Τελευταίες αναρτήσεις

19 Αυγούστου 2019

Όχι αγαπητοί… καμία Τουρκία δεν μας προκαλεί, απλά μας κάνει όσα της έχουμε επιτρέψει

Καθημερινά ακούμε, διαβάζουμε, λέμε μεταξύ μας… νέα τουρκική πρόκληση, ενισχυμένη τουρκική πρόκληση, υπέρτατη τουρκική πρόκληση, Ελλάς και Κύπρος σε ρόλο αδικημένων κορασίδων των παλαιών ταινιών του 1960 και το δάκρυ κορόμηλο. Αυτή είναι η ουσία; Μας προκαλούν, μας αδικούν, ή απλώς κινούνται στα περιθώρια που εμείς, σε Ελλάδα και Κύπρο, τους έχουμε επιτρέψει να κινούνται; Οι Τούρκοι παραβιάζουν εδώ και 45 χρόνια, μαζικά, τον εθνικό εναέριο χώρο. Τι κάναμε για αυτό; 

Καταρρίψαμε κανένα τούρκικο μαχητικό που έμπαινε να σουλατσάρει; Επεκτείναμε τα χωρικά μας ύδατα ώστε να ταυτίζονται με τον εναέριο χώρο, ώστε να αφαιρέσουμε ένα βασικό τουρκικό επιχείρημα για την περιοχή μεταξύ 6-10 ναυτικών μιλίων; Κάναμε κάτι πέρα του να επιφυλασσόμαστε την άσκησης του δικαιώματος των 12 ναυτικών μιλίων στα 12 ν.μ. ή υποκύπτουμε σταθερά στο τουρκικό Casus Belli;

Παράλληλα διατεινόμαστε -ορισμένοι από εμάς- πως η Τουρκία είναι ανίσχυρη, αγκιστρωμένη στην Συρία, στο Ιράκ, πως θα κρυολογήσει, θα διαλυθεί! Πως συνάδει το ένα με το άλλο; Αν η Τουρκία είναι όντως σε τόσο δυσχερή θέση γιατί δεν τη βοηθάμε να πάει… στον αγύριστο για να ζήσουμε μετά το όνειρό μας χωρίς στρατούς και αμυντικές δαπάνες (τόσο αφελείς είμαστε);

Γιατί καθόμαστε και «τις τρώμε» και ποτέ δεν απαντάμε; Θα κάνει πράγματι πόλεμο η Άγκυρα; Μπορεί; Είναι έτοιμη; Οι επαΐοντες λένε κατά πλειοψηφία όχι. Τότε γιατί δεν τολμάμε καν να ανακηρύξουμε ΑΟΖ; Μην και αλλάξει απόφαση η Άγκυρα; Για να αποφύγουμε την αμοιβαία καταστροφή; Όσο πιστεύει στην απροθυμία εμπλοκής μας η Τουρκία, τόσο οι πιθανότητες επαναφοράς της στον δρόμο κάποιας έστω λογικής απομακρύνεται.

Υπάρχει τουρκική απειλή ή όχι τελικά; Και αν ναι γιατί δεν αντιμετωπίζεται; Αν όχι γιατί λέμε μεταξύ μας ανοησίες; Δάκρυ για την κυπριακή ΑΟΖ, οργή για τις γεωτρήσεις, για τα «Γιαβούζ», για τα «Φατίχ», αλλά από ζουμί τίποτα… Τότε προς τι το δάκρυ και η οργή; Είναι βέβαιο πως και άλλα «Γιαβούζ», «Μπάρμπαρος» και «Φατίχ» θα έρθουν και όχι μόνα τους…

Και όποιος δεν το βλέπει απλώς του συνιστούμε να σκεπάζεται τα βράδια. Η Τουρκία λόγω του όψιμου… έρωτα με τη Ρωσία του Ορθόδοξου αδελφού και σωτήρα Πούτιν (παρότι ο άνθρωπος έχει ως αποκλειστική προτεραιότητα τα συμφέροντα της Ρωσίας και κανενός άλλου), είναι πλέον ανεξέλεγκτη από τον μόνο φραγμό που την συγκρατούσε, την Δύση. Εμείς όμως που, κακά τα ψέματα, δεν χωνεύουμε και πολύ τους Δυτικούς «κουτόφραγκους», περιμένουμε από αυτούς σωτηρία και εξοργιζόμαστε γιατί ο Τραμπ δεν «λιώνει» την Τουρκία.

Κι όμως μια ματιά στον χάρτη λέει πολλά. Οι ΗΠΑ δεν θέλουν να κάνουν δώρο την Τουρκία στον Πούτιν… Για αυτό και τηρούν στάση αναμονής. Δεν θέλουν και να δώσουν την ευκαιρία στον Ερντογάν να τους ρίξει το φταίξιμο για την παρανοϊκή οικονομική πολιτική που ακολουθεί, η οποία έχει φέρει την Τουρκία στο χείλος της καταστροφής.

Ωστόσο το πρόβλημα δεν είναι ούτε η Δύση, ούτε η Τουρκία. Το πρόβλημα είναι η σχεδόν γενικώς εμπεδωμένη ελληνική ηττοπάθεια, το άθλιο φοβικό σύνδρομο που μας κατατρύχει έναντι της Τουρκίας. Εδώ και δεκαετίες. 

Η Τουρκία είναι στρατιωτικά ισχυρή. Δεδομένο. Ανίκητη όμως δεν είναι. Σε καμία περίπτωση. Ενώ θέλει πολύ συζήτηση ποια χώρα από τις δυο έχει μεγαλύτερη δυνατότητα απορρόφησης των συνεπειών μιας στρατιωτικής σύγκρουσης. Πολιτικά. Συστημικά. Δεν υπάρχει μόνο η οικονομία.

Απλώς πρέπει κανείς να χτυπήσει έξυπνα και να αφήσει κατά μέρος τις φιλολογίες περί διεθνούς δικαίου και τήρησης συνθηκών. Καλή σε επίπεδο διακηρύξεων, εντελώς αντιπαραγωγική στην πράξη, ενώ στην περίπτωσή μας δουλεύει και σαν ναρκωτικό… Τουλάχιστον ας θυμόμαστε, ότι δεν μπορείς να επιβάλεις σε μια ισχυρή αναθεωρητική δύναμη την τήρηση της όποιας συνθήκης. 

Κ.Π. 

πηγή

Ο ΖΑΕΦ ΤΙΜΑ ΟΣΟΥΣ ΕΔΡΑΣΑΝ ΚΑΤΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΥ

φωτο: EPA

Γράφει ο Κωνσταντίνος Χολέβας – Πολιτικός Επιστήμων

Στις 2 Αυγούστου η Βουλγαρία και τα Σκόπια τίμησαν την εξέγερση των Βουλγάρων ενόπλων εναντίον των Τούρκων, η οποία κατέληξε στην πυρπόληση ελληνικών κωμοπόλεων της Μακεδονίας. Πρόκειται για την εξέγερση της 20ής Ιουλίου 1903, η οποία έμεινε γνωστή ως Ίλιντεν, που σημαίνει στα βουλγαρικά Ημέρα του Προφήτη Ηλία. Λόγω της διαφοράς δεκατριών ημερών μεταξύ Παλαιού και Νέου Ημερολογίου οι γείτονες τιμούν τους πρωταγωνιστές κάθε χρόνο στις 2 Αυγούστου.

Φέτος ο Βούλγαρος Πρωθυπουργός Μπόικο Μπορίσοφ επισκέφθηκε το κράτος των Σκοπίων και μαζί με τον Πρωθυπουργό Ζόραν Ζάεφ κατέθεσαν στεφάνια σε δύο ανδριάντες. Πρώτον τίμησαν τον Γκότσε Ντέλτσεφ, ηγετικό στέλεχος της Οργανώσεως Β.Μ.Ρ.Ο. (Εσωτερική Μακεδονική Επαναστατική Οργάνωση), η οποία οργάνωσε τον ένοπλο αγώνα εναντίων των ελληνικών ανταρτικών ομάδων με στόχο να φύγει η Μακεδονία από τον Οθωμανικό ζυγό και να γίνει βουλγαρική επαρχία. Το δεύτερο πρόσωπο, το οποίο τίμησαν οι δύο ηγέτες, ήταν ο Συντγαματάρχης του Βουλγαρικού Στρατού Κονσταντίν Καβαρνάλιεφ, ο οποίος φονεύθηκε κατά τη μάχη της Δοϊράνης στις 23.6.1913, πολεμώντας εναντίον του Ελληνικου Στρατού (Β΄ Βαλκανικός Πόλεμος). 

Δύο σημεία χρήζουν ιδιαιτέρας προσοχής από την ελληνική πλευρά. 

Πρώτον ότι, μετά από ιστορικές διενέξεις και εθνολογικές διαφωνίες, η Βουλγαρία και τα Σκόπια προβαίνουν σε στενότερη συνεργασία και τιμούν δύο προσωπικότητες, οι οποίες ουσιαστικά έδρασαν κατά του Ελληνισμού. Θυμίζω ότι από την ίδρυση του κράτους των Σκοπίων, τον Σεπτέμβριο του 1991, η Βουλγαρία ουδέποτε ανεγνώρισε «Μακεδονικό Έθνος». Μάλιστα κάθε χρόνο στις 24 Μαΐου ο Πρέσβυς των Σκοπίων στη Ρώμη και ο Βούλγαρος ομόλογός του πραγματοποιούν ξεχωριστό τρισάγιο και προσκύνημα στον τάφο του Έλληνος Αγίου Κυρίλλου, ο οποίος μαζί με τον αδελφό του Μεθόδιο επενόησε το πρώτο αλφάβητο των Σλάβων. Οι μεν τον θεωρούν «Μακεδόνα», οι δε Βούλγαρο! Τώρα βλέπουμε μία ξαφνική προσέγγιση των δύο χωρών, χωρίς να έχουν παύσει οι διαφορετικές ερμηνείες των ιστορικών γεγονότων. 

Δεύτερον. Αξίζει να αναρωτηθούμε γιατί ο Ζάεφ αποφάσισε την αναστήλωση του ανδριάντα του Βουλγάρου Συνταγματάρχη, που είχε κατεδαφισθεί από το κομμουνιστικό καθεστώς της Γιουγκοσλαβίας το 1966. Για τον Μπορίσοφ η ερμηνεία είναι απλή: Τίμησε έναν στρατιωτικό της πατρίδας του, ο οποίος Βούλγαρος δήλωνε και για τη Βουλγαρία εργάσθηκε. Ο Ζάεφ, όμως, με ποιο σκεπτικό κατέθεσε στεφάνι στον Καβαρνάλιεφ; Θυμίζω ότι η μάχη της Δοϊράνης ακολούθησε τη φονική μάχη Κιλκίς- Λαχανά (19-21 Ιουνίου 1913) και εντάσσεται στην προσπάθεια της Βουλγαρίας να στραφεί εναντίον των πρώην συμμάχων της Ελλήνων και Σέρβων και να διεκδικήσει τη Θεσσαλονίκη. 

Πιστεύω ότι ο Πρωθυπουργός των Σκοπίων φοβάται την ισχυρή αλβανική μειονότητα και έχει αποφασίσει να αναζητήσει ασφάλεια κάτω από τη βουλγαρική ομπρέλλα. 

Άρθρο στην ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, 18.8.2019
πηγή

Μπόρις Τζόνσον (νέος Πρωθυπουργός της Μ. Βρετανίας): “Η Ελλάδα αποτελεί πλέον μία οικονομική αποικία της Γερμανίας”

Αναδημοσιεύουμε την σκληρή επίθεση ενάντια στην Ευρωπαϊκή Ένωση και ειδικότερα στην Ευρώπη της Γερμανίας, με αφορμή την τραγωδία της Ελλάδας που εξαπέλυσε ο νέος Πρωθυπουργός της Μ. Βρετανίας και υπέρμαχος του Brexit, Μπόρις Τζόνσον. 

Ύστερα από την επίσκεψή του στη χώρα μας το καλοκαίρι το 2018 και τις συνομιλίες που είχε, ο κορυφαίος Βρετανός πολιτικός δημοσίευσε ένα ιδιαίτερα καυστικό και αποκαλυπτικό άρθρο στην «Telegraph» για το ευρώ, την κρίση και τι είδε στην Ελλάδα. 

 Όπως αναφέρει ο Τζόνσον, «μπορεί βλέποντας τις πολύβουες μαρίνες και τα γεμάτα εστιατόρια, να έχεις πειστεί ότι η κρίση του ευρώ έχει φτάσει στο τέλος της. Ότι ο καλός κύριος Ντράγκι της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας βρήκε τη λύση, το ευρώ πλέον είναι υγιές, και οι χώρες της Μεσογείου είναι στον δρόμο της ανάκαμψης. Και τότε ίσως αναρωτηθείς αν έχουν δίκιο όταν λένε ότι ότι η προσωρινή ανάκαμψη του ευρώ αποδεικνύει ότι το Ηνωμένο Βασίλειο πρέπει να ποντάρει στο να μείνει πιστό στις Βρυξέλλες, κάνοντας ακριβώς ότι μας πει η ΕΕ, ακόμη κι όταν δεν θα έχουμε επιρροή στις όποιες αποφάσεις. Αν αυτό το συμπέρασμα σου μετά από μία εβδομάδα στο ήλιο, τότε ήπιες πολλή ρετσίνα. Η κρίση του ευρώ είναι μακριά από το να τελειώσει. Το ενιαίο νόμισμα παραμένει καταστροφικό και είναι πολύ πιθανό μία μέρα να καταρρεύσει». 

Συνεχίζοντας ο Βρετανός πρώην υπουργός βάζει στην εξίσωση και την Ελλάδα: «Η περίπτωση της Ελλάδας αποτελεί μάθημα για την τρέλα κάθε χώρας που επιτρέπει να δέχεται μπούλινγκ από τους διαπραγματευτές της ΕΕ. Αν οδηγήσεις σε οποιαδήποτε μεγάλη ελληνική πόλη μακριά από τα τουριστικά σημεία, θα δεις σε κάθε κτήριο που έχει μπει λουκέτο και σε κάθε σπασμένο τζάμι την απελπισία και την απόγνωση της ελληνικής βιομηχανίας, η οποία σε τρία χρόνια, από το 2010 γνώρισε μείωση από 80.000 εργοστάσια, σε 57.000. Στα γκράφιτι στους τοίχους μπορείς να δεις την οργή μιας χαμένης γενιάς νέων ανθρώπων που ακόμη αισθάνονται ότι δεν έχουν καμία ελπίδα να βρουν δουλειά. Η ανεργία είναι ακόμη στο 20%, η οικονομία είναι ακόμη 25% χειρότερη από το 2008 και υπάρχει ένα απίστευτο 35% ανθρώπων που ζουν στην απόλυτη ανέχεια». 

Ο Τζόνσον το πάει ακόμη παραπέρα: «Η τραγωδία των Ελλήνων ήταν ότι ποτέ δεν είχαν τα κότσια να πουν στους Ευρωπαίους αξιωματούχους να πάνε στα τσακίδια». 

Τονίζει δε ότι «όταν η Ευρώπη αποφάσιζε να επιβάλει το μνημόνιο στην Ελλάδα, δεν σκεφτόταν τη χώρα και τους πολίτες της. Σκεφτόταν μόνο την ΕΕ. Έτσι η Ελλάδα βρέθηκε στην τρομακτική θέση να διαπραγματεύεται με ανθρώπους που δεν νοιάζονταν για τα συμφέροντά της, αλλά θεωρούσαν ότι θα ήταν πολιτικά χρήσιμο να κάνουν την Ελλάδα παράδειγμα για τις υπόλοιπες χώρες, και με το να κάνουν τη χώρα να υποφέρει θα απέτρεπαν οποιονδήποτε μελλοντικά θα έμπαινε σε πειρασμό να διαφοροποιηθεί από τις Βρυξέλλες». 

Στη συνέχεια αναφέρει ότι δέκα χρόνια μετά την έναρξη της κρίσης, το πρότζεκτ της ΕΕ να σώσει το ευρώ με κάθε αντίτιμο πέτυχε, και ότι η Ελλάδα αποτελεί πλέον μία οικονομική αποικία της Γερμανίας, με οικονομία όμως που βρίσκεται καταχρεωμένη. «Κοιτώντας στη Μεσόγειο, θα δεις στοιχεία της ίδιας ιστορίας. Πώς το ευρώ όχι μόνο απέτυχε στον σκοπό του, αλλά κατέληξε στο ακριβώς αντίθετο αποτέλεσμα από αυτό για το οποίο προοριζόταν», λέει.

