Μάλλον ξεχάσαμε τον Misak-ı Millî

Γράφει ο Γιώργος Βενετσάνος

 

«Η Ελλάδα ασκεί τα κυριαρχικά της δικαιώματα με πλήρη προσήλωση στο Διεθνές Δίκαιο και δεν αποδέχεται αναθεωρητικές προσεγγίσεις και αυθαίρετες προσεγγίσεις, που επιχειρούν να μετατρέψουν μονομερείς ερμηνείες σε πολιτικά τετελεσμένα». Αυτό τονίζουν πηγές του υπουργείου Εθνικής Άμυνας σχετικά με τοποθετήσεις προερχόμενες από την τουρκική πλευρά και κάνουν άριστα αλλά φτάνει; Στον χάρτη που βλέπετε και είναι από το 1920 φαίνονται ξεκάθαρα οι στόχοι της Αγκύρας, με κάποιους από αυτούς να τους έχει ήδη πετύχει.  

 

Επιτέλους, ας κατανοήσουμε όσοι ζούμε σε αυτή τη γωνιά του κόσμου που λέγεται Ελλάδα, ότι απέναντί μας δεν βρίσκεται μόνο ένας Τούρκος πρόεδρος. Έχουμε να αντιμετωπίσουμε μια διαχρονική επεκτατική ιδεολογία, η οποία πηγάζει από τον Εθνικό Όρκο των Τούρκων (Misak-ı Millî). Πρόκειται για πολιτική διακήρυξη έξι σημείων, που συντάχθηκε από τον Μουσταφά Κεμάλ, ψηφίστηκε ομόφωνα από την τελευταία Οθωμανική Βουλή στις 12 Φεβρουαρίου 1920 και δημοσιεύθηκε στις 17 Φεβρουαρίου του ίδιου έτους. Στα σημεία του Εθνικού Όρκου υπάρχουν σαφείς αναφορές και διεκδικήσεις που αφορούν το Αιγαίο, την Κύπρο και τη Δυτική Θράκη.

 

Οι Τούρκοι δεν κρύβουν τις επιδιώξεις τους. Χαρακτηριστικά είναι όσα αναφέρονται στο βιβλίο του Αχμέτ Νταβούτογλου περί του «Στρατηγικού Βάθους» της Τουρκίας, μια αντίληψη που πολλοί παρομοιάζουν με τη ναζιστική ιδεολογία του «Ζωτικού Χώρου». Αυτό εξηγεί — και ελπίζουμε να το αντιληφθούν πλήρως οι Έλληνες πολιτικοί — ότι το νέο νομοσχέδιο του Ερντογάν για τις θαλάσσιες ζώνες στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, το οποίο αναμένεται να γίνει νόμος του τουρκικού κράτους, δεν προορίζεται αποκλειστικά για εσωτερική κατανάλωση. Αντίθετα, επιδιώκει να προσδώσει θεσμική και νομική υπόσταση στις τουρκικές διεκδικήσεις.

 

Η κίνηση αυτή αποτελεί ακόμη έναν κρίκο στην αλυσίδα της αναθεωρητικής πολιτικής της Τουρκίας, η οποία βασίζεται και κινείται σύμφωνα με τις επιταγές του λεγόμενου «Εθνικού Όρκου» και της στρατηγικής αντίληψης που αποτυπώνεται στο δόγμα του «Στρατηγικού Βάθους» του Νταβούτογλου.

 

Οι Έλληνες πολιτικοί ορθώς απάντησαν, σε σχετικές ερωτήσεις που τους τέθηκαν, ότι το νομοσχέδιο που ανακοίνωσε προς ψήφιση η γειτονική χώρα για τις θαλάσσιες ζώνες στο Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο δεν έχει καμία νομική αξία, καθώς αντίκειται ευθέως στο Διεθνές Δίκαιο. Παράλληλα, υπογράμμισαν ότι η Ελλάδα ασκεί την εξωτερική της πολιτική με βάση τις προβλέψεις και τις αρχές του Διεθνούς Δικαίου, υπερασπιζόμενη τα κυριαρχικά της δικαιώματα με θεσμικό και νόμιμο τρόπο.

 

Βλέπουμε πλέον ξεκάθαρα ότι έχουμε απέναντί μας μια Τουρκία που λειτουργεί χωρίς κανέναν ενδοιασμό και με περιφρονητική στάση απέναντι στη διεθνή κοινότητα, όσον αφορά το Αιγαίο και την Ανατολική Μεσόγειο, με εξελίξεις που τείνουν να γίνουν ιδιαίτερα απρόβλεπτες. Η Άγκυρα επιχειρεί να περιορίσει τα κυριαρχικά δικαιώματα της Ελλάδας στα έξι ναυτικά μίλια, επιδιώκοντας ουσιαστικά να εμφανίσει ότι οποιαδήποτε δραστηριότητα της χώρας μας πέραν αυτού του ορίου θα πρέπει να τελεί υπό τη δική της συναίνεση.

 

Παράλληλα, η θεωρία της «Γαλάζιας Πατρίδας», το παράνομο τουρκολιβυκό μνημόνιο, η αμφισβήτηση του δικαιώματος των ελληνικών νησιών σε υφαλοκρηπίδα και ΑΟΖ, η διεκδίκηση αρμοδιοτήτων έρευνας και διάσωσης ανατολικά του 25ου Μεσημβρινού, οι απαιτήσεις περί αποστρατικοποίησης των νησιών, η αμφισβήτηση της ελληνικότητας κατοικημένων νησιών, νησίδων και βραχονησίδων — που άλλοτε εμφανίζονται ως 24 και άλλοτε ως 150 — καθώς και περιστατικά όπως η παρεμπόδιση από το τουρκικό Πολεμικό Ναυτικό της πόντισης καλωδίου στην περιοχή της Κάσου και το πρόσφατο συμβάν στα επτά ναυτικά μίλια ανατολικά της Αστυπάλαιας, συνθέτουν μια συνολική στρατηγική πίεσης και αμφισβήτησης.

 

Το μήνυμα που επιχειρεί να περάσει η Τουρκία προς τη διεθνή κοινότητα είναι ότι θεωρεί τον εαυτό της κυρίαρχη δύναμη στο Αιγαίο, επιδιώκοντας να επιβάλει τετελεσμένα μέσα από μια διαρκή και κλιμακούμενη αναθεωρητική πολιτική.

 

Πάντα στη ζωή των εθνών υπάρχει η κατάλληλη στιγμή και αυτή η στιγμή για την Ελλάδα, εξαιτίας και των ενεργειών της Τουρκίας, φαίνεται πως έχει έρθει τώρα. Οι ταγοί της χώρας οφείλουν να αφήσουν στην άκρη την πολιτική του κατευνασμού και το φοβικό σύνδρομο που επί χρόνια κυριαρχεί σε κρίσιμες εθνικές αποφάσεις.

 

Το προκλητικό νομοσχέδιο του ισλαμιστή Ερντογάν απαιτεί ξεκάθαρη και άμεση απάντηση: εδώ και τώρα επέκταση των ελληνικών χωρικών υδάτων στα 12 ναυτικά μίλια και ανακήρυξη ΑΟΖ με την Κύπρο. Η Ελλάδα διαθέτει το δικαίωμα αυτό βάσει του Διεθνούς Δικαίου και ιδιαίτερα του Δικαίου της Θάλασσας.

 

Άλλωστε, το παράδειγμα του αείμνηστου Τάσσου Παπαδόπουλου απέδειξε ότι όταν υπάρχει πολιτική βούληση, στρατηγική σκέψη και αξιοποίηση του Διεθνούς Δικαίου, μπορούν να ληφθούν σημαντικές εθνικές αποφάσεις χωρίς τις καταστροφικές συνέπειες που επί χρόνια προβάλλονται ως φόβητρο. Ο χειρισμός του ζητήματος της ΑΟΖ από την Κυπριακή Δημοκρατία απέδειξε ότι η αποφασιστικότητα και η νομιμότητα μπορούν να λειτουργήσουν αποτελεσματικά ακόμη και σε ένα δύσκολο γεωπολιτικό περιβάλλον.

 

Όλοι οι Έλληνες επιθυμούμε να επικρατούν ήρεμα νερά στο Αιγαίο, όμως όχι με εκπτώσεις στα εθνικά κυριαρχικά μας δικαιώματα ούτε στην άσκηση των κυριαρχικών δικαιωμάτων της χώρας. Δικαιώματα που προστατεύονται με επαγγελματισμό, αυταπάρνηση και υψηλό αίσθημα ευθύνης από τους ναύτες του Πολεμικού Ναυτικού και τους Ικάρους της Πολεμικής Αεροπορίας.

 

Στην ιστορία των εθνών υπάρχουν στιγμές που καθορίζουν το αποτύπωμα των ηγεσιών τους. Οι άνθρωποι που βρίσκονται στο τιμόνι της χώρας είτε θα γραφτούν με χρυσά γράμματα στην ιστορία για τις αποφάσεις και τη στάση τους, είτε θα περάσουν στη λήθη της μνήμης των Ελλήνων ως άβουλα και εξαρτημένα όργανα ξένων παραγόντων.

Δελτία Τύπου της ΝΙΚΗΣ για τα επικίνδυνα φοβικά σύνδρομα έναντι της Τουρκίας και την αποβίβαση λαθρομεταναστών στην Κρήτη.

Αθήνα, 28/5/2026  

 

Επικίνδυνα φοβικά σύνδρομα απέναντι στην Τουρκία 

 

Την ώρα που η ελληνική κυβέρνηση επιμένει να μιλά για «ήρεμα νερά» και για «ανοιχτούς διαύλους» με την Άγκυρα, ο Τούρκος υπουργός Άμυνας Γιασάρ Γκιουλέρ καταρρίπτει κάθε θεωρία περί αποκλιμάκωσης, επαναφέροντας με ωμές απειλές τον τουρκικό αναθεωρητισμό και την αμφισβήτηση της ελληνικής κυριαρχίας.

 

Η Τουρκία μιλάει πάλι για αποστρατιωτικοποίηση ελληνικών νησιών, για «γκρίζες ζώνες», για «δικαιώματα» στο Αιγαίο και για στρατιωτική ισχύ απέναντι στην Ελλάδα, επιχειρώντας να επιβάλει καθεστώς φόβου και τετελεσμένων.

 

Και ενώ η Άγκυρα απειλεί επίσημα δια στόματος υπουργού Άμυνας, η ελληνική κυβέρνηση επιλέγει να απαντά μέσω… «κύκλων» και διαρροών.

 

Αλήθεια, τόσος φόβος πια;

 

Όταν αμφισβητείται ευθέως η εθνική κυριαρχία, δεν απαντάς με ανώνυμες πηγές και διπλωματικές ψιθυρολογίες. Απαντάς επίσημα, καθαρά και αποφασιστικά.

 

Η πολιτική των χαμηλών τόνων, της φοβικής διαχείρισης και του κατευνασμού όχι μόνο απέτυχε, αλλά λειτουργεί ως μήνυμα αδυναμίας προς την Άγκυρα, ενθαρρύνοντας ακόμη περισσότερο την τουρκική προκλητικότητα.

 

Εν τω μεταξύ, πού είναι η Ε.Ε.; Μάλλον απασχολημένη στις «δουλίτσες» που στήνει με τον Ερντογάν.

