Μιχάλης Χαραλαμπίδης: τριάντα χρόνια από την ομιλία που θα μπορούσε να αλλάξει τον Ελληνισμό

Γράφει ο Θεοφάνης Μαλκίδης 

 

Αρχικώς θα πρέπει να σημειώσω ότι δεν υπήρξα ποτέ μέλος του ΠΑΣΟΚ και οποιουδήποτε άλλου κόμματος, συνεπώς οι παρακάτω σκέψεις μου για τον αείμνηστο διανοούμενο Μιχάλη Χαραλαμπίδη (1951-1974) και την ομιλία του στο 4ο Συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, που θα μπορούσε να αλλάξει τον Ελληνισμό, δεν έχει καμία κομματική προσέγγιση. Και για γίνω ακόμη σαφής, με εμπνέει και χρησιμοποιώ συνεχώς τη ρήση του Σεφέρη, ο οποίος το 1967 μιλώντας για τα τότε πέτρινα χρόνια της πατρίδας μας, ανέφερε ότι «δεν έχω κανένα κομματικό δεσμό, άρα μπορώ να μιλώ χωρίς φόβο και πάθος».

Μετά από αυτές τις απαραίτητες διευκρινήσεις, θα πρέπει να αναφέρουμε ότι ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, μέλος της συντακτικής ομάδας της ιδρυτικής διακήρυξης της 3ης Σεπτεμβρίου, εκλεγμένο μέλος των κομματικών οργάνων με μεγάλη πλειοψηφία, θεωρήθηκε η φωνή του κινήματος η οποία δεν έλαβε ποτέ κομματική, κρατική, έμμισθη θέση, ενώ υπερασπίστηκε τις αξίες, τις αρχές, τις ιδέες του μέχρι το βιολογικό του τέλος: Γενοκτονία, Κύπρος, ανάπτυξη, αγροφιλία, Ρωμανία και πολλά πολλά ακόμη.

Η καθοριστική όπως ονομάστηκε ομιλία του στο 4ο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ το 1996, θεωρείται η κορυφαία παρέμβασή του στο δημόσιο βίο της μεταπολίτευσης. Η ομιλία στην οποία αναφέρθηκε, προέβλεψε- αρκετοί έγραψαν ότι «προφήτεψε»- την οικονομική κρίση στην Ελλάδα, με τη φράση «στο τέλος του κύκλου το 2004 ή το 2010 η Ελλάδα, αυτό που ονομάζω Τουρκομπαρόκ», θα γίνει «Βιλαέτι ή Γερμανικό Λάντερ».

Στην ίδια ομιλία, με την οποία θα γίνει ευρύτερα γνωστός, έκανε λόγο και για την πολιτική της Ελλάδας έναντι της Τουρκίας και εστίασε σε τρεις επιλογές της: πρώτη το Νταβός και την κατάρρευση του δόγματος του μη διαλόγου με τη Τουρκία, δεύτερη στην απόσυρση του βέτο και στην κατάρρευση του μύθου ότι η τελωνειακή ένωση της Τουρκίας με την Ευρωπαϊκή Ένωση περνά από την Αθήνα και τρίτη στην εφαρμογή του δικαιώματος της Ελλάδας για τα δώδεκα μίλια. Και συνέχισε με το εξής ερώτημα: «Γιατί η Ελλάδα δεν ήταν έτοιμη τον Νοέμβριο του 1994, έτοιμη διπλωματικά, πολιτικά, οικονομικά, αμυντικά, ώστε να εξασκήσει το δικαίωμά της για την εφαρμογή των δώδεκα μιλίων στο Αιγαίο. Αυτό είναι ένα μεγάλο ερώτημα».

Ανέφερε ότι η Ελλάδα θα πρέπει να θέσει στην ακριβή της διάσταση το Τουρκικό πρόβλημα, ονοματίζοντας τη μήτρα της ανωμαλίας στην περιοχή της ανατολικής Μεσογείου και της Μικράς Ασίας: «Δεν υπάρχει Κυπριακό πρόβλημα, δεν υπάρχει πρόβλημα Αιγαίου, δεν υπάρχει πρόβλημα Θράκης υπάρχει ένα πρόβλημα: Το τουρκικό πρόβλημα.Και αυτό πρέπει να λυθεί με βάση τις αρχές, τις αξίες, και τα ιδανικά που αποτέλεσαν τα θεμέλια των ευρωπαϊκών δημοκρατιών. Και το σύνθημα του Ανδρέα Παπανδρέου Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες θα βρει τη σύγχρονη προέκτασή του η οποία θα είναι πως η Ελλάδα θα ανήκει στους Έλληνες, όταν η Ανατολική Μεσόγειος θα ανήκει στους λαούς της».

Ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης θα αναφερθεί αργότερα στη βεβαιότητά του ότι η συνθήκη των λαών δεν θα υπογραφεί στη Λωζάννη, στη Ζυρίχη, στο Λονδίνο, αλλά στο ελεύθερο Ντιγιαρμπακίρ και στην ελεύθερη Κερύνεια. Μετά την «ανακάλυψη» της ομιλίας σε χρόνο που ταυτίστηκε με την οικονομική κρίση και τα Μνημόνια, ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης θα αναφέρει τα εξής:

«Η ομιλία μου, που κυκλοφόρησε ευρέως στο Διαδίκτυο, έχει δύο πλευρές. Η μια πλευρά αφορά την πολιτική. Στην Ελλάδα, εδώ και πάρα πολλά χρόνια, από το τέλος της δεκαετίας του ’80, έχουμε απομακρυνθεί από την πολιτική ως κατηγορία αναλυτική και, κύρια, ως κατηγορία πρόβλεψης. Η πολιτική είναι πρόβλεψη, η πολιτική είναι πρόλογος. Αυτή η εκτίμηση για την πολιτική ήταν πολύ συνειδητοποιημένη και στους κλασικούς Έλληνες, αλλά και σε κάθε άνθρωπο που είναι ενεργός πολίτης – πολύ περισσότερο, σε αυτούς που θέλουν να έχουν ένα ρόλο στη διεύθυνση μιας χώρας.

Όλα αυτά τα χρόνια, πρότεινα έναν διαφορετικό δρόμο που οδηγούσε σε μια διαφορετική Ελλάδα. Σε μια Ελλάδα, η οποία θα ανακτούσε τη θέση της στη Γεωγραφία και στην Ιστορία της περιοχής, και θα είχε ένα ρόλο στην ευρωπαϊκή και στην παγκόσμια σφαίρα. Δυστυχώς, δεν υπήρξε η πολιτική ως πρόβλεψη. H πολιτική υπήρξε ως μικρή διαχείριση και κύρια πελατειακή ή, απλώς, ως διαμοιρασμός των δημόσιων εσόδων – μια πολιτική μικρών οριζόντων, ας το πούμε έτσι. Tον τελευταίο καιρό, ζούμε την πολιτική ως επίλογο και, μάλιστα, ως έναν παρακμιακό επίλογο.

Η άλλη πλευρά, που έχει πολύ μεγάλη σημασία, είναι ότι αυτό το μικρό απόσπασμα προκάλεσε μεγάλο ενδιαφέρον στους νέους ανθρώπους (γιατί αυτοί βρίσκονται κυρίως στο Διαδίκτυο, και όχι οι προηγούμενες γενιές, οι οποίες έχουν μεγάλες ενοχές για το πώς φτάσαμε εδώ). Ενώ, λοιπόν, οι νέοι άνθρωποι επικεντρώνονται συνήθως σε ζητήματα που αφορούν τους καλλιτέχνες κ.λπ., εδώ επικεντρώνονται σε έναν πολιτικό λόγο. Αυτό είναι ένα αισιόδοξο μήνυμα, γιατί αυτοί οι νέοι αναζητούν μια άλλη ερμηνεία για το πώς έφτασε η χώρα ως εδώ και σαφώς έναν άλλο ορίζοντα για τη χώρα και το μέλλον τους».

Η τομή στην ελληνική ταυτότητα και πολιτική

Η ομιλία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη δεν ήταν απλώς μια εσωκομματική τοποθέτηση. Ήταν μια βαθιά πολιτική, κοινωνική και οικονομική ανατομία της Ελλάδας εκείνης της εποχής, η οποία με το πέρασμα των χρόνων απέκτησε τις διαστάσεις που γνωρίζουμε σήμερα, λόγω της απόλυτης δικαίωσης. Για να καταλάβουμε ακόμη περισσότερο την αξία της, πρέπει πρώτα να δούμε και το σχετικό πλαίσιο.

Το 4ο συνέδριο του ΠΑΣΟΚ έγινε τον Ιούνιο του 1996, λίγο μόλις καιρό μετά τον θάνατο του Ανδρέα Παπανδρέου και το κόμμα περνούσε στα χέρια του Κώστα Σημίτη και η Ελλάδα έμπαινε στην εποχή του αποκαλούμενου «εκσυγχρονισμού».

Μέσα σε αυτό το κλίμα «ευφορίας», ο Χαραλαμπίδης ανέβηκε στο βήμα και προέβλεψε την οικονομική και δομική κατάρρευση της Ελλάδας, διέγνωσε ότι η ανάπτυξη εκείνης της περιόδου ήταν «φούσκα», βασισμένη σε δανεικά, στην κατανάλωση και την υποβάθμιση- εξαφάνιση της εγχώριας παραγωγής, ενώ το σημείο που έμεινε στην ιστορία και προκαλεί δέος σήμερα είναι η χρονική ακρίβεια με την οποία προέβλεψε την κρίση.

Είναι συγκλονιστική η αναφορά στο 2010, στο έτος που η Ελλάδα μπήκε στο πρώτο Μνημόνιο και ο όρος «Γερμανικό Λάντερ», προμηνύοντας την οικονομική κηδεμονία από την Ευρωζώνη και κυρίως τη Γερμανία, επισημάνσεις οι οποίες επιβεβαιώθηκαν απολύτως δεκατέσσερα χρόνια αργότερα.

Χρησιμοποίησε τον όρο «Τουρκομπαρόκ» για να περιγράψει το πολιτισμικό και κοινωνικό μοντέλο που κυριαρχούσε τότε στην Ελλάδα. Έβλεπε μια χώρα που έχανε την παραγωγική της ταυτότητα, την αισθητική της και τις ιστορικές της ρίζες, για να υιοθετήσει έναν εύκολο, καταναλωτικό νεοπλουτισμό αναμειγμένο με την ανατολίτικη νωθρότητα και το πελατειακό κράτος.

Κατήγγειλε ότι ο λεγόμενος «εκσυγχρονισμός» που ευαγγελιζόταν η νέα ηγεσία του ΠΑΣΟΚ δεν ήταν τίποτα άλλο από μια επιφανειακή διαχείριση κονδυλίων, χωρίς εθνικό όραμα και χωρίς βάση στην πραγματική οικονομία (γεωργία, βιομηχανία, παιδεία).

Ως βαθύς γνώστης της γεωπολιτικής και πρωτεργάτης της αναγνώρισης της Γενοκτονίας και της υιοθέτησης της 19ης Μαίου ως ημέρας μνήμης, ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης επέκρινε σφοδρά την εξωτερική πολιτική της Αθήνας (ιδιαίτερα μετά την κρίση των Ιμίων που είχε προηγηθεί τον Ιανουάριο του 1996) και ανέλυσε ότι η Ελλάδα κάνει το λάθος να τεμαχίζει την απειλή σε επιμέρους ζητήματα (ελληνοτουρκικά, Κυπριακό, Θράκη, Αιγαίο).