«Κοιτάξτε τον εξευτελισμό της Ελλάδας, μέλους της ΕΕ, και αναρωτηθείτε πώς θα νομοθετήσει η Ένωση με τον Ηνωμένο Βασίλειο εκτός, όταν δεν θα μπορούμε πια να να κάνουμε τίποτα για να προστατεύσουμε τους εαυτούς μας από το βάρος αυτών των κανονισμών. Η ελληνική ταλαιπωρία συνεχίζεται και το μάθημα είναι ξεκάθαρο. Η τραγωδία των Ελλήνων ήταν ότι ποτέ δεν μπόρεσαν να πουν στους Ευρωπαίους να πάνε στα τσακίδια. Δεν μπόρεσαν ποτέ να πάρουν την κατάσταση στα χέρια τους για να τρέξουν την οικονομία προς όφελος των ψηφοφόρων. Αυτό θα ισχύσει και για τη Βρετανία.

Ετοιμαζόμαστε να κάνουμε ένα ιστορικό λάθος και να μετατρέψουμε τη χώρα μας σε κάποια που απλά θα δέχεται εντολές από τις Βρυξέλλες, χωρίς λόγο στις αποφάσεις και τους κανονισμούς. 

Με παράδειγμα την Ελλάδα, αναρωτηθείτε: Η ΕΕ θα δρα προς όφελος δικό μας και της Βρετανίας ή της ίδιας της Ένωσης; Η απάντηση είναι ξεκάθαρη. Είναι γραμμένη σε γκράφιτι σε όλη την Ελλάδα. Γιατί, λοιπόν, προτείνουμε να μετατρέψουμε το Ηνωμένο Βασίλειο στον παντοτινό μαλ… των Βρυξελλών;» καταλήγει ο Τζόνσον.

πηγή
το είδαμε ΕΔΩ 

ΣΧΟΛΙΟ

Τα είπε όλα..... 
Τα κατάλαβε όλα ο ξένος, ο Εγγλέζος και δεν τα καταλαβαίνουν ή κάνουν πως δεν τα καταλαβαίνουν οι προδότες...
Οι ραγιάδες...

Στην χώρα που γέννησε την ιδέα της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας καταντήσαμε ραγιάδες χειρότεροι από την τουρκοκρατία (γιατί τότε τουλάχιστον μας κατέλαβαν στρατιωτικώς οι Τουρκομογγόλοι).

Στην χώρα που γέννησε την ιδέα της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας ξεφτιλίζουμε δημοψηφίσματα, κάνουμε κωλοτούμπες, πουλάμε τα εθνικά μας θέματα και εξαθλιώνουμε τον λαό μας. 

Στην χώρα που γέννησε την ιδέα της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας υπονομεύουμε τις Ενοπλες Δυνάμεις μας βάζοντας σε κίνδυνο την ίδια μας την εθνική κυριαρχία... 

Στην χώρα που γέννησε την ιδέα της Ελευθερίας και της Δημοκρατίας αδιαφορούμε για την εισβολή εκατομμυρίων λαθρομεταναστών και διαλύουμε τον κοινωνικό ιστό της πατρίδας μας...

Κι όλα αυτά βλέπουμε ότι δεν σταμάτησαν και επί Νέας Δημοκρατίας....
Δεν έχουμε καιρό για πιστώσεις χρόνου...
Κόφτε τον ευρωραγιαδισμό πριν είναι πολύ αργά...

18 Αυγούστου 2019

Εφιάλτης για την Εφορία το «τσιπάκι» που σβήνει αποδείξεις

σχόλιο ID-ont: Με αφορμή το κατωτέρω δημοσίευμα πόσο αδόκιμη είναι η σκέψη που μας γεννήθηκε;

Δημοσίευμα από το μέλλον: "Στελέχη του Υπουργείου Προστασίας του Πολίτη (ΠΡΟΠΟ), τονίζουν ότι ο ιός που έχει μπει στο λογισμικό της Κάρτας του Πολίτη, δεν είναι εύκολο να ανιχνευθεί και δεν αποκλείουν η έκταση της χρήσης του να είναι τεράστια"...

sofokleousin.gr: Στελέχη της ΑΑΔΕ τονίζουν ότι το λογισμικό δεν εύκολο να ανιχνευθεί και δεν αποκλείουν η έκταση της χρήσης του να είναι τεράστια. 

Σε εφιάλτη για την ΑΑΔΕ εξελίσσεται το ειδικό λογισμό που σβήνει τις αποδείξεις που εκδίδουν οι επιχειρήσεις, από τη φορολογική μνήμη. 

Στελέχη της ΑΑΔΕ τονίζουν ότι το «τσιπάκι» δεν είναι εύκολο να ανιχνευθεί και δεν αποκλείουν η έκταση της χρήσης του να είναι τεράστια, από μεγάλη γκάμα επιχειρήσεων ιδιαίτερα εποχικών, που δραστηριοποιούνται στον τομέα του τουρισμού. 

Μέσω του λογισμικού αυτού, η φορδιαφυγή που διαπράττεται είναι τεράστια και έχει κινητοποιήσει τις τεχνικές υπηρεσίες της ΑΑΔΕ, οι οποίες αναζητούν μέθοδο εύκολης ανίχνευσης. 

Αξίζει να σημειωθεί, ότι, στην περίπτωση της επιχείρησης στη Χερσόνησο Ηρακλείου Κρήτης, για να εντοπιστεί το ειδικό λογισμικό απαιτήθηκε δουλειά τριών ωρών(!) από την ομάδα των ελεγκτών. Αυτό δείχνει πόσο δύσκολο ανιχνεύσιμο είναι και το πόσο επιτυχημένο είναι το πρόγραμμα που λανσαρίστηκε από άγνωστους στην ελληνική επιχειρηματική αγορά και κάνει θραύση. 

Στην επιχείρηση της Χερσονήσου διαπιστώθηκε ότι σε μια μέρα το λογισμικό είχε σβήσει 291 αποδείξεις και εκτιμά ότι το τελευταίο 15νθήμερο είχαν διαγραφεί περισσότερες από 3.000 αποδείξεις. 

Όπως έχει αποκαλύψει το Σin, το ειδικό αυτό λογισμικό παρέχει την ευχέρεια στον επιχειρηματία που το χρησιμοποιεί, να σβήνει κατά βούληση, αποδείξεις λιανικής πώλησης ή παροχής υπηρεσιών, που εκδόθηκαν στη διάρκεια της ημέρας.

Δηλαδή, η επιχείρηση κατά τις ώρες λειτουργίας εκδίδει κανονικά λιανικής πώλησης, τις οποίες και παραδίδει στους πελάτες της.

Όμως, με το κλείσιμο του καταστήματος και πριν την έκδοση του «Ζ», ο επιχειρηματίας παρεμβαίνει με το ειδικό λογισμικό και σβήνει από τη φορολογική μνήμη όσες αποδείξεις θέλει. Παρότι έχουν εκδοθεί στη διάρκεια των ωρών λειτουργίας, η «γομολάστιχα» τις σβήνει από τη μνήμη και έτσι το «Ζ» (η ημερήσια κίνηση) εκδίδεται χωρίς αυτές, αλλά μόνο με τις αποδείξεις, που θέλει ο επιχειρηματίας. 

Επίσης παρέχει τη δυνατότητα αυτόματης «διαλογής» των αποδείξεων και κατά τη διάρκεια της ημέρας σβήνει ένα ποσοστό, π.χ. το 80%, που έσβηνε το λογισμικό που χρησιμοποιούσε η επιχείρηση της Κρήτης. Το αυτόματο σβήσιμο ενέχει τον κίνδυνο του εντοπισμού, σε περίπτωση επιτόπιου φορολογικού ελέγχου, καθώς οι ελεγκτές μπορούν να διαπιστώσουν ότι μερικές από τις αποδείξεις που εκδόθηκαν δεν υπάρχουν στη φορολογική μνήμη της ταμειακής μηχανής ή του υπολογιστή.

Όταν όμως οι αποδείξεις που σβήνονται με το ημερήσιο κλείσιμο του καταστήματος, δεν είναι δυνατός ο άμεσος εντοπισμός τους την επόμενη μέρα ή στις επόμενες μέρες. Αυτό απαιτεί ενδελεχή έλεγχο στα τιμολόγια αγοράς αγαθών, καταμέτρηση των αποθεμάτων, σε συνδυασμό με τις εισπράξεις που αναγράφονται στη μνήμη της ταμειακής μηχανής.

Τα πρόστιμα 

Οι επιχειρήσεις που εντοπίζονται να χρησιμοποιούν το ειδικό λογισμικό και γενικά να παρεμβαίνουν στους ειδικούς φορολογικούς μηχανισμούς, εκτός από το λουκέτο, η νομοθεσία προβλέπει και υψηλά χρηματικά πρόστιμα. 

Συγκεκριμένα προβλέπει ότι όποιος παραβιάζει ή παραποιεί ή επεμβαίνει κατά οποιονδήποτε τρόπο στη λειτουργία των φορολογικών ηλεκτρονικών μηχανισμών. 

Το πρόστιμο ανέρχεται σε 5.000, 10.000, 20.000 ευρώ, για κάθε παράβαση, κατά περίπτωση και ως εξής: πέντε χιλιάδες (5.000) ευρώ, όταν υπαίτιος της παράβασης είναι ο κάτοχος-χρήστης του φορολογικού ηλεκτρονικού μηχανισμού, δέκα χιλιάδες (10.000) ευρώ, όταν υπαίτιος της παράβασης είναι η επιχείρηση μεταπώλησης ή τεχνικής υποστήριξης και είκοσι χιλιάδες (20.000) ευρώ σε περίπτωση που υπαίτιος της παράβασης είναι η επιχείρηση που έχει λάβει έγκριση λογισμικού (software) και λογισμικού (hardware) από τα αρμόδια όργανα.  

ΠΗΓΗ 
id-ont.blogspot.com

Παρουσιάστηκε ο ΚΥΡΙΟΣ τον Δεκαπενταύγουστο και είπε: «τώρα θα λυτρώσω την Ελλάδα από την σκλαβιά που της επέβαλλαν»

Από Ιερά Μονή της ευρύτερης περιοχής της Αττικής έρχεται η παρακάτω πληροφορία. 
Τον Δεκαπενταύγουστο παρουσιάστηκε ο ΚΥΡΙΟΣ ημών ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ και είπε: 
«- τώρα θα λυτρώσω την Ελλάδα από την σκλαβιά που της επέβαλλαν» 
«- τα σημερινά δεινά και αδιέξοδα οδηγούν στην Λευτεριά ΤΗΣ από την αμαρτία» 

Γράφει ο Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας 

Παλιές ασθένειες που κατατρέχουν την καθημερινότητα μας , όπως την κτίσαμε κορυφώνονται στις μέρες μας. 
Η επικαιρότητα βρίθει από αναλύσεις επί αναλύσεων. 

Τι θα γίνει με τον υπόγειο πόλεμο που διεξάγεται μεταξύ των μεγάλων δυνάμεων ΗΠΑ- Ρωσίας – Κίνας , τώρα μάλιστα που δεν ισχύει καμία ισχυρή συμφωνία για τα πυρηνικά όπλα; 
Τι θα γίνει με την αναδυόμενη παγκόσμια οικονομική κρίση, με τα προβλήματα της ΕΕ, όπως Brexit, γερμανική ύφεση; 
Τι θα γίνει με τα δικά μας; 
Μέχρι που θα φτάσει η προκλητικότητα των τούρκων στο ΑΙΓΑΙΟ και στην Κύπρο; 
Τι θα γίνει στα ταραγμένα Βαλκάνια και τα Βόρεια σύνορα μας; 
Τι θα γίνει με το προσφυγικό εντός της Ελλάδος που οδηγείται σε κοινωνικό αδιέξοδο; 
Τι θα γίνει με την άνεργη νεολαία μας, τα ταλαιπωρημένα γηρατειά μας; 

Δημιούργησαν τεχνικές κρίσεις για να φύγουν οι επιστήμονες νέοι μας στην ξενητειά , να μετατρέπουν οι Έλληνες τα σπίτια τους σε ξενοδοχεία για να τα βγάλουν πέρα. 
Σε κάθε σπίτι και σε κάθε οικογένεια υπάρχει μεγάλος πόνος και καημός. 
Όλοι πλέον καταλαβαίνουν ότι αυτό που βιώνουμε έγινε κατόπιν μεθοδευμένου και στοχευμένου σχεδιασμού. 
Οι μάσκες πέφτουν μέρα με την ημέρα. 

Μόνο όσοι «χορεύουν» στα σκαλοπάτια της σημερινής θλίψης των ημερών μας, μπορούν να τα καταλάβουν όλα αυτά και είναι οι περισσότεροι εκ των Ελλήνων και των Ελληνίδων. 

Μέσα σε όλα αυτά έρχεται το παραπάνω ΜΗΝΥΜΑ που είναι ΑΝΑΣΤΑΣΙΜΟ μέσα στον Δεκαπενταύγουστο. 
Δεν επιθυμούν οι αντίχριστοι να ακούγονται τέτοια μηνύματα για να στηρίξει ο κοσμάκης τις ελπίδες και τα όνειρα του μόνο σε επιλογές ανθρώπων εν δυνάμει ετοιμοθάνατων, διότι όλοι εκεί πάμε.

Έρχεται ένα ΜΗΝΥΜΑ για να μας πει ότι τα παιδιά της Ελλάδος όλων των ηλικιών, έχουν δικαίωμα ζωής , χαράς και ελπίδος, έχουν δικαίωμα να κάνουν οικογένειες και να βρουν δουλειά και όχι κάτεργα στον πολυεθνικό μεσαίωνα. 


Έρχεται αυτό το μήνυμα για να μας ξαναθυμίσει τα λεγόμενα του ΑΓΙΟΥ ΠΑΙΣΙΟΥ 
«Ο ΘΕΟΣ θα λυπηθεί το πλάσμα του και θα παρουσιαστεί στα αδιέξοδα του και θα δώσει μια σφαλιάρα σε αυτό το σύστημα, θα το πετάξει πέρα» 

Αλλού λέει: 
«το πικρό θα το κάνει γλυκό» 
«τώρα οργώνει ο πονηρός, αλλά ετοιμάζεται να σπείρει ο ΧΡΙΣΤΟΣ» 
«κομματιάζουν ότι ιερό και όσιο, αλλά παίρνει ο ΚΥΡΙΟΣ τα κομματάκια και κάνει το καλύτερο ψηφιδωτό» 

Θυμόμαστε τον Πάτερα Ανανία Κουστένη να λέει στον Ραδιοφωνικό Σταθμό της Εκκλησίας της Ελλάδος: 
«Ο ΚΥΡΙΟΣ κάθεται σταυροπόδι και μας περιμένει στα μονοπάτια της ζωής μας, δίνοντας μας ευκαιρίες να σωθούμε» 
Τι λέτε, θα αφήσει τώρα την ΕΛΛΑΔΑ του στα χέρια των εχθρών ΤΟΥ εσαεί; 
Στόχος ήταν η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ στην Ελλάδα,
«αν πέσει αυτή θα πέσει όλη η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ στον πλανήτη», όπως έλεγε ο Γέροντας ΚΛΕΟΠΑΣ ο Ρουμάνος. 


Έχουμε να πούμε πολλά συμπονώντας ο ένας τον άλλον, αλλά κλείνουμε με ένα ΜΗΝΥΜΑ που έρχεται ημέρες Δεκαπενταύγουστου από την αγιοτόκο και μυροβόλο ΧΙΟ τον ακριτικό προμαχώνα μας που είναι έτοιμος για όλα, όπως αναμεταδόθηκε από εκκλησιαστικά ιστολόγια. https://www.romfea.gr/ 

«Μέσα στην κοιλία της Παναγίας μας εγένετο για 9 μήνες μία αδιάλειπτος θεία μετάληψη Σώματος και Αίματος Χριστού», είπε ο Μητροπολίτης Χίου κ. Μάρκος, «αλλά και η Ελλάς 21 αιώνες κρατάει τον Χριστό μας, ώστε να είναι αδύνατη και αδιανόητη κάθε προσπάθεια απογαλακτισμού από τον λόγο του Ευαγγελίου και την ζωή της Εκκλησίας». 

