Τελευταίες αναρτήσεις

26 Οκτωβρίου 2014

Αρματωμένος την Αρματωσιά του Θεού. Άγιος Δημήτριος ο Μυροβλύτης (Φ.Κόντογλου)

η εικόνα του Αγίου Δημητρίου του Μυροβλύτη είναι δια χειρός Φώτη Κόντογλου το 1948 
η οποία βρίσκεται στον Ιερό ναό Αγίου Ανδρέα Κάτω Πατησίων.

Επιμέλεια αφιερώματος: Σοφία Ντρέκου

Από το βιβλίο «Ασάλευτο Θεμέλιο» Ακρίτας 1996. Ο Φώτης Κόντογλου αγαπητοί αναγνώστες, συνέβαλε με το έργο του στην διατήρηση της Ελληνορθόδοξης Παράδοσής μας. Τα 16 μικρά κείμενα στο Ασάλευτο Θεμέλιο άλλοτε διηγήματα και άλλοτε συνεπτυγμνένα, δυσεύρετα σήμερα, αναδημοσιεύονται με σκοπό να αφυπνίσουν.

Αρματωμένος την Αρματωσιά του Θεού. Άγιος Δημήτριος ο Μυροβλύτης
Του Αειμνήστου Φωτίου Κόντογλου

Μεθαύριο είναι η γιορτή του Αγίου Δημητρίου, μεγάλη γιορτή για όλη την Ελλάδα, πλην ιδιαίτερα για τη Θεσσαλονίκη, που είναι κ η πατρίδα του. Εκεί θα γίνει φέτος μεγαλύτερη πανήγυρη, επειδή γιορτάζουνε τα εγκαίνια της φημισμένης εκκλησιάς του, που κάηκε στα 1917 και τώρα είναι πάλι ξανακαινουργιευμένη από την υπηρεσία του υπουργείου της Παιδείας.

Η πρώτη εκκλησιά ήτανε ένα χτίριο από τα πιο αρχαία της χριστιανοσύνης, χτισμένη εκατό χρόνια ύστερα από τα 303 μ.X., που μαρτύρησε ο άγιος Δημήτριος. Αλλά κάηκε ύστερα από 300 χρόνια και ξαναχτίσθηκε τον καιρό που βασίλευε ο Λέοντας ο Σοφός. 

Αυτά τα ιστορικά και κάθε άλλη πληροφορία για το χτίριο, για τα ψηφιδωτά που στολίζουνε τους τοίχους, για τις τοιχογραφίες, μπορεί κανένας να τα μελετήσει καταλεπτώς σ ένα χρήσιμο βιβλίο που έγραψε τελευταία στην απλή γλώσσα ο ξεχωριστός βυζαντινολόγος Ανδρέας Ξυγγόπουλος, καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Θεσσαλονίκης.

Ο άγιος Δημήτριος μαζί με τον άγιο Γεώργιο, είναι τα δυό παλληκάρια της χριστιανοσύνης. Αυτοί είναι κάτω στη γη, κ οἱ δυό αρχάγγελοι Μιχαήλ και Γαβριήλ είναι απάνω στον ουρανό. Στα αρχαία χρόνια τους ζωγραφίζανε δίχως άρματα, πλην στα κατοπινά τα χρόνια τους παριστάνουνε αρματωμένους με σπαθιά και με κοντάρια και ντυμένους με σιδεροπουκάμισα. Στον έναν ώμο έχουνε κρεμασμένη την περικεφαλαία και στον άλλον το σκουτάρι, στη μέση είναι ζωσμένοι τα λουριά που βαστάνε το θηκάρι του σπαθιού και το ταρκάσι πόχει μέσα τις σαγίτες και το δοξάρι.

Τα τελευταία χρόνια, ύστερα από το πάρσιμο της Πόλης, οι δυο αυτοί άγιοι και πολλές φορές κι άλλοι στρατιωτικοί άγιοι ζωγραφίζουνται καβαλλικεμένοι απάνω σε άλογα, σε άσπρο ο άγιος Γεώργης, σε κόκκινο ο άγιος Δημήτρης. Κι ὁ μεν ένας κονταρίζει ένα θεριό κι ο άλλος έναν πολεμιστή, τον Λυαίο.


