΟΙ ΕΧΘΡΟΙ»

Πέμπτον, η αντίδραση των ιερωμένων στην αντιχριστιανική επίθεση που εξαπολύεται με όπλο την Τέχνη είναι πενιχρή έως ανύπαρκτη, γεγονός που δικαιώνει απόλυτα την πρόβλεψη του Χριστόφορου Καλύβα, ο οποίος, σύμφωνα με τα λεγόμενα του μακαριστού Μητροπολίτου Αυγουστίνου Καντιώτη, είχε προφητεύσει τον τρόπο δράσης του σατανά στα έσχατα και αίσχιστα χρόνια:

«Θα ντύση παπάδες και δεσποτάδες πρόσωπα της εξουσίας του· θα τους φορέση εγκόλπια και θα τους δώση πατερίτσες. Και διά μέσου αυτών των αρχιερέων θα διαλύση την Εκκλησία. Ο σατανάς θα εμφανισθή με ράσα, με άμφια, με πατερίτσες και μπαστούνες» (Σωτήρια σαλπίσματα για Ορθοδοξία και Ελλάδα, εκδ. Ορθόδοξος Κυψέλη, Θεσσαλονίκη 2017, σελ. 44).

Συναφής είναι και η προφητεία του Αγίου Κοσμά του Αιτωλού ότι «οι κληρικοί θα γίνουν οι χειρότεροι και οι ασεβέστεροι όλων». Με άλλα λόγια, στα έσχατα χρόνια οι ιερείς θα μετεξελιχθούν σε «εσωτερικούς εχθρούς» της εκκλησίας του Χριστού.

ΣΤ. ΑΡΧΙΜ. ΛΕΩΝΙΔΑΣ ΔΙΑΜΑΝΤΟΠΟΥΛΟΣ

Ρητώς και κατηγορηματικώς για «πόλεμο κατά του Χριστού» μιλούσε ήδη πριν από μισόν περίπου αιώνα ο μακαριστός αρχιμανδρίτης Λεωνίδας Κ. Διαμαντόπουλος στο μελέτημά του με τίτλο «Ιησούς ο Χριστός ως ιστορική προσωπικότης» (εκδ. Αδελφότητος Θεολόγων «Ο Σωτήρ», Αθήναι 1978, σελ. 5 επ.). Αφού σημειώνει ότι «στην εποχή μας ο Χριστός δεν είναι μόνον “σημείον αντιλεγόμενον” (Λουκ. β΄ 34)» αλλά και «σημείον πολεμούμενον με μανίαν και με διάθεσιν αφανισμού από πολλούς» (σελ. 9), ο συγγραφέας αναφέρεται σε έργα Τέχνης μέσω των οποίων εκδηλώνεται ο εν λόγω πόλεμος. Εδώ εντάσσεται η βλάσφημη κινηματογραφική ταινία «Ο Ιησούς Χριστός Super Star», η οποία είχε προβληθεί το 1974 στους ελληνικούς κινηματογράφους.

Ο συγγραφέας επικαλείται ακολούθως απόσπασμα από ομιλία του καθηγητή του Πανεπιστημίου Αθηνών Κωνσταντίνου Μουρατίδη, ο οποίος σημείωνε ότι:

«υφίσταται σήμερον […] μία συνωμοσία των σκοτεινών και καταχθονίων δυνάμεων εις παγκόσμιον κλίμακα, η οποία αποσκοπεί εις την αποκτήνωσιν των λαών και ιδία της νεότητος, διά της ωργανωμένης, της συστηματικής χρησιμοποιήσεως όλων των μέσων της τεχνοκρατούμενης εποχής μας και ιδία των μαζικών μέσων δημοσιότητος (θέατρον, κινηματογράφος, τηλεόρασις, λογοτεχνία και απεριγράπτου ρυπαρότητος και αισχρότητος βιβλία και περιοδικά)».

Ζ. ΠΙΤΕΡ ΛΑΛΟΝΤΕ

Σε «ολοκληρωτικό πόλεμο κατά του Χριστού» μέσω της τέχνης είχε αναφερθεί και ο Πίτερ Λαλόντε (Peter Lalonde) στο βιβλίο του «Ένας κόσμος κάτω από τον Αντίχριστο» (μτφ.: Χαρίκλεια Αρβανιτίδου, εκδ. Στερέωμα, Θεσσαλονίκη 1991, σελ. 162). Ο συγγραφέας είχε επισημάνει τα ακόλουθα:

«Ο ολοκληρωτικός πόλεμος εναντίον του Χριστού και των Χριστιανών έχει διοχετευτεί και στα κανάλια της τέχνης. Δημιουργήθηκε κάποια αναταραχή στη χριστιανική κοινότητα, όταν πληροφορήθηκε για ένα υποτιθέμενο έργο τέχνης του Andres Serrano. Τέχνη κατά την άποψη του Serrano είναι μια παραστατική φωτογραφία του Χριστού πάνω στο σταυρό, ο οποίος βυθίζεται σε ένα δοχείο που περιέχει τα σωματικά υγρά του καλλιτέχνη. Ως ένδειξη της επίσημης αναγνώρισης, η έκθεση ήταν μέρος οργάνωσης που στηρίχτηκε και έλαβε χρηματοδότηση από την Εθνική Επιχορήγηση Τεχνών. Και ο “καλλιτέχνης” τιμήθηκε με βραβείο 15.000 δολαρίων».

Η. ΦΙΛΟΛΑΟΣ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ

Τέλος, στο βιβλίο του Φιλολάου Δημητρίου «Σύγχρονοι πολέμιοι του Χριστιανισμού» (εκδ. «Τήνος», Αθήνα 2018, σελ. 18)3 τεκμηριώνεται με δεξιοτεχνικό τρόπο η θέση ότι ο πόλεμος κατά του Χριστού και της Εκκλησίας Του μαίνεται αδυσώπητος, και, μάλιστα, διεξάγεται από ποικιλώνυμους και ετερόκλητους εχθρούς της Ορθοδόξου Πίστεως που, μεταξύ των άλλων, κάνουν τα ακόλουθα:

«Καταργούν τον Θεόν! Βλασφημούν τον Χριστόν! Πολεμούν την Εκκλησίαν! Θεοποιούν την ύλην! Ειρωνεύονται αξίες αιώνιες και ήθη ατίμητης προγονικής κληρονομίας. Αγωνίζονται συντονισμένα για να ανατρέψουν συνταγματικώς κατοχυρωμένους και δοκιμασμένους θεσμούς, όσους έχουν απομείνει, ενώ μερικοί από αυτούς δεν διστάζουν, παρότι είναι αγράμματοι και πυγμαίοι, να “ακυρώνουν” και γελοιοποιούν το αιωνόβιον τρίπτυχον: “Πατρίς – Οικογένεια – Θρησκεία”».

Δεν θα πρέπει, λοιπόν, να μας εκπλήσσει το γεγονός ότι τα ευρωπαϊκά μουσεία τέχνης από κοιτίδες πολιτισμού μεταλλάσσονται σε ανίερους τόπους αντιχριστιανικής λατρείας και, ταυτοχρόνως, σε Γολγοθάδες έντεχνης καθημερινής σταυρώσεως του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού.

Ο Δημητρίου (ό.π., σελ. 213, 227) θέτει τον δάχτυλον εις τον τύπον των ήλων:

Ένα από τα μεγαλύτερα εμπόδια των Νεοταξιτών-παγκοσμιοποιητών, που επιδιώκουν την μονομορφοποίηση-μαζοποίηση όλων των λαών, δηλαδή της κατάργησης των ιδιαιτεροτήτων κάθε έθνους, είναι η θρησκεία και, ειδικότερα, ο Χριστιανισμός. Η πολυδιαφημισμένη παν-θρησκεία της Νέας Εποχής του Υδροχόου, που οδηγεί στην α-θρησκεία και, αντιστοίχως, στον αποχριστιανισμό, είναι το πρελούδιο της παγκόσμιας δικτατορίας του Αντιχρίστου.

Για να τον δούμε να έρχεται, θα πρέπει ο Χριστός να βλασφημείται και ξανασταυρώνεται όσο συχνότερα και όσο πιο συντονισμένα γίνεται. Γνωρίζουμε, όμως, άριστα ότι ο Αντίχριστος θα υποστεί πανωλεθρία από τον ίδιο τον Χριστό. Και μαζί με αυτόν θα συντριβούν κι όποιοι τόλμησαν να τον υπηρετήσουν ή προσκυνήσουν.

Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει ότι πρέπει να επαναπαυόμαστε στην γνώση της ταυτότητας του Νικητή. Αντιθέτως, ειδικά αυτήν την τρίτη δεκαετία του 21ου (απατ)αιώνα, όπου τα αποτυπώματα του Αντιχρίστου φαίνεται να ταιριάζουν περισσότερο παρά ποτέ στις προαιώνιες περιγραφές των προσφιλών μεθόδων του, απαιτείται επαυξημένη πνευματική επαγρύπνηση από την πλευρά μας, ώστε να μην πλανηθούμε.

VII. ΤΟ «ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΟ ΞΕΠΟΥΠΟΥΛΙΑΣΜΑ» ΤΟΥ ΠΟΙΝΙΚΟΥ ΚΩΔΙΚΑ

Μείζονα θλίψη για το κατάντημα του εν Ελλάδι νομικού πολιτισμού αποτελεί το «θρησκευτικό ξεπουπούλιασμα» του Ποινικού Κώδικα που υλοποιήθηκε από την κυβέρνηση Τσίπρα και επισφραγίσθηκε από την κυβέρνηση Μητσοτάκη:

Το μόνο έγκλημα που έχει ξεμείνει στο εξαϋλωμένο κεφάλαιο του Ποινικού Κώδικα περί επιβουλής της θρησκευτικής ειρήνης είναι η διατάραξη θρησκευτικών συναθροίσεων!

Στο πλαίσιο της (υποτίθεται) εξορθολογιστικής φιλοσοφίας που χαρακτηρίζει τον «μοντέρνο» Έλληνα νομοθέτη, αποφασίστηκε με συνοπτικές διαδικασίες η κατάργηση των άρθρων 198 ΠΚ (“Κακόβουλη βλασφημία”) και 199 ΠΚ (“Καθύβριση θρησκευμάτων”), τα οποία κρίθηκαν από τους ολετήρες της Νέας Τάξης Πραγμάτων ως εγκλήματα ήσσονος ηθικής και ποινικής απαξίας, που δεν εναρμονίζονται με το δόγμα της πολιτικής ορθότητας και αντίκεινται στην υλοποίηση των σχεδίων της Πανθρησκείας.

Ούτως εχόντων των πραγμάτων, η βλασφημία εξακολουθεί απαραδέκτως να είναι αποποινικοποιημένη, μολονότι έχει ενταθεί ιδίως ο πόλεμος κατά του Χριστού και της ορθόδοξης πίστης από αντίχριστους «καλλιτέχνες» που, με τις θεσμικές πλάτες του υπουργείου πολιτισμού και εν γένει της κυβέρνησης, επικαλούνται φαρισαϊκώς το δικαίωμα της ελευθερίας (ορθότερα: ασυδοσίας) της τέχνης.

Άραγε, ο Γερμανός νομοθέτης, τον οποίο κατά τα άλλα αξιοποιούμε συχνά ως νομοθετικό πρότυπο, είναι οπισθοδρομικός, επειδή έχει διατηρήσει στον Ποινικό του Κώδικα τα παρ’ ημίν καταργηθέντα εγκλήματα;

Δεδομένου ότι στο Προοίμιο του ελληνικού Συντάγματος γίνεται επίκληση της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος και ότι στο άρθρο 3 ελλ. Συντ. ως επικρατούσα ορίζεται η θρησκεία της Ανατολικής Ορθοδόξου του Χριστού Εκκλησίας, δεν χωρεί καμία αμφιβολία ότι η απάλειψη της κακόβουλης βλασφημίας και της καθύβρισης θρησκευμάτων από το ελληνικό Ποινικό Κώδικα ισοδυναμεί με (συνειδητή;) σύμπραξη στον πόλεμο που, τα τελευταία χρόνια, διεξάγεται συντονισμένα κατά του Χριστού και κορυφώνεται παγίως κάθε φορά που πλησιάζει η εορτή των Χριστουγέννων ή της Αναστάσεως. Συνεπώς, τα δύο αυτά εγκλήματα είναι επιτακτική ανάγκη να επαναθεσπισθούν, και δη το συντομότερο δυνατόν.

Σημειωτέον ότι ο καθηγητής Συνταγματικού Δικαίου Θεμιστοκλής Τσάτσος, στις «Μελέτες Συνταγματικού Δικαίου» που είχε δημοσιεύσει το 1958 (εκδ. Νικ. Α. Σάκκουλα, σελ. 85 επ., 90), απέρριπτε τον ισχυρισμό κάποιων ότι «η χρησιμοποίησις τοιαύτης επικλήσεως [ενν.: της Αγίας και Ομοουσίου και Αδιαιρέτου Τριάδος] εις κείμενον πολιτεύματος αποτελεί απαράδεκτον αναχρονισμόν», τονίζοντας ότι πρόκειται για απόδειξη ότι ο ελληνικός λαός «έχει βαθείαν την συνείδησιν της ιστορικής ενότητος του ηθικού του κόσμου» (βλ. και Ν. Σταυριανίδη, Θρησκευτική ελευθερία, 1996, σελ. 23 επ.· Αν. Μαρίνο, Οι διακριτοί ρόλοι Εκκλησίας και Πολιτείας, Επιθ. Δημ. & Διοικ. Δικ 52/2008, σελ. 561 επ., 565· Γ. Πουλή, Τα δύο οριακά θέματα εκκλησιαστικού δικαίου. Η έννοια του όρου “επικρατούσα θρησκεία” και η ισχύς των κανόνων της Εκκλησίας, περ. «Σύναξη», Απρ.-Ιούν. 2009, σελ. 79 επ.· Β. Νικόπουλο, «Αγαπημένο μου… Σύνταγμα ή αντιΣυνταγματικοί παραΛογισμοί. Η αλήθεια για την σημερινή αντισυνταγματική κατάσταση της Ελλάδας, εκδ. Αρμός, Αθήνα 2014, σελ. 48· Απ. Τζαρό, Η νομική σημασία της επίκλησης της Αγίας Τριάδος ως προοίμιο του Συντάγματος, Επιστημ. Επετηρ. Αρμενόπουλου 2017-2018, σελ. 47 επ.).

VIII. ΜΟΝΑΧΟΣ ΝΕΙΛΟΣ

Ολοκληρώνοντας το παρόν κείμενο, το οποίο, στην ουσία αποτελεί ένα ακόμη μάθημα με αντικείμενο την αντιχριστιανική προπαγάνδα που ασκείται ύπουλα μέσω της τέχνης, αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι:

Στις 19 Μαΐου 1974, ένας 22χρονος σπουδαστής τεχνικής σχολής, ο Νίκος Ρέππας, είχε εισβάλει στην καμπίνα κινηματογράφου όπου παιζόταν το βλάσφημο έργο «Ο Ιησούς Χριστός Super Star», και με σιδεροπρίονο επιχείρησε να καταστρέψει την κινηματογραφική μηχανή, προξενώντας φθορές στο σελιλόιντ· για την πράξη του αυτή καταδικάσθηκε σε ποινή φυλακίσεως 10 μηνών.

Λίγα χρόνια μετά την καταδίκη του, ο γενναίος αυτός σπουδαστής, ο οποίος είχε λοιδορηθεί, μεταξύ άλλων, ως «πριονιστής» και «θρησκόληπτος» από τον «προοδευτικό» Τύπο της εποχής (βλ. π.χ. τους χαρακτηρισμούς του Γ. Παπαχριστοφίλου, συντάκτη της εφημερίδας «Ακρόπολις», στο σχετικό δημοσίευμα της 28ης Μαΐου 1974, σελ. 7), αφού έλαβε την ευχή του Αγίου Πορφυρίου, εκάρη μοναχός του Αγίου Όρους στην Ιερά Μονή Μεγίστης Λαύρας με το όνομα «Νείλος».

Δυστυχώς, ο επίγειος βίος του τερματίσθηκε με τρόπο μαρτυρικό στις 16/5/2022, αφού φέρεται να έπεσε θύμα ληστείας μέσα στο κελλί του, όπου ευρέθη νεκρός έπειτα από τρεις ημέρες. Έτσι, είναι βέβαιον ότι ο πρόωρα κεκοιμημένος δούλος του Κυρίου (σε ηλικία 69 ετών) εκέρδισε περίοπτον θέσιν στον ουράνιο θόλο της αιωνιότητος.