Επίσης ο Σεβ. Χίου ανέφερε ότι «το νησί αυτό είναι ο ηλιοστάλακτος θρόνος της Παναγίας, η οποία στεφανώνεται από τις ακτίνες του ήλιου που ανατέλει πάνω απ’ τα κύμματα του Ελληνικού Αρχιπελάγους και στέκεται εκεί φιλόξενη σε όσους πλησιάζουν με ευγένεια ή εμπερίστατοι και καταδεδιωγμένοι προσφεύγουν στην βοήθειά Της, αλλά και μάχιμη Στρατηγός σε όποιον απαράδεκτα και ανιστόρητα διεκδικεί όσα δεν του ανήκαν, δεν του ανήκουν και δεν θα του ανήκουν ποτέ».
https://konstantinoupolipothoumeno.blogspot.com/ 

Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

”Όπλα Μαζικής Μετανάστευσης”: Πώς η μεταναστευτική κρίση χρησιμοποιείται ως όπλο εξαναγκασμού χωρών και εθνών

(το άρθρο δημοσιεύθηκε το 2017) 

Η οπλοποίηση της μαζικής μετανάστευσης δεν είναι απλά μια ”θεωρία συνωμοσίας” ούτε κάτι αδύνατο να συμβεί.

Αυτό αποδεικνύει περίτρανα το βιβλίο της Kelly Greenhill με τίτλο ”Όπλα Μαζικής Μετανάστευσης: Αναγκαστικός Εκτοπισμός ως Μέσο Εξαναγκασμού”, μια εσωτερική ματιά στο ποιοι, γιατί και πώς μπορούν να χρησιμοποιήσουν αλλά και να δημιουργήσουν μια μεταναστευτική κρίση προς όφελός τους.

Ούτε όμως είναι η Kelly Greenhill μια τυχαία συγγραφέας. Εκτός από καθηγήτρια στο πανεπιστήμιο Tufts των ΗΠΑ και διδακτορικό από το ΜΙΤ με συνεισφορά σε πολλά ημερολόγια αμυντικών θεμάτων, η Kelly Greenhill υπηρέτησε ως αναλυτής αμυντικού προγράμματος για το Υπουργείο Άμυνας των ΗΠΑ και ως υπάλληλος οικονομικής πολιτικής στο γραφείο του τότε γερουσιαστή Τζον Κέρι.

Ουσιαστικά, θα μπορούσαμε να πούμε ότι το βιβλίο της έρχεται απευθείας από το Στέιτ Ντιπάρτμεντ.

Το Off the Record μελέτησε το βιβλίο και συγκέντρωσε μερικά από τα πιο σημαντικά του σημεία.

Η Greenhill ξεκινώντας αναλύει τον ορισμό της οπλοποιημένης μετανάστευσης ως εξής:

”Εξαναγκαστικές μηχανικές μεταναστεύσεις (ή εξαναγκαστικά καθοδηγούμενες μεταναστεύσεις) είναι ”αυτές οι διασυνοριακές κινήσεις πληθυσμού που δημιουργούνται ή χειραγωγούνται σκόπιμα για να προκαλέσουν πολιτικές, στρατιωτικές ή/και οικονομικές παραχωρήσεις από μια χώρα-στόχο ή χώρες”. Τα χρησιμοποιούμενα μέσα για να επηρεάσουν αυτό το είδος εξαναγκασμού είναι μυριάδες και ποικίλα.

Η εξαναγκαστική μηχανική μετανάστευση συχνά, αλλά όχι πάντα, πραγματοποιείται στο πλαίσιο των εκροών πληθυσμού που δημιουργήθηκαν στρατηγικά για άλλους λόγους. Στην πραγματικότητα, αντιπροσωπεύει μόνο ένα υποσύνολο μιας ευρύτερης κατηγορίας γεγονότων που βασίζονται στη δημιουργία και την εκμετάλλευση τέτοιων κρίσεων ως μέσων προς πολιτικούς και στρατιωτικούς σκοπούς – ένα φαινόμενο που ονομάζω στρατηγική μηχανική μετανάστευση. Η εξαναγκαστική μηχανική μετανάστευση είναι συχνά ενσωματωμένη στις μαζικές μεταναστεύσεις που έχουν σχεδιαστεί στρατηγικά για εξωστρεφείς, εξωγενείς ή στρατιωτικοποιημένους λόγους. Είναι πιθανό, τουλάχιστον εν μέρει ως συνέπεια του ενσωματωμένου και συχνά καμουφλαρισμένου της χαρακτήρα, ότι η επικράτηση της δεν έχει επίσης γενικά αναγνωριστεί και η σημασία της, έχει υποτιμηθεί. Πράγματι, είναι ένα φαινόμενο που για πολλούς παρατηρητές κρύβεται σε κοινή θέα”.

Κατόπιν η Greenhill αναφέρει τους τύπους αυτών που προκαλούν ή μηχανοποιούν μια μαζική μετανάστευση προς όφελός τους, αναφερόμενη συχνά στην ανάλυσή της σε αυτούς ως ”διεκδικητές”. 

”Η εξαναγκαστική μηχανική μετανάστευση μπορεί να ασκηθεί από τρεις διαφορετικούς τύπους διεκδικητών: τους δημιουργούς, τους πράκτορες προβοκάτορες, και τους οπορτουνιστές. Οι δημιουργοί δημιουργούν άμεσα ή απειλούν να δημιουργήσουν διασυνοριακές μετακινήσεις πληθυσμών εκτός εάν οι στόχοι αποδεχθούν τα αιτήματά τους. Οι πράκτορες προβοκάτορες, αντιθέτως, δεν δημιουργούν άμεσα κρίσεις, αλλά μάλλον εσκεμμένα ενεργούν με τρόπους που έχουν σχεδιαστεί για να υποκινούν τους άλλους να δημιουργούν εκροές. Πολλοί θεωρούν τον εαυτό τους ότι εμπλέκονται σε ένα είδος αλτρουιστικού Μακιαβελιανισμού, όπου οι στόχοι (π.χ. αυτονομία, ανεξαρτησία ή αποκατάσταση της δημοκρατίας) δικαιολογούν την λειτουργία αυτών των μάλλον αντισυμβατικών μέσων. Τέλος, οι οπορτουνιστές δεν παίζουν άμεσο ρόλο στη δημιουργία μεταναστευτικών κρίσεων, αλλά απλώς εκμεταλλεύονται για το δικό τους όφελος την ύπαρξη εκροών που δημιουργούνται ή καταλύονται από άλλους.” 

Στη συνέχεια αναφέρει τους μηχανισμούς που χρησιμοποιούν όλοι οι παραπάνω: 

”Οι εξαναγκαστές συνήθως χρησιμοποιούν μια ποικιλία αλληλεπικαλυπτόμενων μηχανισμών όταν προσπαθούν να χειραγωγήσουν τη λήψη αποφάσεων των στόχων τους, συμπεριλαμβανομένων των ακόλουθων πέντε πιο κοινών μηχανισμών: (1) διάβρωση της βάσης ισχύος που απειλεί τη σχέση ενός καθεστώτος με τους βασικούς υποστηρικτές του, (2) αναταραχή – δημιουργώντας λαϊκή δυσαρέσκεια για ένα καθεστώς, (3) αποκεφαλισμός – θέτοντας σε κίνδυνο το καθεστώς προσωπικής ασφάλειας της ηγεσίας, (4) αποδυνάμωση-εξασθένιση μιας χώρας στο σύνολό της, και (5) άρνηση – εμποδίζοντας την επιτυχία στο πεδίο της μάχης (ή πολιτικές νίκες μέσω στρατιωτικής επιθετικότητας). 

Επειδή η εξαναγκαστική μηχανική μετανάστευση βασίζεται σε μη στρατιωτικά μέσα πειθούς, οι μηχανισμοί αποκεφαλισμού και άρνησης είναι για όλους τις προθέσεις και τους σκοπούς εκτός πεδίου. Αλλά αυτό δεν ισχύει στην περίπτωση της διάβρωσης της βάσης ισχύος, της αναταραχής και της αποδυνάμωσης. Καθένας από αυτούς τους μηχανισμούς στηρίζεται σε διαφορετικούς βαθμούς για να επηρεάσει τη συμπεριφορά της ηγεσίας του στόχου χειραγωγώντας τις απόψεις και τη στάση του πληθυσμού της. 

Η επιτυχία του καθενός με τη σειρά του βασίζεται στην αποτελεσματική χειραγώγηση του κόστους ή των κινδύνων που επιβάλλονται στον ίδιο πληθυσμό. Με άλλα λόγια, επιχειρησιακά οι τρεις αυτοί μηχανισμοί βασίζονται σε αυτό που είναι κοινώς γνωστό ως καταναγκασμός με στρατηγικές τιμωρίας. Οι διεκδικητές επιδιώκουν να δημιουργήσουν εσωτερικές συγκρούσεις ή δημόσια δυσαρέσκεια εντός ενός στόχου σε μια προσπάθεια να πείσουν την ηγεσία της να αποδεχθεί τα αιτήματα του διεκδικητή παρά το αναμενόμενο (εγχώριο ή/και διεθνές) πολιτικό κόστος αντίστασης. Εν συντομία, οι διεκδικητές προσπαθούν να επιβάλουν στον πληθυσμό κόστη που είναι υψηλότερα από αυτά που διακυβεύονται.”

Η Greenhill συνεχίζει την ανάλυσή της επικεντρώνοντας στις ομάδες υπέρ και κατά των μεταναστών που δημιουργούνται σε έναν στόχο-κράτος: 

”Όπως ισχύει και για τους ανταγωνιστές τους, η σύνθεση, η δύναμη και η προβολή των ομάδων υπέρ των προσφύγων/μεταναστών ποικίλλει από κρίση σε κρίση, ανάλογα με τη φυλή και τη χώρα εθνικότητας των εν λόγω προσφύγων/μεταναστών και των αναμενόμενων υλικών και/ή ψυχολογικών οφελών που προέρχονται από την υποστήριξή τους. Οι ομάδες υπέρ των μεταναστών τείνουν να είναι μικρότερες από τις αντίπαλες, ωστόσο, τα μέλη τους τείνουν επίσης να είναι εξαιρετικά ομιλητικά, δημόσια κατανοητά και ρητορικά επιδέξια όπως δικηγόροι και ακτιβιστές. Δεδομένης της συνοχής, της εστίασής τους και των έντονα κατοχυρωμένων προτιμήσεών τους, οι ομάδες υπέρ των προσφύγων/μεταναστών μπορούν έτσι να συμπληρώσουν την πολιτική αποτελεσματικότητα που τους λείπουν σε αριθμούς. 

Πιο σημαντικό, η σχετική ισχύς των ομάδων υπέρ των προσφύγων/μεταναστών τείνει να ενισχυθεί από τις συνδέσεις των μελών τους με διάφορες εγχώριες και διεθνείς ΜΚΟ και ομάδες υπεράσπισης, των οποίων ο λόγος ύπαρξης είναι η προστασία και η επέκταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων γενικά και τα δικαιώματα των μεταναστών και των προσφύγων πιο συγκεκριμένα. 

Αυτά τα δίκτυα και οι σύμμαχοί τους – μέλη των μέσων μαζικής ενημέρωσης, ακαδημαϊκοί, νομοθέτες και εθνικός και ομάδες εθνικών και πολιτικών συμφερόντων – βασίζονται σε δύο παράγοντες ιδίως για να ασκήσουν εσωτερική επιρροή στους ηγέτες για την υποστήριξη των διεθνών κανόνων. Ο πρώτος είναι οι επιθυμίες των ηγετών να παραμείνουν δημοφιλείς, είτε λόγω βραχυπρόθεσμων εκλογικών θεμάτων είτε λόγω μακροπρόθεσμων ανησυχιών σχετικά με τον τρόπο που θα εμφανιστούν στο πλαίσιο της ιστορίας. Ο δεύτερος είναι η νομιμότητα της πολιτικής. Πολιτικές που ορίζουν στρατηγικές ή τακτικές που παραβιάζουν τους κανόνες μπορούν να απειλήσουν τη νομιμότητα της πολιτικής και έτσι να περιορίσουν σοβαρά τη στήριξη αυτών των πολιτικών στο νομοθετικό σώμα ή το κοινοβούλιο, στα μέσα ενημέρωσης ή στο ευρύ κοινό.

Οι ευρύτερα αναγνωρισμένες εκδηλώσεις αυτών των κανόνων βρίσκονται στην Διακήρυξη των Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων το 1948, στη Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών το 1951 για τους Πρόσφυγες και το Πρωτόκολλο του 1967 σχετικά με το καθεστώς των προσφύγων. Όπως το έθεσε ο ακαδημαϊκός David Martin, “Πριν από την ανάπτυξη αυτών των διεθνών οργάνων, οι αντίπαλοι μιας κυβερνητικής πρακτικής μπορεί να ήταν σε θέση να υποστηρίξουν μόνο ότι το μέτρο ήταν κακή ιδέα. Μετά την υιοθέτηση των δηλώσεων αυτών, αυτοί οι αντίπαλοι είναι συχνά σε θέση να ασκήσουν ένα ισχυρότερο όπλο στη συζήτηση, γιατί τότε μπορούν να ισχυριστούν ότι η κυβερνητική πρακτική δεν είναι απλώς κακή πολιτική αλλά μάλλον παραβιάζει το διεθνές δίκαιο”. Η ανάγκη για νομιμότητα, ιδιαίτερα όταν συνδυάζεται με την επιθυμία να παραμείνει κάποιος δημοφιλής ή να επανεκλεγεί, μπορεί να δημιουργήσει έναν αγωγό από τους κανόνες στην προσκολλημένη συμπεριφορά στους κανόνες.

Καθώς αυξάνεται η κινητοποίηση μέσα στις ομάδες υπέρ των προσφύγων/μεταναστών, οι στόχοι θα τεθούν σε μεγαλύτερη πίεση να παραδεχτούν, να αφομοιώσουν ή απλά να αναλάβουν την ευθύνη για μια συγκεκριμένη ομάδα προσφύγων ή μεταναστών.”

Ακριβώς η αναταραχή που δημιουργείται μέσα ένα στόχο-κράτος από τα δύο αντίπαλα στρατόπεδα, αναλύει η Greenhill, είναι ένα από τα πράγματα που επιδιώκουν οι υποκινητές της μετανάστευσης έτσι ώστε να το χρησιμοποιήσουν για τους σκοπούς τους: 

”Σε κοινωνίες που χαρακτηρίζονται από διαφορετικά και ανταγωνιστικά συμφέροντα και άνισα κατανεμημένα κόστη και οφέλη – υλικά, ψυχικά ή και τα δύο – που συνδέονται με μαζικές μεταναστεύσεις, καταστάσεις στις οποίες μόνο ένα (είτε το υπέρ των προσφύγων ή το κατά) στρατόπεδο κινητοποιείται μπροστά σε μια κρίση θα τείνει να είναι η εξαίρεση αντί του κανόνα. Αυτό ισχύει ιδιαίτερα λόγω της ύπαρξης συνακόλουθων διαχωρισμών μεταξύ της ελίτ και του ευρύ κοινού. 

Οι διεκδικητές που εμπλέκονται σε αυτό το είδος εξαναγκασμού αναγνωρίζουν την ύπαρξη αυτών των πολιτικών προβλημάτων και σκόπιμα στοχεύουν στην εκμετάλλευσή τους για τους δικούς τους πολιτικούς σκοπούς. Πάλι, αυτό είναι το κύριο σημείο της βασικής στρατηγικής αναταραχής. Το καλοκαίρι του 1994, για παράδειγμα, σκάφη “προετοιμαζόταν σε σχεδόν κάθε χωριό κατά μήκος της νότιας ακτής της Αϊτής “σε μια σαφή προσπάθεια” να βάλουμε περισσότερη πίεση στις ΗΠΑ να επιταχύνουν την επιστροφή του Αριστείδη”. Όπως ένας χωρικός σημείωνε τότε: ”Εμείς δεν μπορούμε να πάρουμε τα όπλα για να πολεμήσουμε. . . . Ο μόνος τρόπος για να πολεμήσουμε είναι να πείσουμε τους Αμερικανούς να τηρήσουν τις υποσχέσεις τους.