Αυτά τα άρματα που φοράνε ετούτοι οι άγιοι, παριστάνουνε όπλα πνευματικά, σαν και κείνα που λέγει ο απόστολος Παύλος:
 
«Ντυθήτε την αρματωσιά του Θεού για να μπορέσετε να αντισταθήτε στα στρατηγήματα του διαβόλου. Γιατί το πάλεμα το δικό μας δεν είναι καταπάνω σε αίμα και σε κρέας, αλλά καταπάνω στις αρχές, στις εξουσίες, καταπάνω στους κοσμοκράτορες του σκοταδιού σε τούτον τον κόσμο και καταπάνω στα πονηρά πνεύματα στον άλλον κόσμο. Για τούτο ντυθήτε την πανοπλία του Θεού, για να μπορέσετε να βαστάξετε κατά την πονηρή την ημέρα, κι ἀφοῦ κάνετε όσα είναι πρεπούμενα, να σταθήτε. Το λοιπόν, σταθήτε γερά, έχοντας περιζωσμένη τη μέση σας με αλήθεια, και ντυμένοι με το θώρακα της δικαιοσύνης και με τα πόδια σας σανταλωμένα για να κηρύξετε το Ευαγγέλιο της ειρήνης κι από πάνω από όλα σκεπασθήτε με το σκουτάρι της πίστης, που με δαύτο θα μπορέσετε να σβήσετε όλες τις πυρωμένες σαγίτες του πονηρού. Και φορέσετε την περικεφαλαία της σωτηρίας και το σπαθί του πνεύματος, που είναι ο λόγος του Θεού».
 
Αυτός ο ηρωικός και καρτερικός χαραχτήρας, που έχουνε οι πολεμιστές οπού μαρτυρήσανε για τον Χριστό σαν άκακα αρνιά, ανάγεται στα πνευματικά.
 
Ο άγιος Δημήτριος περισκεπάζει όλη την οικουμένη, όπως λέγει το τροπάρι του, αλλά ιδιαίτερα προστατεύει τη Θεσσαλονίκη, που τη γλύτωσε πολλές φορές και στέκεται κι ανθίζει ως τα σήμερα, καινούριος μέγας Αλέξαντρος, που η δύναμή του κ η αντρεία του δεν χαθήκανε με το θάνατό του, όπως έγινε στον Αλέξαντρο, αλλά ζει και φανερώνεται στον αιώνα, σ' όσους τον παρακαλάνε με θερμή καρδιά.
 
Η πατρίδα του βρίσκεται ολοένα σε κίνδυνο και σε σκληρές περιστάσεις κι ολοένα τον κράζει να τη βοηθήσει και να τη γλυτώσει. Και φέτος, ύστερα από τόσες γενεές που προστρέξανε με δάκρυα στην προστασία του, πάλι θα δράμουνε οι βασανισμένοι χριστιανοί στην εκκλησία του και θα κλάψουνε και θα ψάλλουνε πάλι το τροπάρι που λέγει: «Φρούρησον, πανεύφημε, την σε μεγαλύνουσαν πόλιν από των εναντίον προσβολών, παρρησίαν ως έχων προς Χριστόν τον σε δοξάσαντα».
 
Ο άγιος Δημήτριος, ο μεγαλομάρτυς και μυροβλύτης, γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη στα 260 μ.X. Οι γονιοί του ήτανε επίσημοι άνθρωποι κι ὁ Δημήτριος κοντά στη φθαρτή δόξα που είχε από το γένος του, ήτανε στολισμένος και με χαρίσματα άφθαρτα, με φρονιμάδα, με γλυκύτητα, με ταπείνωση, με δικαιοσύνη και με κάθε ψυχική ευγένεια. Όλα τούτα ήτανε σαν ακριβά πετράδια που λάμπανε απάνω στην κορόνα που φορούσε, κι αυτή η κορόνα ήτανε η πίστη στον Χριστό.
 