Ο μεγάλος πόνος ενός ανθρώπου πριν από τον θάνατο δεν πρέπει να νοηθεί ως κατάφωρη αδικία, αλλ’ αντιθέτως ως εμπειρία που τον φέρνει ακόμη πιο κοντά στον Θεάνθρωπο, ο οποίος, προτού πεθάνει επί του Σταυρού, βίωσε τον μεγαλύτερο πόνο (βλ. και Καράση, Αισθήσεις και ψευδαισθήσεις της προόδου, Μελέτες και δοκίμια, εκδ. Αρμός, Αθήνα 2010, σελ. 214).

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το ανωτέρω κείμενο, ελαφρώς παρηλλαγμένο, δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα «Ορθόδοξος Τύπος» στο φύλλο της 26ης Δεκεμβρίου 2025 υπό τον τίτλο «Πόλεμος κατά Χριστού με όπλον την Τέχνην».

Παραπομπές 

 

1 Βλ. και:

Ο αντιχριστιανικός γκανζουφισμός μέσα στην Εθνική Πινακοθήκη

Konstantinos Vathiotis

6 Μαΐου 2025

«Εμβολιάζει» ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Read full story 

2 Βλ. και:

Από τον Κατσαδιώτη του 2025 πίσω στον Καντιώτη του 1949
Konstantinos Vathiotis

19 Μαρτίου 2025

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Read full story

3 Βλ. και:

Ο Χριστός ξανασταυρώνεται (για να έρθει ο Αντίχριστος;)
Konstantinos Vathiotis

19 Απριλίου 2025

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Read full story

πηγή

Οι συνέπειες του πολέμου στο Ιράκ ήταν καταστροφικές για τις ΗΠΑ – ο πόλεμος με το Ιράν οδεύει προς την ίδια κατεύθυνση

Ο Πολ Μπρέμερ, με ύφος επιτυχημένου ειδήμονα, ετοιμάζεται να επιβιβαστεί σε ελικόπτερο στην Χίλα του Ιράκ, κατά τη διάρκεια αποχαιρετιστήριας περιοδείας στη χώρα στις 17 Ιουνίου 2004. Φωτογραφία AP/Wathiq Khuzaie

 

Αρθρο της Farah N. Jan
ανώτερης λέκτορος Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο της Πενσυλβάνια 

 

Ο αμερικανικός στρατός πέτυχε το σύνολο των στόχων που είχε θέσει όταν εισέβαλε στο Ιράκ το 2003. 

Αποκεφαλισμός της ηγεσίας: ο Σαντάμ Χουσεΐν συνελήφθη, δικάστηκε και εκτελέστηκε.
Αεροπορική υπεροχή: απόλυτη, μέσα σε λίγες ημέρες.
Κατάρρευση του καθεστώτος: η ιρακινή κυβέρνηση έπεσε σε 21 ημέρες.

 

Εξετάζοντας το παρόν, περισσότερα από 20 χρόνια μετά τον πόλεμο ΗΠΑ–Ιράκ, το Ιράκ παραμένει ένα αυταρχικό κράτος, κυβερνώμενο από πολιτικά κόμματα με βαθιές θεσμικές σχέσεις με την Τεχεράνη. Πολιτοφυλακές που υποστηρίζονται από το Ιράν δρουν ανοιχτά στο ιρακινό έδαφος – ορισμένα στελέχη τους μάλιστα κατέχουν επίσημες θέσεις εντός του ίδιου του ιρακινού κράτους. 

 

Η χώρα για την οποία οι ΗΠΑ ξόδεψαν 2 τρισεκατομμύρια δολάρια και 4.488 αμερικανικές ζωές για να «αναμορφώσουν» βρίσκεται, με κάθε λογικό μέτρο, εντός της σφαίρας επιρροής του Ιράν. 

 

Σαν ερευνήτρια της διεθνούς ασφάλειας με εξειδίκευση στην πυρηνική ασφάλεια και στην πολιτική συμμαχιών στη Μέση Ανατολή, έχω παρακολουθήσει το μοτίβο της αμερικανικής στρατιωτικής επιτυχίας σε πολλές περιπτώσεις. 

 

Αλλά το στρατιωτικό αποτέλεσμα και το πολιτικό αποτέλεσμα σχεδόν ποτέ δεν ταυτίζονται, και το χάσμα ανάμεσά τους είναι το σημείο όπου οι πόλεμοι αποτυγχάνουν. 

 

Δυόμισι χιλιετίες πριν, ο Θουκυδίδης περιέγραψε την Αθηναϊκή αυτοκρατορία στο απόγειο της αυτοπεποίθησής της στην Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου: «Ο ισχυρός επιβάλλει ό, τι του επιτρέπει η δύναμή του και ο αδύναμος υποχωρεί όσο του το επιβάλλει η αδυναμία του». Η Αθήνα στην συνέχεια, κατέστρεψε τη Μήλο και εξαπέλυσε την Σικελική Εκστρατεία με συντριπτική ισχύ αλλά χωρίς καμία συνεκτική θεωρία διακυβέρνησης για το τι θα ακολουθούσε. 

 

Το μάθημα, τότε και τώρα, δεν είναι ότι οι αυτοκρατορίες δεν μπορούν να καταστρέψουν. Είναι ότι η καταστροφή και η διακυβέρνηση είναι δύο εντελώς διαφορετικές υποθέσεις. Και το να τις συγχέει κάποιος, είναι ένας αναπόδραστος τρόπος με τον οποίο εξαντλούνται οι αυτοκρατορίες. 

 

Ο αμερικανικός στρατός μπορεί να καταστρέψει το ιρανικό καθεστώς. Το ερώτημα – στο οποίο απαντά το προηγούμενο παράδειγμα του Ιράκ με σκληρή σαφήνεια – είναι: τι θα γεμίσει το κενό εξουσίας όταν αυτό συμβεί; 

 

Ο στρατιωτικός και ο πολιτικός απολογισμός 

 

Τον Απρίλιο του 2003, ο Αμερικανός Λιούις Πολ Μπρέμερ έφτασε στη Βαγδάτη ως επικεφαλής της Προσωρινής Συμμαχικής Αρχής (Coalition Provisional Authority), η οποία λειτούργησε ως μεταβατική κυβέρνηση στο Ιράκ, και εξέδωσε δύο διατάγματα που θα καθόριζαν τις επόμενες δύο δεκαετίες. 

 

Το 1ο διάταγμα διέλυσε το κυβερνών Μπααθικό Κόμμα και απομάκρυνε όλα τα ανώτερα στελέχη του από τις κυβερνητικές τους θέσεις, εκκαθαρίζοντας την διοικητική τάξη που λειτουργούσε τα υπουργεία, τα νοσοκομεία και τα σχολεία. 

 

Το 2ο διάταγμα διέλυσε τον ιρακινό στρατό αλλά δεν τον αφόπλισε: Περίπου 400.000 ιρακινοί στρατιώτες γύρισαν στα σπίτια τους με τα όπλα τους, αλλά χωρίς τους μισθούς τους. 

 

Η Ουάσιγκτον μόλις είχε παραδώσει στην σουνιτική ένοπλη αντίσταση – που θα εξαπέλυε έναν 10ετή πόλεμο – τη δεξαμενή στρατολόγησής της. Η λογική πίσω από την απο – Μπααθοποίηση του Μπρέμερ ήταν διαισθητική: Δεν μπορείς να χτίσεις ένα νέο Ιράκ με τους ανθρώπους που έχτισαν το παλιό. Όπως αποδείχθηκε, επρόκειτο για μία λογική καταστροφική. 

 

Οι πολιτικοί επιστήμονες έχουν από καιρό παρατηρήσει ότι τα κράτη δεν συγκρατούνται από την ιδεολογία αλλά από την οργανωμένη καταναγκαστική ισχύ, δηλαδή, από τους γραφειοκρατικούς μηχανισμούς, την θεσμική μνήμη και τους εκπαιδευμένους επαγγελματίες που κρατούν τα φώτα αναμμένα και το τρεχούμενο νερό διαθέσιμο. Αν καταστρέψεις αυτόν τον μηχανισμό, δεν αποκτάς ένα καθαρό, άγραφο χαρτί. Αποκτάς ένα κράτος που έχει μόλις καταρρεύσει, και τα καταρρεύσαντα κράτη δεν μένουν ποτέ χωρίς ηγεσία. 

