Η Ανάσταση του Λαζάρου και η πορεία προς το εκούσιο σταυρικό πάθος του Κυρίου μας.

Γράφει ο Παναγιώτης Μυργιώτης

Μαθηματικός

 

Σάββατο του Λαζάρου, Κυριακή τω Βαΐων, δυο σημαντικές και κομβικές ημέρες της εκκλησιαστικής ζωής της Ορθοδοξίας. Εορτές Δεσποτικές. Αναφερόμενες στο πρόσωπο του Θεανθρώπου Ιησού Χριστού. Την Παρασκευή, παραμονή του Σαββάτου του Λαζάρου τελειώνει η νηστεία της Σαρακοστής και την Κυριακή αρχίζει η νηστεία της Μεγάλης Εβδομάδας. 

 

Το Σάββατο του Λαζάρου εορτάζουμε, ως γνωστό, την Ανάσταση του τετραημέρου Λάζαρου. Ο Λάζαρος ήταν φίλος του Κυρίου και είχε δυο αδελφές, τη Μάρθα και τη Μαρία. Γνωστές σε μας από περικοπή του ιερού ευαγγελίου όπου αναφέρεται η φιλοξενία του Κυρίου από εκείνες.

 

Κάποια στιγμή ο Λάζαρος αρρώστησε και οι αδελφές του ειδοποίησαν τον Κύριο ότι ο Λάζαρος ήταν άρρωστος και Του ζήτησαν να πάει να τον θεραπεύσει. Ο Κύριος δεν ανταποκρίθηκε άμεσα στο κάλεσμά τους. Μετά από δυο ημέρες λέει ο παντογνώστης Κύριος στους μαθητές Του: «Ο Λάζαρος κοιμήθηκε, πάμε να τον ξυπνήσω». Όταν στο σπίτι του Λαζάρου, στη Βηθανία, ο Λάζαρος συμπλήρωσε τέσσερις ημέρες νεκρός. Πολλής κόσμος βρίσκονταν στο σπίτι του για να συμπαρασταθεί στις αδερφές του. Η Μάρθα, μόλις έμαθε ότι ο Χριστός έρχεται, έτρεξε να τον προϋπαντήσει. Στον μεταξύ τους διάλογο η Μάρθα εκφράζει την πίστη της στην παντοδυναμία Του και διατρανώνονται σπουδαίες θεολογικές αλήθειες για την αιώνια ζωή. Εκεί ο Χριστός λέγει ότι Εκείνος είναι η ζωή και η ανάσταση! 

 

Πράγματι, κύριος της ζωής και του θανάτου είναι ο Χριστός, πλάστης και δημιουργός μας. Ουδείς άλλος εξουσιάζει την ανθρώπινη ζωή. Δεν μας ανήκει η ζωή, γι’ αυτό η αυτοκτονία είναι θανάσιμο αμάρτημα. 

 

Όταν έφθασαν στον τάφο, ο Κύριος ως άνθρωπος δάκρυσε. Kαι ζήτησε να ανοιχτεί ο τάφος. Η Μάρθα προσπάθησε να το αποτρέψει γιατί μετά από τέσσερεις ημέρες η σάρκα του νεκρού θα είχε αρχίσει να σήπεται και θα είχε άσχημη μυρωδιά. Ο Χριστός, αφού προσευχήθηκε στον ουράνιο Πατέρα, δίνοντας παράδειγμα σε όλους μας, με δυνατή φωνή διατάζει τον Λάζαρο: «Λάζαρε, δεύρο έξω» . Βλέπουμε τον Κύριο να προσεύχεται πριν επιτελέσει το θαύμα. Δίνει το παράδειγμα σε όλους τους χριστιανούς και το μήνυμα να μην επιχειρούμε ένα έργο πριν ζητήσουμε τη βοήθεια του Θεού.

 

Με αφορμή αυτό, προσθέτουμε ότι είναι καλό, πριν προχωρήσουμε σε κάτι σημαντικό στη ζωή μας ή πράξουμε κάποιο έργο, να ζητούμε την ευλογία του πνευματικού μας. Αφού, λοιπόν, προσευχήθηκε στον ουράνιο Πατέρα και Θεό μας, με δυνατή φωνή διατάζει τον Λάζαρο: «Λάζαρε, δεύρο έξω». Αμέσως ο νεκρός Λάζαρος εξέρχεται του τάφου ζωντανός. Ο Κύριος λέει να τον λύσουν από τα νεκρικά σάβανα και να τον αφήσουν να φύγει. 

 

Ένα, ακόμη, θαύμα επετέλεσε ο Κύριος. Θαύματα πολλά έκανε ο Χριστός, όχι μόνο αυτά που είναι καταγεγραμμένα στο Ιερό Ευαγγέλιο. Αν όλη η διδασκαλία Του και όλα τα θαύματα καταγράφονταν οι τόμοι γραφής των θα ήταν τόσοι που δεν θα χωρούσαν σε όλο τον πλανήτη. Το συγκεκριμένο θαύμα είναι μία ακόμη απόδειξη, για τους άπιστους και ολιγόψυχους, της κυριαρχίας του Κυρίου επί της ζωής και του θανάτου. Οι παρευρισκόμενοι χάρηκαν για την Ανάσταση του Λαζάρου. Οι γνωστοί Φαρισαίοι και γραμματείς στεναχωρήθηκαν σφόδρα και απεφάσισαν εκτός από τον Χριστό να φονεύσουν και τον Λάζαρο. Να μην υπάρχει απόδειξη του μεγάλου θαύματος. Ανθρώπινη μωρία και βλακεία.

 

Ο Λάζαρος, μετά την ανάστασή του, αναχώρησε από την πατρίδα του Βηθανία για να αποφύγει το μίσος των Φαρισαίων και Γραμματέων. Έφθασε στην Κύπρο και χειροτονήθηκε επίσκοπος στην εκκλησία του Κιτίου, την οποία ο ίδιος ίδρυσε. 

 

Η ιερά παράδοση αναφέρει για τον Λάζαρο τα εξής: Όταν αναστήθηκε ήταν τριάντα ετών και έζησε άλλα τριάντα έτη. Μετά την ανάστασή του, δεν γέλασε ποτέ. Αιτία ήταν αυτά που είδε και ένιωσε κατά την τετραήμερο παραμονή του στον άδη. Μόνο μία φορά χαμογέλασε, όταν είδε έναν άνθρωπο να κλέβει μια στάμνα. Είπε: ̎το «χώμα » κλέβει «χώμα» ̎. Ανθρώπινη πλεονεξία και ατιμία. 

 

Η Ανάσταση του Λαζάρου πιστοποιεί και τη δική μας ανάσταση κατά τη Δευτέρα παρουσία του Κυρίου επί της γης. Όπως ξύπνησε ο Λάζαρος, έτσι θα ξυπνήσουν όλοι οι κεκοιμημένοι.

 

Ο Κύριος βρίσκεται στην πορεία προς το εκούσιο πάθος. Για να εκπληρώσει τον σκοπό κατάβασής Του από τους ουρανούς στη γη, τη σωτηρία και τη θέωση των ανθρώπων. Λίγα 24ωρα Τον χωρίζουν από τον, κατά την ανθρώπινη φύση Του, θάνατο και μάλιστα θάνατο ατιμωτικό. Ο θάνατος δια του σταυρού εθεωρείτο ατιμωτικός εκείνη την εποχή. Όμως, το τίμιο αίμα του Χριστού καθαγίασε τον σταυρό, διότι επάνω του Εκείνος νίκησε τον θάνατο και λύτρωσε το ανθρώπινο γένος από τη δουλεία της αμαρτίας. 

 

Πλησιάζει και το Πάσχα των εβραίων. Ο Χριστός αναθέτει στους μαθητές Του να Του φέρουν ένα πουλάρι όνου και καθήμενος επ αυτού πορεύεται προς το εκούσιο πάθος. Φθάνει στα Ιεροσόλυμα και οι κάτοικοί τους, πληροφορηθέντες το θαύμα της Ανάστασης του Λαζάρου και γνωρίζοντες την τρίχρονη δημόσια δράση με τα θαύματα και τις ομιλίες Του, τρέχουν να τον υποδεχθούν. Τον φαντάζονται επίγειο αρχηγό και ελευθερωτή. Εκείνος, όμως, ο δημιουργός του παντός, έρχεται καθήμενος πάνω στο ταπεινό. Δεν φθάνει στη Ιερουσαλήμ με δόξα και με τους αγγέλους και τους αρχαγγέλους, ταπεινά και σεμνά πορεύεται. Όπως πρέπει στον μονογενή Υιό του Θεού. 

 

Με βάγια στα χέρια όλοι στην υποδοχή‧ νέοι, γέροι, άνδρες και γυναίκες. Ζητωκραυγάζουν και επευφημούν: «Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος». Στρώνουν τα ρούχα τους και κλαδιά φοινίκων στο διάβα του. Δεν είχαν αντιληφθεί ότι μπροστά τους ήταν για τριάντα τρία ολόκληρα χρόνια, από τα οποία τρία σε δημόσια δράση, ο σαρκωθείς μονογενής Υιός του Θεού. Για αυτόν τον λόγο τον υποδέχονται με αυτό τον τρόπο, που κάνει γραμματείς και Φαρισαίους να λυσσάνε από το κακό και να ψάχνουν τρόπους εξοντώσεως του Θεανθρώπου. Ανθρώπινη υπερηφάνεια και εγωισμός. Η κακία και ο φθόνος των ανθρώπων νεκρώνει τον νου και δεν βλέπει ότι γίνονται θαυμαστά πράγματα.

 

Σήμερα τον υποδέχονται ως μεσσία, ελευθερωτή και βασιλιά. Μετά από μερικές ημέρες ο ίδιος λαός, ο όχλος φωνάζει στον Πιλάτο: «σταύρωσον, σταύρωσον αυτόν». Ποιόν; Αυτόν που σήμερα ζητωκραυγάζει και βροντοφωνάζει «Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος». Η ευμετάβλητος ανθρώπινη φύση του πεπτωκότος ανθρώπου από την αποθέωση και τα «ζήτω» στο «σταύρωσον» και στη λήθη. Ωραίο παράδειγμα που πρέπει οι άρχοντες των ανθρώπων να μην ξεχνούν. Οι άνθρωποι αλλάζουν γνώμη και προτιμήσεις. Βρίσκονται από τη μία στιγμή στην άλλη από το ζενίθ στο ναδίρ και το αντίστροφο. 

 

Σάββατο του Λαζάρου και Κυριακή των Βαΐων κατέχουν σημαντική θέση στο ορθόδοξο εορτολόγιο ως Δεσποτικές εορτές. Τις τιμά ο ελληνικός με ιδιαίτερο τρόπο και κατάνυξη. Η εκκλησία την Κυριακή των Βαΐων μοιράζει ευλογημένα βάγια στο τέλος της θείας λειτουργίας δια των χειρών των ιερέων. Το Σάββατο του Λαζάρου σε πολλές ελληνικές περιοχές τα παιδιά, κυρίως τα κορίτσια, λένε τα ̎κάλαντα¨ του Λαζάρου περιερχόμενα τα σπίτια με καλάθια στολισμένα και οι οικοδεσπότες προσφέρουν χρήματα, αυγά, ξηρούς καρπούς κλπ. Έθιμο που τείνει να εκλείψει στις ημέρες μας.

 

1ο απολυτίκιο (Ήχος α΄)

Τὴν κοινὴν ἀνάστασιν πρὸ τοῦ σου πάθους πιστούμενος, ἐκ νεκρῶν ἤγειρας τὸν Λάζαρον, Χριστὲ ὁ Θεός· ὅθεν καὶ ἡμεῖς ὡς οἱ παῖδες, τὰ τῆς νίκης σύμβολα φέροντες, σοὶ τῷ νικητῇ τοῦ θανάτου βοῶμεν: «Ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου».

 

2ο απολυτίκιο (Ήχος δ΄)

Συνταφέντες σοι διὰ τοῦ βαπτίσματος, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, τῆς ἀθανάτου ζωῆς ἠξιώθημεν τῇ Ἀναστάσει σου καὶ ἀνυμνοῦντες κράζομεν: «Ὡσαννὰ ἐν τοῖς ὑψίστοις, εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου».

 

3ο απολυτίκιο (Ήχος πλαγιος β΄)

Μετὰ κλάδων ὑμνήσαντες πρότερον, μετὰ ξύλων συνέλαβον ύστερον, οἱ ἀγνώμονες Χριστόν, Ἰουδαῖοι τὸν Θεόν. Ἡμεῖς δὲ πίστει ἀμεταθέτῳ, ἀεὶ τιμῶντες ὡς εὐεργέτην, διὰ παντὸς βοήσωμεν αὐτῷ: «Εὐλογημένος εἶ ὁ ἐρχόμενος τὸν Ἀδὰμ ἀνακαλέσασθαι».

 

Κοντάκιο (αυτόμελο)*, (Ήχος πλάγιος β΄)

Τῷ θρόνῳ ἐν οὐρανῷ, τῷ πώλῳ ἐπὶ τῆς γῆς ἐποχούμενος Χριστὲ ὁ Θεός. Τῶν ἀγγέλων τὴν αἴνεσιν καὶ τῶν παίδων ἀνύμνησιν προσεδέξω βοῶντός σοι: «Εὐλογημένος εἶ ὁ ἐρχόμενος, τὸν Ἀδὰμ ἀνακαλέσασθαι».

 

(*) αυτόμελο = ψάλλεται με δική του μουσικότητα, κατ' ίδιον μέλος.

Εικόνα του κοντινού μέλλοντος..

πηγή

Αν η τεχνητή νοημοσύνη και τα ρομπότ σε λίγα χρόνια κάνουν τα πάντα, ποια επαγγέλματα θα μείνουν τελικά για τον άνθρωπο

Η άνοδος της τεχνητής νοημοσύνης και των ρομπότ αλλάζει την εργασία, όμως υπάρχουν ακόμη πεδία όπου η ανθρώπινη κρίση, η ευθύνη, η εμπιστοσύνη και η παρουσία παραμένουν καθοριστικές.

 

Γράφει ο Γρηγόρης Κεντητός

 

Για χρόνια υπήρχε η αίσθηση ότι η τεχνητή νοημοσύνη θα χτυπήσει κυρίως δουλειές γραφείου και θα αφήσει πιο ήσυχες τις πρακτικές δουλειές. Αυτή η βεβαιότητα έχει πλέον σπάσει. Τα εργαλεία ΑΙ γράφουν, αναλύουν, ελέγχουν και οργανώνουν, ενώ τα ρομπότ μπαίνουν όλο και πιο βαθιά σε αποθήκες, εργοστάσια, μεταφορές, νοσοκομεία και υπηρεσίες. Άρα δεν υπάρχει πια πραγματικά ασφαλής κατηγορία. Ούτε ο άνθρωπος που δουλεύει σε υπολογιστή είναι προστατευμένος, ούτε εκείνος που δουλεύει με τα χέρια. Αυτό που αλλάζει δεν είναι μόνο ποιες δουλειές απειλούνται. Αλλάζει και ο ρόλος του ανθρώπου μέσα στη δουλειά. Σε όλο και περισσότερες περιπτώσεις, ο άνθρωπος δεν θα είναι απλώς ο εκτελεστής. Θα είναι εκείνος που ελέγχει, διορθώνει, αναλαμβάνει την ευθύνη και στέκεται απέναντι σε άλλον άνθρωπο όταν το θέμα δεν είναι μόνο τεχνικό αλλά ανθρώπινο. Γιατί άλλο είναι να δίνεις μια σωστή απάντηση και άλλο να παίρνεις πάνω σου το βάρος της.

 

Τα επαγγέλματα που μένουν πιο ανθρώπινα 

 

Εκεί ξεχωρίζουν και τα επαγγέλματα που δύσκολα φεύγουν από τα ανθρώπινα χέρια. Η ιατρική δίπλα στον ασθενή, η νοσηλευτική, η φροντίδα ηλικιωμένων, η ψυχοθεραπεία, η ειδική αγωγή, η διδασκαλία μέσα στην τάξη, η κοινωνική εργασία, η διαπραγμάτευση, η ηγεσία, η δικαιοσύνη, η πολιτική εκπροσώπηση. Όχι επειδή οι μηχανές δεν θα γίνουν πολύ ισχυρές, αλλά επειδή σε αυτά τα πεδία δεν αρκεί μόνο το αποτέλεσμα. Μετρά η παρουσία, η εμπιστοσύνη, η κρίση και η ευθύνη. Υπάρχει και ένα άλλο κομμάτι που μένει δύσκολο για τις μηχανές. Είναι η δουλειά μέσα στον ακατάστατο πραγματικό κόσμο. Ένα σπίτι με απρόβλεπτες βλάβες. Ένα εργοτάξιο που αλλάζει κάθε μέρα. Ένας ηλικιωμένος που φοβάται. Ένας πελάτης που δεν θέλει μόνο λύση αλλά και σιγουριά. Όσο πιο απρόβλεπτο και κοινωνικά σύνθετο είναι το περιβάλλον, τόσο πιο δύσκολο είναι να βγει ο άνθρωπος από τη μέση. 