Υποστήριξε ότι το πρόβλημα δεν είναι διμερές, αλλά δομικό: είναι το ίδιο το «Τουρκικό Πρόβλημα», δηλαδή ο επεκτατικός και αυταρχικός χαρακτήρας του τουρκικού κράτους. Για να αντιμετωπιστεί, πρότεινε μια επιθετική πολιτική ανάδειξης των δικαιωμάτων των μειονοτήτων μέσα στην ίδια την Τουρκία (Κούρδοι ) και όχι μια πολιτική συνεχών υποχωρήσεων και κατευνασμού.

Η ομιλία ήταν επίσης μια σκληρή προειδοποίηση προς τη βάση του ΠΑΣΟΚ, αφού έβλεπε το κόμμα να μεταλλάσσεται από ένα ριζοσπαστικό, πατριωτικό κίνημα σε έναν ψυχρό, γραφειοκρατικό μηχανισμό εξουσίας, αποκομμένο από τις ανάγκες του λαού.

Η ομιλία η οποία δεν άλλαξε την Ελλάδα, αλλά έδειξε πως θα μπορούσε να είναι η πατρίδα μας….

Την ώρα που οι σύνεδροι και ειδικά οι ομάδες των μονομάχων που ήθελαν την εξουσία στο φέουδο του ΠΑΣΟΚ, τη στιγμή που χιλιάδες χειροκροτούσαν τις υποσχέσεις για το «ισχυρό ευρώ, το χρηματιστήριο και την Ελλάδα των έργων», ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης, θα έπρεπε να ολοκληρώσει την ομιλία του γιατί είχε υπερβεί το χρόνο, ενώ αντιμετώπιζε και την ειρωνεία από την τότε κομματική ελίτ. Και όλα αυτά τη στιγμή που ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης «διάβασε» με απόλυτη ακρίβεια την επερχόμενη πορεία της χώρας…..

Είναι γνωστό, αλλά πρέπει να το επαναλάβουμε: ο Μιχάλης Χαραλαμπίδης δεν εξαργύρωσε ποτέ τις απόψεις του με θέσεις, ενώ αποχώρησε λίγα χρόνια μετά (το 1999) λόγω πολιτικών διαφωνιών και παρέμεινε πιστός στις ιδέες του μέχρι το τέλος της ζωής του.

Η ομιλία αυτή απέδειξε ότι η πραγματική πολιτική σκέψη πρέπει να βλέπει δεκαετίες μπροστά, συνδυάζοντας την οικονομία, την κοινωνιολογία και τη γεωπολιτική, αντί να εγκλωβίζεται στους επικοινωνιακούς κύκλους των επόμενων εκλογών.

Η ομιλία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη το 1996 ήταν η ζωντανή απόδειξη ενός διαφορετικού πολιτικού και πρωτοπόρου διανοούμενου, ο οποίος προτίμησε να προειδοποιήσει για την καταστροφή παρά να εξαργυρώσει την θέση του στο κόμμα. Τέλος, ας ευχηθούμε η ομιλία αυτή να προβληθεί, να γίνει ακόμη πιο γνωστή και να αναλυθεί με σχετικές πανεπιστημιακές εργασίες ως το κλασικό παράδειγμα πολιτικού λόγου της σύγχρονης Ελλάδας, που δικαιώθηκε απόλυτα από την ίδια την ιστορία….

Η ομιλία του Μιχάλη Χαραλαμπίδη στον παρακάτω σύνδεσμο
https://youtu.be/7hep1g59RLI

ΑΝΑΘΕΜΑ ΣΕ ΕUROBANK

Ανάθεμά σε EUROBANK και τρις ανάθεμά σε
που εκλεκτούς πελάτες σου καθόλου δεν λυπάσαι!
Τους στίβεις-λεμονόκουπες- και τους αποστραγγίζεις,
αντί σαν άγιους προσκυνάς και να τους λιβανίζεις!
Βρυκόλαξ κι άγριο βαμπίρ, το βιός μας το ρουφάεις
Και με τα ξένα κόλλυβα τρώεις, πίνεις, γλεντάεις!!!
Σου δώσαμε Κεφάλαια να μας τα αυγατίσεις
Κι εσύ με τις Προμήθειες πας να τα μηδενίσεις!
Δεκάδες κόστη φύτεψες μα και επιβαρύνσεις
και μιάν γλισχρήν απόδοση, σε άλλες κατευθύνσεις!
Πέντε χιλιάδες μου ρουφάς τον χρόνο 'πό τα κέρδη,
χωρίς να 'δρώσεις πισινό ή να γεμίσεις μ' έρπη!
Ποτέ σου δεν με πρόσφερες ένα Ευρώ για "μπόνους"!
Αντίθετα, εκμηδένισες κι ελάχιστους μου τόκους!
Το Δίκιο με το μέρος σου τραβάς, όπως κι οι άλλες,
οι Τράπεζες του τόπου μας, με τσέπες τους μεγάλες!
Δικά μας είναι τα ψωμιά , δικά σας τα μαχαίρια
Κι εμάς όλους αφήνετε με αδειανά τα χέρια!
Σ' εγκαίνεια μουσείου μου δεν έφερες έν' δώρο
Αντίθετα, μου φόρτωσες κι ακόμα ένα φόρο!
Παντού φαίνεσαι "σπόνσορας" και χορηγός σε φιέστες
Και αγκαλιάζεις πονηρά πολιτικούς και ψεύτες!
Στάχτη στα μάτια μας πετάς με κάτι εκδηλώσεις
και μ' ένα δείπνο πλούσιο για να μας ξεπληρώσεις.
Ενώ μπορούσες άνετα, ετούτη την σπατάλη
να δώσεις στο μουσείο μου βοήθεια μεγάλη!
Επτά Βραβεία Διεθνή κατέχει επαξίως!
Μα η δική σου η ματιά το βλέπει απαξίως!
Καλάθι επενδυτικό δεν θες να αυγατίσεις
Μονάχα το Κεφάλαιο θες να εκμηδενίσεις!
Εσύ δεν είσαι μια μαμά που αγαπά παιδιά της
Εσύ 'σαι μία μητριά που θέλει όλα δικά της!
Μ' έκανες και κατέφυγα σε Κρατικό Φορέα
μήπως και βρω το δίκιο μου...Μα θέρισα αέρα!!
Ήρθανε και στελέχη σου στη Ρόδο και τα είδα
Και όλα τα παράπονα κατέγραψαν, που είπα!
Όμως κι αυτά με γράψανε, όπως κι εσύ, συνήθως.
Λυπούμαι, "φίλη Τράπεζα", για συναλλακτικό σου ήθος!
Λέω να καταγγείλω σε, σε όλη την Ελλάδα,
πως βλέπεις τον πελάτη σου, σαν την παχειά 'γελάδα!
Στα Μέσα Ενημέρωσης λέω να καταφύγω,
Ρεζίλι να σε κάμω, βρε, πριν απ' τον κόσμο φύγω!
Θα πάρω και Κεφάλαια κι όλες μου καταθέσεις
Να σε τρελλάνω μ' αγωγές και άλλες επιθέσεις!
Και γνώριζε πως ήμουνα πελάτης σου ως τώρα
για δυό κορίτσια εκλεκτά που σε τιμούν στη χώρα.
Είναι καλά κι ευγενικά π' όλο 'ξυπηρετούνε
Στη δύσκολη "γαλέρα" σου όλο κουπί τραβούνε!
Αυτά σου λέω προς στιγμή, μήπως και θα συνέλθης
Στον ίσιο δρόμο της ζωής μήπως και επανέλθης!

ΑΝΑΚΡΕΩΝ ΔΑΥΛΗΣ Ο ΡΟΔΙΟΣ

Γέγραπται τόδε έτει δισχιλιοστώ εικοστώ έκτω, μηνί Ιουνίου , τη εικοστή έκτη αυτού, ένεκεν υπερτάτης αγανακτήσεως δια τον συνεχιζόμενον εμπαιγμόν και ληστρική αφαίμαξιν κεφαλαίων μου από την εν λόγω Τράπεζα

Αποκάλυψη σοκ: Η Mossad θα δολοφονούσε τον αρχιστράτηγο του Πακιστάν για να τορπιλίσει τη συμφωνία ΗΠΑ – Ιράν στην Ελβετία

Μία εκρηκτική αποκάλυψη άνοιξε νέο κύκλο έντασης γύρω από τον πόλεμο στη Μέση Ανατολή και τον υπόγειο ανταγωνισμό Ισραήλ και Πακιστάν – Η πακιστανική στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών εντόπισε σχέδιο της Mossad για επίθεση κατά του αρχηγού του πακιστανικού στρατού, Asim Munir, στη διάρκεια ειρηνευτικών επαφών στην Ελβετία.  

 

Μια εξαιρετικά σοβαρή και δυνητικά εκρηκτική καταγγελία - αποκάλυψη έρχεται να ρίξει βαριά σκιά πάνω από τις μυστικές και δημόσιες διεργασίες που εξελίσσονται γύρω από τη Μέση Ανατολή, τον πόλεμο με το Ιράν και τον ρόλο του Πακιστάν ως διαμεσολαβητή. 

 

Ο Βραζιλιάνος δημοσιογράφος και γεωπολιτικός αναλυτής Pepe Escobar αποκάλυψε ότι οι πακιστανικές στρατιωτικές υπηρεσίες πληροφοριών εντόπισαν ένα «εξαιρετικά αξιόπιστο» σχέδιο της Mossad για δολοφονική επίθεση κατά του αρχηγού του πακιστανικού στρατού Asim Munir, ενδεχομένως και άλλων μελών της πακιστανικής αποστολής, κατά τη διάρκεια ειρηνευτικών επαφών στην Ελβετία.

 

Escobar: «Η Mossad ετοίμαζε επίθεση κατά του Asim Munir»

 

Ο Escobar διατύπωσε τον ισχυρισμό σε συνομιλία με τον Λιβανοαυστραλό επιχειρηματία και πολιτικό σχολιαστή Mario Nawfal στην πλατφόρμα X, υποστηρίζοντας ότι η πακιστανική στρατιωτική υπηρεσία πληροφοριών είχε στα χέρια της σημαντικές λεπτομέρειες για προετοιμαζόμενη επιχείρηση της Mossad.

 

Σύμφωνα με όσα ανέφερε, στόχος φερόταν να είναι ο αρχιστράτηγος Asim Munir και ίσως συνολικά η πακιστανική αντιπροσωπεία που θα συμμετείχε στις συνομιλίες στην Ελβετία.

 

Κατά τον Escobar, μετά την απόκτηση αυτής της πληροφορίας, το Πακιστάν έστειλε μήνυμα στο Ισραήλ μέσω διαύλων επικοινωνίας, πιθανότατα με μεσολάβηση του Ομάν, προειδοποιώντας με εξαιρετικά σκληρή γλώσσα ότι οποιοδήποτε χτύπημα κατά της πακιστανικής αποστολής θα είχε καταστροφικές συνέπειες.

 

Ο ίδιος μάλιστα αποκάλυψε ότι η προειδοποίηση ήταν ευθεία και ωμή, φτάνοντας –όπως είπε– μέχρι το σημείο του «αν αγγίξετε την αποστολή μας, θα σας σβήσουμε από τον χάρτη».

 

Η συγκεκριμένη φράση δείχνει το μέγεθος της έντασης που θα μπορούσε να είχε δημιουργηθεί στο παρασκήνιο.