 

Η ηγεσία καταλαμβάνεται – και καταλαμβάνεται από εκείνον τον οποίο διαθέτει τη μεγαλύτερη οργανωτική ικανότητα στο έδαφος. Το Ιράν έχτιζε αυτή την ικανότητα στο Ιράκ από τη δεκαετία του 1980, καλλιεργώντας σιιτικά πολιτικά δίκτυα, κόμματα εξορίστων και ένοπλες πολιτοφυλακές – κατά τη διάρκεια και μετά τον Πόλεμο Ιράν/Ιράκ – με τον ρητό στόχο να διασφαλίσει ότι ένα Ιράκ μετά τον Σαντάμ Χουσεΐν δεν θα απειλούσε ποτέ ξανά την ιρανική ασφάλεια. 

 

Η Τεχεράνη δεν είχε ανάγκη να δημιουργήσει υποδομές στο Ιράκ μετά την αμερικανική εισβολή, επειδή τις είχε δημιουργήσει κατά την διάρκεια των δύο προηγούμενων δεκαετιών. Όταν το παλιό καθεστώς κατέρρευσε, τα ιρανικά δίκτυα ήταν ήδη έτοιμα. 

 

Η αντιπολίτευση που είχαν δημιουργήσει στο Ιράκ οι ΗΠΑ – ο Άχμεντ Τσαλαμπί και το Ιρακινό Εθνικό Κογκρέσο – είχε την προσοχή της Ουάσιγκτον αλλά κανενός είδους απήχηση εντός του Ιράκ. Δεν είχαν κυβερνήσει τη χώρα ούτε είχαν χτίσει δίκτυα μέσα σε αυτήν. 

 

Το μάθημα είναι ότι η στρατιωτική επιτυχία δημιούργησε τις απαιτούμενες συνθήκες για την πολιτική καταστροφή, και είναι αυτό ακριβώς το χάσμα στο οποίο οδηγήθηκε για να εξοντωθεί η αμερικανική στρατηγική – στο Ιράκ και στη Λιβύη, όπου η κυβέρνηση Ομπάμα συνέβαλε στην αλλαγή καθεστώτος το 2011, αλλά όπου η πολιτική αστάθεια συνεχίζεται έκτοτε. Και ίσως τώρα, αυτό ακριβώς να πρόκειται να επαναληφθεί και στο Ιράν. 

 

Το κενό δεν είναι ουδέτερο 

 

Η θεμελιώδης παρεξήγηση στον πυρήνα της αμερικανικής στρατηγικής αλλαγής καθεστώτων είναι η υπόθεση ότι η καταστροφή της υπάρχουσας τάξης δημιουργεί χώρο για κάτι καλύτερο. 

 

Αυτό δεν ισχύει: Δημιουργεί χώρο για όποιον «παίκτη» είναι καλύτερα οργανωμένος, καλύτερα εξοπλισμένος και πιο πρόθυμος να τον καταλάβει. Στο Ιράκ, αυτός ο «παίκτης» ήταν το Ιράν. 

 

Το ερώτημα τώρα, είναι ποιος θα καταλάβει τον αντίστοιχο χώρο εντός του ίδιου του Ιράν. 

 

Στο Ιράν, η ομάδα που πληρεί και τα τρία κριτήρια – οργανωμένη, εξοπλισμένη και πρόθυμη – είναι το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC). Οι Φρουροί της Επανάστασης δεν είναι απλώς ένας στρατιωτικός θεσμός: Εκτιμάται πως ελέγχουν το 30% έως 40% της ιρανικής οικονομίας και διοικούν κατασκευαστικούς ομίλους, εταιρείες τηλεπικοινωνιών και πετροχημικές επιχειρήσεις. Επιπλέον, έχουν καλλιεργήσει μια παράλληλη κρατική υποδομή επί δεκαετίες. 

 

Από τον θάνατο του Αγιατολάχ Αλί Χαμενεΐ στην αρχή της αμερικανο-ισραηλινής εκστρατείας βομβαρδισμών, οι Φρουροί της Επανάστασης έχουν αναλάβει ουσιαστικά τον έλεγχο της διαδικασίας λήψεως αποφάσεων. Όπως είπε ένας ειδικός για το Ιράν στο NBC News: «Ακόμη κι αν αντικαταστήσουν τον ανώτατο ηγέτη, αυτό που θα απομείνει από το καθεστώς θα είναι το IRGC». 

 

Η διαδοχή το επιβεβαίωσε: Ο Μοτζταμπά Χαμενεΐ, με ισχυρούς δεσμούς με τους Φρουρούς της Επανάστασης, ονομάστηκε ανώτατος ηγέτης στις 8 Μαρτίου 2026. Πρόκειται για μια διαδοχή δυναστικού τύπου, υποστηριζόμενη από το Σώμα των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης, που σηματοδοτεί την απόλυτη συνέχεια του παλιού καθεστώτος – όχι αλλαγή του καθεστώτος. 

 

Δεν μπορείς να αποδομήσεις τους Φρουρούς της Επανάστασης χωρίς να καταρρεύσει η οικονομία, και μια καταρρεύσασα οικονομία δεν παράγει μεταβατική κυβέρνηση: παράγει αποτυχημένο κράτος. Η Ουάσιγκτον έχει ήδη κάνει αυτό το πείραμα στην Λιβύη. 

 

Δεν μπορείς να αφήσεις τους Φρουρούς της Επανάστασης στη θέση τους χωρίς να αφήσεις άθικτο τον καταναγκαστικό πυρήνα του καθεστώτος. Δεν υφίσταται καμία καθαρή, «χειρουργική» επιλογή, κατά την οποία ρίχνεις βόμβες, σκοτώνεις ορισμένα άτομα και ανακηρύσσεις μια «νέα ημέρα» στο Ιράν. 

 

Η εξορισμένη ιρανική αντιπολίτευση – οι Μουτζαχεντίν-ε-Χαλκ, οι μοναρχικοί που υποστηρίζουν την επιστροφή του γιου του τελευταίου Σάχη, και οι διάφορες δημοκρατικές παρατάξεις – παρουσιάζουν όλες το ίδιο πρόβλημα που παρουσίαζε ο Τσαλαμπί το 2003 στο Ιράκ: Έχουν πρόσβαση στην Ουάσιγκτον, αλλά δεν έχουν κανενός είδους εγχώρια νομιμοποίηση στο Ιράν. 

 

Οι Μουτζαχεντίν-ε-Χαλκ είναι καταχωρισμένοι ως τρομοκρατική οργάνωση από το Ιράν και είναι ευρέως μισητοί μέσα στη χώρα. Το μοναρχικό κίνημα δεν έχει κυβερνήσει το Ιράν από το 1979, και ο διεφθαρμένος, δεσποτικός ηγέτης του ανατράπηκε κατά την επανάσταση. Τα δίκτυα δημοκρατικών μεταρρυθμιστών που είχαν αρχίσει να αποκτούν δυναμική μέσα στο Ιράν δεν διασώθηκαν από τα αμερικανικά πλήγματα. Το ιρανικό καθεστώς είχε ήδη συντρίψει το κίνημα τον Ιανουάριο, συλλαμβάνοντας και εκτελώντας χιλιάδες. 

 

Δεκαετίες έρευνας για το φαινόμενο της «Συσπείρωσης γύρω από την Σημαία» επιβεβαιώνουν αυτό που υπαγορεύει η κοινή λογική: μια εξωτερική επίθεση συγχωνεύει καθεστώς και έθνος, ακόμη και στην περίπτωση που οι πολίτες απεχθάνονται τους ηγέτες τους. Ιρανοί που μέχρι χθες φώναζαν συνθήματα κατά του ανώτατου ηγέτη, βλέπουν τώρα ξένες βόμβες να πέφτουν στις πόλεις τους. 

 

Το Ιράκ το 2003 είχε 25 εκατομμύρια κατοίκους, έναν στρατό αποδυναμωμένο από 12 χρόνια κυρώσεων και κανένα ενεργό πυρηνικό πρόγραμμα. Το Ιράν έχει 92 εκατομμύρια κατοίκους, οργανωμένα δίκτυα που δεν θα εξαφανιστούν αν πέσει η Τεχεράνη – στην πραγματικότητα, θα ενεργοποιηθούν – και ένα απόθεμα περίπου 400 – 450 kg υψηλά εμπλουτισμένου ουρανίου, το οποίο η Διεθνής Υπηρεσία Ατομικής Ενέργειας έχει δηλώσει πως αδυνατεί να εντοπίσει έπειτα από τα αμερικανο-ισραηλινά πλήγματα του 2025. 