Ο μόνος τρόπος για να γίνει αυτό είναι να κάνουμε ό, τι φοβούνται περισσότερο [να έρθουμε στην Αμερική]”. Ομοίως, όταν Ανατολικογερμανοί αξιωματούχοι ειρωνεύτηκαν στα μέσα της δεκαετίας του 80′ ότι οι δυτικοί ομολόγοι τους ”ισχυρίζονται ότι έχουν μια φιλελεύθερη κοινωνία εκεί. Θα τους αφήσουμε να το αποδείξουν!”, ανέμεναν πλήρως ότι στέλνοντας Νοτιοασιάτες που ζητούν άσυλο στη Δυτική Γερμανία, θα προκαλούσε διαδεδομένη δυσαρέσκεια και θα έπειθε την παλαιά διστακτική κυβέρνηση της Δυτικής Γερμανίας να αποδεχτεί τα αιτήματά τους. Και είχαν δίκιο.

Στην πραγματικότητα, οι υποψήφιοι διεκδικητές συχνά κάνουν περισσότερα από την απλή εκμετάλλευση της υπάρχουσας ετερογένειας εντός των κρατών-στόχων. Μπορούν επίσης να στοχεύσουν στην αύξηση της ευπάθειας του στόχου με την πάροδο του χρόνου, ενεργώντας κατά τρόπους σχεδιασμένους να εξαπολύσουν άμεσα ή έμμεσα μεγαλύτερη κινητοποίηση, αυξάνοντας τον βαθμό πόλωσης μεταξύ ομάδων και, κατά συνέπεια μειώνοντας τις διαθέσιμες επιλογές πολιτικής που είναι ανοικτές στους στόχους. Μπορούν να το κάνουν αυξάνοντας το μέγεθος, την κλίμακα και την έκταση μιας υπάρχουσας εκροής, αλλάζοντας τον χαρακτήρα της (π.χ. προσθέτοντας περισσότερα μέλη είτε “ανεπιθύμητων” είτε ιδιαίτερα συμπαθητικών ομάδων), καθιστώντας κλιμακωτές απειλές ή απλώς άμεσα να ασκούν πιέσεις στα μέλη των στρατοπέδων υπέρ και κατά των προσφύγων/μεταναστών.

Εν ολίγοις, οι διεκδικητές επιδιώκουν να επηρεάσουν τους στόχους με αυτό που είναι, στον παραδοσιακό εξαναγκασμό, γνωστό ως force majeure (δύναμη ανωτέρας βίας), μια επιλογή υπαγορευόμενη από συντριπτικές περιστάσεις. Οι στόχοι, φυσικά, πάντα έχουν επιλογή, αλλά που αλλάζει αν πιστεύουν ότι οι συνέπειες της μη συμμόρφωσης θα είναι η άρνηση μιας μελλοντικής επιλογής. Έτσι, οι διεκδικητές επιδιώκουν να περιορίσουν τις επιλογές ανταποκρίσεων εσωτερικής πολιτικής του στόχου σε μια εκροή, με όρους της θεωρίας παιγνίων, να περιορίσουν το σύνολο κερδών του στόχου – έτσι ώστε η παραχώρηση των απαιτήσεών τους αρχίζει να φαίνεται πιο ελκυστική, τουλάχιστον σε σύγκριση με την πιθανότητα ότι το μέλλον θα έχει λιγότερες, ακόμα λιγότερο ευνοϊκές επιλογές. Αυτό γίνεται απλά διότι, με λιγότερες διαθέσιμες πολιτικές επιλογές, η ικανότητα του στόχου να συμβιβάσει εσωτερικές πολιτικές συγκρούσεις και να ικανοποιήσει ανταγωνιστικά εγχώρια συμφέροντα καθίσταται πολύ πιο οριοθετημένη. Οπως ο Andrew Mack το θέτει, το κόστος μπορεί να “κλιμακωθεί σταθερά χωρίς το ‘φως στο τέλος του τούνελ” να γίνεται όλο και πιο ορατό. 

. . . [Στην οποία περίπτωση], τα τμήματα που δημιουργήθηκαν στη μητρόπολη αποτελούν από μόνα τους ένα από τα πολιτικά κόστη για την ηγεσία. . . . Κάθε προσπάθεια επίλυσης μιας αντίφασης θα μεγεθύνει την άλλη”. Αυτό μπορεί να δημιουργήσει ένα ιδιαίτερα τραγικό δίλημμα για την ηγεσία του στόχου, καθώς και να περιορίσει σημαντικά το περιθώριο ελιγμών. Κάτω από τέτοιες συνθήκες, η παραχώρηση – για να αποφευχθεί η γενική αναταραχή, για να αποφευχθεί η διάβρωση της δύναμης, ή απλώς μια κρίση να εξαφανιστεί – μπορεί να γίνει ολοένα και πιο ελκυστική, πράγμα που φυσικά είναι ακριβώς ο σκοπός του διεκδικητή. Αυτό δεν σημαίνει ότι η παραχώρηση σε τέτοιες περιπτώσεις δεν είναι δαπανηρή, αλλά μόνο ότι μπροστά σε μια απειλούμενη ή αυξανόμενη κρίση, η αναμονή του μελλοντικού πόνου και του αυξανόμενου κόστους πρέπει να ζυγιστεί απέναντι στο κόστος και τις ευκαιρίες που συνδέονται με τον τερματισμό της κρίσης τώρα, υποκύπτοντας στις απαιτήσεις του διεκδικητή.”

Η Greenhill συνεχίζει αναφέροντας άλλον ένα παράγοντα που χρησιμοποιούν οι υποκινητές της εξαναγκαστικής μετανάστευσης για να πετύχουν τον στόχο τους, τον οποίο παράγοντα ονομάζει ”κόστη υποκρισίας” και ορίζει ως “συμβολικά πολιτικά κόστη που μπορούν να επιβληθούν όταν υπάρχει μια πραγματική (ή αντιληπτή) ανομοιογένεια μεταξύ μιας διακηρυγμένης δέσμευσης σε φιλελεύθερες αξίες και/ή διεθνή πρότυπα, και κρατικές ενέργειες που παραβιάζουν μια τέτοια δέσμευση”.

Στη συνέχεια αναφέρει ότι εξαιτίας αυτού πολλές φορές ο στόχος αυτών που υποκινούν την μετανάστευση συμπίπτει με τις ενέργειες των ομάδων υπέρ των μεταναστών. 

”Τότε, εάν οι παραβιάσεις των κανόνων όντως ακολουθούν, τα κόστη υποκρισίας μπορούν να επιβληθούν από τις εγχώριες και διεθνείς ομάδες υπέρ των προσφύγων/μεταναστών που επιδιώκουν να προστατεύσουν τους απειλούμενους, ή ακόμη και από τους ίδιους τους διεκδικητές. 

Με άλλα λόγια, οι υποψήφιοι εξαναγκαστές μπορούν να εμπλακούν αποτελεσματικά – με την (συχνά μη σκόπιμη) βοήθεια του φιλο-προσφυγικού/μεταναστευτικού στρατοπέδου – σε ένα είδος παγίδευσης με την υποβοήθηση των κανόνων, καθώς οι ανθρωπιστικοί κανόνες χρησιμοποιούνται ως εξαναγκαστικά χτυπήματα από τους εμπλεκόμενους με εγωιστικά, αυτοκινούμενα κίνητρα, καθώς και εκείνων με πιο αλτρουιστικούς σκοπούς, συχνά ταυτόχρονα.” 

Η Greenhill αφιερώνει επίσης ένα κεφάλαιο αναλύοντας γιατί οι φιλελεύθερες δημοκρατίες είναι ιδιαιτέρως ευάλωτες στην οπλοποιημένη μετανάστευση, εξηγώντας ότι είναι η ίδια τους ανοιχτή πολιτική που χρησιμοποιείται εναντίον τους.

”Οι ανεπτυγμένες φιλελεύθερες δημοκρατίες είναι ιδιαίτερα επιρρεπείς στην επιβολή των κόστων υποκρισίας (και στην εξαναγκαστική μηχανευμένη μετανάστευση γενικότερα) για δύο αλληλένδετους και αυτο-ενισχυτικούς λόγους, καθένας από τους οποίους αντικατοπτρίζει μια ξεχωριστή αντίληψη για αυτά που παραδοσιακά θεωρούνται φιλελεύθερες αξίες και αρετές … 

Αφενός, αυτές οι κωδικοποιημένες δεσμεύσεις παρέχουν ορισμένες προστασίες και εγγυήσεις σε εκείνους που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν τις χώρες καταγωγής τους σε περιόδους κρίσης και υπό πίεση. Αφ ‘ετέρου όμως, αυτές οι ίδιες διασφαλίσεις περιορίζουν την ικανότητα των κρατών να ελέγχουν τα σύνορά τους και έτσι επιτρέπουν σε άλλους φορείς να διαπραγματεύονται μόχλευση στα συμβαλλόμενα κράτη μέσω της λειτουργίας κανονιστικής (πολιτικής και νομικής) παγίδευσης. 

…. καθώς η κανονιστική φιλελευθεροποίηση αυξάνεται – η ευαισθησία στα κόστη υποκρισίας αυξάνεται και η ευπάθεια στον εξαναγκασμό αυξάνεται ταυτόχρονα. 

Εν ολίγοις, οι κωδικοποιημένες δεσμεύσεις για την προστασία ανθρωπίνων δικαιωμάτων και πλουραλιστικών πολιτικών μπορούν να αλληλεπιδράσουν με τέτοιο τρόπο ώστε να προσφέρουν στους υποψήφιους εξαναγκαστές ισχυρή διαπραγματευτική μόχλευση μέσω της εκμετάλλευσης όσων οι φιλελεύθεροι στόχοι αντιλαμβάνονται ως αρετές τους και, ως επίδραση, να μετασχηματίσουν τις φιλελεύθερες δημοκρατικές αρετές σε διεθνή διαπραγματευτικά ελαττώματα.

Το βιβλίο της Greenhill αναμφισβήτητα προσφέρει εξαιρετικές πληροφορίες στο θέμα της οπλοποιημένης μετανάστευσης. 

Αναπόφευκτα λοιπόν, δημιουργείται το ερώτημα: 
Είναι η μαζική μετανάστευση στην Ευρώπη αποτέλεσμα ενός τέτοιου εξαναγκασμού; 
Τα μέχρι τώρα στοιχεία μας δείχνουν ότι, πολύ πιθανόν, αυτή η υπόθεση να ισχύει. 

Πηγή: Offtherecord 
ΑΒΕΡΩΦ

Πληροφοριοδότης της Google αποκαλύπτει την Πολιτική Ατζέντα της (βίντεο)


από το κανάλι ImmortalCataphract 

Μιλώντας στο ProjectVeritas o Zachary Vorhees, πρώην υπάλληλος της Google, αποκαλύπτει την αριστερή, κοινωνικοπολιτική ατζέντα της Google και διαρρέει ένα τεράστιο αριθμό εσωτερικών εγγράφων που αποδεικνύoυν τη μέθοδο με την οποία ο τεχνολογικός κολοσσός λογοκρίνει και εξαφανίζει κάθε συντηρητική φωνή στις πλατφόρμες της με σκοπό να αλλοιώσει τις επερχόμενες προεδρικές εκλογές του 2020. 

Ο δύσκολος δρόμος της ΕΥΠ να ξαναγίνει μυστική υπηρεσία...

Η καλή θέληση και η προσπάθεια της συντριπτικής πλειοψηφίας των στελεχών της ΕΥΠ δεν αρκεί, εάν δεν υπάρξει ισχυρή έμπρακτη πολιτική βούληση που θα καταστήσει την ΕΥΠ ικανή να ανταπεξέλθει στην κρισιμότητα και την κλιμακούμενη επικινδυνότητα των γειτόνων...
Δεν μπορεί να συνεχίζεται να εγκαταλείπεται στον παράγοντα "τύχη" η ασφάλεια της χώρας..., επειδή ποτέ και τίποτε δεν γίνεται στην τύχη!

Γράφει ο Κωνσταντίνος Τερζής 

Η πληροφορία είναι ένα «αγαθό» ανεκτίμητο. Είναι, μάλιστα, εκείνο το «αγαθό» το οποίο μπορεί με την ποιότητα και την ταχύτητα μεταφοράς του, να καθορίσει πολιτικούς, διπλωματικούς, οικονομικούς και στρατιωτικούς πολέμους, τιμές χρηματιστηρίων, επιτυχίες ή αποτυχίες επιχειρήσεων (όλων των επιπέδων), να καθορίσει τον σχεδιασμό στρατηγικής πολυεθνικών επιχειρήσεων και να (εξ)ασφαλίσει την ακεραιότητα ή και την ύπαρξη ολόκληρων κρατών.

Αξίζει να αναφέρουμε την ρήση του Κινέζου στρατηγού και φιλόσοφου Sun Tzu ο οποίος στο περίφημο έργο του "Η Τέχνη του Πολέμου" και πιο συγκεκριμένα στο τελευταίο κεφάλαιο (στο 13) το οποίο αφιερώνει εξ ολοκλήρου στη χρησιμότητα των κατασκόπων αναφέρει χαρακτηριστικά:

"Η γνώση των προθέσεων του εχθρού μπορεί να προέλθει μόνο από άλλους ανθρώπους. Οι κατάσκοποι είναι το σπουδαιότερο στοιχείο του πολέμου, επειδή σ΄ αυτούς βασίζεται η δυνατότητα ενός στρατού να κινείται". Όποιος έχει λοιπόν έγκαιρη πρόσβαση και γίνει κάτοχος της κατάλληλης πληροφορίας, μπορεί να εξασφαλίσει πρώτα την "άμυνά" του, αλλά και να εξασφαλίσει την ήττα του αντιπάλου του. Και αυτή ακριβώς η δύναμη, της πληροφορίας, έγινε η αιτία για την δημιουργία του ιδιαίτερου (από την αρχαιότητα) χώρου των κατασκόπων, οι οποίοι χρησιμοποιούν όλα τα μέσα για να μπορέσουν να έχουν έγκαιρη πρόσβαση στην κατάλληλη πληροφορία, για να εξασφαλίσουν τα συμφέροντα των εργοδοτών τους. 

Στο σημείο αυτό θα πρέπει να τονιστεί πως σήμερα, οι ιδιωτικές εταιρείες «συλλογής» πληροφοριών είναι κατά πολύ περισσότερο άρτια στελεχωμένες τόσο σε έμψυχο προσωπικό όσο και σε τεχνολογικό υλικό, σε σχέση με τις κρατικές υπηρεσίες πληροφοριών, οι οποίες λειτουργούν με βάση τη νομική κάλυψη που τους προσφέρει η χώρα τους και είναι υποχρεωμένες να κινούνται πολύ επικίνδυνα στα όρια μεταξύ νομιμότητας και παρανομίας.

Αυτό συμβαίνει, τουλάχιστον, σε χώρες που οι διεθνείς συνθήκες γίνονται σεβαστές και οι κυβερνήσεις τους δεν τολμούν να παραβιάσουν θεμελιώδη διεθνή δικαιώματα των πολιτών τους ή άλλων χωρών. Δυστυχώς, όμως, η γειτονική Τουρκία, του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν, έχει ήδη ξεφύγει από τις διεθνείς νόρμες – κανόνες λειτουργίας και σύμφωνα με την μετεξέλιξη της ΜΙΤ (κρατική υπηρεσία πληροφοριών) μεταβάλλεται σε ένα κράτος το οποίο ελέγχεται σε όλους τους τομείς και σε όλα τα επίπεδα (πλην του προέδρου της Τουρκικής Δημοκρατίας) από τις μυστικές υπηρεσίες, οι οποίες δεν είναι υπόλογες στα δικαστήρια της χώρας και λειτουργούν πάνω από το νόμο! Μάλιστα, τα επίσημα κρατικά κονδύλια για τις δράσεις της ΜΙΤ είναι συνεχώς αυξανόμενα τα τελευταία χρόνια και έχουν φτάσει στα 600 εκατομμύρια ευρώ, καθιστώντας την συγκεκριμένη υπηρεσία πληροφοριών «κολοσσό» και ικανή να σχεδιάσει, να στηρίξει και να ολοκληρώσει επιχειρησιακές ανάγκες που είναι αδύνατο να προσεγγιστούν από άλλες χώρες τόσο της ευρύτερης Βαλκανικής, όσο και της Μέσης Ανατολής (εξαιρούνται από αυτές το Ισραήλ και το Ιράν).