 

Διότι εδώ δεν μιλάμε για ένα συνηθισμένο επεισόδιο ανταλλαγής απειλών ανάμεσα σε περιφερειακούς παίκτες, αλλά για μια πιθανή σκηνή άμεσης αντιπαράθεσης ανάμεσα στο Ισραήλ και το Πακιστάν, μια χώρα με πυρηνικό οπλοστάσιο, στρατιωτικό βάθος και αυξημένο γεωπολιτικό ρόλο στη διαμεσολάβηση μεταξύ Ουάσιγκτον και Τεχεράνης.

 

Δεν υπήρξε δημόσια τοποθέτηση από το Ισραήλ ή το Πακιστάν, ενώ ούτε οι ελβετικές αρχές ασφαλείας ούτε οι αμερικανικές υπηρεσίες έδωσαν σήμα κινδύνου ή δημοσιοποίησαν οποιαδήποτε ανησυχία για απειλή κατά της πακιστανικής αντιπροσωπείας.

 

Γιατί ο Asim Munir είναι τόσο κρίσιμος παίκτης

 

Το όνομα του Asim Munir δεν εμφανίζεται τυχαία στο επίκεντρο αυτής της υπόθεσης.

Ο αρχηγός του πακιστανικού στρατού δεν είναι απλώς ένας ακόμη στρατιωτικός αξιωματούχος.

 

Είναι ίσως ο πιο κρίσιμος θεσμικός παίκτης στο σημερινό Πακιστάν, με επιρροή που ξεπερνά τα όρια του στρατεύματος και αγγίζει την εξωτερική πολιτική, τη διαχείριση των σχέσεων με τις ΗΠΑ, τις επαφές με τον αραβικό κόσμο και φυσικά τη θέση του Islamabad απέναντι στο Ιράν.

 

Το τελευταίο διάστημα, ο Munir έχει αναδειχθεί σε κεντρικό δίαυλο της πακιστανικής μεσολαβητικής προσπάθειας στις συνομιλίες ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν.

 

Το Πακιστάν επιχειρεί να εμφανιστεί ως ο παίκτης που μπορεί να μιλήσει και με την Ουάσιγκτον και με την Τεχεράνη, διατηρώντας παράλληλα επαφές με κράτη του Κόλπου και περιφερειακούς δρώντες. Αυτή ακριβώς η ιδιότητα του «μεσάζοντα» ή του «διαύλου» είναι που ενισχύει και το βάρος κάθε σεναρίου που τον αφορά.

 

Αν λοιπόν κάποιος ήθελε να τινάξει στον αέρα την προσπάθεια συνεννόησης γύρω από το Ιράν, να εκτροχιάσει τον ρόλο του Πακιστάν ή να στείλει μήνυμα αποσταθεροποίησης στο παρασκήνιο των συνομιλιών, ο Munir θα ήταν αναμφίβολα στόχος υψηλής αξίας.

 

Did Mossad plan to take out an entire foreign delegation, mid-peace talks

Pepe Escobar says Pakistani intelligence intercepted a plot to assassinate Field Marshal Asim Munir, and possibly Pakistan's entire delegation, while they mediated the U.S.-Iran talks in… https://t.co/BYVcEymzrf pic.twitter.com/WUtejmYgmn — Mario Nawfal (@MarioNawfal) June 24, 2026 

 

Η Ελβετία ως ουδέτερο έδαφος και πιθανό πεδίο μυστικών συγκρούσεων

 

Το γεγονός ότι η φερόμενη απειλή συνδέεται με ειρηνευτική συνάντηση στην Ελβετία προσδίδει στην υπόθεση ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα.

Η Ελβετία αποτελεί παραδοσιακά χώρο διαμεσολάβησης, συνομιλιών και ευαίσθητων επαφών ανάμεσα σε αντιμαχόμενες πλευρές.

Είναι ακριβώς το είδος του εδάφους όπου μπορούν να συνυπάρχουν η διπλωματία, οι μυστικές υπηρεσίες, οι άτυπες διαβεβαιώσεις και τα παιχνίδια ισχύος.

 

Σύμφωνα με τα στοιχεία που έχουν δημοσιοποιηθεί, ο πρωθυπουργός του Πακιστάν Shehbaz Sharif και ο Asim Munir βρέθηκαν στην Ελβετία στο πλαίσιο επαφών που συνδέονταν με την προσπάθεια αποκλιμάκωσης ανάμεσα στις ΗΠΑ και το Ιράν.

 

Το Πακιστάν διαδραμάτισε ενεργό ρόλο στις σχετικές διαπραγματεύσεις και ότι ο Munir ήταν παρών σε κρίσιμες συναντήσεις στην ελβετική διάσκεψη.

 

Το μεγάλο ερώτημα: Γιατί να στοχοποιηθεί το Πακιστάν τώρα;

 

Η απάντηση βρίσκεται στη νέα γεωπολιτική θέση του Πακιστάν.

Το Islamabad έχει προσπαθήσει να μετατραπεί σε χρήσιμο μεσολαβητή ανάμεσα σε αντίπαλα στρατόπεδα, διατηρώντας ανοικτές γραμμές τόσο με τη Δύση όσο και με το Ιράν.

 

Ταυτόχρονα, έχει έρθει σε ολοένα πιο ευαίσθητη θέση απέναντι στο Ισραήλ, καθώς η εμπλοκή του στις περιφερειακές ισορροπίες δεν είναι πλέον παθητική.

 

Η σιωπή Ισραήλ και Πακιστάν τροφοδοτεί την ένταση

 

Το γεγονός ότι ούτε το Ισραήλ ούτε το Πακιστάν έσπευσαν να τοποθετηθούν επίσημα αφήνει ανοιχτό ένα τεράστιο πεδίο ερμηνειών.

Στις μεγάλες κρίσεις της Μέσης Ανατολής, η έλλειψη διάψευσης δεν συνιστά επιβεβαίωση.

 

Όμως η έλλειψη οποιασδήποτε δημόσιας αποσαφήνισης επιτρέπει στις φήμες να αποκτούν πολιτικό βάρος, ειδικά όταν συνδέονται με πρόσωπα-κλειδιά όπως ο Asim Munir, με υπηρεσίες όπως η Mossad και με χώρους όπως η Ελβετία, όπου η επίσημη διπλωματία και το αθέατο παρασκήνιο συχνά κινούνται παράλληλα.

 

Το πιθανό μήνυμα προς το Ισραήλ και η πακιστανική κόκκινη γραμμή

 

Το πιο σκληρό στοιχείο της αφήγησης Escobar είναι φυσικά η αποκάλυψη ότι το Πακιστάν διαμήνυσε στο Ισραήλ πως αν αγγίξει την αποστολή του, θα δεχθεί συντριπτική απάντηση.

 

Ακόμη και αν η διατύπωση αυτή είναι υπερβολική ή δραματοποιημένη, αποτυπώνει κάτι βαθύτερο: το Islamabad δεν θέλει να εμφανιστεί ως αδύναμος ή παθητικός παίκτης τη στιγμή που προσπαθεί να εδραιώσει τον ρόλο του ως περιφερειακή δύναμη με δυνατότητα παρέμβασης σε κρίσιμα μέτωπα.

 

Για το Πακιστάν, ο Asim Munir δεν είναι μόνο στρατιωτικός ηγέτης.

Είναι θεσμικός πυλώνας του συστήματος εξουσίας και βασικός κρίκος της διεθνούς του διαπραγμάτευσης.

Οποιαδήποτε απειλή εναντίον του, πραγματική ή υποτιθέμενη, αγγίζει τα όρια της στρατηγικής προσβολής κατά του ίδιου του πακιστανικού κράτους.

 

Ο ρόλος του Πακιστάν έχει αναβαθμιστεί σε βαθμό που να το καθιστά δυνητικό στόχο ή τουλάχιστον μέρος των πιο σκοτεινών γεωπολιτικών αφηγήσεων, και ότι η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή έχει περάσει πλέον σε μια φάση όπου η γραμμή ανάμεσα στη διπλωματία και την εξόντωση αντιπάλων μοιάζει όλο και πιο λεπτή.

 

O Vance έδωσε εγγυήσεις στο Πακιστάν για Netanyahu – Το Islamabad μετέφερε το μήνυμα στο Ιράν

 

Εν τω μεταξύ παρασκηνιακό ρόλο-κλειδί στις επαφές ανάμεσα στις ΗΠΑ, το Πακιστάν και το Ιράν φαίνεται πως διαδραμάτισε ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ JD Vance, ο οποίος φέρεται να έδωσε προσωπικές διαβεβαιώσεις στο Islamabad ότι η Ουάσιγκτον θα συγκρατήσει τον Benjamin Netanyahu και δεν θα επιτρέψει ανεξέλεγκτη κλιμάκωση.

 

Σύμφωνα με τις ίδιες πληροφορίες, το Πακιστάν μετέφερε απευθείας αυτή τη διαβεβαίωση στην ηγεσία του Ιράν, σε μια κίνηση που αναδεικνύει τον κρίσιμο διαμεσολαβητικό του ρόλο στην παρούσα φάση της περιφερειακής κρίσης.

 

Το στοιχείο που προσδίδει ιδιαίτερο βάρος στην εξέλιξη είναι ότι, σύμφωνα με την ίδια εκτίμηση, η Τεχεράνη δεν εμπιστεύεται καμία άλλη χώρα περισσότερο από το Πακιστάν σε αυτή τη συγκυρία.

 

Παράλληλα, τονίζεται ότι τόσο ο JD Vance όσο και ο Donald Trump διατηρούν ισχυρή χημεία με τον αρχηγό του πακιστανικού στρατού και τον πρωθυπουργό Shehbaz Sharif, γεγονός που ενισχύει τον δίαυλο επικοινωνίας ανάμεσα στην Ουάσιγκτον και το Islamabad.

 

πηγή www.bankingnews.gr

"Ο πόλεμος έρχεται"! Η "A la Turca" παγίδα της Τουρκίας για την Ελλάδα (τουρκοαζερικό δημοσίευμα)

Στην αρχαιότητα, ο θαλάσσιος τομέας είχε κυριολεκτικά ιερή σημασία για την Αθήνα, ενώ με την πάροδο του χρόνου, οι ελληνικές αρχές συμπλήρωσαν αυτήν την αντίληψη με ζητήματα ταυτότητας και κρατικής κυριαρχίας.

 

Αυτή η προοπτική έχει διατηρηθεί μέχρι σήμερα, παρόλο που δεν ανταποκρίνεται πλήρως στις πραγματικότητες του σύγχρονου γεωπολιτικού τοπίου, αναφέρει Αζέρικο ΜΜΕ επισημαίνοντας:

 

"Η Ελληνική προκατάληψη απέναντι στην Γαλάζια Πατρίδα"

 

"Αυτή η ελληνική προκατάληψη είναι ιδιαίτερα εμφανής στην προσέγγισή της στο δόγμα «Γαλάζια Πατρίδα» της Τουρκίας, μια έννοια ασφάλειας που περιλαμβάνει τις ζώνες θαλάσσιας δικαιοδοσίας της Τουρκίας στη Μαύρη Θάλασσα, το Αιγαίο Πέλαγος και τη Μεσόγειο.

Η Αθήνα, ωστόσο, θεωρεί το δόγμα ως μια μορφή «αναθεωρητικής πολιτικής».