 

Το ερώτημα που η Ουάσιγκτον δεν έχει απαντήσει: Ποιος κυβερνά 92 εκατομμύρια Ιρανούς; 

 

Ο Πρόεδρος Ντόναλντ Τράμπ έχει δηλώσει ότι όποιος κυβερνά το Ιράν πρέπει να λάβει την έγκριση της Ουάσιγκτον. Αλλά ένα βέτο δεν είναι ένα πολιτικό σχέδιο. 

 

Η έγκριση ή η απόρριψη υποψηφίων από την Ουάσιγκτον προϋποθέτει μια λειτουργική πολιτική διαδικασία, μια νόμιμη μεταβατική αρχή και έναν πληθυσμό πρόθυμο να αποδεχθεί την αμερικανική σφραγίδα στη νέα του ηγεσία. Απολύτως τίποτα από όλα αυτά δεν υφίσταται. 

 

Η Ουάσιγκτον έχει μια προτίμηση, δεν έχει ένα σχέδιο. Αν ο στόχος είναι η εξάλειψη του πυρηνικού προγράμματος, τότε γιατί το Ιράν εξακολουθεί να διαθέτει ένα μη επαληθευμένο απόθεμα ουρανίου κατάλληλου για χρήση σε όπλα, οκτώ μήνες μετά τα πλήγματα του 2025; Τα πλήγματα δεν έλυσαν το ζήτημα της διάδοσης του πυρηνικού υλικού. Το έκαναν πιο επικίνδυνο και λιγότερο διαχειρίσιμο. 

 

Αν ο στόχος είναι η περιφερειακή σταθερότητα, γιατί κάθε γύρος πληγμάτων έχει οδηγήσει σε έναν ευρύτερο περιφερειακό πόλεμο; 

 

Η Ουάσιγκτον δεν έχει απάντηση σε κανένα από αυτά τα ερωτήματα — έχει μόνο μια θεωρία καταστροφής. 

 

Απόδοση στα Ελληνικά: Πετροβούβαλος/Αβέρωφ 

 

σ.Π/Β: Ολόκληρη η επιχειρηματολογία του άρθρου ενισχύει την θέση ότι η επίθεση, είτε είναι γεωπολιτικά παράλογη, είτε έχει σαν στόχο την Κίνα, μέσω της δημιουργίας μιας γεωπολιτικής «μαύρης τρύπας» στο Ιράν, στο πρότυπο της Λιβύης. Ο πραγματικός πρωταρχικός στόχος είναι να πληγεί η σινική ενεργειακή ασφάλεια και η σινική γεωπολιτική επέκταση με όχημα τον BRI και έχει αναλυθεί στο ίδιο άρθρο που προβλέφθηκε αυτή η επίθεση. Μέχρις στιγμής πάντως, το Ισραήλ επιμένει στην καταστροφή του Ιράν και την μετατροπή του σε «Αποτυχημένο Κράτος» και οι ΗΠΑ συνεχίζουν να εξυπηρετούν αυτό τον στόχο, άσχετα από τις αντικρουόμενες ανοησίες που ακούγονται η μία πίσω από την άλλη από την αμερικανική και την ισραηλινή ηγεσία. Το που θα σταματήσει αυτή η υπόθεση – ή τουλάχιστον αυτή της η φάση – θα εξαρτηθεί από τα συνεκτιμώμενα κόστη που σχετίζονται, κατ’ αρχήν, με την κινεζική αντίδραση και την αντίδραση των υπολοίπων χωρών της Μέσης Ανατολής. Πάντως, η πυρηνική παράμετρος – που αναφέρεται και στο άρθρο – έχει προφανώς συνυπολογιστεί και πολύ πιθανόν να έχει δρομολογηθεί έτσι ώστε να προσφέρει ισχυρά επιχειρήματα για μια εκτεταμένη χερσαία επιχείρηση, ή για την χρήση πυρηνικών όπλων από πλευράς ΗΠΑ και Ισραήλ. Δεν είναι καθόλου απαραίτητο δε να γίνει πραγματική χρήση μιάς «βρώμικης βόμβας» από το Ιράν: Κάλλιστα μπορεί να γίνει από τον οποιονδήποτε και να «χρεωθεί» στο Ιράν για λόγους εσωτερικής κατανάλωσης εντός των ΗΠΑ και της «Δύσης» ευρύτερα, που εσχάτως δείχνει να μην συμμορφώνεται απολύτως «προς τας εντολάς». Κάλλιστα επίσης, μπορεί να οδηγηθεί το Ιράν σε αδιέξοδο τέτοιου μεγέθους ώστε να είναι αναπόδραστη μία αντίδραση επιπέδου «Επιλογής του Σαμψών», όρος που, ειρωνικά, αναφέρεται στην πυρηνική επιλογή του Ισραήλ στην περίπτωση που θα θεωρήσει πως απειλείται η ύπαρξή του ως κράτους. 

 

Πηγή: The conversation (αναδημοσιεύεται υπό την άδεια Creative Commons)

ΑΒΕΡΩΦ

Άνθρακας για Εσένα (Ανθρωπότητα) και Όχι για Εμάς (Ελίτ): Κλιματική Ταξική Πάλη

Πώς η παγκόσμια ελίτ κηρύττει την ενεργειακή θυσία για όλους τους άλλους εκτός από αυτήν μέσα από την άνεση των ιδιωτικών της τζετ 

 

Απόδοση στα ελληνικά: Απολλόδωρος - Vijay Jayaraj | 13 Φεβρουαρίου 2026

 

Ενώ οι αυτοαποκαλούμενοι φύλακες του θερμοστάτη του πλανήτη δίδασκαν το “ηθικό καθήκον” της μείωσης του βιοτικού επιπέδου, μετέτρεψαν τον ουρανό πάνω από το Νταβός σε χώρο στάθμευσης για υπερπολυτελή αεροσκάφη.

 

Οι εκθέσεις του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ (WEF) αποκάλυψαν ένα γκροτέσκο θέαμα κατανάλωσης που θα έκανε έναν Ρωμαίο αυτοκράτορα να κοκκινίσει. Οι πιο ισχυροί άνθρωποι του πλανήτη συγκεντρώθηκαν για να συζητήσουν τις παγκόσμιες προκλήσεις, ενώ ταυτόχρονα κατέστρεφαν την ατμόσφαιρα της Ελβετίας με εκπομπές καυσαερίων που ξεπερνούσαν κατά πολύ τις συνολικές εκπομπές ολόκληρων κοινοτήτων.

 

Δεν ήταν μια διάσκεψη. Ήταν ένα καρναβάλι μιας εβδομάδας με εμφανή κατανάλωση.

 

Τα στοιχεία δείχνουν ότι για κάθε τέσσερις συμμετέχοντες που συζητούσαν την «υπαρξιακή απειλή» των εκπομπών «άνθρακα», ένα ιδιωτικό τζετ προσγειωνόταν στο χώρο. Σε μια επίδειξη αδιαφορίας που έρχονταν σε αντίθεση με την περιβαλλοντική ανησυχία των συμμετεχόντων στη διάσκεψη, ο αριθμός των ιδιωτικών πτήσεων που καταγράφηκαν στα γύρω αεροδρόμια αυξήθηκε κατά 10% σε σύγκριση με την κίνηση που παρατηρήθηκε το 2024 και το 2025.

 

Σχεδόν το 20% αυτών των αεροσκαφών αναχώρησε από τη Γαλλία, το 13% από το Ηνωμένο Βασίλειο και το 12% από τη Γερμανία. Αυτές είναι οι χώρες των οποίων οι κυβερνήσεις έχουν περάσει την τελευταία δεκαετία αποβιομηχάνιζοντας τις οικονομίες τους και αναγκάζοντας τους πολίτες να υποφέρουν από ενεργειακή φτώχεια με το πρόσχημα της ηγεσίας στον τομέα του κλίματος.

 

Το Ηνωμένο Βασίλειο αντιμετωπίζει σήμερα μερικές από τις υψηλότερες τιμές ηλεκτρικής ενέργειας στην Ευρώπη, και η Γερμανία δεν υστερεί πολύ. Έχουν επιβάλει τη μετάβαση σε αναξιόπιστες πηγές ενέργειας, όπως η αιολική και η ηλιακή, δικαιολογώντας την απόφαση αυτή με βάση έναν δείκτη που ονομάζεται Επίπεδο Κόστους Ενέργειας. Ο δείκτης αυτός αποτελεί μία από τις μεγαλύτερες παραπλανήσεις της σύγχρονης εποχής. Υποστηρίζει ότι οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας είναι η «φθηνότερη» μορφή ενέργειας, απομονώνοντας το κόστος παραγωγής και αγνοώντας τα τρισεκατομμύρια που απαιτούνται για εφεδρικές μπαταρίες, επέκταση του δικτύου και μονάδες ορυκτών καυσίμων που πρέπει να λειτουργούν όταν ο ήλιος και ο άνεμος δεν μπορούν να καλύψουν τις ανάγκες.