 

Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι αρκεί μια χειρωνακτική δουλειά για να είσαι ασφαλής. Μεγαλύτερη αντοχή θα έχουν όσοι συνδυάζουν πράξη, κρίση, επικοινωνία και ευθύνη. Ο τεχνικός που καταλαβαίνει γρήγορα τι συμβαίνει. Ο νοσηλευτής που βλέπει κάτι πριν το δείξουν οι εξετάσεις. Ο δάσκαλος που πιάνει ότι ένα παιδί έχει χαθεί μέσα στην τάξη. Ο άνθρωπος που κρατά μια ομάδα όρθια όταν υπάρχει πίεση. Αυτά δεν είναι απλές κινήσεις. Είναι ανθρώπινη ανάγνωση της κατάστασης. Υπάρχει και μια τρίτη κατηγορία που ίσως γίνει ακόμη πιο πολύτιμη. Ό,τι αγοράζεται ακριβώς επειδή είναι ανθρώπινο. Το χειροποίητο, η ζωντανή τέχνη, η προσωπική συμβουλή, η δουλειά που κουβαλά χαρακτήρα και εμπειρία. Σε έναν κόσμο γεμάτο αυτόματο περιεχόμενο, η ανθρώπινη υπογραφή μπορεί να αποκτήσει ακόμη μεγαλύτερη αξία. 

 

Το μεγάλο ερώτημα για την εργασία και την κοινωνία 

 

Το πιο δύσκολο σημείο είναι άλλο. Αν σε είκοσι ή τριάντα χρόνια η ΑΙ και τα ρομπότ κάνουν σχεδόν τα πάντα πιο γρήγορα, πιο φτηνά και πιο σταθερά από τον άνθρωπο, τότε η μεγάλη ερώτηση δεν θα είναι μόνο ποια επαγγέλματα μένουν. Θα είναι αν η εργασία, όπως τη γνωρίζουμε, παύει να είναι το κέντρο της ζωής και της κοινωνικής αξίας.

 

Εκεί ανοίγει το πραγματικό ζήτημα. Όχι άνθρωπος εναντίον μηχανής, αλλά κοινωνία εναντίον ανισότητας. Ποιος θα κρατά την αξία που παράγουν αυτά τα συστήματα. Ποιος θα πληρώνεται. Ποιος θα έχει πρόσβαση σε καλή ζωή. Αν η τεράστια παραγωγικότητα μείνει σε λίγους, τότε δεν μιλάμε για πρόοδο. Αν όμως μοιραστεί με λιγότερες ώρες δουλειάς, καλύτερες υπηρεσίες, καλύτερη παιδεία και περισσότερη φροντίδα, τότε η τεχνολογία μπορεί να λειτουργήσει υπέρ των πολλών. 

 

Η πιο τίμια απάντηση λοιπόν είναι διπλή. Ναι, θα μείνουν δουλειές για τον άνθρωπο, ειδικά εκεί όπου χρειάζονται σχέση, κρίση, εμπιστοσύνη, ευθύνη και φυσική παρουσία. Αν όμως κάποτε οι μηχανές περάσουν ακόμη και αυτά τα όρια, τότε η λύση δεν θα είναι απλώς να βρούμε νέες δουλειές. Θα χρειαστεί να ξανασκεφτούμε από την αρχή τι σημαίνει αξία, χρόνος, εισόδημα και θέση του ανθρώπου μέσα στην κοινωνία.

 

πηγή

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΟΜΟΟΥΣΙΟΥ (Αγ. Ιωάννης ο Χρυσόστομος)

Ιερού Χρυσοστόμου, ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΟΜΟΟΥΣΙΟΥ

Ομιλία Θ΄: ΣΤΟΝ ΤΕΤΡΑΗΜΕΡΟ ΛΑΖΑΡΟ

Ο Λάζαρος σήμερα με την ανάστασή του από τους νεκρούς, μάς χαρίζει την λύση πολλών και διαφόρων σκανδάλων. Πραγματικά δεν ξέρω πώς το ανάγνωσμα αυτό έδωσε και στους αιρετικούς λαβή και στους Ιουδαίους αφορμή για αντιλογία, όχι επειδή πραγματικά υπάρχει τέτοια αφορμή, μακριά μια τέτοια σκέψη, αλλά επειδή εκείνοι είναι κακόψυχοι. Πολλοί δηλαδή από τους αιρετικούς λένε ότι ο Υιός δεν είναι όμοιος με τον Πατέρα. Γιατί; «Διότι χρειάστηκε», λένε, «ο Χριστός να προσευχηθεί για να αναστήσει τον Λάζαρο· εάν δεν προσευχόταν δεν θα μπορούσε να αναστήσει τον Λάζαρο. Και πώς», λένε, «μπορεί να είναι όμοιος εκείνος που προσευχήθηκε με εκείνον που δέχθηκε την παράκληση; Διότι ο μεν Υιός προσεύχεται, ενώ ο Πατέρας δέχτηκε την προσευχή από εκείνον που τον παρακαλούσε». Βλασφημούν όμως αυτοί μην μπορώντας να καταλάβουν ότι η προσευχή έγινε από συγκατάβαση και εξαιτίας της πνευματικής αδυναμίας των παρευρισκομένων εκεί.

Πες μου δηλαδή, ποιος είναι ανώτερος, εκείνος που νίβει τα πόδια, ή εκείνος του οποίου νίβει τα πόδια; Οπωσδήποτε φυσικά ανώτερος είναι εκείνος του οποίου ένιψε τα πόδια εκείνος που τα ένιψε. Αλλά ο Σωτήρας ένιψε τα πόδια του προδότη Ιούδα, διότι αυτός ήταν μαζί με τους άλλους μαθητές [Ιω.13,5: «Εἶτα βάλλει ὕδωρ εἰς τὸν νιπτῆρα, καὶ ἤρξατο νίπτειν τοὺς πόδας τῶν μαθητῶν καὶ ἐκμάσσειν τῷ λεντίῳ ᾧ ἦν διεζωσμένος(: Έπειτα ρίχνει νερό στη λεκάνη που υπήρχε εκεί για το πλύσιμο των ποδιών και άρχισε να πλένει τα πόδια των μαθητών και να τα σκουπίζει με την πετσέτα με την οποία ήταν ζωσμένος)»]. Ποιος, επομένως, είναι ανώτερος· ο προδότης Ιούδας είναι ανώτερος από τον Δεσπότη Χριστό, επειδή ο Χριστός ένιψε τα πόδια αυτού; Μακριά μια τέτοια σκέψη. Αλλά τι είναι ταπεινότερο, το να νίψει τα πόδια, ή το να προσευχηθεί; Οπωσδήποτε βέβαια το να νίψει τα πόδια.

Εκείνος λοιπόν που δεν απέφυγε να κάνει το ταπεινότερο, πώς θα ήταν δυνατό να αποφύγει να κάνει το υψηλότερο; Αλλά το παν έγινε εξαιτίας της πνευματικής αδυναμίας των παρευρισκομένων εκεί Ιουδαίων, όπως θα αποδειχθεί με τον λόγο στη συνέχεια. Και οι Ιουδαίοι, όμως, παίρνοντας από εδώ αφορμή για αντιλογία, λένε: «Πώς οι Χριστιανοί πιστεύουν αυτόν για Θεό, αυτόν που δεν ήξερε τον τόπο, στον οποίο ήταν τοποθετημένος ο νεκρός Λάζαρος;». Επειδή δηλαδή ο Σωτήρας έλεγε στις αδελφές του Λαζάρου, τη Μάρθα και τη Μαρία: «Ποῦ τεθείκατε αὐτόν; (: ‘’Πού τον έχετε βάλει;’’)»[Ιω.11,34]. «Είδες», λένε οι αιρετικοί, «άγνοια; Είδες αδυναμία; Αυτός που δεν γνώριζε τον τόπο, αυτός είναι Θεός;». Αλλά θα τους ρωτήσω, όχι φυσικά επειδή το πιστεύω αυτό, αλλά επειδή θέλω να εκμηδενίσω την αντίρρησή τους. Έδειξε, λες, Ιουδαίε, άγνοια ο Χριστός με το να πει «Πού τον τοποθετήσατε;». Τότε λοιπόν και ο Πατέρας δεν ήξερε σε ποιο μέρος του παραδείσου ήταν κρυμμένος ο Αδάμ. Διότι περιφερόταν μέσα στον παράδεισο αναζητώντας αυτόν και λέγοντας: «Ἀδάμ, ποῦ εἶ;(:Αδάμ, πού είσαι;)» [Γέν.3,9], λέγοντας αυτό αντί του «Πού κρύφτηκες;». Γιατί προηγουμένως δεν είπε τον τόπο, από τον οποίο ο Αδάμ μιλούσε με θάρρος προς τον Θεό; «Αδάμ, πού είσαι;». Και εκείνος τι απαντά; «Τῆς φωνῆς σου ἤκουσα περιπατοῦντος ἐν τῷ παραδείσῳ καὶ ἐφοβήθην, ὅτι γυμνός εἰμι, καὶ ἐκρύβην(:Άκουσα τον θόρυβο των βημάτων Σου, καθώς περπατούσες στον Παράδεισο και με κυρίευσε φόβος, διότι είμαι γυμνός· για τον λόγο αυτόν έτρεξα και κρύφτηκα, για να μη με συναντήσεις)»[Γέν.3,10].

Εάν αυτό, Ιουδαίε, το λες άγνοια, και εκείνο ονόμασέ το άγνοια. Διότι έλεγε ο Χριστός στις αδελφές Μάρθα και Μαρία: «Ποῦ τεθείκατε αὐτόν;(:Πού τον έχετε βάλει;)»[ Ιω.11,34]. Αυτό δηλαδή το ονομάζεις άγνοια; Τι λοιπόν θα πεις, όταν ακούσεις τον Θεό να λέγει στον Κάιν: «Ποῦ ἐστιν Ἄβελ ὁ ἀδελφός σου;(:Πού βρίσκεται ο Άβελ, ο αδελφός σου;)» [Γέν.4,9]. Τι θα πεις; Εάν λες αυτό άγνοια, πες τότε και εκείνο άγνοια.

Ορίστε και άλλη απόδειξη από τη θεία Γραφή. Είπε ο Θεός στον Αβραάμ: «Κραυγὴ Σοδόμων καὶ Γομόῤῥας πεπλήθυνται πρός με, καὶ αἱ ἁμαρτίαι αὐτῶν μεγάλαι σφόδρα. καταβὰς οὖν ὄψομαι, εἰ κατὰ τὴν κραυγὴν αὐτῶν τὴν ἐρχομένην πρός με συντελοῦνται, εἰ δὲ μή, ἵνα γνῶ(:Φωνές πολλές και μεγάλες κραυγές δυνατές, αγωνιώδεις ανεβαίνουν στον ουρανό προς Εμένα από τα Σόδομα και τη Γομόρρα· είναι οι κραυγές που προέρχονται από τις μεγάλες και πολλές αδικίες τους. Οι αμαρτίες των κατοίκων των δύο αυτών πόλεων είναι τόσο μεγάλες, ώστε δεν μπορεί να τις βαστάσει πλέον η μακροθυμία μου. Πρέπει λοιπόν να κατεβώ εκεί για να δω, εάν οι αμαρτίες τους γίνονται πράγματι, όπως ακριβώς ανεβαίνουν προς Εμένα οι θρηνητικές κραυγές των αδικουμένων ή όχι. Θέλω να πληροφορηθώ, να μάθω εξ ιδίας αντιλήψεως, εάν οι άνθρωποι αυτοί πράττουν τόσες παρανομίες)» [Γέν.18,20-21].

«Ὁ Θεὸς ὁ αἰώνιος ὁ τῶν κρυπτῶν γνώστης, ὁ εἰδὼς τὰ πάντα πρὶν γενέσεως αὐτῶν(:Αιώνιε Θεέ, Εσύ ο Οποίος γνωρίζεις τα μυστικά, τα κρυμμένα και απόρρητα των ανθρώπων· Εσύ ο Οποίος γνωρίζεις τα πάντα πριν ακόμη γίνουν)»[:Δανιήλ, Σωσάννα Α42]. «Συντελεσθήτω δὴ πονηρία ἁμαρτωλῶν καὶ κατευθυνεῖς δίκαιον, ἐτάζων καρδίας καὶ νεφροὺς ὁ Θεός(:Ας λάβει πέρας και ας εξαφανιστεί λοιπόν η πονηρία των αμαρτωλών. Και τότε, Εσύ, Θεέ μου, που γνωρίζεις τα κρυμμένα ελατήρια των ανθρώπων, διότι εξετάζεις τις σκέψεις τους που βρίσκονται στα βάθη των καρδιών τους και τα απόκρυφα συναισθήματά τους που βρίσκονται στους νεφρούς τους, θα οδηγήσεις τον δίκαιο ανενόχλητο και ανεμπόδιστο από αντιδράσεις στον ευθύ δρόμο της αρετής)» [Ψαλμ.7,10]. Αυτός, λοιπόν, που γνωρίζει τις σκέψεις των ανθρώπων[ Ψαλμ. 93,11: «Κύριος γινώσκει τοὺς διαλογισμοὺς τῶν ἀνθρώπων(:Ο Κύριος γνωρίζει καλά τις σκέψεις και τους συλλογισμούς των ανθρώπων)»], Αυτός ο Ίδιος είναι Εκείνος που έλεγε: «Καταβὰς οὖν ὄψομαι, εἰ κατὰ τὴν κραυγὴν αὐτῶν τὴν ἐρχομένην πρός με συντελοῦνται, εἰ δὲ μή, ἵνα γνῶ(:Πρέπει να κατεβώ εκεί για να δω, εάν οι αμαρτίες τους γίνονται πράγματι, όπως ακριβώς ανεβαίνουν προς Εμένα οι θρηνητικές κραυγές των αδικουμένων ή όχι. Θέλω να πληροφορηθώ, να μάθω εξ ιδίας αντιλήψεως, εάν οι άνθρωποι αυτοί πράττουν τόσες παρανομίες)» [Γέν.18,21].

Εάν εκείνο είναι δείγμα άγνοιας, και αυτό είναι άγνοια. Αλλά όμως ούτε ο Πατέρας αγνόησε κατά την Παλαιά Διαθήκη, ούτε ο Υιός κατά την Καινή Διαθήκη. Τι λοιπόν σημαίνει: «Ας κατεβώ για να δω, εάν οι αμαρτίες τους είναι ανάλογες με τις κραυγές που ανέρχονται προς εμένα, ή όχι, για να ξέρω»;. «Έφτασε στα αυτιά μου», λέγει, «κάποια είδηση, θέλω όμως πάλι να λάβω ακριβέστερη γνώση από τα ίδια τα πράγματα, όχι διότι αγνοώ Εγώ, αλλά επειδή θέλω να διδάξω τους ανθρώπους να μην προσέχουν στα λόγια χωρίς εξέταση, ούτε, εάν πει κάποιος κάτι εναντίον κάποιου άλλου, να το πιστεύουν εύκολα, αλλά πρέπει, αφού πρώτα το ψηλαφήσουν οι ίδιοι με προσοχή και ακρίβεια, και λάβουν γνώση γι΄αυτό από τα ίδια τα πράγματα, τότε να το πιστεύουν».

Και γι΄αυτό σε άλλο μέρος της Γραφής έλεγε: «Ἒλεγξον φίλον, πολλάκις γὰρ γίνεται διαβολή, καὶ μὴ παντὶ λόγῳ πίστευε(: Εξέτασε και ρώτησε τον φίλο σου, διότι πολλές φορές γίνεται διαβολή και συκοφαντία εις βάρος άλλων, και γι΄αυτό μην πιστεύεις τον καθένα)»[Σοφ. Σειράχ 19,15]· διότι τίποτε δεν κάνει τόσο πολύ άνω κάτω τη ζωή των ανθρώπων, όσο το να πιστεύει κάποιος αμέσως στα λόγια που ακούει. Αυτό προφητεύοντας και ο προφήτης Δαβίδ έλεγε: «Τὸν καταλαλοῦντα λάθρᾳ τὸν πλησίον αὐτοῦ, τοῦτον ἐξεδίωκον· ὑπερηφάνῳ ὀφθαλμῷ καὶ ἀπλήστῳ καρδίᾳ, τούτῳ οὐ συνήσθιον(: Εκείνον, ο οποίος κρυφά κατηγορούσε τον πλησίον του, αυτόν τον έδιωχνα μακριά από εμένα. Με άνθρωπο που είχε μάτι επηρμένο, περιφρονητικά ριπτόμενο προς τους άλλους, και καρδιά άπληστη και γεμάτη πλεονεξία, δεν συνέτρωγα με αυτόν)» [Ψαλμ.100,5].

