Επιστολή των Ορθοδόξων πιστών της Κύπρου προς όλους τους κληρικούς της Εκκλησίας της Κύπρου

Η Ιερά Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Κύπρου αναφέρεται δημοσίως στην επιστολή αυτή, χωρίς ωστόσο να δημοσιοποιεί το περιεχόμενό της, παρουσιάζοντάς την μάλιστα με διαστρεβλωμένο τρόπο.
 

“[..]Αναγνωρίζουν ότι υπάρχουν μέλη της Εκκλησίας εκτός των τειχών της (extra muros) και ότι αυτά ανήκουν, κατά τον ένα ή τον άλλο τρόπο (aliquo modo), στην Εκκλησία, καθώς και ότι υπάρχει Εκκλησία εκτός της Εκκλησίας (ecclesia extra ecclesiam [σημ.: εκτός της Ορθοδόξου Εκκλησίας υπάρχει Εκκλησία]).» 

 

Παρατηρείται ότι επαναπροσδιορίζονται τα όρια της Εκκλησίας και ότι πλέον δεν υφίστανται ούτε αιρετικοί ούτε αιρέσεις” 

 

“Οι δόλιες αυτές διατυπώσεις αποδεικνύουν επίσης ότι στην εγκύκλιο διά της οποίας η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Κύπρου αποδέχθηκε την ψευδοσύνοδο του Κολυμπαρίου της Κρήτης του 2016, διατυπώνεται ψευδώς ότι «η Ορθόδοξη Εκκλησία παραμένει η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία και ότι Αυτή κατέχει και διαφυλάσσει το πλήρωμα της Αληθείας».

 

Αυτή η ψευδοσύνοδος, στην πραγματικότητα, διαστρεβλώνει το δόγμα περί της Εκκλησίας και διαδίδει την εκκλησιολογική αίρεση εντός της Εκκλησίας.”

 

“Κατά το παράδειγμα του ΙΑ΄ Αναθέματος, το οποίο διακηρύσσει ότι όσοι δεν αναθεματίζουν τις αιρέσεις που έχουν αναθεματισθεί από τις Συνόδους είναι ανάθεμα, έτσι και εμείς, το ορθόδοξο ποίμνιο, επιθυμούμε να σας ερωτήσουμε εάν η Υμετέρα Σεβασμιότης αναθεματίζει μαζί με εμάς τα αιρετικά κείμενα της λεγομένης «Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας» της Κρήτης (2016).

 

Η διακήρυξη αυτού του αναθέματος θα αποτελέσει την ομολογία πίστεως διά της οποίας θα σας αναγνωρίσουμε ως Ορθόδοξο Ποιμένα μας και θα συμμετέχουμε στις ιερές ακολουθίες που τελείτε ή στις οποίες μνημονεύεσθε από τους Πρεσβυτέρους.”

 

Επιστολή προς τη Σύνοδο της Εκκλησίας της Κύπρου σχετικά με την εκκλησιολογική αίρεση της λεγόμενης Συνόδου της Κρήτης του 2016

 

Πρὸς τὴν Αὐτοῦ Σεβασμιότητα…

 

16 Ιουνίου 2026

Σεβασμιώτατε, 

 

Λαμβάνοντας υπόψη ότι τον Μάιο του 2025 η Ιερά Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Κύπρου ζήτησε από τον Σεβασμιώτατο Τυχικό να υπογράψει ομολογία πίστεως,1 με την οποία θα αποδεχόταν τη λεγόμενη «Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Ορθοδόξου Εκκλησίας» της Κρήτης του 2016, μας δημιουργήθηκε σοβαρό ερώτημα σχετικά με την ορθοδοξία της πίστεως των μελών της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας μας.

 

Η λεγόμενη «Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας» της Κρήτης του 2016 περιλαμβάνει το επίσημο κείμενο με τίτλο «Οι σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον»2 το οποίο επικύρωσε τη Διακήρυξη του Τορόντο του 1950, με τίτλο «Η Εκκλησία, οι εκκλησίες και το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών»3. Η συμμετοχή των κατά τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών στο Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, καθώς και η βάση του διαλόγου με τους αιρετικούς, πραγματοποιούνται με την αποδοχή των αιρετικών προϋποθέσεων της εν λόγω Διακηρύξεως, οι οποίες θεωρούνται υψίστης σημασίας στο προαναφερθέν επίσημο κείμενο4.

 

Στα έγγραφα αυτά, τα οποία έγιναν αποδεκτά από την Ιερά Σύνοδο της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Κύπρου5, αλλοιώνεται το δόγμα περί της Εκκλησίας, πλήττοντας ουσιαστικά το Σύμβολο της Πίστεως (της Νικαίας–Κωνσταντινουπόλεως). Παρότι το Σύμβολο της Πίστεως διατηρεί τη διατύπωση «Εἰς Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν», ο ορισμός της Εκκλησίας ως δογματικού όρου έχει μεταβληθεί. Έτσι, η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν ορίζεται πλέον ως το μοναδικό Σώμα του Χριστού, ούτε ταυτίζεται πλέον με τη Μία Εκκλησία του Συμβόλου της Πίστεως. Αυτό συνάγεται από τις αμφίσημες και αντιφατικές διατυπώσεις του κειμένου «Οι σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον», ενώ εκφράζεται με μεγαλύτερη σαφήνεια στη Διακήρυξη του Τορόντο (1950).

 

Στα δύο αυτά κείμενα, η Εκκλησία του Χριστού, ή η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, νοείται ως μία αόρατη Οικουμενική Εκκλησία (μυστικό σώμα)6 η οποία περιλαμβάνει όλες τις χριστιανικές ομολογίες που «πιστεύουν στον Κύριο Ιησού Χριστό ως Θεό και Σωτήρα, σύμφωνα με τις Γραφές, και ομολογούν τον Τριαδικό Θεό, Πατέρα, Υιό και Άγιο Πνεύμα, σύμφωνα με το Σύμβολο της Πίστεως»7. 

 

Επιπλέον, η ενότητά της θεωρείται ότι έχει χαθεί και ότι πρέπει να αποκατασταθεί, ενώ παρουσιάζεται ως μία Εκκλησία υπό κατασκευή/ διαμόρφωση, την οποία οικοδομεί ο Θεός, συγκεντρώνοντας τα τέκνα Του8. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, η Ορθόδοξη Εκκλησία εντάσσεται στην «αόρατη Οικουμενική Εκκλησία» μαζί με άλλες αιρετικές ομάδες. 

 

Τούτο καθίσταται εμφανές και από το ακόλουθο απόσπασμα: «Οι Εκκλησίες-μέλη αναγνωρίζουν ότι η συμμετοχή στην Εκκλησία του Χριστού είναι ευρύτερη από τη συμμετοχή στο δικό τους εκκλησιαστικό σώμα. […] Όλες οι χριστιανικές εκκλησίες, συμπεριλαμβανομένης και της Εκκλησίας της Ρώμης, υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει πλήρης ταύτιση μεταξύ της συμμετοχής στην Οικουμενική Εκκλησία και της συμμετοχής στη δική τους Εκκλησία. Αναγνωρίζουν ότι υπάρχουν μέλη της Εκκλησίας εκτός των τειχών της (extra muros) και ότι αυτά ανήκουν, κατά τον ένα ή τον άλλο τρόπο (aliquo modo), στην Εκκλησία, καθώς και ότι υπάρχει Εκκλησία εκτός της Εκκλησίας (ecclesia extra ecclesiam [σημ.: εκτός της Ορθοδόξου Εκκλησίας υπάρχει Εκκλησία]).»9 

 

Παρατηρείται ότι επαναπροσδιορίζονται τα όρια της Εκκλησίας10 και ότι πλέον δεν υφίστανται ούτε αιρετικοί ούτε αιρέσεις. Τούτο αντιβαίνει στην ορθόδοξη διδασκαλία, σύμφωνα με την οποία μόνον οι Ορθόδοξοι Χριστιανοί είναι μέλη της Εκκλησίας, ενώ οι αιρετικοί βρίσκονται εκτός Αυτής. Επιπλέον, το ορθόδοξο δόγμα διδάσκει ότι η Ορθόδοξη Εκκλησία κατέχει την Αλήθεια και ότι μόνον Αυτή είναι η αληθινή Εκκλησία, σε αντίθεση προς όσα διακηρύσσονται στη Διακήρυξη του Τορόντο, σύμφωνα με την οποία «οι Εκκλησίες (οι χριστιανικές ομολογίες) θα οδηγηθούν προς την Αλήθεια» και ότι «οι Εκκλησίες-μέλη του Παγκοσμίου Συμβουλίου αναγνωρίζουν σε άλλες Εκκλησίες [σημ.: αιρέσεις] στοιχεία της αληθινής Εκκλησίας».11[της Εκκλησίας του Χριστού, όπως ομολογείται στο Σύμβολο της Πίστεως]. 

 

Όλες αυτές οι αιρέσεις περιλαμβάνονται στο ανάθεμα που εξέδωσε η Σύνοδος της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας της Διασποράς (ROCOR) τον Αύγουστο του 198312. Οι δόλιες αυτές διατυπώσεις αποδεικνύουν επίσης ότι στην εγκύκλιο13 διά της οποίας η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Κύπρου αποδέχθηκε την ψευδοσύνοδο του Κολυμπαρίου της Κρήτης του 2016, διατυπώνεται ψευδώς ότι «η Ορθόδοξη Εκκλησία παραμένει η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία και ότι Αυτή κατέχει και διαφυλάσσει το πλήρωμα της Αληθείας»14. Αυτή η ψευδοσύνοδος, στην πραγματικότητα, διαστρεβλώνει το δόγμα περί της Εκκλησίας και διαδίδει την εκκλησιολογική αίρεση εντός της Εκκλησίας.

 

Σύμφωνα με τον καθηγητή Δογματικής Δημήτριο Τσελεγγίδη, ομότιμο καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, η λεγόμενη «Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας» της Κρήτης (2016) θεσμοθέτησε και εδραίωσε τον Οικουμενισμό, εισάγοντας και προωθώντας κατ’ αυτόν τον τρόπο την εκκλησιολογική σύγχυση στις συνειδήσεις των πιστών. Η οικουμενιστική σκέψη βρίσκεται σε αντίθεση προς το ορθόδοξο χριστιανικό φρόνημα και την ομολογία της πίστεως. 