Εκείνον τον καιρό βασίλευε στη Ρώμη ο Διοκλητιανός κι είχε διορισμένον καίσαρα, στα μέρη της Μακεδονίας και στα ανατολικά, ένα σκληρόκαρδο και αιμοβόρον στρατηγό που τον λέγανε Μαξιμιανό, θηρίο ανθρωπόμορφο, όπως ήτανε όλοι αυτοί οι πολεμάρχοι, που βαστούσανε κείνον τον καιρό με το σπαθί τον κόσμο, ο Διοκλητιανός, ο Μαξέντιος, ο Μαξιμίνος, ο Γαλέριος, ο Λικίνιος, πετροκέφαλοι, αγριοπρόσωποι, δυνατοσάγωνοι, πικρόστομοι, με λαιμά κοντά και χοντρά σαν βαρέλια, αλύπητοι, φοβεροί. Αυτός διώρισε τον Δημήτριο άρχοντα της Θεσσαλονίκης κι ὅταν γύρισε από κάποιον πόλεμο, μάζεψε τους αξιωματικούς στη Θεσσαλονίκη για να κάνουνε θυσία στα είδωλα. Τότε ο Δημήτριος είπε πως είναι χριστιανός και πως δεν παραδέχεται για θεούς τις πελεκημένες πέτρες.
 
Ο Μαξιμιανός φρύαξε και πρόσταξε να τον δέσουνε και να τον φυλακώσουνε σ' ένα λουτρό. Όσον καιρό ήτανε φυλακισμένος, ο κόσμος πρόστρεχε με θρήνο κι άκουγε τον Δημήτριο που δίδασκε το λαό για την πίστη του Χριστού.
 
Ένα παλληκαρόπουλο, ο Νέστορας, πήγαινε κι αυτός κάθε μέρα κι ἄκουγε τη διδασκαλία του. Εκείνες τις ημέρες, παλεύανε πολλοί αντρειωμένοι μέσα στο στάδιο κι ο Μαξιμιανός χαιρότανε γι’ αυτά τα θεάματα· μάλιστα είχε σε μεγάλη τιμή έναν μπεχλιβάνη που τον λέγανε Λυαίο, άνθρωπο θηριόψυχο και χεροδύναμο, ειδωλολάτρη και βλάστημο, φερμένον από κάποιο βάρβαρο έθνος.
 
Βλέποντας ο Νέστορας πως τους είχε ρίξει κάτω όλους αυτός ο Λυαίος, και πως καυχιότανε πως είχε τη δύναμη του Άρη και πως κανένας ντόπιος δεν αποκοτούσε να παλέψει μαζί του, πήγε στη φυλακή και παρακάλεσε τον άγιο Δημήτριο να τον βλογήσει για να ντροπιάσει τον Λυαίο και τον Μαξιμιανό και τη θρησκεία τους.
 
Κι ο άγιος Δημήτριος έκανε την προσευχή του και τον σταύρωσε και παρευθύς έδραμε ο Νέστορας στο στάδιο και πάλεψε με κείνον τον άγριο το γίγαντα και τον έριξε χάμω και τον έσφαξε. Τότε ο Μαξιμιανός έγινε θηρίο από το θυμό του και μαθαίνοντας πως ο Νέστορας ήτανε χριστιανός και πως τον είχε βλογήσει ο Δημήτριος, πρόσταξε να τους σκοτώσουνε.
 
Σαν πήγανε στη φυλακή οι στρατιώτες, τρυπήσανε τον Δημήτριο με τα κοντάρια και έτσι πήρε τ' αμάραντο στέφανο, στις 26 Οκτωβρίου 296· μάλιστα είναι γραμμένο πως σαν είδε τους στρατιώτες να ρίχνουνε τα κοντάρια καταπάνω του, σήκωσε ψηλά το χέρι του και τον πήρανε οι κονταριές στο πλευρό, για να αξιωθεί το τρύπημα της λόγχης που δέχτηκε ο Χριστός στην πλευρά του κ έβγαλε αίμα και νερό η λαβωματιά του.
 
Τον Νέστορα τον αποκεφαλίσανε την άλλη μέρα έξω από το κάστρο. Οι χριστιανοί σηκώσανε τα άγια λείψανα και τα θάψανε αντάμα, κι από τον τάφο έβγαινε άγιο μύρο που γιάτρευε τις αρρώστιες, για τούτο τον λένε και μυροβλύτη. Απάνω στον τάφο χτίσθηκε εκκλησιά, τον καιρό που βασίλεψε ο μέγας Κωνσταντίνος.
 
