Η αντινεοταξίτικη διδασκαλία του Οσίου Παϊσίου

Γράφει ο Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης, Δικηγόρος Αθηνών

 

Ο όσιος Παϊσιος ο Αγιορείτης θεωρείται ένας από τους περισσότερο προβεβλημένους Αγίους της σύγχρονης Ορθοδοξίας, και όχι άδικα, αφού ο ασκητικός του βίος, η βαθιά του πίστη, η άκρα ταπείνωσή του και η ανυπόκριτη, θυσιαστική του αγάπη για τον πάσχοντα άνθρωπο συντονίστηκαν με την γρηγορούσα συνείδηση του πληρώματος της Εκκλησίας, που τον κατέταξε στην χορεία των λαοφιλέστερων και επιδραστικότερων αγίων, ακόμα και πριν από την επίσημη αγιοκατάταξή του.

 

Η οικουμενική του πνευματική ακτινοβολία δεν οφείλεται μόνο στην εκλαϊκευμένη μετάδοση των Ευαγγελικών επιταγών και στην «πνευματική σπατάλη» του εμπειρικού του βιώματος, που άγγιζε τις πιο ευαίσθητες χορδές του θρησκευτικού συναισθήματος των ανθρώπων και τους οδηγούσε βαθμιαία στην «καλή ανησυχία» της εν Χριστώ Σωτηρίας, αλλά και στην ομολογιακή και θαρραλέα εναντίωσή του στα ψυχοκτόνα κελεύσματα της εωσφορικής νέας τάξης πραγμάτων.

 

Ο Αγιορείτης Γέροντας είχε πλήρως συνειδητοποιήσει ότι η διεφθαρμένη πολιτική εξουσία υποσκάπτει ύπουλα και μεθοδικά τα θεμέλια της πίστης, πολτοποιώντας ανηλεώς την εθνική ιδιοπροσωπία και την ορθόδοξη ταυτότητα του ελληνικού λαού.

 

Στο πλαίσιο του παρόντος κειμένου δεν είναι δυνατόν να αναπτυχθεί σε πλήρη έκταση ολόκληρη η αντινεοταξίτικη διδασκαλία του οσίου Παϊσίου1, αλλά θα επιχειρήσουμε να αναδείξουμε τα κομβικότερα σημεία της, που συνδέονται με την έκδοση και την κυκλοφορία των νέων ψηφιακών ταυτοτήτων, την υποχρεωτική επαλήθευση της ταυτότητας των φυσικών προσώπων μέσω του προσωπικού αριθμού, και τέλος, με την παγκόσμια δικτατορία.

 

Επιφυλασσόμαστε να επανέλθουμε σε κάποιο επόμενο άρθρο μας, δοκιμάζοντας να συσχετίσουμε την διδασκαλία του Αγίου με την επερχόμενη κατάργηση των μετρητών, καθώς πλέον έχει ξεκινήσει η αντίστροφη μέτρηση για την έκδοση του ψηφιακού ευρώ με χρονικό ορίζοντα κυκλοφορίας το 2029.

 

ΤΑΥΤΟΤΗΤΕΣ

 

Έχουμε πολλές φορές αναφέρει ότι η νέα ψηφιακή ταυτότητα βιομετρικών δεδομένων δεν θα αξιοποιείται αποκλειστικά ως έγγραφο ταυτοποίησης του κατόχου, αλλά μέσω της αποθήκευσης του προσωπικού αριθμού στο ενσωματωμένο ηλεκτρονικό μέσο (chip τεχνολογίας RFID) του δελτίου ταυτότητας, θα μεταβάλλεται σε κάρτα άσκησης δικαιωμάτων.

 

Την ίδια στιγμή, ο μοναδικός δωδεκαψήφιος προσωπικός αριθμός θα αποτελεί τον «αριθμό-κλειδί» που θα επιτρέπει την ανεμπόδιστη πρόσβαση του πολίτη στις υπηρεσίες της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης και θα «ξεκλειδώνει» τις συναλλαγές του με την ψηφιακή γραφειοκρατία του ελληνικού Δημοσίου.

 

Η υποχρεωτική ψηφιοποίηση κάθε πτυχής της ανθρώπινης δραστηριότητας φαινομενικά και μόνο αποσκοπεί στην ταχύτερη εξυπηρέτηση των πολιτών και στην απλούστευση των γραφειοκρατικών διαδικασιών, ενώ στην πραγματικότητα το κράτος, μέσω των πολυάριθμων ηλεκτρονικών πλατφορμών, παρακολουθεί, επιτηρεί και ελέγχει την ζωή των πολιτών, εισβάλλοντας κατά τρόπο αθέμιτο και απαράδεκτο στο πεδίο της ιδιωτικής τους ζωής.

 

Ο ασυμβίβαστος λόγος του Πνευματοφόρου οσίου Παϊσιου, πλήρης Θείας Σοφίας και Χάριτος (την απαξίωση και διαστρέβλωση της διδασκαλίας του οποίου απεργάζονται ήδη ορισμένοι «χριστιανικοί κύκλοι» που εκνευρίζονται σφόδρα από την Ορθόδοξη παρρησία και συνέπειά του), εκφράζει την διαχρονική εμπειρία της Εκκλησίας και ελέγχει όχι μόνο τα σαθρά επιχειρήματα της κυβερνητικής προπαγάνδας «περί εκσυγχρονιστικής τομής», αλλά και την ποιμαντική αστοχία, ολιγωρία και αδιαφορία των εκκοσμικευμένων και εμβολιασμένων δεσποτάδων, παπάδων και καλογέρων, καθώς τους θέτει προ των μεγάλων πνευματικών τους ευθυνών:

 

«Πίσω λοιπόν και από το τέλειο σύστημα «κάρτας εξυπηρετήσεως» ασφαλείας κομπιούτερ, κρύβεται η παγκόσμια δικτατορία, η σκλαβιά του αντιχρίστου. Το παράξενο όμως, και πολλοί πνευματικοί άνθρωποι εκτός που δίνουν δικές τους ερμηνείες, φοβούνται και αυτοί τον κοσμικό φόβο του φακελώματος, ενώ έπρεπε να ανησυχούν πνευματικά, και να βοηθήσουν τους Χριστιανούς με την καλή ανησυχία, και να τους τονώνουν στην πίστη, να νιώθουν θεϊκή παρηγοριά. Απορώ! Δεν τους προβληματίζουν όλα αυτά τα γεγονότα; Γιατί δεν βάζουν έστω ένα ερωτηματικό για τις ερμηνείες του μυαλού τους; Κι αν επιβοηθούν τον αντίχριστο για το σφράγισμα, πώς παρασύρουν και άλλες ψυχές στην απώλεια; Θα πλανεθούν αυτοί, που τα ερμηνεύουν με το μυαλό. Κι ενώ τα σημεία φαίνονται ξεκάθαρα. Το «Θηρίο» στις Βρυξέλλες με το 666 έχει σχεδόν ρουφήξει όλα τα κράτη στο κομπιούτερ. Η κάρτα, η ταυτότητα, η εισαγωγή του σφραγίσματος, τι φανερώνουν;»2.

 

Ο Όσιος Παϊσιος επισημαίνει τα ακόλουθα, εν σχέσει προς την οφειλόμενη στάση της Εκκλησίας για το ζήτημα των νέων ταυτοτήτων:

 

«Η Εκκλησία πρέπει να πάρει μια θέση σωστή. Να μιλήσει, να εξηγήσει στους πιστούς, για να καταλάβουν ότι αν πάρουν την ταυτότητα, αυτό θα είναι πτώση. Συγχρόνως να ζητήσει από το κράτος τουλάχιστον να μην είναι υποχρεωτική η νέα ταυτότητα. Αν η Εκκλησία λάβει μια θέση σοβαρή και σεβαστούν την ελευθερία των πιστών και όποιος θέλει θα βγάλει την νέα ταυτότητα, όποιος θέλει θα έχει την παλιά, τότε θα την πληρώσουν μόνο μερικά γερά καρύδια, γιατί οι άλλοι θα τους πηγαίνουν κόντρα. Ο πολύς κόσμος θα κάνει την δουλειά του. Όσοι θα θέλουν να εξυπηρετηθούν θα έχουν την νέα και οι άλλοι οι καημένοι, οι ευλαβείς, θα έχουν την παλιά ταυτότητα και θα τους ταλαιπωρούν. Μέχρι που να κυκλοφορήσουν οι νέες ταυτότητες, μπορεί να έρθει και η οργή του Θεού»3.

 

Μια άλλη μοναχή ρώτησε τον σεβάσμιο και αγιασμένο αγιορείτη γέροντα:

 

«Γέροντα, τι σχέση έχει αυτή η ταυτότητα με το σφράγισμα;».

Και ο Γέροντας (ο όσιος Παϊσιος) απαντά:

«Η ταυτότητα δεν είναι το σφράγισμα, είναι η εισαγωγή του σφραγίσματος».

Και συνεχίζει λέγοντας:

«Αφού ξεκάθαρα τα γράφω στο φυλλάδιο [Σημεία των καιρών], ας ενεργήσει ο καθένας ανάλογα με την συνείδησή του»4.

 

ΠΡΟΣΩΠΙΚΟΣ ΑΡΙΘΜΟΣ

 

Δυστυχώς, για πρώτη φορά στην Ιστορία της Ανθρωπότητας, μέσω των εκπληκτικών εφαρμογών της ψηφιακής τεχνολογίας έχει καταστεί εφικτή η εγκαθίδρυση ενός παγκόσμιου συστήματος παν-οπτικού ελέγχου, που επιτρέπει την αδιάλειπτη ηλεκτρονική επιτήρηση των ανθρώπων σε 24ωρη καθημερινή βάση.