 

Κατά συνέπεια, ο οικουμενιστής αποβάλλει την ιδιότητα του Ορθοδόξου Χριστιανού. Το να είναι κανείς Ορθόδοξος Χριστιανός (πέραν της λήψεως του Μυστηρίου του Βαπτίσματος και των λοιπών Ιερών Μυστηρίων) σημαίνει και την αποδοχή ολόκληρης της διδασκαλίας της Εκκλησίας, συμπεριλαμβανομένης της ορθοδόξου εκκλησιολογίας, η οποία διδάσκει ότι μόνον η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η Μία και μοναδική, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, ενώ όσοι βρίσκονται εκτός Αυτής είναι αιρετικοί και στερούνται της σωτηρίας· και ότι, προκειμένου να σωθούν, οφείλουν να ενωθούν με την Ορθόδοξη Εκκλησία· διαφορετικά παραμένουν εκτός του Χριστού. Οι προαναφερθείσες εκκλησιολογικές αιρέσεις, όπως η θεωρία των κλάδων, η θεωρία των ατελών εκκλησιών και η θεωρία της αοράτου εκκλησίας, έχουν καταδικασθεί ως αιρέσεις τόσο από τους Πατέρες15 όσο και από τις Ιερές Συνόδους της Εκκλησίας.16.

 

Σεβασμιώτατε,

 

Η Ε΄ Οικουμενική Σύνοδος, διά του ΙΑ΄ Αναθέματος, ορίζει: «Εἴ τις οὐκ ἀναθεματίζει Ἄρειον, Εὐνόμιον, Μακεδόνιον, Ἀπολινάριον, Νεστόριον, Εὐτυχῆ καὶ Ὠριγένην, σὺν τοῖς ἀσεβέσιν αὐτῶν συγγράμμασι, καθώς και όλους τους λοιπούς αιρετικούς που έχουν ήδη καταδικασθεί και αναθεματισθεί από την Αγία Καθολική και Αποστολική Εκκλησία και από τις τέσσερις προαναφερθείσες Αγίες Συνόδους, καθώς επίσης και όλους εκείνους που συμμερίσθηκαν ή συμμερίζονται τις απόψεις τους ή που επιμένουν μέχρι τέλους στην ίδια ασέβεια με τους προαναφερθέντες αιρετικούς, ας είναι ανάθεμα.»17.

 

Κατά το παράδειγμα του ΙΑ΄ Αναθέματος, το οποίο διακηρύσσει ότι όσοι δεν αναθεματίζουν τις αιρέσεις που έχουν αναθεματισθεί από τις Συνόδους είναι ανάθεμα, έτσι και εμείς, το ορθόδοξο ποίμνιο, επιθυμούμε να σας ερωτήσουμε εάν η Υμετέρα Σεβασμιότης αναθεματίζει μαζί με εμάς τα αιρετικά κείμενα της λεγομένης «Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας» της Κρήτης (2016).

 

Η διακήρυξη αυτού του αναθέματος θα αποτελέσει την ομολογία πίστεως διά της οποίας θα σας αναγνωρίσουμε ως Ορθόδοξο Ποιμένα μας και θα συμμετέχουμε στις ιερές ακολουθίες που τελείτε ή στις οποίες μνημονεύεσθε από τους Πρεσβυτέρους.

 

Σύμφωνα με τον Άγιο Γρηγόριο Παλαμά, η σιωπή σε καιρό αιρέσεως αποτελεί το τρίτο είδος αθεΐας18. Εμείς ελπίζουμε ότι θα απαντήσετε στην παρούσα επιστολή και θα ομολογήσετε την Ορθοδοξία έναντι της εκκλησιολογικής αιρέσεως. Διαφορετικά, η σιωπή της Υμετέρας Σεβασμιότητος θα καταστεί οδός διά της οποίας η αίρεση θα επεκτείνεται εντός της Εκκλησίας και θα θέτετε τον εαυτό σας εκτός της Εκκλησίας του Χριστού.

 

Εμείς επιθυμούμε να υπακούμε στους επισκόπους μας, αλλά αυτοί οφείλουν να είναι φύλακες της πίστεώς μας. Διαφορετικά, η υπακοή σε αδιάφορους, αιρετικούς ή αθέους ποιμένες θα σήμαινε και τη δική μας έξοδο από την Εκκλησία του Χριστού.

 

Αναμένουμε την απάντηση της Υμετέρας Σεβασμιότητος!

Ασπαζόμεθα τη δεξιάν Σας και ζητούμε τις προσευχές Σας,

 

Με όλη μας την αγάπη εν Χριστώ,

 

Υπογράφουν οι Ορθόδοξοι πιστοί

 

Υποσημειώσεις τέλους

 

1. Συνοδική Απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας της Κύπρου της 22ας Μαΐου 2025, [Archbishop expects ousted Bishop Tychikos to sign declaration of faith](https://cyprus-mail.com/2025/05/30/archbishop-expects-ousted-bishop-tychikos-to-sign-declaration-of-faith ), ημερομηνία πρόσβασης: 01.06.2026.

2. «Οι σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπό χριστιανικό κόσμο», επίσημο κείμενο της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Κρήτης, § 19, [Holy and Great Council – Ελληνικό κείμενο](https://www.holycouncil.org/rest-of-christian-world_el ), προσπελάστηκε την 01.06.2026.

3. «Η Εκκλησία, οι Εκκλησίες και το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» (Διακήρυξη του Τορόντο, 1950), [Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών (WCC) – Toronto Statement](https://www.oikoumene.org/resources/documents/toronto-statement ), προσπελάστηκε την 01.06.2026.

4. «Οι σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπό χριστιανικό κόσμο», επίσημο κείμενο της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Κρήτης (2016), § 19, [Ελληνικό κείμενο](https://www.holycouncil.org/rest-of-christian-world_el), προσπελάστηκε την 01.06.2026.

5. Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Κύπρου, Συνεδρία της 18ης Ιουλίου 2016, [Επίσημο κείμενο](https://churchofcyprus.org.cy/23849 ), προσπελάστηκε την 13.06.2026.

6. Διακήρυξη του Τορόντο (1950), «Η Εκκλησία, οι Εκκλησίες και το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών». IV. Οι βασικές προϋποθέσεις του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών, 3η εκκλησιολογική προϋπόθεση.

7. «Οι σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπό χριστιανικό κόσμο», επίσημο κείμενο της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Κρήτης (2016), § 19, [Ελληνικό κείμενο](https://www.holycouncil.org/rest-of-christian-world_el), προσπελάστηκε την 01.06.2026.

8. Διακήρυξη του Τορόντο (1950), «Η Εκκλησία, οι Εκκλησίες και το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών», IV. Προϋπόθεση, §§ 5, 7, 8.

9. Αυτόθι, IV. Οι προϋποθέσεις επί των οποίων θεμελιώνεται το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, Εκκλησιολογική προϋπόθεση υπ’ αριθ. 3.

10. Το κείμενο «Οι σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπό χριστιανικό κόσμο», § 19.

11. Διακήρυξη του Τορόντο (1950), «Η Εκκλησία, οι Εκκλησίες και το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών», IV. Οι προϋποθέσεις επί των οποίων θεμελιώνεται το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών, Εκκλησιολογική προϋπόθεση υπ’ αριθ. 5.

12. Η Σύνοδος της Ρωσικής Ορθοδόξου Εκκλησίας της Διασποράς (ROCOR), Βανκούβερ, Αύγουστος 1983, υπό την προεδρία του Αγίου Φιλαρέτου (Βοζνεσένσκι):

«Ανάθεμα σε όσους εξεγείρονται κατά της Ορθοδόξου Εκκλησίας και ισχυρίζονται ότι η Εκκλησία του Χριστού έχει διαιρεθεί σε δήθεν “κλάδους”, οι οποίοι διαφέρουν μεταξύ τους ως προς το δόγμα και τον τρόπο ζωής, ή ότι η Εκκλησία δεν υπάρχει ορατώς αλλά πρόκειται να συγκροτηθεί στο μέλλον, όταν όλοι οι “κλάδοι”, ή τα μέρη, ή οι ομολογίες, ακόμη και όλες οι θρησκείες, ενωθούν σε ένα σώμα.

 

Ανάθεμα επίσης σε όσους δεν διακρίνουν την Ιερωσύνη και τα Μυστήρια της Εκκλησίας από την “ιερωσύνη” και τα “μυστήρια” των αιρετικών, αλλά ισχυρίζονται ότι το βάπτισμα και η ευχαριστία των αιρετικών αρκούν για τη σωτηρία.

 

Ανάθεμα ακόμη σε όσους κοινωνούν εν γνώσει τους με τους προαναφερθέντες αιρετικούς ή υποστηρίζουν, διαδίδουν και υπερασπίζονται τη νεοεμφανισθείσα οικουμενιστική αίρεσή τους, με το πρόσχημα της δήθεν αδελφικής αγάπης ή της υποτιθέμενης ενώσεως των διηρημένων χριστιανών!»

 

13. Εγκύκλιος «Μήνυμα της Ιεράς Συνόδου προς το πλήρωμα της Εκκλησίας της Κύπρου για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Ορθοδόξου Εκκλησίας» (Λευκωσία, 2016), [PDF έκδοση](https://churchofcyprus.org.cy/wp-content/uploads/2017/01/%CE%92%CE%99%CE%92%CE%9B%CE%99%CE%91%CE%A1%CE%99%CE%9F-%CE%99%CE%95%CE%A1%CE%91%CE%A3-%CE%A3%CE%A5%CE%9D%CE%9F%CE%94%CE%9F%CE%A5-.pdf), ημερομηνία πρόσβασης: 13.06.2026.

14. Αυτόθι, σσ. 30–31.

15. Καταδίκη του Οικουμενισμού από Θεολόγους και Πατέρες της Εκκλησίας

• Σύναξις Ορθοδόξων Κληρικών, Μοναχών και Λαϊκών, «Ομολογία Πίστεως κατά του Οικουμενισμού» (2009), «Σύναξις Ορθοδόξων Κληρικών, Μοναχών και Λαϊκών» (Σύναξις Βόλου), Ὀρθόδοξος Τύπος, 5 Ιουνίου 2015, αρ. 2056, σσ. 1, 7.

• Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Σινά κ. Δαμιανός, «Ομολογία Πίστεως κατά πασών των αιρέσεων», [Ομολογία Πίστεως κατά πασών των αιρέσεων](https://filaxisorthodoxias.gr/2025/07/09/%ce%bf%ce%bc%ce%bf%ce%bb%ce%bf%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%ce%ba%ce%b1%cf%84%ce%b1-%cf%84%ce%b7%cf%83-%ce%b1%ce%b9%cf%81%ce%b5%cf%83%ce%b5%cf%89%cf%83-2/), ημερομηνία πρόσβασης: 13.11.2025.

