Δελτία Τύπου της ΝΙΚΗΣ για την ανεξαρτησία της δικαστικής εξουσίας και την βιτρίνα του πρωθυπουργού των αναρτήσεων

Αθήνα, 24/7/2026
 

Δ. Νατσιός: Καμία συγκάλυψη για τους υπουργούς, ριζική αποκοπή της Δικαιοσύνης από την εκτελεστική εξουσία 

 

Την πλήρη κατάργηση της υπουργικής ασυλίας ζήτησε επιτακτικά ο Πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ, κ. Δημήτρης Νατσιός, κατά την τοποθέτησή του στη συζήτηση της αναθεώρησης διατάξεων του Συντάγματος στην Ολομέλεια.

 

Ο κ. Νατσιός απαίτησε «τη ριζική αποκοπή της Δικαιοσύνης από τα πλοκάμια της εκτελεστικής εξουσίας», τονίζοντας ότι η δημοκρατία καταλύεται όταν η εκάστοτε πολιτική εξουσία επιχειρεί να ελέγξει τους δικαστικούς λειτουργούς.

 

«Το διαβόητο άρθρο 86 αποτελεί το απόλυτο μνημείο ντροπής της Μεταπολιτεύσεως. Με τη διάταξη αυτή, ο πολιτικός διαχωρίζεται από τον απλό λαό, χτίζοντας γύρω του ένα κάστρο προστασίας... Η δική μας φωνή είναι κρυστάλλινη: κατάργηση κάθε προνομίου. Ο πολιτικός πρέπει να στέκεται απέναντι στον νόμο απογυμνωμένος από τα προνόμια και τα αξιώματα, όπως ακριβώς και ο κάθε πολίτης αυτής της χώρας», είπε και συμπλήρωσε:

 

«Προτείνουμε η ηγεσία της Δικαιοσύνης να εκλέγεται από ανεξάρτητο, μεικτό, συλλογικό όργανο, πλήρως αποσυνδεδεμένο από την εκάστοτε κυβερνητική πλειοψηφία. Παράλληλα, να απαγορευτεί διά ροπάλου η δυνατότητα διορισμού συνταξιούχων δικαστικών σε υψηλόβαθμες κρατικές θέσεις ή ανεξάρτητες αρχές για να τελειώνει αυτό το σκοτεινό αλισβερίσι».

 

«Όπως αναφέρει και ο Αισχίνης στον “Κατά Κτησιφώντος” λόγο του: “Δεν θυμάστε ότι ποτέ κανείς δεν επιχείρησε να καταλύσει τη δημοκρατία, προτού προηγουμένως γίνει ισχυρότερος από τα δικαστήρια;”. Η δημοκρατία καταλύεται όταν ελέγχεις τη Δικαιοσύνη».

 

Παράλληλα, κατέθεσε τις θεμελιώδεις συνταγματικές προτάσεις της ΝΙΚΗΣ για την προστασία της οικογένειας, της πρώτης κατοικίας, της ελληνικής γλώσσας και των ατομικών ελευθεριών απέναντι στον «ψηφιακό ολοκληρωτισμό».

 

Ιδού τα βασικά σημεία της ομιλίας του:

 

Δημογραφικό – Προστασία της Οικογένειας

 

Ασκώντας κριτική για την απουσία στήριξης της μητρότητας και στηλιτεύοντας την εισαγωγή ξένων προτύπων στα σχολεία, επανέλαβε πως η λύση στη δημογραφική κατάρρευση δεν είναι η πληθυσμιακή αντικατάσταση.

 

Πρότεινε, ταυτόχρονα, τη συνταγματική κατοχύρωση της προστασίας της ανθρώπινης ζωής από τη στιγμή της σύλληψης.

 

«Προτείνουμε ευθέως την εισαγωγή νέας διάταξης, η οποία θα ανάγει σε ύψιστο και απαραβίαστο αγαθό την ανθρώπινη ζωή από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας, εξ άκρας συλλήψεως. Χωρίς το δικαίωμα στην ύπαρξη, κάθε άλλη συζήτηση περί ελευθεριών είναι κενή περιεχομένου».

 

«Προτείνουμε τη σαφή αναφορά στο Σύνταγμα ότι ο γάμος ορίζεται ως ένωση ανδρός και γυναικός και τελεί υπό την προστασία του κράτους. Αυτό είναι οικογένεια. Τίποτε άλλο».

 

«Η λύση στον δημογραφικό μας χειμώνα δεν θα έρθει μέσα από την αντικατάσταση των Ελλήνων από αλλογενείς και από αφομοίωτους παράνομους μετανάστες. Απαιτούμε η ευλογημένη πολύτεκνη οικογένεια να τυγχάνει πλήρους φορολογικής απαλλαγής και ειδικής στεγαστικής μέριμνας».

 

Παιδεία – Μητρική Γλώσσα

 

Κατά την ομιλία του, εξέφρασε και την αντίθεση της ΝΙΚΗΣ στην ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων, τόνισε τη σύνδεση της γλώσσας με τη μητέρα και κατήγγειλε την ιδεολογική επιβολή αλλότριων προγραμμάτων στα σχολεία.

 

«Οι μαστοί της μάνας είναι τρεις, έλεγε κάποιος σοφός: οι δύο για το πολύτιμο γάλα της και ο τρίτος είναι η γλώσσα της. Θέλετε να προστατεύσετε τη γλώσσα; Προστατεύστε τη μάνα, τον πρώτο, αξεπέραστο και αμίμητο δάσκαλο του παιδιού. Η δυσκολία που παρατηρείται σήμερα στα παιδιά στην έκφραση οφείλεται ακριβώς στην απουσία της μάνας, την οποία έχετε καταδικάσει να τριγυρίζει νυχθημερόν έξω από το σπίτι για να εξασφαλίσει τα προς το ζην.

 

Πρόταση ακόμη της ΝΙΚΗΣ είναι η κατοχύρωση και του Εθνικού μας Ύμνου.

 

Μιλάτε για προστασία της σημαίας. Τόσο προστατεύετε την ελληνική σημαία, που δεν τολμάτε να τη βάλετε μέσα στα δημοτικά σχολεία. Το ζητήσαμε επανειλημμένως. Μία φορά τον μήνα, Εθνικός Ύμνος και έπαρση σημαίας».

 

«Διαφωνούμε με τα ιδιωτικά πανεπιστήμια. Θεωρούμε ότι χρειαζόμαστε ισχυρό δημόσιο πανεπιστήμιο. Μας ενδιαφέρει όμως πρωτίστως τι διδάσκεται μέσα σε αυτά... Βάζετε από την πόρτα τους ιδιώτες και από τα παράθυρα συνεχίζεται ο δηλητηριασμός των παιδιών. Εμείς στη ΝΙΚΗ θα σας ελέγχουμε, όπου μπορούμε και όσο μπορούμε, γι’ αυτά τα λεπτά θέματα... Θα υπερασπιζόμαστε, ως άγρυπνη φρουρά, την οικογένεια και τα παιδιά του λαού μας».

 

Προστασία της Πρώτης Κατοικίας

 

Ιδιαίτερα καυστικός εμφανίστηκε και στο θέμα της πρώτης κατοικίας. Ο πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ κατήγγειλε την εκχώρηση των στεγαστικών δανείων των Ελλήνων σε υπεράκτιες εταιρείες και funds, καταθέτοντας συγκεκριμένη πρόταση συνταγματικής θωράκισης της κύριας κατοικίας.

 

«Έχετε παραδώσει τα κλειδιά των σπιτιών των Ελλήνων σε δήθεν επενδυτικά ταμεία και κρυμμένες υπεράκτιες εταιρείες... Η πραγματική ιδιοκτησία, αυτή που αποκτήθηκε με τον μόχθο και τον ιδρώτα του λαού μας, έχει καταστεί έρμαιο των πλειστηριασμών».

 

«Προτείνουμε: Η πρώτη κατοικία τελεί υπό την απόλυτη προστασία του κράτους. Απαγορεύεται η εκχώρηση απαιτήσεων που αφορούν την κύρια κατοικία σε τρίτους με όρους ευνοϊκότερους από αυτούς που προσφέρθηκαν στον οφειλέτη, καθώς και η κατάσχεση ή ο πλειστηριασμός κατοικίας όπου διαβιούν ΑμεΑ».

 

Ψηφιακός Ολοκληρωτισμός

 

Αναφερόμενος στην επιβολή μέτρων ψηφιακής επιτήρησης, ο κ. Νατσιός ζήτησε τη συνταγματική διασφάλιση της χρήσης φυσικού χρήματος.

 

«Στο όνομα της δήθεν διοικητικής διευκόλυνσης και της τεχνητής νοημοσύνης στήνεται ένα ασφυκτικό πλέγμα επιτήρησης κάθε πτυχής της ανθρώπινης δραστηριότητας... Απαιτούμε τη συνταγματική διασφάλιση της ακώλυτης χρήσεως των μετρητών. Κανένα τραπεζικό σύστημα δεν δικαιούται να κρατά τον διακόπτη της επιβίωσης του κάθε Έλληνα πολίτη».

 

Κάθαρση του Πολιτικού Συστήματος

 

Ο Πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ ολοκλήρωσε την ομιλία του, αξιώνοντας ριζική πάταξη της κομματοκρατίας, διαφάνεια στις δεσμεύσεις των πολιτικών και ουσιαστική ενεργοποίηση της λαϊκής κυριαρχίας.

 

«Απαιτούμε την απαγόρευση κάθε μορφής τραπεζικού δανεισμού και τον αποκλεισμό των κομμάτων που έχουν υπέρογκα χρέη από τις εκλογικές διαδικασίες. Τέρμα στην ομηρία και τη φαυλότητα».

 

«Είναι ανεπίτρεπτο βουλευτές, υπουργοί, δικαστικοί και υψηλόβαθμα στελέχη των Ενόπλων Δυνάμεων να συμμετέχουν σε στοές και μυστικές οργανώσεις. Δεν χωρούν διπλοί όρκοι και κρυφές δεσμεύσεις όταν καλείσαι να υπηρετήσεις το Έθνος και το Σύνταγμα».

 

«Η τήρηση του Συντάγματος επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων. Η ΝΙΚΗ είναι το μόνο κίνημα μέσα στη Βουλή που προτάσσει τη λέξη “πατριωτικό” στην ονομασία της - όχι για τις εντυπώσεις, αλλά γιατί είμαστε όντως πατριώτες».