Είδες πως ο Σωτήρας δεν το είπε από άγνοια το «Πού τον τοποθετήσατε;», όπως ούτε ο Πατέρας είπε από άγνοια στον Αδάμ: «Πού είσαι;» ή στον Κάιν: «Πού είναι ο αδελφός σου, Άβελ;» ή «Ας κατεβώ για να δω εάν οι αμαρτίες τους είναι ανάλογες με τις κραυγές που ανεβαίνουν προς εμένα, ή όχι, για να το γνωρίζω οπωσδήποτε»; Καιρός είναι λοιπόν τώρα να στρέψω τον λόγο μου προς εκείνους που λέγουν ότι ο Χριστός από αδυναμία προσευχήθηκε και ανέστησε τον Λάζαρο. Συγκεντρώστε, λοιπόν, παρακαλώ, αγαπητοί, όλη σας την προσοχή.

Πέθανε λοιπόν ο Λάζαρος και δεν ήταν στα μέρη εκείνα ο Ιησούς, αλλά βρισκόταν στη Γαλιλαία, και είπε στους μαθητές Του: «Λάζαρος ὁ φίλος ἡμῶν κεκοίμηται· ἀλλὰ πορεύομαι ἵνα ἐξυπνήσω αὐτόν(: Ο φίλος μου Λάζαρος έχει κοιμηθεί. Αλλά πηγαίνω να τον ξυπνήσω)»[Ιω.11,11]. Εκείνοι όμως, νομίζοντας ότι με τα λόγια του αυτά εννοούσε τον ύπνο αυτόν, του απαντούν: «Κύριε, εἰ κεκοίμηται, σωθήσεται(:Όταν, λοιπόν, άκουσαν οι μαθητές Του ότι ο Λάζαρος κοιμήθηκε, νομίζοντας ότι πρόκειται για φυσικό ύπνο, του είπαν: ‘’Κύριε, εάν έχει κοιμηθεί, ο οργανισμός του με την ανάπαυση του ύπνου θα ανακτήσει τις σωματικές του δυνάμεις και συνεπώς θα γίνει καλά. Γιατί λοιπόν να τον ξυπνήσουμε;’’)»[Ιω.11,12]. Λέγει τότε ο Ιησούς προς αυτούς φανερά: «Λάζαρος ἀπέθανε»(: Ο Λάζαρος πέθανε)» [Ιω.11,14].

Έρχεται λοιπόν ο Σωτήρας στα Ιεροσόλυμα στον τόπο όπου τοποθετήθηκε ο Λάζαρος, τον συναντά η αδελφή του Λαζάρου και του λέγει: «Κύριε, εἰ ἦς ὧδε, ὁ ἀδελφός μου οὐκ ἂν ἐτεθνήκει (:Κύριε, αν ήσουν εδώ, δεν θα είχε πεθάνει ο αδελφός μου)»[Ιω.11,21]. «Εάν ήσουν εδώ». Δείχνει πνευματική αδυναμία η γυναίκα. Δεν γνωρίζει την ώρα εκείνη η γυναίκα, ότι και χωρίς να ήταν παρών ο Χριστός σωματικά, παραβρισκόταν εκεί με την εξουσία της θεότητας· όμως αυτή υπολογίζει τη δύναμη του δασκάλου με την παρουσία του σώματός Του.

Λέγει λοιπόν προς Αυτόν η Μάρθα: «Κύριε, εἰ ἦς ὧδε, ὁ ἀδελφός μου οὐκ ἂν ἐτεθνήκει. ἀλλὰ καὶ νῦν οἶδα ὅτι ὅσα ἂν αἰτήσῃ τὸν Θεόν, δώσει σοι ὁ Θεός(:Κύριε, αν ήσουν εδώ, δεν θα είχε πεθάνει ο αδελφός μου. Ξέρω όμως ότι και τώρα που ο αδελφός μου είναι πεθαμένος, ό,τι κι αν ζητήσεις από τον Θεό, θα Σου το δώσει ο Θεός)» [Ιω.11,21-22]. Ο Σωτήρας λοιπόν κάνει την προσευχή θέλοντας να ανταποκριθεί στην αίτηση αυτής· διότι ο Θεός δεν χρειαζόταν προσευχή για να αναστήσει τον νεκρό. Μήπως δηλαδή δεν ανέστησε και άλλους νεκρούς; Όταν συνάντησε στην πύλη κάποιον νεκρό που τον οδηγούσαν στον τάφο, μόνο άγγιξε τη σορό του νεκρού και ανέστησε τον νεκρό. Μήπως τότε χρειάστηκε προσευχή για να αναστήσει τον νεκρό; Και άλλοτε πάλι μόνο έναν λόγο είπε στην κόρη: «Κοράσιον, σοὶ λέγω, ἔγειρε(:Κοριτσάκι, σε σένα μιλώ, σήκω)»[Μάρκ.5,41] και αμέσως παρέδωσε αυτήν υγιή στους γονείς της. Μήπως χρειάστηκε τότε προσευχή;

Και γιατί λέγω για τον δάσκαλο; Οι μαθητές Του με λόγο μόνο ανέστησαν τους νεκρούς. Ο Πέτρος δεν ανέστησε την Ταβιθά με τον λόγο του; [Πράξ.9,40: «Ἐκβαλὼν δὲ ἔξω πάντας ὁ Πέτρος θεὶς τὰ γόνατα προσηύξατο, καὶ ἐπιστρέψας πρὸς τὸ σῶμα εἶπε· Ταβιθά, ἀνάστηθι. ἡ δὲ ἤνοιξε τοὺς ὀφθαλμοὺς αὐτῆς, καὶ ἰδοῦσα τὸν Πέτρον ἀνεκάθισε» (:Αφού λοιπόν ο Πέτρος τους έβγαλε όλους έξω από το ανώγειο που ήταν η νεκρή, γονάτισε και προσευχήθηκε. Κατόπιν στράφηκε στο νεκρό σώμα και είπε: ‘’Ταβιθά, σήκω επάνω’’. Και αυτή άνοιξε τα μάτια της, και όταν είδε τον Πέτρο, όπως ήταν ξαπλωμένη, ανασηκώθηκε καθιστή στο κρεβάτι της)». Ο Παύλος δεν έκανε πολλά θαύματα μόνο με τα ρούχα του;[Πράξ.19,12: «Ὥστε καὶ ἐπὶ τοὺς ἀσθενοῦντας ἐπιφέρεσθαι ἀπὸ τοῦ χρωτὸς αὐτοῦ σουδάρια ἢ σιμικίνθια καὶ ἀπαλλάσσεσθαι ἀπ᾿ αὐτῶν τὰς νόσους, τά τε πνεύματα τὰ πονηρὰ ἐξέρχεσθαι ἀπ᾿ αὐτῶν(:Ήταν τέτοια τα θαύματα, ώστε έπαιρναν οι άνθρωποι ακόμη και μαντίλια ή τις ζώνες και τις ποδιές που είχε χρησιμοποιήσει ο Παύλος και είχε σκουπίσει με αυτά τον ιδρώτα του ή είχε καλύψει το σώμα του, και τα έφερναν πάνω στους αρρώστους, και τότε, μόλις τα ακουμπούσαν πάνω τους, οι άρρωστοι απαλλάσσονταν αμέσως από τις ασθένειές τους και τα πονηρά πνεύματα έβγαιναν απ’ αυτούς)»].

Μάθε όμως και το πιο παράδοξο από αυτά. Η σκιά των αποστόλων ανέστησε νεκρούς· διότι λέγει: «Μᾶλλον δὲ προσετίθεντο πιστεύοντες τῷ Κυρίῳ πλήθη ἀνδρῶν τε καὶ γυναικῶν, ὥστε κατὰ τὰς πλατείας ἐκφέρειν τοὺς ἀσθενεῖς καὶ τιθέναι ἐπὶ κλινῶν καὶ κραβάττων, ἵνα ἐρχομένου Πέτρου κἂν ἡ σκιὰ ἐπισκιάσῃ τινὶ αὐτῶν(:Έτσι ολοένα και περισσότερο προσελκύονταν πλήθη ανδρών και γυναικών, οι οποίοι πίστευαν στον Κύριο και γίνονταν μέλη της Εκκλησίας, αυξάνοντας κατά πολύ τον αριθμό των πιστών. Τόσο πολύ μάλιστα τους σεβόταν ο λαός, ώστε έβγαζαν τους αρρώστους από τα σπίτια τους στις πλατείες και τους έβαζαν πάνω σε πολυτελή κρεβάτια οι πλουσιότεροι, και σε φτωχικά και πρόχειρα φορεία οι φτωχότεροι, έτσι ώστε, όταν θα περνούσε από το πλήθος εκείνο ο Πέτρος, να πέσει έστω και η σκιά του σε κάποιον από τους αρρώστους αυτούς για να τον θεραπεύσει)»[Πράξ.5,15] και αμέσως σηκώνονταν. Τι λοιπόν; Η σκιά των μαθητών ανάσταινε τους νεκρούς, και ο Δάσκαλος χρειαζόταν προσευχή, για να αναστήσει τον νεκρό;

Επομένως ο Σωτήρας κάνει την προσευχή εξαιτίας της πνευματικής αδυναμίας της γυναίκας· διότι λέγει προς αυτόν: «Κύριε, εἰ ἦς ὧδε, ὁ ἀδελφός μου οὐκ ἂν ἐτεθνήκει, ἀλλὰ καὶ νῦν οἶδα ὅτι ὅσα ἂν αἰτήσῃ τὸν Θεόν, δώσει σοι ὁ Θεός(:Κύριε, αν ήσουν εδώ, δεν θα είχε πεθάνει ο αδελφός μου)»[Ιω.11,21-22]. «Προσευχή ζήτησες, προσευχή σου δίνω. Η πηγή βρίσκεται εδώ· όποιο αγγείο και αν φέρει κανείς, το γεμίζει· εάν είναι μεγάλο, παίρνει πολύ, εάν είναι μικρό, παίρνει λίγο». Αυτή λοιπόν ζήτησε προσευχή, και ο Σωτήρας της δίνει προσευχή. Άλλος είπε: «Κύριε, οὐκ εἰμὶ ἱκανὸς ἵνα μου ὑπὸ τὴν στέγην εἰσέλθῃς· ἀλλὰ μόνον εἰπὲ λόγῳ, καὶ ἰαθήσεται ὁ παῖς μου(:Κύριε, δεν είμαι άξιος να εισέλθεις κάτω από τη στέγη του σπιτιού μου. Αλλά πες αυτό που θέλεις μόνο μ’ έναν απλό λόγο, και θα γιατρευτεί ο δούλος μου)»[Ματθ.8,8]. Και είπε προς αυτόν ο Σωτήρας: «Ὓπαγε, καὶ ὡς ἐπίστευσας γενηθήτω σοι. καὶ ἰάθη ὁ παῖς αὐτοῦ ἐν τῇ ὥρᾳ ἐκείνῃ(:’’Πήγαινε στο σπίτι σου κaι ας γίνει σε σένα όπως το πίστεψες (ότι δηλαδή μόνο με τον λόγο μου και από μακριά μπορώ να θεραπεύσω τον δούλο σου)’’. Και πράγματι εκείνη τη στιγμή θεραπεύθηκε ο δούλος του)»[Ματθ.8,13].

Άλλος είπε: «Έλα και θεράπευσε τη θυγατέρα μου» και ο Κύριος του απάντησε: «Θα σε ακολουθήσω» [Ματθ. 9,18-19: «Ταῦτα αὐτοῦ λαλοῦντος αὐτοῖς ἰδοὺ ἄρχων εἷς προσελθὼν προσεκύνει αὐτῷ λέγων ὅτι ἡ θυγάτηρ μου ἄρτι ἐτελεύτησεν· ἀλλὰ ἐλθὼν ἐπίθες τὴν χεῖρά σου ἐπ᾿ αὐτὴν καὶ ζήσεται. Καὶ ἐγερθεὶς ὁ ᾿Ιησοῦς ἠκολούθησεν αὐτῷ καὶ οἱ μαθηταί αὐτοῦ(:Και ενώ τους έλεγε αυτά ο Ιησούς, την ώρα εκείνη κάποιος άρχοντας της συναγωγής Τον πλησίασε και Τον προσκύνησε λέγοντας ότι “Η κόρη μου πριν από λίγο πέθανε. Έλα όμως και βάλε το χέρι Σου πάνω της και θα ζήσει’’. Και ο Ιησούς, αφού σηκώθηκε από την τράπεζα, τον ακολούθησε· το ίδιο και οι μαθητές Του)»[Ματθ.9,18-19]. Ανάλογα δηλαδή με την διάθεση των ανθρώπων προσφέρεται και η θεραπεία του Γιατρού.

Άλλη πάλι: «άγγιξε το κάτω μέρος του ενδύματος Αυτού» κρυφά, και καρπώθηκε στα κρυφά και τη θεραπεία[Ματθ.9,20-21:«Καὶ ἰδοὺ γυνή, αἱμορροοῦσα δώδεκα ἔτη, προσελθοῦσα ὄπισθεν ἥψατο τοῦ κρασπέδου τοῦ ἱματίου αὐτοῦ. ἔλεγε γὰρ ἐν ἑαυτῇ, ἐὰν μόνον ἅψωμαι τοῦ ἱματίου αὐτοῦ, σωθήσομαι (:Και να λοιπόν μια γυναίκα που έπασχε δώδεκα χρόνια από αιμορραγία, πλησίασε από πίσω Του κρυφά, επειδή ντρεπόταν και δεν ήθελε να γίνει φανερή η αρρώστιά της, και άγγιξε την άκρη του εξωτερικού ενδύματός Του. Και το έκανε αυτό διότι έλεγε μέσα της: ”Και μόνο ν’ αγγίξω το ένδυμά Tου θα γίνω υγιής”)»[Ματθ.9,20-21]· ο καθένας αποκτούσε τη θεραπεία ανάλογα με την πίστη του.

Η Μάρθα λοιπόν Του λέγει: «Κύριε, εἰ ἦς ὧδε, ὁ ἀδελφός μου οὐκ ἂν ἐτεθνήκει. ἀλλὰ καὶ νῦν οἶδα, ὅτι ὅσα ἂν αἰτήσῃ τὸν Θεόν, δώσει σοι ὁ Θεός (:Κύριε, αν ήσουν εδώ, δεν θα είχε πεθάνει ο αδελφός μου. Ξέρω όμως ότι και τώρα που ο αδελφός μου είναι πεθαμένος, ό,τι κι αν ζητήσεις από τον Θεό, θα Σου το δώσει ο Θεός)» [Ιω.11,22]· και επειδή η Μάρθα ζήτησε προσευχή, προσευχή της δίνει και ο Σωτήρας, όχι επειδή χρειαζόταν ο ίδιος προσευχή, αλλά ενεργώντας ανάλογα την πνευματική αδυναμία της γυναίκας, και για να δείξει ότι δεν είναι αντίθετος προς τον Θεό, αλλά ότι εκείνο ακριβώς που κάνει Αυτός, αυτό κάνει και ο Πατέρας.

Έπλασε ο Θεός από την αρχή τον άνθρωπο· υπήρχε το πλάσμα και των δύο έργο, διότι λέγει:«Ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν(:Ας δημιουργήσουμε τον άνθρωπο και ας τον τιμήσουμε με έξοχα χαρίσματα και θείες ικανότητες· δηλαδή με ψυχή λογική και αθάνατη, με ελεύθερη βούληση, με ικανότητα γνωστική και δημιουργική και εξουσία επί όλου του ορατού κόσμου και ας τον κάνουμε έτσι, ώστε να μπορεί, εάν θέλει, να γίνει όμοιος με μας κατά την αρετή, την οσιότητα και αγιότητα, όσο αυτό είναι δυνατόν στο κτίσμα να ομοιάσει στον Κτίστη του)»[Γέν.1,26].

Πάλι θέλησε να βάλει τον ληστή στον παράδεισο, και αμέσως ένα λόγο είπε και οδήγησε τον ληστή μέσα στον παράδεισο: «Ἀμὴν λέγω σοι, σήμερον μετ᾿ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ παραδείσῳ(:Αληθινά σε βεβαιώνω ότι σήμερα, απ’ τη στιγμή που θα πεθάνουμε, θα είσαι μαζί μου στον Παράδεισο)»[Λουκά 23,43], χωρίς να χρειαστεί προσευχή, αν και βέβαια ο Χριστός ήταν εκείνος που εμπόδισε την είσοδο στον παράδεισο όλων μετά τον Αδάμ· διότι τοποθέτησε «την πύρινη ρομφαία» να φυλάσσει τον παράδεισο: «Καὶ ἐξέβαλε τὸν Ἀδὰμ καὶ κατῴκισεν αὐτὸν ἀπέναντι τοῦ παραδείσου τῆς τρυφῆς καὶ ἔταξε τὰ Χερουβὶμ καὶ τὴν φλογίνην ῥομφαίαν τὴν στρεφομένην φυλάσσειν τὴν ὁδὸν τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς(:Και έβγαλε τον Αδάμ και τον έβαλε να κατοικήσει απέναντι από τον Παράδεισο της ευτυχίας και της μακαριότητας, για να τον βλέπει και να αναλογίζεται κάθε μέρα από ποια αγαθά έχει εκπέσει και σε ποια κατάσταση οδήγησε τον εαυτό του. Και διέταξε τα Χερουβίμ, μία από τις αγγελικές τάξεις, και την περιστρεφόμενη φλόγινη ρομφαία, που συμβολίζει τη δύναμη του Θεού, η οποία είναι δραστική ως φλόγα φωτιάς, να φυλάττουν τον δρόμο, που οδηγούσε προς το δέντρο της ζωής, το οποίο ήταν μέσα στον Παράδεισο) »[Γέν.3,24].