• Όσιος Ιουστίνος Πόποβιτς, «Υπόμνημα προς την Ιερά Σύνοδο της Σερβικής Εκκλησίας», [Saint Justin Popovich on the Pan-Orthodox Council](https://www.orthodoxethos.com/post/saint-justin-popovich-on-the-pan-orthodox-council]), ημερομηνία πρόσβασης: 20.11.2025.

• Άγιος Νεκτάριος Κεφαλάς Αιγίνης, Γιατί ο Πάπας και οι οπαδοί του αποσχίσθηκαν από την Εκκλησία του Χριστού, Εκδόσεις Ευαγγελισμός, 2011, σ. 82.

• Γέροντος Εφραίμ Κατουνακιώτου, Λόγοι και Επιστολές, Τόμος Β΄, Εκδόσεις Ιερού Ησυχαστηρίου.

• Πρωτοπρεσβύτερος Φιλόθεος Ζερβάκος, «Να μην έχετε κοινωνία με τους οικουμενιστές· η κοινωνία με αυτούς χωρίζει από τη Χάρη του Θεού», δημοσιευμένο στο περιοδικό Ὀρθόδοξος Τύπος, Αθήνα, αρ. 296, έτος 1975.

• Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Μεταλληνός, Ομολογώ εν Βάπτισμα, Εκδόσεις Ευαγγελισμός, Βουκουρέστι, 2011.

• Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης, «Η αγάπη συνδέεται ουσιωδώς με την αλήθεια», από συνέντευξη του π. Θεοδώρου Ζήση, [Η αγάπη συνδέεται ουσιωδώς με την αλήθεια](https://ortodoxiacatholica.com/blog/2015/02/18/iubirea-este-legata-esential-de-adevar-fragment-din-interviul-cu-parintele-profesor-theodoros-zisis/), ημερομηνία πρόσβασης: 14.11.2025.

• Αρχιμανδρίτης Σεραφείμ Αλεξίεφ – Αρχιμανδρίτης Σέργιος Γιαζαντζίεφ, Ορθοδοξία και Οικουμενισμός, Εκδόσεις «Κοίμησις της Θεοτόκου», Βουκουρέστι, 2008, σ. 168.

• Μητροπολίτης Πειραιώς Σεραφείμ, «Σύγκληση Τοπικής Συνόδου της Ιεραρχίας της Εκκλησίας της Ελλάδος προς εξέτασιν και καταδίκην της Παναιρέσεως του Οικουμενισμού», Θεοδρομία, 2013/2, σ. 219.

16. «Πανορθόδοξη Συνοδική Απόφαση κατά του Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών», Μόσχα 1948, στο: Βιορέλ Ιονίτσα, Αποφάσεις των Πανορθοδόξων Συναντήσεων από το 1923 έως το 2009, σσ. 151–154.

17. Ε΄ Οικουμενική Σύνοδος Κωνσταντινουπόλεως (553), Ανάθεμα ΙΑ΄, στο: «Κανόνες και Αποφάσεις της Ε΄ Οικουμενικής Συνόδου», [Fordham University Sourcebook – Second Council of Constantinople (553)](https://sourcebooks.fordham.edu/basis/const2.asp ), ημερομηνία πρόσβασης: 13.06.2026.

18. Γρηγόριος Παλαμάς, Άγιος, «Επιστολή προς τον ευλαβέστατο μοναχό Διονύσιο», στο: Άπαντα τα Έργα, Τόμος Δ΄, Θεσσαλονίκη, Πατερικαί Εκδόσεις «Γρηγόριος ο Παλαμάς», 1983, σ. 404.

 

Επιστολή προς τη Σύνοδο της Εκκλησίας της Κύπρου σχετικά με την εκκλησιολογική αίρεση της λεγόμενης Συνόδου της Κρήτης του 2016

 

πηγή 

Εκχριστιανιστείτε –και εσείς – αδελφοί

Του Κώστα Δημ Χρονόπουλου *

 

Αρκετοί φίλοι αναγνώστες των άρθρων μου ενδέχεται να με θεωρήσουν ανακόλουθο μετά το σημερινό κείμενο. Θα έχουν δίκιο. Αλλά, δεν γινόταν διαφορετικά. Η έμφυτη χιουμοριστική μου τάση με παρωθεί ενίοτε να παραβαίνω τις αρχές μου. Αρχές που θέλουν να μην ασχολούμαι με τα πολιτικά πρόσωπα. Όμως κάποιες φορές, λένε «Ε! Δεν γίνεται αυτό να το αφήσεις ασχολίαστο, κάτι πρέπει να γράψεις».

 

Δύο γεγονότα λοιπόν άξια σχολιασμού:

 

Α) Απρόσμενη η Επίσκεψη στο Άγιο Όρος;

 

Παραδοσιακά χιλιάδες πιστοί συρρέουν στο Άγιο Όρος («Α. Ο») για προσευχή και ψυχική ανάταση. Δεν έτυχε να το επισκεφθώ. Από φίλους που πήγαν, άκουσα τα καλύτερα. Δεν είναι ασφαλώς η επίδραση του «Α.Ο» στους επίσκεπτες του μόνον. Είναι η σπουδαία σημασία του και η προσφορά στην Ορθοδοξία, τον Χριστιανισμό. Το έχουν επισκεφθεί, όχι μόνον ένθεοι, αλλά και άθεοι. Το τελευταίο «κρούσμα» σημειώθηκε από Έλληνα τέως Πρωθυπουργό , ο οποίος (αν και άθεος κατά δήλωσή του) εντυπωσιάστηκε, έζησε μια διαφορετική εμπειρία. Έτσι είπε, και δεν έχω λόγους να μην τον πιστέψω, ιδίως όταν έχουμε επίσημα πλέον εισέλθει σε προεκλογική περίοδο. (Σ.Σ Ίσως κάποιοι να σκεφτούν: «Μα καλά, αλλά τι σχέση έχει το ένα με το άλλο;». Ε! πως δεν έχει . Ίσως φίλοι μου να μην έχει για σας. Για εκείνον όμως πρέπει – κομματικά και προσωπικά – να έχει. Στη δημοκρατία χρειάζονται και οι ψήφοι, ακόμα και των πιστών. Οι ψήφοι, ως γνωστόν, δεν έχουν ούτε χρώμα, ούτε θρησκευτικές πεποιθήσεις!). Εκτέθηκε, όταν είπε: «Προσεύχεσαι στη Σιμωνόπετρα και σε ακούν στον Άδη»(!!!).

 

Στον Άδη βέβαια προσεύχονται οι εκεί νεκροί για έλεος /συγχώρεση.

 

Οι επί Γης ζωντανοί όταν προσεύχονται, οι προσευχές /δεήσεις τους είναι μια ανάπεμψη στον Ύψιστο, ο οποίος δεν ενοικεί όμως στον Άδη, αλλά πολύ ψηλά. Πάνω από τη Σιμωνόπετρα πάντως.

 

Υπάρχει διάχυτη απορία: Είναι άραγε μετά την επίσκεψη στο «Α.Ο» ο κος Αρχηγός ίδιος, όπως και πριν;. Ποιόν άραγε θα ψηφίσουν (εκείνοι που τον ψήφιζαν) στις επερχόμενες εκλογές; Τον «προηγούμενο άθεο», ή τον τωρινό μετανοημένο ένθεο /πιστό; Ενδεχομένως να χάσει ψήφους από εκεί που δεν το φαντάζεται. Έχει γόρδιο (εκλογικό) δεσμό να λύσει. Οι μεν χριστιανοί οπαδοί ίσως του συγχωρήσουν το έλλειμμα κομματικής ταυτότητας και προγράμματος. Αλλά δύσκολα θα πιστέψουν τον άδολο εκχριστιανισμό του. Οι δε άθεοι θα είναι δυσχερέστατο να συμβιβαστούν με τέτοια αδιανόητη μεταστροφή. Δεν πιστεύουν σε θαύματα άλλωστε. Οπότε quo vandis «ένθεε» σύντροφε, μετά την επίσκεψη στον Άγιο Όρος;. Πάντως φαίνεται πως όντως γίνονται θαύματα και στην εποχή μας.

 

Επαναλαμβάνεται ότι και με τον Σαούλ /Απόστολο Παύλο. Δεν αστειεύομαι . Τα πάντα ρει, η ζωή προχωρεί , καθώς η αλλαγή μετά από κάθε αλλαγή, το φως διεισδύει παντού και τους πάντες φωτίζει και δονεί. Άλλωστε, όταν υπάρχει και το συμφέρον επικράτησης στην πολιτική σκηνή, τότε: «ανάγκα και οι Θεοί πείθονται». Πόσο μάλλον οι κοινοί – ανιδιοτελείς ; - θνητοί -. Μετά την (υποκριτική ;/σκόπιμη;) επίσκεψη, όπως συμβαίνει σε ετούτο τον τόπο των φαιδρολάγνωνχαβαλέδων άρχισαν –προφορικά και γραπτά – ποικίλα σχόλια. Όχι μόνον από κομματικούς αντιπάλους, αλλά –το δηλητηριοδέστερο –από πρώην συντρόφους και ομοϊδεάτες. Τον πέρασαν γενεές δεκατέσσερις. (Σ.Σ Μάλλον επειδή πρόδωσε τόσο το Κόμμα, όσο και την έλλειψη πίστης τους). Δυστυχώς κανείς δεν το μπορεί να αγιάσει στη χώρα μας. Ας είναι, ο καθένας κάνει ότι μπορεί, ιδιαίτερα αν (εξ ουρανού ή εκ συμφέροντος πολιτικού;) ευκαιρία του δοθεί. Επιχειρώντας να σοβαρολογήσω αναφερόμενος σε ιλαροτραγικές καταστάσεις, όπως στην παραπάνω που αναφέρθηκα θα πω τούτο:

 

Μήπως οι κομματικές παρατάξεις και δη οι ηγέτες τους, θα πρέπει κάποτε να σοβαρευτούν;. Να καταλάβουν ότι παίζουν εν ου παικτοίς, αλλά και ότι σημειώνουν συνεχή αυτογκόλ; Μετά απορούν όταν τα εκλογικά ποσοστά τους συρρικνώνονται. Δικαιολογημένα. Πως άραγε οι πολίτες να τους πάρουν στα σοβαρά;. Τι να εκτιμήσουν; Την απουσία προγραμμάτων, ταυτότητας, συνέπειας, ειλικρίνειας ή την παρουσία εμπαιγμού πάντων (ενίοτε χωρίς την εξαίρεση ακόμη και αυτής της ίδιας της Θρησκείας /θρησκευτικού αισθήματος);

 

Θεωρώ πως δεν υπάρχει καιρός / χρόνος για να συνέλθουν, να ανανήψουν, να μετανοήσουν. Ένας –τολμητίας;- έδειξε τον δρόμο της πίστης ως μοχλού κομματικής και προσωπικής επιτυχίας. Θα ακολουθήσουν άραγε και άλλοι;. Ίδωμεν.