 

Ευτυχώς, οι ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις παραμένουν πανταχού παρούσες, με υψηλό φρόνημα και επιχειρησιακή ετοιμότητα, ικανές να διαφυλάξουν την εθνική κυριαρχία και να διορθώσουν κάθε πολιτική ανικανότητα.

 

Η Πατρίδα δεν προστατεύεται με διαρροές, χαμηλούς τόνους και φοβικά σύνδρομα.

 

Προστατεύεται με πυγμή, εθνική ενότητα και αποφασιστικότητα από πλευράς πολιτικής ηγεσίας.

 

Πεδίο αποβίβασης εκατοντάδων λαθρομεταναστών Κρήτη και Γαύδος

 

Οι ολοένα και αυξανόμενες καθημερινά μεταναστευτικές ροές αποδεικνύουν με τραγικό τρόπο πως η μοναδική «βιομηχανία» που λειτουργεί με συνέπεια όλα αυτά τα χρόνια, είναι τα κυκλώματα των δουλεμπόρων.

 

Ηχηρά παραδείγματα της κυβερνητικής αδιαφορίας απέναντι στην ανεξέλεγκτη πίεση είναι η Κρήτη και η ακριτική Γαύδος: τα τελευταία 24ωρα, τα δυο νησιά μας μετατράπηκαν για ακόμα μία φορά σε πεδίο αποβίβασης εκατοντάδων λαθρομεταναστών, οι οποίοι μεταφέρθηκαν σε ήδη επιβαρυμένες δομές.

 

Η ΝΙΚΗ παρακολουθεί με αγωνία τη ζοφερή αυτή πραγματικότητα και θέτει τους παροικούντες στο Μέγαρο Μαξίμου προ των ευθυνών τους.

 

Η ΝΙΚΗ ως Κίνημα που λειτουργεί με πρώτο γνώμονα το εθνικό συμφέρον, απαιτεί:

· Στήριξη στο Λιμενικό Σώμα

· Ολοκληρωμένη θαλάσσια επιτήρηση

· Ισόβια στους λαθροδιακινητές

· Τέλος στις παράνομες νομιμοποιήσεις

· Πάταξη της αδήλωτης εργασίας

Η ελληνική οικονομία σε συμπληγάδες

Γράφει ο ΛΑΝΤΣΑΣ ΣΠΥΡΟΣ  

 

Το 2026 βρίσκει την ελληνική κοινωνία εγκλωβισμένη σε ένα ασφυκτικό κύμα ακρίβειας που δοκιμάζει τις αντοχές κάθε νοικοκυριού. Στην τρέχουσα πολιτική ρητορική, το φαινόμενο αυτό παρουσιάζεται σχεδόν μονοδιάστατα, με μια βολική τάση να αποδίδεται αποκλειστικά σε εξωγενείς παράγοντες: στη γεωπολιτική ανάφλεξη στη Μέση Ανατολή, στο πετρέλαιο Brent που σπάει το φράγμα των 90 δολαρίων το βαρέλι και στις διεθνείς πληθωριστικές πιέσεις.  

 

Αυτή η ανάγνωση, όμως, είναι επιφανειακή. Ο πόλεμος και οι διεθνείς κρίσεις δεν γεννούν την ελληνική παθογένεια· απλώς αποκαλύπτουν τη γύμνια των εγχώριων θεσμών. Πίσω από τις φουσκωμένες τιμές στα ράφια του σουπερμάρκετ και στους λογαριασμούς κρύβεται μια σειρά από βαθιές, δομικές στρεβλώσεις, θεσμικές αστοχίες και παρασιτικούς μηχανισμούς. Αυτοί οι μηχανισμοί λειτουργούν ως «κρυφοί φόροι» για τον πολίτη. Η ακρίβεια στην Ελλάδα είναι, σε τεράστιο βαθμό, προϊόν ενός εγχώριου ρυθμιστικού και επιχειρηματικού ελλείμματος που προστατεύει τις ολιγοπωλιακές δομές και επιβαρύνει τους καταναλωτές.

 

1. Το «Καθεστώς Ρυθμιστικού Χάους» έχει κόστος

 

Μια από τις λιγότερο ορατές, αλλά εξαιρετικά δαπανηρές πηγές της ακρίβειας είναι το καθεστώς ρυθμιστικού χάους που επικρατεί στην αγορά. Το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα εντοπίζεται στον τρόπο με τον οποίο εφαρμόζεται η προστασία των προσωπικών δεδομένων.

 

Η επιμονή της κυβέρνησης να διατηρεί στον εθνικό Νόμο 4624/2019 διατάξεις που έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με τον Ευρωπαϊκό Γενικό Κανονισμό Προστασίας Δεδομένων (GDPR) οδήγησε στη Γνωμοδότηση 1/2020 της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα.

 

Η Αρχή ξεγύμνωσε τον εθνικό νόμο, δηλώνοντας ότι θα εφαρμόζει τις διατάξεις του Κανονισμού και όχι τις εθνικές διατάξεις που αντίκεινται στον Κανονισμό. Αυτή η θεσμική κωφότητα υποχρεώνει τις επιχειρήσεις σε ένα δαπανηρό καθεστώς ακόμα και «διπλής συμμόρφωσης». Για τις Μικρομεσαίες Επιχειρήσεις (ΜμΕ), το αρχικό κόστος συμμόρφωσης κυμαίνεται μεταξύ €5.000 και €20.000, με το ετήσιο κόστος συντήρησης (νομικοί σύμβουλοι, Υπεύθυνοι Προστασίας Δεδομένων – DPO, συστήματα ασφαλείας) να αγγίζει τα €3.000 έως €7.000. Στις μεγάλες επιχειρήσεις, το ετήσιο αυτό κόστος ξεπερνά εύκολα το €1.000.000.

 

Το κόστος αυτό αποδεικνύεται και αναποτελεσματικό στην πράξη λόγω των διεθνών νομικών κενών σε επίπεδο κορυφής δηλ. Κομισιόν (όπως ανέδειξαν οι αποφάσεις Schrems I & II του Δικαστηρίου της ΕΕ). Επιπλέον, οι ευρωπαϊκές επιχειρήσεις επιβαρύνονται με το κόστος των εκπομπών (€50-€100 ανά τόνο) και τη γραφειοκρατία των αναφορών βιωσιμότητας (Οδηγία CSRD). Το αποτέλεσμα είναι ένα ευρωπαϊκό και κατ’ επέκταση ελληνικό προϊόν να ξεκινά από το εργοστάσιο με ένα μειονέκτημα κόστους 20% έως 40% (regulatory premium) σε σχέση με ανταγωνιστικά προϊόντα τρίτων χωρών (π.χ. Κίνας) που βασίζονται σε φθηνό άνθρακα.

 

Αυτό το αυξημένο κόστος μετακυλίεται αυτούσιο στην τελική τιμή που πληρώνει ο Έλληνας καταναλωτής. Την ίδια στιγμή, η μόλυνση εισάγεται εναερίως στην ΕΕ από την αύξηση των ρύπων στην Κίνα, την Ινδία, τις ΗΠΑ, ή και στα Σκόπια, χώρες στις οποίες οι ευρωπαϊκές εταιρείες είτε μετακόμισαν είτε έκλεισαν, λόγω του κόστους των φίλτρων και των φόρων. Πάντως, οι γραφειοκράτες των Βρυξελλών πέτυχαν στα χαρτιά τη μείωση της μόλυνσης από Co2.

 

2 Η ακρίβεια στο σουπερμάρκετ

 

Οι πολίτες αναρωτιούνται πώς είναι δυνατόν οι τιμές στα ράφια των σουπερμάρκετ να βρίσκονται στα ύψη, αλλά οι επίσημοι ισολογισμοί των εταιρειών στην Ελλάδα να εμφανίζουν αναιμικά κέρδη ή ακόμα και ζημιές. Η απάντηση βρίσκεται στη προκλητική πρακτική της τεχνητής μεταφοράς κερδών σε χώρες με εξαιρετικά χαμηλή φορολογία (όπως η Βουλγαρία με σταθερό συντελεστή 10%, η Κύπρος ή το Λουξεμβούργο). Η διαδικασία περιλαμβάνει τρία συγκεκριμένα βήματα: 

 

1. Η Ίδρυση της «Ενδιάμεσης» Εταιρείας. Ο όμιλος του σουπερμάρκετ ιδρύει μια θυγατρική εταιρεία αγορών ή logistics σε μια χώρα με χαμηλό φορολογικό συντελεστή (π.χ. στη Βουλγαρία).

 

2. Η Τεχνητή Υπερτιμολόγηση. Η ενδιάμεση εταιρεία αγοράζει μαζικά αγαθά από τους παραγωγούς σε πολύ χαμηλή τιμή (π.χ. €1,00 το κομμάτι) και τα μεταπουλά στην ελληνική της θυγατρική στην τεχνητά διογκωμένη τιμή των €2,80. Το τεράστιο κέρδος (€1,80) ενθυλακώνεται στο εξωτερικό

 

3. Το «Εξαφανισμένο» Κέρδος στην Ελλάδα. Το σουπερμάρκετ στην Ελλάδα εμφανίζει στα βιβλία του ότι αγόρασε το προϊόν €2,80 και το πούλησε €3,00. Το εμφανιζόμενο μικτό κέρδος είναι μόλις €0,20. Αν αφαιρεθούν τα λειτουργικά έξοδα (ρεύμα, μισθοί, ενοίκια), η εταιρεία εμφανίζει μηδενικά κέρδη και δεν πληρώνει σχεδόν καθόλου φόρο εισοδήματος στο ελληνικό κράτος.

 

Το ίδιο «κόλπο» εφαρμόζεται και για άυλες υπηρεσίες, όπως τα υπέρογκα δικαιώματα χρήσης σήματος (royalties) ή οι εικονικές αμοιβές για «συμβουλευτικές υπηρεσίες» προς τη μητρική. Η ΑΑΔΕ και η Ευρωπαϊκή Επιτροπή (Κομισιόν) γνωρίζουν την πρακτική και επιβάλλουν τη σύνταξη «Φακέλου Τεκμηρίωσης Ενδοομιλικών Συναλλαγών» βάσει της Αρχής των Ίσων Αποστάσεων. Ωστόσο, ο έλεγχος αποτυγχάνει στην πράξη. Μεγάλη η δυσκολία για τους ελεγκτές να αποδείξουν επιστημονικά τη «σωστή» διεθνή τιμή για χιλιάδες κωδικούς, ενώ οι πολυεθνικές θωρακίζονται νομικά από κορυφαίες παγκόσμιες ελεγκτικές εταιρείες (Big Four).