Αλλά όμως ο Χριστός με την εξουσία που είχε, άνοιξε τον παράδεισο και οδήγησε μέσα τον ληστή. «Ληστή, Κύριε, οδηγείς μέσα στον παράδεισο; Ο Πατέρας Σου για μια μόνο αμαρτία έδιωξε τον Αδάμ από τον Παράδεισο, και Εσύ οδηγείς μέσα σε αυτόν, τον ληστή, που είναι υπεύθυνος για αμέτρητα κακά και αμέτρητες παρανομίες; Και έτσι απλά μάλιστα με έναν λόγο σου, τον οδηγείς μέσα στον παράδεισο; Ναι· διότι ούτε εκείνο έγινε χωρίς εμένα, ούτε αυτό γίνεται χωρίς τον Πατέρα, και ο Πατέρας μέσα σε εμένα» [Ιω.14,10 : «Οὐ πιστεύεις ὅτι ἐγὼ ἐν τῷ πατρὶ καὶ ὁ πατὴρ ἐν ἐμοί ἐστι; τὰ ῥήματα ἃ ἐγὼ λαλῶ ὑμῖν, ἀπ᾿ ἐμαυτοῦ οὐ λαλῶ· ὁ δὲ πατὴρ ὁ ἐν ἐμοὶ μένων αὐτὸς ποιεῖ τὰ ἔργα(:Δεν πιστεύεις ότι Εγώ είμαι αχώριστα ενωμένος με τον Πατέρα μου, και γι’ αυτό είμαι και μένω μέσα στον Πατέρα, και ο Πατέρας είναι και μένει μέσα μου; Είμαι αδιάσπαστα και απόλυτα ενωμένος με τον Πατέρα μου, και γι΄ αυτό τα λόγια που Εγώ σας λέω και σας διδάσκω, δεν τα λέω από μόνος μου. Αλλά ο Πατέρας μου, που μένει μέσα μου, Αυτός ενεργεί τα υπερφυσικά έργα˙ και επιβεβαιώνει με αυτά ότι είμαστε αχώριστοι και ότι η διδασκαλία που διδάσκω δεν είναι δική μου, αλλά προέρχεται από την σοφία του Πατέρα μου)»].

Και για να διαπιστώσεις ότι η ανάσταση του νεκρού δεν ήταν έργο της προσευχής Του, άκουσε την προσευχή. Τι δηλαδή λέγει; «Πάτερ, εὐχαριστῶ σοι, ὅτι ἤκουσάς μου(:Πάτερ, είμαι βέβαιος ότι θα συντελεστεί αμέσως το θαύμα και Σε ευχαριστώ που με άκουσες)»[ Ιω. 11,41]. Τι λοιπόν; Αυτό είναι είδος προσευχής, αυτός είναι τύπος ικεσίας; Λέγει: « Πάτερ, εὐχαριστῶ σοι ὅτι ἤκουσάς μου. Ἐγώ δὲ ᾔδειν ὅτι πάντοτέ μου ἀκούεις· ἀλλὰ διὰ τὸν ὄχλον τὸν περιεστῶτα εἶπον, ἵνα πιστεύσωσιν ὅτι σύ με ἀπέστειλας(: Πάτερ, είμαι βέβαιος ότι θα συντελεστεί αμέσως το θαύμα και Σε ευχαριστώ που με άκουσες. Εγώ το ήξερα ότι πάντοτε με ακούς. Αλλά είπα μεγαλόφωνα το «ευχαριστώ», για να το ακούσει ο λαός που στέκεται γύρω μου. Κι έτσι αφού όλοι αυτοί δουν πόση βεβαιότητα έχω ότι θα εισακουστώ, να πιστέψουν ότι Εσύ με απέστειλες, όταν ακολουθήσει το θαύμα)»[Ιω.11,41-42]. Εάν λοιπόν, γνώριζες, Κύριε, ότι πάντοτε σε ακούει ο Πατέρας, γιατί λοιπόν Τον ενοχλείς για πράγματα που τα γνωρίζεις; «Εγώ», λέγει, «γνωρίζω βέβαια ότι πάντοτε με ακούει ο Πατέρας: «αλλά το είπα για το παρευρισκόμενο εδώ πλήθος, για να γνωρίσουν ότι Εσύ με έστειλες» [Ιω,11,42: «Ἐγὼ δὲ ᾔδειν ὅτι πάντοτέ μου ἀκούεις· ἀλλὰ διὰ τὸν ὄχλον τὸν περιεστῶτα εἶπον, ἵνα πιστεύσωσιν ὅτι σύ με ἀπέστειλας(:Εγώ το ήξερα ότι πάντοτε με ακούς. Αλλά είπα μεγαλόφωνα το «ευχαριστώ», για να το ακούσει ο λαός που στέκεται γύρω μου. Κι έτσι αφού όλοι αυτοί δουν πόση βεβαιότητα έχω ότι θα εισακουστώ, να πιστέψουν ότι Εσύ με απέστειλες, όταν ακολουθήσει το θαύμα)» [Ιω,11,42].

Μήπως προσευχήθηκε για τον νεκρό; Μήπως παρακάλεσε για να αναστηθεί ο Λάζαρος; Μήπως είπε: «Πατέρα, πρόσταξε τον θάνατο να υπακούσει;». Μήπως είπε: «Πατέρα, πρόσταξε τον άδη να μην κλείσει τις πύλες, αλλά να δώσει πίσω με προθυμία τον νεκρό»; «Ἀλλὰ διὰ τὸν ὄχλον τὸν περιεστῶτα εἶπον(:Αλλά είπα μεγαλόφωνα το «ευχαριστώ», για να το ακούσει ο λαός που στέκεται γύρω μου)», λέγει, «ἵνα πιστεύσωσιν ὅτι σύ με ἀπέστειλας(:Κι έτσι αφού όλοι αυτοί δουν πόση βεβαιότητα έχω ότι θα εισακουσθώ, να πιστέψουν ότι Εσύ με απέστειλες, όταν ακολουθήσει το θαύμα)» [Ιω.11,42]. Επομένως, εκείνο που έγινε δεν είναι θαύμα, αλλά κατήχηση των παραβρισκομένων εκεί.

Είδες πως η προσευχή δεν έγινε για τον νεκρό, αλλά για τους παρόντες άπιστους, «για να γνωρίσουν», λέγει, «ότι Εσύ με έστειλες»; «Και πώς μπορούμε», λέγει ίσως κάποιος απορώντας, «να γνωρίσουμε ότι Αυτός σε έστειλε;». Πρόσεχε, σε παρακαλώ, με μεγάλη προσοχή. «Να», λέγει, «με τη δική μου εξουσία καλώ τον νεκρό»· «Να», λέγει, «με τη δική μου εξουσία διατάσσω τον θάνατο· ονομάζω τον Πατέρα, Πατέρα, καλώ και τον Λάζαρο από τον τάφο. Εάν δεν είναι αληθινό το πρώτο, ούτε αυτό να μη γίνει. Εάν πραγματικά ο Πατέρας είναι Πατέρας μου, ας υπακούσει και ο νεκρός, για να διδαχθούν με αυτό οι παρευρισκόμενοι». Διότι τι έλεγε ο Χριστός; «Λάζαρε, δεῦρο ἔξω(:Λάζαρε, βγες έξω)»[Ιω.11,43]. Όταν έγινε η προσευχή δεν αναστήθηκε ο νεκρός, αλλά όταν είπε: «Λάζαρε, έλα έξω», τότε αναστήθηκε ο νεκρός. Πωπω, τυραννική εξουσία του θανάτου· πωπω, τυραννική εξουσία της δυνάμεως εκείνης που κατέχει την ψυχή· ω άδη, προσευχή έγινε και δεν απολύεις τον νεκρό; «Όχι», λέγει. Γιατί; «Διότι δεν έλαβα προσταγή. Είμαι δεσμοφύλακας εδώ και κρατώ τον υπεύθυνο· εάν δεν λάβω προσταγή», λέγει, «δεν τον απολύω· διότι, λέγει, η προσευχή δεν έγινε για μένα, αλλά για τους παρευρισκομένους άπιστους· διότι εγώ, εάν δεν προσταχθώ, δεν απολύω τον υπεύθυνο· περιμένω τη διαταγή για να απολύσω την ψυχή».

«Λάζαρε, έλα έξω». Άκουσε τη δεσποτική προσταγή ο νεκρός και αμέσως κατέλυσε τους νόμους του θανάτου. Ντραπείτε, αιρετικοί, και χαθείτε από το πρόσωπο της γης. Καθόσον ο λόγος απέδειξε ότι η προσευχή έγινε όχι για την ανάσταση του νεκρού, αλλά για την πνευματική αδυναμία των τότε παραβρεθέντων εκεί απίστων. «Λάζαρε, έλα έξω». Και γιατί κάλεσε τον νεκρό με το όνομά του; Γιατί; Για να μην απευθυνθεί η φωνή του ελεύθερα προς όλους τους νεκρούς και να τους αναστήσει από τους τάφους, γι΄αυτό λέει: «Λάζαρε, έλα έξω». Εσένα μόνο προς το παρόν ανακαλώ από το πλήθος των νεκρών, ώστε με το επιμέρους να δείξω τη δύναμή μου και για τα μελλοντικά· διότι εγώ που ανέστησα ένα νεκρό, εγώ θα αναστήσω και την οικουμένη· διότι «Ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή (:Εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή. Εγώ έχω τη δύναμη να ανασταίνω, διότι είμαι η πηγή της ζωής)»[Ιω.11,25]. «Καὶ ταῦτα εἰπὼν φωνῇ μεγάλῃ ἐκραύγασε· Λάζαρε, δεῦρο ἔξω(:Και αφού τα είπε αυτά, δείχνοντας την κυριαρχική εξουσία Του και πάνω στον ίδιο τον θάνατο, κραύγασε: ‘’Λάζαρε, βγες έξω’’)»[Ιω.11,43].

«Καὶ ἐξῆλθεν ὁ τεθνηκὼς δεδεμένος τοὺς πόδας καὶ τὰς χεῖρας κειρίαις, καὶ ἡ ὄψις αὐτοῦ σουδαρίῳ περιεδέδετο. λέγει αὐτοῖς ὁ Ἰησοῦς· λύσατε αὐτὸν καὶ ἄφετε ὑπάγειν(:Και ο νεκρός βγήκε από το μνημείο με τα πόδια και τα χέρια του δεμένα με επιδέσμους, και το πρόσωπό του περιτυλιγμένο και σκεπασμένο με ένα πλατύ ύφασμα. Τότε είπε ο Ιησούς σε εκείνους που παρευρίσκονταν εκεί: ‘’Λύστε τον και αφήστε τον μόνο και χωρίς βοηθό να πάει στο σπίτι του’’)»[Ιω.11,44]. Πωπω, παράδοξα πράγματα. Εκείνος που έλυσε την ψυχή από τα δεσμά του θανάτου, Εκείνος που γκρέμισε τις πύλες του άδη, Εκείνος που συνέτριψε τις χάλκινες πύλες και τους σιδερένιους μοχλούς και ελευθέρωσε την ψυχή από τα δεσμά του θανάτου, Αυτός δεν μπορούσε να λύσει τις λευκές ταινίες του νεκρού; Ναι, μπορούσε, αλλά προστάζει τους Ιουδαίους να λύσουν τις λευκές ταινίες, τις οποίες οι ίδιοι έσφιξαν πιο μπροστά όταν τον ενταφίαζαν, ώστε να αναγνωρίσουν τα σημάδια των δεσμών που έθεσαν οι ίδιοι και να γνωρίσουν από τα ίδια τα πράγματα που έκαναν οι ίδιοι, ότι ο Λάζαρος είναι αυτός που ενταφιάστηκε από αυτούς, και ο Χριστός είναι Αυτός που ήρθε στον κόσμο με τη συγκατάθεση και ευαρέσκεια του Πατέρα Του και που έχει εξουσία επί της ζωής και του θανάτου.

Σε Αυτόν ανήκει η δόξα και η δύναμη και συγχρόνως και στον άναρχο Πατέρα Σου και στο Πανάγιο και Ζωοποιό Σου Πνεύμα, τώρα και πάντοτε και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ,
επιμέλεια κειμένου: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

 

ΠΗΓΕΣ:

Patrologia Graeca, τόμος 48, σελ.780-784:

https://books.google.gr/books?id=Iy7pSZ3hIMIC&

Ιωάννου του Χρυσοστόμου Άπαντα τα έργα, Ομιλίες δογματικές. Εορταστικές Α΄, Περί του Ομοουσίου, ομιλία Θ΄, Στον τετραήμερον Λάζαρον, Πατερικές εκδόσεις «Γρηγόριος ο Παλαμάς»(ΕΠΕ), εκδ. οίκος «Το Βυζάντιον», Θεσσαλονίκη 1984, τόμος 35, σελίδες 300-315.

Π. Τρεμπέλα, Η Καινή Διαθήκη με σύντομη ερμηνεία (απόδοση στην κοινή νεοελληνική), εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2014.

Η Καινή Διαθήκη, Κείμενον και ερμηνευτική απόδοσις υπό Ιωάννου Κολιτσάρα, εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Η Ζωή», έκδοση τριακοστή τρίτη, Αθήνα 2009.

Η Παλαιά Διαθήκη κατά τους εβδομήκοντα, Κείμενον και σύντομος απόδοσις του νοήματος υπό Ιωάννου Κολιτσάρα, εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Η Ζωή», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2005.

Η Παλαιά Διαθήκη μετά Συντόμου Ερμηνείας, Παναγιώτης Τρεμπέλας, Αδελφότης Θεολόγων «Ο Σωτήρ», Αθήνα, 1985.

https://www.agia-aikaterini-larissis.com/agia-grafi-palaia-diathiki/

https://www.agia-aikaterini-larissis.com/agia-grafi-kaini-diathiki/

Π.Τρεμπέλα, Το Ψαλτήριον με σύντομη ερμηνεία(απόδοση στην κοινή νεοελληνική), εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», έκδοση τρίτη, Αθήνα 2016.

http://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/tools/liddell-scott/index.html

http://users.sch.gr/aiasgr/Palaia_Diathikh/Biblia/Palaia_Diathikh.htm

http://users.sch.gr/aiasgr/Kainh_Diathikh/Biblia/Kainh_Diathikh.htm

Η ΕΥΑΓΓΕΛΙΚΗ ΠΕΡΙΚΟΠΗ ΤΗΣ ΑΝΑΣΤΑΣΕΩΣ ΤΟΥ ΛΑΖΑΡΟΥ

Κατά Ιωάννην, κεφάλαιο ΙΑ΄, εδάφια 1-45

 

1 Ἦν δέ τις ἀσθενῶν Λάζαρος ἀπὸ Βηθανίας, ἐκ τῆς κώμης Μαρίας καὶ Μάρθας τῆς ἀδελφῆς αὐτῆς. 2 Ἦν δὲ Μαρία ἡ ἀλείψασα τὸν Κύριον μύρῳ καὶ ἐκμάξασα τοὺς πόδας αὐτοῦ ταῖς θριξὶν αὐτῆς, ἧς ὁ ἀδελφὸς Λάζαρος ἠσθένει. 3 Ἀπέστειλαν οὖν αἱ ἀδελφαὶ πρὸς αὐτὸν λέγουσαι· Κύριε, ἴδε ὃν φιλεῖς ἀσθενεῖ. 4 Ἀκούσας δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς εἶπεν· αὕτη ἡ ἀσθένεια οὐκ ἔστι πρὸς θάνατον, ἀλλ' ὑπὲρ τῆς δόξης τοῦ Θεοῦ, ἵνα δοξασθῇ ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ δι' αὐτῆς. 5 Ἠγάπα δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς τὴν Μάρθαν καὶ τὴν ἀδελφὴν αὐτῆς καὶ τὸν Λάζαρον. 6 Ὡς οὖν ἤκουσεν ὅτι ἀσθενεῖ, τότε μὲν ἔμεινεν ἐν ᾧ ἦν τόπῳ δύο ἡμέρας· 7 ἔπειτα μετὰ τοῦτο λέγει τοῖς μαθηταῖς· ἄγωμεν εἰς τὴν ᾿Ιουδαίαν πάλιν.8 Λέγουσιν αὐτῷ οἱ μαθηταί· ῥαββί, νῦν ἐζήτουν σε λιθάσαι οἱ ᾿Ιουδαῖοι, καὶ πάλιν ὑπάγεις ἐκεῖ; 9 Ἀπεκρίθη ᾿Ιησοῦς· οὐχὶ δώδεκά εἰσιν ὧραι τῆς ἡμέρας; ἐάν τις περιπατῇ ἐν τῇ ἡμέρᾳ, οὐ προσκόπτει, ὅτι τὸ φῶς τοῦ κόσμου τούτου βλέπει· 10 ἐὰν δέ τις περιπατῇ ἐν τῇ νυκτί, προσκόπτει, ὅτι τὸ φῶς οὐκ ἔστιν ἐν αὐτῷ. 11 ταῦτα εἶπε, καὶ μετὰ τοῦτο λέγει αὐτοῖς· Λάζαρος ὁ φίλος ἡμῶν κεκοίμηται· ἀλλὰ πορεύομαι ἵνα ἐξυπνίσω αὐτόν. 12 Εἶπον οὖν οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ· Κύριε, εἰ κεκοίμηται, σωθήσεται. 13 Εἰρήκει δὲ ὁ ᾿Ιησοῦς περὶ τοῦ θανάτου αὐτοῦ· ἐκεῖνοι δὲ ἔδοξαν ὅτι περὶ τῆς κοιμήσεως τοῦ ὕπνου λέγει. 14 Τότε οὖν εἶπεν αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς παρρησίᾳ· Λάζαρος ἀπέθανε, 15 καὶ χαίρω δι' ὑμᾶς, ἵνα πιστεύσητε, ὅτι οὐκ ἤμην ἐκεῖ· ἀλλ' ἄγωμεν πρὸς αὐτόν.16 Εἶπεν οὖν Θωμᾶς ὁ λεγόμενος Δίδυμος τοῖς συμμαθηταῖς· ἄγωμεν καὶ ἡμεῖς ἵνα ἀποθάνωμεν μετ' αὐτοῦ.