 

Καθοδηγούμενες από αυτή τη μαξιμαλιστική και μονόπλευρη προοπτική, οι ελληνικές αρχές έχουν αρχίσει να αναπτύσσουν μια πολυεπίπεδη στρατηγική που στοχεύει στον περιορισμό της νομικής και πρακτικής ελευθερίας ελιγμών της Άγκυρας σε θέματα θαλάσσιας δικαιοδοσίας.

 

Στόχος είναι η δημιουργία ενός θεσμικού πλαισίου που θα καθιστούσε τις αξιώσεις της Ελλάδας «προβλέψιμες», «κανονιστικές» και ουσιαστικά συνώνυμες με το υπάρχον «status quo».

 

Τα διπλωματικά-θεσμικά-νομικά μέσα της Ελλάδας

 

Για να το πετύχει αυτό, η Ελλάδα βασίζεται όχι μόνο στις δυνατότητες των Ενόπλων Δυνάμεών της, αλλά και σε μια σειρά διπλωματικών, θεσμικών και νομικών μέσων.

 

Αντιμετωπίζοντας την αλυσίδα των νησιών της ως γεωγραφικό συνεχές με την ηπειρωτική χώρα, η Αθήνα βασίζει τη νομική και θεσμική της προσέγγιση στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS) του 1982.

 

Σύμφωνα με το Άρθρο 121 της σύμβασης, τα νησιά (με εξαίρεση τους βράχους που δεν μπορούν να συντηρήσουν ανθρώπινη κατοίκηση ή οικονομική ζωή) δικαιούνται τα δικά τους χωρικά ύδατα, τη δική τους συνορεύουσα ζώνη, την υφαλοκρηπίδα και την Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ). Επιδιώκοντας να θεσμοθετήσει μια προσέγγιση βάσει της οποίας τα ηπειρωτικά και νησιωτικά εδάφη της αποτελούν έναν ενιαίο και αδιαίρετο γεωπολιτικό χώρο, η Αθήνα στοχεύει να προωθήσει την έννοια του «Αιγαίου Πελάγους ως ελληνικής λίμνης», εξασφαλίζοντας έτσι ένα αναμφισβήτητο στρατηγικό πλεονέκτημα.

 

Πρώτον, δεδομένου ότι τα ελληνικά νησιά όπως η Κρήτη, η Ρόδος και ιδιαίτερα το Καστελόριζο βρίσκονται σε κοντινή απόσταση από τις τουρκικές ακτές, μια τέτοια εξέλιξη, από νομικής άποψης, θα απέκοπτε την Τουρκία από μεγάλο μέρος της Ανατολικής Μεσογείου.

 

Δεύτερον, οι αναθεωρημένοι χάρτες πλοήγησης και τα αναδυόμενα νομικά προηγούμενα θα περιθωριοποιούσαν αυτόματα τις αντιρρήσεις της Άγκυρας.

 

Τρίτον, η χρήση της UNCLOS ως κύριου κανονιστικού πλαισίου από την Ελλάδα αποσκοπεί στην καλλιέργεια μιας αρνητικής αντίληψης για τη Δημοκρατία της Τουρκίας εντός της διεθνούς κοινότητας, παρουσιάζοντάς την ως κράτος που «δεν συμμορφώνεται με το διεθνές δίκαιο και αποκλίνει από τους γενικά αποδεκτούς παγκόσμιους κανόνες».

 

Ταυτόχρονα, η Αθήνα αγνοεί σκόπιμα τις επανειλημμένες προειδοποιήσεις της Άγκυρας ότι οποιαδήποτε ελληνική απόφαση να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στο Αιγαίο Πέλαγος στα 12 ναυτικά μίλια θα θεωρούνταν από την Τουρκία ως casus belli - αιτία πολέμου.

 

Μια άλλη βασική στρατηγική γραμμή που υιοθέτησε η Ελλάδα για να αντιμετωπίσει το δόγμα Mavi Vatan της Τουρκίας είναι η διεθνοποίηση των διαφορών θαλάσσιας δικαιοδοσίας. Δεν πρόκειται απλώς για την εξασφάλιση διπλωματικής υποστήριξης. Είναι επίσης μια προσπάθεια να αυξηθεί το πολιτικό κόστος για την Τουρκία και να αντισταθμιστεί η ασυμμετρία στους πόρους μεταξύ των δύο κρατών.

 

Τα τρία "κανάλια" της Ελλάδας

 

Αυτή η στρατηγική επιδιώκεται μέσω τριών αμοιβαία ενισχυτικών καναλιών, το πρώτο από τα οποία είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση.

 

Εντός του πλαισίου της ΕΕ, η Ελλάδα τοποθετεί τη διαμάχη για τη θαλάσσια δικαιοδοσία με όρους «ασφάλειας των συνόρων της Ευρώπης», «προστασίας των θαλάσσιων δικαιοδοσιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης» και «αλληλεγγύης εντός της ΕΕ».

 

Με άλλα λόγια, η Αθήνα σκόπιμα ανεβάζει το ζήτημα στο επίπεδο των Βρυξελλών, όπου μπορεί να δημιουργήσει την απειλή κυρώσεων και πολιτικής πίεσης από τους ευρωπαϊκούς θεσμούς.

 

Η δεύτερη οδός της ελληνικής διπλωματικής δραστηριότητας είναι το ΝΑΤΟ, όπου οι προσπάθειες αντιμετώπισης της Τουρκίας παρουσιάζονται με συνθήματα όπως «συνοχή της συμμαχίας», «διαχείριση κρίσεων» και «περιφερειακή σταθερότητα».

 

Μέσω αυτής της προσέγγισης, η Αθήνα επιδιώκει να υποστηρίξει ότι η ναυτική πολιτική της Τουρκίας είναι ασυμβίβαστη με τα συμφέροντα ασφαλείας και τις θεμελιώδεις αρχές της συμμαχίας.

 

Ο τρίτος άξονας είναι η εμβάθυνση των δεσμών με χώρες όπως η Γαλλία, όπως αποδεικνύεται από την πρόσφατη επίσκεψη του Προέδρου Μακρόν στην Ελλάδα και τις αμφιλεγόμενες δηλώσεις του.

 

Αυτή η συνεργασία περιλαμβάνει διευρυμένη πρόσβαση σε στρατιωτικές βάσεις, συμμετοχή σε προγράμματα προμήθειας όπλων και κοινές στρατιωτικές ασκήσεις.

 

Οι συμφωνίες που συνάπτονται σε αυτό το πλαίσιο παρουσιάζονται από την ελληνική πλευρά ως μια «σταθερή πλατφόρμα για την ενίσχυση της ειρήνης, της συνεργασίας, της ενεργειακής ασφάλειας, του εμπορίου και των επενδύσεων».

 

Ουσιαστικά, χρησιμοποιούνται για την αντιμετώπιση του δόγματος Μαβί Βατάν της Τουρκίας, το οποίο η Αθήνα παρουσιάζει ως μια έννοια που «απειλεί την ειρήνη και τη σταθερότητα στην περιοχή».

 

Αυτές οι προσπάθειες συμπληρώνονται από την πολιτική οικοδόμησης συμμαχιών της Ελλάδας στην Ανατολική Μεσόγειο, με στόχο τον αποκλεισμό της Τουρκίας από τις περιφερειακές ρυθμίσεις ασφάλειας και τον έλεγχο των ενεργειακών ροών.

 

Ο ακρογωνιαίος λίθος της Ελληνικής εξωτερικής πολιτικής στη ΝΑ Μεσόγειο

 

Ο ακρογωνιαίος λίθος αυτής της προσέγγισης είναι η πολιτική και νομική συνεργασία με την ελληνοκυπριακή διοίκηση. Σε αυτό το πλαίσιο, η Αθήνα, σε συντονισμό με τη Λευκωσία -η οποία είναι επίσης μέλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης- προωθεί ενεργά τα επιχειρήματά της για εκτεταμένη θαλάσσια δικαιοδοσία εντός της ΕΕ, επιδιώκοντας να τα καταστήσει μέρος του ευρύτερου ευρωπαϊκού διαλόγου.

 

Ταυτόχρονα, οι τριμερείς και τετραμερείς σύνοδοι κορυφής, τα κοινά φόρουμ για την ενέργεια και οι διάλογοι για την ασφάλεια έχουν σχεδιαστεί για να δημιουργήσουν ένα πλαίσιο συνεργασίας στην Ανατολική Μεσόγειο που δεν περιλαμβάνει την Άγκυρα.

 

Υπό αυτή την οπτική γωνία, το Φόρουμ Φυσικού Αερίου της Ανατολικής Μεσογείου (EMGF) και το Κέντρο Ενέργειας της Ανατολικής Μεσογείου (EMEC) λειτουργούν όχι απλώς ως μηχανισμοί συντονισμού του ενεργειακού εφοδιασμού, αλλά και ως μέσα περιφερειακής διακυβέρνησης που λειτουργούν χωρίς τη συμμετοχή της Τουρκίας.

 

Ομοίως, το έργο του αγωγού EastMed - του οποίου η οικονομική βιωσιμότητα παραμένει αντικείμενο συζήτησης - θεωρείται ως μέσο αποκλεισμού της Δημοκρατίας της Τουρκίας από την οικονομική αρχιτεκτονική της περιοχής.

 

Η στρατικοποίηση των νησιών του Αιγαίου

 

Εκτός από τα διπλωματικά και οικονομικά μέτρα, η Αθήνα έχει λάβει μέτρα για τη στρατιωτικοποίηση των νησιών του Αιγαίου, μια κίνηση που, σύμφωνα με τους επικριτές, αντίκειται σε διεθνείς συμφωνίες όπως η Συνθήκη Ειρήνης της Λωζάνης του 1923, η οποία καθιέρωσε ένα αποστρατιωτικοποιημένο καθεστώς για τα νησιά Χίο, Σάμο, Λήμνο, Λέσβο και Ικαρία, και η Συνθήκη Ειρήνης των Παρισίων του 1947, η οποία επέβαλε παρόμοιες διατάξεις αποστρατιωτικοποίησης στο αρχιπέλαγος των Δωδεκανήσων (συμπεριλαμβανομένης της Ρόδου) μετά τη μεταφορά του από την Ιταλία στην Ελλάδα μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο.

 

Ταυτόχρονα, οι ελληνικές αρχές συνεχίζουν να ενισχύουν τις Ένοπλες Δυνάμεις τους.

 

Σε αυτή τη διαδικασία, δίνεται ιδιαίτερη έμφαση στη συγκέντρωση ναυτικής ισχύος στις πιο ευάλωτες περιοχές και στην επίτευξη ποιοτικής υπεροχής σε βασικούς τομείς όπως ο ανθυποβρυχιακός πόλεμος, η ναυτική αεράμυνα και η ανάπτυξη προηγμένων δυνατοτήτων logistics, πληροφοριών, επιτήρησης και αναγνώρισης.

 

Όπως έχουν επισημάνει αρκετοί αναλυτές, η πολιτική της Αθήνας για την αντιμετώπιση του δόγματος "Mavi Vatan" και την εδραίωση της ελληνικής επιρροής στην περιοχή συνοδεύεται από διαρθρωτικούς κινδύνους που ενθαρρύνουν όλο και περισσότερο και τις δύο πλευρές να βλέπουν τις προθέσεις της άλλης με καχυποψία.

 

Ως αποτέλεσμα, ακόμη και τα αμυντικά μέτρα τείνουν να ερμηνεύονται ως απόδειξη επιθετικών φιλοδοξιών.