 

Αυτό το παραπλανητικό μοντέλο τιμολόγησης χρησιμοποιείται για να πείσει τους καταναλωτές ότι οι εκρηκτικές αυξήσεις των λογαριασμών κοινής ωφέλειας είναι μια αναγκαία θυσία. Το πλήθος του Νταβός απαιτεί να πηγαίνετε στη δουλειά με κοινόχρηστο αυτοκίνητο, αλλά αρνείται να χρησιμοποιεί κοινόχρηστα αεροπλάνα για να σώσει τον πλανήτη.

 

Η παγκόσμια ελίτ επιδιώκει να κανονικοποιήσει ένα ενεργειακό σύστημα δύο επιπέδων: Προσιτή, αξιόπιστη, συμβατική ενέργεια για τους ίδιους, που παρέχεται μέσω ιδιωτικών τζετ και διατηρείται μέσω της προσωπικής τους υποδομής. Ακριβή, διαλείπουσα ανανεώσιμη ενέργεια για όλους τους άλλους, που πωλείται με βάση χειραγωγημένους δείκτες τιμών και ψευδή λογιστική.

 

Αν η κλιματική έκτακτη ανάγκη ήταν πραγματική με τον τρόπο που περιγράφεται – μια ωρολογιακή βόμβα που απειλεί την εξαφάνιση του ανθρώπινου είδους – θα έβαζαν αυτοί οι ηγέτες 3.000 άτομα σε εκατοντάδες ξεχωριστά τζετ; Η συμπεριφορά τους αποδεικνύει ότι δεν πιστεύουν στη δική τους ρητορική. Ξέρουν ότι το κλίμα δεν καταρρέει. Ξέρουν ότι το CO2 δεν είναι δηλητήριο.

 

Η πιο άσχημη πλευρά της κλιματικής ατζέντας είναι ο οικολογικός ιμπεριαλισμός. Μια μόνο πτήση από τη Νέα Υόρκη στο Νταβός μπορεί να εκπέμψει περισσότερο διοξείδιο του άνθρακα από ένα ολόκληρο χωριό στην υποσαχάρια Αφρική σε διάστημα δεκαετιών. Ωστόσο, η αφήγηση του Νταβός παρουσιάζει την ανάπτυξη των αφρικανικών ορυκτών καυσίμων ως έγκλημα κατά της φύσης.

 

Ευτυχώς, οι Ηνωμένες Πολιτείες κατάφεραν να αποφύγουν το πλήρες βάρος αυτής της ευρωπαϊκού τύπου αυτοκτονικής συμφωνίας. Παρά την επιθετική προώθηση του Green New Deal στις αρχές της δεκαετίας του 2020, η τρέχουσα κυβέρνηση έχει σωστά κρατήσει σε απόσταση αυτή την πολιτική που καταστρέφει τη βιομηχανία.

 

Πρέπει να αναγνωρίσουμε στο Υπουργείο Ενέργειας των ΗΠΑ ότι τελικά αναγνώρισε αυτό που η ειλικρινής επιστήμη έχει δείξει εδώ και χρόνια: δεν υπάρχει βάση για ταξική πάλη που μεταμφιέζεται σε κλιματική πολιτική. Η τρέχουσα ηγεσία έχει αναγνωρίσει ότι η ενεργειακή ασφάλεια είναι εθνική ασφάλεια. Απορρίπτοντας τη μεσαιωνική νοοτροπία που εξισώνει την ταλαιπωρία με την αρετή, οι ΗΠΑ έχουν διατηρήσει την ιδιότητά τους ως ενεργειακή υπερδύναμη.

 

Θα είμαι σαφής: Θέλω οι πολιτικοί μας και οι υπερπλούσιοι – και κάθε άτομο που φιλοδοξεί να γίνει τέτοιο – να χρησιμοποιούν ιδιωτικά τζετ. Η τεχνολογία αυτή είναι ένα επίτευγμα της μηχανικής και της αποδοτικότητας, που εξοικονομεί χρόνο στην προώθηση της διπλωματίας και στην τόνωση της οικονομικής δραστηριότητας.

 

Το πρόβλημα δεν είναι η μηχανή, το πρόβλημα είναι το μήνυμα.

 

Δεν χρειάζεται να απαγορεύσουμε τα ιδιωτικά τζετ, πρέπει να απορρίψουμε τις προσπάθειες να περιορίσουμε τις φιλοδοξίες του απλού ανθρώπου. Πρέπει να απαιτήσουμε την ίδια ενεργειακή αφθονία για τη μονογονεϊκή μητέρα στο Οχάϊο και τον αγρότη στην Ινδία που απολαμβάνει ένας διευθύνων σύμβουλος στο Νταβός.

 

Αρχικά δημοσιεύθηκε στο California Globe στις 11 Φεβρουαρίου 2026.Ο Vijay Jayaraj είναι Επιστημονικός και Ερευνητικός Συνεργάτης στο CO2 Coalition, Fairfax, Virginia. Κατέχει μεταπτυχιακό τίτλο στις περιβαλλοντικές επιστήμες από το Πανεπιστήμιο της Ανατολικής Αγγλίας και μεταπτυχιακό τίτλο στη διαχείριση ενέργειας από το Πανεπιστήμιο Robert Gordon, και τα δύο στο Ηνωμένο Βασίλειο, καθώς και πτυχίο μηχανικού από το Πανεπιστήμιο Anna της Ινδίας. Διετέλεσε ερευνητικός συνεργάτης στη Μονάδα Έρευνας για τις Αλλαγές στους Ωκεανούς του Πανεπιστημίου της Βρετανικής Κολομβίας στον Καναδά.

 

Δικτυογραφία:

Carbon for Me, Not for Thee: Climate Class Warfare - CO2 Coalition

https://co2coalition.org/2026/02/13/carbon-for-me-not-for-thee-climate-class-warfare/

Από τους "Πέρσες" του Αισχύλου μέχρι σήμερα...

Του Θανάση Κ.

 

Η ιστορία του Ιράν - της ιστορικής Περσίας - είναι από τις πιο παράδοξες στην παγκόσμια ιστορία.

 

Δημιούργησε την πρώτη μεγάλη Αυτοκρατορία της Ιστορίας:

-- Με τη δυναστεία των #Αχαιμενιδών υπό τον Κύρο τον Μέγα, που διήρκεσε από το 550 ως το 330 π.Χ. 

-- Η δεύτερη Αυτοκρατορία των Περσών έγινε από τους Σασανίδες (224-651 μ.Χ.) Είχε μεσολαβήσει και η αυτοκρατορία των Πάρθων...

-- Και οι τρίτη Αυτοκρατορία θεμελιώθηκε από τους Σαφαβίδες (1501-1736 μ.Χ)

 

Για δυόμισι χιλιάδες χρόνια η Περσία - Ιράν γνώρισε αλλεπάλληλες κατακτήσεις:

Έλληνες. Άραβες. Τούρκοι. Μογγόλοι.

Κάθε φορά, μετά από κάθε κατάρρευση συνέβαινε το ίδιο σχεδόν ανεξήγητο φαινόμενο.

Η Περσία κατακτιόταν — αλλά δεν εξαφανιζόταν.

Αντίθετα, μετέβαλλε - και σε μεγάλο βαθμό "αφομοίωνε" - τους ίδιους τους κατακτητές της.

 

Η αυτοκρατορία του Μεγάλου Αλεξάνδρου κατέλυσε τους Αχαιμενίδες, αλλά η ελληνιστική Ανατολή γρήγορα γέμισε περσικά στοιχεία διοίκησης και αυλικής κουλτούρας. 

 

Αιώνες αργότερα οι Άραβες κατέκτησαν την περιοχή, όμως ήδη από την εποχή του Χαλιφάτου των Ουμιάδων (661-750 και πολύ πολύ περισσότερο από το Χαλιφάτο των Αββασιδών (750-1258 μ.Χ.) ο ισλαμικός κόσμος διαμορφώθηκε σε μεγάλο βαθμό μέσα από περσικά διοικητικά και πολιτισμικά πρότυπα.