Με δεδομένο τον προσανατολισμό της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, αλλά κυρίως της στόχευσης του τούρκου προέδρου κ. Ερντογάν, να μετατρέψει την Τουρκία σε νέα Οθωμανική Αυτοκρατορία, που θα (ανα)καταλάβει εδάφη (ή μέρος αυτών) της πρώην Οθωμανικής Αυτοκρατορίας τα οποία σήμερα για την Τουρκία αποτελούν «ζωτικούς χώρους», η θέση της Ελλάδας (στην οποία έχει γίνει πλήρως κατανοητή η τουρκική πολιτική και οι στοχεύσεις της, εκτός ελαχίστων ιδεοληπτικών ή μίας μερίδας επιχειρηματιών) δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και ως η καλύτερη. Για την ακρίβεια, δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ούτε ως «καλή», αφού μία σειρά από «παράγοντες» λειτούργησαν ως καταλύτες για την μέγιστη δυνατή αρνητική εξέλιξη της αντίστοιχης Ελληνικής Μυστικής Υπηρεσίας Πληροφοριών, αποδυναμώνοντας έτσι στον μέγιστο δυνατό βαθμό την επιχειρησιακή ικανότητα της ΕΥΠ, η οποία λειτουργεί -ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια των μνημονίων- χωρίς να έχει την επαρκή οικονομική στήριξη από την πολιτική ηγεσία της χώρας, τα αρμόδια στελέχη της οποίας αποφάσισαν πως η συγκεκριμένη μυστική υπηρεσία πληροφοριών μπορεί να ικανοποιήσει τις σημερινές ανάγκες συλλογής πληροφοριών και ασφάλειας της χώρας, με το ετήσιο ποσό των 5 - 6 εκατομμυρίων ευρώ, τα μισά περίπου εκ των οποίων δίνονται σε μισθούς υπαλλήλων – στελεχών της ΕΥΠ που εργάζονται στο εξωτερικό και τα τελευταία χρόνια και σε ρουσφέτια των διοικητών της απ΄ ότι μαθαίνουμε…!!!

Εξάλλου, είναι πλέον γνωστό ότι τα τελευταία χρόνια η Ελληνική Μυστική Υπηρεσία Πληροφοριών έχει δεχθεί σωρεία πληγμάτων από πολιτικές αποφάσεις, αλλά και από κομματικές ομάδες που λειτούργησαν στο εσωτερικό της κατά των συμφερόντων τόσο της ίδιας της ΕΥΠ (διχάζοντας το προσωπικό της και εισάγοντας έριδες που οδήγησαν στην αποδυνάμωση του στελεχιακού της προσωπικού), όσο και της χώρας (η έρευνα του ανακριτή κ. Δ. Φούκα ήδη «αναδύει» μέρος της κομματικής δυσωδίας που ενεχυρίασε τα εθνικά συμφέροντα έναντι των κομματικών και άλλων συμφερόντων).

Πώς, λοιπόν, μπορεί η σημερινή ΕΥΠ να αντιδράσει επαρκώς στους δεδηλωμένους σχεδιασμούς της γειτονικής Τουρκίας; Πώς μπορεί η ΕΥΠ, χωρίς μάλλον λόγω μνημονίου, να έχει τη δυνατότητα να αυξήσει το υπάρχον προσωπικό της, να καλύψει χρηματοδοτικές ανάγκες εξασφάλισης πληροφοριών ή να συλλέξει πληροφορίες με χρήση απολύτως εξειδικευμένων ηλεκτρονικών μηχανισμών – συσκευών ή και άλλων μέσων εξασφάλισης της ήδη υπάρχουσας ικανότητας στο συγκεκριμένο τομέα, όταν η Τουρκία ανεβάζει συνεχώς το επίπεδό της, αλλά και τις μεθόδους (ποσοτικά και ποιοτικά) της λειτουργίας της απέναντι στους «ζωτικούς χώρους», μέρος των οποίων αποτελεί και η Ελλάδα;

Η αλήθεια, είναι τραγική. Σήμερα, η διοίκηση του κ. Κοντολέοντα έχει «να αντιμετωπίσει ένα θηρίο, κρατώντας οδοντογλυφίδα»! Οι προηγούμενες διοικήσεις που ανέλαβαν μετά τον Πρέσβη ε.τ. κ. Ιωάννη Κοραντή (ο Αντιεισαγγελέας κ. Δημήτρης Παπαγγελόπουλος που παρέδωσε στον επόμενο το 2009 έμεινε περίπου τρεις μήνες μόνο οπότε δεν μπορεί να πει κάποιος ότι άφησε το στίγμα του), που παρέδωσε μία πλήρους επιχειρησιακής απόδοσης ΕΥΠ η οποία τόσο επί του κ. Κ. Μπίκα (που έφερε την υπηρεσία στα πρόθυρα διάλυσης), όσο και επί του κ. Θ. Δραβίλλα (που ήταν σαν να μην πέρασε), αλλά και την ισοπεδωτική πολιτική του κ. Ρουμπάτη που μετέτρεψε την ΕΥΠ σε κομματικό όργανο, κρίθηκαν από λίαν επικίνδυνες (πληθώρα δικαστικών αποφάσεων αλλά και δημοσιευμάτων είναι αρκετά διαφωτιστικά επί αυτού) έως μέτριες και ανεπαρκείς…

Το έργο που καλείται να φέρει σήμερα εις πέρας ο κ. Κοντολέων είναι τιτάνιο, αφού η γενική εντύπωση, πέραν των όσων καταγράψαμε και τα οποία θεωρούνται μείζονος εθνικής σημασίας, είναι ότι η ΚΥΠ ποτέ ουσιαστικά δεν μετεξελίχθηκε σε ΕΥΠ (εκτός ίσως της περιόδου 1996 - 2009) και παρέμεινε μία υπηρεσία η οποία λειτουργεί στο σκοτάδι (η αρνητική ιδεαλιστική αντίληψη οφείλεται κυρίως στο παρελθόν της ΕΥΠ που ως ΚΥΠ, είχε ως στόχους και «εσωτερικούς εχθρούς» συγκεκριμένους πολιτικο-ιδεολογικούς χώρους. Κάτι αντίστοιχο με τις αντιλήψεις περί του ΕΑΤ-ΕΣΑ).

Η αρνητική αυτή αντίληψη, ήταν και είναι σε μεγάλο βαθμό, απόρροια των ΜΜΕ τα οποία ευκαίρως - ακαίρως βάλλουν κατά τακτά χρονικά διαστήματα εναντίον της ΕΥΠ. Είτε κατευθυνόμενα από αλλότρια κέντρα και συμφέροντα, είτε λόγω ιδεολογικής και ιδεοληπτικής αντίληψης, είτε για την πρόκληση πολιτικών εντυπώσεων αλλά και εμπορικών σκοπών.

Σε παλαιότερα άρθρα του γεωστρατηγικού αναλυτή κ. Όμηρου Φωτιάδη (κάποια από αυτά δημοσιεύθηκαν στο έντυπο “Απαγορευμένη Ιστορία” και κάποια άλλα στο διαδίκτυο), στα οποία κατέγραψε μία σπουδαία προσπάθεια μετεξέλιξης της ΕΥΠ, διαπιστώνουμε πως υπήρξε η διάθεση, ο σχεδιασμός και οι άνθρωποι που θα μετέτρεπαν την ευαίσθητη αυτή κρατική υπηρεσία, σε ένα σύγχρονο «όπλο» συλλογής και διαχείρισης πληροφοριών, που θα λειτουργούσε υπέρ των εθνικών συμφερόντων της Ελλάδας, καθώς και άρθρο του περιοδικού "FANTOMAS" με σχετικό ρεπορτάζ από την πολύ ενδιαφέρουσα Επιστημονική Ημερίδα που διοργάνωσε το 2008 το τότε συνδικαλιστικό όργανο της υπηρεσίας η ΠΟΣΕΥΠ με θέμα «Κράτος - Ασφάλεια και ο Ρόλος των Υπηρεσιών Πληροφοριών - Η περίπτωση της Ελλάδας - Αρμοδιότητες και Λειτουργία της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών», τα Πρακτικά της οποίας εκδόθηκαν από τον εκδοτικό οίκο "Δίκαιο και Οικονομία Π. Ν. Σάκκουλας".

Τα χρόνια κύλησαν χωρίς να γίνουν κινήσεις προς την σωστή κατεύθυνση. Πολλοί, μάλιστα, ομολογούν πως συνέβησαν όσα δεν έπρεπε να συμβούν. Δίκτυα πληροφοριών (σε Τουρκία, Σκόπια και Αλβανία) καταστράφηκαν, σύγχρονα δορυφορικά συστήματα (GIS) δεν λειτούργησαν ποτέ λόγω πολιτικών αποφάσεων - παρεμβάσεων), η εργασιακή ειρήνη μετατράπηκε σε έναν εσωτερικό πόλεμο μεταξύ κομματικών ή "ευέλικτων" προσώπων και του μεγάλου μέρους του συνειδητά εργαζόμενου προσωπικού, με αδικαιολόγητες παρεμβάσεις - ανακατατάξεις σε κρίσιμες θέσεις και κλιμάκια...

Είναι κάτι περισσότερο από προφανές πως η διοίκηση του κ. Κοντολέοντα έχει ένα τιτάνιο έργο να υλοποιήσει προκειμένου να καταστήσει την Εθνική Υπηρεσία Πληροφοριών λειτουργική, κινούμενη μέσα στα Συνταγματικά πλαίσια και τον θεσμικό της ρόλο, χωρίς παρακολουθήσεις ελλήνων διπλωματών ή κινήσεων του ελληνικού ΥΠΕΞ σε κρίσιμους χώρους, αλλά και χωρίς παρακολουθήσεις δικών της στελεχών για προσωπικούς λόγους...
Ας ελπίσουμε για το καλό όλων μας ότι η σημερινή κυβέρνηση και η διοίκηση της ΕΥΠ έχουν τη θέληση αλλά και την ικανότητα να το καταφέρουν… 


Ας μιλήσουμε επιτέλους

Η τέχνη του πολέμου στην υπηρεσία της δασοπυρόσβεσης

Γράφει ο Κώστας Γρίβας
Για ένα ακόμα καλοκαίρι οι πυρκαγιές κατατρώγουν την Ελλάδα. Το θετικό είναι ότι φέτος, μέχρι σήμερα, δεν έχουμε θρηνήσει θύματα. Οι πυρκαγιές, ωστόσο, είναι ενδημικό φαινόμενο και ως τέτοιο πρέπει να αντιμετωπιστεί. Ο βαρύς απολογισμός των τελευταίων ετών, εκτός του ότι αναδεικνύει τις διαχρονικές παθογένειες, αναδεικνύει και την άμεση ανάγκη αλλαγής του μέχρι σήμερα εφαρμοζόμενου μοντέλου δασοπυρόσβεσης-αεροπυρόσβεσης στην Ελλάδα.
Επιδεικνύοντας μια μάλλον υπερβάλλουσα επιμονή σε μια φιλοσοφία "κάνουμε ό,τι κάναμε πάντα αφού αυτό λειτουργεί", οι αρμόδιες υπηρεσίες εφάρμοζαν εδώ και περίπου 40 χρόνια το ίδιο μοντέλο δασοπυρόσβεσης στις βασικές του αρχές. Την σημερινή εικόνα συνθέτουν αεροπυροσβεστικά μέσα, τα οποία είναι συμπληρωματικά των χερσαίων. Η ανάπτυξη "στρατηγικών" αεροπυροσβεστικών ικανοτήτων θεωρείται από αδύνατη έως ανεπιθύμητη, ενώ περιορισμένη εφαρμογή είχαν βρει νέες τεχνολογίες στους αισθητήρες, τις επικοινωνίες και τη διαχείριση πληροφοριών. Όμως, αυτή δεν ήταν η μόνη επιλογή που υπάρχει.

Στο μακρινό 1996 είχα ξεκινήσει να μελετώ τις αντιλήψεις του πληροφοριοκεντρικού (infocentric) και δικτυοκεντρικού (network centric) πολέμου, που τότε είχαν εμφανιστεί στο πλαίσιο της περιβόητης "Επανάστασης στις Στρατιωτικές Υποθέσεις" (RMA). Τότε, είχα έλθει σε επαφή με αρκετά άρθρα και μελέτες που υποστήριζαν ότι οι σχετικές μεθοδολογίες θα μπορούσαν να βρουν εφαρμογές και σε θέματα ασφάλειας. Τονιζόταν μάλιστα ότι ο πατέρας της αντίληψης του Δικτυοκεντρικού Πολέμου (NCW), ναύαρχος Arthur Cebrowski, είχε εμπνευστεί από τον τρόπο λειτουργίας της Αστυνομίας της Νέας Υόρκης.

Με πολύ απλοϊκό τρόπο, οι πληροφοριοκεντρικές επιχειρήσεις μπορούν να οριστούν ως ταχεία απόκτηση της πληροφορίας για το που βρίσκεται ο εχθρός-απειλή, ταχεία μετάδοση αυτής της πληροφορίας και ταχεία αξιοποίηση αυτής της πληροφορίας με την προσβολή του εχθρού-απειλής με σαρωτικά πλήγματα ακριβείας. 

Οι λέξεις κλειδιά είναι δύο: Πρώτον, "ταχύτητα", έτσι ώστε να υπάρχει όσο το δυνατόν πιο μικρό χρονικό χάσμα από τη στιγμή που εντοπίζεται η απειλή μέχρι τη στιγμή που προσβάλλεται (sensor–to–shooter loop). Δεύτερον, "σαρωτικό πλήγμα", δηλαδή η τελική εκμετάλλευση της πληροφορίας πρέπει να γίνεται με μέσα που να επιφέρουν αποφασιστικό πλήγμα στον εχθρό-απειλή. Για τον σκοπό αυτό αναπτύχθηκε μια ευρεία οικογένεια πυρομαχικών προσβολής ακριβείας (PGM).

Η ομίχλη της μάχης

Επίσης, μεγάλη έμφαση δινόταν για να καταπολεμηθεί η "ομίχλη της μάχης" κατά Κλαούζεβιτς. Δηλαδή, να δημιουργηθεί μια κοινή και ενιαία (single and integrated) εικόνα, διαθέσιμη σε όλους τους εμπλεκομένους, όπου θα απεικονίζεται η εξέλιξη των επιχειρήσεων. Κατά τους πρακτικούς Αμερικανούς, η εικόνα αυτή πρέπει να ενημερώνει διαρκώς τους πάντες για τρία απλά πράγματα: "που είμαι εγώ, που είναι ο εχθρός, που είναι οι φίλοι μου" (where am I, where is the enemy, where are my buddies), έτσι ώστε να χτυπιέται με ακρίβεια ο εχθρός και να προστατεύονται οι φίλοι.

Για την υλοποίηση αυτής της φιλοσοφίας απαιτείται ένα πλέγμα αισθητήρων, μέσων συλλογής πληροφοριών, μετάδοσης πληροφοριών, μετατροπής των ακατέργαστων πληροφοριών σε κατανοητά "πακέτα" γνώσης και μέσων αξιοποίησης των πληροφοριών, το οποίο θα λειτουργούσε ως μια ενιαία και αδιαίρετη ενότητα. Το ακρωνύμιο C4ISR (Command, Control, Communications, Computers, Intelligence, Surveillance & Reconnaissance) εξέφρασε αυτή τη νέα φιλοσοφία. Η χρήση του έγινε της μόδας μια εποχή και εν Ελλάδι, χωρίς ωστόσο να κατανοηθεί πλήρως η φιλοσοφία των πληροφοριοκεντρικών-δικτυοκεντρικών επιχειρήσεων που τα δίκτυα C4ISR υπηρετούν.

Σε κάθε περίπτωση, ήδη από τότε, είχαν εμφανιστεί απόψεις ότι παρόμοια πληροφοριοκεντρικά μοντέλα μπορούσαν να επιφέρουν επαναστατικές αλλαγές και σε αποστολές δασοπυρόσβεσης, δεδομένου ότι ο γρήγορος εντοπισμός μιας εστίας φωτιάς και η γρήγορη προσβολή της είναι κρίσιμης σημασίας για τον έλεγχό της. Ακόμη και σε μια "ώριμη" πυρκαγιά, παρόμοιες μεθοδολογίες μπορούν να βοηθήσουν σημαντικά, τόσο στην κατάσβεση όσο, κυρίως, στη διαχείριση της, έτσι ώστε να αποφευχθούν ανθρώπινες απώλειες.