 

Αυτή η δυναμική δημιουργεί ένα σωρευτικό αποτέλεσμα το οποίο, μεσοπρόθεσμα έως μακροπρόθεσμα, θα μπορούσε να ισοδυναμεί με μια σφιχτά τεντωμένη χορδή τόξου, μια συνεχώς αυξανόμενη πηγή έντασης με δυνατότητα να προκαλέσει μια ευρύτερη αντιπαράθεση".

 

πηγή

 

ΣΧΟΛΙΟ

 

Με το δεδομένο ότι όσα διαβάσατε παραπάνω τα αναφέρει αζερικό ΜΜΕ, ίσως είναι η πιο αντικειμενική οπτική της ελληνοτουρκικής διαφοράς που θα μπορούσε να γραφεί από ένα φιλοτουρκικό δημοσίευμα....

Δεν νομίζω πως χρειάζεται οποιοσδήποτε αντίλογος στο δημοσίευμα....

Εφόσον αγνοούνται εσκεμμένα στοιχειώδη δεδομένα όπως π.χ. η ύπαρξη της τουρκικής Στρατιάς του Αιγαίου με κυρίως αποβατικές ειδικές δυνάμεις που στόχο έχουν τα νησιά μας, ή και το ότι η Κύπρος είναι κατά 37% υπό τουρκική κατοχή, κάθε αντίλογος είναι περιττός....

Η βιομετρική φυλακή χτίζεται χωρίς νέους νόμους – Facebook, Uber και τράπεζες απαιτούν selfie και ταυτότητα για να συμμετάσχεις στην κοινωνία

Το άρθρο από το ZeroHedge είναι αποκαλυπτικό. Αναλύει πώς η βιομετρική φυλακή χτίζεται όχι μέσω κυβερνητικών νόμων, αλλά από ιδιωτικές εταιρείες (Meta, Uber, τράπεζες), που εξαναγκάζουν τους χρήστες να υποβάλλουν selfie, σαρώσεις προσώπου και ταυτότητες για να έχουν πρόσβαση σε υπηρεσίες. Αυτό δημιουργεί μια υποδομή όπου το «δεν μπορείς να αγοράσεις ή να πουλήσεις χωρίς ταυτότητα» γίνεται πραγματικότητα, χωρίς να έχει περάσει ούτε ένας νόμος. 

 

Η “μαύρη στιγμή” που φτάνει πιο γρήγορα απ’ όσο νομίζουμε 

 

Η ψηφιακή φυλακή δεν χτίζεται με νόμους. Χτίζεται με selfie. Μία-μία, καθώς οι χρήστες του Facebook, του Uber, των τραπεζών και άλλων υπηρεσιών υποβάλλουν πρόθυμα τα βιομετρικά τους δεδομένα για να αποκτήσουν πρόσβαση σε αυτό που θεωρούν «βασικές» υπηρεσίες.

 

Το ZeroHedge, σε ένα άρθρο-ορόσημο (22 Ιουνίου 2026), αποκαλύπτει ότι η παγκόσμια υποδομή ψηφιακής ταυτοποίησης είναι ήδη σε πλήρη λειτουργία. 186 από τις 198 χώρες του κόσμου έχουν ήδη συστήματα ψηφιακής ταυτοποίησης . Το σχέδιο του ΟΗΕ για «παγκόσμια νομική ταυτότητα» έως το 2030 προχωράει κανονικά – όχι από το κράτος, αλλά από τις ιδιωτικές εταιρείες που κάνουν τη “βρώμικη δουλειά” .

 

Facebook/Meta – Η selfie ή ο αποκλεισμός

 

Ο συγγραφέας του άρθρου περιγράφει την προσωπική του εμπειρία: όταν προσπάθησε να δει μια ανάρτηση στο Facebook, το σύστημα του ζήτησε να στείλει μια selfie για να «αποδείξει ότι είναι πραγματικό άτομο» . Αρνήθηκε. Το Facebook δεν είναι μόνο του – η πρακτική αυτή γίνεται ο κανόνας για την ανάκτηση λογαριασμών, τη δημιουργία νέων, ή ακόμα και την πρόσβαση σε περιεχόμενο .

 

Δείτε πώς μοιάζει η προτροπή:

 

blogger.googleusercontent.com

 

about.fb.com

 

Uber – Selfie + ταυτότητα για μια βόλτα

 

Ο σύζυγος της συγγραφέως προσπάθησε να παραγγείλει ένα Uber και το σύστημα του ζήτησε selfie και φωτογραφίες της ταυτότητάς του πριν προχωρήσει . Η Uber το παρουσιάζει ως «επαλήθευση ασφαλείας», αλλά η πρακτική συνέπεια είναι η ίδια: μια ιδιωτική εταιρεία συλλέγει, αποθηκεύει και διασταυρώνει τα βιομετρικά σου δεδομένα.

 

Τράπεζες, τηλεπικοινωνίες και η κανονικοποίηση της βιομετρίας

 

Οι μεγάλες τράπεζες χρησιμοποιούν ήδη αναγνώριση προσώπου για πρόσβαση σε λογαριασμούς και συναλλαγές . Οι πάροχοι τηλεπικοινωνιών ζητούν selfie για αντικατάσταση καρτών SIM. Οι πλατφόρμες gig economy απαιτούν επαλήθευση ταυτότητας . Το αποτέλεσμα είναι ότι το πρόσωπό σου γίνεται το κλειδί για τα χρήματά σου και τις υπηρεσίες σου.

 

Οι νόμοι ακολουθούν – Δεν προηγούνται

 

Οι νόμοι για την προστασία των παιδιών (όπως ο νόμος HB 3 της Φλόριντα) απαιτούν από τις πλατφόρμες να επαληθεύουν την ηλικία των χρηστών . Αυτό σημαίνει ότι οι πλατφόρμες πρέπει να συλλέγουν κυβερνητικές ταυτότητες ή βιομετρικά δεδομένα . Το αποτέλεσμα; Οι ενήλικες θα πρέπει επίσης να υποβάλλουν ταυτότητες για να έχουν πρόσβαση σε πλατφόρμες όπως το TikTok και το Instagram.

 

Το κλουβί χτίζεται με τη συγκατάθεσή σου

 

Το ZeroHedge αποκαλύπτει μια σκληρή αλήθεια: το ψηφιακό κλουβί δεν επιβάλλεται από το κράτος – το χτίζεις εσύ, με κάθε selfie που στέλνεις, με κάθε ταυτότητα που σκανάρεις, με κάθε “συμφωνώ” που πατάς.

 

Οι εταιρείες το παρουσιάζουν ως «ασφάλεια». Αλλά η πραγματικότητα είναι ότι δημιουργούν μια υποδομή όπου το “δεν μπορείς να αγοράσεις ή να πουλήσεις χωρίς ταυτότητα” γίνεται κανόνας – χωρίς να έχει περάσει ούτε ένας νόμος.

 

Η επιλογή είναι ακόμα δική σου

 

Η προειδοποίηση του ZeroHedge είναι σαφής: το σύστημα χτίζεται τώρα. Μπορείς να συνεχίσεις να στέλνεις selfie και να σκανάρεις ταυτότητες, ή μπορείς να αντισταθείς, να απαιτήσεις πραγματική προστασία της ιδιωτικότητας, και να υποστηρίξεις εναλλακτικές λύσεις που δεν απαιτούν να παραδώσεις το πρόσωπό σου για να συμμετάσχεις στην κοινωνία.

 

πηγή 

Το ρήγμα-βόμβα που κλειδώνει την Καλιφόρνια και η μυστηριώδης έκρηξη στο Yellowstone

Ο γνωστός αναλυτής Μάικλ Σνάιντερ χτυπάει ξανά τον κώδωνα του κινδύνου, και αυτή τη φορά η προειδοποίησή του είναι πιο επείγουσα από ποτέ. Ένας ισχυρός σεισμός μεγέθους 5,6 βαθμών συγκλόνισε την περιοχή του Σαν Φρανσίσκο, ξυπνώντας τον εφιάλτη του «Μεγάλου Σεισμού» (The Big One).

 

Οι επιστήμονες προειδοποιούν ότι τα ρήγματα της Καλιφόρνιας έχουν συσσωρεύσει την υψηλότερη γεωλογική τάση των τελευταίων 1.000 ετών, με τον Σνάιντερ να προβλέπει ότι τεράστιες εκτάσεις της πολιτείας κινδυνεύουν να χαθούν για πάντα κάτω από την επιφάνεια της θάλασσας.

 

Η πρόσφατη σεισμική δόνηση της 24ης Ιουνίου 2026 δεν ήταν απλώς ένας ακόμη σεισμός, αλλά ένα σοβαρό γεωλογικό «ξυπνητήρι» για τα εκατομμύρια των κατοίκων της αμερικανικής ακτής.

 

Η μελέτη, που δημοσιεύθηκε στο Journal of Geophysical Research: Solid Earth, δημιούργησε ένα λεπτομερές υπολογιστικό μοντέλο που λειτουργεί σαν προσομοίωση σεισμών στο ρήγμα του Αγίου Ανδρέα.

 

Οι ερευνητές τροφοδότησαν το μοντέλο με πραγματικά ιστορικά δεδομένα των τελευταίων 1.000 ετών, συμπεριλαμβανομένων χρονολογήσεων με άνθρακα από πετρώματα και δακτυλίων δέντρων που λειτουργούν ως «ζωντανό αρχείο» παλαιών σεισμών.

 

Το μοντέλο προσομοίωσε πώς οι τεκτονικές πλάκες πιέζουν αργά η μία την άλλη, συσσωρεύοντας ενέργεια με την πάροδο του χρόνου και στη συνέχεια απελευθερώνοντάς την απότομα με τη μορφή καταστροφικού σεισμού.

 

Η σεισμική βόμβα των 5,6 ρίχτερ και το ρήγμα Maacama

 

Ο σεισμός σημειώθηκε στις 8:10 π.μ. (τοπική ώρα) με επίκεντρο κοντά στο Redwood Valley στη Βόρεια Καλιφόρνια. Το μέγεθός του ήταν αρκετό για να προκαλέσει αναστάτωση σε τρεις διαφορετικές πολιτείες: την Καλιφόρνια, το Όρεγκον και τη Νεβάδα, με τις δονήσεις να γίνονται αισθητές σε μια τεράστια ακτίνα 600 μιλίων.

 

Ο σεισμός της 24ης Ιουνίου ως το απόλυτο προμήνυμα

 

Η ισχυρή δόνηση των 5,6 βαθμών της κλίμακας Ρίχτερ εκδηλώθηκε στις 8:10 το πρωί (τοπική ώρα), έχοντας ως επίκεντρο την περιοχή Redwood Valley στη Βόρεια Καλιφόρνια. Το χτύπημα του Εγκέλαδου ήταν τόσο βίαιο που τα σεισμικά κύματα ταξίδεψαν σε μια μυθική απόσταση που ξεπέρασε τα 600 μίλια, φτάνοντας από το Salinas της Καλιφόρνιας μέχρι το Coos Bay στο Όρεγκον. Η ευρύτερη μητροπολιτική περιοχή του Σαν Φρανσίσκο, η οποία φιλοξενεί περισσότερους από 7 εκατομμύρια κατοίκους, κυριολεκτικά συγκλονίστηκε, βυθίζοντας την κοινότητα στον φόβο.