 
Στα κατοπινά χρόνια χτίσθηκε η μεγάλη εκκλησιά η τωρινή και στα 1143 ο βασιλέας Μανουήλ ο Κομνηνός έστειλε και πήρε στην Κωνσταντινούπολη την εικόνα του αγίου και την έβαλε στο μοναστήρι του Παντοκράτορος που ήτανε χτισμένη η εκκλησία του από τους Κομνηνούς και που τη λένε σήμερα Ζεϊρέκ και την είχανε κάνει παλαιότερα τεκέ οι ντερβίσηδες.
 
Στα εικονίσματά του είναι ζωγραφισμένος απάνω σε κόκκινο αντρειωμένο άλογο, που κοιτάζει σαν άνθρωπος, ομορφοσελωμένο, στολισμένο με χάμουρα και με γκέμια χρυσά, με τα μπροστινά ποδάρια σηκωμένα στον αγέρα, με την ουρά ανακαμαριασμένη, αλαφιασμένο από τον Λυαίο που κείτεται ματοχωμένος χάμω, τρυπημένος από το κοντάρι του αγίου Δημητρίου. Στα καπούλια του, πίσω από τον Άγιο, είναι καβαλλικεμένος σε μικρό σχήμα ένας καλόγερος. Είναι ο επίσκοπος Γαβριήλ, δεσπότης του Δαμαλά, που τον πιάσανε σκλάβο οι κουρσάροι μπαρμπερίνοι στα 1603 και τον πουλήσανε στο Αλγέρι, στον μπέη, που τον επήρε στο σεράγι του.
 
Κάθισε κάμποσα χρόνια σκλάβος και παρακαλούσε μέρα νύχτα με δάκρυα να τον λευτερώσει ο άγιος Δημήτριος. Όπου, μια μέρα σαν αύριο, παραμονή τ' αγίου Δημητρίου, τον είδε στον ύπνο του πως πήγε με τ άλογο και τον έβαλε καβάλα και φύγανε από την Αραπιά. Και σαν ξύπνησε το πρωί, βρέθηκε λεύτερος στη Θεσσαλονίκη και δόξασε το Θεό και τον άγιο Δημήτριο και μπήκε σ ένα καράβι και πήγε στον Πόρο κι από τότε στα εικονίσματά του ζωγραφίζανε και το δεσπότη.
 
Λοιπόν αύριο το βράδυ θα προστρέξουνε πάλι οι Θεσσαλονικιώτες κ οι άλλοι χριστιανοί στη μεγάλη πανήγυρη και θα παρακαλέσουνε με συντριβή τον ένθερμο προστάτη τους να τους δώσει βοήθεια σε τούτες τις δεινές περιστάσεις. Και θα μαζευτούνε ο λαός ο ορθόδοξος κ οι άρχοντες κ οι δεσποτάδες και παπάδες και καλόγεροι και θα ψάλουνε στο μεγάλον εσπερινό τα κατανυχτικώτατα τροπάρια, με το μουσικό μέλος της Ορθοδοξίας· γιατί η Θεσσαλονίκη είναι η κιβωτός που σώθηκε η ορθόδοξη λατρεία από τον κατακλυσμό της φραγκολεβαντινιάς που πάγει να μας πνίξει με τους ανούσιους νεωτερισμούς της.

Εκεί θα συναχτούνε οι καλοί οι ψαλτάδες που ψέλνουνε ακόμα με κείνη τη σοβαρή ψαλμωδία που κρατά από τότε που θεμελιώθηκε η σεβάσμια τούτη εκκλησία, πούναι το καύχημα κ ἡ παρηγοριά της Ανατολής, ύστερα από την Αγιά Σοφιά της Κωνσταντινούπολης.
 
Και μεθαύριο στη λειτουργία, θα ψάλουνε στους Αίνους τα εξαίσια προσόμοια που είναι γεμάτα πόνο και ελπίδα και αγιασμένον ενθουσιασμό. Τάχει συνθέσει ένας από τους γλυκύτερους ποιητές της εκκλησίας μας, ο άγιος Θεοφάνης ο Γραπτός, ψυχή πονεμένη και καρτερική. Και θα σας εξηγήσω με λίγα λόγια πως βρέθηκε στη Θεσσαλονίκη και μελώδησε αυτά τα συγκινητικά τροπάρια.
 