 

Αθήνα, 26/7/2026

 

Τέλος στην ανοχή της πολιτικής της βιτρίνας του πρωθυπουργού των αναρτήσεων

 

«Αν υπάρχει ένα πραγματικό τεστ αξιοπιστίας για μια κυβέρνηση», όπως είπε σήμερα ο ίδιος ο πρωθυπουργός, τότε το γραπτό του κ. Μητσοτάκη ασφαλώς και μηδενίζεται. Γιατί αξιοπιστία δεν είναι οι επικοινωνιακές ανασκοπήσεις και οι πανηγυρισμοί μπροστά στις κάμερες. Αξιοπιστία είναι να μπορεί ο πολίτης να γεμίσει το ρεζερβουάρ του, να πληρώσει το ενοίκιό του, να μείνει στον τόπο του και να αισθάνεται ότι το κράτος εργάζεται για τον ίδιο και όχι για τη δημόσια εικόνα της κυβέρνησης.

 

Ο κ. Μητσοτάκης πανηγυρίζει για τον αυτοκινητόδρομο Ε65, ένα σημαντικό έργο υποδομής, το οποίο όμως οι πολίτες θα συνεχίσουν να πληρώνουν ακριβά μέσω των διοδίων στους μεγαλοεργολάβους. Είναι ομως τα εγκαίνια επιτυχία; Ασφαλώς,όχι. Η πραγματική επιτυχία θα ήταν η ισόρροπη ανάπτυξη της ελληνικής περιφέρειας, η αναστροφή της ερήμωσης της υπαίθρου, η παραμονή των νέων στον τόπο τους και η αντιμετώπιση του δημογραφικού, που εξελίσσεται σε μείζονα εθνική απειλή.

 

Την ίδια στιγμή εμφανίζεται ως προστάτης των πολιτών απέναντι στην ακρίβεια, ενώ αρνείται πεισματικά να μειώσει τον Ειδικό Φόρο Κατανάλωσης στα καύσιμα, αποδίδοντας μόνο εξωγενείς παράγοντες στις αυξήσεις.

 

Αντί για μία μόνιμη φορολογική ελάφρυνση, επιλέγει προσωρινές επιδοτήσεις λίγων λεπτών, αφού προηγουμένως εξασφάλισε τη συναίνεση των διυλιστηρίων. Οι πολίτες, όμως, εξακολουθούν να πληρώνουν από τις υψηλότερες τιμές καυσίμων στην Ευρώπη, με το κόστος να μεταφέρεται σε κάθε προϊόν και σε κάθε ελληνικό νοικοκυριό.

 

Ο πρωθυπουργός πανηγυρίζει επίσης για εξοπλιστικά προγράμματα δισεκατομμυρίων. Ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις, όμως, δεν είναι μόνο τα οπλικά συστήματα. Είναι, πάνω απ’ όλα, οι άνθρωποί τους. Και ενώ η κυβέρνηση ανακοινώνει αγορές δισεκατομμυρίων, αδυνατεί να δώσει ουσιαστικά οικονομικά και θεσμικά κίνητρα ώστε οι νέοι να επιλέξουν τη στρατιωτική σταδιοδρομία και τα έμπειρα στελέχη να παραμείνουν στις τάξεις των Ενόπλων Δυνάμεων.

 

Η αδυναμία πλήρους κάλυψης των θέσεων στη Σχολή Ναυτικών Δοκίμων και στη ΣΜΥΝ, αλλά και η συνεχής απώλεια πολύτιμου προσωπικού, αποδεικνύουν ότι η εθνική άμυνα απαιτεί επένδυση στο ανθρώπινο δυναμικό.

 

Αποδεικνύουν, επίσης, ότι απαιτείται εθνική αφύπνιση και υπενθύμιση των παραδοσιακών αξιών του ελληνισμού ιδίως στη νέα γενιά.

 

Ως πότε λοιπόν οι πολίτες θα ανέχονται την πολιτική της βιτρίνας; Η μεγαλύτερη υπηρεσία που μπορεί πλέον να προσφέρει στην πατρίδα ο κ. Μητσοτάκης είναι μία: να φύγει.

Γιατί δεν βγαίνει η εξίσωση Τραμπ με το Ιράν

Γράφει ο ΛΟΥΚΟΠΟΥΛΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ  

 

Η ισχύς μιας υπερδύναμης δεν μετριέται μόνο από τις στρατιωτικές δυνατότητες που διαθέτει. Μετριέται πρωτίστως από τη συνέπεια μεταξύ πολιτικών στόχων, στρατιωτικών μέσων και διπλωματικής στρατηγικής. Αυτό ακριβώς φαίνεται να λείπει σήμερα από την αμερικανική πολιτική έναντι του Ιράν. 

 

Η προειδοποίηση του απόστρατου Συνταγματάρχη Λώρενς Γουίλκερσον, στενού συνεργάτη του Στρατηγού Κόλιν Πάουελ, τόσο όσο ήταν Αρχηγός του Μικτού Επιτελείου των ΗΠΑ, όσο και ως Υπουργός Εξωτερικών, δεν αφορά απλώς έναν ακόμη πόλεμο στη Μέση Ανατολή. Αφορά μια βαθύτερη κρίση στρατηγικής σκέψης στην Ουάσινγκτον λόγω διαρκών αντιφάσεων. «Έχουμε μια καταστροφή. Έχουμε μια τρελή σύγκρουση από την οποία δεν υπάρχει τρόπος να απαλλαγούν οι Ηνωμένες Πολιτείες χωρίς μεγάλες απώλειες».

 

Η μεγαλύτερη αντίφαση της πολιτικής του Ντόναλντ Τραμπ είναι ότι επιδιώκει δύο στόχους που δύσκολα συμβιβάζονται. Από τη μία πλευρά, διακηρύσσει ότι θέλει να τερματίσει τους “ατελείωτους πολέμους” και να αποσύρει τις ΗΠΑ από δαπανηρές στρατιωτικές εμπλοκές. Από την άλλη, απαιτεί από τους αντιπάλους της Αμερικής πλήρη υποχώρηση, χωρίς να είναι διατεθειμένος να αποδεχθεί τους αναγκαίους συμβιβασμούς που απαιτεί κάθε διαπραγμάτευση.

 

Στην περίπτωση του Ιράν, αυτό μεταφράζεται σε μια στρατηγική που επιδιώκει ταυτόχρονα αποκλιμάκωση και διαρκή πίεση. Ειρήνη, χωρίς συμβιβασμό. Ανακωχή, χωρίς αμοιβαίες υποχωρήσεις. Κυριαρχία, χωρίς ολοκληρωτικό πόλεμο. Η ιστορία μας λέει ότι κάτι τέτοιες… “εξισώσεις” πολύ σπάνια αποδίδουν.

 

Από τη “μέγιστη πίεση” στη “μέγιστη ασάφεια”

 

Η πολιτική της “μέγιστης πίεσης” απέβλεπε στο να εξαναγκάσει την Τεχεράνη να αποδεχθεί μια νέα, ευρύτερη συμφωνία. Ωστόσο η πρακτική εφαρμογή της χαρακτηρίστηκε από συνεχείς μεταβολές. Άλλοτε η Ουάσινγκτον διαμήνυε ότι δεν επιδιώκει αλλαγή καθεστώτος. Λίγο αργότερα άφηνε να εννοηθεί ότι το ιρανικό καθεστώς δεν μπορεί να συνεχίσει να υπάρχει με τη σημερινή του μορφή. Άλλοτε άνοιγε παράθυρο διαπραγματεύσεων.

 

Στη συνέχεια επέβαλλε νέες κυρώσεις ή κλιμάκωνε τη στρατιωτική πίεση. Το αποτέλεσμα ήταν η δημιουργία ενός περιβάλλοντος στρατηγικής ασάφειας, στο οποίο ούτε οι σύμμαχοι ούτε οι αντίπαλοι μπορούσαν να είναι βέβαιοι ποιος ήταν ο πραγματικός αμερικανικός στόχος.

 

Η σκιά της αποχώρησης από την JCPOA

 

Η απόφαση του Τραμπ το 2018, στην πρώτη του προεδρία, να αποχωρήσει από την πυρηνική συμφωνία του 2015 (JCPOA) επί Ομπάμα, κάτι που εκτιμάται ότι έγινε μετά από την πίεση του Ισραηλινού πρωθυπουργού Νετανιάχου, άφησε βαθύ αποτύπωμα στην αξιοπιστία της αμερικανικής διπλωματίας. Ανεξάρτητα από την κριτική που μπορεί να ασκηθεί στη συμφωνία, το μήνυμα που έλαβε η Τεχεράνη ήταν σαφές: Μια συμφωνία με την Ουάσινγκτον μπορεί να ανατραπεί, απλά και μόνο με αλλαγή του προέδρου.

 

Πλέον όμως αυτού δυο φορές και με τις διαπραγματεύσεις σε εξέλιξη, τον Ιούνιο 2025 και τον περασμένο Φεβρουάριο, η Αμερική με το Ισραήλ επιτέθηκαν με μεγάλη σφοδρότητα στο Ιράν. Αυτό εξηγεί γιατί σήμερα το Ιράν αντιμετωπίζει κάθε νέα αμερικανική πρόταση με βαθιά δυσπιστία.

 

Οι αντιφάσεις της εξωτερικής πολιτικής Τραμπ

 

Βέβαια αυτή η προσέγγιση της Ουάσινγκτον εμφανίζεται και σε άλλα μέτωπα. Στην Ουκρανία, ο Τραμπ έχει κατά καιρούς δηλώσει ότι μπορεί να τερματίσει γρήγορα τον πόλεμο μέσω διαπραγμάτευσης, ενώ ταυτόχρονα έχει υιοθετήσει σκληρή ρητορική απέναντι στη Ρωσία, όταν έκρινε ότι η Μόσχα δεν ανταποκρίνεται στις προσδοκίες του.

 

Στη Μέση Ανατολή, δηλώνει ότι επιδιώκει σταθερότητα, αλλά υποστηρίζει πολιτικές που, σύμφωνα με πολλούς αναλυτές, αυξάνουν τον κίνδυνο περιφερειακής κλιμάκωσης. Πρόσφατο παράδειγμα, η Συμφωνία για την πυρηνική ενέργεια με την Σαουδική Αραβία. Στο εμπόριο, επικαλείται την ανάγκη προστασίας της αμερικανικής οικονομίας, ενώ οι εκτεταμένοι δασμοί και οι εμπορικές συγκρούσεις έχουν δημιουργήσει νέες αβεβαιότητες στις διεθνείς αγορές. Το κοινό χαρακτηριστικό αυτών των περιπτώσεων είναι η έμφαση στην άσκηση πίεσης ως κύριου εργαλείου διαπραγμάτευσης και αυτή η ίδια η προσωπικότητα του προέδρου Τραμπ.

 

Το Ιράν δεν είναι… ανίσχυρο

 

Το Ιράν δεν είναι ένα απομονωμένο μικρό κράτος. Μιλάμε για μία χώρα περίπου 93 εκατομμυρίων κατοίκων, με γεωγραφικό βάθος, ανεπτυγμένη αμυντική βιομηχανία, σημαντικές πυραυλικές δυνατότητες και πολυεπίπεδες περιφερειακές σχέσεις. Διατηρεί στενή συνεργασία με τη Ρωσία και την Κίνα, ενώ έχει ενισχύσει τη θέση του σε εναλλακτικούς διεθνείς οργανισμούς και οικονομικά δίκτυα.