 

Σύμφωνα με τον Μάικλ Σνάιντερ, αυτή η εξέλιξη αποτελεί ένα «τεράστιο και αδυσώπητο ξυπνητήρι» για κάθε ψυχή που κατοικεί στην Καλιφόρνια. Το γεγονός ότι το σύστημα του ρήγματος του Σαν Αντρέας περιγράφεται πλέον επιστημονικά ως «κλειδωμένο και γεμάτο» ενέργεια, σημαίνει ότι η αντίστροφη μέτρηση έχει ξεκινήσει. Είναι πλέον απλώς θέμα χρόνου να εκδηλωθεί ένας κατακλυσμικός, ιστορικός σεισμός, ο οποίος δεν θα προκαλέσει μόνο καταστροφές, αλλά θα επαναχαράξει βίαια και μόνιμα τη γεωγραφική ταυτότητα ολόκληρης της πολιτείας.

 

Μαρτυρίες Σοκ από το επίκεντρο

 

«Ήταν ο μεγαλύτερος σεισμός που έχω νιώσει ποτέ στη ζωή μου», δήλωσε χαρακτηριστικά η Moneca Vargas, κάτοικος της κομητείας Mendocino.Άλλοι πολίτες περιέγραψαν τον τρόμο τους παρομοιάζοντας τον υπόκωφο θόρυβο και το τράνταγμα με «ένα τρένο εμπορευμάτων που περνούσε μέσα από το σαλόνι τους».

 

Η ανησυχία των ειδικών εστιάζεται στο γεγονός ότι το επίκεντρο εντοπίστηκε στη ζώνη του ρήγματος Maacama. Πρόκειται για ένα εξαιρετικά ενεργό ρήγμα ολίσθησης, το οποίο αποτελεί άμεσο παρακλάδι του ευρύτερου και διαβόητου συστήματος του Σαν Αντρέας. Αυτή η γεωλογική διασύνδεση σημαίνει ότι μια ισχυρή διέγερση στο Maacama μπορεί να λειτουργήσει ως ντόμινο, ενεργοποιώντας ολόκληρο το σύστημα των ρηγμάτων της περιοχής.

 

Η υψηλότερη τάση της τελευταίας χιλιετίας

 

Πρόσφατες επιστημονικές μελέτες επιβεβαιώνουν τους χειρότερους φόβους των γεωλόγων: τα ρήγματα του Σαν Αντρέας και του Σαν Χασίντο βρίσκονται αυτή τη στιγμή «κλειδωμένα και γεμάτα», έχοντας φτάσει στα υψηλότερα επίπεδα συσσωρευμένης ενέργειας (τάσης) των τελευταίων 1.000 ετών.

 

Το εφιαλτικό σενάριο που εξετάζουν πλέον οι επιστήμονες είναι το λεγόμενο «ολικό σπάσιμο», όπου το ρήγμα δεν θα εκτονωθεί τμηματικά, αλλά θα ανοίξει ολόκληρο ταυτόχρονα, από τον βορρά μέχρι τον νότο.

 

Το εφιαλτικό σενάριο: Πώς η Καλιφόρνια μπορεί να «βυθιστεί»

 

Στο τελευταίο του βιβλίο, ο Μάικλ Σνάιντερ αναλύει με λεπτομέρειες τις γεωγραφικές αλλαγές που θα επιφέρει ένας τέτοιος κατακλυσμικός σεισμός, βασιζόμενος σε επιστημονικά δεδομένα:

 

Αν το ρήγμα του Σαν Αντρέας σπάσει ταυτόχρονα σε όλο το μήκος του, η τεκτονική μετατόπιση μπορεί να προκαλέσει την απότομη βύθιση του εδάφους στη δυτική πλευρά του κατά αρκετά πόδια.

 

Με δεδομένο ότι το μεγαλύτερο μέρος της Νότιας Καλιφόρνιας είναι χτισμένο σχεδόν στο επίπεδο της θάλασσας, μια τέτοια καθίζηση θα επέτρεπε στα ορμητικά νερά του Ειρηνικού Ωκεανού να εισβάλουν στην ενδοχώρα.

 

Παραθαλάσσιες και χαμηλού υψομέτρου περιοχές, με χαρακτηριστικό παράδειγμα την παγκοσμίως γνωστή Σάντα Μόνικα, κινδυνεύουν να καλυφθούν μόνιμα από το νερό, αλλάζοντας για πάντα τον χάρτη των ΗΠΑ.

 

Παράλληλος συναγερμός και στο Υπερηφαίστειο του Yellowstone

 

Σαν να μην έφτανε η σεισμική δραστηριότητα στην ακτή, το γεωλογικό σκηνικό στις ΗΠΑ γίνεται ακόμη πιο ανησυχητικό λόγω των εξελίξεων στο Εθνικό Πάρκο Yellowstone. Στις 13 Ιουνίου, σημειώθηκε μια ισχυρή και απροσδόκητη υδροθερμική έκρηξη στην περιοχή.

 

Η έκρηξη αυτή ήταν τόσο βίαιη που μετέβαλε το τοπίο, δημιουργώντας μια νέα λίμνη από υπέρθερμο, κοχλάζον νερό. Οι επιστήμονες παρακολουθούν στενά το φαινόμενο, καθώς το Yellowstone φιλοξενεί ένα από τα πιο ασταθή, γιγαντιαία και επικίνδυνα ηφαιστειακά συστήματα (supervolcanoes) στον πλανήτη.

 

πηγή 

Data Centers: Τα «θηρία» των Big Tech καταβροχθίζουν νερό και δεδομένα, και ο ΟΗΕ μας πουλάει «οικολογικό» σανό!

Ο Γκουτέρες προετοιμάζει την παντοδυναμία του ΟΗΕ με «πράσινο» περιτύλιγμα, προσφέροντας οικολογικό άλλοθι στους μεγιστάνες της τεχνολογίας
 

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης

 

Σε ρόλο κακού… αστυνομικού, ο ΟΗΕ αποφάσισε να κουνήσει προσχηματικά το δάχτυλο στις Big Tech, δήθεν για να επικρίνει το μεγάλο περιβαλλοντικό κόστος των περιβόητων data centers. Ο ίδιος οργανισμός που υποτάσσει τα κράτη στο εφιαλτικό «Σύμφωνο για το Μέλλον» (ή αλλιώς «Ατζέντα 2045»), ένα διακρατικό μανιφέστο υποταγής στην παγκόσμια διακυβέρνηση, τώρα υποτίθεται ότι κάνει οικολογική «αντιπολίτευση» στους μεγιστάνες των δεδομένων.

 

Ο γενικός γραμματέας του ΟΗΕ, Αντόνιο Γκουτέρες, δήλωσε ότι οι εταιρείες τεχνητής νοημοσύνης οφείλουν να αποκαλύψουν στο ευρύ κοινό το περιβαλλοντικό και ανθρακικό αποτύπωμα των υποδομών τους και να αναπτύξουν τεχνολογία «πράσινης» ενέργειας ώστε να λειτουργούν τα data centers τους. Μέχρι το 2030, τα κέντρα δεδομένων της ΑΙ «θα μπορούσαν να καταναλώνουν περισσότερη ηλεκτρική ενέργεια από όλες τις χώρες του κόσμου εκτός από πέντε», δήλωσε ο Γκουτέρες, κατά τη διάρκεια της Εβδομάδας Δράσης για το Κλίμα στο Λονδίνο.

 

Προειδοποιώντας για την τεράστια κατανάλωση νερού που απαιτούν τα κέντρα δεδομένων, ο Γκουτέρες ανέφερε ότι σύμφωνα με πρόσφατη έκθεση του Πανεπιστημίου του ΟΗΕ, έως το 2030 τα data center που υποστηρίζουν την Τεχνητή Νοημοσύνη, θα καταναλώνουν 9,3 τρισεκατομμύρια λίτρα ανά έτος, ποσότητα που θα κάλυπτε τις ανάγκες του παγκόσμιου πληθυσμού σε πόσιμο νερό για πάνω από 18 μήνες.

 

Εγκαινιάζοντας την Πρωτοβουλία Περιβαλλοντικής Διαφάνειας της ΑΙ, ο Γκουτέρες κάλεσε τις εταιρείες Τεχνητής Νοημοσύνης να δημοσιοποιήσουν το αποτύπωμά τους σε κατανάλωση νερού, εκπομπές άνθρακα και χρήση γης. Επίσης, να δεσμευτούν ότι ως το 2030 τα data centers τους θα λειτουργούν αποκλειστικά με ανανεώσιμες πηγές ενέργειας. «Αν η τεχνητή νοημοσύνη πρόκειται να συμβάλει στην οικοδόμηση ενός καλύτερου μέλλοντος, πρέπει να είμαστε ειλικρινείς για το τι μας κοστίζει σήμερα», δήλωσε ο γγ του ΟΗΕ.

 

Προπέτασμα καπνού από τον ΟΗΕ

 

Η κριτική που ξεσηκώθηκε απέναντι στις δηλώσεις Γκουτέρες, υποστηρίζει ότι ο ΟΗΕ ουσιαστικά κάνει «Greenwashing», δηλαδή ελέγχει προσχηματικά τις Big Tech για να δείξει ότι λειτουργεί ως θεματοφύλακας του «πράσινου» δόγματος και παράλληλα στρέφει τους προβολείς προς τις εταιρείες, ώστε να φανούν ως υπεύθυνες οντότητες μόνο και μόνο αν λάβουν οικολογικό «χρίσμα».

 

Και έτσι ο παγκόσμιος επεκτατισμός των Big Tech να γίνει αποδεκτός από τις πλατιές μάζες ως βιώσιμη τεχνολογία, ενώ η δημόσια συζήτηση θα μετατοπίζεται από τη βαθύτερη ουσία του θέματος, που δεν είναι άλλη από τον κακόβουλο σκοπό για τον οποίο κατασκευάζονται τα data centers. Την ίδια στιγμή καλλιεργείται το έδαφος ώστε οι αντίπαλες (γεωπολιτικά) ΑΙ, να απομονωθούν ως ζημιογόνες και επικίνδυνες για τον πλανήτη. Ο ΟΗΕ θα κρίνει ποια λογισμικά προσκυνούν την πράσινη «θρησκεία» και ποια όχι, φυσικά με πολιτικά κριτήρια και καθόλου με οικολογικά.

 

Ο Γκουτέρες κάνει όψιμη «κριτική» στις Big Tech, ενώ συνεργάζεται στενότατα μαζί τους σε ψηφιακά προγράμματα, κι ενώ τις αφήνει εδώ και χρόνια να γεμίζουν την υφήλιο με χιλιάδες κέντρα δεδομένων που λειτουργούν ως «ρουφήχτρες» πόρων: ηλεκτρικής ενέργειας, νερού, γης και ορυκτών. Από τη μία ο ΟΗΕ προωθεί στην ατζέντα του τη ψηφιακή επιτήρηση της Τεχνητής Νοημοσύνης και των «clouds», και από την άλλη… εγκαλεί τους συνεργάτες του για αδιαφάνεια «αποτυπώματος».

 

Πρόκειται για ένα υποκριτικό πινγκ πονγκ μεταξύ ΟΗΕ και Big Tech, ώστε να διεθνοποιηθεί περαιτέρω το πλαίσιο της (δήθεν) «πράσινης» διακυβέρνησης. Αποτελεί το κλασσικό μοντέλο marketing της Νέας Τάξης, όπου πρώτα εμφανίζεται (ή κατασκευάζεται) μια «απειλή» και έπειτα οι υπαίτιοι φέρνουν και την ετοιμασμένη «λύση». Στην περίπτωση των data centers, η περιβαλλοντική απειλή είναι απολύτως υπαρκτή, άλλα και απολύτως ανθρωπογενής. Μια ακόμα ειρωνεία της Νέας Τάξης, είναι ότι οι ίδιες εταιρείες (Google, Microsoft, Amazon, Meta κλπ) που έκαναν τεχνοκρατικό θέσφατο την πράσινη μετάβαση, τώρα αποστραγγίζουν τον πλανήτη από τους πόρους του, στον αγώνα για ψηφιακή κυριαρχία.