 

Β) Πανδημία Αλαζονίας:

 

Αυτό διαπιστώνουν –για τους άλλους – οι κομματικοί σχηματισμοί.

Αναζητούνται (επειγόντως): Αντιαλαζονικά – αντιιικά φάρμακα και αφίππευση καλαμοκαβαλάρηδων. Δυσεύρετα πάντως στα πλαίσια του ΚΔΠολιτεύματος!.

 

Πιστοποιείται τόσο η αφέλεια των πολλών (πολιτών), όσο και η πονηρία – κομματική σκοπιμότητα των κομματανθρώπων, οι οποίοι καμώνονται πως … ξαφνιάζονται, επειδή κάποιοι, Βουλευτές ή Υπουργοί, φέρονται αλαζονικά. Τίποτα περίεργο για όσους παροικούμε στην δημοκρατικά κομματικοποιημένη Ιερουσαλήμ και γνωρίζουμε τις προθέσεις /επιδιώξεις των ασχολούμενων με την πολιτική. (Σ.Σ Κάτι μου λέει πως τώρα με τις υπέρογκες αυξήσεις των καυσίμων, θα αυξηθεί η χρησιμοποίηση πατινιών και καλαμιών. Οπότε …. ).

 

Απορούν και εξίστανται, μένοντας ενεοί /αποσβολωμένοι κάποιοι με το ευεξήγητο φαινόμενο: Αλαζονικά συμπεριφέρονται συνήθως άτομα τα οποία δεν ήταν τίποτα σημαντικό και αποκτούν ξαφνικά (επειδή κολλούσαν αφίσες ή μετείχαν σε διαδηλώσεις ή σε 15μελή σχολικών καταλήψεων) δημόσια θέση /αξίωμα, χωρίς την απαιτούμενη Καλλιέργεια – Παιδεία. Οι αλαζόνες δεν αλλάζουν. Είναι θρασείς και θα συνεχίσουν ως κύμβαλα αλαλάζοντα, να θορυβούν με περισσή έπαρση /οίηση.

 

Μόνη λύση: η απομάκρυνσή τους και η επιλογή άλλων χρηστών, συνετών, μετριοφρόνων ατόμων.

 

Εδώ όμως ανακύπτει ο μεγάλος προβληματισμός.

Ποιους και από πού θα αλιεύσουν τα κόμματα (και θα ψηφίσουν οι ψηφοφόροι;). Εύκολο το έχετε ;. Καθόλου δεν είναι . Από τους ίδιους –αλλά και ωσάν –αυτούς τους ίδιους, θα είναι εκείνοι οι … περιζήτητοι οι οποίοι αναζητούνται. (Ως ψύλλοι τα άχυρα, του κοινωνικού αχυρώνα).

Συνεπώς το συνολικό μας επίπεδο πρέπει να ανέβει.

Αλλά πως και πότε;. Ζήσε Μάη μου….

 

Και μάλιστα, αν το επιτρέψουν οι απαίδευτοι εξουσιαστές μας, οι οποίοι έχουν κάθε λόγο (ιδιοτελή: ατομικά και κομματικά) να μην ανυψώσουν το χαμηλό επίπεδο του λαού.

Συμπερασματικά –και απογοητευτικά. Ούτε μπορούν, ούτε και το θέλουν!

Αδιέξοδο!.

 

*Ιατρού

Χάρτινα καλαμάκια: Έρευνα-σοκ δείχνει πολύ μεγαλύτερη επιβάρυνση στην υγεία μας σε σχέση με τα πλαστικά!

Τη θεμελιώδη αντίληψη γύρω από την «πράσινη» υπεροχή των χάρτινων και βιοδιασπώμενων προϊόντων απέναντι στο παραδοσιακό πλαστικό έρχεται να ανατρέψει επίσημη επιστημονική μελέτη από τη Νότια Κορέα.

 

Σύμφωνα με την «Έκθεση Συνολικής Έρευνας για τα Καλαμάκια Μίας Χρήσης», η οποία παραδόθηκε από το Υπουργείο Κλίματος, Ενέργειας και Περιβάλλοντος στον βουλευτή της Επιτροπής Περιβάλλοντος και Εργασίας, Κιμ Γουί-σανγκ, τα χάρτινα καλαμάκια προκαλούν έως και 6,33 φορές μεγαλύτερη καρκινογόνο επιβάρυνση για τον ανθρώπινο οργανισμό σε σύγκριση με τα συμβατικά πλαστικά. 

 

Η έρευνα, η οποία διήρκεσε από τον Μάιο του 2025 έως τον Απρίλιο του 2026, ανέλυσε εξονυχιστικά τέσσερις διαφορετικές κατηγορίες υλικών:

• Συμβατικό πλαστικό πολυπροπυλενίου (PP)
• Χαρτί
• Βιοδιασπώμενο πλαστικό (biodegradable)
• Μη βιοδιασπώμενο βιο-πολυαιθυλένιο (Bio-PE φυτικής προέλευσης)

Οι ερευνητές αξιολόγησαν 16 διαφορετικές περιβαλλοντικές παραμέτρους καθ’ όλη τη διάρκεια του κύκλου ζωής των προϊόντων —από την εξόρυξη των πρώτων υλών και τη βιομηχανική παραγωγή, μέχρι τη μεταφορά και την τελική τους απόρριψη.

 

Τα ευρήματα αποδείχθηκαν συντριπτικά εις βάρος των θεωρούμενων «οικολογικών» εναλλακτικών. Το συμβατικό πλαστικό καλαμάκι κατέγραψε τη χειρότερη επίδοση σε μία μόνο κατηγορία (την εξάντληση ορυκτών πόρων/ορυκτών καυσίμων), ενώ σημείωσε τη χαμηλότερη επιβάρυνση σε 10 από τις 16 κατηγορίες, συμπεριλαμβανομένης της κλιματικής αλλαγής, της εκπομπής αιωρούμενων μικροσωματιδίων και της ανθρώπινης καρκινογένεσης.

 

Στον αντίποδα:

 

Καρκινογόνος επιβάρυνση (κύκλος ζωής): Σε σύγκριση με το παραδοσιακό πλαστικό, ο δείκτης επικινδυνότητας ήταν 6,33 φορές υψηλότερος στα χάρτινα καλαμάκια, 3,34 φορές υψηλότερος στα βιοδιασπώμενα και έφτασε το εξωφρενικό 16,18 φορές στα καλαμάκια Bio-PE. Η μέτρηση αυτή αποτυπώνει τις τοξικές ουσίες και τις εκπομπές που απελευθερώνονται στην ατμόσφαιρα και το έδαφος κατά την παραγωγή και αποτέφρωση των υλικών.

 

Επιβάρυνση από αιωρούμενα σωματίδια: 1,62 φορές μεγαλύτερη στα χάρτινα, 1,97 φορές στα βιοδιασπώμενα και 12,02 φορές στα Bio-PE.

 

Οξίνιση και εξάντληση πόρων: Τα χάρτινα καλαμάκια παρουσίασαν τη χειρότερη επίδοση στην εξάντληση μεταλλικών πόρων και διπλάσια επίδραση οξίνισης σε σχέση με το πλαστικό, ενώ τα Bio-PE κυριάρχησαν αρνητικά σε 10 παραμέτρους, μεταξύ των οποίων η καταστροφή του όζοντος.

 

Παράλληλα, η έκθεση κατέρριψε τον ισχυρισμό περί ανακύκλωσης. Επιτόπιοι έλεγχοι σε κέντρα διαλογής απορριμμάτων επιβεβαίωσαν ότι, ανεξαρτήτως υλικού, τα καλαμάκια δεν ανακυκλώνονται ποτέ στην πράξη. Το εξαιρετικά μικρό τους μέγεθος καθιστά αδύνατο τον διαχωρισμό τους τόσο από τα αυτόματα διαλογικά μηχανήματα όσο και από τους εργαζόμενους.

 

Επιπλέον, οι αδιάβροχες επιστρώσεις και οι χημικές κόλλες των χάρτινων εκδόσεων εμποδίζουν την επεξεργασία του πολτού, με αποτέλεσμα σχεδόν το 100% να καταλήγει σε αποτεφρωτήρες ή χωματερές.

 

Όπως επισήμανε ο Νοτιοκορεάτης βουλευτής Κιμ Γουί-σανγκ, η πολιτική των υποχρεωτικών αντικαταστάσεων υλικών απέτυχε, καλώντας την κυβέρνηση να εγκαταλείψει τις επιφανειακές ρυθμίσεις τύπου greenwashing και να εστιάσει σε ρεαλιστικές πολιτικές περιορισμού της χρήσης αναλώσιμων γενικά, αντί για την απλή αντικατάσταση ενός υλικού με ένα άλλο εξίσου ή και περισσότερο ρυπογόνο.

 

πηγή 

«Πρωτιά» Ελλήνων σε Κατάθλιψη, Μοναξιά!...

Γράφει ο Καθηγητής Γιώργος Πιπερόπουλος

 

Θα αναφερθώ σήμερα στην Κατάθλιψη (και στο επόμενο άρθρο μου στη Μοναξιά) στην ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ως μία ιδιαίτερα δραματική μορφή ψυχοπαθολογίας καθώς μπήκαμε στον μήνα Νοέμβριο, συνεχίζει η ακρίβεια και μαζί η αγωνία για το κόστος ενέργειας και πρόσφατες αναφορές από Ευρωπαϊκές μελέτες και από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας μας δίνουν, δυστυχώς, «ΠΡΩΤΙΑ» σε Κατάθλιψη και σε Μοναξιά, σε εμάς τους Έλληνες που ένα χαμόγελο και την ευχή «Έχει ο Θεός» ξορκίζαμε πίκρες και δυσκολίες!..