 

 17 ᾿Ελθὼν οὖν ὁ ᾿Ιησοῦς εὗρεν αὐτὸν τέσσαρας ἡμέρας ἤδη ἔχοντα ἐν τῷ μνημείῳ. 18 Ἦν δὲ ἡ Βηθανία ἐγγὺς τῶν ῾Ιεροσολύμων ὡς ἀπὸ σταδίων δεκαπέντε, 19 καὶ πολλοὶ ἐκ τῶν ᾿Ιουδαίων ἐληλύθεισαν πρὸς τὰς περὶ Μάρθαν καὶ Μαρίαν ἵνα παραμυθήσωνται αὐτὰς περὶ τοῦ ἀδελφοῦ αὐτῶν. 20 Ἡ οὖν Μάρθα ὡς ἤκουσεν ὅτι ὁ ᾿Ιησοῦς ἔρχεται, ὑπήντησεν αὐτῷ· Μαρία δὲ ἐν τῷ οἴκῳ ἐκαθέζετο. 21 Εἶπεν οὖν ἡ Μάρθα πρὸς τὸν ᾿Ιησοῦν· Κύριε, εἰ ἦς ὧδε, ὁ ἀδελφός μου οὐκ ἂν ἐτεθνήκει. 22 Ἀλλὰ καὶ νῦν οἶδα ὅτι ὅσα ἂν αἰτήσῃ τὸν Θεόν, δώσει σοι ὁ Θεός. 23 Λέγει αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· ἀναστήσεται ὁ ἀδελφός σου. 24 Λέγει αὐτῷ Μάρθα· οἶδα ὅτι ἀναστήσεται ἐν τῇ ἀναστάσει ἐν τῇ ἐσχάτῃ ἡμέρᾳ. 25 Εἶπεν αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· ἐγώ εἰμι ἡ ἀνάστασις καὶ ἡ ζωή. 26 Ὁ πιστεύων εἰς ἐμέ, κἂν ἀποθάνῃ, ζήσεται· καὶ πᾶς ὁ ζῶν καὶ πιστεύων εἰς ἐμὲ οὐ μὴ ἀποθάνῃ εἰς τὸν αἰῶνα. πιστεύεις τοῦτο; 27 Λέγει αὐτῷ· ναί, Κύριε, ἐγὼ πεπίστευκα ὅτι σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ ὁ εἰς τὸν κόσμον ἐρχόμενος. 28 Καὶ ταῦτα εἰποῦσα ἀπῆλθε καὶ ἐφώνησε Μαρίαν τὴν ἀδελφὴν αὐτῆς λάθρᾳ εἰποῦσα· ὁ διδάσκαλος πάρεστι καὶ φωνεῖ σε. 29 Ἐκείνη ὡς ἤκουσεν, ἐγείρεται ταχὺ καὶ ἔρχεται πρὸς αὐτόν. 30 Οὔπω δὲ ἐληλύθει ὁ ᾿Ιησοῦς εἰς τὴν κώμην, ἀλλ' ἦν ἐν τῷ τόπῳ ὅπου ὑπήντησεν αὐτῷ ἡ Μάρθα. 31 Οἱ οὖν ᾿Ιουδαῖοι οἱ ὄντες μετ' αὐτῆς ἐν τῇ οἰκίᾳ καὶ παραμυθούμενοι αὐτήν, ἰδόντες τὴν Μαρίαν ὅτι ταχέως ἀνέστη καὶ ἐξῆλθεν, ἠκολούθησαν αὐτῇ, λέγοντες ὅτι ὑπάγει εἰς τὸ μνημεῖον ἵνα κλαύσῃ ἐκεῖ. 32 Ἡ οὖν Μαρία ὡς ἦλθεν ὅπου ἦν ὁ ᾿Ιησοῦς, ἰδοῦσα αὐτὸν ἔπεσεν αὐτοῦ εἰς τοὺς πόδας λέγουσα αὐτῷ· Κύριε, εἰ ἦς ὧδε, οὐκ ἂν ἀπέθανέ μου ὁ ἀδελφός. 

 

33 ᾿Ιησοῦς οὖν ὡς εἶδεν αὐτὴν κλαίουσαν καὶ τοὺς συνελθόντας αὐτῇ ᾿Ιουδαίους κλαίοντας, ἐνεβριμήσατο τῷ πνεύματι καὶ ἐτάραξεν ἑαυτόν, 34 καὶ εἶπε· ποῦ τεθείκατε αὐτόν; 35 Λέγουσιν αὐτῷ· Κύριε, ἔρχου καὶ ἴδε. Ἐδάκρυσεν ὁ ᾿Ιησοῦς. 36 Ἔλεγον οὖν οἱ ᾿Ιουδαῖοι· ἴδε πῶς ἐφίλει αὐτόν· 37 Τινὲς δὲ ἐξ αὐτῶν εἶπον· οὐκ ἠδύνατο οὗτος, ὁ ἀνοίξας τοὺς ὀφθαλμοὺς τοῦ τυφλοῦ, ποιῆσαι ἵνα καὶ οὗτος μὴ ἀποθάνῃ; 38 ᾿Ιησοῦς οὖν, πάλιν ἐμβριμώμενος ἐν ἑαυτῷ, ἔρχεται εἰς τὸ μνημεῖον· ἦν δὲ σπήλαιον, καὶ λίθος ἐπέκειτο ἐπ' αὐτῷ. 39 Λέγει ὁ ᾿Ιησοῦς· ἄρατε τὸν λίθον. Λέγει αὐτῷ ἡ ἀδελφὴ τοῦ τεθνηκότος Μάρθα· Κύριε, ἤδη ὄζει· τεταρταῖος γάρ ἐστι. 40 Λέγει αὐτῇ ὁ ᾿Ιησοῦς· οὐκ εἶπόν σοι ὅτι ἐὰν πιστεύσῃς, ὄψει τὴν δόξαν τοῦ Θεοῦ; 41 Ἦραν οὖν τὸν λίθον οὗ ἦν ὁ τεθνηκὼς κείμενος. Ὁ δὲ ᾿Ιησοῦς ἦρε τοὺς ὀφθαλμοὺς ἄνω καὶ εἶπε· πάτερ, εὐχαριστῶ σοι ὅτι ἤκουσάς μου. 42 Ἐγὼ δὲ ᾔδειν ὅτι πάντοτέ μου ἀκούεις· ἀλλὰ διὰ τὸν ὄχλον τὸν περιεστῶτα εἶπον, ἵνα πιστεύσωσιν ὅτι σύ με ἀπέστειλας. 43 Καὶ ταῦτα εἰπὼν φωνῇ μεγάλῃ ἐκραύγασε· Λάζαρε, δεῦρο ἔξω. 44 Καὶ ἐξῆλθεν ὁ τεθνηκὼς δεδεμένος τοὺς πόδας καὶ τὰς χεῖρας κειρίαις, καὶ ἡ ὄψις αὐτοῦ σουδαρίῳ περιεδέδετο. λέγει αὐτοῖς ὁ ᾿Ιησοῦς· λύσατε αὐτὸν καὶ ἄφετε ὑπάγειν. 45 Πολλοὶ οὖν ἐκ τῶν ᾿Ιουδαίων, οἱ ἐλθόντες πρὸς τὴν Μαρίαν καὶ θεασάμενοι ἃ ἐποίησεν ὁ ᾿Ιησοῦς, ἐπίστευσαν εἰς αὐτόν. 46 Τινὲς δὲ ἐξ αὐτῶν ἀπῆλθον πρὸς τοὺς Φαρισαίους καὶ εἶπον αὐτοῖς ἃ ἐποίησεν ὁ ᾿Ιησοῦς.

 

Ερμηνευτική απόδοση από τον μακαριστό Παναγιώτη Τρεμπέλα

 

1 Ήταν τότε κάποιος που λεγόταν Λάζαρος, ο οποίος είχε αρρωστήσει. Αυτός καταγόταν από τη Βηθανία, το χωριό της Μαρίας και της Μάρθας της αδελφής της. 2 Η Μαρία πάλι ήταν εκείνη που αργότερα, λίγο πριν από τον θάνατο του Κυρίου, Τον άλειψε με το μύρο και σκούπισε τα πόδια Του με τα μαλλιά της. Και ο Λάζαρος που αρρώστησε ήταν αδελφός της.3 Έστειλαν λοιπόν οι δύο αδελφές του ανθρώπους να ειδοποιήσουν τον Ιησού, και του είπαν: «Κύριε, να, ο φίλος Σου που τόσο πολύ αγαπάς είναι άρρωστος». 4 Όταν όμως το άκουσε αυτό ο Ιησούς είπε: «Αυτή η ασθένεια δεν θα καταλήξει σε ανεπανόρθωτο θάνατο, αλλά εμφανίστηκε για να εκλάμψει η δόξα και η δύναμη του Θεού. (Εμφανίστηκε δηλαδή για να δοξαστεί με την ασθένεια αυτή ο Υιός του Θεού, διότι θα Του δοθεί η ευκαιρία να δείξει την υπερφυσική Του δύναμη και να επιβεβαιώσει περίτρανα τη θεϊκή Του φύση και αποστολή)». 5 Ο Ιησούς μάλιστα αγαπούσε τη Μάρθα και την αδελφή της, καθώς και τον Λάζαρο. Και δεν έφυγε βέβαια αμέσως για να επισκεφτεί και να θεραπεύσει τον Λάζαρο˙ αυτό όμως δεν το έκανε από αδιαφορία, αλλά διότι απέβλεπε στη φανέρωση της δόξας και της δυνάμεως του Θεού. 6 Όταν λοιπόν άκουσε ότι ο Λάζαρος είναι άρρωστος, τότε παρέμεινε δύο ακόμη ημέρες στον τόπο που βρισκόταν, ενώ όλοι όσοι ήξεραν την αγάπη Του γι’ Αυτόν θα περίμεναν να αναχωρήσει αμέσως. 7 Κι έπειτα, αφού πέρασαν οι δύο ημέρες, είπε στους μαθητές Του: «Ας πάμε πάλι στην Ιουδαία». 8 Οι μαθητές Του όμως, που είχαν φοβηθεί από την αντίδραση που συνάντησε ο Ιησούς στα Ιεροσόλυμα, του είπαν: «Διδάσκαλε, μόλις πριν λίγο ζητούσαν οι Ιουδαίοι να Σε λιθοβολήσουν, κι εσύ θέλεις να πας πάλι εκεί;». 9 Και ο Ιησούς τούς αποκρίθηκε: «Δώδεκα ώρες δεν έχει η ημέρα; Εάν κανείς περπατάει την ημέρα, δεν σκοντάφτει, αλλά βαδίζει με ασφάλεια, διότι βλέπει τον ήλιο, που φωτίζει τον υλικό αυτόν κόσμο. Έτσι κι εγώ έχω τον χρόνο της επίγειας αποστολής μου επακριβώς καθορισμένο από τον Πατέρα μου. Και οι Ιουδαίοι δεν μπορούν να μου αφαιρέσουν ούτε δευτερόλεπτο από τον χρόνο αυτό. Δεν διατρέχω λοιπόν κανένα κίνδυνο από τους Ιουδαίους, αφού ακολουθώ τον δρόμο που φωτίζεται απ’ το θέλημα του Πατρός μου. Αλλά και σεις, εφόσον με ακολουθείτε, δεν διατρέχετε μαζί μου κανέναν κίνδυνο· διότι Εγώ, που είμαι ο Ήλιος της Δικαιοσύνης, θα φωτίζω τον δρόμο σας και θα ασφαλίζω την πορεία σας. 10 Εάν όμως κανείς περπατάει τη νύχτα, σκοντάφτει, διότι δεν υπάρχει σε αυτόν το φως για να τον φωτίζει. Έτσι κι εκείνοι που δεν θα μείνουν στο φως του Υιού του Θεού, θα σκοντάψουν και θα πέσουν». 11 Αυτά είπε ο Ιησούς, και ύστερα από λίγο τους λέει: «Ο φίλος μου Λάζαρος έχει κοιμηθεί. Αλλά πηγαίνω να τον ξυπνήσω». 12 Όταν λοιπόν άκουσαν οι μαθητές Του ότι ο Λάζαρος κοιμήθηκε, νομίζοντας ότι πρόκειται για φυσικό ύπνο, του είπαν: «Κύριε, εάν έχει κοιμηθεί, ο οργανισμός του με την ανάπαυση του ύπνου θα ανακτήσει τις σωματικές του δυνάμεις και συνεπώς θα γίνει καλά. Γιατί λοιπόν να τον ξυπνήσουμε;». 13 Ο Ιησούς όμως το είχε πει αυτό εννοώντας τον θάνατο του Λαζάρου˙ ενώ εκείνοι νόμισαν ότι μιλάει για τον συνηθισμένο ύπνο. 14 Τότε λοιπόν ο Ιησούς τους είπε καθαρά: «Ο Λάζαρος πέθανε, 15και χαίρομαι για σας, για να στηριχθείτε περισσότερο στην πίστη. Χαίρομαι, διότι δεν ήμουν εκεί πριν πεθάνει· διότι τότε θα τον θεράπευα προτού πεθάνει και δεν θα γινόταν το θαύμα της αναστάσεώς του, που θα σας στηρίξει στην πίστη. Αλλά ας πάμε κοντά του». 16 Μετά λοιπόν από την προτροπή αυτή του Κυρίου να αναχωρήσουν για τη Βηθανία, είπε στους άλλους μαθητές ο Θωμάς, τον οποίο ονόμαζαν Δίδυμο εκείνοι που μιλούσαν ελληνικά και μετέφραζαν το όνομά του στη γλώσσα τους: «Αφού θέλει να επιστρέψει στο μέρος που οι εχθροί του ζητούν να τον σκοτώσουν, ας πάμε κι εμείς εκεί για να πεθάνουμε μαζί του». 