 

Ατομική ευθύνη για την ΑΙ

 

Οι Big Tech αποδέχονται να φανούν για λίγο ως άσωτοι… υιοί της «πράσινης» μετάβασης, ώστε ο ΟΗΕ να αποκτήσει το τέλειο πρόσχημα για επιβολή κεντρικού ελέγχου στα δεδομένα του πλανήτη, ως αυριανή υπερκυβέρνηση που θα ελέγχει το διαδίκτυο και την τεχνολογία. Οι προϋποθέσεις και πιστοποιήσεις «πράσινης» λειτουργίας των data centers, θα είναι τόσο κοστοβόρες που μόνο οι μεγάλοι παίκτες θα μείνουν στο παιχνίδι, ευθυγραμμισμένοι πλήρως με τις πολιτικές του ΟΗΕ.

 

Παράλληλα, κατασκευάζεται και το άλλοθι για τις Big Tech ώστε να μετακυλήσουν το περιβαλλοντικό κόστος στους χρήστες της ΤΝ, υποστηρίζοντας ότι εκείνοι παρέχουν απλώς μια υπηρεσία, αλλά οι πολίτες είναι αυτοί που «καίνε» πόρους με κάθε χρήση της ΤΝ. Αυτή η «ατομική ευθύνη» είναι που θα συνηγορήσει για την καθιέρωση προσωπικού αποτυπώματος άνθρακα, άγριας φορολογίας και περιορισμού της χρήσης ΑΙ.

 

Ακριβώς ότι έγινε με τα social media που τα πρώτα χρόνια ήταν τελείως ελεύθερα (ώσπου να επιτευχθεί ο εθισμός των μαζών) και τώρα απαγορεύονται δήθεν για το καλό των παιδιών (αλλά στην πραγματικότητα γίνονται το «τυράκι» για την επιβολή ηλεκτρονικής ταυτότητας), θα γίνει πιθανότατα στο μέλλον και για τη χρήση ΤΝ. Σε μια αγορά όπου η ΤΝ θα έχει γίνει αναπόσπαστο εξάρτημα των επιχειρήσεων και σε μια κοινωνία όπου η ΤΝ θα έχει αντικαταστήσει τη σκέψη και τη γνώση, φανταστείτε τι έχει να γίνει αν η ελίτ θέσει το δίλημμα: «ή γίνεστε αριθμοί στο σύστημά μας ή τέλος η ΤΝ για εσάς».

 

Η λεηλασία φυσικών πόρων

 

Πίσω από αυτήν την κακοστημένη παράσταση μεταξύ ΟΗΕ και Big Tech, εξελίσσεται ένας λυσσαλέος πόλεμος για τους πόρους του πλανήτη. Το νερό από δημόσιο αγαθό, γίνεται καύσιμο για το νευρωνικό δίκτυο του «θηρίου» και λύτρο εκβιασμού για την καθυπόταξη της ανθρωπότητας.

 

Στη Θεσσαλία η οποία «βούλιαξε» με τον Daniel και η αγροτική παραγωγή καταστράφηκε από την κυβερνητική αδιαφορία, πρόκειται να χτιστεί ολόκληρη «κοιλάδα» από data centers που θα καταναλώνουν τεράστιες ποσότητες νερού. Ο εθνικός μας σιτοβολώνας δεν θα αρδεύεται πλέον για να τραφεί ο λαός, αλλά για να τραφούν τα «θησαυροφυλάκια» των δεδομένων μας. Την ίδια στιγμή που η λειψυδρία παρουσιάζεται ως αυθύπαρκτο φαινόμενο, οι servers των τεχνολογικών γιγάντων ρουφάνε αχόρταγα τον υδροφόρο ορίζοντα ακόμα και στις πιο γόνιμες εκτάσεις της επικράτειας.

 

Οι «τράπεζες» δεδομένων απλώνονται σαν καρκίνωμα στον πλανήτη, τόσο εις βάρος της φύσης – όσο και εις βάρος της ελευθερίας. Τα data centers είναι τα πρώτα οχυρά του υπερ-κράτους, όπως ακριβώς οι αποικιοκράτες έχτιζαν φρούρια μόλις πατούσαν το πόδι τους σε κατακτημένη περιοχή. Μόνο που εκείνα τα φρούρια περιχαράκωναν την κυριαρχία σε σώματα, ενώ τα σημερινά παγιδεύουν σώματα και ψυχές, δεδομένα που ορίζουν ολόκληρη τη ζωή μας. Και το χειρότερο είναι ότι ο πολύς κόσμος δεν αντιλαμβάνεται τα τείχη που υψώνονται μέσα στον ίδιο τον τόπο του…

 

πηγή 

Τρεις γαλλικές μελέτες αποκαλύπτουν ανησυχητικούς κινδύνους εμφάνισης καρκίνου, διαβήτη και καρδιακών παθήσεων από χρωστικές τροφίμων και συντηρητικά

Στις συσκευασίες τροφίμων, αυτά τα πρόσθετα συνήθως κρύβονται πίσω από ευρωπαϊκούς κωδικούς: E100–E199 για χρωστικές, E200–E299 για συντηρητικά και E300–E399 για αντιοξειδωτικά. Δύο από τις τρεις δημοσιεύσεις δείχνουν για πρώτη φορά μια συσχέτιση μεταξύ της κατανάλωσης χρωστικών και του αυξημένου κινδύνου διαβήτη τύπου 2 (δημοσιεύτηκε στο Diabetes Care) και καρκίνου (European Journal of Epidemiology). Η τρίτη μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο European Heart Journal, αποκαλύπτει μια σύνδεση μεταξύ των συντηρητικών και του κινδύνου υπέρτασης και καρδιαγγειακών παθήσεων…

 

Παρά την ευρεία χρήση προσθέτων τροφίμων παγκοσμίως, υπάρχει έλλειψη επιδημιολογικών μελετών μεγάλης κλίμακας που να διερευνούν τη συσχέτισή τους με χρόνιες ασθένειες. Τρεις νέες γαλλικές μελέτες, που διεξήχθησαν στη μεγάλη ομάδα NutriNet-Santé, παρέχουν πλέον ανησυχητικά δεδομένα σχετικά με τον αντίκτυπο των χρωστικών και των συντηρητικών στην υγεία.

 

Οι μελέτες που δημοσιεύθηκαν στο The BMJ, στο Nature Communications και στο European Heart Journal παρέχουν συγκεκριμένες λεπτομέρειες σχετικά με αυτά τα ευρήματα.

 

Μια ομάδα με επικεφαλής την Mathilde Touvier, Διευθύντρια Έρευνας στο Inserm, διεξήγαγε εκτεταμένη επιδημιολογική έρευνα για να καλύψει αυτό το κενό. Επιστήμονες από το Inserm, το Inrae, το Πανεπιστήμιο της Σορβόννης Paris Nord, το Πανεπιστήμιο Paris Cité και το CNAM, στο πλαίσιο της Ομάδας Έρευνας Διατροφικής Επιδημιολογίας (Cress-Eren), μελέτησαν τους δεσμούς μεταξύ της κατανάλωσης χρωστικών προσθέτων και συντηρητικών και της υγείας των συμμετεχόντων στην ομάδα της γαλλικής NutriNet-Santé, η οποία περιλαμβάνει περισσότερα από 100.000 άτομα. Τα αποτελέσματα δημοσιεύονται σε μια σειρά τριών μελετών που παρέχουν νέες γνώσεις σημαντικές για τη διαμόρφωση των δημόσιων πολιτικών.

 

Στη συσκευασία, αυτά τα πρόσθετα συνήθως κρύβονται πίσω από ευρωπαϊκούς κωδικούς: E100–E199 για χρωστικές, E200–E299 για συντηρητικά και E300–E399 για αντιοξειδωτικά. Δύο από τις τρεις δημοσιεύσεις δείχνουν για πρώτη φορά μια συσχέτιση μεταξύ της κατανάλωσης χρωστικών και του αυξημένου κινδύνου διαβήτη τύπου 2 (δημοσιεύτηκε στο Diabetes Care) και καρκίνου (European Journal of Epidemiology). Η τρίτη μελέτη, που δημοσιεύτηκε στο European Heart Journal, αποκαλύπτει μια σύνδεση μεταξύ των συντηρητικών και του κινδύνου υπέρτασης και καρδιαγγειακών παθήσεων.

 

Τα αποτελέσματα είναι ιδιαίτερα ανησυχητικά. Η κατανάλωση χρωστικών τροφίμων γενικά συσχετίστηκε με 38% αυξημένο κίνδυνο διαβήτη τύπου 2 στους καταναλωτές με τη μεγαλύτερη κατανάλωση. Μεταξύ των μεμονωμένων χρωστικών τροφίμων, η κουρκουμίνη (E100) αύξησε τον κίνδυνο κατά 49% και η απλή καραμέλα (E150a) κατά 46%. Όσον αφορά τον καρκίνο, οι χρωστικές τροφίμων συσχετίστηκαν με 14% αυξημένο συνολικό κίνδυνο, 21% αυξημένο κίνδυνο καρκίνου του μαστού και 32% αυξημένο κίνδυνο μετεμμηνοπαυσιακού καρκίνου του μαστού. Η βήτα-καροτίνη (E160a) συσχετίστηκε με 41% αυξημένο κίνδυνο καρκίνου του μαστού.

 

Τα συντηρητικά παρουσίασαν επίσης σημαντικούς κινδύνους. Η κατανάλωσή τους στο σύνολό της συσχετίστηκε με αυξημένο κίνδυνο υπέρτασης κατά 24% στους καταναλωτές με τη μεγαλύτερη κατανάλωση. Το σορβικό κάλιο (E202) συσχετίστηκε με αυξημένο κίνδυνο υπέρτασης κατά 39% και το κιτρικό οξύ (E330) με αυξημένο κίνδυνο 25%. Το ασκορβικό οξύ (E300) συσχετίστηκε με αυξημένο κίνδυνο καρδιαγγειακών παθήσεων κατά 15%.

 

Αυτά τα αποτελέσματα αντιπροσωπεύουν τις πρώτες μεγάλες επιδημιολογικές μελέτες που διερευνούν τη σχέση μεταξύ ενός ευρέος φάσματος προσθέτων τροφίμων και συντηρητικών και αυτών των ασθενειών. Είναι σύμφωνα με προηγούμενες πειραματικές εργασίες σε κυτταρικά και ζωικά μοντέλα που έχουν επίσης δείξει επιβλαβείς επιδράσεις ορισμένων προσθέτων, και άλλες μελέτες έχουν βρει μια παρόμοια ανησυχητική σύνδεση μεταξύ διατροφής και καρκίνου . Οι συγγραφείς καταλήγουν στο συμπέρασμα ότι αυτά τα αποτελέσματα υπογραμμίζουν την ανάγκη για επαναξιολόγηση της ασφάλειας αυτών των προσθέτων από τις υγειονομικές αρχές, η οποία θα πρέπει να περιλαμβάνει μια προσέγγιση αξιολόγησης οφέλους-κινδύνου.