 

Μέσα σε αυτό το φρικτό δυστοπικό περιβάλλον του αφόρητου ψηφιακού ελέγχου, ο αφυπνισμένος πολίτης κατανοεί ευχερώς ότι η καθιέρωση του προσωπικού αριθμού δεν θα συμβάλει στην επίλυση των γραφειοκρατικών προβλημάτων και στην διόρθωση των μητρώων των δημοσίων υπηρεσιών (όπως ψευδώς διατείνονται ο κ. Παπαστεργίου και τα πρόθυμα εξαπτέρυγά του), αλλά αποτελεί στην πραγματικότητα ένα ακόμη εργαλείο στα χέρια του ψηφιακού ολοκληρωτικού κράτους, με το οποίο επιχειρεί να εξαερώσει το απόρρητο της ιδιωτικής ζωής και να καταλύσει κάθε έννοια προστασίας και ασφάλειας των προσωπικών δεδομένων των πολιτών.

 

Συνεπώς, η χρήση και η εν γένει αξιοποίηση του προσωπικού αριθμού, πρόκειται να ενισχύσουν τις δομές της ψηφιακής διακυβέρνησης, δηλ. του βασικού πυλώνα μιας μελλοντικής Παγκοσμιοποιημένης Εξουσίας. Ο μεγάλος Άγιος της σύγχρονης εποχής μας είχε συνδέσει την παγκόσμια κυβέρνηση, την ψηφιακή επιτήρηση και τον έλεγχο του ανθρώπου με τα Έσχατα της Ιστορίας και την ανελέητη κυριαρχία του αντιχρίστου.

 

Ο Όσιος Παϊσιος ο Αγιορείτης προειδοποιούσε τους πιστούς με τα ακόλουθα λόγια:

«Θα σας δίνουν κάρτες για να σας συνηθίσουν με αυτές. Όταν όμως κάποτε τα συγκεντρώσουν όλα (εννοώντας ταυτότητα, διαβατήριο, δίπλωμα οδήγησης), σε μία κάρτα, αυτή να μην την πάρετε, γιατί αυτή θα έχει σχέση με το σφράγισμα».

 

Οφείλουμε να υπογραμμίσουμε ότι ο προσωπικός αριθμός, από την στιγμή που εκμηδενίζει την αξία, την σημασία και την χρηστικότητα κάθε άλλου αναγνωριστικού αριθμού ταυτοποίησης του πολίτη, συνιστά αναμφίβολα την «κάρτα», στην οποία αναφερόταν ο Όσιος Παϊσιος στην θεοφώτιστη επιστολή του «Σημεία των Καιρών».

 

Μάλιστα, ο Όσιος με το διορατικό του χάρισμα διαχώριζε την κάρτα, τουτέστιν τον προσωπικό αριθμό του πολίτη από την ταυτότητα, γι’ αυτό ανέφερε παραπάνω:

«Η κάρτα, η ταυτότητα, η εισαγωγή του σφραγίσματος, τι φανερώνουν;».

 

Επομένως, ο διακριτικός γέροντας, προτάσσοντας την «κάρτα», δηλαδή τον προσωπικό αριθμό, θεωρούσε ασφαλώς την χρήση, λήψη και αποδοχή του σοβαρή πνευματική πτώση και προάγγελο του εωσφορικού σφραγίσματος.

 

O όσιος Παϊσιος, έχοντας κατανοήσει την προοδευτική παγίδευση της ανθρωπότητας σε μια κυρίαρχη δομή παγκόσμιας ψηφιακής διακυβέρνησης, προσπαθούσε να προετοιμάσει τους πιστούς για τα πονηρά σχέδια των σκοτεινών δυνάμεων, τονίζοντας εμφατικά τα ακόλουθα:

«Σιγά-σιγά, μετά την κάρτα και την ταυτότητα, δηλαδή το φακέλωμα, θα προχωρήσουν πονηρά στο σφράγισμα»5.

 

Ο διορατικός Άγιος είχε αντιληφθεί τα προδρομικά στοιχεία της εμφάνισης του «υιού της απωλείας», αλλά και τον τεράστιο κίνδυνο επιβολής μιας παγκόσμιας (ψηφιακής) δικτατορίας, και ως εκ τούτου επεσήμαινε πολύ χαρακτηριστικά τα ακόλουθα:

 

«Θα ελέγχουν οι άλλοι με το κομπιούτερ όλη την ζωή τους, τι λένε, τι κάνουν, όλα. Βλέπεις τι δικτατορία σκέφθηκε ο διάβολος! Στις Βρυξέλλες έχουν ολόκληρο μέγαρο με το 666, όπου στεγάζουν το κομπιούτερ. Αυτό το κομπιούτερ μπορεί να ελέγξει δισεκατομμύρια ανθρώπους – έξι δισεκατομμύρια είναι σχεδόν όλος ο κόσμος. Εξομολόγηση όλοι με ένα κουμπί! Μερικοί Ευρωπαίοι αντέδρασαν, γιατί φοβούνται παγκόσμια δικτατορία. Εμείς οι Ορθόδοξοι αντιδρούμε, γιατί δεν θέλουμε τον Αντίχριστο, αλλά φυσικά ούτε την δικτατορία. Μας περιμένουν γεγονότα, αλλά δεν θα σταθούν αυτά πολύ. Όσο εξαλείφθηκε η Ορθοδοξία με τον κομμουνισμό, τόσο θα εξαλειφθεί και τώρα»6.

 

ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ

 

Η φρικτή κάστα των νεοταξιτών θεωρεί ότι θα δεσπόζει για χιλιάδες χρόνια πάνω στην Γη, υποδουλώνοντας την ανθρωπότητα στο ολοκληρωτικό μοντέλο της παγκόσμιας ψηφιακής διακυβέρνησης, ενώ εκείνοι από θέση ισχύος θα απολαμβάνουν την αίσθηση της κυριαρχίας πάνω στην ζωή των πολιτών, ασκώντας εξουθενωτικό έλεγχο και γνωρίζοντας τα πάντα που αφορούν τον ιδιωτικό τους βίο.

 

Υπό τις συνθήκες αυτές, θα γεύονται την χαρά της νίκης και της (προσωρινής) επικράτησής τους, αφού θα πιστεύουν δικαιολογημένα ότι βρέθηκαν όχι στην «σωστή», αλλά στην σατανική πλευρά της Ιστορίας.

 

Όμως, πολύ γρήγορα η μοχθηρή και κακόβουλη χαρά τους θα μεταβληθεί σε γοερό θρήνο, μόλις ακούσουν τον θεοφώτιστο λόγο του Οσίου Παϊσίου, που προσγειώνει τους άφρονες Νεοταξίτες και όσους τυφλά τους ακολουθούν στην σκληρή (γι’ αυτούς) πραγματικότητα, καθώς τους υπενθυμίζει μια ξεχασμένη αλήθεια που λέγει:

«Ο Καλός Θεός στις μεγάλες δοκιμασίες δεν αφήνει να περάσουν περισσότερες από τρεις γενιές, για να υπάρχει προζύμι. Σε κάθε δύσκολη περίοδο δεν παρασύρονται όλοι. Ο Θεός διατηρεί μια ζύμη για τις επόμενες γενιές. Οι Κομμουνιστές δούλεψαν εβδομήντα πέντε χρόνια και κράτησαν εβδομήντα πέντε χρόνια, πάλι τρεις γενιές. Οι Σιωνιστές πόσα χρόνια έχουν που δουλεύουν, αλλά ούτε επτά χρόνια δεν θα κρατήσουν»7.

 

Προσωπικά, εμπιστεύομαι απόλυτα τις Αγιοπνευματικές προρρήσεις του Οσίου πατρός Παϊσίου, υπογραμμίζοντας ότι η άφατη Αγάπη του Φιλάνθρωπου Θεού θα λυτρώσει τελικά την ανθρωπότητα από τον δαιμονικό κατήφορο που οδηγεί με μαθηματική βεβαιότητα στην ψυχόλεθρη άβυσσο του μετανθρωπισμού και στην ολοκληρωτική κυριαρχία των νοήμονων μηχανών, χαρίζοντας στον άνθρωπο μια τελευταία ευκαιρία για την πνευματική του ανάνηψη.

 

Όμως, οι πολίτες οφείλουν να μη τρέφουν αυταπάτες, πιστεύοντας ότι η πνευματική ανόρθωση του Έθνους και της Εκκλησίας θα συντελεστεί εύκολα ή ανώδυνα, αλλά καλούνται να προετοιμασθούν προσευχητικά, συνειδητοποιώντας την σκληρή αλήθεια, ότι δηλ. το τίμημα της πνευματικής, εθνικής και κοινωνικής ανασυγκρότησης θα είναι οπωσδήποτε υψηλό, τόσο σε προσωπικό, όσο και σε συλλογικό επίπεδο.

 

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε σε συμπτυγμένη μορφή στις 11-10-2026 στο φύλλο της «ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ», σελ. 58.

 

Παραπομπές 

 

1 Πρβλ. την διδαχή του για τα Έσχατα Χρόνια:

Η διδαχή του Οσίου Παϊσίου για τα Έσχατα Χρόνια

Konstantinos Vathiotis

20 Σεπ

Γράφει ο Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης, Δικηγόρος Αθηνών

Read full story

2 Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου, Χειρόγραφη Επιστολή «Σημεία των Καιρών», σελ. 1, 2, 3.

3 Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Β΄, «Πνευματική Αφύπνιση», Ιερόν Ησυχαστήριον Μοναζουσών «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», Β΄ Έκδοση 2000, σελ. 184-185.

4 Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Β΄, ό.π., σελ. 183 και 184.

5 Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Β΄, ό.π., σελ. 185-186.

6 Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Β΄, ό.π., σελ. 182 και 183.

7 Αγίου Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Α΄, Με Πόνο και Αγάπη για τον Σύγχρονο Άνθρωπο, Ιερόν Ησυχαστήριον Μοναζουσών «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος», 1η Έκδοση 1998, 18η ανατύπωση 2016, σελ. 38.