 

Ενώ οι αρμόδιες αμερικανικές υπηρεσίες είναι σε θέση να “διαβάσουν”, να αναλύσουν και να κάνουν καίριες εκτιμήσεις, οι στενοί συνεργάτες του Τραμπ που του λένε αυτά που θέλει να ακούει, θεωρούν ότι μετά από 145 ημέρες σύγκρουσης το Ιράν μπορεί να υποκύψει απλώς μέσω μεγαλύτερης πίεσης, αγνοώντας την γεωπολιτική πραγματικότητα.

 

Το Βιετνάμ δίδαξε ότι η στρατιωτική υπεροχή δεν αρκεί. Το Αφγανιστάν δίδαξε ότι ακόμη και είκοσι χρόνια πολέμου δεν εγγυώνται πολιτική νίκη. Το Ιράκ δίδαξε ότι η ανατροπή ενός καθεστώτος δεν συνεπάγεται σταθερότητα. Σήμερα επαναλαμβάνεται το ίδιο λάθος απέναντι στο Ιράν. Όχι επειδή η Αμερική δεν διαθέτει στρατιωτική ισχύ. Αλλά επειδή φαίνεται να αναζητά στρατιωτικές λύσεις σε προβλήματα που είναι πρωτίστως πολιτικά και γεωστρατηγικά.

 

Το πραγματικό δίλημμα

 

Οι υπερδυνάμεις δεν αποτυγχάνουν επειδή δεν μπορούν να κερδίσουν μάχες. Αποτυγχάνουν όταν συγχέουν τη νίκη στο πεδίο της μάχης με την επίτευξη των πολιτικών τους στόχων. Αν οι Αμερικανοί συνεχίσουν να εναλλάσσουν διαπραγματεύσεις, κυρώσεις, στρατιωτικές απειλές και κινήσεις αποκλιμάκωσης, χωρίς ένα συνεκτικό στρατηγικό σχέδιο, τότε υπάρχει ο κίνδυνος να επιβεβαιωθεί η ιστορική ειρωνεία: Να διαθέτει η Ουάσινγκτον την ισχυρότερη στρατιωτική μηχανή στον κόσμο, αλλά να αδυνατεί να μετατρέψει αυτή την υπεροχή σε μια σταθερή και διαρκή πολιτική νίκη.

 

Η συνεχής εναλλαγή μεταξύ απειλής και διαπραγμάτευσης, μεταξύ συμβιβασμού και μαξιμαλισμού, που δυσκολεύει συμμάχους και αντιπάλους να προβλέψουν τις αμερικανικές κινήσεις αυξάνει τον κίνδυνο λανθασμένων στρατηγικών υπολογισμών.

 

Η μεγάλη στρατηγική αδυναμία

 

Ο πόλεμος είναι ουσιαστικά μία πολιτική πράξη η οποία χρησιμοποιεί ως κύριο μέσο την στρατιωτική βία. Αυτό σημαίνει ότι κάθε στρατιωτική επιχείρηση οφείλει να υπηρετεί έναν σαφώς καθορισμένο πολιτικό σκοπό. Στην περίπτωση του Ιράν, όμως, προκύπτει το κρίσιμο ερώτημα, ποιος ακριβώς ήταν ο τελικός πολιτικός στόχος της Ουάσινγκτον;

 

Η ανατροπή του ιρανικού καθεστώτος; Η καταστροφή ή τουλάχιστον η εγκατάλειψη του πυρηνικού προγράμματος; Το βαλλιστικό οπλοστάσιο της Τεχεράνης; Η αποδυνάμωση του δικτύου των περιφερειακών συμμάχων της; Ή μήπως μία απόδειξη ότι η πανίσχυρη Αμερική επιβάλει τους κανόνες; Σήμερα η αμερικανική στρατιωτική προσπάθεια ξεχνάει όλα τα παραπάνω και εστιάζεται κατά ομολογία του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ Μάρκο Ρούμπιο στο να ανοίξει με ασφάλεια το Στενό του Ορμούζ, το οποίο όμως πριν τον πόλεμο ήταν… ανοικτό!

 

Όλη αυτή η ασάφεια δημιούργησε τον κίνδυνο τα στρατιωτικά μέσα να αποσυνδεθούν από τον πολιτικό σκοπό που υποτίθεται ότι όφειλαν να υπηρετούν. Κρίνεται σκόπιμο να επαναλάβουμε ξανά ότι όταν απουσιάζουν σαφώς καθορισμένοι και ρεαλιστικοί πολεμικοί στόχοι, ένα διακριτό και επιτεύξιμο επιθυμητό τελικό αποτέλεσμα και μια βιώσιμη στρατηγική εξόδου, ακόμη και η ισχυρότερη στρατιωτική μηχανή του κόσμου κινδυνεύει να μετατρέψει τις τακτικές επιτυχίες σε στρατηγική αποτυχία.

 

Διαπιστώσεις – Συμπεράσματα

 

Η σύγκρουση αυτή αποτελεί μία υπενθύμιση ότι η στρατηγική δεν είναι η συσσώρευση ισχύος ούτε η διαδοχή εντυπωσιακών στρατιωτικών ενεργειών. Είναι η ικανότητα να συνδέονται με συνέπεια οι πολιτικοί σκοποί, τα στρατιωτικά μέσα και η διπλωματία σε ένα ενιαίο σχέδιο. Όταν αυτή η σύνδεση διαρρηγνύεται, ακόμη και η συντριπτική στρατιωτική υπεροχή χάνει την αποτελεσματικότητά της.

 

Η ιστορία δείχνει ότι οι μεγάλες δυνάμεις δεν δοκιμάζονται όταν κερδίζουν μάχες, αλλά όταν αδυνατούν να μετατρέψουν τις επιχειρησιακές επιτυχίες σε διαρκή πολιτικά αποτελέσματα. Από το Βιετνάμ μέχρι το Αφγανιστάν και το Ιράκ, το επαναλαμβανόμενο πρόβλημα δεν ήταν η έλλειψη δύναμης, αλλά η ασάφεια ως προς το τι ακριβώς επιδίωκαν να επιτύχουν.

 

Η μεγαλύτερη παγίδα για κάθε υπερδύναμη είναι η αλαζονεία της ισχύος. Η πεποίθηση ότι μπορεί να υποκαταστήσει τη στρατηγική σκέψη. Όμως, όπως απέδειξε επανειλημμένα η ιστορία, η ισχύς χωρίς σαφή πολιτική κατεύθυνση δεν παράγει στρατηγικά αποτελέσματα. Όταν μάλιστα υπεισέρχονται προσωπικές επιλογές και αυτοσχεδιασμός παράγονται παρατεταμένες κρίσεις, ακούσιες κλιμακώσεις και σοβαρά στρατηγικά αδιέξοδα. Ως ακροτελεύτια παρατήρηση θα λέγαμε ότι καθίσταται εύκολα αντιληπτό ότι οι αυτοσχεδιασμοί του Τραμπ κάνουν την διεθνή ασφάλεια εξαιρετικά εύθραυστη και φέρνουν την παγκόσμια οικονομία σε αναταραχή.

 

πηγή 

Άνθρωπος δούλος της μηχανής – πόσω μάλλον της Τεχνητής Νοημοσύνης!

Επιμελείται και σχολιάζει ο Κωνσταντίνος Ι. Βαθιώτης

ΜΗΧΑΝΗ = ΚΥΡΙΑΡΧΙΑ ΠΑΝΩ ΣΤΗΝ ΦΥΣΗ

Σε ένα δοκίμιο του Βασιλείου Ν. Τατάκη, που τιτλοφορείται «Ο άνθρωπος και η μηχανή» (εις: του ιδίου, Σκέψη και ελευθερία και άλλα μελετήματα, εκδ. «Αστήρ», Αθήναι 1975, σελ. 143 επ.), βρίσκουμε μια φράση η οποία θέτει τον δάκτυλον εις τον τύπον των ήλων:

«η μηχανή εκφράζει την έφεση για κυριαρχία του ανθρώπου απάνω στη φύση».

ΔΟΥΛΟΙ ΤΗΣ ΥΛΗΣ

Λίγες αράδες παρακάτω, ο αείμνηστος καθηγητής φιλοσοφίας διατυπώνει μια πολύ σημαντική σκέψη που μας βοηθεί να καταλάβουμε γιατί ο σημερινός άνθρωπος κινδυνεύει να γίνει, κατά μείζονα λόγο, δούλος της Τεχνητής Νοημοσύνης:

«Η μηχανή, έτσι ιδωμένη, κολακεύει τον εγωισμό. Θα σταθμίσωμε καλά τούτο το σημείο, αν σκεφθούμε ότι το αίσθημα της δυναμικής υπεροχής που χαρίζει στον άνθρωπο η μηχανή, δεν τον ανεβάζει πέρα από τον κόσμο της ύλης σε σφαίρες πνευματικής απολύτρωσης, όπου θα ζητήση να ανεύρη και να διαγράψη υψηλούς κανόνες ηθικού βίου, όπου μέσα στην ανωτερότητά του, ίσα-ίσα, θα νιώση πόσο είναι ανήμπορος και τότε πραγματικά θα γίνη άνθρωπος πνευματικός. Αντίθετα τον κάνει δούλο της ύλης. Όσο αγωνίζεται ο άνθρωπος με τις μηχανές του να υποτάξη την ύλη, τόσο περισσότερο κινδυνεύει να γίνη δούλος της. Γιατί όσο έρχεται σε περισσότερη επαφή μαζί της, τόσο περισσότερο διαποτίζεται και κυριαρχείται από αυτήν. Υπάρχει έτσι ο κίνδυνος να μείνη ο άνθρωπος με το στενό εγωισμό πως είναι κύριος της ύλης, στην πραγματικότητα όμως με τη συνείδηση κλεισμένη προς άλλους φωτεινούς δρόμους».

ΓΕΡΟΣ ΕΣΩΤΕΡΙΚΑ ΑΝΘΡΩΠΟΣ, ΑΛΛΙΩΣ ΝΕΑ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑ

Για να μην παραδοθεί ο σύγχρονος άνθρωπος αισμάλωτος στον κόσμο των υλικών επιτεύξεων, ο Τατάκης επισημαίνει ότι απαιτείται οπωσδήποτε ένας «γερός εσωτερικός άνθρωπος», που θα έχει «αυτός πάντα τον τελευταίο λόγο», ώστε «να μπορή αυτός να κυβερνά» κι έτσι η μηχανή να αναδειχθεί σε «αληθινό ευεργέτημα».