 

Μέχρι τότε, αυτές οι μελέτες υποστηρίζουν τις συστάσεις του Γαλλικού Εθνικού Προγράμματος Διατροφής και Υγείας (PNNS), οι οποίες συμβουλεύουν τον περιορισμό της έκθεσης σε μη απαραίτητα πρόσθετα και την προτίμηση μη επεξεργασμένων ή ελάχιστα επεξεργασμένων τροφίμων. Τα δεδομένα συλλέχθηκαν από το 2009 έως το 2024 και οι συμμετέχοντες παρείχαν τακτικά λεπτομερή αρχεία της διατροφής τους, συμπεριλαμβανομένων ονομάτων και επωνυμιών βιομηχανικών προϊόντων. Οι αναλύσεις έλαβαν υπόψη τα κοινωνικοδημογραφικά προφίλ, την κατανάλωση καπνού και αλκοόλ, καθώς και τη διατροφική ποιότητα της διατροφής, προκειμένου να εξαλειφθούν πιθανοί παράγοντες που θα μπορούσαν να διαστρεβλώσουν τα αποτελέσματα.

 

πηγή 

ΤΑ ΒΡΩΜΟΠΟΥΛΙΑ

Γράφει ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

Σαν να μην έφταναν τα προβλήματα τα χίλια,
τώρα εμφανίστηκαν και τα Βρωμοπούλια.
Σαν τις Αρπύιες τρώνε του Φινέα το φαΐ
και βρήκαν πια στην Ευρώπη διαμονή,
σε περίοπτη θέση, πάνω στη σκεπή.

Τα Βρωμοπούλια δύσκολα τα διώχνουν,
τον πλούτο αρπάζουν και τους πάντες ταλαιπωρούν.
«Μίζα» μυρίστηκαν στο Κατάρ,
εκεί που ο μάγειρας στρώνει πλούσια φαγητά,
κι ευθύς το Βρωμόπουλο όρμησε στον πατσά.

Οι «κουτοευρωπαίοι» όμως δεν τα τρώνε αυτά,
είδαν στο τραπέζι τη λαδιά.
Τη «μίζα» ο νόμος τους την κυνηγά,
ενώ εδώ όλα μοιάζουν επιτρεπτά·
Αρπύιες και Βρωμοπούλια έφτιαξαν μόνιμη φωλιά.

Οι Ευρωπαίοι τους έστησαν παγίδα,
ένα αρσενικό κι ένα θηλυκό,
και τα έπιασαν στη λαβίδα.

Τώρα μέσα στο κλουβί,
χωρίς διάκριση και χωρίς ντροπή,
τα Βρωμοπούλια δεν γνωρίζουν τσίπα ούτε ηθική·
αρκεί να πέσει η μίζα η παχιά,
κι αμέσως χάνεται κάθε αναστολή.

Η ελληνική Δικαιοσύνη κάνει στραβά μάτια,
κι οι Αρπύιες με τα Βρωμοπούλια χτίζουν παλάτια.
Ο έρμος ο Φινέας, δυστυχής,
βασανισμένος, πεινασμένος και ενδεής,
το σπίτι του να προστατεύσει αδυνατεί.

Μια Κατσέλη περιμένει να λαλήσει,
τα τρωκτικά και τις Αρπύιες να συγκινήσει
και το σπιτάκι του να διαφυλάξει.

Ο νόμος τις Αρπύιες μη χύσουν δάκρυ,
μόνο η χούντα, λένε, τις έβαλε σε τάξη.
Όλα τότε έμοιαζαν να πηγαίνουν κατ’ ευχήν,
μα στο τέλος στράβωσαν κι αυτοί,
κι η μεταπολίτευση έφερε Καταστροφή

Τώρα ο λαός, αβοήθητος και μόνος,
στέκεται σε κρίσιμο σταυροδρόμι,
μπρος στο «μεγάλο» τροχονόμο.
Το σωστό προσπαθεί να βρει μονοπάτι,
μα οι Αρπύιες τού ναρκοθετούν κάθε βήμα,
για να του αρπάξουν ό,τι έχτισε με αίμα και με χρήμα.

Πάλι το φαΐ του θέλουν να του φάνε,
να το μολύνουν και μακριά από την πατρίδα να τον πάνε.
Τις καρδερίνες όλες να τις φάνε,
κι όπως βαδίζουν τα πράγματα,
τον ίδιο να εξαφανίσουν πάνε.

Παρότι το φαγητό βρισκόταν μπροστά του,
οι Αρπύιες το άρπαζαν και το μόλυναν.
Τα Βρωμοπούλια τον βασάνιζαν με την άκρατη μυρωδιά τους.
Τις κυνηγούσε, μα ξαναγύριζαν κοντά του
και τον Φινέα έφτασαν στα στερνά του.

Τότε βρέθηκε ένας Ηρακλής,
πανίσχυρος στρατηγός και ευκλεής.
Τις Αρπύιες κυνήγησε στην Αφρική
και ως την Προποντίδα,
κι έκτοτε ελευθέρωσε από τα Βρωμοπούλια την πατρίδα.

Και τότε, λέει ο μύθος, η Αθηνά χαρωπή,
γιόρτασε ξανά τα Παναθήναια με λαμπρή γιορτή.(24/6/26)

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών 
Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org

Γιατί αισθανόμαστε άβολα όταν ακούμε τη φωνή μας και δεν μπορούμε να πιστέψουμε ότι μιλάμε έτσι;

Η ηχογράφηση δεν μας αλλάζει απαραίτητα τη φωνή. Απλώς μας τη δείχνει χωρίς το εσωτερικό «μπάσο» που ακούμε όταν μιλάμε.

 

Γράφει ο Γρηγόρης Κεντητός

 

Υπάρχει μια μικρή καθημερινή αμηχανία που σχεδόν όλοι έχουμε ζήσει. Να ακούμε τη φωνή μας σε ένα ηχητικό μήνυμα, σε ένα βίντεο, σε μια παλιά εγγραφή, και ξαφνικά να παγώνουμε. «Εγώ είμαι αυτός; Έτσι μιλάω; Έτσι με ακούνε οι άλλοι;». Και εκεί αρχίζει μια παράξενη εσωτερική δυσφορία, σαν να μας σύστησαν έναν άγνωστο που φοράει το πρόσωπό μας. Οι περισσότεροι άνθρωποι αισθανόμαστε άβολα όταν ακούμε τη φωνή μας ηχογραφημένη. Και ο λόγος δεν είναι μόνο ψυχολογικός. Είναι πρώτα απ’ όλα σωματικός. Έχει να κάνει με τον τρόπο που ακούμε τον ίδιο μας τον εαυτό.

 

Όταν μιλάμε, δεν ακούμε τη φωνή μας όπως την ακούν οι άλλοι. Οι γύρω μας ακούν τον ήχο που βγαίνει από το στόμα μας, ταξιδεύει στον αέρα και φτάνει στα αυτιά τους. Εμείς όμως ακούμε κάτι διπλό. Ακούμε και τον ήχο που ταξιδεύει στον αέρα, αλλά ακούμε και τις δονήσεις που περνούν μέσα από τα οστά του κρανίου μας. Το σώμα μας λειτουργεί σαν ένα εσωτερικό ηχείο. Οι δονήσεις από τις φωνητικές χορδές περνούν μέσα από το κεφάλι, το στήθος, τα οστά, και κάνουν τη φωνή μας να ακούγεται πιο βαθιά, πιο γεμάτη, πιο «δική μας».

 

Όταν όμως ακούμε μια ηχογράφηση, αυτό το εσωτερικό κομμάτι εξαφανίζεται. Μένει μόνο η φωνή όπως βγήκε προς τα έξω. Η φωνή που ακούν οι άλλοι. Και τότε παθαίνουμε ένα μικρό σοκ. Όχι επειδή η φωνή είναι απαραίτητα άσχημη, αλλά επειδή δεν ταιριάζει με την εικόνα που έχουμε χτίσει τόσα χρόνια για τον εαυτό μας. Είναι σαν να κοιτάζεις έναν καθρέφτη που ξαφνικά δεν σε κολακεύει.

 

Μας ενοχλεί γιατί η ηχογράφηση μάς αφαιρεί την ψευδαίσθηση ελέγχου. Όσο μιλάμε, νομίζουμε ότι ξέρουμε πώς ακουγόμαστε. Έχουμε μια εσωτερική εκδοχή του εαυτού μας, μια φωνή που μας συνοδεύει από παιδιά. Και ξαφνικά έρχεται ένα κινητό τηλέφωνο, ένα μικρόφωνο, ένα βίντεο, και μας λέει: «Όχι ακριβώς. Έτσι σε ακούει ο κόσμος».

 

Να λοιπόν γιατί αισθανόμαστε αμήχανα. Δεν ακούμε απλώς τη φωνή μας. Ακούμε την απόσταση ανάμεσα σε αυτό που νομίζουμε ότι είμαστε και σε αυτό που εκπέμπουμε προς τα έξω. Και αυτή η απόσταση, όσο μικρή κι αν είναι, πάντα ενοχλεί τον άνθρωπο.

 

Υπάρχει βέβαια και κάτι ακόμη. Δεν έχουμε συνηθίσει να ακούμε τον εαυτό μας ως παρατηρητές. Όταν μιλάμε, είμαστε μέσα στη στιγμή. Δεν ακούμε πραγματικά τον τόνο μας, τις παύσεις μας, τις μικρές αμηχανίες, τα «εεε», τις ανάσες, τις υπερβολές, τις νευρικές καταλήξεις των προτάσεων. Όλα αυτά τα ζούμε από μέσα. Στην ηχογράφηση όμως τα ακούμε από έξω. Και τότε γινόμαστε αυστηροί κριτές του εαυτού μας.

 

Ο άνθρωπος άλλωστε έχει μια περίεργη ικανότητα να συγχωρεί τους άλλους πιο εύκολα από ό,τι συγχωρεί τον εαυτό του. Μπορεί να ακούσει μια ξένη φωνή και να μην του φανεί τίποτα παράξενο. Μόλις όμως ακούσει τη δική του, αρχίζει η εσωτερική ανάκριση. «Μιλάω τόσο γρήγορα; Ακούγομαι τόσο λεπτός; Τόσο βαρύς; Τόσο μονότονος; Τόσο παιδικός;».

 

Στην πραγματικότητα, οι άλλοι δεν ακούν τη φωνή μας με την ίδια σκληρότητα. Για εκείνους αυτή είναι η κανονική μας φωνή. Δεν έχουν την εσωτερική εκδοχή με την οποία εμείς συγκρίνουμε την ηχογράφηση. Δεν παθαίνουν το δικό μας σοκ, γιατί δεν έχουν χάσει κάτι που νόμιζαν ότι γνώριζαν. Εμείς το παθαίνουμε, επειδή η ηχογράφηση μοιάζει να μας κλέβει έναν οικείο εαυτό και να μας επιστρέφει έναν πιο άβολο.

 

Κι όμως, αυτή η δυσφορία περνάει. Όσο πιο συχνά ακούμε τη φωνή μας, τόσο πιο φυσιολογική μάς φαίνεται. Οι ραδιοφωνικοί παραγωγοί, οι τραγουδιστές, οι παρουσιαστές, οι άνθρωποι που δουλεύουν με μικρόφωνο, δεν γεννήθηκαν απαραίτητα συμφιλιωμένοι με τη φωνή τους. Απλώς την άκουσαν αρκετές φορές ώστε να σταματήσει να τους φαίνεται ξένη.

 

πηγή