 

πηγή

Γεωπολιτική και Οικουμενισμός ως αίρεση κατά τον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς

Γράφει ο Ακαδημαϊκός και Καθηγητής DDDr. Dr.Habil. Παναγόπουλος Π. Αλέξιος
 

Ο οικουμενισμός, όπως τον αντιμετώπισε εκκλησιολογικά ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, αποτελεί ένα από τα σοβαρότερα νομοκανονικά εκκλησιολογικά ζητήματα της σύγχρονης εποχής. Η κριτική του δεν στρέφεται εναντίον της ειρηνικής συνύπαρξης των ανθρώπων ούτε της ανάγκης για διεθνή διάλογο μεταξύ διαφορετικών χριστιανικών κοινοτήτων. Εστιάζει στον κίνδυνο να υποβαθμιστεί η Ορθή Πίστη στο όνομα μιας διεθνούς γεωπολιτικής και ψεύδους εξωτερικής ενότητας, η οποία επιδιώκεται χωρίς τη προηγούμενη δογματική συμφωνία. 

 

Το ζήτημα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία όταν εξετάζεται υπό το πρίσμα της γεωπολιτικής. Στον σύγχρονο διεθνή χώρο, οι θρησκευτικές σχέσεις δεν περιορίζονται πάντοτε στο πεδίο της πνευματικότητας, αλλά μπορούν να επηρεάζουν τη διεθνή διπλωματία, τις διεθνείς συμμαχίες και τις πολιτισμικές ισορροπίες. Οι διεθνείς εκκλησιαστικές προσεγγίσεις, οι κοινές θρησκευτικές εκδηλώσεις και οι διαθρησκευτικοί διάλογοι ενδέχεται να αποκτούν συμβολική σημασία που ενίοτε μπορεί να υπερβαίνει τις αρχικές προθέσεις και των συμμετεχόντων. Γι’ αυτό απαιτείται ιδιαίτερη προσοχή, ώστε η γεωπολιτική σκοπιμότητα να μην υποκαθιστά τα Ορθόδοξα θεολογικά κριτήρια και η Ορθή Πίστη να μην αντιμετωπίζεται ως εμπόδιο σε διεθνείς στρατηγικές επιδιώξεις π.χ. για την ειρήνη στον κόσμο.

 

Στο πλαίσιο αυτό, οι αντικανονικές κοινές προσευχές και οι δημόσιες θρησκευτικές εκδηλώσεις με τη συμμετοχή εκπροσώπων διαφορετικών ομολογιών εγείρουν ουσιαστικά νομοκανονικά και θεολογικά ερωτήματα. Όταν τέτοιες διεθνείς εκδηλώσεις παρουσιάζονται ως σύμβολα χριστιανικής ενότητας, χωρίς να διευκρινίζονται οι νομοκανονικές δογματικές διαφορές που εξακολουθούν να χωρίζουν τις Χριστιανικές Ομολογίες και Εκκλησίες, δημιουργείται ο κίνδυνος να συγχέεται η επιθυμία για την αληθινή ενότητα, με την ήδη κοινωνική επιτευχθείσα εκκλησιαστική κοινωνία.

 

Για τον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς, η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως ένας οργανισμός που οικοδομεί την ενότητά του με διπλωματικές συνεννοήσεις ή με την εξομοίωση διαφορετικών δογματικών αντιλήψεων. Η ενότητα της Εκκλησίας θεμελιώνεται στην αλήθεια της αποκαλυφθείσας πίστεως. Ειδικότερα στον τρίτο Τόμο της Δογματικής του, ως της αληθινής φιλοσοφίας στον κόσμο και για τον κόσμο, αναλύει ότι ο Οικουμενισμός είναι Αίρεση και φέρνει τον άνθρωπο της ανομίας δηλαδή τον Αντίχριστο, που θα θελήσει να βασιλεύσει στον κόσμο ως πλάνος συνολικά επτά έτη. Τριάμισι ως δήθεν καλός και τριάμισι ως διώκτης των αληθινών χριστιανών που δεν θα τον προσκυνήσουν. Η ένδοξη Δεύτερη έλευση του Θεανθρώπου Χριστού θα τον εξουδετερώσει.

 

Επομένως, όταν ο οικουμενισμός εκλαμβάνεται ως αποδοχή μιας ενότητας ανεξάρτητα από τη δογματική συμφωνία, μετατρέπεται, σύμφωνα με τη νομοκανονική και θεολογική κριτική του, σε σοβαρή εκκλησιολογική παρέκκλιση. Η ιστορική ορθόδοξη παράδοση προσφέρει χαρακτηριστικά παραδείγματα υπεράσπισης αυτής της αξίας και αρχής. Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός αρνήθηκε στους πολιτικούς και στρατιωτικούς και θρησκευτικούς να υπογράψει την Ένωση της Φλωρεντίας, επειδή θεωρούσε ότι η αληθινή εκκλησιαστική ενότητα δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί με παραχωρήσεις σε ζητήματα ορθής πίστεως. Η στάση του υπενθυμίζει σε όλους μας σήμερα, ότι ο διεθνής διάλογος δεν αποτελεί αυτοσκοπό και ότι η αγαπολογική επιδίωξη της δήθεν συμφιλίωσης δεν δικαιολογεί την αποσιώπηση ουσιωδών νομοκανονικών θεολογικών διαφορών.

 

Στην ευρύτερη νομοκανονική παράδοση της ορθόδοξης θεολογικής αντιπαράθεσης προς τις δογματικές αποκλίσεις εντάσσονται ο Μέγας Φώτιος, ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, ο Άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης, ο Γεννάδιος ο Σχολάριος, ο Άγιος Αθανάσιος ο Πάριος, ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, ο Άγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως και ο μαθητής του ο Άγιος Γερβάσιος Παρασκευόπουλος τών Πατρών (μαθήτευσε κι ο γράφων, στην κατηχητική σχολή του, επι της Παπαφλέσσα, 1981-1984), κ.α. Καθένας τους αντιμετώπισε τα νομοκανονικά θεολογικά ζητήματα της εποχής του υπό διαφορετικές ιστορικές συνθήκες, αναδεικνύοντας τη σημασία της ορθόδοξης δογματικής συνέπειας και της διαφύλαξης της εκκλησιαστικής νομοκανονικής παραδόσεως.

 

Οι διαφορές μεταξύ Ορθοδοξίας και Ρωμαιοκαθολικισμού και Αγγλικανισμού και Ευαγγελικών κτλ, εξακολουθούν να αφορούν θεμελιώδη νομοκανονικά ζητήματα. Το Filioque και η διδασκαλία περί του παπικού αλαθήτου, κτλ., παραμένουν. Η πραγματικότητα αυτή καθιστά αναγκαία την ουσιαστική νομοκανονική θεολογική εξέταση των διαφορών, αντί της δημιουργίας εντυπώσεων, ότι δήθεν η πνευματική ενότητα έχει ήδη επιτευχθεί μέσω συμβολικών χειρονομιών ή κοινών θρησκευτικών εκδηλώσεων. Συμβολισμοί, χειρονομίες, αγαπολογίες και υποκριτική τέχνη, τεχνικές που ανήκουν στη σφαίρα της γεωπολιτικής διπλωματίας κι όχι στο Κανονικό Δίκαιο.

 

Το κρίσιμο ζήτημα των γενικών συμπροσευχών με ετεροδόξους δεν μπορεί, συνεπώς, να περιορίζεται σε μια συζήτηση περί ευγενικών, κοινωνικών ή καλών προθέσεων. Αφορά το νομοκανονικό εκκλησιολογικό νόημα της κοινής προσευχής, τη δημόσια μαρτυρία της Ορθοδοξίας και τα όρια που θέτει η εκκλησιαστική παράδοση. Η αγάπη και ευγένεια προς τους ανθρώπους των διαφορετικών κοινωνικών ή θρησκευτικών πεποιθήσεων αποτελεί αυτονόητη χριστιανική υποχρέωση. Δεν συνεπάγεται, όμως, αυτομάτως και την ορθόδοξη δογματική συμφωνία, ούτε καταργεί τις εκκλησιαστικές διακρίσεις του Κανονικού Δικαίου.

 

Παράλληλα, η γεωπολιτική διάσταση του θρησκευτικού διαλόγου απαιτεί νηφαλιότητα και κριτική εγρήγορση. Η θρησκευτική διπλωματία μπορεί να συμβάλει στην ειρήνη του κόσμου και των λαών και στη διεθνή συνεννόηση των λαών, αλλά μπορεί επίσης και να χρησιμοποιηθεί για την ενίσχυση διεθνών επιρροών και την προβολή συγκεκριμένων γεωστρατηγικών επιλογών, για το κοινό καλό του ανθρώπου.

 

Η διάκριση μεταξύ θεμιτής διπλωματικής συνεργασίας και θρησκευτικού θεολογικού συμβιβασμού είναι, επομένως, απαραίτητη. Η Ορθόδοξη Εκκλησία μπορεί να συμβάλλει στην ειρήνη του κόσμου χωρίς να σχετικοποιεί την Ορθή Πίστη και μπορεί να συμμετέχει στον διεθνή διάλογο χωρίς να μετατρέπει τη δογματική αλήθεια, σε αντικείμενο πολιτικής διαπραγμάτευσης.

 

Χρειάζεται, επομένως, να διακρίνουμε τον νομοκανονικό θεολογικό διάλογο, ο οποίος αποσκοπεί στην αμοιβαία κατανόηση και στην αναζήτηση της αλήθειας της πίστης, από τις διεθνείς πρακτικές που μπορούν να δημιουργήσουν την ψευδή εντύπωση μιας ήδη αποκατεστημένης εκκλησιαστικής ενότητας. Η δημόσια επανάληψη κοινών θρησκευτικών εκδηλώσεων, χωρίς σαφή ενημέρωση για τις δογματικές προϋποθέσεις της ενότητας, μπορεί σταδιακά να εξοικειώσει τον απλό λαό και τους πιστούς, με την ιδέα ότι οι νομοκανονικές διαφορές της αληθινής πίστεως αποτελούν δευτερεύον ζήτημα.