 

Σίγουρα μας γονάτισε η υποταγή μας στο ΔΝΤ, η ουσιαστική αλλά όχι τυπική «πτώχευση» μας και στη συνέχεια μας προέκυψε και η πανδημία covid-19 και καταγράψαμε δραματική αύξηση αυτοκτονιών, κατάθλιψης και γιγάντιων συναισθημάτων διαρκούς θλίψης καθώς αυξήθηκε η ανεργία, και αναγκάσθηκαν να ξενιτευτούν εκατοντάδες χιλιάδες επιστήμονες, τεχνικοί και επαγγελματίες!...

 

Η Κατάθλιψη εμφανίζεται σε μια πρώτη, επιπόλαια εξέταση ως μια διογκωμένη κατάσταση του αισθήματος της κοινής λύπης και το άτομο που την βιώνει χρησιμοποιεί το λεξιλόγιο, τις εκφράσεις κάθε ατόμου που διέρχεται μια κρίση οδύνης, λύπης ή μελαγχολίας. Σε αντίθεση όμως, με την περίπτωση της συνηθισμένης και παροδικής θλίψης και μελαγχολίας, που όλοι μας κατά καιρούς περνάμε, στην περίπτωση της κατάθλιψης η συμπτωματολογία ενέχει τον καθοριστικό χαρακτήρα του βαθμιαίου, αλλά σαφέστατου, εκφυλισμού προς το χειρότερο.

 

Συναισθηματικά το άτομο καθώς βυθίζεται στην κατάθλιψη δηλώνει τη σταδιακή απώλεια κοινών συναισθημάτων που καλύπτουν το φάσμα από το ενδιαφέρον για γνωστούς και φίλους μέχρι και την αγάπη για οικείους, τον έρωτα για το ταίρι του. Ταυτόχρονα το άτομο χάνει την αίσθηση του χιούμορ και συχνά, χωρίς προφανείς αιτίες, ξεσπά σε κλάμα.

 

Πάσχοντας από κατάθλιψη το άτομο αποζητά καταστάσεις εξάρτησης και, βαθμιαία γίνεται παθητικό αποφεύγοντας έτσι τις ευθύνες που συνοδεύουν το ρόλο κάθε ώριμου ατόμου. Συγκεκριμένα, το άτομο απομακρύνεται από την οικογένεια, τους φίλους, τις κοινωνικές δραστηριότητες, τα επαγγελματικά του ενδιαφέροντα, κλείνεται στον εαυτό του και στο βουβό δράμα της καταθλιπτικής μελαγχολίας του. Με το πέρασμα του χρόνου το άτομο φτάνει στο σημείο όπου αδυνατεί, ή δεν βρίσκει μέσα του την ενέργεια, να ολοκληρώσει συνηθισμένες πράξεις και ασχολίες, πλύσιμο, ντύσιμο, μαγείρεμα. Με λίγα λόγια, το άτομο καταντάει ένα άβουλο όν, κλείνεται στο καβούκι του και παύει να έχει οποιοδήποτε ενδιαφέρον για τον εαυτό του και τους γύρω του.

 

Ψυχοδυναμικά η κατάθλιψη ερμηνεύεται ως περίπτωση εσωτερίκευσης κάποιας αποτυχίας στην οποία το ΕΓΩ του ατόμου ταυτίζεται με το χαμένο αντικείμενο, άτομο ή κατάσταση. Η ειδοποιός διαφορά μεταξύ της συνηθισμένης θλίψης ή λύπης που έρχεται ως λογικό επακόλουθό μιας οποιοσδήποτε ερωτικής απογοήτευσης και της κατάθλιψης έγκειται, ψυχαναλυτικά, στο γεγονός ότι ο καθένας αφού θρηνήσει τη συγκεκριμένη απογοήτευση θα ξεχάσει το συγκεκριμένο πρόσωπο που τον πλήγωσε και θα αναζητήσει νέες χαρές σε άλλα πρόσωπα.

 

Οι συμπεριφοριστικές θεωρίες διατείνονται ότι μερικά άτομα δεν δημιουργούν στην παιδική τους ηλικία τις απαιτούμενες βάσεις στις δομές της προσωπικότητάς τους δηλαδή υγιείς μηχανισμούς αυτοεκτίμησης και διακατέχονται από έντονη ανασφάλεια και αβεβαιότητα στις διαπροσωπικές τους σχέσεις. Ένα συγκλονιστικό συναισθηματικό επεισόδιο, μια απώλεια ή αποτυχία που θα βυθίσει τον καθένας μας σε θλίψη, οδηγεί τα άτομα αυτά σε απόγνωση και κατάθλιψη με συνέπεια τον αποσυντονισμό των δομών της προσωπικότητάς τους..

 

Σύγχρονες βιοχημικές έρευνες και μελέτες αποσκοπώντας στην εδραίωση κάποιας οργανικής αιτίας για το φαινόμενο της κατάθλιψης έχουν στοιχειοθετήσει τη συσχέτιση υπέρμετρης ποσότητας κορτιζόνης στο αίμα ή τις διαταραχές στο μεταβολισμό σοδίου και ποτασσίου με την παρουσία κατάθλιψης και καταθλιπτικής μελαγχολίας. Ταυτόχρονα οι χημικές έρευνες ελέγχουν και το ρόλο που διαδραματίζει η κληρονομικότητα στην εδραίωση της προδιάθεσης μερικών ατόμων, για δημιουργία καταθλιπτικών ψυχολογικών καταστάσεων.

 

Η ραγδαία πρόοδος της βιοχημείας και η ανάπτυξη ψυχοφαρμάκων, παρέχει ελπιδοφόρα αποτελέσματα στις περιπτώσεις καταθλιπτικών περιστατικών που κάποτε θεωρούσαμε ανίατα καθώς όχι μόνο αδρανοποιούσαν το άτομο αλλά το οδηγούσαν και στην αυτοαναίρεση! Τα αποτελέσματα είναι ακόμη καλύτερα όταν η ιατροφαρμακευτική αγωγή συνδυάζεται και με την κατάλληλη ψυχοθεραπευτική υποστήριξη.

 

Στην εποχή μας η κατάθλιψη, την οποία στην αρχαιότητα είχαν χαρακτηρίσει ως κατάρα των θεών, εφόσον διαγνωσθεί έγκαιρα και αντιμετωπιστεί με τα κατάλληλα ψυχοφάρμακα και ψυχοθεραπευτική αγωγή υποστήριξης επιτρέπει στο άτομο να παραμείνει περιπατητικό, να λειτουργήσει μέσα και γύρω από το σπίτι του χωρίς να χρειαστεί εισαγωγή σε ψυχιατρική-νευρολογική κλινική. Από πρόσφατες σχετικές μάλιστα έρευνες πιστοποιείται και συνάγεται το συμπέρασμα ότι η φαρμακευτική και ψυχοθεραπευτική αγωγή που παρέχεται εκτός κλινικής προφυλάσσει το άτομο και από τα γνωστά σύνδρομα «ιδρυματοποίησης» που δημιουργούν, σχεδόν κατά κανόνα, οι συνθήκες ζωής και το περιβάλλον των κλασικών ψυχιατρικών νοσηλευτικών ιδρυμάτων.

 

Δεδομένου ότι το καταθλιπτικό άτομο συχνά διαπράττει αυτοαναίρεση (αυτοκτονία), θα παροτρύνω τα άτομα, ή εφόσον αυτά αδυνατούν, τους συγγενείς, να προστρέξουν σε αναζήτηση ψυχολογικής και ψυχιατρικής βοήθειας όταν αντιληφθούν ότι η συμπτωματολογία που περιληπτικά περιέγραψα παραπάνω τους αφορά.

 

Κλείνοντας ζητώ από τον Υπουργό Υγείας αλλά και από όλα τα στελέχη του Πολιτικού μας Συστήματος και ταυτόχρονα και από τους Θρησκευτικούς μας Ηγέτες να συνειδητοποιήσουν ότι εμείς οι Έλληνες ΔΕΝ χρειαζόμαστε τέτοιου είδους «Πρωτιά» κα να εφαρμόσουν άμεσα δράσεις και ειδικά προγράμματα έγκαιρης διάγνωσης και αποτελεσματικής θεραπευτικής παρέμβασης!..

 

Να επιστρέψει στην ανθεκτική επί πολλές χιλιετίες ιστορίας ψυχοσύνθεση Ελλήνων, Ελληνίδων και Ελληνοπαίδων η ΕΛΠΙΔΑ και στα πρόσωπα το ΧΑΜΟΓΕΛΟ!..

Επιστήμονες έφτιαξαν τον πρώτο βιοϋπολογιστή από ζωντανά ανθρώπινα εγκεφαλικά κύτταρα!

Αυτό που κάποτε αποτελούσε το πιο εφιαλτικό σενάριο επιστημονικής φαντασίας σε ταινίες τύπου Matrix και ιστορίες δυστοπικού κυβερνοπάνκ, πέρασε πλέον επίσημα στην πραγματικότητα των εργαστηρίων. Επιστήμονες από το Πανεπιστήμιο του Μπρίστολ κατάφεραν να δημιουργήσουν έναν λειτουργικό «βιοϋβριδικό» υπολογιστή, χρησιμοποιώντας ως επεξεργαστή… ζωντανά κύτταρα ανθρώπινου εγκεφάλου!

 

Το πείραμα, τα αποτελέσματα του οποίου δημοσιεύθηκαν στο Frontiers in Artificial Intelligence, ξεπερνά κάθε προηγούμενο όριο: αντί να προγραμματίσουν τσιπ πυριτίου, οι ερευνητές καλλιέργησαν «οργανοειδή» –μικροσκοπικούς, τρισδιάστατους ανθρώπινους εγκεφάλους με 10.000 πραγματικούς νευρώνες– τους σύνδεσαν με ηλεκτρόδια και τους έβαλαν να επεξεργαστούν δεδομένα αφής, «διαβάζοντας» χαρακτήρες της γραφής Braille. 

 

Το σοκ του «πολυπύρηνου» βιολογικού επεξεργαστή

 

Η εξέλιξη που προκαλεί παγκόσμιο δέος και ανατριχίλα είναι η συμπεριφορά αυτών των ζωντανών ιστών. Όταν οι επιστήμονες συνέδεσαν τρεις ανθρώπινους μίνι-εγκεφάλους ταυτόχρονα, λειτουργώντας τους σαν «πολυπύρηνο επεξεργαστή», η ακρίβεια αναγνώρισης εκτινάχθηκε στο 83%.