Αυτός ο άγιος μαζί με τον αδελφό του τον Θεόδωρο λέγονται «Θεόδωρος και Θεοφάνης οι Γραπτοί». Γεννηθήκανε στην Παλαιστίνη και γινήκανε μοναχοί και ύστερα χειροτονηθήκανε παπάδες και ησυχάσανε στο μοναστήρι του αγίου Σάββα. Ήτανε κι οἱ δυό σπουδασμένοι στο έπακρο και γνωρίζανε κατά βάθος την ελληνική και την αραβική γλώσσα.
 
Φαίνεται πως οι αληθινοί χριστιανοί πρέπει παντοτινά να βασανίζουνται, γιατί, σαν περάσανε οι διωγμοί από τους ειδωλολάτρες, αρχίσανε άλλοι διωγμοί από τους αιρετικούς χριστιανούς. Κι ὅσοι βασανισθήκανε από τους ειδωλολάτρες γινήκανε μάρτυρες, κι ὅσοι βασανισθήκανε από τους χριστιανούς αιρετικούς γινήκανε ομολογητές.
 
Τέτοιοι ομολογητές είναι και γράφουνται και τα δυό τούτα αγιασμένα αδέλφια, ο Θεόδωρος κι ὁ Θεοφάνης. Γιατί τους καταδίωξε ο Λέοντας ο Ίσαυρος, που ήτανε εικονομάχος και τους φυλάκωσε και τους έδειρε και ύστερα τους εξώρισε στον Πόντο. Κι ὁ μεν Θεόδωρος τελείωσε τον αγώνα στη δεύτερη εξορία που τους έστειλε ο Θεόφιλος, ο τρίτος εικονομάχος αυτοκράτορας ύστερα από τον Λέοντα, και πέθανε σ ένα ερημονήσι που το λέγανε Αρουσία, μέσα σε μεγάλα δεινά και σε στερήσεις.
 
Ο δε Θεοφάνης εξωρίσθηκε στη Θεσσαλονίκη κ ἐκεῖ, σκλάβος και τυραννισμένος, σύνθεσε με κλαυθμό ψυχής αυτά τα τροπάρια, που με δαύτα ικετεύει τον άγιο Δημήτριο να γλυτώσει τη χριστιανοσύνη από τους ασεβείς και τυραννικούς ανθρώπους, και τη Θεσσαλονίκη από τους βαρβάρους που τη ζώνανε. Και λέγουνται Γραπτοί, επειδή ο Θεόφιλος πρόσταξε και τυπώσανε με πυρωμένο σίδερο απάνω στα μέτωπά τους ένα αδιάντροπο ποίημα που έκανε κάποιος αυλοκόλακας.
 
Ο άγιος Θεοφάνης, άμα πέθανε ο αυτοκράτορας Θεόφιλος, ψηφίσθηκε επίσκοπος Νικαίας και εκοιμήθη, γέροντας γεμάτος από πνευματική ευωδία, στα 850 μ.X. Ο Νικηφόρος Κάλλιστος τον λέγει ηδύφωνον μουσικόν αυλόν κι ὁ Σουΐδας ποιητήν. Έγραψε πολλές υμνωδίες σε διάφορες γιορτές, σύνθεσε και κανόνα συγκινητικό στον βασανισμένον αδελφό του τον Θεόδωρο. 
 
Από τα τροπάρια των Αίνων που είπαμε, το πρώτο έχει περισσότερον πόνο και πάθος και σ αὐτὸ συνεταίριαξε ο ποιητής τεχνικά τη θλίψη του για το διωγμό της ορθοδοξίας με το υμνολόγημα του αγίου και με την καρτερική ελπίδα για τη σωτηρία της θεοσκέπαστης Θεσσαλονίκης, που και κείνον τον καιρό βρισκότανε σε αγωνία. Αυτά τα τροπάρια ταιριάζουνε πάντα στις δεινές δοκιμασίες που πέρασε απανωδιαστά η Θεσσαλονίκη από τον καιρό του Διοκλητιανού ίσαμε σήμερα.
 