 

Αυτό το φαινόμενο μπορεί να περιγραφεί ως ένας παραπλανημένος «λαϊκός οικουμενισμός». Η σταδιακή διαμόρφωση μιας συγκεχυμένης και αμβλυμενης συνείδησης της θρησκευτικής ενότητας, μέσα από συμβολικές πρακτικές, χωρίς να έχει προηγηθεί η αναγκαία νομοκανονική δογματική συμφωνία. Με αυτόν τον τρόπο, η εικόνα της ψευδούς ενότητας, κινδυνεύει να προηγηθεί της ίδιας της νομοκανονικής εκκλησιαστικής πραγματικότητας ως ορίζει το Κανονικό Δίκαιο.

 

Η Ορθόδοξη και πανεπιστημιακή κριτική του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς υπενθυμίζει ότι η Ορθή Πίστη δεν μπορεί να υποτάσσεται σε επικοινωνιακές σκοπιμότητες, σε γεωπολιτικές επιδιώξεις ή σε μια αντίληψη ενότητας που παρακάμπτει τα νομοκανονικά δογματικά ζητήματα. Ο διεθνής διάλογος χρειάζεται ειλικρίνεια, γνώση της παραδόσεως και σαφή προσδιορισμό των αληθινών διαφορών. Διαφορετικά, υπάρχει ο κίνδυνος να μετατραπεί από μέσο αναζήτησης της αλήθειας, σε διπλωματικό μηχανισμό σταδιακής εξοικείωσης με τη δογματική και εκκλησιολογική σχετικοποίηση και άμβλυνση των ιερών κανόνων.

 

Η Ορθόδοξη Εκκλησία καλείται να διατηρεί διεθνως ανοιχτούς διαύλους επικοινωνίας με όλους τους ανθρώπους, χωρίς να συγχέει την ευγενική ανθρώπινη κοινωνική συνεννόηση, με την νομοκανονική εκκλησιαστική κοινωνία. Η ειρήνη στο κόσμο, ο αλληλοσεβασμός και η συνεργασία για το κοινό καλό είναι ανθρώπινοι κοινοί θεμιτοί και αναγκαίοι στόχοι. Η ενότητα, όμως, της Ορθόδοξης Εκκλησίας δεν μπορεί να αποσυνδέεται από την κοινή ομολογία της πίστεως, ούτε να καθορίζεται από τις εκάστοτε διεθνείς γεωπολιτικές ισορροπίες μέσα στο κόσμο.

 

Το ουσιαστικό ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν οι χριστιανοί οφείλουν να αγαπούν ο ένας τον άλλον ή εάν οφείλουν να επιδιώκουν την ειρήνη, που αποτελεί Ευαγγελική εντολή. Το κυρίαρχο σημείο είναι αν οι διεθνείς εκκλησιαστικές πρακτικές, που προβάλλονται δημόσια, παραμένουν συνεπείς προς την Ορθόδοξη Πίστη ως ορίζει το Κανονικό Δίκαιο και αν η διεθνής θρησκευτική διπλωματία υπηρετεί την αληθινή ειρήνη, χωρίς να αλλοιώνει την εκκλησιολογική νομοκανονική συνείδηση.

 

Αυτή είναι και η ουσία της κριτικής του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς: η αληθινή αγάπη δεν απαιτεί την παραίτηση από την ομολογία της πίστεως και ο διεθνής διάλογος δεν δικαιολογεί την αλλοίωση μέσω της αγαπολογίας, της νομοκανονικής εκκλησιαστικής συνειδήσεως. Η ενότητα χωρίς την αλήθεια, κινδυνεύει να παραμείνει, μια ψευδής εξωτερική εικόνα. Κάτι που θα ευνοήσει την έλευση του Αντιχρίστου ως κυρίαρχου της κοσμικής νέας θρησκείας του, κατά τον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς. Η αληθινή εκκλησιαστική ενότητα προϋποθέτει την Ορθή Πίστη, τη δογματική συνέπεια και τη πιστότητα στην Ιερά Παράδοση ως μας διδάσκει το Κανονικό Δίκαιο, ανεξάρτητα από τις εκάστοτε γεωπολιτικές επιδιώξεις των διαφόρων Ελίτ και των εκάστοτε πολιτικών προσώπων. Πρόταση, μήπως σήμερα είναι απαραίτητο οι Πολιτικοί, οι Ορθόδοξοι κληρικοί και οι εμπλεκόμενοι αξιωματούχοι με τη Δημόσια Διοίκηση και τη Διπλωματία, να λάβουν νέα επιμόρφωση σε ταχύρυθμα σεμινάρια Κανονικού Δικαίου;

 

πηγή 

ΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΕΣ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΕΙΣ ΤΩΝ ΑΡΧΑΙΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΣΟΦΩΝ

Του Υποστρατήγου ε.α. Κ. Χ Κωνσταντινίδη
 

Είναι πλέον επιστημονικώς γνωστό ότι ο Ανθρωπισμός είναι δημιούργημα των αρχαίων Ελλήνων σοφών και, κατ’ επέκταση, και ο Ανθρωπιστικός Πολιτισμός. Αλλά και η πραγματική και ορθοφρονούσα επιστήμη θεμελιώθηκε από τους μέγιστους εκείνους νόες της σκέψεως.

 

Πέραν της αρχαίας ελληνικής διανόησης, τίποτα το σπουδαίο δεν έδωσαν οι παραλογιζόμενοι υλιστές και ιδεαλιστές, αριστεροί και δεξιοί, με εξαίρεση κάποια πρόοδο στη σύγχρονη τεχνολογία. Με αυτήν, όμως, από έλλειψη φιλοσοφίας και λογικής, καταστρέφουν το περιβάλλον και προσβάλλουν το «ευ ζην» του ανθρώπου. Κατά τα λοιπά, τίποτα δεν δημιούργησαν αξιόλογο, παρά μόνο έκλεψαν και δανείστηκαν τις ιδέες εκείνων των μεγάλων σοφών.

 

Οι αρχαίοι Ελληνες διατύπωσαν όλες τις αρχές της Φυσικής

 

Υπάρχουν πολλοί που ισχυρίζονται ότι οι αρχαίοι Έλληνες δημιούργησαν μόνο θεωρητικούς κανόνες στην τεχνολογία. Αυτό, όμως, είναι μέγα ψέμα. Οι σύγχρονοι απλώς προχώρησαν και, με την έρευνα, επαλήθευσαν τις ελληνικές θεωρητικές διαπιστώσεις των αρχαίων.

 

Διότι και η κατάκτηση της επιστήμης με τη διάσπαση του ατόμου και του πυρήνα του, καθώς και η διαπίστωση ότι ακόμη και το απειροελάχιστο σωματίδιο της ύλης είναι σύνθετο, δεν ήταν άγνωστες στους αρχαίους Έλληνες σοφούς.

 

Ο μεν Δημόκριτος ονόμασε το άτομο «άτμητον», δηλαδή κάτι που δεν διασπάται. Ταυτοχρόνως, όμως, ο Αναξίμανδρος υποστήριξε ότι και το άτμητον, δηλαδή το άτομο, μπορεί να διασπαστεί, όπως και ο πυρήνας.

 

Στην ίδια, εξάλλου, διαπίστωση είχε καταλήξει και ο Ελεάτης Ζήνων. Εδώ ας σημειωθεί ότι και ο Νεύτων είχε δανειστεί από τους αρχαίους Έλληνες σοφούς τις σχετικές θεωρίες του. Γενικά, όλοι οι νεότεροι ερευνητές δανείστηκαν τις θεωρίες των αρχαίων Ελλήνων.

 

Σχετικά με την ύλη και το άτομο ασχολήθηκαν οι μεγαλύτεροι Έλληνες σοφοί, όπως ο Θαλής, ο Αναξαγόρας, ο Αναξιμένης, ο Ηράκλειτος, ο Πυθαγόρας, ο Εμπεδοκλής, ο Ζήνων ο Ελεάτης, ο Δημόκριτος, ο Λεύκιππος, ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης, ο Αρχύτας, ο Αρχιμήδης, ο Ήρων ο Αλεξανδρεύς και πολλοί άλλοι.

 

Το ίδιο ισχύει και για το Σύμπαν. Από τη συγκριτική αντιπαραβολή όσων είχαν διατυπώσει οι αρχαίοι και όσων ισχυρίζονται ότι ανακάλυψαν οι νεότεροι, προκύπτει ότι οι τελευταίοι έχουν παραλάβει τα πάντα από τους αρχαίους Έλληνες σοφούς.

 

Οι σύγχρονοι αντέγραψαν και μερικοί έκλεψαν τις αρχές των

 

Όμως, την αλήθεια αυτή οι σύγχρονοι ερευνητές την αποκρύπτουν επιμελώς, ώστε να έχουν και οι ίδιοι κάτι να παρουσιάσουν στο ενεργητικό τους.

 

Μέγιστη ευθύνη της πνευματικής μας ηγεσίας

 

Μέγιστη ευθύνη έχει και η πνευματική ηγεσία της Ελλάδος, η οποία δεν ενδιαφέρθηκε να διεκδικήσει την πατρότητα και να καταδικάσει την κλοπή της πνευματικής κληρονομιάς του τόπου μας.

 

Συγκεκριμένα, οι καθηγητές των πανεπιστημίων και οι ακαδημαϊκοί της κάθε αντίστοιχης έδρας όφειλαν να ζητήσουν την επίσημη καταχώριση της πνευματικής μας κληρονομιάς. Αυτό, όμως, δεν το έπραξαν, με εξαίρεση ελάχιστες περιπτώσεις.