Η ζοφερή διαπίστωση, όμως, του συγγραφέως, η οποία παραμένει μέχρι σήμερα επίκαιρη όσο ποτέ άλλοτε, είναι η εξής:

«Ώς τώρα όμως ίσως περισσότερο [η μηχανή] απογυμνώνει τον άνθρωπο παρά τον πλουτίζει. Με το δρόμο που πήρε ο μηχανικός πολιτισμός, σα να δείχνη στον άνθρωπο με πολλούς τρόπους, πως δεν του χρειάζεται η στροφή προς το εσωτερικό. Σαν να τον οδηγή σε μια νέα βαρβαρότητα, όπου θα επικρατή ο νόμος της βίας κυβερνημένος από πρωτόγονη διανόηση, όχι από το πνεύμα. Και αυτά –τι περίεργο– σε εποχή όπου ο άνθρωπος έθεσε για σημαία του πολιτισμού του το λόγο. Το λόγο ναι, αλλά ένα λόγο μονομερή».

ΡΟΜΠΟΤΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΣ

Ακολούθως ο Τατάκης εφιστά την προσοχή μας στον ρομποτισμό που λειτουργεί ως πρότυπο του ολοκληρωτισμού:

«Χωρίς να το καταλάβουμε, ο μηχανικός πολιτισμός μας, ποδοπατώντας την προσωπικότητα του ανθρώπου, επιδιώκει να μας εμποτίση όλο και περισσότερο με ρομποτισμό. Πάει να μας κάμη ετεροκίνητα όντα· με το μάτι στραμμένο όλο προς τα έξω. Μας σπρώχνει να αγνοήσωμε τις βαθύτερες επιταγές του είναι μας. Έτσι έγινεν ώστε ο άνθρωπος-ρομπότ να αποτελή το ιδεώδες των ολοκληρωτισμών, είτε το λέγουν, είτε το αποσιωπούν».

ΕΚΜΗΔΕΝΙΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ

Τέλος, ο Τατάκης προφητεύει εμμέσως την καταστροφή του ανθρώπου από την μηχανή:

«Είναι γενικά εύκολο να βάλωμε σε κίνηση το μηχανικό έργο· δυσκολώτερο ή αδύνατο να το σταματήσωμε. Μέρα με την ημέρα οι μηχανές, από κει που κάποτε ήταν στο ανάστημα του ανθρώπου, ξεπερνούν το δημιουργό τους με γιγαντιαία βήματα, σε αφάνταστο σημείο. Άλλοτε οι πολλοί άνθρωποι μαζί, τα πολλά τα χέρια, αποτελούσαν τη μεγάλη δύναμη, τη μεγάλη μηχανή. Με απλή πίεση σήμερα, με το δάχτυλο σε ένα ηλεκτρικό κουμπί βάζομε μπρος αφάνταστα μεγάλες δυνάμεις. Ξέρομε βέβαια, με ικανή ακρίβεια, πώς θα λειτουργήσουν οι δυνάμεις αυτές· τους έχομε προδιαγράψει το ρόλο τους. Είναι όμως τυφλές και πολύ μεγάλες και από τη στιγμή που τις βάζομε μπρος ξεπερνούν άπειρα, εκμηδενίζουν τον άνθρωπο».

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΑ ΠΡΩΤΟΓΟΝΑ ΕΡΓΑΛΕΙΑ;

Σημειωτέον ότι ο Τατάκης έθεσε ένα ερώτημα που μοιάζει να τον φέρνει στην ίδια γραμμή πλεύσης με εκείνη του Γκάντι και του Καζύνσκι:

«μήπως ολόκληρος ο τεχνικός πολιτισμός είναι ένα κολοσσιαίο λάθος, μια ολέθρια σοφιστική, και μήπως είναι καλύτερο να γυρίσουμε στα πρωτόγονα εργαλεία;».

Ωστόσο, ο Έλληνας φιλόσοφος καταλήγει σε διαφορετικό συμπέρασμα:

Παρότι «με τα εργαλεία προοδέψαμε πολύ στη σύλληψη των αντικειμένων, από ορισμένη άποψη», ωστόσο «δουλώθηκε πολύ το πνεύμα στο αντικείμενο», εν τέλει «δεν υπάρχει λόγος […] να τεθή ζήτημα να εγκαταλείψωμε τα εργαλεία στην επιστημονική μας έρευνα», αλλ’ αρκεί να «φυλαχτούμε […] από τους κινδύνους που περικλείουν», να «προσέξωμε να μη μας διευθύνουν αυτά με την ευκολία που παρέχουν».

«Δε χρειάζεται λοιπόν πόλεμος κατά των εργαλείων, μόνο αναθεώρηση των σκέψεών μας για το ρόλο, τη σκοπιμότητα και τη δυναμικότητά των. Πίσω από τα εργαλεία, τα αντικείμενα, μάτι αθόλωτο, ελεύθερο, αδούλωτο. Περισσότερο από κάθε άλλο, ο φιλόσοφος, ο στοχαστής, ο ερευνητής, να ασκήται, να κρατή ζηλότυπα την ελευθερία, την ανεξαρτησία του πνεύματος. Πλανημένος ο άνθρωπος των νέων χρόνων πίστεψε πως το θρησκευτικό δόγμα ήταν εχθρός της ελευθερίας του πνεύματος και με ορμή, με πείσμα δούλεψε να λυτρωθή απ’ αυτό. Πόσο όμως εκπλήσσεται κανείς όταν βλέπη με πόση ευκολία παραδόθηκε στα δόγματα του επιστημονικού ρεαλισμού!».

ΝΑ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΤΟΥΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΥΣ ΠΡΟΓΟΝΟΥΣ ΜΑΣ

Ο Τατάκης κλείνει το σημαντικό δοκίμιό του, καλώντας μας να θυμηθούμε τους Βυζαντινούς προγόνους μας, προκειμένου να συνειδητοποιήσουμε πόσο υποδουλωμένοι είμαστε στην ύλη:

«Εκείνοι συζητούσαν για το ομοούσιο της Αγίας Τριάδος, για τη σωτηρία της ψυχής, εμείς σπαταλούμε τη ζωή μας κυνηγώντας υλικά αγαθά. […] Το πρόβλημα της σωτηρίας της ψυχής παραμένει ακέραιο. Ή νομίζομε πως σώσαμε την ψυχή μας επειδή την αγνοήσαμε;».

Η ΠΛΑΝΗ ΤΟΥ ΜΟΝΟΔΙΑΣΤΑΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ

Από το έτος δημοσίευσης αυτού του δοκιμίου παρήλθε μισός αιώνας, κι όμως η κατάσταση όχι μόνο δεν βελτιώθηκε αλλ’ αντιθέτως επιδεινώθηκε οικτρά:

Από την μια πλευρά, ο σύγχρονος άνθρωπος που ζει στην τρίτη δεκαετία του 21ου (απατ)αιώνα, μετά την διαπραχθείσα «πατροκτονία» εις βάρος του Δημιουργού του, περιήλθε σε ακόμη βαθύτερη «θεϊκή λήθη».

Από την άλλη πλευρά, έγινε τρισχειρότερος λάτρης της ύλης και του εφήμερου, υπολαμβάνοντας ότι η ανθρώπινη υπόσταση είναι μονοδιάστατη, καθοριζόμενη αποκλειστικά από τους όρους λειτουργίας του ορατού-κτιστού κόσμου, επιμένοντας να αγνοεί τον αόρατο-άκτιστο κόσμο.

ΥΠΟΤΑΓΗ ΣΤΗΝ ΚΙΡΚΗ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΤΗΣ ΝΟΗΜΟΣΥΝΗΣ

Σαγηνευμένος ο άνθρωπος του 2026 από την Κίρκη της Τεχνητής Νοημοσύνης, που αποτελεί την αποθέωση του τεχνικού πολιτισμού, δεν είναι καθόλου πιθανό ότι θα μπορέσει να κυριαρχήσει επί του νέου αυτού, άκρως εντυπωσιακού επιτεύγματός του, το οποίο ήδη του προσφέρει πρωτοφανή ευκολία και ταχύτητα στην επίλυση πάμπολλων δυσχερών προβλημάτων.

Αντιθέτως, ο σύγχρονος άνθρωπος κινδυνεύει να χάσει την ικανότητα της αυτόνομης σκέψης και κρίσης, αφού πλέον έχει αρχίσει να επαφίεται ολοένα και περισσότερο στους χρησμούς της μετεξελιγμένης ηλεκτρονικής Πυθίας, η οποία στο όχι πολύ μακρινό μέλλον θα μπορεί να «χορεύει στο (ψηφιακό) ταψί» τον πνευματικά παράλυτο προσκυνητή της.

Δεν θα είναι, μάλιστα, καθόλου δύσκολο κάποια στιγμή στο μέλλον να τον πείσει να προχωρήσει σε «σωματική συνεύρεση» μαζί της, ώστε να επιτευχθεί η συστηματικά προπαγανδιζόμενη από τους λεγόμενους μετανθρωπιστές αναβάθμιση του ανθρώπινου οργανισμού διά της συζεύξεως (διεπαφής) του εγκεφάλου του με την μηχανή!

Έξοχη η παρατήρηση του Δημήτρη Θ. Ορφανίδη στο δοκίμιό του «Homo Sapiens ή Cyborg Sapiens; Έννομη τάξη για τον Άνθρωπο ή τον Μετάνθρωπο;» (εκδ. Σάκκουλα. Αθήνα-Θεσσαλονίκη, 2024, σελ. 17), ότι οι μετανθρωπιστές αναποδογυρίζουν το διάσημο ερώτημα του Τιούρινγκ “Can machines think?” κατά τέτοιον τρόπο, ώστε «το ερώτημα που πρέπει να μας απασχολήσει δεν είναι εάν οι μηχανές μπορούν να σκέφτονται, αλλά μήπως κάποιοι έχουν συμφέρον να μετατρέψουν τον άνθρωπο σε μηχανή για να μην σκέφτεται».

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το ανωτέρω βιβλίο του Β. Ν. Τατάκη εντόπισα στην υπέροχη δημόσια βιβλιοθήκη του Καρπενησίου, την οποία επισκέφθηκα με αφορμή την τοπική εκδήλωση της 22ας Ιουλίου 2026 και την ομιλία που εκφώνησα κατά της σχεδιαζόμενης, εγκληματικής για το Καρπενήσι εκτροπής των ποταμών Καρπενησιώτη και Κρικελοποτάμου προς την Αθήνα, η οποία ενδεχομένως σχετίζεται με την ανάγκη «ποτίσματος» των λεγόμενων data centers (η σχετική ομιλία θα δημοσιευθεί προσεχώς).