 

3. Καρτέλ σε τράπεζες και σουπερμάρκετ

 

Η ύπαρξη εναρμονισμένων πρακτικών (καρτέλ) σε κρίσιμους τομείς όπως οι συστημικές τράπεζες και τα σουπερμάρκετ είναι διάχυτη στην ελληνική αγορά. Η Γενική Διεύθυνση Ανταγωνισμού της Κομισιόν (DG COMP) «κλείνει τα μάτια» στην Ελλάδα. Ο λόγος είναι η Αρχή της Επικουρικότητας και συγκεκριμένοι πολιτικοί κανόνες:

• Το Κριτήριο του Επηρεασμού του Διακρατικού Εμπορίου. Βάσει των Άρθρων 101 και 102 της ΣΛΕΕ, η DG COMP παρεμβαίνει μόνο αν μια πρακτική επηρεάζει το εμπόριο μεταξύ των κρατών-μελών. Οι υψηλές προμήθειες των ελληνικών τραπεζών ή οι τιμές στα ελληνικά ράφια πλήττουν τον Έλληνα καταναλωτή, αλλά δεν επηρεάζουν το εμπόριο μεταξύ Γαλλίας και Γερμανίας. Έτσι, δηλώνει αναρμόδια.
• Το Ευρωπαϊκό Δίκτυο Ανταγωνισμού (ECN): Μέσω του Κανονισμού 1/2003, η ευθύνη μετακυλίεται στην εθνική αρχή (την Ελληνική Επιτροπή Ανταγωνισμού) ως την «πλέον κατάλληλη» (best placed). Όμως, η ελληνική αρχή παραμένει υποστελεχωμένη και εγκλωβισμένη σε δομικές αδυναμίες, και επιδιώκεται να παραμένει έτσι.
• Πολιτική Σκοπιμότητα. Οι ελληνικές τράπεζες διασώθηκαν με δισεκατομμύρια των Ευρωπαίων φορολογουμένων. Σήμερα, προτεραιότητα της ΕΚΤ και της Κομισιόν είναι η διασφάλιση της υψηλής κερδοφορίας και της κεφαλαιακής τους επάρκειας, ώστε να μην κινδυνεύσουν ξανά. Οι Βρυξέλλες δεν ανοίγουν μέτωπο που θα κλόνιζε το τραπεζικό σύστημα, αφήνοντας τον Έλληνα καταναλωτή απροστάτευτο ανάμεσα στην ευρωπαϊκή αποστασιοποίηση και την εγχώρια αδυναμία.

4. Η Αιμορραγία της Γεωργοκτηνοτροφίας και ο ΟΠΕΚΕΠΕ

 

Ενώ η άνοδος τιμών στα τρόφιμα καλπάζει, η εγχώρια πρωτογενής παραγωγή δέχεται ένα τελειωτικό χτύπημα που δεν σχετίζεται με τον πόλεμο, αλλά με το διαχρονικό διαχειριστικό μπάχαλο και το σκάνδαλο με τις κλοπές των επιδοτήσεων της Κοινής Αγροτικής Πολιτικής (ΚΑΠ) μέσω του ΟΠΕΚΕΠΕ.

 

Νόμιμοι παραγωγοί, πραγματικοί αγρότες και κτηνοτρόφοι, βλέπουν τα κονδύλια που δικαιούνται να κάνουν «φτερά» προς όφελος επιτήδιων, μέσα από κυκλώματα εικονικών δηλώσεων και ανύπαρκτων εκτάσεων. Η απώλεια αυτών των πόρων στερεί από τους παραγωγούς τη δυνατότητα να απορροφήσουν το αυξημένο κόστος των λιπασμάτων (που επιτείνεται από το κλείσιμο των ροών στο Στενό του Ορμούζ). Έτσι ο Έλληνας παραγωγός αναγκάζεται είτε να εγκαταλείψει την παραγωγή είτε να μετακυλίσει το κόστος, οδηγώντας σε αστρονομικές τιμές στα βασικά οπωροκηπευτικά και στα γαλακτοκομικά προϊόντα.

 

5. Το Συνταγματικό Σκάνδαλο των Ευρωπαϊκών Προστίμων

 

Η κλοπή των κοινοτικών κονδυλίων και η συστηματική παραβίαση του ενωσιακού δικαίου επιφέρουν βαριά πρόστιμα από την ΕΕ Αναδεικνύεται έτσι μια βαθιά θεσμική εκτροπή. Πρόκειται για την πάγια τακτική του κράτους να ενσωματώνει αυτά τα πρόστιμα «στα βουβά» στον γενικό προϋπολογισμό, φορτώνοντάς τα στις πλάτες των φορολογουμένων.

 

Αυτή η πρακτική είναι κατάφωρα αντισυνταγματική. Σύμφωνα με το Σύνταγμα (Άρθρο 4 παρ. 5), οι πολίτες συνεισφέρουν αναλογικά στα δημόσια βάρη (υγεία, παιδεία, άμυνα). Το πρόστιμο της ΕΕ, όμως, δεν είναι δημόσιο βάρος. Είναι χρηματική ποινή που επιβάλλεται επειδή τα κρατικά όργανα παραβίασαν τον νόμο.

 

Η ενσωμάτωση των προστίμων στη γενική φορολογία επιτρέπει στο κράτος να παρανομεί και να στέλνει τον λογαριασμό στους πολίτες, απαλλάσσοντας τους πραγματικούς υπαίτιους (υπηρεσιακούς και πολιτικούς παράγοντες) από τις ευθύνες τους. Έτσι, ο πολίτης πληρώνει το μάρμαρο εις διπλούν. Οι φόροι κλείνουν τις τρύπες της διοικητικής ανικανότητας αντί να επιστρέφουν στην κοινωνία, και τα εκατομμύρια των προστίμων διογκώνουν τεχνητά το λειτουργικό κόστος του κράτους, συντηρώντας έναν μόνιμο πληθωριστικό μηχανισμό.

 

6. Η Ακτινογραφία των «Κρυφών Φόρων»

 

Επιπλέον, η ελληνική αγορά λειτουργεί με ένα μόνιμο, δομικό «καπέλο» ακρίβειας που παράγεται από τη δυσλειτουργία του ίδιου του συστήματος: 

• Το Παράδοξο του Τραπεζικού Συστήματος. Οι συστημικές τράπεζες καταγράφουν κέρδη-ρεκόρ, ενώ η ψαλίδα μεταξύ επιτοκίων καταθέσεων και χορηγήσεων παραμένει από τις υψηλότερες στην Ευρωζώνη, στραγγαλίζοντας τη ρευστότητα των ΜμΕ. Παράλληλα, τα κεφάλαιά τους στηρίζονται στον Αναβαλλόμενο Φόρο, η κοινωνία εγγυάται τα δάνειά τους μέσω του προγράμματος «Ηρακλής», αλλά τα διοικητικά συμβούλια εγκρίνουν προκλητικά μπόνους εκατομμυρίων για τα στελέχη τους, την ώρα που οι μισθοί και οι συντάξεις παραμένουν καθηλωμένοι.
• Ψηφιοποίηση της Γραφειοκρατίας. Το κράτος ψηφιοποιεί τις δομές του χωρίς να καταργεί τις περιττές διαδικασίες. Η πραγματική παραγωγικότητα της εργασίας παραμένει χαμηλή (κοντά στο 60% του ευρωπαϊκού μέσου όρου). Το κράτος μας κοστίζει ακριβά σε σχέση με τον πλούτο που επιστρέφει.
• Καύσιμα και Νοθεία. Το λαθρεμπόριο και η νοθεία με βιομηχανικούς διαλύτες (όπως η τολουόλη) στερούν εκατοντάδες εκατομμύρια από τα δημόσια έσοδα. Για να καλύψει τη χασούρα, το κράτος διατηρεί τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης (ΕΦΚ) στα ύψη. Ο πολίτης πληρώνει τριπλά: βαρύ φόρο, νοθευμένο καύσιμο και ζημιές στο συνεργείο, ενώ λόγω νησιωτικότητας, κάθε αύξηση στα καύσιμα μεταφράζεται σε άμεσο ανατιμητικό σοκ.
• Στρεβλώσεις στην Αγορά. Η χαοτική απόσταση «από το χωράφι στο ράφι» λόγω ανεξέλεγκτων μεσαζόντων, η διατήρηση υψηλού ΦΠΑ σε βασικά αγαθά και ένα ενεργειακό μοντέλο που συνδέει άκριτα την τιμή του ρεύματος με το πανάκριβο φυσικό αέριο, συνθέτουν το σκηνικό της ακρίβειας. Ακόμα και οι καθυστερήσεις στην απονομή Δικαιοσύνης λειτουργούν ως επιχειρηματικό ρίσκο που αυξάνει τις τελικές τιμές.
• Η Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία (ΚΑΛΟ). Απέναντι σε αυτό το ολιγοπωλιακό μοντέλο, η Κοινωνική και Αλληλέγγυα Οικονομία (ΚΑΛΟ) θα μπορούσε να αποτελέσει ανάσα, προσφέροντας εναλλακτικά δίκτυα παραγωγής και διανομής χωρίς μεσάζοντες. Όμως, παρά το Ευρωπαϊκό Σχέδιο Δράσης (2021), η ΚΑΛΟ στην Ελλάδα προσκρούει σε δομικά εμπόδια και δεν αποδίδει τα αναμενόμενα, αντίθετα με την επιτυχία που σημειώνει στην Ιταλία.

7. Το Συνταγματικό και Ηθικό Χρέος για τη Στέγαση

 

Η προστασία της ιδιωτικής κατοικίας αποτελεί ρητή συνταγματική επιταγή (Άρθρο 21). Όταν όμως το κράτος επιτρέπει στα ιδιωτικά Funds να λειτουργούν ως στυγνές εισπρακτικές μηχανές χωρίς κοινωνικό φίλτρο, παραβιάζει την αρχή της αναλογικότητας. Για την πλειονότητα των πολιτών, η αδυναμία πληρωμής των δανείων δεν ήταν αποτέλεσμα δόλου, αλλά μιας βίαιης συστημικής κατάρρευσης (συρρίκνωση του ΑΕΠ κατά 25%, εκτίναξη ανεργίας) λόγω της χρεοκοπίας της χώρας και της συνακόλουθης φτωχοποίησης του πολίτη, κάτι που νομικά συνιστά «απρόοπτη μεταβολή των συνθηκών».

 

Είναι ηθικά και νομικά προκλητικό να διατηρείται στο ακέραιο η ονομαστική αξία του χρέους για τον πολίτη, την ίδια ώρα που το Fund εξαγοράζει το δάνειό του στο 10% ή 15% της αξίας του. Ο πολίτης μάτωσε για να ανακεφαλαιοποιηθούν οι τράπεζες και δεν του επιτρέπουν πρόσβαση στην απομείωση του χρέους του. Η θεσμοθέτηση του «Δικαιώματος Πρώτης Προσφοράς» —να μπορεί δηλαδή ο δανειολήπτης να εξαγοράσει το δάνειό του στην τιμή που το παίρνει το Fund— αποτελεί ελάχιστη πράξη δικαιοσύνης και όχι χάρισμα.

 

Συμπέρασμα: Ο Έλληνας φορολογούμενος έχει προπληρώσει πολύ ακριβά τη σταθερότητα αυτού του τόπου. Σήμερα, δικαιούται τη θεσμική αποδόμηση των παρασιτικών μηχανισμών, τη λογοδοσία και την επιστροφή αυτής της επένδυσης μέσα από ένα δίκαιο και αξιοπρεπές κόστος ζωής.

Σοβαρή δημογραφική κρίση στην Τουρκία – Ο δείκτης γονιμότητας έπεσε στο 1,42 παιδί ανά γυναίκα

Σοβαρή δημογραφική κρίση αντιμετωπίζει πλέον η Τουρκία, σύμφωνα με το δημοσίευμα του Λεβέντ Κενέζ στο Nordic Monitor, το οποίο βασίζεται σε νέα επίσημα στοιχεία της Τουρκικής Στατιστικής Υπηρεσίας. Ο δείκτης γονιμότητας στη χώρα έπεσε στο 1,42 παιδί ανά γυναίκα, από 1,48 το προηγούμενο έτος, απομακρύνοντας ακόμη περισσότερο την Τουρκία από το όριο αναπλήρωσης του πληθυσμού, που βρίσκεται στο 2,1. 