 

Οι σύγχρονοι αντιγραφείς διέστρεψαν την Αλήθεια και έφεραν το χάος

 

Αποτέλεσμα αυτής της επιπολαιότητας των νεοτέρων, ή των σκόπιμων παραλείψεων και διαστρεβλώσεων των αρχαίων κειμένων από αυτούς, είναι η εκτροπή της νεότερης επιστήμης. Αυτή η εκτροπή οδήγησε τον κόσμο στα σημερινά δεινά και αδιέξοδα, καθώς και στους κινδύνους που απειλούν το μέλλον της ανθρωπότητας.

 

Ο Σωκράτης και άλλοι επικεντρώθηκαν στον Ανθρωπο

 

Όταν ο Φαίδρος ρώτησε τον Σωκράτη γιατί δεν απομακρύνεται από το άστυ των Αθηνών, εκείνος απάντησε: «Τι να δω εκεί; Τα βουνά και τα δένδρα; Εμένα με ενδιαφέρει ο άνθρωπος και η μελέτη του ανθρώπου» (Πλάτωνος, Φαίδρος).

 

Με άλλα λόγια, δίδασκε ότι δεν τον ενδιέφερε η Φύση και η έρευνα των φυσικών φαινομένων, αλλά ο άνθρωπος, η διαπαιδαγώγηση και η βελτίωσή του. Ας σημειωθεί, ωστόσο, ότι ο δάσκαλός του, ο Αρχέλαος, τον είχε διδάξει περί φύσεως, μεταφέροντας θεωρία που είχε εισαγάγει από την Ιωνία.

 

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

 

Οι αρχαίοι Έλληνες σοφοί είχαν δώσει απαντήσεις στα μεγάλα ερωτήματα για την ύλη, το άτομο και το Σύμπαν. Οι νεότεροι δεν ξεκίνησαν από το μηδέν· αντέγραψαν, αξιοποίησαν και ανέπτυξαν τις ιδέες τους, χωρίς να αποδώσουν πάντοτε την οφειλόμενη αναγνώριση στους πραγματικούς πνευματικούς δημιουργούς τους. Και το τραγικότερο είναι ότι η ίδια η ελληνική πνευματική ηγεσία αδιαφόρησε για την υπεράσπιση αυτής της ανεκτίμητης πνευματικής κληρονομιάς. Έτσι, η επιστήμη προόδευσε τεχνολογικά, αλλά απομακρύνθηκε από τη φιλοσοφία και τον ανθρωπισμό.

 

Αλίμονο! Η ανθρωπότητα δανείστηκε τη γνώση των αρχαίων Ελλήνων, αλλά λησμόνησε τη σοφία τους, να συνεχίσει την βελτίωση του Ανθρώπου.

(1/11/26)

 

Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης

Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Οδηγίες επιβίωσης παντού: «Γεμίστε ντουλάπια – Αδειάστε το κράτος από ευθύνες»!

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης 

 

Διανύουμε μια εποχή αυτοεκπληρούμενων πολιτικών «προφητειών», όπου παράλληλα με την καθιέρωση πολεμικής οικονομίας, το δεινό μοιάζει να παραμονεύει σε κάθε επόμενη γωνία. Το τελευταίο διάστημα όλο και περισσότερες χώρες εκδίδουν έκτακτες οδηγίες πολιτικής προστασίας, συστήνοντας στους πολίτες να προετοιμάσουν προμήθειες και είδη ανάγκης από τρεις έως και δέκα ημέρες. 

 

Στη Γαλλία, τη Σουηδία, τη Φιλανδία, την Εσθονία, τη Δανία, την Πολωνία, τη Λετονία, τη Γερμανία, την Ολλανδία, το Ηνωμένο Βασίλειο, ως τον Καναδά, την Ταϊβάν και την Ιαπωνία, κυκλοφορούν αναθεωρημένοι οδηγοί πολιτικής άμυνας και εγχειρίδια προστασίας από στρατιωτικές επιθέσεις, κυβερνοεπιθέσεις και καθολικές διακοπές ρεύματος και επικοινωνιών.

 

Έχουμε θίξει και άλλη φορά το «παράδοξο» ότι οι κυβερνήσεις (ειδικά της Ευρώπης) φοβερίζουν συνεχώς τον κόσμο για επικείμενες κρίσεις και για την ανάγκη ατομικής αυτάρκειας, την ίδια ακριβώς ώρα που πράττουν ό,τι περνά από το χέρι τους για να διαλύσουν τη διατροφική αυτάρκεια της Ευρώπης καταστρέφοντας την αγροτική παραγωγή και εξαρτώντας την ήπειρο από διεθνείς συμφωνίες (βλέπε Mercosur κλπ). Η ΕΕ από τη μία οχυρώνεται σε προετοιμασίες πολέμου και από την άλλη παραδίνεται στην ευχέρεια τρίτων κρατών, ακολουθώντας μια παρανοϊκή τακτική συσπειρωμένης παγκοσμιοποίησης.

 

Η καλλιέργεια κλίματος τρόμου προσφέρει ένα διπλό όφελος στην ελίτ: Πρώτον, η συντήρηση γενικευμένης ανασφάλειας στην αγορά λειτουργεί ως επιταχυντής μεταρρυθμίσεων (ψηφιακό κράτος, επιτήρηση, περικοπές δικαιωμάτων, τεχνητή ακρίβεια, αλλαγές στη διατροφική κουλτούρα κ.ο.κ) για την τελική ευθεία προς τον ολοκληρωτισμό.

 

Και δεύτερον, χρησιμεύει σαν βολικό άλλοθι για οποιαδήποτε εξέλιξη που θα ανοίξει την πόρτα του φρενοκομείου. Μια προκαταβολική απαλλαγή από ευθύνες όσο το κράτος αποτραβιέται από τον συνταγματικό ρόλο του προστάτη: απέχοντας από το κοινωνικό δεινό έως και από το (ενδεχόμενο) πολεμικό. Το αφήγημα του μόνιμου «κατεπείγοντος» υποσκάπτει το δημοκρατικό ζητούμενο της λογοδοσίας, ύπουλα και σταθερά. Και αντί να υπάρχει ένα ισχυρό δημόσιο δίκτυο αντιμετώπισης κρίσεων, ο πολίτης καλείται να κάνει μόνος του τα «κουμάντα» του: ετοιμάζοντας τρόφιμα, νερό, φάρμακα, λες και είναι αυτόνομος τροφοσυλλέκτης στην Αλάσκα και όχι (άγρια) φορολογούμενος πολίτης που δικαιούται κρατική μέριμνα.

 

Τα «όπλα» στραμμένα προς τα μέσα

 

Κανείς δεν ισχυρίζεται ότι είναι κακό για μια χώρα να επικαιροποιεί και να δημοσιεύει οδηγίες έκτακτης ανάγκης. Το κακό είναι να κάνει μόνο αυτό, ενώ σε όλες τις άλλες παραμέτρους σκάβεται μεθοδικά ο λάκκος του μέσου πολίτη. Με ενεργειακή εξάρτηση, με υπερκαταναλωτική συνείδηση, με αποξένωση από τη γεωργία και την κτηνοτροφία, με αποδόμηση κάθε πυρηνικής αξίας (έθνους, θρησκείας, οικογένειας, βιολογικού φύλου κλπ), με περιορισμό των μετρητών, με αρπαγή της στέγης, με εθισμό σε επιδόματα, με συγκεντρωτισμό των φυσικών πόρων, και γενικότερα με μια ασυλοποίηση του ιδιωτικού βίου που δείχνει ότι τα όπλα του κράτους είναι στραμμένα προς τα μέσα, πολύ πριν (υποτίθεται ότι) θα τα στρέψει προς μια αόριστη εξωτερική απειλή.

 

Η σταδιακή εξοικείωση του πολίτη με την προοπτική ενός παγκόσμιου πολέμου, μοιάζει περισσότερο με άσκηση ατομικού σωφρονισμού, παρά με συλλογική προετοιμασία άμυνας. Η αίσθηση μόνιμης απειλής που απλά αλλάζει μορφές, γίνεται κυρίαρχη νόρμα πολιτικής. Η εξουσία δεν είναι εδώ για να σου εξασφαλίζει την ειρήνη – αλλά απαιτεί την ανοχή σου ως «αξιότερος» χειριστής τηλεφώνων που θα χτυπήσουν «στις 3 τα ξημερώματα». Μπορεί ως τότε να έχουν περάσει ακόμη καμιά διακοσαριά νυχτερινές τροπολογίες (και αυτές προς τα ξημερώματα) που μας βομβαρδίζουν ανελέητα τη δυνατότητα επιβίωσης, αλλά γι’ αυτό το ΕΝΑ κουδούνισμα, η μοίρα της Ελλάδας δεν θα αφεθεί στον αυτόματο τηλεφωνητή. Κάτι που με τα δείγματα γραφής της συγκεκριμένης κυβέρνησης, είναι ακόμα πιο ανησυχητικό.

 

Και ποιος σας είπε ότι όλοι οι πολίτες έχουν τη δυνατότητα να συγκεντρώσουν αποθέματα, ειδικά στην Ελλάδα που κάνουν αγώνα για να μην αδειάσουν τα ντουλάπια πριν τις 15 κάθε μήνα, εν καιρώ ειρήνης; Άρα πάμε σε σκεπτικό πολιτών δύο ταχυτήτων; Προφανώς! Γεμάτα ντουλάπια (για όποιον μπορεί), άδειες κρατικές ευθύνες, διαλυμένοι κοινωνικοί δεσμοί, και όποιος αντέξει!