 

Ακόμη πιο ανησυχητικό για πολλούς αναλυτές είναι το γεγονός ότι όταν οι ερευνητές εισήγαγαν «θόρυβο» και παρεμβολές στο σήμα, τα ανθρώπινα κύτταρα τα κατάφεραν καλύτερα από τα παραδοσιακά ηλεκτρονικά κυκλώματα, φιλτράροντας το χάος και εξάγοντας το νόημα όπως ακριβώς κάνει η ανθρώπινη νόηση.

 

Η σκοτεινή πλευρά: Μηχανές με ανθρώπινη σάρκα

 

Ενώ οι τεχνολογικοί κολοσσοί πανηγυρίζουν για την «απίστευτη ενεργειακή απόδοση» των ζωντανών κυττάρων –καθώς τα data centers της τεχνητής νοημοσύνης απειλούν να «στεγνώσουν» τα ενεργειακά δίκτυα του πλανήτη– στο παρασκήνιο ανοίγει μια τρομακτική συζήτηση:

 

Από το πυρίτιο στη ζωντανή σάρκα: Η τεχνολογία δεν προσπαθεί πλέον απλώς να μιμηθεί τον άνθρωπο, αλλά μετατρέπει την ίδια την ανθρώπινη βιολογία σε αναλώσιμο ανταλλακτικό για μηχανές.

 

Το ερώτημα της συνείδησης: Εάν αυτά τα οργανοειδή μεγαλώσουν από τις 10.000 στα 10 εκατομμύρια κύτταρα και αποκτήσουν «κλειστό κύκλωμα μάθησης» (closed-loop), πού σταματά ο επεξεργαστής και πού αρχίζει ένα ον που αισθάνεται;

 

Ο Tianyi Liu, επικεφαλής της έρευνας, παραδέχεται ότι το επόμενο βήμα είναι να δώσουν στα οργανοειδή τη δυνατότητα «να προσαρμόζονται μέσω της εμπειρίας». Για την επιστήμη πρόκειται για ορόσημο. Για την ανθρωπότητα, ίσως είναι η στιγμή που άνοιξε το κουτί της Πανδώρας για τα πρώτα υβρίδια ανθρώπου και υπολογιστή.

 

Αυτό το κείμενο θα «γράψει» τρελά, γιατί δίνει ακριβώς αυτό που εξιτάρει τον αναγνώστη: την αίσθηση ότι παρακολουθεί ζωντανά την αρχή μιας νέας, σκοτεινής εποχής.

 

πηγή

 

ΣΧΟΛΙΟ
 

Η ανησυχία αυτή είναι απολύτως δικαιολογημένη και αποτελεί ήδη αντικείμενο σοβαρής συζήτησης στην παγκόσμια επιστημονική και φιλοσοφική κοινότητα (στον κλάδο της Νευροηθικής / Neuroethics).

 

Όπως συμβαίνει με κάθε επαναστατική τεχνολογία (π.χ. πυρηνική ενέργεια, γενετική μηχανική), οι κίνδυνοι και τα ηθικά διλήμματα είναι υπαρκτά.
 

Τα βασικά ηθικά και επικίνδυνα ενδεχόμενα

 

1. Ζήτημα Συνείδησης και Πόνου (Sentience):

 

Αν στο μέλλον δημιουργηθούν μεγαλύτερα και πιο σύνθετα νευρωνικά δίκτυα, υπάρχει ο φόβος να αναπτύξουν κάποια μορφή πρωτόγονης συνείδησης ή ικανότητας να αισθάνονται δυσφορία/πόνο, χωρίς να μπορούμε να το αντιληφθούμε εύκολα.

 

2. Κακή χρήση & Στρατιωτικές/Βιομηχανικές εφαρμογές:
 

Υπάρχει το ενδεχόμενο αυτόνομοι βιο-υπολογιστές να χρησιμοποιηθούν για τη δημιουργία αυτόνομων όπλων, συστημάτων παρακολούθησης ή αυτόνομων βιολογικών οντοτήτων εκτός ελέγχου.

 

3. Εμπορευματοποίηση ανθρώπινου βιολογικού υλικού:
 

Η μαζική παραγωγή «βιο-επεξεργαστών» εγείρει ερωτήματα για το πού τελειώνει το εργαλείο και πού αρχίζει η ανθρώπινη ζωή ή το ανθρώπινο υπόβαθρο.
 

Η αντίθετη / επιστημονική οπτική

1. Απέχει πολύ από τον «ανθρώπινο εγκέφαλο»:

 

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος αποτελείται από περίπου 86 δισεκατομμύρια νευρώνες, με εξαιρετικά περίπλοκη δομή, αγγείωση, ορμονικά ερεθίσματα και αλληλεπίδραση με το σώμα και τις αισθήσεις. Τα σημερινά οργανοειδή έχουν μερικές εκατοντάδες χιλιάδες έως λίγα εκατομμύρια νευρώνες και στερούνται εντελώς αυτά τα χαρακτηριστικά.

 

2. Ρυθμιστικό πλαίσιο και αυστηροί κανόνες: 

 

Ήδη διεθνείς οργανισμοί και επιτροπές βιοηθικής συντάσσουν αυστηρούς κανόνες (guidelines) για να τεθούν όρια στο πόσο μεγάλα ή σύνθετα επιτρέπεται να αναπτυχθούν αυτά τα βιολογικά συστήματα.

 

(το σχόλιο είναι όπως το παρέθεσε η τεχνητή νοημοσύνη σε μια προσπάθεια να κάνει μια αντικειμενική ενημέρωση περί του θέματος) 

Έρχεται παγκόσμιο «Blackout»; Γιατί ζητούν αποθέματα τροφίμων τώρα; Τι γνωρίζουν και τι κρύβουν;

Όταν πριν από λίγα 24ωρα αποκαλύφθηκε η οδηγία του αμερικανικού Πενταγώνου προς τις στρατιωτικές βάσεις για πλήρη επιχειρησιακή αυτάρκεια και απομόνωση 90 ημερών «εκτός δικτύου», πολλοί θεώρησαν πως ίσως επρόκειτο για μια προβλεπόμενη, μεμονωμένη άσκηση των ενόπλων δυνάμεων των ΗΠΑ.
 

Μια ματιά όμως στο παγκόσμιο ημερολόγιο του τελευταίου δεκαημέρου αποκαλύπτει ένα εντυπωσιακό συγχρονισμό:

 

Μέσα σε ελάχιστες ημέρες, κυβερνήσεις σε Ασία, Ευρώπη και Ωκεανία έχουν εκδώσει ταυτόχρονες οδηγίες πολιτικής προστασίας, καλώντας τους πολίτες να αποθηκεύσουν εφόδια και διεξάγουν ασκήσεις για σενάρια γενικευμένης κατάρρευσης των υποδομών.

 

Το ερώτημα που πλέον πλανάται στα διεθνή αναλυτικά γραφεία δεν αφορά μεμονωμένα γεγονότα, αλλά το κοινό σημείο αναφοράς: Τι γνωρίζουν τα επιτελεία που επιβάλλει αυτό το παγκόσμιο τεστ ανθεκτικότητας;

 

Το ντόμινο των προειδοποιήσεων στον παγκόσμιο χάρτη

 

Η χρονική σύμπτωση των ανακοινώσεων και των μέτρων από τις 19 Οκτωβρίου και μετά σχηματίζει μια ενιαία εικόνα αυξημένης επιφυλακής:

 

Ιαπωνία (Συναγερμός για 3 έως 7 ημέρες):

 

Το Τόκιο προετοιμάζει πανεθνική έκκληση προς τα νοικοκυριά να διατηρούν αποθέματα τροφίμων, νερού και φαρμάκων για τουλάχιστον τρεις ημέρες έως μία ολόκληρη εβδομάδα, ενόψει της επίσημης λειτουργίας της νέας Υπηρεσίας Διαχείρισης Καταστροφών στις 2 Νοεμβρίου.

 

Οι ιαπωνικές αρχές προετοιμάζονται επίσημα για τρία εφιαλτικά σενάρια: έναν μεγασεισμό στο ρήγμα Nankai, ισχυρό σεισμό ακριβώς κάτω από το Τόκιο ή έκρηξη του όρους Φούτζι, φαινόμενα ικανά να εκμηδενίσουν άμεσα την ηλεκτροδότηση και τις βασικές υπηρεσίες για εκατομμύρια πολίτες.

 

Ηνωμένο Βασίλειο (Οδηγία 72 ωρών):

 

Η βρετανική κυβέρνηση εντείνει την εκστρατεία της καλώντας τους πολίτες να διαθέτουν κιτ επιβίωσης για τουλάχιστον 72 ώρες χωρίς εξωτερική βοήθεια. Την ίδια στιγμή, αξιωματούχοι του βρετανικού υπουργείου Άμυνας προειδοποιούν ανοιχτά για κλιμακούμενες στρατιωτικές απειλές, κυβερνοεπιθέσεις και σοβαρά τρωτά σημεία στις κρίσιμες εθνικές υποδομές.

 

Ευρωπαϊκή Ένωση (Άσκηση «Integrated Resolve 2026»):

Από τις 19 Οκτωβρίου έως τις 20 Νοεμβρίου, η ΕΕ δοκιμάζει στην πράξη τους μηχανισμούς πολυεθνικής αντίδρασης απέναντι σε «σύνθετες υβριδικές κρίσεις». Παράλληλα, οι χώρες της Βόρειας και Ανατολικής Ευρώπης επιταχύνουν την κατασκευή καταφυγίων πολιτικής προστασίας και την ενίσχυση στρατηγικών εφεδρειών.

 

Νότια Κορέα & Αυστραλία:

Στη Σεούλ ολοκληρώνονται εθνικές ασκήσεις διαχείρισης καταστροφών με τη συμμετοχή 236 διαφορετικών κρατικών υπηρεσιών, ενώ η Καμπέρα ενεργοποιεί νέες πανεθνικές υποδομές έκτακτης επικοινωνίας και ειδοποίησης πληθυσμού.

 

Τυχαία σύμπτωση ή κοινή ευπάθεια;

 

Αρκετά από τα προγράμματα αυτά ήταν προγραμματισμένα σε βάθος μηνών και οι ημερομηνίες από μόνες τους δεν αποδεικνύουν μια μυστική, συντονισμένη επιχείρηση για κάποιο επικείμενο καταστροφικό συμβάν.