 

17 Όταν λοιπόν ήλθε στη Βηθανία ο Ιησούς, βρήκε πεθαμένο τον Λάζαρο να έχει ήδη τέσσερις μέρες μέσα στον τάφο. 18 Η Βηθανία μάλιστα ήταν κοντά στα Ιεροσόλυμα, σε απόσταση περίπου δεκαπέντε παλαιών σταδίων, δηλαδή τεσσάρων χιλιομέτρων. 19 Και πολλοί Ιουδαίοι απ’ αυτούς που εχθρεύονταν τον Ιησού είχαν έλθει στη Μάρθα και τη Μαρία, για να τις παρηγορήσουν για τον αδελφό τους. Εκεί βέβαια υπήρχαν κι άλλοι άνθρωποι που συντρόφευαν τις δύο αδελφές. 20 Η Μάρθα λοιπόν αμέσως μόλις άκουσε ότι ο Ιησούς έρχεται, έτρεξε και Τον προϋπάντησε έξω από το χωριό˙ ενώ η Μαρία καθόταν στο σπίτι. 21 Όταν λοιπόν η Μάρθα συνάντησε τον Ιησού, του είπε: «Κύριε, αν ήσουν εδώ, δεν θα είχε πεθάνει ο αδελφός μου. 22 Ξέρω όμως ότι και τώρα που ο αδελφός μου είναι πεθαμένος, ό,τι κι αν ζητήσεις από τον Θεό, θα Σου το δώσει ο Θεός». 23 Της λέει ο Ιησούς: «Θα αναστηθεί ο αδελφός σου». 24 Του λέει η Μάρθα: «Γνωρίζω ότι ο αδελφός μου θα αναστηθεί όταν γίνει η ανάσταση, την τελευταία ημέρα του πρόσκαιρου αυτού αιώνα. Ύστερα απ’ αυτήν θα ακολουθήσει ο μελλοντικός ένδοξος και ατελείωτος αιώνας». 25 Τότε ο Ιησούς της είπε: «Εγώ είμαι η ανάσταση και η ζωή. Εγώ έχω τη δύναμη να ανασταίνω, διότι είμαι η πηγή της ζωής. 26 Εκείνος που πιστεύει σε μένα, ακόμη κι αν πεθάνει σωματικώς, όπως πέθανε ο αδελφός σου, θα ζήσει· διότι εκτός από την ουράνια και πνευματική ζωή, την οποία από τώρα θα μεταδώσω στην ψυχή του, αργότερα θα τον αναστήσω και σωματικώς. Και κάθε άνθρωπος που δεν έχει ακόμη πεθάνει, αλλά ζει εδώ στη γη, εφόσον πιστεύει σε μένα, θα αντιμετωπίσει γεμάτος αφοβία τον πρόσκαιρο θάνατο, τον οποίο τρέμουν και φοβούνται οι άνθρωποι που βρίσκονται μακριά από μένα. Κι επειδή θα μένει πάντοτε ενωμένος με μένα, δεν θα υποστεί ποτέ τον πνευματικό θάνατο, που είναι και ο πραγματικός και ανεπανόρθωτος θάνατος. Το πιστεύεις αυτό;». 27Του λέει η Μάρθα: «Ναι, Κύριε. Εγώ πριν από πολύ καιρό έχω πιστέψει ότι εσύ είσαι ο Χριστός, ο Υιός του Θεού, που περιμέναμε να έλθει στον κόσμο σύμφωνα με τις θεϊκές υποσχέσεις και προφητείες. Κι εφόσον έχω τη βεβαιότητα ότι Εσύ είσαι ο Χριστός, πιστεύω και σε όσα τη στιγμή αυτή λες και διακηρύττεις για τον εαυτό Σου». 28 Αφού είπε αυτά τα λόγια, έφυγε και ειδοποίησε κρυφά την αδελφή της Μαρία να έλθει, λέγοντας: «Ο Διδάσκαλος είναι εδώ και σε φωνάζει». 29 Εκείνη, αμέσως μόλις το άκουσε αυτό, σηκώθηκε και ξεκίνησε να Τον συναντήσει. 30 Στο μεταξύ όμως ο Ιησούς δεν είχε έλθει ακόμη μέσα στο χωριό, αλλά ήταν στο μέρος που τον είχε υποδεχθεί η Μάρθα˙ διότι ήθελε να επισκεφτεί τον τάφο του Λαζάρου μόνος Του, μαζί με τους μαθητές Του και τις δύο αδελφές του Λαζάρου. 31Οι Ιουδαίοι λοιπόν που ήταν μαζί με τη Μαρία στο σπίτι και την παρηγορούσαν, όταν την είδαν να σηκώνεται βιαστική, να φεύγει από το σπίτι και να κατευθύνεται έξω από το χωριό, την ακολούθησαν λέγοντας ότι πηγαίνει στο μνημείο για να κλάψει εκεί. 32 Όταν, λοιπόν, η Μαρία ήλθε εκεί που ήταν ο Ιησούς, καθώς Τον αντίκρισε, έπεσε στα πόδια Του και Του είπε: «Κύριε, εάν ήσουν εδώ, δεν θα μου πέθαινε ο αγαπημένος μου αδελφός, αλλά θα τον θεράπευες».

 

33 Ο Ιησούς λοιπόν, όταν την είδε να κλαίει, και μαζί της να κλαίνε και οι Ιουδαίοι που είχαν έλθει πίσω της, συγκράτησε με δριμύτητα το συναίσθημα της βαθιάς λύπης μέσα στην ψυχή Του και αντέδρασε έντονα για να επιβληθεί σε αυτό. 34 Και με φωνή ήρεμη, που δεν διακοπτόταν από λυγμούς, είπε: «Πού τον έχετε βάλει;». 35 Όσοι ήταν εκεί Του είπαν: «Κύριε, έλα να δεις». Και καθώς πήγαινε στον τάφο, δάκρυσε ο Ιησούς από συμπάθεια για τη θλίψη των δύο αδελφών. 36 Όταν λοιπόν οι Ιουδαίοι Τον είδαν να δακρύζει, έλεγαν: «Δες πόσο τον αγαπούσε!». 37 Μερικοί όμως απ’ αυτούς πήραν αφορμή να εκδηλώσουν την αρνητική τους διάθεση και είπαν: «Δεν είχε τη δύναμη αυτός που άνοιξε τα μάτια του τυφλού να κάνει εγκαίρως ό,τι χρειαζόταν για να μην πεθάνει κι αυτός;». 38 Ο Ιησούς λοιπόν, ενώ πάλι προσπαθούσε να συγκρατήσει μέσα Του τη συγκίνηση, ήλθε στο μνημείο. Το μνημείο αυτό ήταν μια σπηλιά ανοιγμένη σε βράχο, που την είσοδό της την έφραζε μια μεγάλη πέτρα. 39 Λέει τότε ο Ιησούς: «Πάρτε την πέτρα». Του λέει η Μάρθα, η αδελφή του νεκρού: «Κύριε, τώρα πια μυρίζει άσχημα˙ διότι είναι τέσσερις μέρες νεκρός». 40 Της λέει ο Ιησούς: «Δεν σου είπα ότι εάν πιστέψεις, θα δεις τον ένδοξο θρίαμβο της παντοδυναμίας του Θεού εναντίον του θανάτου με την ανάσταση του αδελφού σου; Αυτή θα είναι το σύμβολο και το προμήνυμα της κοινής αναστάσεως όλων των ανθρώπων». 41 Μετά λοιπόν από την παρατήρηση αυτή του Κυρίου έβγαλαν την πέτρα από την είσοδο του σπηλαίου, όπου βρισκόταν ο νεκρός. Ο Ιησούς τότε ύψωσε τα μάτια Του στον ουρανό και είπε: «Πάτερ, είμαι βέβαιος ότι θα συντελεσθεί αμέσως το θαύμα και σε ευχαριστώ που με άκουσες. 42 Εγώ το ήξερα ότι πάντοτε με ακούς. Αλλά είπα μεγαλόφωνα το «ευχαριστώ», για να το ακούσει ο λαός που στέκεται γύρω μου. Κι έτσι αφού όλοι αυτοί δουν πόση βεβαιότητα έχω ότι θα εισακουσθώ, να πιστέψουν ότι Εσύ με απέστειλες, όταν ακολουθήσει το θαύμα». 43 Και αφού τα είπε αυτά, δείχνοντας την κυριαρχική εξουσία Του και πάνω στον ίδιο τον θάνατο, κραύγασε: «Λάζαρε, βγες έξω». 44 Και ο νεκρός βγήκε από το μνημείο με τα πόδια και τα χέρια του δεμένα με επιδέσμους, και το πρόσωπό του περιτυλιγμένο και σκεπασμένο με ένα πλατύ ύφασμα. Τότε είπε ο Ιησούς σε εκείνους που παρευρίσκονταν εκεί: «Λύστε τον και αφήστε τον μόνο και χωρίς βοηθό να πάει στο σπίτι του». 45 Μετά, λοιπόν, από το θαύμα αυτό, πολλοί από τους Ιουδαίους, αυτοί που είχαν έλθει να επισκεφτούν τη Μαρία και είχαν δει με τα μάτια τους όσα έκανε ο Ιησούς, πίστεψαν σε Αυτόν.

Πάσχα το Ελληνικόν

Γράφει ο Χρήστος Μπολώσης 

 

Φθάσαμε αισίως και στο φετινό Πάσχα. Την κλασσική Ελληνική γιορτή, την απαλλαγμένη από τις ξένες… προσμίξεις. Βρέθηκα μια χρονιά στο Παρίσι και πήγα για τη λειτουργία της Αναστάσεως στον Καθεδρικό Ι. Ν. Αγίου Στεφάνου. Νερόβραστα πράγματα, με την εκκλησία όχι γεμάτη. Μετά τη λειτουργία αναζητήσαμε κάτι το Ελληνικό για τη μαγειρίτσα και το ψητό αρνί. Πράγματι βρήκαμε, αλλά ο λογαριασμός στο τέλος, ήταν σαν να είχαμε φάει όλο το κοπάδι των αρνιών, μαζί με τον βοσκό. 

 

Με έθιμα που χάνονται στα βάθη των αιώνων, το Ελληνικό Πάσχα είναι μία κατ’ εξοχήν Ελληνική εορτή. Βρέθηκα στη Γαλλία μια χρονιά το Πάσχα. Ουδεμία σχέση με τον δικό μας εορτασμό, καθώς αυτοί δίνουν μεγαλύτερη βαρύτητα στα Χριστούγεννα. Κι αν δεν καιγόταν από «ατύχημα» η Παναγία των Παρισίων τη Μεγάλη Δευτέρα των Καθολικών, δεν θα το παίρναμε χαμπάρι, ούτε εμείς ούτε κι αυτοί … 

 

Μεγάλη εβδομάδα λοιπόν μεθαύριο, που αρχίζει με τη… 

 

Μεγάλη Δευτέρα – Ο Χριστός με τη μαχαίρα: Είναι η μέρα που προετοιμάζεται η δίκη του Ιησού, με κατασκευασμένες κατηγορίες (γίνονταν και τότε τέτοια…) με τον Ιησού να ξεσπά κατηγορώντας όλους τους «Γραμματείς και Φαρισαίους» χαρακτηρίζοντάς τους ως υποκριτές (γίνονταν και τότε τέτοια…). 

 

Μεγάλη Τρίτη – Ο Χριστός εκρίθει: Στο σημερινό Ευαγγέλιο ακούμε μια υπέροχη παρομοίωση που χρησιμοποιεί ο Ιησούς και αποτελεί σπουδαία διδαχή για τον σημερινό άνθρωπο είναι εκείνη με τον καρπό, που πρέπει να πέσει κάτω, να χωθεί στα έγκατα της γης, να καλλιεργηθεί ώστε ύστερα και με την πλήρη παραποίησή του να καρποφορήσει εκ νέου και να δημιουργήσει νέα και πλούσια προϊόντα. Και βέβαια επιστέγασμα, είναι το «Τροπάριο της Κασσιανής». 

 

Μεγάλη Τετάρτη – Ο Χριστός εχάθει: Είναι η ημέρα που το απόγευμα τελείται στους ναούς η ακολουθία του Μεγάλου Ευχελαίου, όπου οι πιστοί σταυρώνονται με ευλογημένο λάδι για τη θεραπεία ψυχής και σώματος. 

 

Μεγάλη Πέμπτη – Ο Χριστός ευρέθει: Στους Ορθόδοξους Ελληνικούς Ναούς θα αναβιώσει το δράμα του Θεανθρώπου, που κορυφώνεται με τη Σταύρωση. Και όταν ο ιερείς, μετά το 5ο Ευαγγέλιο, θα περιφέρουν τον Σταυρό και θα ψάλλουν το συγκλονιστικό «Σήμερον κρεμάται επί ξύλου» και οι καμπάνες θα ηχούν πένθιμα, δεν θα υπάρξει Ελληνική ψυχή που να μη δακρύσει. 

 

Μεγάλη Παρασκευή – ο Χριστός στο καρφί: Ξεκινά το πρωί με τις «Ώρες», την επίσκεψη στα νεκροταφεία, το στόλισμα του Επιταφίου και το βράδυ οι θείες ψαλμωδίες της «Ζωής εν τάφω» και των «Εγκωμίων». Και μετά η περιφορά, με τους χιλιάδες πιστούς να ακολουθούν τον Επιτάφιο, που είναι η αναπαράσταση της κηδείας του Ιησού. Είχε τύχει μια χρονιά να ταξιδεύω οδικώς Μεγάλη Παρασκευή βράδυ. Είναι αδύνατον να περιγραφούν οι μαγευτικές εικόνες που αντίκριζα, βλέποντας στα αναρίθμητα χωριά, μακριά από την Εθνική Οδό, να σχηματίζονται φωτεινά ρυάκια από τα κεριά των πιστών, που συνόδευαν τους Επιταφίους. 

 

Μεγάλο Σάββατο – Χριστός Ανέστη: Αρχίζει με την Πρώτη Ανάσταση, όταν ο παπάς βγαίνει στην Ωραία Πύλη ψάλλοντας «Ανάστα ο Θεός … », σκορπά δάφνες στην εκκλησία και ακολουθεί ένα πανδαιμόνιο. Οι καμπάνες ηχούν για πρώτη φορά, μετά από τη Μεγάλη Πέμπτη, χαρμόσυνα, ενώ μέσα στην εκκλησία οι πιστοί χτυπούν τα στασίδια και κουνούν τους πολυελαίους. Και το βράδυ βέβαια η Ανάσταση. Η γιορτή που συμβολίζει τη νίκη του καλού επί του κακού, γι’ αυτό και πανηγυρίζεται θορυβοδέστατα με όποιον τρόπο μπορεί ο καθένας να εκφράσει τη χαρά του. «Χριστός Ανέστη». 

 

Και ξημερώνει το Πάσχα. Η Λαμπρή. 

 

Στο βιβλίο του «Πασχαλινά και της Άνοιξης», ο λαογράφος Δημ. Λουκάτος γράφει: «Πήρε την αρχαία μας Ελληνική λέξη η Εκκλησία, τη γιομάτη ασπράδα και πλούτο και φως, τα έδωσε σκίρτημα και χαρά, και την έβαλε να τη συντροφεύει το νικηφόρο άγγελμα της Ανάστασης … ». 

 

Και βέβαια ακολουθεί η ευωχία, που μετά από μιας εβδομάδας ή και ολόκληρης της Σαρακοστής για πολλούς, νηστεία, οδηγεί σε επικίνδυνες ατραπούς υπερκαταναλώσεως, με οδυνηρές πολλές φορές συνέπειες… 

 

Κάθε πασχαλινό έδεσμα έχει και τον συμβολισμό του. Τα κόκκινα αυγά συμβολίζουν τη ζωή ενώ το κόκκινο χρώμα το αίμα του Ιησού. Το τσουρέκι, είναι ο εξελιγμένος τύπος της Λαμπροκουλούρας. Την κορυφαία θέση βέβαια, κατέχει και ο οβελίας. Το σουβλιστό αρνί. Ο Αμνός του Θεού. Έθιμο που μάλλον ξεκινάει από τα χρόνια της Επαναστάσεως του 1821. 

 

Έθιμα Ελληνικά και όχι ξενόφερτα. Έθιμα που θυμίζουν Πατρίδα, όπως και το χαρακτηριστικό σκιτσάκι που συνοδεύει το κείμενο αυτό. 

 

Καλό Πάσχα φίλοι μου. 