 

Η εξέλιξη αυτή αποκτά βαρύνουσα σημασία, καθώς η Τουρκία για δεκαετίες παρουσίαζε τον νεανικό και αυξανόμενο πληθυσμό της ως στρατηγικό πλεονέκτημα. Σήμερα, όμως, η χώρα των άνω των 85 εκατομμυρίων κατοίκων βρίσκεται αντιμέτωπη με τάσεις που θυμίζουν γηράσκουσες ευρωπαϊκές και ασιατικές οικονομίες. 

 

Σύμφωνα με το Nordic Monitor, η πτώση των γεννήσεων συνδέεται άμεσα με την παρατεταμένη οικονομική πίεση που βιώνει η τουρκική κοινωνία. Το αυξημένο κόστος στέγασης, ο επίμονος πληθωρισμός, τα ακριβά έξοδα ανατροφής παιδιών και η οικονομική ανασφάλεια των νεότερων γενεών οδηγούν σε καθυστερημένους γάμους και μικρότερες οικογένειες.

 

Τα νέα στοιχεία δείχνουν ότι οι γεννήσεις μειώνονται σε μεγάλο μέρος της χώρας, ενώ η μέση ηλικία των μητέρων αυξάνεται. Οι νεότερες γενιές παντρεύονται αργότερα σε σχέση με την προηγούμενη δεκαετία, ενώ πολλά ζευγάρια επιλέγουν να κάνουν μόνο ένα παιδί ή να αναβάλουν πλήρως τη γονεϊκότητα.

 

Στις μεγάλες πόλεις, όπως η Κωνσταντινούπολη, η Άγκυρα και η Σμύρνη, το πρόβλημα εμφανίζεται ακόμη πιο έντονο. Τα υψηλά ενοίκια, τα μικρότερα διαμερίσματα και η μειωμένη αγοραστική δύναμη αλλάζουν τις αποφάσεις των νοικοκυριών για την οικογένεια. Το κόστος ζωής λειτουργεί πλέον ως βασικός παράγοντας δημογραφικής συρρίκνωσης.

 

Η εικόνα αυτή σηματοδοτεί μεγάλη αλλαγή για την Τουρκία. Στις αρχές του αιώνα, οι Τουρκάλες αποκτούσαν κατά μέσο όρο πάνω από δύο παιδιά και η χώρα διατηρούσε ρυθμούς πληθυσμιακής αύξησης υψηλότερους από πολλές ευρωπαϊκές χώρες. Πλέον, η Τουρκία πλησιάζει επίπεδα γονιμότητας που καταγράφονται σε ορισμένες από τις ταχύτερα γηράσκουσες κοινωνίες του κόσμου.

Ο Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν παρουσιάζει εδώ και χρόνια τη δημογραφική επιβράδυνση ως εθνική απειλή. Ο Τούρκος πρόεδρος καλεί επανειλημμένα τις οικογένειες να αποκτούν τουλάχιστον τρία παιδιά, ενώ η κυβέρνησή του προειδοποιεί ότι η πτώση των γεννήσεων μπορεί να πλήξει μακροπρόθεσμα την οικονομία, το ασφαλιστικό σύστημα και ακόμη και τη στρατιωτική επάρκεια της χώρας.

 

Η τουρκική κυβέρνηση προωθεί ένα μακροπρόθεσμο σχέδιο που ονομάζει «Όραμα Οικογένειας και Πληθυσμού», με μέτρα στήριξης για γάμους, τεκνοποίηση, παιδική φροντίδα και στέγαση νέων ζευγαριών. Παράλληλα, θρησκευτικοί θεσμοί και φιλοκυβερνητικές οργανώσεις εντείνουν τις καμπάνιες υπέρ των μεγαλύτερων οικογενειών και των γάμων σε νεαρότερη ηλικία.

 

Ωστόσο, τα στοιχεία δείχνουν ότι οι κυβερνητικές εκκλήσεις δεν ανατρέπουν τις βαθύτερες οικονομικές και κοινωνικές τάσεις. Η Τουρκία βιώνει χρόνια υψηλού πληθωρισμού, με τις τιμές στα τρόφιμα, τα ενοίκια και την εκπαίδευση να αυξάνονται απότομα. Πολλοί νέοι εργαζόμενοι αντιμετωπίζουν επισφαλή απασχόληση και χαμηλότερους πραγματικούς μισθούς.

 

Η δημογραφική κάμψη παρουσιάζει και έντονες περιφερειακές διαφορές. Οι νοτιοανατολικές επαρχίες διατηρούν ακόμη υψηλότερα επίπεδα γονιμότητας σε σχέση με τα δυτικά αστικά κέντρα, αλλά ακόμη και εκεί οι γεννήσεις μειώνονται σταθερά τα τελευταία χρόνια.

 

Την ίδια ώρα, η πληθυσμιακή δομή της Τουρκίας αλλάζει γρήγορα. Οι προβολές της TurkStat δείχνουν ότι η μέση ηλικία θα συνεχίσει να αυξάνεται τις επόμενες δεκαετίες, ενώ το ποσοστό των ηλικιωμένων πολιτών θα μεγαλώνει. Ο πληθυσμός εργάσιμης ηλικίας αναμένεται να κορυφωθεί και στη συνέχεια να αρχίσει να μειώνεται, δημιουργώντας νέες πιέσεις στο σύστημα υγείας, στην κοινωνική ασφάλιση και στην αγορά εργασίας.

 

Η συρρίκνωση των νεότερων ηλικιών μπορεί να προκαλέσει προβλήματα και σε βασικούς τομείς της τουρκικής οικονομίας, όπως η μεταποίηση και οι κατασκευές, που στηρίζονται σε μεγάλο εργατικό δυναμικό. Παράλληλα, αρκετές αγροτικές περιοχές βλέπουν τον πληθυσμό τους να μειώνεται, καθώς οι νέοι μετακινούνται προς τις μεγάλες πόλεις για εργασία και εκπαίδευση.

 

Το Nordic Monitor σημειώνει ότι η Τουρκία ακολουθεί πλέον δημογραφικά μοτίβα που έχουν εμφανιστεί σε πολλές ανεπτυγμένες και αναπτυσσόμενες οικονομίες. Η διαφορά είναι ότι η Τουρκία μπήκε αργότερα σε αυτή τη διαδικασία, αλλά η πτώση εξελίσσεται με μεγάλη ταχύτητα.

 

Για την κυβέρνηση Ερντογάν, το θέμα δεν είναι μόνο κοινωνικό ή οικονομικό. Έχει και πολιτική, στρατηγική και γεωπολιτική διάσταση. Η Άγκυρα συνδέει την πληθυσμιακή αύξηση με την εθνική ισχύ, την οικονομική ανθεκτικότητα και τη στρατιωτική δυνατότητα. Γι’ αυτό και η νέα πτώση του δείκτη γονιμότητας ανοίγει συζήτηση για το αν η Τουρκία μπορεί πραγματικά να αναστρέψει την πορεία όσο οι νέες γενιές πιέζονται από την ακρίβεια, την ανεργία και την ανασφάλεια.

 

Η αντιπολίτευση, σύμφωνα με το δημοσίευμα, δείχνει ως βασικές αιτίες της δημογραφικής κάμψης την επιδείνωση των συνθηκών διαβίωσης και τη μείωση της αγοραστικής δύναμης. Τα ακριβά σπίτια, το υψηλό κόστος γάμου και η οικονομική αβεβαιότητα οδηγούν όλο και περισσότερα ζευγάρια στην αναβολή ή στον περιορισμό της τεκνοποίησης.

 

Η Τουρκία βρίσκεται, επομένως, μπροστά σε μια εξέλιξη που μπορεί να επηρεάσει το μέλλον της πιο βαθιά από όσο δείχνουν οι αριθμοί. Η δημογραφία δεν αλλάζει με συνθήματα. Θέλει σταθερή οικονομία, εμπιστοσύνη, στέγη, εισόδημα και προοπτική. Και σήμερα, η Τουρκία του Ερντογάν φαίνεται να χάνει ακριβώς εκείνο που για χρόνια πρόβαλλε ως μεγάλο της πλεονέκτημα: τον νεανικό πληθυσμό της.

 

πηγή 

Πόλεμος στο Ιράν – Ο βασικός επιταχυντής για τη Μεγάλη Επανεκκίνηση και την επίτευξη των στόχων της Ατζέντας 2030

«Δεν θα έχεις τίποτα στην κατοχή σου και θα είσαι ευτυχισμένος. Ό,τι θέλεις θα το νοικιάσεις – Θα τρώτε πολύ λιγότερο κρέας. Μια περιστασιακή λιχουδιά, όχι ένα βασικό τρόφιμο. Για το καλό του περιβάλλοντος και της υγείας μας – Ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι θα εκτοπιστούν λόγω της κλιματικής αλλαγής. Θα πρέπει να κάνουμε καλύτερη δουλειά στην υποδοχή και την ενσωμάτωση των προσφύγων – Οι ρυπαίνοντες θα πρέπει να πληρώνουν για να εκπέμπουν διοξείδιο του άνθρακα»…

 

Πηγή: josephsansone.com 

Απόδοση & Σχολιασμός: Ελλήνων Αφύπνιση

 

Γίνεται ολοένα και πιο δύσκολο να μην θεωρήσουμε τον πόλεμο κατά του Ιράν ως μια σκόπιμη προσπάθεια αποσταθεροποίησης της παγκόσμιας οικονομίας, συμπεριλαμβανομένων των παγκόσμιων προμηθειών τροφίμων και ενέργειας και, ως εκ τούτου, περαιτέρω προώθησης της Μεγάλης Επαναφοράς.

 

Άλλωστε έχουμε ήδη αναρωτηθεί πολλάκις στο ιστολόγιο Ελλήνων Αφύπνιση μήπως όλοι οι γεωπολιτικοί παίκτες, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, βοηθούν στην εγκαθίδρυση ενός νέου κόσμου και στην ευόδωση των στόχων της περιβόητης Ατζέντας 2030, που στην πραγματικότητα ως στόχο έχει τον παγκόσμιο έλεγχο της ελίτ επί των ανθρώπων μέσω ψηφιακών αλυσίδων. Και όταν λέμε όλοι…εννοούμε όλοι. Και η Ρωσία του Πούτιν με τον πόλεμο στην Ουκρανία…και οι ΗΠΑ του Τράμπ και φυσικά η Κίνα και η Ευρωπαϊκή Ένωση που προωθεί ως πρωτοπόρος την ψηφιοποίηση των πάντων, με την Ελλάδα μας φυσικά να είναι για άλλη μια φορά ένα χρήσιμο πειραματόζωο.