Παρακάτω βάζω αυτό το τροπάρι και το μεταγυρίζω στην απλή γλώσσα, 
πλην χωρίς να μπορέσω να σιμώσω στο πρωτόγραφο:

«Δεύρο, μάρτυς Χριστού, προς ημάς, σου δεομένους συμπαθούς επισκέψεως και ρύσαι κεκακωμένους τυραννικαίς απειλαίς και δεινή μανία της αιρέσεως· υφ ἧς ως αιχμάλωτοι και γυμνοί διωκόμεθα, τόπον εκ τόπου διαρκώς διαμείβοντες και πλανώμενοι εν σπηλαίοις και όρεσιν. Οίκτειρον ουν, πανεύφημε, και δος ημίν άνεσιν· παύσον την ζάλην και σβέσον την καθ ἡμῶν αγανάκτησιν, Θεόν ικετεύων, τον παρέχοντα τω κόσμω το μέγα έλεος».

«Έλα, μάρτυρα του Χριστού, σε μας, που έχουμε μεγάλη ανάγκη από τη συμπονετικιά σου την επίσκεψη και γλύτωσέ μας από τις τυραννικές φοβέρες κι ἀπὸ τη δεινή μανία της αιρέσεως· που μας κατατρέχει σα νάμαστε σκλάβοι και περπατούμε γυμνοί δώθε και κείθε κι ἀλλάζουμε ολοένα τόπο με τόπο και πλανιόμαστε σαν τ ἀγρίμια στα βουνά και στα σπήλαια. Λυπήσου μας, πανεύφημε, και δώσε μας ανάπαψη, πάψε τη ζάλη και σβήσε την αγανάχτηση που σηκώθηκε καταπάνω μας, παρακαλώντας το Θεό, που δίνει στον κόσμο το μέγα έλεος».

Ο Αγιογράφος, λογοτέχνης, ζωγράφος Φώτης Κόντογλου, γεννήθηκε στις Κυδωνίες (Αϊβαλί) της Μικράς Ασίας, στις 8 Νοεμβρίου 1895 και κοιμήθηκε στην Αθήνα στις 13 Ιουλίου 1965
 

25 Οκτωβρίου 2014

Kobane Φωτό ΝΤΟΚΟΥΜΕΝΤΟ: Πως οι δυτικοί “βομβαρδίζουν” τους ισλαμοφασιστες. Το δούλεμα πάει σύννεφο....

Βάζουμε μια σημαια της ISIS στον λόφο. Χωρις άρματα, χαρακώματα, μονο δυο νοματαιους να την κοιτούν απο απόσταση ασφαλείας.

Στην συνεχεια ακολουθεί “κόλαση πυρός” 

Οι νοματαίοι συνεχίζουν παρακολουθούν το θέαμα. 

Ο στόχος επετεύχθη. Η σημαια κάηκε...

πηγή

ΣΧΟΛΙΟ

Να συμπληρώσω ότι: 
Και τώρα μπορούμε να πάμε να πούμε στα δυτικά ελεγχόμενα ΜΜΕ ότι για μαι ακόμα μέρα βομβαρδίσαμε τους ισλαμιστές της ISIS....

Βρε ουστ... κοπρόσκυλα της Νέας Τάξης.

 



 

ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ «ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ» ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΤΗΝ ΤΟΥΡΚΙΑ Ο ΠΑΠΑΣ.

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Πολύ σημαντικό και ιστορικό ταξίδι θα πραγματοποιήσει στις 28-30 Νοεμβρίου ο Πάπας της Ρώμης στην Τουρκία, σύμφωνα με σχετικό δημοσίευμα της τουρκικής εφημερίδας Milliyet, με βασικό σκοπό, (amacını), την ένωση των «εκκλησιών», (Kiliselerin Birleşmesi Teması Ön Planda), θέμα που προωθείται, όπως τονίζεται και από τον Πατριάρχη Κωνσταντινούπολης. 

Σύμφωνα με κυβερνητικές πηγές από την Άγκυρα, το πρόγραμμα του Πάπα κατά την διήμερη επίσκεψη του στην Τουρκία θα περιλαμβάνει την πρώτη μέρα άφιξη στην τουρκική πρωτεύουσα. Αμέσως θα μεταβεί στο μαυσωλείο του Κεμάλ Ατατούρκ όπου και θα καταθέσει στεφάνι τιμώντας τον ιδρυτή της σύγχρονης Τουρκίας και για τους χριστιανούς της Ανατολής, τον μεγάλο σφαγέα τους. 