 

Άλλωστε και οι ίδιοι οι Αββασίδες ξεκίνησαν την εξέγερσή τους και σάρωσαν τους Ουμιάδες από την Περσική πόλη του Χορασάν. 

 

Το ίδιο συνέβη με τους τουρκικούς λαούς της Κεντρικής Ασίας. Οι Σελτζούκοι Τούρκοι υιοθέτησαν την περσική γλώσσα της αυλής, την πολιτική της σκέψη και την λογοτεχνική της παράδοση. Αργότερα ακόμη και η αυτοκρατορία των Οθωμανών επηρεάστηκε βαθιά από την περσική κουλτούρα.

 

Και όταν τον 13ο αιώνα οι απόγονοι του Genghis Khan κατέκλυσαν τον περσικό κόσμο, το αποτέλεσμα ήταν ξανά το ίδιο: οι κατακτητές ενσωματώθηκαν μέσα στον πολιτισμό των κατακτημένων. Με το βασίλειο των #Ιλχανάτ...

 

* Η Περσία είχε μια μοναδική ιστορική ιδιότητα: αφομοίωνε αυτούς που την κατακτούσαν.

 

Από αυτή τη μακρά διαδικασία γεννήθηκε και η νέα πολιτική ταυτότητα του ιρανικού κόσμου. Τον 16ο αιώνα η δυναστεία των Σαφαβιδών καθιέρωσε τον Σιιτισμό ως κρατική θρησκεία, δημιουργώντας ένα θρησκευτικό και πολιτικό σύνορο απέναντι στον Σουνιτικό κόσμο της περιοχής.

Η Περσία δεν ήταν ποτέ ένας απομονωμένος πολιτισμός. Ήταν ένας κόμβος πολιτισμών.

Εξ ίσου επιδραστικός στον περίγυρό του, κι όταν κατακτούσε κι όταν κατακτιόταν! 

 

* Οι "γέφυρες" της Περσίας

 

Μία από τις πιο βαθιές ιστορικές σχέσεις της ήταν με τον Εβραϊκό κόσμο.

Οι Εβραίοι διατηρούν μέχρι σήμερα πολύ μεγάλο σεβασμό προς τον "πατέρα του Περσικού έθνους" τον Κύρο τον Μέγα, ο οποίος μετά την κατάκτηση της Βαβυλώνας επέτρεψε στους εξόριστους Ιουδαίους να επιστρέψουν στην Ιερουσαλήμ και να ξαναχτίσουν τον Ναό του Σολομώντα, το επίκεντρο της Πίστης τους.

 

Η περσική περίοδος υπήρξε καθοριστική και για τη διαμόρφωση της Ιουδαϊκής θρησκευτικής παράδοσης. Μεγάλες εβραϊκές κοινότητες άνθισαν για αιώνες στη Μεσοποταμία αλλά και μέσα στον ίδιο τον περσικό χώρο, σε πόλεις όπως το Isfahan.

 

Η σχέση αυτή έφτασε μέχρι τη σύγχρονη εποχή. Κατά τη βασιλεία του Mohammad Reza Pahlavi το Ιράν ήταν μία από τις ελάχιστες χώρες της περιοχής που διατηρούσαν κανονικές σχέσεις με το Ισραήλ.

 

Και βέβαια, ακόμα και μετά την ανατροπή του Σάχη - κι ενώ η "Ισλαμική Δημοκρατία που επέβαλε η επανάσταση του Χομεϊνί το 1979 διακήρυσσε ως στόχο της το "Θάνατο του Ισραήλ", παρ' όλα αυτά υπήρχαν παρασκηνιακές σχέσεις μεταξύ Τεχεράνης και Ισραήλ, σχέσεις που ήλθαν στην επιφάνεια όταν αποκαλύφθηκε στις ΗΠΑ το σκάνδαλο Ιράν-Κόντρας. 

 

Οι σχέσεις του σημερινού Ιράν με το Ισραήλ διερράγησαν οριστικά μετά το 1990...

 

* Αλλά η Περσία είχε και έναν άλλον ιστορικό συνομιλητή: την Ελλάδα.

 

Στην ελληνική μυθολογία, οι Πέρσες θεωρούνταν συγγενείς των Ελλήνων μέσω του Πέρση, γιου του Περσέα. Και οι Αχαιμενίδες είχαν - μυθολογικά - κοινούς προγόνους με τους Έλληνες τον Αχαιό και τους Ηρακλείδες...

 

Ακόμη και μετά τους Περσικούς Πολέμους, η ελληνική πνευματική παράδοση δεν αντιμετώπισε τους Πέρσες ως «αιώνιους εχθρούς». 

 

Το αντίθετο: Στην τραγωδία "Πέρσαι", ο Αισχύλος δεν θριαμβολογεί για την ελληνική νίκη. Περιγράφει την ήττα των Περσών μέσα από τα μάτια των ίδιων των Περσών.

 

Είναι ίσως ένα από τα ελάχιστα κείμενα στην ιστορία όπου οι νικητές προσπαθούν να κατανοήσουν τον πόνο των ηττημένων.

 

Και βέβαια σε όλο το διάστημα της ελληνοποιημένης Ανατολικής Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας όσοι καταδιώκονταν από τον Ελληνικό κόσμο έβρισκαν καταφύγιο στην Περσική αυλή. Άλλοτε αιρετικοί του Χριστιανισμού (Νεστοριανοί) κι άλλοτε εικονολάτρες, που έτρεχαν να σωθούν, μέχρι να αποκατασταθεί η λατρεία των εικόνων. 

 

Ανάμεσα στην Ελλάδα και την Περσία δεν υπήρξε ποτέ μόνο σύγκρουση. Υπήρξε ένας διαρκής πολιτισμικός διάλογος.

 

* Η μεγάλη ρήξη

 

Αυτή η μακραίωνη ιστορική συνέχεια διακόπηκε απότομα το 1979 με την Ιρανική Επανάσταση.

 

Για πρώτη φορά στην ιστορία της χώρας εγκαθιδρύθηκε ένα πολιτικό σύστημα που δεν επιχείρησε να συνθέσει την περσική παράδοση με τον κόσμο γύρω της. Επιχείρησε να επιβάλει ένα αυστηρό θεοκρατικό πρότυπο σε ολόκληρη την κοινωνία.

 

Η αλλαγή δεν ήταν απλώς πολιτική.

Ήταν πολιτισμική τομή.

 

Κοιτώντας φωτογραφίες της Τεχεράνης από τη δεκαετία του 1970 βλέπει κανείς μια κοινωνία που μοιάζει σχεδόν αγνώριστη σήμερα: πανεπιστήμια γεμάτα φοιτητές και φοιτήτριες - με ακάλυπτα λαμπερά πρόσωπα - γυναίκες χωρίς υποχρεωτική μαντίλα, δημόσια ζωή που θύμιζε περισσότερο ευρωπαϊκή μεγαλούπολη παρά θεοκρατικό κράτος. 

 

Το Ιράν δεν ήταν ευρωπαϊκά "ανοιχτό" πριν την Ισλαμική Επανάσταση! Ήταν ανοιχτό σύμφωνα με τη πανάρχαια παράδοσή του! 

 

Το "σύγχρονο" Ιράν, πριν το 1979 δεν θύμιζε σε τίποτε τις υπόλοιπες χώρες της Μέσης Ανατολής. Ήταν πολύ πιο "σύγχρονο". Όχι αναγκαστικά "εκδυτικισμένο", όχι "εσυγχρονισμένο", αλλά διακριτό από τον Αραβικό του περίγυρο. Άλλωστε και το ίδιο το όνομα Ιράν το υιοθέτησε επισήμως το καθεστώς του Ραζά Παχλεβί το 1935, γιατί αυτό ένωνε όλες τις Ιρανικές φυλές. Ήταν διακήρυξη διαφορετικότητας από τον περίγυρό - αλλά και από τις ξένες επιρροές - διαφορετικότητας που διαπερνούσε πάντα τους Ιρανούς.

Και προηγήθηκε πολλές δεκαετίες της Ισλαμικής Επανάστασης του 1979...

 

Και πάντως οι φωτογραφίες πριν το 1979 μαρτυρούν μια μεγάλη οπισθοδρόμηση στα μάτια ενός λαού που είχε πάντα συναίσθηση της ιδιαιτερότητας και την ιδιαίτερης πνευματικής ακτινοβολίας του. 