 

πηγή 

Η ύποπτη σιωπή των MME! Γιατί κανείς δεν μιλάει για την παγκόσμια κατάρρευση των λιπασμάτων και των τροφίμων;

Ενώ τα συστημικά μέσα ενημέρωσης εστιάζουν αποκλειστικά στις τιμές του πετρελαίου, τις ναυτικές επιδείξεις ισχύος και τις διπλωματικές κόντρες, η πραγματική, εφιαλτική είδηση περνά στα ψιλά γράμματα: ο λιμός που έρχεται.

 

Σύμφωνα με τη συγκλονιστική ανάλυση του Μάικ Άνταμς (Natural News), ο πόλεμος των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν και το ουσιαστικό σφράγισμα στα Στενά του Ορμούζ δεν απειλούν απλώς τις αντλίες των πρατηρίων, αλλά θέτουν σε λειτουργία μια ωρολογιακή βόμβα που, αν δεν εξουδετερωθεί άμεσα, θα οδηγήσει εκατομμύρια ανθρώπους στη λιμοκτονία έως το 2027!

 

Τα μαθηματικά του θανάτου: Η Μέθοδος Haber-Bosch και η αλυσίδα των λιπασμάτων

 

Όπως εξηγεί ο Άνταμς, η μαθηματική πραγματικότητα πίσω από την παγκόσμια γεωργία είναι αμείλικτη. Σύμφωνα με στοιχεία της Oxford Economics, οι τιμές της αμμωνίας και της ουρίας —των δύο βασικότερων συστατικών για τα αζωτούχα λιπάσματα— πραγματοποίησαν εκρηκτικό άλμα 20% και 50% αντίστοιχα λόγω των διαταραχών στον Περσικό Κόλπο.

 

Αυτοί οι αριθμοί, ωστόσο, αποτελούν απλώς τους πρώτους προσεισμικούς κραδασμούς μιας γιγαντιαίας καταστροφής:

 

Το Φυσικό Αέριο ως πρώτη ύλη. Το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ αποκόπτει περίπου το 25% της παγκόσμιας προμήθειας φυσικού αερίου, το οποίο αποτελεί την απαραίτητη πρώτη ύλη για τη χημική μέθοδο Haber-Bosch.

 

Η κατάρρευση της σοδειάς. Χωρίς αζωτούχα λιπάσματα, η μισή παγκόσμια παραγωγή τροφίμων απλά εξαφανίζεται. Περίπου 10% της παγκόσμιας προμήθειας λιπασμάτων προέρχεται απευθείας από τον Περσικό Κόλπο, κρατώντας στη ζωή 400 εκατομμύρια ανθρώπους.

 

Τα πρώτα θύματα αυτού του αποκλεισμού δεν θα βρίσκονται στην Τεχεράνη ή στο Τελ Αβίβ, αλλά σε μη εμπόλεμες χώρες όπως το Μπανγκλαντές, η Σομαλία και η Αίγυπτος. Όπως επισημαίνει ο Άνταμς, το Μπανγκλαντές βασίζεται απόλυτα στην εισαγόμενη ουρία για την καλλιέργεια ρυζιού· χωρίς αυτήν, οι σοδειές θα καταστραφούν ολοσχερώς.

 

Γιατί ο πραγματικός λιμός θα χτυπήσει το 2027-2028

 

Ο συστημικός τρόπος σκέψης αναζητά άμεσες συνέπειες στους τίτλους των ειδήσεων. Όμως, ο πραγματικός λιμός δεν λειτουργεί ακαριαία. Η έλλειψη λιπασμάτων χρειάζεται από 12 έως 24 μήνες για να αποτυπωθεί στους καλλιεργητικούς κύκλους και να εξαντλήσει τα αποθηκευμένα αποθέματα τροφίμων.

 

Η προειδοποίηση του Άνταμς

 

Ακόμη και ένας αποκλεισμός 45 ημερών στα Στενά του Ορμούζ δημιουργεί ένα «κενό αέρος» στην παγκόσμια εφοδιαστική αλυσίδα. Σχεδόν το ένα τρίτο του παγκόσμιου εμπορίου λιπασμάτων διακινείται από αυτό το πέρασμα. Ακόμη κι αν τα Στενά άνοιγαν ξανά σήμερα, η ζημιά έχει ήδη εγγραφεί ανεπανόρθωτα στους επόμενους δύο καλλιεργητικούς κύκλους.

 

Ένας πόλεμος ενάντια στην ίδια την ανθρωπότητα

 

Στην ανάλυσή του, ο Μάικ Άνταμς υποστηρίζει ότι αυτή η σύγκρουση δεν διεξάγεται απλώς ενάντια στο Ιράν, αλλά συνιστά έναν πόλεμο ενάντια στους πιο ευάλωτους πληθυσμούς του πλανήτη. Ο πιθανός αριθμός των νεκρών από την επερχόμενη πείνα απειλεί να ξεπεράσει κατά πολύ κάθε ιστορικό προηγούμενο.

 

Παραπέμποντας σε αναλύσεις ειδικών όπως ο παρασημοφορημένος παλαίμαχος Ντάγκλας ΜακΓκρέγκορ και σε ιστορικές μελέτες όπως το Mass Starvation του Alex de Waal, ο Άνταμς υπογραμμίζει ότι ο λιμός αποτελεί πολιτικό εργαλείο. Παράλληλα, ασκεί δριμεία κριτική στην τακτική της κυβέρνησης Τραμπ και των Ισραηλινών συμμάχων της, κατηγορώντας τους ότι διακινδυνεύουν τις ζωές εκατομμυρίων αθώων για να εξυπηρετήσουν ευρύτερες γεωπολιτικές ατζέντες στη Μέση Ανατολή.

 

Υπάρχει Σχέδιο Β;

 

Η απάντηση του Άνταμς είναι ένα κατηγορηματικό «όχι». Η εγχώρια παραγωγή στις ΗΠΑ ή την Ευρώπη αδυνατεί να καλύψει το κενό, καθώς η κατασκευή νέων τερματικών σταθμών LNG και εργοστασίων αμμωνίας απαιτεί από 5 έως 10 χρόνια.

 

Ο παγκόσμιος πληθωρισμός των 8+ δισεκατομμυρίων ανθρώπων στηρίζεται σε ένα εύθραυστο πλέγμα φυσικού αερίου και χημείας που χτιζόταν επί δεκαετίες. Ο μόνος δρόμος για να αποφευχθεί η παγκόσμια τραγωδία είναι ο άμεσος τερματισμός του πολέμου και το άνοιγμα των Στενών του Ορμούζ. Οποιαδήποτε άλλη καθυστέρηση απλώς σπρώχνει εκατομμύρια ανθρώπους βαθύτερα στον εφιάλτη της λιμοκτονίας.

 

πηγή 

Χρυσό μετάλιο για την Εθνική μας Πόλο στο Παγκόσμιο Κύπελλο.

Δεν λύγισε ούτε όταν όλα κρίθηκαν στις τελευταίες επιθέσεις. Η Εθνική ομάδα πόλο ανδρών νίκησε την Ουγγαρία με 15-14 σε έναν συγκλονιστικό τελικό και ανέβηκε στην κορυφή του κόσμου, κατακτώντας το World Cup για πρώτη φορά στην ιστορία της.

 

Μια ομάδα με ψυχή, χαρακτήρα και τεράστια ποιότητα έβαλε τέλος στην «κατάρα» των χαμένων τελικών και χάρισε στην Ελλάδα ακόμη μία ιστορική στιγμή. 

 

Η εξέλιξη του τελικού

 

Η Ελλάδα μπήκε στο νερό αποφασισμένη να επιβάλει από την πρώτη στιγμή τον ρυθμό της. Μεγάλος πρωταγωνιστής στα πρώτα λεπτά ήταν ο Κώστας Κάκαρης, ο οποίος μοίρασε μία ασύλληπτη ασίστ στον Παπαναστασίου ενώ ήταν περικυκλωμένος από τρεις αντιπάλους και λίγο αργότερα σκόραρε ο ίδιος από τα δύο μέτρα για το 3-1.

 

Η «γαλανόλευκη» συνέχισε με το πόδι πατημένο στο γκάζι, με τον Δημήτρη Σκουμπάκη να εξαπολύει έναν «κεραυνό» από την περιφέρεια και τον Γαρδίκα να ολοκληρώνει ιδανικά μία υποδειγματική ομαδική συνεργασία για το 5-2.

 

Η Ουγγαρία, ωστόσο, απέδειξε γιατί συγκαταλέγεται στις κορυφαίες δυνάμεις του παγκόσμιου πόλο.

 

Μάχη μέχρι τέλους από τους Μαγυάρους

 

Με ηγέτες τους Μάνχερτς και Βίγκβαρι κατάφερε να επιστρέψει στο παιχνίδι και να ισοφαρίσει σε 6-6. Παρά τα προβλήματα που αντιμετώπισε στον παίκτη παραπάνω, η Ελλάδα βρήκε λύσεις με τον Σκουμπάκη, ενώ ένα καθοριστικό μπλοκ του Καλογερόπουλου σε φάση με αριθμητικό μειονέκτημα κράτησε το προβάδισμα, με το πρώτο ημίχρονο να ολοκληρώνεται στο 7-6.

 

Στην τρίτη περίοδο οι Μαγυάροι εκμεταλλεύτηκαν την αποτελεσματικότητά τους στον παίκτη παραπάνω και πέρασαν για πρώτη φορά μπροστά στο σκορ (9-8) με τον Ζάλανκι. Η απάντηση της ελληνικής ομάδας ήταν άμεση. Ο Κάκαρης συνέχισε να κερδίζει αποβολές, ο Γκιουβέτσης και ο Σκουμπάκης τις αξιοποίησαν ιδανικά και η «γαλανόλευκη» ανέκτησε το προβάδισμα. Ο Βίγκβαρι ισοφάρισε ξανά, όμως ο Πούρος πέτυχε ένα δύσκολο και πολύτιμο γκολ από την περιφέρεια, γράφοντας το 11-10 με το οποίο ολοκληρώθηκε το τρίτο οκτάλεπτο.

 

Δραματικό φινάλε

 

Το φινάλε του τελικού ήταν δραματικό. Ο Παπαναστασίου έδωσε προβάδισμα δύο τερμάτων στην Ελλάδα, ο Ζάλανκι απάντησε, όμως ο εκπληκτικός Σκουμπάκης με δύο διαδοχικούς «κεραυνούς» διαμόρφωσε το 14-11, βάζοντας γερές βάσεις για τον τίτλο. Η Ουγγαρία, όμως, δεν εγκατέλειψε. Ο Ζάλανκι συνέχισε να σκοράρει, ο Τσόμα απέκρουσε πέναλτι του Σκουμπάκη και οι Μαγυάροι, εκμεταλλευόμενοι την κόπωση των διεθνών, έφτασαν στην ισοφάριση (14-14) με τον Μάνχερτς, μόλις 45 δευτερόλεπτα πριν από τη λήξη.