Στη συνέχεια θα έχει ιδιαίτερη συνάντηση με τον πρόεδρο, Ταΐπ Ερντογάν, τον πρωθυπουργό, Αχμέτ Νταβούτολγου και μετά θα συναντηθεί με τον θρησκευτικό ηγέτη της Τουρκίας, αρχιμουφτή Μεχμέτ Γκιορμέζ. Μετά από αυτές τις συναντήσεις θα μεταβεί στην Κωνσταντινούπολη και θα έχει την ιστορική συνάντηση με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο. Η επίσκεψη αυτή του Πάπα της Ρώμης στην Τουρκία, όπως αναφέρουν οι Τούρκοι, είναι η δεύτερη με Πατριαρχεύοντα τον Βαρθολομαίο μετά τη επίσκεψη του Πάπα το 2006, όπου και τότε τον είχε υποδεχτεί ο Πατριάρχης. Το ενδιαφέρον είναι ότι στις τουρκικές ανακοινώσεις οι οποίες επικαλούνται πηγές της Ρώμης, αναφέρεται με σαφήνεια ότι οι δυο θρησκευτικοί ηγέτες θα συμπροσευχηθούν και θα τελέσουν από κοινού θεια λειτουργία στον ιερό ναό του Αγίου Ανδρέα.

Η τουρκική εφημερίδα επικαλείται την επίσημη ιστοσελίδα του Βατικανού η οποία σχολιάζοντας πρόσφατη συνάντηση του Πάπα με μια αντιπροσωπεία του Παπικού Κέντρου των Ηνωμένων Πολιτειών, Oriental Lümen Vakfı, αναφέρει ότι ο Ποντίφικας έκανε δήλωση για προσεχή επίσκεψη του στην Τουρκία και την συνάντηση του με τον Πατριάρχη Βαρθολομαίο. Στην δήλωση αυτή ο Πάπας τόνισε ότι θα γίνει το μεγάλο και πολύ σημαντικό βήμα για την άρση και των τελευταίων εμποδίων για την ένωση των «εκκλησιών», η οποία άρχισε το 1054 με τα γνωστά τότε ιστορικά γεγονότα και τα ανάθεμα μεταξύ των δυο Πατριαρχείων, της Ρώμης και της Κωνσταντινούπολης. Όπως αναφέρεται, η συνάντηση αυτή είναι συνέχεια μιας μεγάλης προσπάθειας που άρχισε από το 1962 και κορυφώθηκε πριν από λίγο καιρό με την συμπροσευχή των δυο θρησκευτικών ηγετών στα Ιεροσόλυμα, στις 25 Μαΐου, συμπροσευχή που θεωρείται από το Βατικανό σταθμός στην πορεία της ένωσης των «εκκλησιών». 

Όπως φαίνεται σύμφωνα ακόμα και με τα τουρκικά δημοσιεύματα, καθώς η Τουρκία επίσημα θα φιλοξενήσει τον Πάπα, οι εξελίξεις για την λεγομένη ένωση επιταχύνονται. Ο Πατριάρχης Κωνσταντινούπολης φέρεται αποφασισμένος μαζί με τον Πάπα να ξεπεράσουν όλα τα εναπομείναντα κατά τους πρωταγωνιστές αυτής της συνάντησης, εμπόδια. Δηλαδή η ένωση των εκκλησιών προ των πυλών του Φαναρίου;

Αλήθεια τι έχουν να σχολιάσουν για όλα αυτά, κληρικοί και λαϊκοί, όσοι ακόμα πιστεύουν ότι είναι μελη της Μιας Αγίας Καθολικής και Ορθόδοξης Εκκλησιάς; Τι έχουν να πουν για την επερχόμενο θρίαμβο του Οικουμενισμού, καθώς ήδη έχουν παραβιαστεί και διαρραγεί όλοι οι κανόνες της εκκλησίας χάριν της αποκαλουμένης ένωσης των «εκκλησιών»; Οι καμπάνες θα χτυπήσουν στο Φανάρι, αλλά το χτύπημα θα είναι χαρμόσυνο, ή ολέθριο και επιθανάτιο;

Τα «σημεία των καιρών» δεν είναι πια σημεία. Έχουν γίνει χιονοστιβάδα που απειλεί να μας πλακώσει όλους.