Η πυρκαγιά δεν είναι νοήμων αντίπαλος

Μάλιστα, πολλοί αναλυτές υποστήριζαν ότι η πληροφοριοκεντρική-δικτυοκεντρική φιλοσοφία επιχειρήσεων ενδείκνυται περισσότερο για την αντιμετώπιση απειλών όπως είναι οι δασικές πυρκαγιές από ότι σε έναν πόλεμο. Μια πυρκαγιά μπορεί να είναι εξαιρετικά απρόβλεπτη, αλλά δεν είναι ένας νοήμων αντίπαλος, ενάντια στη ζωντανή βούληση του οποίου πρέπει να μάχεσαι, όπως λέει ο Κλαούζεβιτς, με αποτέλεσμα να προκαλείται η "ομίχλη του πολέμου" και η "τριβή" (friction).

Στον πόλεμο, η ασάφεια στα τεκταινόμενα είναι πολύ δύσκολο να αντιμετωπισθεί από τα μέσα συλλογής και διαχείρισης πληροφοριών. Η πυρκαγιά, όμως, δεν έχει ικανότητες κυβερνοπολέμου ή ηλεκτρονικού πολέμου, ώστε να προσβάλει το δίκτυο C4ISR που διαθέτεις. Άρα, μπορείς να χρησιμοποιήσεις σχετικά απλές, φθηνές και εμπορικά διαθέσιμες (COTS) τεχνολογίες για να το δημιουργήσεις. Μάλιστα, τα τελευταία χρόνια η δημιουργία παρόμοιων δικτύων διευκολύνεται σημαντικά.

Το κόστος αισθητήρων, ρομποτικών συστημάτων, προγραμμάτων πληροφορικής (που θα διαχειρίζονται τις πληροφορίες και θα βγάζουν αλγορίθμους) και όλων των συναφών τεχνολογιών, έχει μειωθεί δραστικά, ενώ η τεχνολογία τους έχει βελτιωθεί. Επιπροσθέτως, οι δομές αυτές θα προσφέρουν σημαντικές υπηρεσίες και σε άλλους τομείς, όπως περιβαλλοντολογικό έλεγχο, έλεγχο θαλασσίων συνόρων, αποστολές έρευνας και διάσωσης, ακόμη και υποστήριξης των Ενόπλων Δυνάμεων σε καιρό πολέμου.

Στρατηγικά δασοπυροσβεστικά αεροσκάφη

Όσον αφορά το θέμα της δασοπυρόσβεσης, τα πληροφοριακά αυτά πλέγματα δεν θα μπορούν να προσφέρουν το πλήρες φάσμα των δυνατοτήτων τους, αν δεν υποστηρίζουν μια κατηγορία μέσων, τα οποία θα αξιοποιούν τις πληροφορίες που λαμβάνουν ώστε να προσβάλουν την πυρκαγιά με συντριπτικά πλήγματα. Τα μέσα αυτά θα μπορούσαμε να τα χαρακτηρίσουμε ως "στρατηγικά δασοπυροσβεστικά αεροσκάφη". Αυτά έχουν τη δυνατότητα να προσβάλουν την πυρκαγιά με πολύ μεγαλύτερο όγκο νερού από ότι μπορούν τα αεροσκάφη Canadair C-215 και CL-415 που διαθέτει σήμερα η Πολεμική Αεροπορία.

Η Ελλάδα στο παρελθόν είχε νοικιάσει ρωσικά μεταγωγικά Iliushin Il-76 (η κωδική ονομασία τους στο ΝΑΤΟ είναι Candid), τα οποία μπορούν να εξαπολύσουν στη φωτιά 44 τόνους νερού, ενώ τα CL-215 και CL-415 μεταφέρουν πέντε τόνους νερού. Κάθε ένα Il-76 μπορεί να σβήσει ένα μέτωπο πυρκαγιάς μήκους περίπου 500 μέτρων και πλάτους 100.

Άρα, τέσσερα τέτοια αεροσκάφη θα μπορούσαν να καλύψουν, με μια και μόνη ρίψη, το μήκους περίπου δύο χλμ πύρινο μέτωπο που π.χ. εισέβαλε στο Μάτι.

Στην περίπτωση που δεν θα μπορούσαν να το καταστείλουν πλήρως, θα έδιναν την ευκαιρία στις επίγειες δυνάμεις να προσβάλουν τα υπολείμματά του. Ή στη χειρότερη των περιπτώσεων θα το περιόριζαν και θα το επιβράδυναν, έτσι ώστε να μπορέσουν να διαφύγουν οι άνθρωποι που κινδύνευαν. Βέβαια, τα αεροσκάφη, δεν έτυχαν ενθουσιώδους υποδοχής στην Ελλάδα και παρόλα τα θετικά αποτελέσματα που επέτυχαν σε διάφορες πυρκαγιές, δεν παραγγέλθηκαν ξανά.

Μια προβαλλόμενη αιτία για την απόρριψή τους ήταν η μονότονα επαναλαμβανόμενη (και παντελώς ακατανόητη στον γράφοντα) επωδός, ότι «δεν κάνουν για το ελληνικό ανάγλυφο». Το ίδιο "επιχείρημα" προβάλλεται και ενάντια στο ρωσικό αμφίβιο πυροσβεστικό Beriev Be-200 που κουβαλάει 12 τόνους νερού. Προφανώς, λοιπόν, με βάση αυτήν την αντίληψη, το ελληνικό ανάγλυφο είναι ένα ατελείωτο φαράγγι της Σαμαριάς(!), μέσα στο οποίο μικρά και ευέλικτα αεροπλάνα θα ρίχνουν μερικούς κουβάδες νερό.

Γιατί όχι ρωσικά;

Η πραγματικότητα, βέβαια, είναι ότι ακριβώς επειδή το ελληνικό ανάγλυφο είναι τόσο πλούσιο και διαφορετικό απαιτεί διάφορα είδη εναέριων μέσων. Παρόμοια "στρατηγικά δασοπυροσβεστικά" μπορούν όντως να προσφέρουν τεράστιες υπηρεσίες σε πολλές περιπτώσεις. Γενικότερα, το ελληνικό σύστημα δασοπυρόσβεσης επιδεικνύει τα τελευταία χρόνια μια απαξίωση στα μέσα αεροπυρόσβεσης που μπορούν να εξαπολύσουν μεγάλο όγκο νερού ενάντια στη φωτιά.

Τέτοιο είναι το θηριώδες ρωσικό ελικόπτερο (κωδική ονομασία ΝΑΤΟ Halo), το οποίο κουβαλούσε 15 τόνους νερό (δηλαδή όσο τρία Canadair). Κατά περίεργο τρόπο όλα αυτά τα συστήματα είναι ρώσικης προέλευσης και ίσως δεν είναι τυχαίο ότι εδώ και μερικά χρόνια το ελληνικό κράτος αποφάσισε να παραδώσει τις διαδικασίες επιλογής ενοικιαζόμενων αεροπυροσβεστικών μέσων σε μια ΝΑΤΟϊκή υπηρεσία, τη NAMSA.

Επιπροσθέτως, η τρέχουσα αντίληψη περί δασοπυρόσβεσης εν Ελλάδι αντιμετωπίζει τα αεροπορικά μέσα ως προέκταση των χερσαίων και συνακόλουθα δεν βλέπει με ιδιαίτερα καλό μάτι τη λειτουργία ενός δασοπυροσβεστικού μοντέλου, όπου τον πρώτο λόγο θα τον έχουν "στρατηγικά" αεροπορικά μέσα, με τα χερσαία συστήματα να αποτελούν τα συμπληρώματά τους και όχι το αντίθετο. Όμως, οι αλλεπάλληλες καταστροφές δείχνουν ότι αυτό το μοντέλο τίθεται εν αμφιβόλω.

Εδώ, βέβαια, μπορεί να εκφραστεί η άποψη ότι π.χ. για τη συμφορά στο Μάτι έφταιγαν πρωτίστως η επικίνδυνη συνύπαρξη πεύκων και ανθρώπων, οι αυθαιρεσίες στη δόμηση, το κλείσιμο των ακτών κλπ. Αυτή, όμως, θα ήταν μια παραπλανητική μισή αλήθεια. Οι μηχανισμοί πυρόσβεσης πρέπει να προσαρμόζονται σε αυτό που υπάρχει και όχι σε αυτό που θα έπρεπε, ή θα μπορούσε να υπάρχει.

Και ας μην ξεχνάμε ότι δεν είχαμε να αντιμετωπίσουμε μια μεγαπυρκαγιά, σαν αυτές που κατέκαψαν την Πελοπόνησσο το 2007, αλλά μια μικρή σχετικά πυρκαγιά. Ένα παρόμοιο πληροφοριοκεντρικό σύστημα δίνει έμφαση στην ταχεία αντίδραση και στον αποφασιστικό "βομβαρδισμό" της πυρκαγιάς από αέρος. Επειδή παραλλήλως δημιουργεί μια ενιαία και καθαρή εικόνα των τεκταινομένων, διαθέσιμη σε όλες τις εμπλεκόμενες κρατικές υπηρεσίες, θα μπορούσε να μειώσει αποφασιστικά τις απώλειες και τις καταστροφές. 

slpress.gr

Τα ονόματα των 163 οικονομικών μεγαλοδοσιλόγων της Κατοχής

Tου Δημοσθένη Κούκουνα

Παρουσιάζουμε εδώ τους 163 οικονομικούς μεγαλοδοσιλόγους, οι οποίοι κερδοσκόπησαν και πλούτισαν επί Κατοχής. Δεν είναι απαραιτήτως όλοι αυτοί μαυραγορίτες. Είναι όμως όλοι τους εκείνοι που δεν δίστασαν να συναλλαγούν με τις Αρχές Κατοχής, αναλαμβάνοντας προμήθειες ή κατασκευές για λογαριασμό τους.

Παρά το γεγονός ότι δεν έχει αφαιρεθεί ούτε ένα όνομα, ο κατάλογος αυτός δεν είναι πλήρης. Τον δημοσιεύουμε λοιπόν μάλλον ενδεικτικά, ώστε να ανιχνεύσουμε κάποια γνωστά ονόματα που απέκτησαν την τεράστια περιουσία τους, ελισσόμενοι επί Κατοχής και εκμεταλλευόμενοι τις περιστάσεις. Την ώρα που άλλοι συνάδελφοί τους πεινούσαν και δυστυχούσαν, που κυριολεκτικά δεν είχαν να θρέψουν την οικογένειά τους, που δεν μπορούσαν να διατηρήσουν τις επιχειρήσεις τους ή για λόγους αρχής δεν δέχονταν να ασκήσουν το επάγγελμά τους υπό τις συνθήκες αυτές, οι άνθρωποι αυτοί έσπευσαν με περισσή προθυμία να υπηρετήσουν τον κατακτητή ως νεροκουβαλητές.

Εμπορεύθηκαν τη δυστυχία του λαού μας εκείνη την κρίσιμη ώρα. Κατά βάθος δεν είναι οι «έξυπνοι» που κατόρθωσαν να επιπλεύσουν. Είναι οι άτιμοι και οι ανέντιμοι που σε ώρα εσχάτης δυστυχίας δεν αδιαφόρησαν μόνο για τον διπλανό τους που έψαχνε στα σκουπίδια για μια μπουκιά, αλλά του αφαίρεσαν από το λιπόσαρκο σαρκίο του τις ελάχιστες ρανίδες αίματος που του είχαν απομείνει.

Δεν είναι σχήμα εντυπωσιασμού. Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι στη χρονική εκείνη φάση καταστροφής και διάλυσης, ο κατακτητής ανέθετε σε κάποιους εκλεκτούς του τις προμήθειες ειδών που χρειαζόταν και τις κατασκευές οχυρωματικών και άλλων έργων που θεωρούσε απαραίτητες. Όταν μιλάμε για προμήθειες ειδών, εννοούμε όλο το φάσμα παραγωγής, διότι ο κατακτητής (επικαλούμενος μάλιστα και το διεθνές δίκαιο) έπρεπε να τραφεί και να ξενισθεί στον κατακτημένο τόπο. Η επιμελητεία των Αρχών Κατοχής θεωρούσε τα τιμολόγια των προμηθευτών (κατά κανόνα υπερτιμολογημένα) και τα υπέγραφε, ώστε να τα προσκομίζει προς εξόφληση στην Τράπεζα της Ελλάδος. Έτσι συνέβαινε ο πληθωρισμός να διογκούται και το χρήμα να χάνει ακόμη περισσότερο την αξία του. 

Κάνουμε μια απλοϊκή περιγραφή της διαδικασίας, η οποία όμως δεν ήταν πάντα έτσι ιδανική.

Είναι γνωστή η περίπτωση μεγαλοβιομηχάνου επίπλων, ο οποίος επέτυχε να διαφθείρει τους συνήθως άτεγκτους σε τέτοια θέματα Γερμανούς αξιωματικούς της επιμελητείας και μοιραζόμενος μαζί τους τα δυσθεόρατα κέρδη που τόσο ακόπως αποκόμιζε, προμήθευε με έπιπλα για την καθημερινή τους διαβίωση τους Γερμανούς. Π.χ. ερχόταν με μετάθεση στην Ελλάδα ένας αξιωματικός και, με μέριμνα της επιμελητείας, επιτασσόταν το δωμάτιο ενός καλού αστικού σπιτιού και του το παραχωρούσαν για να κατοικεί. Οι «μιλημένοι» της επιμελητείας πήγαιναν πριν για να το επιθεωρήσουν και διαπίστωναν ότι χρειαζόταν καινούργιο κρεβάτι, καινούργιο σαλόνι, καινούργιο γραφείο κ.ο.κ. Στη συνέχεια απευθύνονταν στον Έλληνα επιπλοβιομήχανο και έκαναν την παραγγελία τους για άμεση εκτέλεση. Ακολουθούσε η προσκόμιση του τιμολογίου, το οποίο το προωθούσαν στην Τράπεζα της Ελλάδος για είσπραξη και χωρίς καθυστέρηση εκείνη εξοφλούσε τον λογαριασμό του προμηθευτή.

Αλλά τα έπιπλα της κατάστασης δεν παραδίδονταν παρά μόνο στα χαρτιά, αφού άλλωστε τα έπιπλα της ελληνικής οικογενείας που είχε διαταχθεί να παραχωρήσει το επιταγμένο δωμάτιο ήταν σε καλή κατάσταση. Αυτό γινόταν συστηματικά και έτσι συνέρρεε στα ταμεία του Έλληνα προμηθευτή πλούτος και πάλι πλούτος. Αλλά πλούτος αθέμιτος, ούτως ή άλλως. Οι Γερμανοί «συνεταίροι» έπαιρναν τη μίζα τους και όλα κυλούσαν ομαλά, με μόνιμο χαμένο την Τράπεζα της Ελλάδος που όλο και πλήρωνε. Μέχρι που κάποια στιγμή η ειδική υπηρεσία «εσωτερικών υποθέσεων» της γερμανικής επιμελητείας εντόπισε την απάτη.

Τόσο οι Γερμανοί όσο και ο Έλληνας «συνεταίρος» τους συνελήφθησαν και παραπέμφθηκαν στο στρατοδικείο. Σε τέτοιες περιπτώσεις οι ποινές ήταν εξοντωτικές, συνήθως θανατικές, ιδιαίτερα για τους Γερμανούς που ήταν αναμεμιγμένοι. Ειδικά μάλιστα τότε, την εποχή του πολέμου, η χιτλερική Γερμανία είχε εκδώσει έναν ιδιώνυμο νόμο «περί προσβολής της εθνικής τιμής» στο εξωτερικό, δηλ. στις κατεχόμενες χώρες. Όποιος Γερμανός αξιωματικός ή οπλίτης λοιπόν υπέπιπτε σε αδικήματα που διέσυραν τη χώρα του (π.χ. βιασμοί, κλοπές, διαφθορά, απρόκλητες προσωπικές επιθέσεις κλπ.) υφίστατο αυστηρότατες κυρώσεις.