 

Για πολλούς νέους Ιρανούς, αυτές οι φωτογραφίες παραπέμπουν σε μια χαμένη εποχή. Και μια χαμένη μακραίωνη παράδοση...

 

* Το χάσμα ανάμεσα στην κοινωνία και το καθεστώς αποκαλύφθηκε δραματικά το 2022 με τον θάνατο της Mahsa_Amini, μιας 25χρονης νεαρής γυναίκας (Κουρδικής καταγωγής) που συνελήφθη από την "αστυνομία ηθών" επειδή θεωρήθηκε ότι δεν φορούσε σωστά το #χιτζάμπ της. Μετά από ένα 24ωρο ειδοποιήθηκε η οικογένειά της ότι είχε πεθάνει.

 

Κι όταν πήγαν να παραλάβουν το σώμα της το βρήκαν φριχτά κακοποιημένο. 

Η είδηση της δολοφονίας της πυροδότησε ένα τεράστιο κύμα διαδηλώσεων.

 

Σύμφωνα με τις ίδιες τις Ιρανικές αρχές, στις ταραχές του 2022-23 υπήρξαν πάνω από 3 χιλιάδες νεκροί! Σύμφωνα με τον ΟΗΕ και οργανισμούς-παρατηρητήρια που συνεργάζονται μαζί του, οι νεκροί τότε υπήρξαν υπερδιπλάσιοι!

Το σύνθημα ήταν απλό:

Γυναίκα – Ζωή – Ελευθερία!

 

Η σκληρή καταπίεση συνεχίστηκε και μετά την καταστολή της εξέγερσης. 

Από τότε λέγεται ότι υπάρχουν τουλάχιστον 1000 εκτελέσεις το χρόνο!

Κυρίως αντιφρονούντων... 

Ενώ στις αρχές του 2026 υπήρξαν και πάλι μεγάλες διαδηλώσεις κατά του καθεστώτος. Ίσως οι μεγαλύτερες από ποτέ. 

Που πνίγηκαν στο αίμα, για μιαν ακόμα φορά...

 

* Ο καθρέφτης της Δύσης

 

Κι όμως, το πιο παράδοξο δεν βρίσκεται μέσα στο Ιράν.

Βρίσκεται στη Δύση.

 

Για χρόνια ολόκληρα το θεοκρατικό καθεστώς της Τεχεράνης κατηγορούνταν από διεθνείς οργανισμούς για μαζικές εκτελέσεις, καταστολή διαδηλώσεων και συστηματική καταπάτηση θεμελιωδών δικαιωμάτων.

 

Κι όμως, μεγάλο μέρος των «προοδευτικών» κύκλων της Δύσης σιωπούσε.

Η σιωπή αυτή έγινε ακόμη πιο παράδοξη τώρα, που το καθεστώς άρχισε να εμφανίζει βαθιές εσωτερικές ρωγμές.

 

Σήμερα ο ίδιος ο πρόεδρος του Ιράν ζητά συγγνώμη για επιθέσεις εναντίον γειτονικών χωρών, ενώ οι λεγόμενοι «επαναστατικοί φρουροί» τον διαψεύδουν δημόσια και συνεχίζουν τις επιθέσεις.

 

Όταν σε ένα καθεστώς — και μάλιστα σε συνθήκες πολέμου — η πολιτική ηγεσία και το ισχυρότερο στρατιωτικό σώμα του μιλούν με διαφορετική φωνή, αυτό σημαίνει μόνο ένα πράγμα: το σύστημα έχει αρχίσει να ρηγματώνεται.

 

Και όμως, μέρος της δυτικής κοινής γνώμης μοιάζει να αγωνιά μήπως καταρρεύσει το ίδιο το καθεστώς.

 

Μοιάζει να θαυμάζει την "ανθεκτικότητα" των τυραννιών, ακόμη και όταν αυτοί διαλύονται μπροστά στα μάτια μας.

 

* Το μεγάλο ηθικό παράδοξο

 

Κάποιοι λένε:

-- «Δεν υποστηρίζουμε το καθεστώς. Απλώς αντιτιθέμεθα σε όσους το βομβαρδίζουν». Η φράση ακούγεται "λογική".

 

Αλλά στην πράξη συχνά σημαίνει κάτι πολύ απλό: ότι τελικά στηρίζουν όσους καταπιέζουν τον ίδιο τους τον λαό!

 

Το καθεστώς της Τεχεράνης δεν υπήρξε μόνο αυταρχικό στο εσωτερικό του. Υπήρξε επί δεκαετίες ένας από τους βασικούς παράγοντες αστάθειας στη Μέση Ανατολή.

 

Και αν κάποιος αμφιβάλλει γι’ αυτό, δεν χρειάζεται να ρωτήσει τους Ισραηλινούς.

Αρκεί να ρωτήσει τα ίδια τα αραβικά καθεστώτα της περιοχής.

 

* Ο καθρέφτης

 

Η Περσία δεν είναι σήμερα μόνο ένα πεδίο γεωπολιτικής σύγκρουσης.

Είναι κάτι περισσότερο.

Είναι ένας καθρέφτης.

Γιατί αποκαλύπτει την παράξενη ηθική σύγχυση μιας εποχής όπου άνθρωποι που δηλώνουν "υπέρ των δικαιωμάτων" δυσκολεύονται να σταθούν καθαρά απέναντι σε ένα θεοκρατικό καθεστώς που καταπιέζει τον ίδιο του τον λαό.

 

Πέρα από το ηθικό δίλημμα, που παίρνει πολιτικές διαστάσεις από τους ίδιους του δικαιωματιστές - που συνήθως είναι ακριβοί στα πίτουρα και φτηνοί στ' αλεύρια - το γεωπολιτικό δίλημμα είναι ακόμα πιο σοβαρό. Για τη Δύση πρωτίστως Το Ιράν ΔΕΝ κινδυνεύει να γίνει "Δυτικό".

Ποτέ δεν υπήρξε, άλλωστε...

Το Ιράν κινδυνεύει να γίνει... Ελεύθερο, γιατί σήμερα είναι τυραννία.

 

Και "κινδυνεύει" να γίνει παράγοντας γεωπολιτικής σταθερότητας - εκεί που σήμερα είναι παράγοντας μόνιμης αποσταθεροποίησης.

 

"Κινδυνεύει" να βγει από διεθνές καθεστώς κυρώσεων και να μπει στις διεθνείς αγορές απελευθερώνοντας τον δυναμισμό του - εκεί που σήμερα είναι εύκολος ενεργειακός τροφοδότης της Κίνας και "πελάτης" της Ρωσίας καθώς είναι αποκλεισμένο από παντού αλλού. 

 

Κι αυτό δεν το θέλει κυρίως η Κίνα, δεν το θέλει ούτε η Τουρκία και ασφαλώς δεν το θέλει και το παγκόσμιο λόμπι που προωθεί την βεβιασμένη "πράσινη μετάβαση" που ήδη έχει αρχίζει να εκτροχιάζεται...

 

Αυτά που διακυβεύονται από αυτόν τον Πόλεμο είναι πολύ περισσότερα απ' όσα φαίνονται. Κι εκτείνονται πολύ πέραν του Περσικού Κόλπου. 

Αφορούν το ηθικό πρόσωπο της Δύσης συνολικά, τη γεωπολιτική σταθερότητα της Ασίας και την ενεργειακή πολιτική του κόσμου ολόκληρου. 

Κι από το αν θα διαρκέσει ο Πόλεμος αυτός μερικές μέρες ακόμα ή μερικούς μήνες, θα εξαρτηθούν οι παγκόσμιες εξελίξεις για πολλά χρόνια ακόμα. Ίσως και για δεκαετίες..

 

Το Ιράν έρχεται από τα βάθη των αιώνων και επηρεάζει ακόμα τις παγκόσμιες εξελίξεις καθοριστικά...

Κρίμα να μην υπάρχει ένας Αισχύλος σήμερα να γράψει τους "Πέρσες" ξανά. 

Γιατί ο Αισχύλος δεν έγραφε τότε για τους ίδιους τους Πέρσες...

Για τους Αθηναίους έγραφε. Που δεν μπορούσαν να καταλάβουν ποιούς νίκησαν τότε...

Όπως δεν μπορούσαν - όπως αποδείχθηκε - να διαχειριστούν και την νίκη τους εκείνη... 

 

πηγή