 

Εκεί μίλησε η ψυχή αυτής της ομάδας. Ο Θοδωρής Βλάχος κάλεσε τάιμ άουτ, σχεδίασε την τελευταία επίθεση και ο Κάκαρης κέρδισε την αποβολή που χρειαζόταν η Ελλάδα. Με υπομονή και ψυχραιμία η μπάλα κυκλοφόρησε ιδανικά, πριν καταλήξει στα χέρια του Αλέξανδρου Αργυρόπουλου, ο οποίος 12 δευτερόλεπτα πριν από τη λήξη πέτυχε το «χρυσό» γκολ για το 15-14.

 

Η τελική σφραγίδα και ο θρίαμβος

 

Στην τελευταία επίθεση της Ουγγαρίας, ο κορυφαίος του τελικού Δημήτρης Σκουμπάκης έβαλε την τελική σφραγίδα στον ελληνικό θρίαμβο, μπλοκάροντας εντυπωσιακά το σουτ του Μάνχερτς και δίνοντας το έναυσμα για ξέφρενους πανηγυρισμούς.

 

Η Ελλάδα είχε ανέβει στην κορυφή του World Cup, κατακτώντας έναν τίτλο που έμοιαζε να την περιμένει εδώ και χρόνια.

 

πηγή

Τα οκτάλεπτα: 3-5, 3-2, 4-4, 4-4

ΟΥΓΓΑΡΙΑ (Ζολτ Βάργκα): Τσόμα, Μπούριαν, Μάνχερτς 3, Ακος Νάγκι 1, Βάργκα, Ανταμ Νάγκι 1, Φέκετε 1, Ζάλανκι 4, Κόβατς, Βεντ. Βίγκβαρι 2, Γιάνσικ 1, Γκιάπιας, Βίσμεγκ 1, Σάλαϊ

ΕΛΛΑΔΑ (Θοδωρής Βλάχος): Τζωρτζάτος, Χαλυβόπουλος, Σκουμπάκης 5, Γκιουβέτσης 2, Αργυρόπουλος 2, Παπαναστασίου 2, Πούρος 2, Καλογερόπουλος, Αλαφραγκής, Κάκαρης 1, Νικολαϊδης, Γαρδίκας 1, Ανδρεάδης, Σπάχιτς 

 

Δείτε την απόνομή

 

Αναλυτικά τα μετάλλια που έχει κατακτήσει η Εθνική πόλο ανδρών

Χρυσό:

• World Cup (2026)

Ασημένια (5):

• Ολυμπιακοί Αγώνες (2020)
• World Cup (1997, 2025)
• Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου (2023)
• Μεσογειακοί Αγώνες (2018)

Χάλκινα (13):

• Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα (2026)
• Παγκόσμιο Πρωτάθλημα Υγρού Στίβου (2005, 2015, 2022, 2025)
• World League (2004, 2006, 2016, 2020)
• Μεσογειακοί Αγώνες (1951, 1991, 1993, 2013)

Δείτε τις κυριότερες στιγμές της αναμέτρησης

 

Το σχέδιο ψηφιακής ταυτότητας θα καταργηθεί στην πρώτη σημαντική πολιτική δέσμευση του Μπέρναμ

Γράφει ο Adam Goldsmith

ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ: Ἔφη Περδικούρη 

 

Ο Άντι Μπέρναμ θα εγκαταλείψει τα σχέδια για μια ψηφιακή ταυτότητα που θα εκδίδεται από την κυβέρνηση για όλους τους Βρετανούς ενήλικες όταν αναλάβει πρωθυπουργός τη Δευτέρα.

Η κίνηση αυτή, η οποία έρχεται μετά τα σχέδια για νέες γεωτρήσεις πετρελαίου και φυσικού αερίου στη Βόρεια Θάλασσα, στρέφει την προσοχή στις «καθημερινές προτεραιότητες που αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι σε όλη τη χώρα», ανέφερε το γραφείο του Μπέρναμ.

Υπό τον Σερ Κιρ Στάρμερ, η κυβέρνηση είχε ήδη αποδυναμώσει τις προτάσεις για την εισαγωγή μιας υποχρεωτικής ψηφιακής ταυτότητας για τους εργαζόμενους στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Τώρα, εγκαταλείποντας εντελώς τα σχέδια, ο εκπρόσωπος του Μπέρναμ δήλωσε ότι «ο χρόνος και οι πόροι που επρόκειτο να δαπανηθούν για ένα εθνικό σύστημα ταυτότητας θα διατεθούν εκεί που χρειάζονται περισσότερο, όπως η βοήθεια με το κόστος ζωής».

«Αυτή η επαναπροτεραιοποίηση των δημόσιων πόρων δείχνει μια αλλαγή κατεύθυνσης προς τη βελτίωση της καθημερινής ζωής και την ενίσχυση των τοπικών οικονομιών έναντι των δαπανηρών εθνικών κυβερνητικών προγραμμάτων».

Τα σχέδια για ένα σύστημα ψηφιακής ταυτότητας είχαν αρχικά παρουσιαστεί από τον Σερ Κιρ πριν από το συνέδριο των Εργατικών πέρυσι.

Εκείνη την εποχή, υποστήριξε ότι η υποχρεωτική ψηφιακή ταυτότητα για τους εργαζόμενους θα διευκόλυνε την καταπολέμηση των παράνομων μεταναστών και τον εκσυγχρονισμό του κράτους.

Εκτός από την αντιμετώπιση της παράνομης μετανάστευσης, ο Σερ Κιρ δήλωσε ότι ένα σύστημα ψηφιακής ταυτότητας θα επέτρεπε στους πολίτες να αποδεικνύουν την ταυτότητά τους για γρήγορη πρόσβαση σε βασικές υπηρεσίες αντί να χρειάζεται να ψάχνουν για λογαριασμούς κοινής ωφέλειας.

Το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κράτους εκτίμησε τον περασμένο Νοέμβριο ότι το πρόγραμμα θα κόστιζε 1,8 δισεκατομμύρια λίρες σε διάστημα τριών ετών, αλλά η Downing Street απέρριψε αυτό το ποσό.

Τον Ιανουάριο, αφού σχεδόν τρία εκατομμύρια άνθρωποι υπέγραψαν κοινοβουλευτική αναφορά που αντιτίθετο στην εισαγωγή ψηφιακών ταυτοτήτων, η κυβέρνηση άλλαξε την προσέγγισή της.

Αντίθετα, οι υπουργοί εγκατέλειψαν το υποχρεωτικό μέρος του προγράμματος και το επανέφεραν ως εθελοντικό, λέγοντας ότι οι ψηφιακές ταυτότητες θα μπορούσαν τελικά να επιτρέψουν στους ανθρώπους να κάνουν τα πάντα, από τη διαχείριση της φροντίδας των παιδιών τους έως τη συμπλήρωση φορολογικών δηλώσεων σε μια εφαρμογή “one stop”.

Λίγο αργότερα, η πρόεδρος της Επιτροπής Εσωτερικών Υποθέσεων, Ντέιμ Κάρεν Μπράντλεϊ, δήλωσε ότι η κυβέρνηση είχε δίκιο που εισήγαγε την ψηφιακή ταυτότητα, αλλά απέτυχε στην έναρξη.

Λίγο αργότερα, η πρόεδρος της Επιτροπής Εσωτερικών Υποθέσεων, Ντέιμ Κάρεν Μπράντλεϊ, δήλωσε ότι η κυβέρνηση είχε δίκιο που εισήγαγε την ψηφιακή ταυτότητα, αλλά απέτυχε στην κυκλοφορία.

Σε μια έκθεση που παρουσιάζει την έρευνα της επιτροπής για την κυκλοφοορία και τις επακόλουθες αλλαγές στην πολιτική, η Ντέιμ Κάρεν χαρακτήρισε τις προσπάθειες να καθοριστούν τα σχέδια “τίποτα λιγότερο από ένα φιάσκο” που “δημιούργησε φόβους για υπερβολική κυβερνητική επιρροή στη ζωή των ανθρώπων”.

Ο Μπέρναμ θα αναλάβει πρωθυπουργός μετά τη συνάντηση με τον βασιλιά Κάρολο Γ΄ τη Δευτέρα, και το γραφείο του δήλωσε ότι «ένα από τα πρώτα πράγματα που θα κάνει αυτή η κυβέρνηση είναι να εστιάσει εκεί που οι άνθρωποι το χρειάζονται αυτή τη στιγμή».

Η κατάργηση της ψηφιακής ταυτότητας, δήλωσε ο εκπρόσωπος, θα σημαίνει «ανακατεύθυνση των πόρων που προορίζονται για το σχέδιο προς τις καθημερινές προτεραιότητες των ανθρώπων».

Μιλώντας στην Sunday με τη Laura Kuenssberg, η αναπληρώτρια ηγέτης των Εργατικών και σύμμαχος του Μπέρναμ, Λούσι Πάουελ, δήλωσε ότι τα χρήματα που εξοικονομήθηκαν με την κατάργηση του σχεδίου «δεν ήταν ασήμαντα» και θα «επαναπροσδιοριστούν και θα αναδιανεμηθούν με διαφορετικούς τρόπους».

«Αλλά δεν πρόκειται μόνο για τα χρήματα – πρόκειται στην πραγματικότητα για την προσοχή και την εστίαση, έτσι ώστε ολόκληρος ο κυβερνητικός μηχανισμός να μπορεί να λειτουργήσει στην υπηρεσία της ατζέντας και του οράματος που θέτει η κυβέρνηση των Εργατικών υπό τον Άντι Μπέρναμ», είπε.

Αντιδρώντας εκ μέρους των Συντηρητικών, η σκιώδης υπουργός τεχνολογίας Τζούλια Λόπεζ κατηγόρησε τον Μπέρναμ ότι «προσπαθεί να προσποιηθεί ότι έρχεται για να σώσει» αφού οι Εργατικοί «σπατάλησαν εκατομμύρια λίρες σε αυτό το έργο».

«Μετά από πιέσεις από τους Συντηρητικούς, η υποχρεωτική ταυτότητα είχε ήδη προφανώς αποσυρθεί. Ο Άντι Μπέρναμ πρέπει τώρα να εξηγήσει αν αυτό ήταν αναληθές ή αν απλώς διεκδικεί τα εύσημα για μια απόφαση που είχε ήδη ληφθεί», είπε.

Η βουλευτής των Φιλελεύθερων Δημοκρατών Λίζα Σμαρτ δήλωσε ότι οι άνθρωποι θα «ανακουφιστούν πολύ γνωρίζοντας ότι δεν είναι πλέον αναγκασμένοι να παραδίδουν τα δεδομένα τους απλώς για να ασχοληθούν με την καθημερινότητά τους».