Θα αναρωτηθείτε τη συνέχεια. Ο Έλληνας επιπλοβιομήχανος (πρόκειται περί του Ελ. Σαρίδη) επέζησε. Ύστερα από κάποιων μηνών αγωνία για τη ζωή του, κατάδικος ων πλέον, επέτυχε να μετατραπεί η ποινή του. Για να το κατορθώσει αυτό, πλήρωσε ένα μυθώδες ποσόν σ’ έναν άλλον Έλληνα. Σ’ έναν γερμανομαθή νεαρό τότε Έλληνα δικηγόρο, ο οποίος ως «εξ απορρήτων» του Αρχιεπισκόπου Δαμασκηνού είχε καλλιεργήσει ισχυρές φιλίες με τους εδώ Γερμανούς διπλωμάτες και στρατηγούς. Έχοντας τις κατάλληλες συστάσεις στην τσέπη του, ταξίδεψε στο Βερολίνο και κατόρθωσε να γλυτώσει τον πελάτη του. Όχι όμως και τους Γερμανούς «συνεταίρους» του τελευταίου. Ο Έλληνας προμηθευτής θα είχε μεταπολεμικά να διηγείται τις διώξεις που υπέστη από τους Γερμανούς, χωρίς βέβαια να αναφέρει στους αγνοούντες από τους συνομιλητές του περί τίνος επρόκειτο, ενώ ο νεαρός εκείνος δικηγόρος (ο Ιωάννης Γεωργάκης, αργότερα εξ απορρήτων του μεγαλοεφοπλιστή Αριστοτέλη Ωνάση) επέπρωτο αργότερα να γίνει μέλος της Ακαδημίας Αθηνών…

Αν κάπως έτσι αντλούσαν τα αμύθητα κέρδη τους οι προμηθευτές των Αρχών Κατοχής, φαντασθείτε τι γινόταν με τους εργολάβους και τους κατασκευαστές τεχνικών έργων. Ας αναλογισθούμε την πρώτη ημέρα της Κατοχής πόσοι δρόμοι, πόσα γεφύρια, πόσα λιμάνια και πόσες εγκαταστάσεις είχαν καταστραφεί. Αλλά και στη συνέχεια πόσες ανάγκες προέκυπταν για τις Κατοχικές Αρχές να ανεγείρουν φυλάκια, διάφορες εγκαταστάσεις, στρατόπεδα, οικήματα, φυλακές, κτίρια, αποθήκες, να ιδρύουν ή να επεκτείνουν αεροδρόμια και λιμάνια, να κατασκευάζουν οχυρωματικά έργα κ.ο.κ. Έτσι άρχισε η «χρυσή εποχή» των διαπλεκομένων κατασκευαστών. Γνωστοί εργολήπτες και πολιτικοί μηχανικοί έσπευσαν να διασυνδεθούν καταλλήλως με αρμόδιους Γερμανούς και Ιταλούς αξιωματικούς για να παίρνουν τις αναθέσεις. Φυσικά δεν συνεργάστηκαν όλοι, πολλοί δεν θέλησαν ούτε καν να εργασθούν σε τέτοια έργα και προτίμησαν να πεινάσουν σε όλη την κατοχική περίοδο, αρνούμενοι να συμπράξουν στα στρατιωτικά έργα του εχθρού.

Όμως πολλά γνωστά ονόματα συνεργάστηκαν. Είναι χαρακτηριστικό ότι ένας Έλληνας πολιτικός μηχανικός έφτασε στο σημείο να εφεύρει ένα υποκατάστατο των φορτηγίδων που οι Γερμανοί χρησιμοποιούσαν για τη μεταφορά υλικών στα νησιά. Τα καΐκια και τα άλλα πλοιάρια είχαν λόγω των πολεμικών γεγονότων περιορισθεί αριθμητικά και δεν επαρκούσαν στον κατακτητή για την εξυπηρέτησή τους. Ο ευφάνταστος πολιτικός μηχανικός έδωσε τη λύση, κατασκευάζοντας φορτηγίδες από …μπετόν αρμέ. Στην αρχή ναυαγούσαν συχνά, αλλά εκείνος ο δαιμόνιος συμπατριώτης μας συνεχώς βελτίωνε το κατασκεύασμά του. Και οι Γερμανοί ενθουσιάστηκαν τόσο πολύ που είχαν εξασφαλίσει μια τέτοια καινοτόμο λύση για τις μεταφορές τους, ώστε έστειλαν αντίγραφα της εφεύρεσης στο Βερολίνο και από εκεί σε άλλες παραθαλάσσιες κατεχόμενες χώρες. Εννοείται ότι ο ίδιος θησαύρισε εξωφρενικά, αφού άλλωστε και εδώ το Ελληνικό Δημόσιο πλήρωνε.

Οι πολιτικοί μηχανικοί που είχαν αναλάβει την εκτέλεση τεχνικών και οχυρωματικών έργων από τις αρχές της Κατοχής μέχρι την άνοιξη του 1944 κέρδισαν κυριολεκτικά αμύθητα ποσά. Αν πάτε στο Α’ Νεκροταφείο της Αθήνας και ρίξετε μια ματιά, αναζητώντας ποιο είναι το μεγαλύτερο και πολυτελέστερο μαυσωλείο, θα διαπιστώσετε ότι ανήκει σ’ έναν τέτοιον οικονομικό δοσίλογο, που θέλησε να διαιωνίσει την κατοχική αίγλη του ίδιου και της οικογένειάς του, εξασφαλίζοντας μάλιστα στα σκοτεινά εκείνα χρόνια την (παράνομη) άδεια του Δήμου Αθηναίων.

Σχεδόν όλοι οι κατασκευαστές, ύστερα από την άνοιξη του 1944, αν όχι νωρίτερα, χωρίς να πάψουν να παίρνουν αναθέσεις και να συνεχίζουν την είσπραξη των αμύθητων κερδών τους, περνούν σε ένα άλλο στάδιο: σκέπτονται και το αύριο. Αρχίζουν να ενισχύουν οικονομικά διάφορες αντιστασιακές οργανώσεις, να χρηματοδοτούν αντιστασιακά έντυπα, στέλνουν κάποιο από τα παιδιά τους στα βουνά ή ακόμα και στο εξωτερικό για να «συμμετάσχουν στον κατά του εχθρού πόλεμο», ή επιτυγχάνουν να διασυνδεθούν με πράκτορες των συμμαχικών υπηρεσιών, στους οποίους παραδίδουν τα τοπογραφικά των έργων που εκτελούν και σωρεία άλλων χρήσιμων πληροφοριών που υποπίπτουν στην αντίληψή τους περί οχυρώσεων, νηοπομπών, ελλιμενισμών κλπ. Πολλές φορές τα χρήσιμα στοιχεία που διοχετεύονται στο Στρατηγείο Μέσης Ανατολής καταλήγουν στον βομβαρδισμό των υπό εκτέλεση έργων. Αυτό δεν είναι άσχημο, διότι έτσι παίρνουν νέα ανάθεση να ξαναρχίσουν από την αρχή, οπότε αυξάνεται ο τζίρος.

Με όλη αυτή τη διαδικασία, πολλοί από τους κατασκευαστές, που παραπέμφθηκαν μεταπολεμικά να δικαστούν για δοσιλογισμό στην Ελληνική Δικαιοσύνη, έφεραν ως μάρτυρες υπεράσπισης Βρετανούς αξιωματικούς ή αξιόπιστους αντιστασιακούς, οι οποίοι φυσικά κατέθεσαν ότι οι κατηγορούμενοι συνέβαλαν στη …συμμαχική νίκη. Ευνόητο είναι ότι σχεδόν όλοι αθωώθηκαν και οι θησαυροί θησαυροί. Μια τέτοια χαρακτηριστική περίπτωση ήταν των μετόχων μιας τεχνικής εταιρίας, γνωστών ονομάτων της αθηναϊκής κοινωνίας (ο αδελφός του ενός υπήρξε μάλιστα επί πολλά χρόνια βουλευτής και υπουργός), οι οποίοι όχι μόνο δεν καταδικάστηκαν, αλλά και …παρασημοφορήθηκαν! Φυσικά στα μεταπολεμικά χρόνια διατήρησαν όλη τους την αίγλη και συνέχισαν οι ίδιοι, και σήμερα οι κληρονόμοι τους, να παίρνουν μεγάλα δημόσια έργα με προϋπολογισμούς που καλύπτονταν από τις αμερικανικές βοήθειες.

Κάπως έτσι έχει γραφεί η ιστορία των οικονομικών δοσιλόγων. Και αν τελικά δεν τα κατάφεραν να γλυτώσουν τις καταδίκες και τις τιμωρίες, επανήλθαν λαύροι και στελέχωσαν τη νεώτερη μεγαλοαστική τάξη.

Μέσα στα ονόματα του καταλόγου που δημοσιεύεται, θα παρατηρήσει κανείς ανθρώπους που μεταπολεμικά συνέχισαν την πληθωρική παρουσία τους στην ελληνική οικονομία, ορισμένοι μάλιστα έγιναν οι στυλοβάτες της μεταπολεμικής ελληνικής οικονομίας. Έως και σήμερα διατήρησαν τον πλούτο αυτόν, τον επαύξησαν και κάποιοι μάλιστα έγιναν τιμητές και με το χρήμα τους απέκτησαν φωτοστέφανα. Κάποιων άλλων τα παιδιά και τα εγγόνια συνεχίζουν να δρέπουν δάφνες στην οικονομική ζωή του τόπου ως μεγαλομεγιστάνες, στηριζόμενοι στον πλούτο που με τέτοιο τρόπο συνελέγη.

Θα εκπλαγεί κανείς διαπιστώνοντας ότι μέσα στον κατάλογο αυτόν δεν λείπουν εβραϊκά ονόματα. Το θέμα όμως δεν μας είναι άγνωστο. Πράγματι Έλληνες Εβραίοι υπήρξαν αρκετοί που συνεργάστηκαν οικονομικά με τον κατακτητή, αλλά και πολιτικά!

Μεταπολεμικά η Ελληνική Πολιτεία, αν και τιμώρησε τους οικονομικούς δοσιλόγους, δεν εξάντλησε την αυστηρότητά της ώστε να τους απομονώσει. Ούτε και η κοινωνία τους απολάκτισε. Αντίθετα, οι αρχές τους αντιμετώπισαν συχνά ευνοϊκά, σεβόμενες προφανώς την ογκώδη οικονομική επιφάνεια που είχαν στο σκότος και σε βάρος του λιμώττοντος λαού αποκτήσει.

Και όταν κάποτε ο οικονομικός δοσιλογισμός ξεχάστηκε, τα ίδια πρόσωπα, δηλ. πολλά απ’ αυτά, επανέκαμψαν με ζήλο στην επιχειρηματική δράση. Απαίτησαν προνόμια και τα έλαβαν. Με τα ισχυρά κεφάλαια, κεφάλαια που είχαν αποκτηθεί με κατοχικό «ιδρώτα» και υπό καθεστώς άκρατου αμοραλισμού, επένδυσαν σε μονοπωλιακά ή ολιγοπωλιακά είδη και τα πολλαπλασίασαν. Έγιναν οι Ηρακλείς της ελληνικής οικονομίας. Και σήμερα ακόμη, ύστερα από εξήντα χρόνια και παρά τις ζημίες και απώλειες σε περιόδους κρίσεων, υπάρχουν Έλληνες μεγιστάνες στηριζόμενοι στα κεφάλαια που συγκεντρώθηκαν χάρη στην οικονομική συνεργασία με τον εχθρό.

Θα αποφύγουμε τον πειρασμό να επιμείνουμε σε συγκεκριμένα ονόματα, αν και όποιος ενδιαφέρεται μπορεί μόνος του να κάνει συσχετισμούς. Θα βρει μεγιστάνες που επί δεκαετίες πρωταγωνίστησαν στην οικονομική ζωή του τόπου. Θα βρει μεγαλοεπιχειρηματίες που προχώρησαν σε ποικίλες άλλες δραστηριότητες και κατέστησαν ταγοί της κοινωνίας μας, καθώς ανυποψίαστη η κοινή γνώμη είχε λησμονήσει την προέλευση των χρημάτων τους. Άλλους που χρηματοδότησαν μεγάλα ονόματα της πολιτικής ή άλλους που αναμίχθηκαν οι ίδιοι στην πολιτική για να γίνουν οι ίδιοι ή οι γόνοι τους υπουργοί και διαπρεπείς προσωπικότητες, χωρίς κανείς να φαντάζεται ότι με την εύνοια του κατακτητή απέκτησαν το παντοδύναμο χρήμα. Ορισμένους μάλιστα που δεν δίστασαν να διαθέσουν ψιχία (αναλογικά) από την περιουσία τους, τέτοιας πραγματικής αξίας όμως ώστε να τους απονεμηθεί μέχρι και ο τίτλος του εθνικού ευεργέτη! Και άλλοι, και άλλοι.

Εκτός από τους αναφερόμενους οικονομικούς δοσιλόγους, υπάρχουν και άλλες παρεμφερείς κατηγορίες, όπως οι κατοχικοί μεγαλομαυραγορίτες. Διαθέτοντας και καλλιεργώντας πάσης φύσεως διασυνδέσεις με τις Αρχές Κατοχής συγκέντρωσαν στα χέρια τους ποσότητες δυσεύρετων ειδών, κυρίως τροφίμων ευρείας κατανάλωσης, που τις έσπρωχναν στην κατανάλωση με χιλιοπλάσιες τιμές. Το αποτέλεσμα ήταν οι μεν μαυραγορίτες να θησαυρίζουν ανενόχλητοι και φυσικά ανεξέλεγκτοι, ο δε λαός να στερείται τα στοιχειώδη αγαθά που θα μπορούσε να προμηθευθεί, εκτός αν ήταν έτοιμος να διαθέσει ένα ολόκληρο σπίτι για να εξασφαλίσει λίγα μόλις γεύματα. Οι θάνατοι από πείνα οφείλονται σ’ αυτό το κλίμα μαυραγοριτισμού που απλώθηκε επί Κατοχής, ιδιαίτερα τον πρώτο χρόνο, τον φοβερό χειμώνα 1941-42.

Οι μαυραγορίτες ήταν στο στόχαστρο των κατοχικών κυβερνήσεων, ακόμη και των ίδιων των κατακτητών, αφού τους εξέθεταν στην κοινή γνώμη ως αδιαφορούντες για την επιβίωση του λαού. Ο στρατηγός Τσολάκογλου, ο κατοχικός πρωθυπουργός, σε πολλές περιπτώσεις παρενέβη θεαματικά για να ελέγξει την κατάσταση αυτή και είναι χαρακτηριστική η παρέμβασή του αυτή με τη χειροδικία του (τουτέστιν με τα χαστούκια του) προς κάποιους συλληφθέντες επ’ αυτοφώρω μεγαλομαυραγορίτες τροφίμων. Ανάλογη θεαματική αντιμετώπιση είχαν και άλλοι συνάδελφοί τους, αυτή τη φορά από τους Γερμανούς, οι οποίοι μάλιστα για παραδειγματισμό τους απαγχόνισαν από τους στύλους σε μεγάλους αθηναϊκούς δρόμους.

Το παράδοξο όμως είναι που μεταπολεμικά αυτοί οι μεγαλομαυραγορίτες επέζησαν οικονομικά, αλλά και κοινωνικά, παρά το γεγονός ότι η κατοχική συμπεριφορά τους ήταν πάνω απ’ όλα αντικοινωνική και ανθελληνική. Και βεβαίως όσοι δεν επέζησαν βιολογικά, είχαν τους φυσικούς διαδόχους τους για να πάρουν τη σκυτάλη και να συνεχίσουν το μεσουράνημα των επιχειρήσεών τους. Και πάλι το κατοχικό παρελθόν ξεχάστηκε. Και έχουμε χαρακτηριστική περίπτωση τον γόνο ενός τέτοιου μεγαλομαυραγορίτη τροφίμων, διαθέτοντα πάντα το ισχυρότατο ταμείο που με τέτοια διαγωγή είχε σχηματίσει ο πατέρας ή ο παππούς του, να φθάσει – πενήντα χρόνια αργότερα – στη δημοσιότητα, ως αγοραστής της κληρονομητέας έπαυλης Μινέικο του Ψυχικού, την οποία αγόρασε από τον Ανδρέα Παπανδρέου. Είναι εκείνος που και μόλις πρόσφατα εμφανίσθηκε πάλι στη δημοσιότητα, επειδή ζητεί να του επιστραφούν τα χρήματα που είχε διαθέσει για την αγορά, η οποία ύστερα από ένα περίπλοκο πλέγμα διαδικασιών, ακυρώθηκε. Και, να προσθέσουμε, είναι ο ίδιος που στα τελευταία χρόνια τιμήθηκε με ηγετική θέση στη διοίκηση του Κολλεγίου Αθηνών.