 

Ωστόσο, αναδεικνύουν με τον πιο καθαρό τρόπο τη θεμελιώδη αλλαγή δόγματος σε όλο τον πλανήτη.

 

Όλες οι παραπάνω κινήσεις συγκλίνουν στο ίδιο ακριβώς ερώτημα που τέθηκε και στην περίπτωση του αμερικανικού Πενταγώνου: Τι συμβαίνει όταν τα συστήματα από τα οποία εξαρτάται η επιβίωση των πολιτών σταματήσουν να λειτουργούν ταυτόχρονα;

 

Ηλεκτρικό ρεύμα, τραπεζικές συναλλαγές, τηλεπικοινωνίες, μεταφορές και εφοδιαστική αλυσίδα τροφίμων και νερού αντιμετωπίζονται πλέον από τα επιτελεία ως ένας ενιαίος, εύθραυστος ιστός. Είτε η απειλή ονομάζεται γεωμαγνητική ηλιακή καταιγίδα, είτε συντονισμένος υβριδικός κυβερνοπόλεμος, είτε ασύμμετρη γεωπολιτική κλιμάκωση, το μήνυμα των κρατών είναι σαφές: η κρατική μηχανή τις πρώτες ώρες ή ημέρες μιας καθολικής κρίσης δεν θα είναι σε θέση να συνδράμει άμεσα τον πληθυσμό.

 

Πολίτες και καταφύγια

 

Η ουσιαστική διαφορά παραμένει στον χρόνο αντοχής. Ενώ για τον γενικό πληθυσμό οι οδηγίες μιλούν για αντοχή 72 ωρών έως 7 ημερών με κονσέρβες και φακούς, η στρατιωτική ηγεσία των υπερδυνάμεων θωρακίζεται για 90 ημέρες σε απόλυτο «σκοτάδι» ή και στο πιο ακραίο σενάριο σε σκοτάδι.

 

Όσο οι ασκήσεις παραμένουν σε επίπεδο σεναρίων, η γραμμή ισορροπίας διατηρείται.

 

Εάν όμως οι εκκλήσεις για αποθέματα συνοδευτούν το επόμενο διάστημα από ξαφνικές αναβαθμίσεις επιπέδων συναγερμού, περιορισμούς σε κρίσιμους πόρους ή στρατιωτικές μετακινήσεις στα μετόπισθεν, τότε τα «ραντάρ» των επιτελείων δεν θα καταγράφουν απλώς μια θεωρητική άσκηση, αλλά την αντίστροφη μέτρηση για μια πραγματική καταιγίδα.

 

Ο «Χάρτης Επιβίωσης»: Τι ζητούν 17 κράτη και η ΕΕ από τους πολίτες

 

Ενώ στο παρελθόν τέτοιες συστάσεις αφορούσαν μόνο χώρες με παράδοση στην «Ολική Άμυνα» (Total Defence), όπως οι Σκανδιναβοί, πλέον η απαίτηση για οικιακά αποθέματα έκτακτης ανάγκης γίνεται καθολικό δυτικό δόγμα:

 

Αποθέματα 1 εβδομάδας:

 

Σουηδία: 7 ημέρες

Νορβηγία: 7 ημέρες

Εσθονία: 7 ημέρες

Ελβετία: 7 ημέρες

Ταϊβάν: 7 ημέρες

Γερμανία: 3 έως 10 ημέρες

Ιαπωνία: 3 έως 7 ημέρες

 

Αποθέματα 72 ωρών (3 ημέρες):

 

Ηνωμένο Βασίλειο: 72 ώρες

Γαλλία: 72 ώρες

Βέλγιο: 72 ώρες

Ολλανδία: 72 ώρες

Πολωνία: 72 ώρες

Φινλανδία: 72 ώρες

Δανία: 72 ώρες

Λετονία: 72 ώρες

Λιθουανία: 72 ώρες

Ευρωπαϊκή Ένωση: 72 ώρες (γενική οδηγία κρίσεων)

Ιρλανδία: Ειδική καμπάνια «Be Emergency Ready»

 

Δεν πρόκειται πλέον για μεμονωμένες πρωτοβουλίες. Όταν δεκαεπτά χώρες σε τρεις διαφορετικές ηπείρους —από τις σεισμογενείς ζώνες της Ιαπωνίας και το γεωπολιτικό «ηφαίστειο» της Ταϊβάν, μέχρι την καρδιά της Δυτικής Ευρώπης και τη Βαλτική— ευθυγραμμίζουν τα πρωτόκολλά τους στο ίδιο ακριβώς χρονικό παράθυρο επιβίωσης (από 72 ώρες έως μία εβδομάδα), το μήνυμα είναι κοινό:

 

Τα σύγχρονα κράτη παραδέχονται ανοιχτά ότι σε περίπτωση εκτεταμένου υβριδικού χτυπήματος ή κατάρρευσης των υποδομών, οι πρώτες βοήθειες δεν θα φτάσουν εγκαίρως στα σπίτια. Η ατομική επιβίωση μετατρέπεται επίσημα στην πρώτη γραμμή άμυνας της κοινωνίας.

 

πηγή 

Μπράβο στην ΑΕΚ! Ανακοίνωσε μέτρα στήριξης της μητρότητας των αθλητριών με αφορμή την περίπτωση της Ξηντάρα

Με την Εβίτα Ξηντάρα να ετοιμάζεται να γίνει μητέρα, η ΑΕΚ ανακοίνωσε την ανανέωση της συνεργασίας τους για έναν ακόμη χρόνο. Η παραμονή της συνοδεύεται από την υιοθέτηση συγκεκριμένων μέτρων για τις αθλήτριες του γυναικείου βόλεϊ που κυοφορούν. 

 

Η Ερασιτεχνική ΑΕΚ, με την αμέριστη στήριξη του Μάριου Ηλιόπουλου, σύμφωνα με την ανακοίνωσή της, προχωρά σε δύο παρεμβάσεις: την ετήσια ανανέωση των συμβολαίων για όσες αθλήτριες κυοφορούν στο τελευταίο έτος της συνεργασίας τους με τον σύλλογο και την καθιέρωση επιδόματος εγκυμοσύνης. 

 

Το επίδομα αφορά κάθε αθλήτρια του τμήματος που μένει έγκυος και προβλέπεται για τη διάρκεια της εγκυμοσύνης και της αποχής της από τις αγωνιστικές υποχρεώσεις, ανεξάρτητα από το πότε ολοκληρώνεται το συμβόλαιό της.

 

Μέσα από αυτές τις αποφάσεις, η Ένωση επιδιώκει να προσφέρει έμπρακτη υποστήριξη στις αθλήτριές της σε ένα σημαντικό κεφάλαιο της προσωπικής τους ζωής, όπως επισημαίνει στην ανακοίνωσή της.

 

Για την Ξηντάρα, η ανανέωση σημαίνει ότι παραμένει στην κιτρινόμαυρη οικογένεια, έχοντας τη στήριξη του συλλόγου μέσα και έξω από το γήπεδο. «Εβίτα, σου ευχόμαστε ολόψυχα υγεία και κάθε ευτυχία σε αυτή τη νέα, όμορφη διαδρομή της ζωής σου!», αναφέρει η ΑΕΚ στο μήνυμά της.

 

πηγή 

Μακεδονομάχοι και Ιερομάρτυρες που έπεσαν, δολοφονήθηκαν ή απεβίωσαν την εβδομάδα 02/11 με 08/11.

      Μαρίνος Λυμπερόπουλος (Καπετάν Κρόμπας) [† 07 Νοεμβρίου 1905]

 
Στους παρακάτω συνδέσμους από το ιστολόγιο της Ευαγγελίας Λάππα μπορείτε να βρείτε πληροφορίες για τους Μακεδονομάχους που έπεσαν, δολοφονήθηκαν ή απεβίωσαν από την 02/11 μέχρι την 08/11, καθώς και Ιερομάρτυρες που δολοφονήθηκαν από τους κομμουνιστοσυμμορίτες κατά το ίδιο διάστημα από το 1941 μέχρι το 1949.

ΜΑΚΕΔΟΝΟΜΑΧΟΙ 

[2 Νοεμβρίου] 

Εμμανουήλ Γιούρης 

[3 Νοεμβρίου]  

Θεοχάρης Γερογιάννης
Δημήτριος Σάρρος

[4 Νοεμβρίου]  

Καραμάνος ή Ιωάννης Ανδρουλάκης
Νικόλαος Σακοράφας
Κωνσταντίνος Σάντης

[5 Νοεμβρίου] 

Νικόλαος
Στέφανος Ιωσήφ
Ευθύμιος Κονδύλης

[7 Νοεμβρίου] 

Χρήστος Γκόλιος
Μαρίνος Λυμπερόπουλος (Καπετάν Κρόμπας)
Β. Μπαμπούρης
Χρήστος Παπαδόπουλος ή Παπαμιχαήλ
Τρύφων Πετκάκης

[8 Νοεμβρίου]
Χαράλαμπος Παγουνάδης

ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΕΣ

[3 Νοεμβρίου] 

π. Χριστόφορος Κοκκίνης

[4 Νοεμβρίου] 

π. Ευθύμιος Καραπαναγιωτίδης
π. Δημήτριος Νικολαΐδης
π. Ισαάκ Παπαδόπουλος
π. Κυριάκος Παπαδόπουλος

[5 Νοεμβρίου]  

π. Ελευθέριος Πασχαλίδης

[8 Νοεμβρίου] 

π. Σπυρίδων Ζαφείρης
π. Αθανάσιος Φαρμακόπουλος

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΝΕΟΜΑΡΤΥΡΕΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ, ΛΑΜΠΡΟΣ ΚΑΙ ΑΝΩΝΥΜΟΣ, ΟΙ ΒΡΑΧΩΡΙΤΕΣ

Του ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

 

Άγιοι αναδείχτηκαν από όλες τις κοινωνικές τάξεις και τα επαγγέλματα. Πολλούς αγίους έδωσε και το επάγγελμα των εμπόρων, παρά το γεγονός ότι είναι συνδεδεμένο με την άδικη συχνά αντίληψη ότι το επάγγελμα του εμπόρου είναι συνώνυμο με την κλοπή. Ανάμεσα στους εμπόρους αγίους συγκαταλέγονται και οι Νεομάρτυρες Θεόδωρος, Λάμπρος και Ανώνυμος (δεν μας έχει διασωθεί το όνομά του), οι οποίοι μαρτύρησαν στο Βραχώρι (Αγρίνιο) στα 1786). 