 

Άλλωστε πρόσφατα είχαμε δημοσιεύσει ένα εξαιρετικά διαφωτιστικό άρθρο για τη σχεδιαζόμενη παγκόσμια «βαθιά ύφεση» που πρόκειται να έρθει τους επόμενους μήνες, η οποία θα χρησιμοποιηθεί για να οδηγήσει στην ανάπτυξη του Ψηφιακού Νομίσματος Κεντρικής Τράπεζας (CBDC), με σκοπό τον απόλυτο έλεγχο των χρηματοοικονομικών συναλλαγών (Δείτε εδώ). Και φυσικά, σωστά πήγε το μυαλό σας στα πολεμικά μέτωπα που βρίσκονται αυτή τη στιγμή ανοιχτά και ανεβάζουν τις τιμές ενέργειας παγκοσμίως, προκαλώντας οικονομική ασφυξία.

 

Το Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ (WEF) έχει μιλήσει αρκετά ανοιχτά σχετικά με τους στόχους του για την κατάργηση της ιδιωτικής περιουσίας και την επιβολή δελτίων σε τρόφιμα και ενέργεια. Θυμάστε το βίντεο που έγινε viral με τη δήλωση: «Δεν θα έχετε τίποτα και θα είστε ευτυχισμένοι»;

Ε, τουλάχιστον θα είσαι ευτυχισμένος…

 

Η επίσημη δικαιολογία για την αποτροπή της απόκτησης πυρηνικών όπλων από το Ιράν είναι τόσο παράλογη που δεν φαίνεται να αξίζει να σπαταληθεί ενέργεια σε αυτήν. Η προσπάθεια επίτευξης αλλαγής καθεστώτος αποκλειστικά μέσω μαζικών βομβαρδισμών φαίνεται επίσης ύποπτη.

 

Λοιπόν, ποιοι ήταν οι δηλωμένοι στόχοι, εννοώ οι προβλέψεις, σε εκείνο το διαβόητο βίντεο του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ;

 

1 – Δεν θα έχεις τίποτα στην κατοχή σου και θα είσαι ευτυχισμένος. Ό,τι θέλεις θα το νοικιάσεις και θα σου το παραδώσουν με drone.

2 – Οι ΗΠΑ δεν θα είναι η κορυφαία υπερδύναμη στον κόσμο. Μια χούφτα χώρες θα κυριαρχήσουν.

3 – Δεν θα πεθάνετε περιμένοντας έναν δότη οργάνων. Δεν θα μεταμοσχεύσουμε όργανα. Αντίθετα, θα τα εκτυπώσουμε.

4 – Θα τρώτε πολύ λιγότερο κρέας. Μια περιστασιακή λιχουδιά, όχι ένα βασικό τρόφιμο. Για το καλό του περιβάλλοντος και της υγείας μας.

5 – Ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι θα εκτοπιστούν λόγω της κλιματικής αλλαγής. Θα πρέπει να κάνουμε καλύτερη δουλειά στην υποδοχή και την ενσωμάτωση των προσφύγων.

6 – Οι ρυπαίνοντες θα πρέπει να πληρώνουν για να εκπέμπουν διοξείδιο του άνθρακα. Θα υπάρχει μια παγκόσμια τιμή για τον άνθρακα. Αυτό θα βοηθήσει να γίνουν τα ορυκτά καύσιμα παρελθόν.

7 – Μπορεί να ετοιμάζεστε να πάτε στον Άρη. Οι επιστήμονες θα έχουν βρει πώς να σας διατηρήσουν υγιείς στο διάστημα. Η αρχή ενός ταξιδιού για την εύρεση εξωγήινης ζωής.

8 – Οι δυτικές αξίες θα έχουν δοκιμαστεί σε σημείο θραύσης. Δεν πρέπει να ξεχνάμε τους ελέγχους και τις ισορροπίες που στηρίζουν τις δημοκρατίες μας.

 

Το αρχικό άρθρο με τίτλο «Καλώς ήρθατε στο 2030: Δεν έχω τίποτα, δεν έχω ιδιωτικότητα και η ζωή δεν ήταν ποτέ καλύτερη» της Δανής βουλευτή Ida Auken δημοσιεύτηκε στον ιστότοπο του Παγκόσμιου Οικονομικού Φόρουμ και στο Forbes. Όπως ήταν αναμενόμενο, και τα δύο αυτά άρθρα έχουν αφαιρεθεί, ωστόσο η ανάρτηση X παραμένει.

 

Ακόμα και μια επιφανειακή κατανόηση αυτών των στόχων/προβλέψεων αποκαλύπτει ένα ύπουλο σχέδιο για την υποδούλωση του ανθρώπινου πληθυσμού.

 

Ας αξιολογήσουμε τον πόλεμο του Ιράν στο πλαίσιο αυτών των λεγόμενων προβλέψεων του 2030…

 

Ιράν, Κατάρ, Σαουδική Αραβία, Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα (ΗΑΕ) και Μπαχρέιν, συνολικά αντιπροσωπεύουν το 34% του παγκόσμιου εμπορίου λιπασμάτων. Επειδή αυτά τα έθνη βασίζονται σχεδόν αποκλειστικά στο Στενό του Ορμούζ για τις θαλάσσιες εξαγωγές, το κλείσιμό του έχει καθυστερήσει περίπου το ένα τρίτο του συνόλου του παγκόσμιου εμπορίου λιπασμάτων, αφήνοντας 3 έως 4 εκατομμύρια τόνους μηνιαίως ανίκανα να φτάσουν στις διεθνείς αγορές.

 

Ο Περσικός Κόλπος είναι ο πιο κρίσιμος κόμβος στον κόσμο για τα αζωτούχα λιπάσματα, που τροφοδοτείται από τα τεράστια αποθέματα φυσικού αερίου του. Το Κατάρ (χωρητικότητα 5,8 εκατομμυρίων τόνων/έτος) και το Ιράν είναι οι μεγαλύτεροι περιφερειακοί εξαγωγείς, ακολουθούμενοι από τη Σαουδική Αραβία. Σχεδόν το 50% των παγκόσμιων εξαγωγών ουρίας συνήθως διέρχονται από αυτήν την πλωτή οδό .

 

Η Σαουδική Αραβία είναι ένας από τους τέσσερις κορυφαίους παγκόσμιους εξαγωγείς αμμωνιωμένων φωσφορικών αλάτων (DAP/MAP), προμηθεύοντας περίπου το 18% του παγκόσμιου εμπορίου. Με τους περιορισμούς των κινεζικών εξαγωγών, ο κόσμος εξαρτάται ολοένα και περισσότερο από τις σαουδαραβικές προμήθειες, οι οποίες πλέον έχουν παγιδευτεί. Σχεδόν το 50% των παγκόσμιων εξαγωγών θείου, ένα κρίσιμο υποπροϊόν του πετρελαίου και του φυσικού αερίου που χρησιμοποιείται για την παραγωγή φωσφορικών λιπασμάτων, πρέπει να διέρχεται από το Στενό.

 

Επιπλέον, το 20% του παγκόσμιου Υγροποιημένου Φυσικού Αερίου (LNG), της κύριας πρώτης ύλης για την παραγωγή αζώτου, είναι επίσης μπλοκαρισμένο.

 

Ο πλήρης αντίκτυπος στην παγκόσμια γεωργία μένει να φανεί, αλλά είναι βέβαιο ότι θα υπάρξουν ελλείψεις έως το 2027 και αυξημένες τιμές. Ορισμένες περιοχές του κόσμου, η Ασία και μέρη της υποσαχάριας Αφρικής αναμένεται να βιώσουν πιο έντονη έλλειψη τροφίμων. Η έλλειψη τροφίμων σε ορισμένες περιοχές του κόσμου θα μπορούσε να τροφοδοτήσει αυξημένη προσφυγιά και μετανάστευση από αυτές τις περιοχές του κόσμου προς τις δυτικές χώρες.

 

Η παραγωγή κρέατος ενδέχεται να επηρεαστεί καθώς οι αγρότες στρέφονται στην παραγωγή προϊόντων που δεν εξαρτώνται από αυτά τα λιπάσματα, με αποτέλεσμα τη μείωση των ζωοτροφών.

 

Η αύξηση του κόστους ενέργειας θα ενισχύσει τα προγράμματα για τη στροφή από το πετρέλαιο σε μη αποδοτικές, τις λεγόμενες πράσινες πηγές ενέργειας. Τα υποπροϊόντα πετρελαίου, όπως τα πλαστικά, ενδέχεται να επηρεαστούν. Αξίζει να σημειωθεί ότι η πρωτοβουλία C40 απαιτεί την κατάργηση των αυτοκινήτων και τον περιορισμό των ανθρώπων σε τρία ρούχα ετησίως.

 

Εάν η διαταραχή της ενεργειακής και διατροφικής αγοράς προκαλέσει αρκετό σοκ στο σύστημα ώστε να προκαλέσει μια παγκόσμια οικονομική κατάρρευση, τότε θα προωθηθούν κάθε είδους παράλογες ιδέες για την επίλυση του προβλήματος που δημιούργησε η κυβέρνηση των ΗΠΑ.

 

Πιθανότατα θα προωθηθούν σταθεροί μισθοί και τιμές, καθώς και δελτίο. Η ψηφιακή ταυτότητα και το προγραμματιζόμενο χρήμα μπορούν να προσφερθούν ως μια αποτελεσματική μέθοδος δελτίου πόρων. Οι επιδοτήσεις μπορούν να παρακολουθούνται και να παρακολουθούνται, και η κοινωνική πίστωση θα μπορούσε να επιβληθεί περιορίζοντας τα ταξίδια και τις μεταφορές αγαθών.

 

Οι λύσεις πιθανότατα θα είναι χειρότερες από το πρόβλημα που δημιουργήθηκε. Οι λύσεις σχεδόν σίγουρα θα συνεπάγονται λιγότερη ελευθερία. Είναι σημαντικό να εξεταστούν λεπτομερώς οι λεγόμενες λύσεις σε αυτό το ανθρωπογενές πρόβλημα.

 

Η πραγματικότητα είναι ότι η σπανιότητα δημιουργεί περισσότερο κυβερνητικό έλεγχο και καταπίεση. Οι πολίτες που έχουν ανάγκη από είδη πρώτης ανάγκης θα χειραγωγούνται εύκολα για βασικές ανάγκες επιβίωσης. Πρέπει να υπάρξει σοβαρή συζήτηση για αυτόν τον πόλεμο στο πλαίσιο της Μεγάλης Επανεκκίνησης. Αν λάβουμε υπόψη την πιθανότητα ότι αυτός ο πόλεμος ξεκίνησε για να διευκολύνει τη δημιουργία παγκόσμιας έλλειψης ενέργειας και τροφίμων και να δημιουργήσει παγκόσμιο χάος για να εξυπηρετήσει τους σκοπούς της Μεγάλης Επανεκκίνησης, τότε η φαινομενική ανοησία της έναρξης του πολέμου εξηγείται πολύ πιο εύκολα. Η συνεχιζόμενη ελεγχόμενη κατεδάφιση της κοινωνίας και η επιτάχυνση του δικτύου ελέγχου γίνονται πολύ πιο βιώσιμες με την οικονομική κατάρρευση και τις γενικές ελλείψεις ενέργειας και τροφίμων.

 

Ο χρόνος θα δείξει πόσο επιδεινώνεται αυτή η έλλειψη ενέργειας και τροφίμων. Η οικονομία είναι συχνά πολύ πιο ανθεκτική από ό,τι θεωρούμε, ειδικά όταν οι παγκοσμιοποιητές κάνουν ό,τι περνά από το χέρι τους.