 

Παράγραφοι 

 

§. Έγινε κι αυτό. Διαβάζω στο 902.gr της 21 Μαρτίου, ότι η «επιτροπή φαντάρων στην ΕΛΔΥΚ», είναι ενάντια στον πόλεμο κατά του Ιράν και να μην έχουμε καμία εμπλοκή σ’ αυτόν. Ακόμη ζητούν την καθημερινή ενημέρωση από τις διοικήσεις των μονάδων για την εξέλιξη του πολέμου και απαιτούν, σήμερα κιόλας, να κλείσουν όλες οι ξένες βάσεις, να σταματήσει κάθε εμπλοκή και συμμετοχή της χώρας στον πόλεμο και να επιστρέψουν οι φρεγάτες, τα πολεμικά αεροσκάφη, οι συστοιχίες “PATRIOT” και οι αξιωματικοί και υπαξιωματικοί που επιχειρούν εκτός συνόρων. Πολλές «επιτροπές φαντάρων» ξεφυτρώνουν τώρα τελευταία. Εμένα τώρα γιατί όλα αυτά μου θυμίζουν τα κινήματα στη Μέση Ανατολή το 1942 με 1944; Γιατί φέρνουν στον νου μου την ανταρσία του Ποτέμκιν; Γιατί μοιάζουν με το τελευταίο διάστημα της Μικρασιατικής Εκστρατείας, που ο Στρατός μας είχε διαλυθεί λόγω και της δράσης «επιτροπών φαντάρων»; Η στρατιωτική ηγεσία δεν ανησυχεί; Δεν βλέπει διάβρωση; Μήπως να το ψάξει λίγο παραπάνω; Εν τάξει η «Ατζέντα 2030» του κ. Δένδια (όλα αυτά η πράξη θα τα κρίνει), μήπως όμως να εγκύψουμε λίγο και στο πρόβλημα των… φανταρίστικων επιτροπών, πριν μας βρει κάνα κακό; 

 

§. Δηλαδή για να βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους, κατά πως έλεγε ο κυρ Ζήσης στην ταινία «Οι Γερμανοί ξανάρχονται», πολλές φορές οι Έλληνες βρίσκονται προ διλημμάτων, όπως: «Τι Πλαστήρας τι Παπαγός», «Καραμανλής ή τανκς», «Αλίκη ή Τζένη», «Άδωνης ή Ζωή» και πάει λέγοντας. Ολόκληρος σάλος και νέο δίλημμα προέκυψε από την προεδρική δήλωση περί Επαναστάσεως του1981! Όμως αν υπολογίσουμε ημερομηνίες κ.λπ. θα δούμε ότι ο κ. Τασούλας πήγε γυμνάσιο γύρω στο 1970, δηλαδή ντάλα χούντα. Τούτων δοθέντων, φυσικό είναι να έμαθε τα γράμματα στραβά. Διότι τότε, με τις καταλήψεις και τις απεργίες τι γράμματα να μάθουν τα παιδιά; Άρα και το 1821 με το 1981 θα μπερδέψουν και το 1940 του ΟΧΙ του Μεταξά με το 1941 που ιδρύθηκε το ΕΑΜ μπορεί να τα κάνουν αχταρμά και ούτω καθ’ εξής. Απορώ πώς δεν τα άρπαξαν αυτά οι διάφορες συλλογικότητες και όχι μόνο αυτό, αλλά με την ευκαιρία να κάνουν και καμιά συγκέντρωση για την απελευθέρωση και τη δημοκρατία στο Ιράν και ενάντια στους πλουτοκράτες και στον ιμπεριαλιστικό πόλεμο στη Μέση Ανατολή, που οδηγεί στον όλεθρο και τον θάνατο ολόκληρους λαούς στην ευρύτερη περιοχή και άλλους λαούς τους οδηγεί στη φτώχεια, στην ανέχεια, στην προσφυγιά, στην ακρίβεια, στην ανεργία… 

 

§. «Ήταν 1η Απριλίου της ΕΟΚΑ η αρχή, που ακούστηκε στην Κύπρο η φωνή του Διγενή». Δεν «έλεγε» ψέματα η Πρωταπριλιά του 1956, όταν η Κύπρος συγκλονίστηκε από μία σειρά εκρήξεων, οι οποίες σηματοδοτούσαν την έναρξη του αγώνα της Εθνικής Οργάνωσης Κυπρίων Αγωνιστών (ΕΟΚΑ) για την αποτίναξη του αγγλικού ζυγού. Ένας αγώνας που τερματίστηκε το 1959 με την υπογραφή των Συμφωνιών Ζυρίχης και Λονδίνου, οι οποίες κατά γενική ομολογία υπήρξαν η αφετηρία των μετέπειτα δεινών της Ελληνικής μεγαλονήσου. Ο Γεώργιος Σεφέρης μετά την υπογραφή των συμφωνιών αυτών είχε προβλέψει τα επερχόμενα και είχε επισημάνει στον τότε ΥΠΕΞ Γ. Αβέρωφ: «Μ’ αυτά θα φέρετε τους Τούρκους στην Κύπρο». Επαληθεύτηκε πλήρως, μετά από, μόλις, 15 χρόνια. Ο αγώνας της ΕΟΚΑ πέρασε στην ιστορία, δίπλα στα Ελληνικά έπη. Τώρα οι νεκροί της ΕΟΚΑ αισθάνονται προδομένοι και όχι άδικα. Οι πάνω από 100 αγωνιστές της, που έδωσαν τη ζωή τους στον αγώνα, εκεί ψηλά που βρίσκονται, ξαναπεθαίνουν, από ντροπή αυτή τη φορά, όταν μαθαίνουν ότι αγωνίστηκαν για να διώξουν έναν δυνάστη και τώρα, μετά από κακούς (μόνο άραγε κακούς;) χειρισμούς, προστέθηκε άλλος ένας. 

 

******************** 

 

Φίλοι μου σας εύχομαι Χαρούμενη Ανάσταση και Καλό Πάσχα.

Ξανά μαζί, την Πέμπτη 23 Απριλίου. 

 

Για γέλια και για κλάματα 

Προσοχή!…

 

Έβγα! Λήξη συναγερμού 

 

Υπερβολές… 

 

Ο σώζων εαυτόν… 

 

Προεκλογικές υποσχέσεις… 

 

πηγή 

Παγκόσμιος τύραννος μέσω του Ιράν;

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

ΠΑΡΑΒΙΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΕΘΝΟΥΣ ΔΙΚΑΙΟΥ

Οι αιμοσταγείς δερβέναγες της ανθρωπότητας άρχισαν να παίζουν ξανά με την φωτιά, καθώς στις 28 Φεβρουαρίου 2026 εξαπέλυσαν εκ νέου επίθεση εναντίον του Ιράν, το οποίο φέρεται να ανέπτυξε μυστικά μηχανισμούς για πυρηνικές κεφαλές. Η επίθεση κατά του Ιράν εκδηλώθηκε, παρότι οι διαπραγματεύσεις με αντικείμενο τα πυρηνικά βρίσκονταν ακόμη σε εξέλιξη στην Γενεύη. Έτσι, για μία ακόμη φορά η αρειμάνια ελίτ έκανε σκόνη και θρύψαλα το Διεθνές Δίκαιο, προκειμένου να αιφνιδιάσει τον αντίπαλο και να αποκτήσει στρατηγικό πλεονέκτημα.

Επί τη βάσει του άρθρου 51 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών, αμυντική βία ενός κράτους επιτρέπεται μόνο όταν έχει ήδη λάβει χώρα ένοπλη επίθεση από άλλο κράτος, περίπτωση που δεν συνέτρεχε εν προκειμένω. Σύμφωνα με το άρθρο αυτό:

«Καμιά διάταξη αυτού του Χάρτη δεν θα εμποδίζει το φυσικό δικαίωμα της ατομικής ή συλλογικής νόμιμης άμυνας, σε περίπτωση που ένα Μέλος των Ηνωμένων Εθνών δέχεται ένοπλη επίθεση, ώς τη στιγμή που το Συμβούλιο Ασφαλείας θα πάρει τα αναγκαία μέτρα για να διατηρήσει τη διεθνή ειρήνη και ασφάλεια».

Ακόμη κι αν προκριθεί η διασταλτική ερμηνεία του όρου «ένοπλη επίθεση» (armed attack), ώστε να αναγνωρίζεται η λεγόμενη «προληπτική αυτοάμυνα» (preemptive self-defense1), γίνεται ευρέως δεκτό ότι αυτή προϋποθέτει μια επικείμενη επίθεση, ώστε η ανάγκη για χρήση βίας να είναι «άμεση, ανυπέρβλητη, χωρίς να αφήνει ούτε περιθώρια για επιλογή μέσων ούτε χρόνο για περίσκεψη» (“instant, overwhelming, and leaving no choice of means, and no moment for deliberation”: κριτήριο που ανατρέχει στην υπόθεση Caroline του 1837). Στην περίπτωση της πρόσφατης επιθέσεως των ΗΠΑ εναντίον του Ιράν, η προϋπόθεση αυτή είναι προφανές ότι δεν πληρούτο (αντιστοίχως δεν πληρούτο ούτε στην περίπτωση εισβολής στο Ιράκ το 20032).

ΠΡΩΙΜΗ ΣΤΟΧΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΡΑΝ

Αξίζει να θυμηθούμε ότι, δύο περίπου χρόνια μετά την 11η Σεπτεμβρίου 2001, οι ΗΠΑ εισέβαλαν στο Ιράκ, το οποίο υποτίθεται ότι διέθετε όπλα μαζικής καταστροφής. Μάλιστα, στις 10 Σεπτεμβρίου 2001, δηλ. μία μόλις ημέρα πριν από την πτώση των Δίδυμων Πύργων, στην εφημερίδα «Ελευθεροτυπία» (σελ. 17) είχε δημοσιευθεί η είδηση ότι, σύμφωνα με την εξαμηνιαία έκθεση της CIA, το Ιράν έχει το πλέον ενεργό στον κόσμο πρόγραμμα κτήσης όπλων μαζικής καταστροφής και πυραύλων μεγάλου βεληνεκούς για την μεταφορά των όπλων. Άρα, το Ιράν είχε μπει στο στόχαστρο των ΗΠΑ 25 ολόκληρα χρόνια προτού εκδηλωθεί η πρόσφατη επίθεση.

Η πρώιμη στοχοποίηση του Ιράν πιστοποιείται και από την μαρτυρία του Καναδού καθηγητή Οικονομικών Μισέλ Τσοσουντόφσκι (Michel Chossudovsky) στο βιβλίο του «Η Παγκοσμιοποίηση του Πολέμου. O μακροχρόνιος πόλεμος της Αμερικής εναντίον της Ανθρωπότητας»3, ο οποίος αποκαλύπτει ότι η επιχείρηση βομβαρδισμού του Ιράν σχεδιαζόταν από το 2004. Ειδικότερα, βεβαιώνει ότι αξιωματούχοι από το Υπουργείο Άμυνας, υπό την εποπτεία του Μπους και του Ομπάμα, είχαν δουλέψει εντατικά με τους Ισραηλινούς ομολόγους τους στον στρατό και τις υπηρεσίες πληροφοριών, εντοπίζοντας προσεκτικά στόχους στο εσωτερικό του Ιράν4.

ΠΑΝΔΗΜΙΑ ΚΑΙ ΠΟΛΕΜΟΣ

Είναι σημαντικό να γνωρίζουμε ότι η πανδημία και ο πόλεμος είναι εναλλάξιμες έννοιες: Η πανδημία συμπεριφέρεται ως πόλεμος και ο πόλεμος ως πανδημία. Μάλιστα, μοιάζουν ακόμη και τα όπλα που επιλέγονται για την καταπολέμηση του εχθρού, είτε του αόρατου είτε του ορατού, είτε του κατασκευασμένου είτε του υπαρκτού: για την μεν καταπολέμηση του αόρατου εχθρού προπαγανδίζεται η αναγκαιότητα της προληπτικής ιατρικής πράξης του εμβολιασμού, για την δε καταπολέμηση του ορατού εχθρού που υποτίθεται ότι ετοιμάζεται να αποκτήσει πυρηνικά, προπαγανδίζεται ο προληπτικός-επιθετικός πόλεμος εναντίον του επικίνδυνου αντιπάλου.

Όταν, όμως, μια πολεμική σύρραξη λάβει πανδημικές διαστάσεις, τότε βρισκόμαστε ενώπιον ενός Παγκοσμίου Πολέμου, από τον οποίο η ανθρωπότητα έμεινε προφυλαγμένη επί 81 χρόνια. Ωστόσο, οι τοπικοί πόλεμοι διαδέχονταν ο ένας τον άλλον, ενώ πάντοτε αιωρείτο η δαμόκλειος σπάθη και, ταυτοχρόνως, ο «μπαμπούλας» ενός ανεξέλεγκτου πυρηνικού ολέθρου.

ΤΖΩΡΤΖ ΟΡΓΟΥΕΛ

Στο δυστοπικό μυθιστόρημα «1984» του Τζωρτζ Όργουελ περιγράφεται με ακρίβεια το τέχνασμα που εφήρμοζε ανέκαθεν το διαχειριστικό κονκλάβιο του πλανήτη για να ελέγχει τους μαζανθρώπους:

«Δεν έχει σημασία αν γίνεται πραγματικά πόλεμος, και αφού δεν είναι δυνατόν να υπάρξει καμιά αποφασιστική νίκη, δεν έχει σημασία αν ο πόλεμος πηγαίνει καλά ή άσχημα. Αυτό που είναι απαραίτητο, είναι να υπάρχει πολεμική κατάσταση. Η συστηματοποίηση της νοημοσύνης που απαιτεί το Κόμμα από τα μέλη του, και που επιτυγχάνεται πιο εύκολα σε μια ατμόσφαιρα πολέμου, είναι τώρα σχεδόν παγκόσμια, αλλά παρατηρείται όλο και πιο έντονα όσο ψηλότερα ανεβαίνει κανείς στην κλίμακα της κοινωνικής θέσης»5.

ΟΙ ΜΑΡΙΟΝΕΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛΙΤ

Δεν χωρεί αμφιβολία πλέον ότι οι περισσότεροι, αν όχι όλοι οι πόλεμοι που έχουν διεξαχθεί μέχρι σήμερα, οπωσδήποτε όμως οι δύο παγκόσμιοι πόλεμοι, ήσαν οργανωμένοι από τους εκλεκτούς πολεμικούς σεναριογράφους που ενεργούσαν για λογαριασμό των ευάριθμων μεγαλο-οικογενειών, οι οποίες κατάφεραν να ελέγχουν την παγκόσμια οικονομία αλλά και τους πολιτικούς εκείνους που θα εναλλάσσονταν στους κυβερνητικούς θώκους των κρατών. Υπό αυτό το πρίσμα, τους λαούς διοικούσαν, κατά το πνεύμα μιας αλιτήριας-ελιτήριας σκυταλοδρομίας, οσφυοκαμπτικές πολιτικές μαριονέτες, διαρκώς και ευχερώς χειραγωγήσιμες από τους εν πολλοίς αόρατους, υπερεθνικούς μαριονετίστες.

Όπως, λοιπόν, κάθε χρόνο ανεβαίνουν πάνω-κάτω τα ίδια θεατρικά έργα (πόσες φορές έχει παιχθεί «Ο γλάρος» του Άντον Τσέχωφ, «Ο αριχμάστορας Σόλνες» του Χένρικ Ίψεν, το «Ήταν όλοι τους παιδιά μας» του Άρθουρ Μίλερ κ.λπ.!), τα οποία επιλέγονται μέσα από μια τεράστια αλλά αναξιοποίητη θεατρική ποικιλία, έτσι ανεβοκατεβαίνουν πάνω-κάτω οι ίδιοι πρωθυπουργοί και οι επίγονοί τους, παρότι τα κόμματα που θέτουν υποψηφιότητα στις εκλογές είναι δεκάδες.

Κι αν τολμήσει κάποιος να διεκδικήσει κομμάτι από την πολιτική πίτα, στοχοποιείται αυθωρεί και παραχρήμα από τον γιγάντιο προπαγανδιστικό μηχανισμό των ΜΜΕ, τα οποία θα σπεύσουν να σπείρουν αμφιβολίες για την ικανότητα του νεοφώτιστου να κυβερνήσει την χώρα με τις απαραίτητες δεξιότητες που (υποτίθεται ότι) έχουν αποκτήσει οι επαγγελματίτες πολιτικοί, που νέμονται την εξουσία της χώρας κληρονομικώ δικαιώματι.

Το φαινόμενο των πληκτικών θεατρικών παραστάσεων που επαναλαμβάνονται όχι μόνο κυριολεκτικώς, δηλ. στα πραγματικά θέατρα για τα οποία οι θεατές πληρώνουν εισιτήριο, αλλά και μεταφορικώς, δηλ. στην πολιτική θεατρική σκηνή, στην οποία ο θεωρητικά «κυρίαρχος λαός» συμμετέχει ρίχνοντας το ψηφοδέλτιό του στην κάλπη στην (υποτίθεται) ιερότερη στιγμή της δημοκρατίας, εντοπίζεται σε όλες σχεδόν τις χώρες του πλανήτη, είτε πρόκειται για κράτη δορυφόρους είτε για υπερδυνάμεις.

Δεν μπορεί να είναι τυχαίο ότι ο 76χρονος γερο-Νετανιάχου έχει εκλεγεί πρωθυπουργός τρεις φορές, ισοφαρίζοντας το ρεκόρ του Νταβίντ Μπεν Γκουριόν. Και πόσο περίεργο ότι τις πολεμικές φαντασιώσεις του τις υλοποιεί από κοινού με τον 80χρονο γερο-Τραμπ, εκλεγμένο Πρόεδρο των ΗΠΑ δύο φορές την τελευταία δεκαετία. Θα μπορούσε, λοιπόν, να ισχύει εδώ η εξής παραλλαγή της γνωστής θυμοσοφικής ρήσης «δείξε μου τον φίλο σου να σου πω ποιος είσαι»:

Δείξτε μας τις μαριονέτες σας για να σας πούμε ποιοι είναι οι μαριονετίστες που μας κυβερνούν στο παρασκήνιο!

Αλλά επιπλέον:

Μιλήστε μας στην γλωσσολαλιά σας, δηλ. περιγράψτε μας τι περιέχουν οι περίφημες ατζέντες σας, για να σας πούμε πού πάει το πράγμα!