 

Βέβαια με όλα τα παραπάνω δεν ισχυρίζομαι ότι η ατομική πρόληψη είναι λάθος. Κάθε άλλο! Όμως η ένστασή μας είναι ενάντια στην πεποίθηση ότι αυτή η καθολική μετακύλιση ευθυνών προς τον πολίτη είναι κάτι το φυσιολογικό. Ενάντια στην πεποίθηση ότι μεταξύ πολιτικής προστασίας και εθνικής άμυνας, η διαχωριστική γραμμή πρέπει να απαλειφθεί. Ενάντια στην πεποίθηση ότι ο πολίτης είναι μόνο μια αυτόνομη μονάδα στα πλαίσια ενός σκοπούμενου κοινωνικού Δαρβινισμού, όπου επαινείται ο αγώνας του «ισχυρότερου», του πιο οργανωμένου, του καλύτερου «prepper», εκείνου που έχει «άκρες», εκείνου που μετατρέπει την οικεία του σε φρούριο κ.ο.κ.

 

Αντιλαμβάνεστε ότι αυτή η πρωτόγονη νοοτροπία μας οδηγεί κατευθείαν σε λογικές τύπου «Hunger Games», όπου ο κοινωνικός βίος θα ταυτιστεί απολύτως (και κυριολεκτικώς) με την επιβίωση, ο πολίτης θα είναι ισόβιος «οπλίτης» σε στάση ημιανάπαυσης που θα ζει μεταξύ τρομοκρατημένης κατανάλωσης και καταναλωτικής τρομοκρατίας. Και όλοι οι αδύναμοι και οι αναγκεμένοι να αντιμετωπίζονται ως περιττό βαρίδι που πρέπει να ριφθεί στα αζήτητα του βίου.

 

Ασφαλώς η προνοητικότητα είναι αρετή που δεν πρέπει να λείπει από κανέναν, χωρίς βέβαια να καταντά νοσηρή εμμονή. Το τελικό ερώτημα όμως δεν είναι αν πρέπει να είμαστε προετοιμασμένοι. Είναι το ποιος θα αποφασίζει κάθε φορά τι είναι έκτακτη ανάγκη και το που ξεκινούν και τελειώνουν οι θυσίες που θα απαιτήσει αυτή…

 

πηγή 

Δελτία Τύπου της ΝΙΚΗΣ για την ελλιπή φύλαξη των φυλακών Κορυδαλλού τα επικοινωνιακά τρίκ της κυβέρνησης για την ενέργεια.

Αθήνα, 03/11/2026

 

Με ελλιπή φύλαξη οι φυλακές Κορυδαλλού- άμεσες απαντήσεις από την κυβέρνηση

 

Αφύλακτες οι φυλακές Κορυδαλλού, σύμφωνα με δημοσιεύματα του ημερήσιου Τύπου, το σωφρονιστικό κατάστημα με τους πλέον επικίνδυνους και σκληρούς βαρυποινίτες.

 

Αφύλακτος ο εξωτερικός τοίχος, αφύλακτες οι σκοπιές, ακάλυπτος και ο περίβολος της φυλακής αφού υπολειτουργεί το σύστημα anti-drone. Μια φυλακή «ανοιχτή» για όσους επιχειρήσουν να εκμεταλλευτούν την κατάσταση.

 

Αφύλακτο ένα σωφρονιστικό ίδρυμα που βρίσκεται σε απόσταση αναπνοής από σχολικές μονάδες δημοτικού, γυμνασίου και λυκείου, από παιδικούς σταθμούς, από εγκαταστάσεις αθλοπαιδείας.

 

Γνωρίζει αυτή την κατάσταση ο αρμόδιος υφυπουργός Αντεγκληματικής Πολιτικής;

Είναι γνώστης της κατάστασης ο υπουργός κος Χρυσοχοϊδης;

Τι πράττουν για αυτά;

 

Ενημέρωσαν άραγε τον πρωθυπουργό ώστε να τα εντάξει και αυτά στις 90 προτεραιότητες που διαφήμισε στο πρόσφατο υπουργικό συμβούλιο ή μήπως η προστασία των πολιτών και η διατήρηση της ασφάλειας από τους καταδικασμένους και αποδεδειγμένα εγκληματίες δεν αποτελεί προτεραιότητα της κυβέρνησης του κ. Μητσοτάκη;

 

Ενεργειακός εφιάλτης χωρίς τέλος- Όμηροι των επικοινωνιακών τρικ της κυβέρνησης τα ελληνικά νοικοκυριά

 

Ελληνικά νοικοκυριά και μικρομεσαίες επιχειρήσεις, δέχονται το ένα οικονομικό πλήγμα μετά το άλλο, με τους τωρινούς λογαριασμούς του ηλεκτρικού ρεύματος να προκαλούν ένα ακόμη «ηλεκτροσόκ» στις τσέπες τους.

 

Η κυβέρνηση, με αδίστακτο τρόπο αρπάζει ό,τι έχει απομείνει από τα πενιχρά εισοδήματά τους αδιαφορώντας για τη διάλυση της κοινωνίας. Ο Μητσοτάκης και η ομάδα των «αρίστων» του, μετέτρεψαν ένα κοινωνικό αγαθό όπως είναι η ενέργεια σε προϊόν αισχροκέρδειας.

 

Την ώρα που η τιμή στο Χρηματιστήριο Ενέργειας εκτοξεύεται στα εφιαλτικά επίπεδα του 2022 (ξεπερνώντας τα 312 €/MWh) και το φυσικό αέριο (TTF) στην Ευρώπη κινείται σε «καυτές» ζώνες άνω των 100 ευρώ, η κυβέρνηση παρακολουθεί αμέτοχη, αγοράζοντας απλώς πολιτικό χρόνο και ελπίζοντας σε «δημοσιονομικές ευελιξίες».

 

Κύριοι της κυβέρνησης, το επικοινωνιακό τρικ των «χρωμάτων» κατέρρευσε.

Η ΝΙΚΗ είχε ξεκαθαρίσει από την αρχή, ότι τα περίφημα «πράσινα, μπλε και κίτρινα» τιμολόγια δεν ήταν παρά ένα φτηνό επικοινωνιακό πυροτέχνημα.

 

Είναι ένα παιχνίδι της γαλάζιας παράταξης σχεδιασμένο για να μετακυλίσει την ευθύνη στους ίδιους τους πολίτες οι οποίοι εγκλωβίστηκαν ως όμηροι σε ένα δυσνόητο σύστημα.

 

Τα νεότερα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά: Αυξήσεις-σοκ στα «πράσινα» τιμολόγια που φτάνουν έως και 76% (τιμές από 0,26 έως 0,36 €/kWh).

 

Η ΝΙΚΗ προτείνει:

 

* Την κατάργηση του Χρηματιστηρίου Ενέργειας και τη ριζική αλλαγή του τρόπου διαμόρφωσης της τιμής του ηλεκτρικού ρεύματος.

* Να περιοριστεί δραστικά το ποσοστό της ενέργειας που περνά από τη βραχυχρόνια χρηματιστηριακή αγορά, με πολύ μεγαλύτερο μέρος της παραγωγής να διακινείται απευθείας μέσω διμερών και μακροχρόνιων συμβολαίων, όπως ήδη συμβαίνει σε άλλες ευρωπαϊκές αγορές.

 

Περαιτέρω απαιτούνται:

 

* Μακροχρόνιες συμβάσεις αγοράς ηλεκτρικής ενέργειας, ώστε κυρίως η παραγωγή από ΑΠΕ να διατίθενται σε σταθερές τιμές.

* Αμφίδρομες συμβάσεις επί διαφοράς, ώστε τα πρόσθετα έσοδα, όταν οι τιμές ανεβαίνουν πάνω από την τιμή αναφοράς, να επιστρέφουν προς όφελος των καταναλωτών.

* Δεσμευτικοί στόχοι αποθήκευσης και ενίσχυση των δικτύων, ώστε η φθηνότερη ενέργεια από ΑΠΕ να αξιοποιείται όταν υπάρχει μεγαλύτερη ανάγκη.

* Και προπάντων, να μην διανοηθεί η κυβέρνηση να υλοποιήσει την ανατίναξη εγκαταστάσεων του ΑΗΣ Αγίου Δημητρίου Κοζάνης, αφού δεν αποκλείεται ,λόγω των γεωπολιτικών εξελίξεων να δούμε τις τιμές TTF του φυσικού αερίου να εκτοξεύονται και στα 500€/MWh.

Ανακήρυξη της συνολικής ελληνικής ΑΟΖ και οριοθέτηση με αυτή της Κυπριακής Δημοκρατίας

από το κανάλι Nicos Iglessis 

 

Συνέντευξη του Νίκου Ιγγλέση στο ραδιοφωνικό σταθμό ΙΟΝΙΟΝ FM 95,5 και το δημοσιογράφο Δημήτρη Κολόκα 

 

πηγή 

Αλωση της Μονής Σινά επί κυβερνήσεως Μητσοτάκη

Η άλωση -όρος που αποδίδεται σε ανώτερους κύκλους της ημετέρας ιεραρχίας- της Ιεράς Μονής του Σινά, έπειτα από 1.500 χρόνια αδιατάρακτης ιστορικής συνέχειας, παρουσιάζεται από τον πρωθυπουργό Κ. Μητσοτάκη και τον επικυψία υπουργό Εξωτερικών Γ. Γεραπετρίτη σαν εθνικός θρίαμβος.

 

Από τον Γιώργο Χατζηδημητρίου

 

Ανίκανο να διαχειριστεί τα τιμαλφή και τα άγια του γένους, το καθεστώς Μητσοτάκη ανακοίνωσε το περασμένο Σάββατο ότι επιτεύχθηκε συμφωνία μεταξύ της Μονής Σινά και του αιγυπτιακού δημοσίου, με την οποία «επιλύεται η δικαστική διαμάχη» και μπαίνει τέλος σε μια «προαιώνια εκκρεμότητα»!