 

Όταν κοιτάτε την παραπάνω λίστα με τις οκτώ προβλέψεις/στόχους για το 2030, μήπως οι ελλείψεις τροφίμων και ενέργειας που δημιουργήθηκαν από αυτόν τον πόλεμο μας φέρνουν πιο κοντά σε αυτούς τους στόχους;

 

πηγή

Οι παράλογες απαιτήσεις της Δύσης στο Ιράν οδηγούν σε παγκόσμια καταστροφή – Το Ιράν δεν θα παραδώσει τα Στενά

Ο Μάικ Άνταμς (25 Μαΐου 2026) κάνει μια ψύχραιμη, τεκμηριωμένη και καταστροφική ανάλυση του γιατί οι «παράλογες απαιτήσεις της Δύσης» οδηγούν σε παγκόσμια καταστροφή. Αποδομεί την ψευδαίσθηση της «επικείμενης συμφωνίας», δείχνει γιατί τα αιτήματα των ΗΠΑ είναι συνθηκολόγηση (απαγόρευση εμπλουτισμού, τέλος του πυραυλικού προγράμματος, διάλυση των πληρεξουσίων), και ξεσκεπάζει την υποκρισία: το Ιράν έχει νόμιμο δικαίωμα στον εμπλουτισμό (άρθρο IV της Συνθήκης Μη Διάδοσης), ενώ το Ισραήλ έχει 90 πυρηνικές κεφαλές χωρίς καμία απαίτηση αφοπλισμού. 

 

Η ουσία: το Ιράν δεν πρόκειται να παραδώσει τον έλεγχο των χωρικών του υδάτων (τα Στενά είναι εντός της ζώνης των 12 μιλίων), οι ΗΠΑ βομβάρδισαν το 90% της αμυντικής βιομηχανίας του Ιράν, αλλά περιμένουν να ανοίξει τα Στενά με τους όρους τους. Το αποτέλεσμα θα είναι παρατεταμένο κλείσιμο, περιοδικές εχθροπραξίες, οικονομικός πόλεμος, λιμός, και η κατάρρευση του παγκόσμιου εφοδιασμού σε ντίζελ. Η μόνη λύση: αυτάρκεια. 

 

Το θέατρο της ψευδούς ειρήνης

 

Κάθε λίγες εβδομάδες, ο Ντόναλντ Τραμπ αναρτά στο Truth Social ότι μια συμφωνία με το Ιράν είναι «σε μεγάλο βαθμό διαπραγματευμένη» και ότι τα Στενά του Ορμούζ θα ανοίξουν σύντομα. Και κάθε φορά, το ιρανικό πρακτορείο Fars απαντά ότι οι δηλώσεις του είναι «ελλιπείς και ασύμβατες με την πραγματικότητα». Ο Μάικ Άνταμς περιγράφει αυτό το μοτίβο όχι ως διπλωματία, αλλά ως ένα θεατρικό κύκλο ψευδούς ελπίδας, σχεδιασμένο να καθησυχάζει τις αγορές πετρελαίου, ενώ η Ουάσιγκτον συνεχίζει τις απόλυτες απαιτήσεις της.

 

Η αλήθεια είναι ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες μετέφεραν στο Ιράν μια πρόταση 15 σημείων που διαβάζεται λιγότερο ως προσφορά ειρήνης και περισσότερο ως απαίτηση παράδοσης. Απαγορεύει τον εμπλουτισμό ουρανίου, το πυραυλικό πρόγραμμα, και τη διάλυση των πληρεξούσιων δικτύων. Αυτές είναι αδύνατες συνθήκες για οποιοδήποτε κυρίαρχο έθνος που εκτιμά τη στρατηγική του αυτονομία.

 

Τα Στενά – Χωρικά ύδατα, όχι διεθνής δίοδος

 

Ο υπουργός Εξωτερικών Μάρκο Ρούμπιο ισχυρίζεται επανειλημμένα ότι τα Στενά του Ορμούζ είναι διεθνής δίοδος, υπονοώντας ότι το Ιράν δεν έχει δικαίωμα να περιορίζει τη διέλευση. Ο Άνταμς αποκαλεί αυτόν τον ισχυρισμό «εσκεμμένη παραποίηση του διεθνούς δικαίου». Το στενό έχει πλάτος μόλις 21 μίλια στο στενότερο σημείο του – πολύ εντός του ορίου των 12 μιλίων που το Ιράν και το Ομάν δικαιούνται βάσει της Σύμβασης των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας.

 

Το Ιράν επιδιώκει τώρα να εδραιώσει τον μακροπρόθεσμο έλεγχο, δημιουργώντας την «Αρχή του Περσικού Κόλπου», απαιτώντας τέλη από τα πλοία και καθιερώνοντας μια ζώνη εποπτείας 22.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων. Η ειρωνεία είναι συντριπτική: οι ΗΠΑ επέβαλαν ναυτικό αποκλεισμό σε ιρανικά λιμάνια και βομβάρδισαν το 90% της αμυντικής βιομηχανίας του Ιράν, αλλά περιμένουν η Τεχεράνη να ανοίξει τον δρόμο με αμερικανικούς όρους.

 

Η πυρηνική υποκρισία – Το Ιράν έχει δικαίωμα, το Ισραήλ έχει 90 βόμβες

 

Οι ΗΠΑ απαιτούν το Ιράν να εγκαταλείψει εντελώς τον εμπλουτισμό ουρανίου, παρόλο που το Ιράν υπέγραψε τη Συνθήκη Μη Διάδοσης (NPT) και έχει νόμιμο δικαίωμα (βάσει του άρθρου IV) να εμπλουτίζει για ειρηνική πυρηνική ενέργεια. Εν τω μεταξύ, το Ισραήλ διαθέτει περίπου 90 πυρηνικές κεφαλές, δεν έχει υπογράψει ποτέ τη Συνθήκη Μη Διάδοσης και λαμβάνει δισεκατομμύρια σε αμερικανική στρατιωτική βοήθεια χωρίς καμία απαίτηση αφοπλισμού. Αυτό το διπλό μέτρο δεν περνά απαρατήρητο από την Τεχεράνη.

 

Το 2025, οι ΗΠΑ απέρριψαν μια ισραηλινή πρόταση να βομβαρδίσουν τις πυρηνικές εγκαταστάσεις του Ιράν, ευνοώντας τη διπλωματία. Αλλά η διπλωματία που προσφέρεται δεν είναι παρά μια απαίτηση ολικής συνθηκολόγησης. Η νέα σκληρή ηγεσία του Ιράν συζητά τώρα ανοιχτά την επιδίωξη πυρηνικών όπλων, ακριβώς επειδή βλέπουν τις ΗΠΑ ως αναξιόπιστο αντίπαλο που σέβεται μόνο τη δύναμη.

 

Οι πραγματικοί νικητές – Λιμός, κρίση ντίζελ και οικονομική κατάρρευση

 

Τα πραγματικά θύματα αυτού του αδιεξόδου δεν είναι οι πολιτικοί στην Ουάσιγκτον ή την Τεχεράνη – είναι τα δισεκατομμύρια των ανθρώπων που εξαρτώνται από την ενέργεια που διέρχεται από τα Στενά του Ορμούζ. Περίπου το 20% του παγκόσμιου πετρελαίου περνά από αυτό το πέρασμα των 21 μιλίων. Η UBS έχει προειδοποιήσει για «τρομακτικά» σενάρια τιμών πετρελαίου μόλις στερέψουν τα αποθέματα.

 

Η κρίση πλήττει ήδη τη Νοτιοανατολική Ασία, όπου οι ελλείψεις ντίζελ παραλύουν τη γεωργία και τις μεταφορές. Ο Άνταμς προβλέπει συνθήκες λιμού σε μέρη της Ινδονησίας, των Φιλιππίνων και του Μπαγκλαντές μέχρι τα μέσα του 2027. Η ίδια η Αμερική αντιμετωπίζει κρίση ντίζελ στα τέλη Ιουλίου ή αρχές Αυγούστου, αν τα Στενά παραμείνουν κλειστά.

 

Η κατάρρευση είναι αναπόφευκτη, η προετοιμασία είναι μονόδρομος

 

Η ΤΡΙΚΛΟΠΟΔΙΑ συμφωνεί με την ανάλυση του Adams. Οι ΗΠΑ ζητούν κάτι που το Ιράν δεν μπορεί να δώσει. Το Ιράν έχει ήδη χάσει χιλιάδες ζωές και τεράστιο μέρος των υποδομών του – δεν πρόκειται να συνθηκολογήσει τώρα. Το μόνο ρεαλιστικό αποτέλεσμα είναι ένα παρατεταμένο κλείσιμο των Στενών, περιοδικές εχθροπραξίες, και ένας οικονομικός πόλεμος που θα εξαθλιώσει και τις δύο πλευρές – αλλά κυρίως τις φτωχότερες χώρες.

 

Η προειδοποίηση είναι σαφής: προετοιμαστείτε για παρατεταμένη κρίση. Αποθηκεύστε τρόφιμα, νερό, καύσιμα και ιατρικές προμήθειες. Επενδύστε σε χρυσό και ασήμι. Γίνετε αυτάρκεις. Οι κυβερνήσεις δεν θα σας σώσουν – είναι οι αρχιτέκτονες αυτής της καταστροφής.

 

πηγή 

Τα άλλα θύματα του Ορμούζ

Γράφει ο ΜΑΛΑΓΚΟΝΙΑΡΗΣ ΣΤΑΥΡΟΣ  

 

Καθώς συνεχίζονται οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης για τον τερματισμό του πολέμου και την επανέναρξη της ναυσιπλοΐας από το στενό του Ορμούζ, έρχονται στο φως της δημοσιότητας οι άθλιες συνθήκες διαβίωσης χιλιάδων ναυτικών, μελών πληρωμάτων περίπου 2.000 εγκλωβισμένων πλοίων στη κόλαση του Περσικού κόλπου. 

 

Σύμφωνα με την Διεθνή Ομοσπονδία Εργαζομένων στις Μεταφορές (International Transport Workers Federation- ITF) «περισσότεροι από 20.000 ναυτικοί παραμένουν παγιδευμένοι μέσα στο Στενό του Ορμούζ, αντιμετωπίζοντας φόβο και αβεβαιότητα, αποκομμένοι από τις οικογένειές τους και σε πολλές περιπτώσεις με έλλειψη τροφίμων, νερού και καυσίμων».

 

«Το μόνο που κάνουμε εδώ είναι να σχεδιάζουμε πώς θα περάσουμε τη νύχτα και να προσευχόμαστε στον Θεό να μην χτυπηθούμε κατά τη διάρκεια μιας επίθεσης», δήλωσε, τηλεφωνικά, στο ειδησεογραφικό πρακτορείο Reuters, ο Ινδός ναύτης Salman Siddiqui από το ακινητοποιημένο πλοίο του, περιγράφοντας παραστατικά τις ανησυχίες των εγκλωβισμένων ναυτικών.

 

Δυστυχώς, μέχρι τώρα, το ενδιαφέρον για τους ναυτικούς από διεθνείς οργανισμούς, εφοπλιστικές ενώσεις και κυβερνήσεις, όπως η Ελληνική, έχει παραμείνει ρητορικό, με δηλώσεις… συμπάθειας. Οι πραγματικές δυσκολίες έρχονται με το… σταγονόμετρο στην επικαιρότητα μέσα από συνεντεύξεις και πολύ λιγότερες φαίνεται να είναι οι παρεμβάσεις παροχής βοήθειας.