«Έχουμε πει εδώ και καιρό ότι τα υπέρογκα ποσά που προορίζονται για την ψηφιακή ταυτότητα θα ήταν μια τεράστια σπατάλη χρημάτων των φορολογουμένων και είναι ανακούφιση που ο Μπέρναμ το συνειδητοποίησε αυτό», ανέφερε σε ανακοίνωσή της.

Η ενημέρωση σχετικά με τις ψηφιακές ταυτότητες έρχεται μετά την είδηση ​​ότι ο Μπέρναμ θα ανακοινώσει σχέδια για νέες γεωτρήσεις πετρελαίου και φυσικού αερίου στη Βόρεια Θάλασσα αφού γίνει πρωθυπουργός.

Το μανιφέστο του Εργατικού Κόμματος για το 2024 – το οποίο ο νέος ηγέτης δήλωσε ότι θα ακολουθήσει – είχε δεσμευτεί να μην εκδώσει νέες άδειες αλλά να τιμήσει τις υπάρχουσες.

Ενώ οι λεπτομέρειες των σχεδίων για το πετρέλαιο και το φυσικό αέριο δεν είναι σαφείς, ο επερχόμενος πρωθυπουργός αναμένεται να τηρήσει τη δέσμευση του μανιφέστου.

Αυτό σημαίνει ότι ο ηγέτης των Εργατικών θα μπορούσε να δεσμευτεί να επιταχύνει τα υπάρχοντα σχέδια για περισσότερες γεωτρήσεις στη Βόρεια Θάλασσα, όπου πολλές άδειες πετρελαίου και φυσικού αερίου που έχουν ήδη εγκριθεί τα τελευταία χρόνια παραμένουν σε μεγάλο βαθμό ανεκμετάλλευτες λόγω διαφόρων λόγων.

Η Πάουελ δήλωσε ότι αναμένει από την Μπέρναμ να υιοθετήσει μια «ρεαλιστική προσέγγιση» στις γεωτρήσεις πετρελαίου και φυσικού αερίου, προσθέτοντας: «Δεν νομίζω ότι πρόκειται για αλλαγή πολιτικής, είναι περισσότερο μια αλλαγή έμφασης».

Καθώς ο Μπέρναμ ετοιμάζεται να αναλάβει τα καθήκοντά του τη Δευτέρα, η ηγέτιδα των Συντηρητικών Κέμι Μπάντενοχ προειδοποίησε ότι τα σχέδιά του για την κυβέρνηση είναι «αέρινη νεράιδα» σε μια συνέντευξη την Κυριακή με τη Λόρα Κούνσμπεργκ.

Κατηγόρησε τον Μπέρναμ ότι δεν γνωρίζει «ποιες είναι οι προτεραιότητες της χώρας» και τόνισε ότι η χώρα χρειάζεται έναν ηγέτη έτοιμο να «λάβει δύσκολες αποφάσεις». 

https://www.bbc.com/news/articles/c5y08z25q8eo

Μάχη των Δερβενακίων (26/7/1821)

Μία από τις σημαντικότερες μάχες του αγώνα της Ανεξαρτησίας, στην οποία διαφάνηκε η στρατηγική ιδιοφυΐα του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη. 

 

Στις αρχές Ιουλίου του 1822, ένας νέος κίνδυνος ανεφάνη για την Επανάσταση, με την κάθοδο στην Πελοπόννησο ισχυρής τουρκικής δύναμης υπό τον ικανότατο Μαχμούτ Πασά, γνωστότερο ως Δράμαλη. Ο Σουλτάνος, σε πλεονεκτική θέση μετά την εξολόθρευση του Αλή Πασά, είχε στρέψει την προσοχή του στους επαναστατημένους Έλληνες. Χωρίς να συναντήσει την παραμικρή αντίσταση στην Ανατολική Στερεά Ελλάδα, ο Δράμαλης με 25.000 άνδρες προέλασε ταχύτατα και στις 6 Ιουλίου στρατοπέδευσε στην Κόρινθο. Βασικός του στόχος ήταν η ανακατάληψη της Τριπολιτσάς και η κατάπνιξη της Επανάστασης στον Μοριά με τη βοήθεια του στόλου, που θα κατέπλεε στον Αργολικό Κόλπο.

 

Παρακούοντας τους τοπικούς τούρκους ηγέτες, οι οποίοι τον συμβούλευσαν να κάνει ορμητήριό του την Κόρινθο κι έχοντας μεγάλη εμπιστοσύνη στις δυνάμεις του, ο Δράμαλης διέταξε τον στρατό του να προελάσει προς το Ναύπλιο για να λύσει την πολιορκία του. Αφού κατέλαβε τον Ακροκόρινθο, έφθασε ανενόχλητος στο Άργος και στρατοπέδευσε έξω από την πόλη στις 12 Ιουλίου. Οι επαναστάτες πιάστηκαν στον ύπνο και δεν μπόρεσαν να υπερασπίσουν τα μεταξύ Κορίνθου και Άργους στενά, από τα οποία διήλθε η τουρκική στρατιά.

 

Μόλις μαθεύτηκε ότι ο Δράμαλης με τον στρατό του πλησιάζει στο Άργος, επικράτησε μεγάλη σύγχυση στους Έλληνες, ιδιαίτερα μάλιστα όταν πληροφορήθηκαν τη λύση της πολιορκίας του Ναυπλίου. Κυβέρνηση και βουλευτές αναχώρησαν πανικόβλητοι από το Άργος για τους Μύλους και από εκεί στα πλοία.

 

Τη δύσκολη αυτή στιγμή όρθωσε το ανάστημά του ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης. Μέσα σε ελάχιστο χρόνο κήρυξε πανστρατιά, ενώ με δραστήρια μέτρα και συντονισμένες ενέργειες κατόρθωσε να περιορίσει τον στρατό του Δράμαλη στην Αργολίδα και να ματαιώσει την πορεία του προς την Τριπολιτσά. Τα μέτρα του Κολοκοτρώνη εστιάστηκαν στην κατάληψη στρατηγικών θέσεων στην Αργολίδα (κυριότερη απ' όλες ήταν η Λάρισα, η αρχαία Ακρόπολη του Άργους) και στην τακτική της «καμμένης γης» που εφάρμοσε, δημιουργώντας οξύ επισιτιστικό πρόβλημα στους εισβολείς.

 

Ο Δράμαλης δεν μπορούσε να προχωρήσει προς την Τριπολιτσά χωρίς να έχει εξασφαλισμένα τα νώτα του. Έχασε πολύτιμο χρόνο με την πολυήμερη πολιορκία του φρουρίου του Άργους και οι άνδρες του εγκλωβίστηκαν εκεί, έχοντας εξαντλήσει τα αποθέματα τροφών τους και χωρίς να έχουν δυνατότητα ανεφοδιασμού.

 

Συνειδητοποιώντας τη δύσκολη κατάσταση, ο Δράμαλης αποφάσισε να επιστρέψει στην Κόρινθο, ελπίζοντας σε βοήθεια από τον Χουρσίτ Πασά της Λάρισας, τον Γιουσούφ Πασά της Πάτρας ή από τον στόλο.

 

Το σχέδιο υποχώρησης του Δράμαλη έγινε αντιληπτό από τον Κολοκοτρώνη και παρά τις διαφωνίες των προκρίτων, έσπευσε να καταλάβει τις στενές διαβάσεις που οδηγούσαν από το Άργος στην Κόρινθο, με 2.500 άνδρες. Δεν θα άφηνε για δεύτερη φορά τις στενωπούς αφύλακτες, όπως είχε γίνει κατά την προέλαση του Δράμαλη.

 

Στις 26 Ιουλίου 1822 στα στενά των Δερβενακίων, κοντά στη Νεμέα, οι Τούρκοι υπέστησαν δεινή ήττα, χάνοντας πάνω από 3.000 άνδρες. Στη μάχη εκτός του Κολοκοτρώνη διακρίθηκαν ο Δημήτριος Υψηλάντης, ο Παπαφλέσσας και ιδιαιτέρως ο Νικήτας Σταματελόπουλος, γνωστότερος ως Νικηταράς, που έλαβε το προσωνύμιο Τουρκοφάγος Ο Δράμαλης και οι εναπομείναντες άνδρες του προσπάθησαν να διαφύγουν την επομένη από την κλεισούρα του Αγιονορίου. Όμως, ο Νικηταράς, ο Υψηλάντης και ο Παπαφλέσσας ήταν κι εκεί για να προκαλέσουν νέες βαριές απώλειες στον Δράμαλη στις 28 Ιουλίου.

 

Ο υπερήφανος στρατηλάτης, που είχε αρκετές συμπάθειες μεταξύ των ελλήνων οπλαρχηγών για το ήπιο του χαρακτήρος του και τις ικανότητές του, ήταν ένα ανθρώπινο ράκος, αναλογιζόμενος τις συνέπειες από την οργή του Σουλτάνου. Με τα υπολείμματα του στρατού του έφθασε στην Κόρινθο, όπου στα τέλη Οκτωβρίου πέθανε από την απογοήτευσή του. Ο θριαμβευτής Κολοκοτρώνης ανακηρύχθηκε από την Κυβέρνηση Αρχιστράτηγος της Πελοποννήσου, κατ' απαίτηση των οπλαρχηγών. Η Επανάσταση όχι μόνο είχε διασωθεί, αλλά είχε αποκτήσει ισχυρά θεμέλια, χάρη στο σχέδιο και την τακτική του Γέρου του Μοριά.

 

sansimera.gr

«Πολιτική αστρολόγο» καλούν στα κανάλια μας για αναλύσεις – Τύφλα να 'χει η «μαντάμ Ζαΐρα»!

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης 

 

Την πρώτη φορά που πέτυχα «πολιτική αστρολόγο» σε ελληνική εκπομπή, άρχισα να τρίβω τα μάτια μου για να βεβαιωθώ ότι βλέπω καλά τον «επαγγελματικό» τίτλο. Τη δεύτερη, ήθελα να πιστεύω ότι οι παρουσιαστές απλά τρόλαραν την επικαιρότητα. Την τρίτη βεβαιώθηκα για τα καλά: ζούμε στον… αστερισμό της μαντάμ… «Ζαΐρα». 

 

Ξέρετε, αυτόν τον εμβληματικό ρόλο που έπαιζε η Ελένη Ράντου ως Ελένη Βλαχάκη στο «Κωνσταντίνου και Ελένης», κάνοντας ένα μέντιουμ που «διάβαζε» το… γιαούρτι και μάσαγε μαϊντανό γιατί δεν είχε πρόχειρα φύλλα δάφνης.