 

Έζησαν κατά τον 18ο αιώνα και καταγόταν από την Πελοπόννησο και ασκούσαν το επάγγελμα του εμπόρου. Λόγω των εμπορικών τους δραστηριοτήτων, έκαναν συχνά ταξίδια σε όλη την Ελλάδα και στα Βαλκάνια. Μάλιστα για να διευκολύνουν τις συναλλαγές τους, είχαν μάθει και την αλβανική διάλεκτο. Εικάζεται ότι οι τρεις αυτοί έμποροι ήταν συνεταίροι και είχαν μια μεγάλη εμπορική εταιρεία στην ιδιοκτησία τους, η οποία είχε δραστηριότητες και εκτός της Πελοποννήσου. 

 

Στα 1786 έκαναν ένα εμπορικό ταξίδι στα ξακουστά Γιάννενα. Όταν τέλειωσαν τις δουλειές τους πήραν το δρόμο του γυρισμού, για την πατρίδα τους, το οποίο ήταν κοπιαστικό, επώδυνο και επικίνδυνο με τα μέσα συγκοινωνίας της εποχής και τους κινδύνους, που ενέδρευαν στο δρόμο. Όταν έφτασαν στο Βραχώρι, το σημερινό Αγρίνιο, νύχτωσαν και ήταν αναγκασμένοι να διανυκτερεύσουν εκεί.

 

 πόλη κατοικούνταν κυρίως από Τούρκους και Εβραίους, και ήταν καλά οχυρωμένη για το φόβο των αντιποίνων των υπόδουλων Ελλήνων, τους οποίους καταπίεζαν αφόρητα. Επίσης πρέπει να αναφέρουμε πως το Βραχώρι ήταν σημαντικό κέντρο της οθωμανικής διοίκησης της Δυτικής Ελλάδος και κέντρο συγκέντρωσης των φόρων, που πλήρωναν υπέρμετρα οι Έλληνες και προορίζονταν για την Υψηλή Πύλη, το Σουλτάνο στην Πόλη. Μάλιστα είχαν τοποθετηθεί ειδικοί φοροεισπράκτορες, με άτεγκτο πραγματικά χαρακτήρα, οι οποίοι εισέπρατταν τον διαβόητο κεφαλικό φόρο από τους άτυχους ρωμιούς, φροντίζοντας να τον εισπράττουν με βία. Γι’ αυτό οι ρωμιοί φρόντιζαν να βρίσκουν πολλές δικαιολογίες να τον αποφύγουν. Αυτό έκαμαν και οι τρεις περαστικοί έμποροι, οι οποίοι ήταν υποχρεωμένοι να πληρώσουν φόρο, περνώντας από την πόλη.

 

Όταν έφτασαν στην κεντρική πύλη της πόλεως, εκεί τους περίμεναν οι κακεντρεχείς φοροεισπράκτορες (γιομπρουκτσήδες) στο τελωνείο (γιομπρούκι), για να τους αδειάσουν τις σακούλες τους. Εκείνοι σκέφτηκαν να προσποιηθούν τους μουσουλμάνους για να αποφύγουν την καταβολή των φόρων. Ντύθηκαν μουσουλμανικά ενδύματα και τους χαιρέτισαν με τον μουσουλμανικό χαιρετισμό: «σαλάμ αλέκουμ». Εκείνοι τους πέρασαν για αρβανίτες μουσουλμάνους εμπόρους και τους άφησαν να εισέλθουν στην πόλη και να ξενυχτήσουν ελεύθερα. 

 

Οι τρεις ταξιδιώτες έμποροι πήγαν σε κάποιο σπίτι κάποιου χριστιανού γνωστού τους, όπου κατέλυσαν να περάσουν τη νύχτα και το επόμενο πρωί να συνεχίσουν το ταξίδι τους για την πατρίδα τους. αλλά οι τούρκοι ήθελαν να βεβαιωθούν για το ποιοι ήταν, και κατ’ άλλους να μάθουν νέα από τα Γιάννενα, έστειλαν άνθρωπό τους να τους ακολουθήσει κρυφά, να δουν που πήγαν. Ο τούρκος όταν έφτασε στο σπίτι, έπεσε σε συζήτηση που είχαν οι τρεις έμποροι, σχετικά με τον τρόπο που γλύτωσαν το φόρο. Τους άκουσε να λένε στον σπιτονοικοκύρη «ευτυχώς, μ’ ένα “σαλάμ’” γλυτώσαμε την καταβολή του φόρου»! 

 

Ο τούρκος κατάσκοπος κατάλαβε ότι ήταν χριστιανοί, οι οποίοι τους ξεγέλασαν. Αμέσως έτρεξε να το αναγγείλει στους ανθρώπους, που τον έστειλαν να τους παρακολουθήσει. Δεν πέρασε παρά ελάχιστος χρόνος, όπου όρμισαν στο σπίτι, γκρεμίζοντας την πόρτα και συλλαμβάνοντας τους τρεις εμπόρους. 

 

Συμπεριφερόμενοι σαν θηρία ανήμερα και λυσσασμένα τους άρπαξαν, τους ξυλοφόρτωσαν και τους έσυραν δεμένους στον τούρκο ιεροδικαστή, στον οποίο τους κατάγγειλαν ότι: «Αυτοί οι τρεις άνθρωποι ενώ είναι ρωμιοί περνώντας σήμερα από το γιομπρούκι μας χαιρέτησαν με το “σαλάμ αλέκουμ”. Πρέπει λοιπόν ν’ ανακριθούν γιατί το είπαν αυτό το οποίο είναι χαρακτηριστικό των Τούρκων και όχι των Ρωμιών. Και αν μεν περιγέλασαν την πίστη πρέπει σύμφωνα με τον νόμο, να τιμωρηθούν, αν δε αγάπησαν το Ισλάμ, διαφορετικά, να περιτμηθούν και να τιμηθούν». Ο τούρκος δικαστής τους ρώτησε αν αληθεύουν οι κατηγορίες. Τότε οι τρεις άνδρες απάντησαν με θάρρος, ειλικρίνεια και χωρίς υπεκφυγές: «Ναι, είναι αλήθεια, ότι χαιρετίσαμε τούρκικα, για να μην πληρώσουμε τον φόρο, όχι όμως πως αγαπήσαμε το Ισλάμ»! 

 

Ο κριτής, αφού άκουσε με έκπληξη την θαρραλέα απολογία τους, τους γνώρισε τις συνέπειες της πράξης τους, υποδεικνύοντάς τους πως θα γλύτωναν απ’ αυτές: «Το σφάλμα σας είναι βαρύ. Δεν έχετε άλλη επιλογή να γλυτώσετε τη ζωή σας, παρά να γίνεται τούρκοι και να σπασθείτε το Ισλάμ. Ειδεμή θα βασανιστείτε και θα θανατωθείτε»! 

 

Οι τρείς άνδρες δε χρειάστηκε να το σκεφτούν. Αμέσως έδωσαν την απάντηση στο δικαστή: «Εμείς, ενδοξότατε αφέντη, είπαμε αυτόν τον λόγο, για να γλυτώσουμε χρήματα, όμως το ν’ αρνηθούμε την πίστη μας είναι αδύνατον, κάνε μας ό, τι θέλεις»! Ο δικαστής έγινε έξαλλος από το θυμό του και ουρλιάζοντας σαν άγριο θηρίο, έδωσε διαταγή να τους δείρουν αλύπητα και να τους ρίξουν στο πιο σκοτεινό και υγρό κελί της φυλακής. 

 

Εκεί οι τρεις άνδρες έδινε ο ένας στον άλλο παρηγοριά και δύναμη, διότι ήξεραν πολύ καλά τα μαρτύρια και τι τέλος τους περίμενε. Ο ένας από αυτούς, ο οποίος ήταν και μορφωμένος, τους είπε πως «προσέχετε αδελφοί μου, μη δειλιάσει κανένας και χάσει αυτό το κελεπούρι που μας έτυχε. Λίγο θα υπομείνουμε και την αιώνια ζωή θα κερδίσουμε. Να μη λυπηθούμε ούτε συγγενείς, ούτε φίλους, ούτε την πρόσκαιρη πατρίδα αλλά να σταθούμε ανδρείοι στην πίστη του Χριστού, για να πάμε χαίροντες στην άλλη πατρίδα, όπου δεν έχει τέλος ποτέ»! Προσεύχονταν με θέρμη ψυχής, παρακαλώντας το Θεό, όχι να τους σώσει, αλλά να τους στηρίξει στην ομολογία τους και στα μαρτύρια ως το τέλος. 

 

Αφού πέρασαν κάποιες μέρες, χωρίς φαγητό και νερό, τους οδήγησαν και πάλι στο δικαστή, πιστεύοντας ότι θα «είχαν λογικευθεί» και θα αλλαξοπιστούσαν. Ο δικαστής τους επανέλαβε πως ο μόνος τρόπος να σώσουν τη ζωή τους, ήταν να ασπασθούν το Ισλάμ και να γίνουν τούρκοι. Να τους δοθούν προνόμια, τιμές και δόξες. Εκείνοι όμως, με ένα στόμα και μια καρδιά απέρριψαν και πάλι τις προτάσεις και τα δέλεαρ του δικαστή. Είχαν πάρει την ευλογημένη απόφαση να χύσουν το αίμα τους για το Χριστό, τον αληθινό Θεό. Να μην ανταλλάξουν την αιώνια βασιλεία με την πρόσκαιρη καλοπέραση, ακολουθώντας μια ψεύτικη θρησκεία. Ο δικαστής έδωσε και πάλι διαταγή να βασανιστούν και να φυλακισθούν

 

Μετά από πέντε ημέρες βασανισμών, ο δικαστής με τον μουλεσήμη (διοικητή) της πόλεως έβγαλαν διαταγή για τη θανάτωσή τους. Θάνατος δι’ απαγχονισμού! Τους πήραν και τους οδήγησαν σε τρία διαφορετικά σημεία να τους εκτελέσουν. Τον έναν τον κρέμασαν σε έναν πλάτανο στην αγορά της πόλεως (τζαρσί). Τον έτερο τον κρέμασαν στο πλάτανο, δίπλα στην εκκλησία του Αγίου Δημητρίου και τον τρίτο στην άκρη της πλατείας, στην είσοδο της πόλεως. Ήταν 2 Νοεμβρίου 1786. Οι τρεις μακάριοι αυτοί άνδρες αντάλλαξαν την πρόσκαιρη αυτή ζωή με την αιωνιότητα.