 

«Ναυτικοί έχουν σκοτωθεί και τραυματιστεί σε επιθέσεις σε μια εμπόλεμη ζώνη στην οποία δεν επέλεξαν να εισέλθουν. Είναι εργαζόμενοι (…) μακριά από την πατρίδα τους, που μεταφέρουν το παγκόσμιο φορτίο για λογαριασμό όλων των οικονομιών και των κοινοτήτων μας. Ωστόσο, χρησιμοποιούνται ως πιόνια σε γεωπολιτικές συγκρούσεις», αναφέρει σε ανακοίνωσή της η ITF.

 

Η Ομοσπονδία καταγγέλλει ότι «η ψυχική υγεία των ναυτικών στην περιοχή βρίσκεται υπό τεράστια πίεση και οι εργοδότες (…) συνεχίζουν να αρνούνται ενισχυμένη προστασία για ψυχοκοινωνική βλάβη, συμπεριλαμβανομένης της αυτοκτονίας στις πιο απελπιστικές περιπτώσεις». Από την έναρξη του πολέμου ΗΠΑ/Ισραήλ-Ιράν, η ITF έχει λάβει πάνω από 2.200 αιτήματα για βοήθεια από ναυτικούς στην περιοχή. Τα μισά αφορούν απλήρωτους μισθούς και καταστρατήγηση συμβατικών δικαιωμάτων. Περίπου το 20% είναι αιτήματα επαναπατρισμού και περίπου το 10% αφορά πλοία που έχουν εξαιρετικά χαμηλά αποθέματα βασικών καυσίμων και προμηθειών. Μέχρι σήμερα, η ITF έχει βοηθήσει στον επαναπατρισμό περισσότερων από 540 ναυτικών.

 

Ναυτικοί: Χρειάζεται συλλογική παρέμβαση

 

«Η ευαλωτότητα και η έκθεση των ναυτικών είναι πιο, ας πούμε, ακραία λόγω του πολέμου», δήλωσε στο Reuters ο Mohamed Arrachedi, συντονιστής του δικτύου για τον Αραβικό Κόσμο και το Ιράν στη Διεθνή Ομοσπονδία Εργαζομένων στις Μεταφορές. Περιέγραψε περιπτώσεις όπου υπήρξαν καθυστερήσεις μισθών, αρνήσεις για βοήθεια στον επαναπατρισμό ναυτικών, έλλειψη προμηθειών και φόβος για επιθέσεις με πυραύλους και με μη επανδρωμένα αεροσκάφη (drones). Μερικοί ναυτικοί τον κάλεσαν κλαίγοντας, είπε.

 

Σε ορισμένες από τις περιπτώσεις, οι ναυτικοί δεν είχαν λάβει τους πενιχρούς μισθούς τους, ύψους 100 έως 200 δολαρίων το μήνα, από πέρυσι και οι πλοιοκτήτες αρνούνται να τους βοηθήσουν να επιστρέψουν στην πατρίδα τους ή το κάνουν μόνο εάν αποδεχτούν να χάσουν τους οφειλόμενους μισθούς τους, πρόσθεσε ο Arrachedi. Ο ίδιος είπε, ακόμα, πως μερικοί ναυτικοί αναφέρουν ότι τρώνε μόνο ένα γεύμα ρυζιού ή φακές κάθε μέρα και έχουν μόνο σύντομες στιγμές σύνδεσης στο διαδίκτυο για να επικοινωνήσουν με αγαπημένα τους πρόσωπα, ή να ζητήσουν εξωτερική βοήθεια. «Χρειάζεται μια συλλογική παρέμβαση επειδή [οι ναυτικοί] είναι “κλειδιά” για τις οικονομίες μας, για τις αλυσίδες εφοδιασμού», κατέληξε ο ίδιος.

 

Σύμφωνα με το Reuters τα κράτη του Κόλπου καταβάλλουν προσπάθειες για να βοηθήσουν τους ναυτικούς διευκολύνοντας τις προμήθειες και τις μεταφορές πληρωμάτων. «Ναυτικοί που έχουν εγκλωβιστεί σε ένα πλοίο σε αβέβαια νερά, το πιο σημαντικό πράγμα στον κόσμο είναι να γνωρίζουν ότι υπάρχει μια ακτή ανοιχτή για να φτάσουν», δήλωσε ο Suliman Almazroua, πρόεδρος της Αρχής Λιμένων της Σαουδικής Αραβίας. Η Αρχή έχει βοηθήσει εκατοντάδες πλοία να ανεφοδιαστούν με τρόφιμα, πόσιμο νερό, καύσιμα και φάρμακα και έχει βοηθήσει περισσότερους από 500 ναυτικούς να μεταφερθούν από τα πλοία τους, δήλωσε ο Almazroua, περιγράφοντας τα μηνύματα ευχαριστίας από ναυτικούς που βοήθησε να φύγουν ως το πιο ικανοποιητικό μέρος της δουλειάς του.

 

“Επιθέσεις με πυραύλους, drones και παραπληροφόρηση”

 

Σε μια αποκαλυπτική συνέντευξή του ο καπετάνιος Mohit Kohli, που ήταν πλοίαρχος σε ένα εγκλωβισμένο επί δύο μήνες στο Περσικό γερμανικών συμφερόντων πλοίο, αναφέρθηκε στις δυσκολίες και στην ανησυχία που προκαλούσαν τόσο οι επιθέσεις στην περιοχή όσο και η παραπληροφόρηση. «Η πιο καθοριστική μου δοκιμασία ως πλοίαρχος ήρθε όταν το Στενό του Ορμούζ έκλεισε ουσιαστικά και το πλοίο μου παγιδεύτηκε στον Περσικό Κόλπο – περιτριγυρισμένο από επιθέσεις πυραύλων, δραστηριότητα drones και ένα ασταθές περιβάλλον ασφαλείας που μετέτρεψε την καθημερινή πλοήγηση σε ένα καθημερινό στοίχημα», ανέφερε o Mohit Kohli.

 

«Αυτές δεν ήταν απειλές για τις οποίες είχαμε εκπαιδευτεί ποτέ», είπε. «Αυτό που έκανε την κατάσταση ακόμη πιο επισφαλή ήταν η απουσία πραγματικής και χρήσιμης υποστήριξης από την ακτή. (…) Η καθοδήγηση από την ακτή ήταν καθαρά γενική και περιλάμβανε απλώς την καθημερινή λήψη ενημερώσεων σχετικά με την κατάσταση και τις προμήθειες καυσίμων, νερού και τροφίμων».

 

Ταυτόχρονα, μέσα στο πλοίο μαινόταν μια άλλη αόρατη μάχη, πρόσθεσε ο ίδιος: Ψεύτικες ειδήσεις, βίντεο που δημιουργήθηκαν από την Τεχνητή Νοημοσύνη και εντυπωσιακά δημοσιεύματα των μέσων ενημέρωσης εισχώρησαν στις συζητήσεις του πληρώματος, μεγεθύνοντας τους φόβους και σπέρνοντας τον πανικό. Φήμες για επικείμενες επιθέσεις, υπερβολικές αναφορές για πλοία που στοχοποιούνταν και μη επαληθευμένοι τίτλοι δημιούργησαν μια ατμόσφαιρα όπου το άγχος απειλούσε την πειθαρχία.

 

«Ως καπετάνιος, έπρεπε να αντιμετωπίσω όχι μόνο τις εξωτερικές απειλές αλλά και τη διαβρωτική επίδραση της παραπληροφόρησης. Έγινε απαραίτητο να φιλτράρω την αλήθεια από τις θορυβώδεις φήμες, να καθησυχάσω το πλήρωμα με ήρεμη σαφήνεια και να τους υπενθυμίσω ότι η επαγρύπνηση δεν πρέπει να δίνει τη θέση της στην υστερία», πρόσθεσε. «Η πραγματικότητα ήταν σκληρή: οι αποφάσεις έπρεπε να λαμβάνονται μόνοι, με την ευθύνη για το πλοίο, το φορτίο και το πλήρωμα να στηρίζεται αποκλειστικά στους ώμους μου. Εκείνες τις στιγμές, η γέφυρα έγινε κάτι περισσότερο από ένα διοικητήριο – έγινε ένα καταφύγιο όπου η ηγεσία έπρεπε να προβάλλεται ακόμα και όταν η βεβαιότητα απουσίαζε», είπε ο Mohit Kohli.

 

«Κανένα πρόγραμμα Μεταπτυχιακού ή μάθημα Διοίκησης δεν μπορεί να προετοιμάσει έναν ηγέτη για ένα τέτοιο επεισόδιο. Οι σχολές διοίκησης επιχειρήσεων διδάσκουν πλαίσια, στρατηγικές και μελέτες περιπτώσεων – αλλά δεν διδάσκουν πώς να διοικείτε ένα πλοίο υπό πυρά πυραύλων ή πώς να διατηρείτε το ηθικό άθικτο όταν ψεύτικα βίντεο που δημιουργούνται από την Τεχνητή Νοημοσύνη σπέρνουν πανικό», παρατήρησε.

 

“Απροετοίμαστη η Ναυτιλία”

 

Κατά τον πλοίαρχο Mohit Kohli αυτή η εμπειρία υπογραμμίζει ένα κρίσιμο κενό στην ετοιμότητα για τη θάλασσα. Οι πλοίαρχοι του Εμπορικού Ναυτικού εκτίθενται ολοένα και περισσότερο σε γεωπολιτικά σημεία ανάφλεξης, ωστόσο οι δομές εκπαίδευσης και υποστήριξης παραμένουν επικεντρωμένες στους παραδοσιακούς κινδύνους.

 

«Ο κλάδος πρέπει να αναγνωρίσει ότι οι ασταθείς απειλές για την ασφάλεια, η παραπληροφόρηση και η απουσία καθοδήγησης και ικανότητας από την ακτή αποτελούν πλέον αναπόσπαστο κομμάτι του σύγχρονου θαλασσινού τοπίου». Εάν η ναυτιλία πρόκειται να παραμείνει ανθεκτική, χρειαζόμαστε πλαίσια που προετοιμάζουν τους πλοιάρχους και τα πληρώματα για αυτές τις πραγματικότητες – όχι μόνο για καταιγίδες και βλάβες μηχανημάτων, αλλά και για τις ψυχολογικές και επιχειρησιακές απαιτήσεις της πλοήγησης σε ζώνες συγκρούσεων, καταλήγει ο ίδιος.

 

πηγή

Καθώς απαγχόνιζαν Μιχαλάκη Καραολή και Ανδρέα Δημητρίου…

Ο Sir Ivone Augustine Kirkpatrick.

 

Γράφει η Φανούλα Αργυρού* 

 

«...Η Βρετανία έχει συνεχείς ιστορικούς δεσμούς με την Κύπρο και, ομολογουμένως, δίχως να μας τιμούν οι περισσότεροι. Ακόμα περισσότερο, η λύση διχοτόμησης – η γνωστή βρετανική προσέγγιση τού «διαίρει και βασίλευε» για λύση στα προβλήματα των ιθαγενών στις πρώην αποικίες – έχει το μειονέκτημα να οχυρώνει και να θεσμοθετεί εθνικούς διαχωρισμούς και να τους προικίζει με κακόβουλες εδαφικές διαστάσεις...». 