ΑΡΧΕΙΑ ΕΠΣΤΑΪΝ

Είναι γνωστό, βεβαίως, πώς ενεργεί ο προπαγανδιστικός μηχανισμός των συνωμοτών, οι οποίοι πρέπει να ρίχνουν συνεχώς στάχτη στα μάτια των λαών, προκειμένου να μπορεί το σύστημα που υπηρετούν να διαιωνίζεται χωρίς απειλητικούς κραδασμούς. Γι’ αυτόν τον λόγο, η ελίτ επιστρατεύει πρόθυμους γραφιάδες6, οι οποίοι χύνουν άφθονο μελάνι (που, ταυτοχρόνως, λειτουργεί όπως το «μελάνι της σουπιάς») για να κηλιδώσουν ως «συνωμοσιολόγους» όποιους τολμούν να διαχωρίζουν τον πολιτικό κόσμο σε δύο θεατρικά στρατόπεδα: εκείνο που αποτελείται από μαριονέτες και εκείνο που κυβερνιέται από μαριονετίστες.

Αυτήν την φορά, πάντως, εκτός από τις κοινές ατζέντες που με τόση ευβλάβεια υλοποιούν οι περισσότερες μαριονέτες των κρατών (εμβολιασμός με mRNA σκευάσματα, μετανθρωπισμός, αριθμοποίηση του ανθρώπου, ουδετεροποίηση των φύλων, εκθήλυνση των κοινωνιών, κατάργηση των μετρητών, πράσινη ανάπτυξη, πόλεις των 25 λεπτών), εμφανίσθηκε ένας ακόμη ενοποιητικός ιστός που ρίχνει άπλετο φως στην κοινή καταγωγή και δράση, ακόμη καλύτερα: στο κοινό πολιτικό DNA των μελών της παγκόσμιας ελίτ.

Πρόκειται για τα «αρχεία Επστάιν», τα οποία δικαίωσαν στο έπακρο την μέχρι πρότινος καλά τεκμηριωμένη υπόνοια ότι η συνήθης τακτική των συστημικών παπαγάλων να λοιδορούν ως συνωμοσιολόγο κάθε αμφισβητία των αφηγημάτων του κυρίαρχου ρεύματος της Νέας Τάξης Πραγμάτων λειτουργεί ως ενστικτώδης άμυνα των συνωμοτών ενάντια στους απογυμωντές τους.

Η δημοσιοποίηση πολλών από τα αρχεία αυτά (σε πολλές περιπτώσεις, όμως, με καλυμμένα τα κρίσιμα ονόματα), δείχνει ότι η συμπαγής πλειοψηφία των προσκυνητών της Νέας Τάξης Πραγμάτων αποτελείται από αρρωστημένα μυαλά που επιδίδονται, μεταξύ άλλων, σε πράξεις παιδεραστίας, παιδικής πορνογραφίας, εμπορίας ανθρώπων, κανιβαλισμού και σατανολατρείας.

H χρονική εγγύτητα της αποκάλυψης των «αρχείων Επστάιν» προς την επίθεση εναντίον του Ιράν δημιουργεί εύλογες υπόνοιες ότι αυτά τα δύο γεγονότα συνδέονται αιτιωδώς μεταξύ τους.

Κάποιοι υποστηρίζουν ότι ο νέος πόλεμος προγραμματίσθηκε για να επιτευχθεί η συγκάλυψη της παγκόσμιας δυσοσμίας των «αρχείων Επστάιν», ενώ άλλοι, κατ’ αντίστροφη λογική, υποστηρίζουν ότι τα «αρχεία Επστάιν» αποκαλύφθηκαν προκειμένου να λειτουργήσουν ως εκβιαστικός μοχλός πίεσης προς τον εμπλεκόμενο στο σκάνδαλο Επστάιν Ντόναλντ Τραμπ.

Η δεύτερη αυτή εκδοχή εξηγεί μεν την αιτιώδη διασύνδεση ανάμεσα στα «αρχεία Επστάιν» και τον νέο πόλεμο, αφήνει όμως αναπάντητο το ερώτημα για τον απώτερο στόχο που υπηρετεί η πρόσφατη, απρόκλητη επίθεση εναντίον του Ιράν· η παρεμπόδισή του από την ολοκλήρωση του πυρηνικού του προγράμματος μοιάζει με δικαιολογία εξίσου μη πειστική, αντίστοιχη εκείνης που είχαν προβάλει οι ΗΠΑ για να εισβάλουν στο Ιράκ, το οποίο υποτίθεται ότι διέθετε όπλα μαζικής καταστροφής έτοιμα να τα χρησιμοποιήσει εναντίον της Αμερικής.

Κατ’ άλλην εκδοχή, την οποία υιοθέτησε ο δημοσιογράφος Ευθύμης Πέτρου στην εφημερίδα «ΕΣΤΙΑ» (2.3.2026), ο νέος πόλεμος θα πρέπει να ερμηνευθεί ως μία προσπάθεια να ενισχυθεί ο ενεργειακός στραγγαλισμός της Κίνας από τις ΗΠΑ με την διακοπή της ροής πετρελαίου από το Ιράν. Σύμφωνα με αυτήν την προσέγγιση, δεν είναι τυχαίο ότι, προ καιρού (μέσω της ανατροπής του Μαδούρο), είχε πληγεί και ο έτερος μεγάλος προμηθευτής της Κίνας με πετρέλαιο, δηλ. η Βενεζουέλα!

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ

Ωστόσο, πέρα από τις προμνημονευθείσες εκδοχές, μια άλλη εξήγηση για την στόχευση του νέου πολέμου θα μπορούσε να συσχετισθεί με ένα παμπάλαιο σχέδιο που έχει προπαγανδίσει κατ’ επανάληψιν η ελίτ.

Πρόκειται για το σχέδιο εγκαθίδρυσης της λεγόμενης «Παγκόσμιας Κυβέρνησης», το οποίο για να υλοποιηθεί χρειάζεται (τουλάχιστον) έναν ισχυρό νομιμοποιητικό λόγο7. Η αποφυγή ή ο τερματισμός του Γ΄ Παγκοσμίου Πολέμου, ο οποίος με αφορμή τον νέο πόλεμο κατά του Ιράν ήδη έχει αρχίσει να συζητείται έντονα, σε συνδυασμό με την εξουδετέρωση του πυρηνικού κινδύνου, δύναται κάλλιστα να επισπεύσει την στέψη του Παγκόσμιου Κυβερνήτη ως αναγκαία για την επαλήθευση της ιδιότητάς του ως (Ψευτο)Μεσσία της ανθρωπότητας.

Σημειωτέον ότι, εκτός από τον Γερμανό φιλόσοφο Καρλ Γιάσπερς (Karl Jaspers), η θέση του οποίου παρουσιάσθηκε σε προγενέστερο κείμενο του παρόντος ιστολογίου8, τον σχηματισμό Παγκόσμιας Κυβέρνησης χάριν αποσόβησης ενός πυρηνικού ολοκαυτώματος είχε εξετάσει ο Σοβιετικός επιστήμονας και πολιτικός Γκεόργκι Σαχναζάροφ (Georgi Shakhnazarov) αφ’ ενός στο μελέτημά του «Τι περιμένει η ανθρωπότητα»9, με αφορμή την σχετική πρόταση του Αμερικανού δημοσιογράφου Τζόναθαν Σελλ (Jonathan Schell), διατυπωθείσα στο βιβλίο του «Το πεπρωμένο της Γης»10, αφ’ ετέρου στο βιβλίο του «Το φιάσκο της μελλοντολογίας»11, με αφορμή την θέση του Γερμανού νομικού, πολιτικού επιστήμονα και μελλοντολόγου Όσιπ Φλετχάιμ (Ossip Flechtheim).

Σύμφωνα με τον τελευταίο, ο πυρηνικός όλεθρος μπορεί να οδηγήσει την ανθρωπότητα στον εκβαρβαρισμό και τελικά στην καταστροφή ή, αντιθέτως, στην δημιουργία μιας διεθνούς συνομοσπονδίας βασισμένης σε γνήσιες ανθρωπιστικές αρχές12.

Αν η εξήγηση του νέου πολέμου κατά του Ιράν είναι η επίσπευση των αποκαλυπτηρίων της Παγκόσμιας Κυβέρνησης (σε συνδυασμό με την πολυσυζητημένη, ιδίως τον τελευταίο καιρό, ανοικοδόμηση του Τρίτου Ναού του Σολομώντος), η δημοσιοποίηση των «αρχείων Επστάιν» θα μπορούσε να είναι μια συνειδητή επιλογή του πολυπλόκαμου σατανολατρικού δικτύου να αποκαλύψει επισήμως την ταυτότητά του και τις καταβολές του, ώστε να ακολουθήσει η ανάδειξη του πιο διεφθαρμένου ηγέτη αυτού του δικτύου στην θέση του Παγκόσμιου Κυβερνήτη.

Ταυτοχρόνως, το σκάνδαλο Επστάιν μοιάζει με ένα ακόμη παγκόσμιο διαγώνισμα (το αμέσως προηγούμενο ήταν το ψυχογράφημα των λαών που ολοκληρώθηκε με την επιβολή των λοκντάουν και των υποχρεωτικών ιατρικών πράξεων, ιδίως του εμβολιασμού και της μασκοφορίας), μέσω του οποίου η δαιμονόπληκτη ελίτ θα μπορέσει να μετρήσει το βάθος της σήψης και της αποστασίας από τις θεϊκές προδιαγραφές που χαρακτηρίζει τους μαζανθρώπους του 21ου αιώνα.

ΕΙΡΗΝΗ ΚΑΙ ΑΣΦΑΛΕΙΑ

Μέχρι σήμερα, η ειρήνη και η ασφάλεια (peace and security) ήταν οι μόνιμες προπαγανδιστικές καραμέλες, με τις οποίες οι ελίτ μπούκωναν διαχρονικά τα στόματα των λαών, ώστε οι ευκολόπιστοι, αποχαυνωμένοι και βρεφοποιημένοι πολίτες απανταχού της γης, αφ’ ενός να αγωνίζονται περιπαθώς για την κατάκτησή ή την διατήρησή τους, αφ’ ετέρου να ψηφίζουν εκείνους που παρουσιάζονταν ως οι αποτελεσματικότεροι θεματοφύλακες αυτού του ελκυστικού ντουέτου.

Αν, μετά την δημοσιοποίηση των «αρχείων Επστάιν», οι λαοί δεν αντιδράσουν δυναμικά, ίσως είναι η κατάλληλη ώρα για τις ελίτ να μας πουλήσουν «το παραμύθι των παραμυθιών», δηλ. την εμφάνιση του Παγκόσμιου Κυβερνήτη ως ειρηνοποιού και εγγυητή της ασφάλειας. Ο Τσώρτσιλ έλεγε ότι «η ασφάλεια είναι το θαρραλέο παιδί του τρόμου»13. Ο νέος πόλεμος εναντίον του Ιράν δεν αποκλείεται να είναι ο ρωμαλέος τρόμος που θα παραγάγει ένα «γερό και θαρραλέο γέννημα» εχιδνών: τον Αντίχριστο. Η ελληνική γλώσσα ενδέχεται να αποδειχθεί για μία ακόμη φορά μοναδική ευλογία για την αποκάλυψη της αλήθειας: Ίσως ο παγκόσμιος τ-ύραν-νος θέλει να περάσει μέσα από το Ιράν!

Ας έχουμε, όμως, πάντοτε κατά νουν την προειδοποίηση του Αποστόλου Παύλου:14

«ὅταν γὰρ λέγωσιν εἰρήνη καὶ ἀσφάλεια, τότε αἰφνίδιος αὐτοῖς ἐφίσταται ὄλεθρος, ὥσπερ ἡ ὠδὶν τῇ ἐν γαστρὶ ἐχούσῃ, καὶ οὐ μὴ ἐκφύγωσιν»15.

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ

Επειδή ζούμε στην τρίτη δεκαετία του 21ου (απατ)αιώνα, θα πρέπει να είμαστε ιδιαιτέρως προσεκτικοί σε ό,τι αφορά την αλήθεια των πληροφοριών που διαχέονται από τα ΜΜΕ. Επιπλέον, θα πρέπει να είμαστε πολύ επιφυλακτικοί σε σχέση με το κατά πόσον τα εμπόλεμα μέρη δρουν πράγματι ως γνήσιοι και όχι ως προσυνεννοημένοι αντίπαλοι, προκειμένου να επιτευχθεί ένας κοινός στόχος σε βάρος της ανθρωπότητας.

Επί παραδείγματι, είναι περίεργο το γεγονός ότι το λεγόμενο «θεοκρατικό καθεστώς» του Ιράν τα πήγε και τα πηγαίνει περίφημα με την νεοταξίτικη ατζέντα του πειραματικού εμβολιασμού κατά του κορωνοϊού και της ψηφιοποίησης. Με δεδομένο ότι αεροπλάνα είναι αδύνατον να έπεσαν στους Δίδυμους Πύργους καθ’ ον τρόπον μας έδειξαν οι χολυγουντιανοί σκηνοθέτες της 11ης Σεπτεμβρίου16, αλλά πιθανότερο είναι τα δύο κτήρια να κατέπεσαν σαν χάρτινοι πύργοι με άλλον τρόπο (π.χ. εσωτερικές εκρήξεις-ελεγχόμενη κατεδάφιση), θα πρέπει να συλλογισθούμε μήπως και αυτήν την φορά ο κόσμος θα ξανα-αλλάξει μετά από δόλιες ενέργειες της υπερεθνικής ελίτ πασπαλισμένες με τερατώδη ψέματα!

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το ανωτέρω κείμενο αποτελεί ελαφρώς εμπλουτισμένη εκδοχή του ομότιτλου άρθρου που δημοσιεύθηκε στην εφημρίδα «Ορθόδοξος Τύπος», 13.3.2026.

Παραπομπές 

 

1 Bλ. την μονογραφία του Κώστα Χατζηκωνσταντίνου, Ο προληπτικός πόλεμος ή η παραχάραξη της λογικής, εκδ. Παπαζήση, Αθήνα 2005, σελ. 92 επ.

2 Bλ. π.χ. Kimberly Kessler Ferzan, Defending Imminence: From Battered Women to Iraq, Arizona Law Reciew 46 [2004], σελ. 213 επ.

3 Mτφ.: Μυρτώ Πουλάκου / Δανάη Καπράνου, εκδ. Πιρόγα, 2016, σελ. 111.

4 Eπ’ αυτού βλ. και Δασκαλάκη, Ιρανοϊσραηλινή σύγκρουση: Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος πολέμου, εφημ. «Κυριακάτικη Δημοκρατία», 27.7.2025, σελ. 58/59.

Ιρανο-ισραηλινή σύγκρουση: Το χρονικό ενός προαναγγελθέντος πολέμου

Konstantinos Vathiotis

19 Αυγούστου 2025

Γράφει ο Δημήτριος Νικ. Δασκαλάκης, Δικηγόρος Αθηνών

Read full story 

5 Όργουελ, 1984, μτφ.: Ν. Μπάρτη, εκδ. Κάκτος, Αθήνα 1978, σελ. 190.

6 Βλ., τελευταίως, Dunt/Lynskey, Θεωρίες συνωμοσίας, μτφ.: Κ. Πανσέληνος, εκδ. Μεταίχμιο, Αθήνα 2024, σελ. 63.

7 Επ’ αυτού βλ., ιδίως, K. P. Mukerji, Παγκόσμια Κυβέρνηση, περιοδικό «Ιλισός» 1956, τεύχ. 2ο, σελ. 65-68· Μοναχός Αβέρκιος, Η μασονία μέσα από αυθεντικές πηγές, εκδ. «Το Παλίμψηστον», Θεσσαλονίκη 2024 σελ. 243.

8 Πυρηνική βόμβα και ολοκληρωτισμός

Konstantinos Vathiotis

21 Μαρ

Επιμελείται και σχολιάζει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

Read full story 

9 Mτφ.: Δ. Κηπουρός, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1985, σελ. 35 επ.

10 Mτφ.: Μ. Βερέττας, εκδ. Ωρόρα, Αθήνα 1983, σελ. 327.

11 Mτφ.: Καίτη Οικονόμου, εκδ. Σύγχρονη Εποχή, Αθήνα 1987, σελ. 268.

12 Σαχναζάροφ, Το φιάσκο της μελλοντολογίας, ό.π., σελ. 268.

13 Σελλ, Το πεπρωμένο της Γης, ό.π., σελ. 326.

14 Προς Θεσσαλονικείς Α΄, 5:3.

15 Πρβλ. Jeffrey A. D. Weima, ‘Peace and Security’ (1 Thess 5.3): Prophetic Warning or Political Propaganda?, New Testament Studies , Volume 58, Issue 3, July 2012, σελ. 331 επ.

16 Από τον διεμβολισμό των «Δίδυμων Πύργων» στον εμβολιασμό των «βρεφοποιημένων» τηλεθεατών

Konstantinos Vathiotis

11 Μαρτίου 2023

Γράφει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

 

πηγή