 

Παρέλειψαν να ενημερώσουν ποιος έβαλε την υπογραφή του για λογαριασμό της παλαίφατης Ιουστινιάνειας Μονής Σινά, ποιος υπέγραψε από το «αντισυμβαλλόμενο μέρος», δηλαδή την Αίγυπτο, και δεν μας είπαν και τι ακριβώς διαλαμβάνει το συμφωνητικό που επιλύει ένα κατασκευασμένο πρόβλημα, μήπως το χαρούμε κι εμείς. Πηγές του μετοχίου της Μονής Σινά στην Αθήνα, που ρωτήθηκαν από την εφημερίδα, δήλωναν κοφτά ότι πρόκειται για εθνικώς επωφελή συμφωνία, για την οποία, ωστόσο, αρνούνταν να δώσουν περισσότερες λεπτομέρειες.

 

«Η Ορθοδοξία, όταν ενώνεται, καταγάγει νίκες» έλεγαν σε πλήρη ευθυγράμμιση με το Μαξίμου και τα φερέφωνά του. Ωστόσο, σε κανενός την αντίληψη δεν έπεσε κάποια ανακοίνωση Πατριαρχείων που να ζητούν από το Σινά να παραιτηθεί από την κυριότητα της περιουσίας του. Ακόμα και η Διαρκής Ιερά Σύνοδος, που συνήλθε την περασμένη Τετάρτη, απέφυγε να εκδώσει ανακοίνωση… Ολα βρίσκονται αυτή τη στιγμή στον αέρα!

 

Συμφωνία δεν υπάρχει, λύση δεν υπάρχει και φυσικά ούτε και έχει υπογραφεί κάποιο χαρτί. Εκτός αν κανείς δώσει βάση σε όσα λέει ένα ανελεύθερο καθεστώς στην Αίγυπτο, που με την ανοχή της Αθήνας, παραβιάζει ωμά το Διεθνές Δίκαιο, επιχειρεί να βάλει στο χέρι την περιουσία της μονής και να μετατρέψει την περιοχή σε χώρο μαζικού θρησκευτικού τουρισμού, όπου η μονή θα αποτελεί αναγκαίο -γιατί χωρίς αυτήν δεν γίνεται- αλλά απονευρωμένο μέρος του ντεκόρ.

 

Μέχρι στιγμής η κυβέρνηση αποφεύγει να δώσει στη δημοσιότητα το ιδιωτικό συμφωνητικό, διότι περί αυτού πρόκειται, και καταφεύγει, όπως πάντα, στα θολά νερά της επικοινωνιακής διαχείρισης. Ο Αρχιεπίσκοπος Συμεών, ο οποίος από τον περασμένο Αύγουστο νοσηλεύεται στην Αττική, δεν δύναται να δεσμεύσει τη Μονή Σινά, παραμερίζοντας τη γνώμη της και χωρίς να υπάρξει ειδική απόφαση της Συνάξεως της Γεροντίας της Σιναϊτικής Αδελφότητος!

 

Αλλά ακόμα κι αν γίνουν τα πράγματα έτσι, πού είναι το κείμενο του ιδιωτικού συμφωνητικού; Γιατί δεν το κοινοποιεί το Μαξίμου; Τι φοβάται άραγε; Το περασμένο Σάββατο ο υπουργός Εξωτερικών της χώρας μάς ενημέρωσε ότι «έπειτα από 1.500 χρόνια που το νομικό καθεστώς παρέμεινε αίολο (sic) και αρρύθμιστο, η σημερινή συμφωνία εξασφαλίζει στο διηνεκές τον αναλλοίωτο θρησκευτικό χαρακτήρα της μονής και των εκκλησιαστικών κτημάτων…».

 

Αν ξεπεράσουμε την αγραμματοσύνη του συντάκτη που αναφέρεται σε… «αίολο» και όχι «έωλο» καθεστώς, προκαλεί προβληματισμό ο ανιστόρητος ισχυρισμός του, ότι η παλαίφατη Μονή Σινά στέριωσε και μεγαλούργησε στα 1.500 χρόνια της λαμπρής ιστορικής πορείας της χωρίς νομική κάλυψη και ισχυρό δικαιικό πλαίσιο. Στην ανακοίνωσή του ο Γεραπετρίτης, κουτοπόνηρα, αποφεύγει να θίξει την ουσία της διαφοράς που αφορά την κυριότητα των ακινήτων και κινητών της μονής και των μετοχίων της. Παινεύεται ότι εξασφάλισε τον αναλλοίωτο θρησκευτικό χαρακτήρα της, λες κι αυτός είχε ποτέ αμφισβητηθεί από κανέναν εδώ και 1.500 χρόνια…

 

Καταγγέλλεται ότι επικεφαλής των πιέσεων που ασκήθηκαν και ασκούνται στη σιναϊτική αδελφότητα, προκειμένου να υποκύψει και να αποδεχθεί το ιδιωτικό συμφωνητικό, είναι ο γενικός γραμματέας Θρησκευμάτων Γιώργος Καλαντζής. Οι μοναχοί στο Σινά προειδοποιήθηκαν αρχικά ότι στις 23 Αυγούστου θα εκδιδόταν η καταστροφική για τη μονή απόφαση του Ανώτατου Ακυρωτικού Δικαστηρίου του Καΐρου.

 

Οταν δεν ήρθε η… συντέλεια, ξαναπροειδοποιήθηκαν πως το κακό θα συμβεί στις 24 Οκτωβρίου και πως αν δεν συναινούσαν, «θα τα έχαναν όλα»! Ομως η νομική ασπίδα της μονής είναι πανίσχυρη και ακατάβλητη. Και κανένας δεν μπορεί να την κλονίσει, όσο και αν βρέθηκε ένας εφιάλτης στο πρόσωπο του Κυριάκου Μητσοτάκη να δείξει περάσματα για να διαβούν οι Μήδοι.

 

πηγή 

Περιστέρα Κράκα. H πολεμίστρια της Μακεδονίας την οποία οι γαλλικές εφημερίδες αποκαλούσαν Ζαν Ντ’ Αρκ.

Το έστειλε ο Σπύρος Κουρκούμπας
 

Στην αρχική φωτογραφία απεικονίζεται το άγαλμα μιας ηρωίδας του πρώτου Μακεδονικού αγώνα. Στην επιγραφή του αγάλματος αναφέρεται: «Ήταν η ανυπότακτη, η Τουρκοφάγος αμαζόνα, η λεοντόκαρδη καπετάνισσα, Περιστέρα Κράκα». 

 

Η Κράκα ηγήθηκε ενός αντάρτικου σώματος και αγωνίστηκε με θάρρος στην Επανάσταση των Μακεδόνων το 1878 με στόχο την κατάργηση της Συνθήκης του Αγίου Στεφάνου, σύμφωνα με την οποία το μεγαλύτερο μέρος της Μακεδονίας θα προσαρτούνταν στη Βουλγαρία. Η εξέγερση ξεκίνησε στο Λιτόχωρο με επικεφαλής τον Κοσμά Δουμπιώτη, επεκτάθηκε στις γύρω περιοχές με την συμμετοχή ένοπλων ομάδων από όλες της περιοχές της Μακεδονίας. Η εξέγερση όμως πνίγηκε στο αίμα από τους Οθωμανούς, με τραγικό επίλογο την καταστροφή του Λιτοχώρου. Το άγαλμα φιλοτεχνήθηκε από την γλύπτρια Αλίκη Χατζή το 1990 και έχει στηθεί σε περίοπτη θέση στο χωριό Σιάτιστα. Η ιστορία της Περιστέρας είναι άγνωστη σε πολλούς, όμως αποτελεί ένα σπουδαίο κεφάλαιο του Μακεδονικού Αγώνα....

 

Η Περιστέρα Κράκα είχε γεννηθεί το 1860 στη Σιάτιστα Κοζάνης και ήταν αδερφή του Γούλια Κράκα, με τον οποίο ήταν ιδιαίτερα δεμένη και από μικρή τον βοηθούσε στις αγροτικές δουλειές. Όταν ξέσπασε η επανάσταση ο αδερφός της έγινε αντάρτης και η Περιστέρα τον παρακάλεσε να την πάρει μαζί του. Εκείνος όμως αρνήθηκε, καθώς οι γυναίκες δεν στρατολογούνταν στο αντάρτικο. Όταν μια μέρα οι Τούρκοι την κάλεσαν στην αστυνομία για ανάκριση, η Περιστέρα έβαλε σε εφαρμογή το σχέδιό της. Λέρωσε το φόρεμα της επίτηδες και τους είπε να την περιμένουν ώσπου να αλλάξει ρούχα. Πράγματι, άλλαξε ρούχα, όμως φόρεσε αντρικά και πήρε στα χέρια της όπλο με το οποίο πυροβόλησε στον αέρα και έφυγε να αναζητήσει τον αδερφό της. Στην αρχή οι αντάρτες την αντιμετώπισαν με καχυποψία, όμως σύντομα κέρδισε τον σεβασμό τους. Όταν οι Τούρκοι έπιασαν τον αδερφό της και τον έγδαραν ζωντανό, η Περιστέρα ανακηρύχτηκε αρχηγός του αντάρτικου και ορκίστηκε να εκδικηθεί τον μαρτυρικό θάνατο του αδερφού της. Ανέλαβε την αρχηγία ενός σώματος, το οποίο ξεπερνούσε τους 40 άνδρες και έγινε αξιόμαχη και αποτελεσματική. Σύντομα έφτασε στα ίχνη των δολοφόνων του αδερφού της, τους οποίους εκδικήθηκε με το ίδιο τρόπο....