«Evening Standard», 15 Αυγούστου 1996 

 

Στις 17.5.2026 ο αγαπητός Χαράλαμπος Χαραλαμπίδης δημοσίευσε ένα μνημόσυνο, ουσιαστικά, στους δύο ηρωομάρτυρες της ΕΟΚΑ 1955-59 (για Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα), Μιχαλάκη Καραολή και Ανδρέα Δημητρίου, που εκτελέστηκαν από τους αποικιοκράτες στις 10.5.1956.

https://simerini.sigmalive.com/article/2026/5/17/mikhalakes-karaoles-antreas-demetriou7273e895-34e3-4523-82f1-b87184772f69/

 

Σήμερα, 70 χρόνια μετά τον άδικο χαμό τους για τα ιδανικά για τα οποία θυσιάστηκαν και για τα οποία τους είχαν ορκίσει, ας δούμε συνοπτικά μέσα από τα αποδεσμευμένα επίσημα βρετανικά έγγραφα, το παρασκήνιο εκείνων των μηνών…

 

Κατ’ αρχήν:

Για όσους, ακόμα και καθηγητές, ιστορικούς, που διατηρούν την ψευδαίσθηση ότι οι προτάσεις Harding (Δεκέμβριος 1955) ήταν «χαμένη ευκαιρία»:

 

Α) 21.6.1955: Oι Βρετανοί είχαν ήδη ενημερώσει τους Τούρκους να μην ανησυχούν και τα σχέδιά τους θα έφερναν τους Τούρκους της Κύπρου επί ίσοις όροις (equal footing) με τους Έλληνες. Γι’ αυτό διοργανώθηκε και η επαναφορά της Τουρκίας ως ενδιαφερόμενου μέρους στο Κυπριακό, με την Τριμερή στο Λονδίνο, 27.8.1955, από τον Sir Ivone Kirkpatrick (πολύ πριν από τις Προτάσεις Harding), που έγινε κατορθωτή με τη βοήθεια του φιλόδοξου Στέφανου Στεφανόπουλου (ΥΠΕΞ Ελλάδας), για να προχωρήσουν στα διχοτομικά τους σχέδια…

 

Β) 27.6.1955: Δηλώσεις αδυναμίας και υπονόμευσης του Αγώνα για Ένωση από τον Μακάριο προς Αγγλικανό Αρχιδιάκονο και Υπ. Αποικιών… (Βιβλία Robert Holland «Britain and the Revolt in Cyprus 1954-1959», Φανούλα Αργυρού, «Διζωνική vs Δημοκρατία 1955-2019»).

 

Η απαρχή μιας επικίνδυνης και επιπόλαιης πλέον διαχείρισης του Κυπριακού μέχρι το τέλος της ζωής του…

 

Το ΝΑΤΟ δεν είχε αναμειχθεί στο Κυπριακό. Αντίθετα με διαχρονικούς κομματικο-πολιτικούς ισχυρισμούς. Αυτό οφειλόταν στον Αμερικανό τότε Υπουργό Εξωτερικών, Foster Dulles, ο οποίος πίστευε ότι, φέρνοντας μέσα το ΝΑΤΟ, διέτρεχαν τον κίνδυνο να χειροτερεύσουν οι διαφορές μεταξύ των ενδιαφερομένων χωρών.

 

Έτσι, στις 3.5.1956 ο Dulles προειδοποίησε τη βρετανική κυβέρνηση για καλυτέρευση της κατάστασης, αλλιώς το ΝΑΤΟ θα αναμειγνυόταν.

 

Γι’ αυτό, είναι μεγάλης ιστορικής σημασίας να δούμε πώς ενήργησε η Βρετανία αμέσως μετά την προειδοποίηση του Dulles.

 

31.5.1956: Την επομένη των απαγχονισμών, ο διαβόητος Sir Ivone Kirkpatrick πρώτος αναφέρεται σε διχοτόμηση σε υπηρεσιακό σημείωμά του. Στα 60χρονα της ημερομηνίας εκείνης, η συγγραφέας δημοσίευσε στη «Σημερινή» το άρθρο «Σερ Ίβον Κιρκπάτρικ, ο εμπνευστής της διχοτόμησης», εξηγώντας τα πράγματα ιστορικώς.

https://simerini.sigmalive.com/article/2016/5/31/ser-i-kirkpatrik-o-empneustes-tes-dikhotomeses/

 

Ιούνιος 1956: Tο Λονδίνο διέταξε τον κυβερνήτη Sir John Harding να ετοιμάσει σχέδια διχοτόμησης της Κύπρου. Έφθασαν με χάρτες στο Λονδίνο στις 12.11.1956. Στις 30.11.1956 απορρίφθηκαν από τους αρχηγούς των Βρετανικών Στρατιωτικών Επιτελείων. Το Φόρεϊν Όφις, όμως, δεν πτοήθηκε…

 

25.6.1956: «Οι Τούρκοι θεωρούσαν την Κύπρο ως μια ‘‘υπεράκτια νήσο’’ (offshore island)», απάντησε το Φόρεϊν Όφις στον Ιταλό ΥΠΕΞ, ο οποίος είπε πως οι Έλληνες θα δέχονταν μια λύση μέσω του ΝΑΤΟ, που θα έδινε αυτοδιάθεση σε 3-5 χρόνια, Βάσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο και όχι μόνο στην Κύπρο, αλλά και σε ελληνική νήσο… Και ο μισέλληνας Kirkpatrick είπε ότι «η διχοτόμηση ήταν η ‘‘λύση του 20ού αιώνα’’ , μια λύση για διεθνή προβλήματα. Υπήρχαν πολλές αντιδράσεις γι’ αυτήν, αλλά ίσως να ήταν η εσχάτη λύση».

 

«Our Turkish Foreign Secretary»

 

Τέτοιος ήταν ο φιλοτουρκισμός του Υπουργείου Εξωτερικών της Βρετανίας, που στις 13.6.1956 ο γιος του πρώην Βρετανού Πρωθυπουργού Winston Churchill, o Randolph S. Churchill, δημοσίευσε ένα μνημειώδες άρθρο στο περιοδικό Spectator, σελ. 54, με τον χαρακτηριστικό τίτλο «Ο Τούρκος Υπουργός των Εξωτερικών μας», περιγράφοντας σε ποιο βαθμό το Υπουργείο Εξωτερικών βρισκόταν στο έλεος της Τουρκίας.

http://archive.spectator.co.uk/article/13th-july-1956/6/our-turkish-foreign-secretary

 

12.7.1956: Ο συνταγματολόγος λόρδος Cyril John Radcliffe ξεκίνησε την ετοιμασία συνταγματικών προτάσεων για το Κυπριακό.

 

1.11.1956: Ο Sir Ivone Kirkpatrick είπε στον Τούρκο πρέσβη στο Λονδίνο ότι ο ίδιος προσωπικά ήταν που εξέτασε πρώτος την ιδέα της διχοτόμησης (“vendilated” η λέξη που χρησιμοποίησε).

 

24.11.1956: Ο Δρ Νιχάτ Ερίμ παρέδωσε την έκθεσή του για «Επανάκτηση της Κύπρου» στον Τούρκο Πρωθυπουργό Α. Μεντερές (Η έκθεση Erim στα ελληνικά στα βιβλία του κ. Κώστα Χατζηκωστή, «Έξι Προεδρικά Πορτραίτα» και «Επτά Προεδρικά Πορτραίτα»).

 

30.11.1956: Σε συνάντηση στο Λονδίνο, ο Τούρκος Πρωθυπουργός A.Menderes είπε στους Βρετανούς ότι η διχοτόμηση ήταν η μόνη λύση. Ο Βρετανός Υπ. Εξωτερικών ρώτησε αν θα τους ικανοποιούσε μια σταδιακή διχοτόμηση όταν θα ερχόταν η ώρα της αυτοδιάθεσης. Το γρηγορότερο, ήταν η τουρκική απάντηση.

 

Δεν ήθελαν το Κυπριακό να συζητιόταν στο ΝΑΤΟ και το είχαν ξεκαθαρίσει με τον Γ.Γ. της Συμμαχίας, Paul-Henri Spaak. Η βρετανική Κυβέρνηση συμφωνούσε με τους Τούρκους, αντιπαθούσε την πρωτοβουλία Spaak γιατί απέρριπτε την διχοτόμηση και έβρισκαν ότι υποστήριζε τις ελληνικές θέσεις.

 

19.12.1956: Μετά από μυστική συνεννόηση στην Κωνσταντινούπολη, στις

 

16.12.1956, ο Υπ. Αποικιών ανακοίνωσε από τη Βουλή των Κοινοτήτων ότι σε τελική λύση δεν θα αποκλείεται η διχοτόμηση και ξεχωριστή αυτοδιάθεση στην τουρκική μειονότητα του 18% (στις γραμμές «Επανάκτησης της Κύπρου» του Δρος Νιχάτ Ερίμ)…

 

30.4.1957: Το αμερικανικό Στέιτ Ντιπάρτμεντ απέρριψε τα βρετανικά διχοτομικά σχέδια μετά και από δική του έρευνα, με το σκεπτικό ότι «ΘΑ ΗΤΑΝ ΣΟΒΑΡΟ ΛΑΘΟΣ ΝΑ ΥΙΟΘΕΤΟΥΣΑΝ ΜΙΑ ΛΥΣΗ ΠΟΥ Η ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ΤΩΝ ΚΥΠΡΙΩΝ ΘΑ ΑΠΕΡΡΙΠΤΕ».

 

Πράγμα που δεν άρεσε καθόλου στον Sir Ivone Kirkpatrick (ο οποίος είχε εκπονήσει και δική του διχοτομική γραμμή)...

 

Σημ.: Η Σοβιετική Ένωση ποτέ δεν υποστήριξε την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα (ταυτισμένη με το Λονδίνο) και την πολιτική αυτή ακολουθούσαν και οι δορυφόροι της σε Ελλάδα, Κύπρο και αποδημία. Πάγιος στόχος της ήταν η παρενόχληση της νότιας πτέρυγας του ΝΑΤΟ… Υπενθυμίζεται ότι οι ηγέτες του ΑΚΕΛ με τη Διασκεπτική το 1947 είχαν δεχθεί τον αποκλεισμό της Ένωσης… (Βιβλίο Φ.Α. «Από την Ένωση στην Κατοχή»).

 

Μια γραμμή με επιπτώσεις πάνω στην Κύπρο τόσο το1964-67 όσο και το 1974, μέχρι που χρησιμοποιήθηκε και πλαστό έγγραφο (και όχι μόνο), υποτίθεται του ΝΑΤΟ, από Επιτροπή της Κυπριακής Βουλής το 2011, σε «Πόρισμα» παρωδία, με ΑΝΑΞΙΟΠΙΣΤΟ περιεχόμενο, για τον ‘‘Φάκελο της Κύπρου’’…

 

*Ερευνήτρια/δημοσιογράφος

 

Η δήλωση για διχοτόμηση από τον Υπουργό Αποικιών, 19.12.1956, από τη Βουλή των Κοινοτήτων.

 

Η αμερικανική απόρριψη των βρετανικών διχοτομικών σχεδίων.

 

πηγή