 

Στην ελληνική τηλεόραση η πραγματικότητα ξεπερνά και το πιο ακραίο σενάριο κωμωδίας. Σε μια κατά τα άλλα «σοβαρή» ενημερωτική εκπομπή του Action 24, οι δημοσιογράφοι/παρουσιαστές κάλεσαν μια «πολιτική αστρολόγο» για να κάνει υψηλή ανάλυση για το τι δείχνουν τα άστρα για τις πολιτικές εξελίξεις. Αυτή η «διακεκριμένη» μάντισσα έχει εμφανιστεί και σε άλλες «σοβαρές» εκπομπές, στον ΣΚΑΪ, στο Mega και αλλού.

 

Μιλάμε για το ίδιο τηλεοπτικό καθεστώς που σε αποκαλεί «σκοταδιστή» και «ψεκασμένο» όταν διαμαρτύρεσαι για θέματα ορθόδοξης πίστεως. Το ίδιο καθεστώς που μιλά ειρωνικά για «καζάνια της κολάσεως» και «διαβόλους», πικάροντας όσους έχουν ενστάσεις για τις ηλεκτρονικές ταυτότητες. Και το ίδιο καθεστώς που κατηγορούσε για αντιεπιστημονικότητα όσους δεν υπέκυπταν στους εκβιασμούς για τα πειραματικά σκευάσματα.

 

«Πολιτική αστρολόγο» φέρνουν λοιπόν οι – κατά τ’ άλλα – τελάληδες του ορθολογισμού. Λογικά στο μέλλον θα καλέσουν πολιτική καφετζού, πολιτική χαρτορίχτρα και ίσως κάθε Πάσχα να κάνουν και πολιτικό διάβασμα σπάλας του αρνιού. Μιλάμε για σοβαρή ενημέρωση, όχι αστεία. Αυτοί είναι ικανοί να φέρουν μέχρι και τη «μετενσάρκωση» του Σάι Μπάμπα στο στούντιο, αρκεί μόνο η Ορθοδοξία να διαβάλλεται και όλα καλά.

 

«Άστρα μη με μαλώνετε»

 

Και τι ακριβώς μάθαμε από αυτήν την εξαίρετη «επιστήμονα» που μας τσαμπουνά ότι ένας πλανήτης στα 1,4 δισεκατομμύρια χιλιόμετρα από τη γη μπορεί να ανεβάζει και να κατεβάζει κυβερνήσεις; Ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης είναι «από τους λίγους ανθρώπους που έχουν δουλέψει πολύ καλά τον αστρολογικό χάρτη τους» (βγάλαμε και είδηση ή νομίζω;). Επειδή ο «Κρόνος από το ζώδιο του Κριού τον βοηθάει να κινείται μεθοδικά», σημαίνει ότι «αυτό που λέει το κάνει».

 

Για καμιά πεντακοσαριά πράγματα που μου έρχονται στο μυαλό ότι είπε και δεν έπραξε ο πρωθυπουργός, μάλλον θα φταίει ότι ο Κρόνος μπατάρισε καμιά τριανταριά μοίρες και έχασε την αλφαδιά με τον Κριό.

 

Αλλά πάμε παρακάτω γιατί τα πράγματα είναι κρίσιμα. O κ. Μητσοτάκης έχει ένα «γενέθλιο Δία στο Λιοντάρι» που σημαίνει ότι «και η φετινή και η επόμενη χρονιά, θα τον βοηθήσει να πετύχει τους στόχους του». Αν οι εκλογές γίνουν μετά τον Απρίλη του 2027 «θα πάρει αυτοδυναμία», αλλά αν γίνουν νωρίτερα «θα δυσκολευτεί». Τύφλα να έχουν οι «Γκρίνμπεργκ» που παίρνουν ένα τσουβάλι λεφτά για να συμβουλεύουν τον πρωθυπουργό στις προεκλογικές καμπάνιες του. Εδώ έχουμε «σιγουράκι» από την αστρολόγο και θα πετάμε λεφτά στους επικοινωνιολόγους; Από πρωτομαγιά και κείθε η αυτοδυναμία στο τσεπάκι, πάει και τελείωσε!

 

Ο δε Αλέξης Τσίπρας είναι γεννημένος μια μέρα πριν από την πανσέληνο και «θα έχει μια από τις πιο τυχερές όψεις της χρονιάς». Θα αναγκαστεί και αυτός «να συγκρουστεί με το παρελθόν». Βουλωμένο γράμμα διαβάζει η κυρία! Το γεγονός ότι ο Τσίπρας ξεχαρβαλώνει εδώ και μήνες τον ΣΥΡΙΖΑ, να υποθέσουμε ότι δεν χρησίμευσε καθόλου ως πληροφορία ε;

 

«Ο κύριος Ανδρουλάκης είχε 2 χρόνια την ευκαιρία και την πέταξε». Ενώ «ο Κρόνος τον βοηθάει να σταθεροποιηθεί, από τον Οκτώβρη και μετά θα δούμε εντάσεις και κάποια πραγματάκια…». Ειδικά αυτό το «κάποια πραγματάκια» είναι εξόχως διαφωτιστικό, μη μου πείτε; Πάντως το ΠΑΣΟΚ «στα φετινά του γενέθλια έχει μια όψη που το ευνοεί». Ναι όντως, ξεχάσαμε ότι έχουν γενέθλια και αστρολογικούς χάρτες και τα κόμματα, οπότε πέρα από προεκλογικό πρόγραμμα, καλό είναι να δημοσιεύουν και συντονιστικό Καζαμία για να ξέρουμε τι μας γίνεται. Επίσης θα είχε ενδιαφέρον και μια πρόβλεψη για το πότε θα ξεπληρωθούν τα χρέη ΝΔ και ΠΑΣΟΚ που ξεπερνάνε το δισεκατομμύριο, εκτός και αν το φέσι ξεπερνάει την εμβέλεια του Κρόνου, οπότε δεν μας παίρνει για ασφαλή εκτίμηση.

 

Συνεχίζοντας, τον κ. Σαμαρά «τον ευνοεί να κάνει κόμμα μέχρι το τέλος Ιουλίου. Μετά τον πιέζει πολύ η έκλειψη στις 28 Αυγούστου και οι εκλείψεις της νέας χρονιάς. Είχε ένα τετράγωνο Αφροδίτης – Ποσειδώνα που δείχνει ότι δημιουργεί υπερβολικές προσδοκίες και αυταπάτες. Το ίδιο συμβαίνει και για το κόμμα της κας Καρυστιανού…».

 

Δεν χρειάζεται να μεταφέρουμε άλλες περισπούδαστες αναλύσεις γιατί έτσι κι αλλιώς είμαστε πλεμπαίοι και οπισθοδρομικοί και δεν τις εκτιμούμε όπως πρέπει. Αυτό όμως που γίνεται αμέσως αντιληπτό είναι ότι ο μόνος πολιτικός με «άστρο» είναι ο Κ.Μητσοτάκης (άντε και λίγο ο Τσίπρας που βοηθά στο δίπολο). Αυτό δεν είναι αστρολογική πρόβλεψη, είναι γαλάζιο μανιφέστο με σάλτσα αστρολογίας. Και κάπως έτσι αποκαλύπτεται άλλη μια χρησιμότητα της συγκεκριμένης νεοεποχίτικης «τέχνης»: πέρα από την ατομική κολακεία, αναλαμβάνει και την κομματική. Εξ ου και η προθυμία να ανοίγουν και τα πλατό τις αγκάλες τους.

 

Ψηφίζουμε μαντάμ Ζαΐρα

 

Αλλά ας φύγουμε από τα πολιτικά και ας πάμε στα πνευματικά. Όση ώρα η αστρολόγος αράδιαζε τις πλανητικές ασυναρτησίες της, οι παρουσιαστές άκουγαν ευλαβικά τα λόγια της, σε σημείο που την ρώτησαν αν είναι σωστή η ημερομηνία που θα ξεκινήσουν ξανά εκπομπή τη φθινοπωρινή σεζόν! «Τριανταμία Αυγούστου είναι καλή ημερομηνία; Να μην ξεκινήσουμε αν δεν είναι…», ρώτησε η παρουσιάστρια με έκδηλο καημό. «Είναι πολύ καλή ημερομηνία» απάντησε η ειδικός, γιατί λογικά αν ξεκινούσαν 1η Σεπτεμβρίου θα έπεφταν τα καράβια τους έξω.

 

Πέρα από την πλάκα όμως, ας συγκεντρώσουμε στο μυαλό μας όλο αυτό το σόου αποκρυφισμού, σκοταδισμού, κομπογιαννιτισμού και «αστεράτου» πολιτικαντισμού, και ας το αντιπαραθέσουμε στον χαμό που γίνεται τις σπάνιες φορές που θα βγει ένας ορθόδοξος ιερέας στην τηλεόραση και θα ασκήσει την παραμικρή κριτική στα πολιτικά πράγματα, ως Έλληνας πολίτης. Θα έβγαζαν δεύτερο και τρίτο στόμα για να σκούζουν.

 

Άρα σε τούτο τον άμοιρο τόπο, η κάθε «μαντάμ Ζαΐρα» μπορεί να βγαίνει στην τηλεόραση για να σε μυήσει στις δαιμονικές δοξασίες των Βαβυλωνίων (από εκεί προέρχονται οι αστρολογικοί χάρτες), αλλά η επίσημη θρησκεία του κράτους δεν έχει τηλεοπτικό λόγο να ψελλίσει ούτε μισό λόγο από την Αγία Γραφή. Είναι έτσι; Είναι έτσι.

 

Αυτή η άμετρη υποκρισία της «καθωσπρέπει» τηλεόρασης, σκοντάφτει συνεχώς στην αυτογελοιοποίηση της. Οι τηλεοπτικές εκπομπές γίνονται κλωτσοσκούφι της κάθε αγυρτείας και της κάθε ειδωλολατρίας, ακριβώς την ίδια στιγμή που μας πουλάνε «προοδευτισμό». Η αστρολογία εκπαιδεύει τους πολίτες σε μια μοιρολατρική απάθεια, όπου οι συνταγματικές ανησυχίες σου το πολύ – πολύ να φτάσουν ως το τετράγωνο του Άρη με ανάδρομο Ερμή. Τέτοια αστροπελέκια χρειάζεται η Νέα Τάξη για να πορεύεται.

 

Πάντως θα ήταν πιο τίμιο για τα κανάλια μας, να φέρουν την ίδια την μαντάμ Ζαΐρα που άλλωστε είναι και πιο έμπειρη ως αρχαιότερη μελλοντολόγος. Δεν ξέρω μόνο αν θα μασάει μαϊντανό ή αν οι τηλεθεατές θα χρειαστεί να μασάνε… σανό, για να πιάσουν τόπο οι προβλέψεις…

 

Πολιτική αστρολόγος. pic.twitter.com/r0yws7HGdq

— FREEDY & BRUNA (@FREEDYBRUNA) July 24, 2026

πηγή