 

Τα κατορθώματα του «Καπετάν Σπανοβαγγέλη»

 

Η Περιστέρα πολεμούσε με θάρρος για την ένωση με την ελεύθερη Ελλάδα. Ο Ι. Αποστόλου στην «Ιστορία τής Σιατίστης» έγραφε για εκείνη: «Επί εξ μήνας κατόπιν κανείς Τούρκος στρατιωτικός δεν ημπορούσε να κοιμάται ήσυχος. Απιστεύτως γενναία, η κόρη αυτή, προς την οποίαν επί τέλους ηναγκάσθη να συνθηκολογήσει μία ολόκληρος Αυτοκρατορία. Της έδωσαν αμνηστία…»

 

Είχε το ψευδώνυμο «Καπετάν Σπανοβαγγέλης» και είχε ξεκινήσει κλεφτοπόλεμο με τους Τούρκους στις περιοχές της Κοζάνης και της Καστοριάς. Είχε κόψει τα μαλλιά της κοντά και σύμφωνα με τον Τύπο της εποχής, πολεμούσε σαν άντρας. Μεταξύ άλλων είχε πυρπολήσει τον σταθμό της χωροφυλακής Τζουμά Πτολεμαϊδος και είχε εξολοθρεύσει ένα τουρκικό απόσπασμα στα Καραγιάννινα.

 

Η φήμη της είχε ξεπεράσει τα ελληνικά σύνορα και η γαλλική εφημερίδα «Λε Παπιγιόν» την αποκαλούσε Ζαν Ντ’ Αρκ του 19ου αιώνα. Η Κράκα σταμάτησε την πολεμική της δράση όταν οι Τούρκοι της προσέφεραν αμνηστία. Τότε επέστρεψε στο χωριό της στη Σιάτιστα. Ο Αποστόλου έγραφε για τη μετέπειτα ζωή της: «Έκτοτε ζούσε ήσυχα στο σπίτι της. Μόνον πού άγαπούσε νά στολίζει τό στήθος της μέ χρυσά γιορντάνια καί ραμματιές άπό φλουριά καί νά διασχίζει τήν πόλη κατά τάς έπισήμους ημέρας ώς όραμα λεβεντιάς, ώς μία πρόκλησις πρός τά παλληκάρια, ώς άφωνος άλλ’ εύγλωττος ύπόμνησις του ηρωικού ιδεώδους».

 

Οι Τούρκοι θορυβήθηκαν από τις κινήσεις της και αθέτησαν την υπόσχεσή τους για αμνηστία, με αποτέλεσμα να αναγκαστεί να εγκαταλείψει τη Μακεδονία. Το 1882 βρισκόταν στη Θεσσαλία και είχε παντρευτεί τον καπετάν Περδίκη, έναν από τους συντρόφους της, με τον οποίο απέκτησε δύο κόρες και έναν γιο. Ωστόσο, οι περιπέτειες συνεχίστηκαν. Λίγο αργότερα ο σύζυγος της συνελήφθη από τη χωροφυλακή και κατηγορήθηκε για ληστεία με αποτέλεσμα να φυλακισθεί στην Αίγινα. Η Κράκα δεν δίστασε λεπτό. Ταξίδεψε στην Αθήνα και ζήτησε να συναντηθεί με τον Βασιλιά Γεώργιο Α’ προκειμένου να του ζητήσει αμνηστία για τον σύζυγό της, ο οποίος είχε πολεμήσει με θάρρος στην Επανάσταση των Ελλήνων στη Μακεδονία. Η λαϊκή παράδοση αναφέρει ότι πήρε μέρος σε αγώνα σκοποβολής παρουσία του Γεωργίου Α’, ο οποίος θαύμασε τις ικανότητες της στο σημάδι καθώς νίκησε όλους τους αξιωματικούς του και της χάρισε την αμνηστία. Στη συνέχεια επέστρεψε στη Θεσσαλία, όπου έζησε έως το τέλος της ζωής της, το 1938.

 

Για τη δράση της γράφτηκε το εξής τραγούδι που τραγουδούσε ο γερο-Ναούμης Τσίτσιαρης.

 

Ποιός έχει αράδα σήμερα

νά ρίξει στό νησάνι

Ή Περιστέρα είχε σειρά

νά ρίξει στό νησάνι

 

Ή τσούπρα άπό τή βία της

κι άπ’ τόν πολύ σεβντά της

τής ’κόπη το χρυσό κουμπί

κι έφάνη το βυζί της

ένας στόν άλλο έλεγε

ένας στόν άλλο λέει

 

Παιδιά τί ‘ναι τό μάλαμα

καί τί ’ναι τό άσήμι

μ’ ένα μικρό κλεφτόπουλο

μικρό διαβολισμένο

 

Δέν εΐν’ παιδιά μ’ τό μάλαμα

μά μήτε καί τ’ άσήμι

μόν’ είναι κόρης τό βυζί 

τής νιας τής Περιστέρας....

 

https://www.mixanitouxronou.gr/

το είδαμε ΕΔΩ  

Βρέθηκε αρχαίο ελληνικό δαχτυλίδι που απεικονίζει το Φάρο της Αλεξάνδρειας!

Αρχαίο ελληνικό δαχτυλίδι με τη μορφή του ιστορικού Φάρου της Αλεξάνδρειας ανακαλύφθηκε σε υποθαλάσσια ανασκαφή, όπως ανακοίνωσε το υπουργείο Τουρισμού και Αρχαιοτήτων της Αιγύπτου. 

 

Ο χάλκινος δακτύλιος φέρει χαραγμένη την εικόνα του περίφημου Φάρου της Αλεξάνδρειας, ενός από τα Επτά Θαύματα του Αρχαίου Κόσμου. Το μνημείο κατασκευάστηκε κατά τη διάρκεια της βασιλείας του Πτολεμαίου Β΄ του Φιλάδελφου (280-247 π.Χ.).

 

Εκτιμάται ότι είχε ύψος τουλάχιστον 100 μέτρων, γεγονός που τον καθιστούσε ένα από τα ψηλότερα ανθρώπινα κατασκευάσματα της εποχής.

 

Σεισμοί που σημειώθηκαν μεταξύ του 956 και του 1303 μ.Χ. προκάλεσαν σοβαρές ζημιές στον Φάρο, ο οποίος τελικά εγκαταλείφθηκε. Αργότερα, οι πέτρες του χρησιμοποιήθηκαν για την κατασκευή του φρουρίου Κάιτμπεϊ, το 1480.

 

Τα κατάλοιπα του Φάρου εντοπίστηκαν το 1994 από ομάδα Γάλλων αρχαιολόγων. Το 2025, τμήματα του κατωφλιού και των πλακών επίστρωσης των θεμελίων του ήρθαν ξανά στο φως, συμβάλλοντας στην προσπάθεια της Αιγύπτου για την ψηφιακή αναπαράσταση του μνημείου.

 

Το δαχτυλίδι βρέθηκε στο νησί Αντίρροδος, το οποίο αποτελούσε κάποτε τμήμα του Portus Magnus, του αρχαίου ανατολικού βασιλικού λιμανιού της Αλεξάνδρειας.

 

Στο νησί βρισκόταν επίσης το βασιλικό ανάκτορο της πτολεμαϊκής Αιγύπτου. Εκτιμάται ότι το νησί βυθίστηκε περίπου τον 4ο αιώνα μ.Χ., έπειτα από έναν σεισμό κοντά στην Κρήτη το 365 μ.Χ., ο οποίος προκάλεσε και άλλες σεισμικές δονήσεις, καθώς και τσουνάμι.

 

Σήμερα, ο αρχαιολογικός χώρος βρίσκεται κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας, στα ανοιχτά της σύγχρονης Αλεξάνδρειας, σε βάθος περίπου πέντε μέτρων.

 

Ο Χισάμ Ελ Λέιθι, γενικός γραμματέας του Ανώτατου Συμβουλίου Αρχαιοτήτων της Αιγύπτου, επιβεβαίωσε ότι είναι η πρώτη φορά που εντοπίζεται εικόνα του αρχαίου Φάρου χαραγμένη σε σφραγιστικό δαχτυλίδι. Σύμφωνα με τον ίδιο, η απεικόνιση του Φάρου ενδέχεται να υποδηλώνει ότι το ανάκτορο της Αντίρροδου παρέμεινε σε χρήση έως και τον 2ο αιώνα μ.Χ. για διοικητικούς σκοπούς, μεταξύ άλλων και για υποθέσεις που σχετίζονταν με τον Φάρο.

 

Η εικόνα στο δαχτυλίδι παρουσιάζει ομοιότητες με άλλες γνωστές απεικονίσεις του μνημείου, οι οποίες έχουν εντοπιστεί σε νομίσματα που χρονολογούνται στον 2ο αιώνα μ.Χ.Παράλληλα με την ανακάλυψη του δαχτυλιδιού, ο Φρανκ Γκοντιό, διευθυντής του Ευρωπαϊκού Ινστιτούτου Υποθαλάσσιας Αρχαιολογίας, αποκάλυψε ότι η ανασκαφική ομάδα έφερε στο φως και άλλα σημαντικά ευρήματα κατά τη διάρκεια της φετινής ερευνητικής περιόδου.

 

Μεταξύ αυτών περιλαμβάνονται κεραμικά επιτραπέζια σκεύη, αμφορείς, φιάλες και λυχνάρια, τα οποία χρονολογούνται από τον 4ο αιώνα π.Χ. έως τον 4ο αιώνα μ.Χ. Παράλληλα, εντοπίστηκαν θραύσματα γυάλινων αγγείων της ίδιας περιόδου.

 

Όπως σημείωσε ο Γκοντιό, οι ανασκαφές επικεντρώνονται σε τέσσερις περιοχές του ανατολικού λιμανιού. Σε αυτές περιλαμβάνονται ο ναός της Ίσιδας, η περιοχή του ανακτόρου και ο δυτικός λόφος στο βασιλικό νησί της Αντίρροδου, τα κατάλοιπα του οβελίσκου, καθώς και το Τιμώρειον, γνωστό και ως «ανάκτορο του Αντώνιου».

 

Ο υπουργός Τουρισμού και Αρχαιοτήτων της Αιγύπτου, Σερίφ Φάτι, εξήρε το έργο της αρχαιολογικής αποστολής και τα ευρήματά της, επισημαίνοντας ότι συμβάλλουν στον εμπλουτισμό των γνώσεων για την ιστορία της Αλεξάνδρειας.

 

πηγή