Όλους αυτούς τους οικονομικούς μεγαλοδοσιλόγους, που απέκτησαν τέτοιες αμύθητες περιουσίες, ο πανδαμάτωρ χρόνος – όπως ήταν αναμενόμενο – δεν τους λησμόνησε και ελάχιστοι σήμερα ίσως επιζούν. Αλλά και εκείνοι που πέθαναν και εκείνοι που τυχόν ζουν ανάμεσά μας, έχουν επιμελώς αποκρύψει το πραγματικό παρελθόν τους. Θα ήταν έλλειψη στοιχειωδών φυσικών ανακλαστικών, αν γινόταν διαφορετικά.

Αλλά η ιστορία δεν καταγίνεται στην παροχή συγχωροχαρτίων. Έχει διαφορετική αντίληψη και η κρίση της δεν επηρεάζεται από συναισθηματισμούς και υποκειμενισμούς. Η πολιτεία μπορεί με άνεση να αμνηστεύει, όπως και η κοινωνία. Η ιστορία όμως δεν έχει τέτοιο δικαίωμα – και βεβαίως σε κάθε ευκαιρία το αποδεικνύει. 

ΤΑ ΟΝΟΜΑΤΑ ΤΩΝ ΜΕΓΑΛΟΔΟΣΙΛΟΓΩΝ 

Αβραμίδης Ι., επιχειρηματίας
Αγγελόπουλος Θ. & Υιοί, επιχειρηματίες
Αγιουτάντης Α., εργολάβος
Αλβανόπουλοι Κ. και Ι., εργολάβοι
Αντωνόπουλος Α., εργολάβος
Βαρχανέα Σ., επιχειρηματίας
Βασιλάκος Α., εργολάβος
Βασιλειάδης Α., επιχειρηματίας
Βέλλιος Ε., εργολάβος
Βερνίκος Α., επιχειρηματίας
Βερνίκος Ν., επιχειρηματίας
Βερνίκος Ν., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
Βόμβα Αφοί, προμηθευτές Αρχών Κατοχής
Βόμβας Τ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
Βορρεάδης Ι., επιχειρηματίας
Γεωργιάδης Γ., επιχειρηματίας
Γεωργιάδης Σ., επιχειρηματίας
Γιαδικιάρογλου Ρ., επιχειρηματίας
Γιαδικιάρογλου Φ., επιχειρηματίας
Γιαννουλάτος Ε., επιχειρηματίας
Γιατζόγλου Ε., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
Γκέρτσος Δ., επιχειρηματίας
Γκέρτσος Θ., επιχειρηματίας
Γκέρτσος Κ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
Γκορίτσας Ε., εργολάβος
Γκουντελιάν Α., εργολάβος
Γκουτρούμ Κ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
Δαμιανός Μ., εργολάβος
Δευκόπουλος Κ., εργολάβος
Δήμας Σ., επιχειρηματίας
Διάκος Ε., εργολάβος
Δοανίδης Π., εργολάβος
Δολτσέτης Ι., εργολάβος
Έμκε Ρ., επιχειρηματίας
Ευστρατίου Δ., επιχειρηματίας
Ζαλώνης Μ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
Ζαννέτος Κ., επιχειρηματίας
Ζανουδάκης Α., επιχειρηματίας
Ζανουδάκης Σ., επιχειρηματίας
Ζαντεμίσκωφ χήρα, επιχειρηματίας
Ζαχάρωφ Γ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
Ζήζηλας Ι., εργολάβος
Θεοδωρόπουλος Ε., εργολάβος
Ιγγλέσης Γ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
Ιωαννίδης Β., εργολάβος
Ιωαννίδης Γ., εργολάβος
Καβαντζάς Δ., εργολάβος
Καββαδίας Κ., επιχειρηματίας
Καϊβάνοι Αφοί, εργολάβοι
Καλημέρης Β., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
Καλιάζης Κ., εργολάβος
Καλιαμπέτσος Α. και Σ., εργολάβοι
Κάμφωνας Α., επιχειρηματίας
Καραγιάννης Κ., επιχειρηματίας
Καράσσος Σ., επιχειρηματίας
Καρδασιλάρη Υιοί, προμηθευτές Αρχών Κατοχής
Κατηφόρης Π., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
Κατσίγερας Σ., επιχειρηματίας
Κεφάλας Κ., επιχειρηματίας
Κεχαγιάς Χ., εργολάβος
Κηρύκοι-Αλεξάτος, επιχειρηματίες
Κόβερης Ι., επιχειρηματίας
Κόκκινος Κ., επιχειρηματίας
Κολοβός Γ., επιχειρηματίας
Κολοζώφ Α., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
Κοραής Σ., επιχειρηματίας
Κορωναίος Α., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
Κούρηξ Δ., επιχειρηματίας
Κουρμούλης Μ., εργολάβος
Κουρτ Μ., επιχειρηματίας
Κούρτογλου Ι., εργολάβος
Κουτσουρόπουλος Λ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
Κρανιώτη Αφοί, εργολάβοι
Κριεζής Ι., εργολάβος
Κρίκος Μ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
Κυπαρισσόπουλος Ε., επιχειρηματίας
Κυφιώτης Α., εργολάβος
Κωστάλας Σ., επιχειρηματίας
Λαζαράκης Ανδρ., επιχειρηματίας
Λαζαράκης Κ., επιχειρηματίας
Λαζαρίδης Π., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
Λασκαρίδης Χ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
Λιοπυράκης Θ., επιχειρηματίας
Λυμπεράκης Μ., εργολάβος
Μαθιουδάκης Ι., εργολάβος
Μανιάκης Α., εργολάβος
Μάνος Α., εργολάβος
Μαντζάκας Σ., εργολάβος
Ματαραντζής Ι., επιχειρηματίας
Μάτσας Α., επιχειρηματίας
Μαυράγγελος Μ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
Μαύρου Φ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
Μεγαλοοικονόμου Λ., επιχειρηματίας
Μεϊμαρίδης-Πιρπίρογλου, προμηθευτές Αρχών Κατοχής
Μήκας Δ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
Μικέλης Ν., εργολάβος
Μόσχος Π., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
Μπαντζάς Ν., επιχειρηματίας
Μπαρμπαγιαννάκης Ι., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
Μπαρμπαρής Σ., εργολάβος
Μπρούνος Λ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
Μωυσόγλου Α., επιχειρηματίας
Ναούμ Α., επιχειρηματίας
Ναχνικιάν Ζ., εργολάβος
Νισίμ Κ., επιχειρηματίας
Νταής Α., εργολάβος
Ντεκιπέλο Κατάλιτο, εργολάβος
Ντιλέρνια Γ., εργολάβος
Ξανθόπουλος Α., εργολάβος
Ξανθόπουλος Ι., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
Ξανθόπουλος Π., εργολάβος
Παβεζόπουλος Α., επιχειρηματίας
Παπαδάκης Ε., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
Παπαδόπουλος Γ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
Παπαδόπουλος Κ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
Παπαδόπουλος Ο.Ε., επιχειρηματίας
Παπανικολάου Π., επιχειρηματίας
Παπασταύρου Χ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
Παραβάντος Ι., επιχειρηματίας
Πασσάς Ι., εργολάβος
Περικάρης Εμμ., εργολάβος
Πετρίδης Ι., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
Πετρίδης Κ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
Πετρόπουλος Κ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
Πετυχάκης Φ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
Πλέσσας Α., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
Πλέσσας Κ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
Πλέσσας Σπ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
Πλέσσας Στ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
Πουλάκος Β., επιχειρηματίας
Προφέτας Α., επιχειρηματίας
Ρεμέντζης Γ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
Ρόζενσταϊν-Ροζάκης Λ., επιχειρηματίας
Ρουρούλης Σ., επιχειρηματίας
Ρούσσος Δ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
Σαλαπάτας Α., επιχειρηματίας
Σαλαπάτας Β., επιχειρηματίας
Σαλαπάτας Σ., επιχειρηματίας
Σαλούστρος Π., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
Σαραντάκης Ο., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
Σαράντης Ι., επιχειρηματίας
Σαράντης Ρ., επιχειρηματίας
Σαρφάτης Ρ., επιχειρηματίας
Σεραφειμίδης-Γεωργακάς, προμηθευτές Αρχών Κατοχής
Σκλαβούνος Λ., επιχειρηματίας
Σουπίλας Σ., επιχειρηματίας
Σοφιανόπουλος Π., εργολάβος
Σταματόπουλοι Α., Λ., Θ., Ρ. & Ο., επιχειρηματίες
Στασινόπουλοι Ι., Η & Μ., επιχειρηματίες
Στίκας Α., επιχειρηματίας
Στίπας Π., επιχειρηματίας
Συριανάκης Θ., επιχειρηματίας
Τερζόγλου Ν., επιχειρηματίας
Τολιάς Β., εργολάβος
Φερλάτσο Ο., προμηθευτής Αρχών Κατοχής
Φουρναράκης-Ιωαννίδης, εργολάβοι
Φώκερ Σ., εργολάβος
Χάινε Ε., επιχειρηματίας
Χαραλάμπους Μ., εργολάβος
Χασαπάκος Χρ., επιχειρηματίας
Χατζηνάκος Γ., εργολάβος
Χατζηπαναγιώτης Ι., εργολάβος
Χόχνετς Φ., προμηθευτής Αρχών Κατοχής


(Το αλίευσε ο SXOLIASTHS) 
 Πηγή: Ασυμπίεστος
ΑΒΕΡΩΦ
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Λίγες οδηγίες πριν επισκεφθείτε το ιστολόγιό μας (Για νέους επισκέπτες)

1. Στην στήλη αριστερά βλέπετε τις αναρτήσεις του ιστολογίου μας τις οποίες μπορείτε ελεύθερα να σχολιάσετε επωνύμως, ανωνύμως ή με ψευδώνυμο, πατώντας απλά την λέξη κάτω από την ανάρτηση που γραφει "σχόλια" ή "δημοσίευση σχολίου" (σας προτείνω να διαβάσετε με προσοχή τις οδηγίες που θα βρείτε πάνω από την φόρμα που θα ανοίξει ώστε να γραψετε το σχόλιό σας). Επίσης μπορείτε να στείλετε σε φίλους σας την συγκεκριμένη ανάρτηση που θέλετε απλά πατώντας τον φάκελλο που βλέπετε στο κάτω μέρος της ανάρτησης. Θα ανοίξει μια φόρμα στην οποία μπορείτε να γράψετε το email του φίλου σας, ενώ αν έχετε προφίλ στο Facebook, στο Twitter ή στο Google+ μπορείτε με τα εικονίδια που θα βρείτε στο τέλος της ανάρτησης να την μοιραστείτε με τους φίλους σας.

2. Στην δεξιά στήλη του ιστολογίου μας μπορείτε να βρείτε το πλαίσιο στο οποίο βάζοντας το email σας και πατώντας την λέξη Submit θα ενημερώνεστε αυτόματα για τις τελευταίες αναρτήσεις του ιστολογίου μας.

3. Επίσης μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τις δυνατότητες του Google Friend Connect (θα βρείτε δεξιά το ανάλογο gadget) να γίνετε φίλος του ιστολογίου μας και να λαμβάνετε με την εγγραφή σας στο αμέσως παρακάτω gadget πατώντας την λέξη "Εγγραφή" ενημερώσεις του ιστολογίου μας.

4. Αν έχετε λογαριασμό στο Twitter σας δινεται η δυνατότητα να μας κάνετε follow και να παρακολουθείτε το ιστολόγιό μας από εκεί. Θα βρείτε το σχετικό εικονίδιο του Twitter κάτω από τα πλαίσια του Google Friend Connect, στην δεξιά στήλη του ιστολογίου μας.

5. Μπορείτε να ενημερωθείτε από την δεξιά στήλη του ιστολογίου μας με τα διάφορα gadgets για τον καιρό, να δείτε ανακοινώσεις, στατιστικά, ειδήσεις και λόγια ή κείμενα που δείχνουν τις αρχές και τα πιστεύω του ιστολογίου μας. Επίσης μπορείτε να κάνετε αναζήτηση βάζοντας μια λέξη στο πλαίσιο της Αναζήτησης (κάτω από τους αναγνώστες μας). Πατώντας την λέξη Αναζήτηση θα εμφανιστούν σχετικές αναρτήσεις μας πάνω από τον χώρο των αναρτήσεων. Παράλληλα μπορείτε να δείτε τις αναρτήσεις του τρέχοντος μήνα αλλά και να επιλέξετε κάποια συγκεκριμένη κατηγορία αναρτήσεων από την σχετική στήλη δεξιά.

6. Μπορείτε ακόμα να αφήσετε το μήνυμά σας στο μικρό τσατάκι του blog μας στην δεξιά στήλη γράφοντας απλά το όνομά σας ή κάποιο ψευδώνυμο στην θέση "όνομα" (name) και το μήνυμά σας στην θέση "Μήνυμα" (Message).

7. Επίσης μπορείτε να μας στείλετε ηλεκτρονικό μήνυμα στην διεύθυνσή μας koukthanos@gmail.com με όποιο περιεχόμενο επιθυμείτε. Αν είναι σε προσωπικό επίπεδο θα λάβετε πολύ σύντομα απάντησή μας.

8. Στην μπάρα που περνάει κυλιόμενη πάνω από τον χώρο των αναρτήσεων μπορείτε να δείτε σε τίτλους τις 25 τελευταίες αναρτήσεις μας. Οι τίτλοι είναι σύνδεσμοι (λινκ) και πατώντας τους θα ανοίξει σε ένα ξεχωριστό παράθυρο η συγκεκριμένη ανάρτηση.

9. Τέλος μπορείτε να βρείτε στην δεξιά στήλη του ιστολογίου μας τα φιλικά μας ιστολόγια, τα ιστολόγια που παρακολουθούμε αλλά και πολλούς ενδιαφέροντες συνδέσμους.

Να σας υπενθυμίσουμε ότι παρακάτω μπορείτε να βρείτε χρήσιμες οδηγίες για την κατασκευή των αναρτήσεών μας αλλά και στην κάτω μπάρα του ιστολογίου μας ότι έχει σχέση με δημοσιεύσεις και πνευματικά δικαιώματα.

ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΚΑΛΗ ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ

Χρήσιμες οδηγίες για τις αναρτήσεις μας.

1. Στις αναρτήσεις μας μπαίνει ΠΑΝΤΑ η πηγή σε οποιαδήποτε ανάρτηση ή μερος αναρτησης που προέρχεται απο άλλο ιστολόγιο. Αν δεν προέρχεται από κάποιο άλλο ιστολόγιο και προέρχεται από φίλο αναγνώστη ή επώνυμο ή άνωνυμο συγγραφέα, υπάρχει ΠΑΝΤΑ σε εμφανες σημείο το ονομά του ή αναφέρεται ότι προέρχεται από ανώνυμο αναγνώστη μας.

2. Για όλες τις υπόλοιπες αναρτήσεις που δεν έχουν υπογραφή ΙΣΧΥΕΙ η αυτόματη υπογραφή της ανάρτησης. Ετσι όταν δεν βλέπετε καμιά πηγή ή αναφορά σε ανωνυμο ή επώνυμο συντάκτη να θεωρείτε ΩΣ ΑΥΣΤΗΡΟ ΚΑΝΟΝΑ ότι ισχύει η αυτόματη υπογραφή του αναρτήσαντα.

3. Οταν βλέπετε ανάρτηση με πηγή ή και επώνυμο ή ανώνυμο συντάκτη αλλά στη συνέχεια υπάρχει και ΣΧΟΛΙΟ, τότε αυτό είναι ΚΑΙ ΠΑΛΙ του αναρτήσαντα δηλαδή είναι σχόλιο που προέρχεται από το ιστολόγιό μας.

Σημείωση: Αλλες πληροφορίες για δημοσιεύσεις και πνευματικά δικαιώματα μπορείτε να βρείτε στην κάτω μπάρα του ιστολογίου μας.