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Σοβαρές ενδείξεις ότι το διθέσιο αεροσκάφος στην Κύπρο καταρρίφθηκε από τους άνανδρους Τούρκους!!!!

Αεροσκάφος του τύπου Diamond DA 42
Από έκρηξη που διαμέλισε τα πτώματά τους (σ.σ.: πιθανότατα αντιαεροπορικου βλήματος), προήλθε ο θανατος των δύο επιβατών του διθέσιου αεροσκάφους Diamond DA 42, το οποίο έπεσε προχθες βράδυ σε απόσταση 15 χλμ. από την τουρκική φρεγάτα Gelibolou (F493) όπως αναφέρει σε δηλώσεις του ο Κύπριος ιατροδικαστής Νικόλας Χαραλάμπους!
 
Ο ιατροδικαστής αναφέρει ότι "λήφθηκαν δείγματα για ταυτοποίηση με τη μέθοδο του DNA καθώς οι σοροί των δύο άτυχων επιβατών δεν εντοπίστηκαν ολόκληροι (!), αλλά ορισμένα μέλη τους και σε μη αναγνωρίσιμη κατάσταση". 
 
Αυτό σημαίνει ότι κάηκαν και διαμελίστηκαν και αυτό μπορεί να συμβεί μόνο από έκρηξη.
 
Αυτές οι δηλώσεις προστίθενται στο γεγονός ότι το εκπαιδευτικό αεροσκάφος έπεσε στη θάλασσα  με μεγάλη ταχύτητα, σαν πυροβολημένο πουλί, και ξεκάθαρα πια μιλάμε για κατάρριψη, αφού άλλη εξήγηση δεν υπάρχει.
 
Οτι έμεινε από τους άτυχους επιβάτες περισυνελλέγη από την γερμανική φρεγάτα,  «Braunschweig» F-260.
 
Η τουρκική φρεγάτα
Αρα πλέον έχουμε ισχυρή ένδειξη ότι το αεροσκάφος πιθανότατα εβλήθη από αντιαεροπορικό βλήμα (με ESSM και SM-1 είναι εξοπλισμένη η τουρκική φρεγάτα) προφανώς από λάθος εκτίμηση των Τούρκων, που ήταν η μόνη ένοπλη παρουσία στο σημείο πτώσης των άτυχων ανδρών. 
 
Το τουρκικό πλοίο διαθέτει 32 × SM-1MR μέσης ακτίνας δράσης και 32 × ΕSSM με εκτοξευτές Mk-41 VLS (4 πυραύλους ESSM ανά κάνιστρο MK-41 με τη χρήση τετραπλών κάνιστρων MK25 Quadpack, με 8 κελιά). 
 
Ο πρόεδρος της Επιτροπής Αεροπορικών Ατυχημάτων και Συμβάντων Γιαννάκης Λοϊζου μίλησε «για βίαιη πρόσκρουση του αεροσκάφους στη θάλασσα». Αυτό που εννοεί είναι πώς δεν έγινε καμία προσπάθεια προσθαλάσσωσης από το χειριστή, ο οποίος διέθετε την εμπειρία να επιχειρήσει κάτι τέτοιο σε περίπτωση που «έχανε» τον έναν ή και τους δύο κινητήρες. 
 
Την ίδια ώρα Ελληνες και Κύπριοι δημοσιογράφοι τέτοιες δηλώσεις τις παίζουν στα "χαμηλά", και "χωμένες" εντός άσχετων τίτλων για να μην καταλάβει κανείς ότι είχαμε σκηνικό "Ιμίων" και ότι θα πρέπει η ελληνική κυβέρνηση όπως και η κυπριακή να αναζητήσουν ευθύνες από την Άγκυρα. 
 

ΠΙΣΤΕΥΩ ΣΕ ΜΙΑ ΣΗΜΑΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ.

ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ Η ΘΑΝΑΤΟΣ

Γράφει ο Ιωάννης Παναγάκος

"Κι ο σταυρός που λαμπυρίζει
στην ψηλή σου κορυφή
είν' ο φάρος που φωτίζει
μιαν ελπίδα μας κρυφή" 

Ιωάννης Πολέμης

Πλησιάζουν οι μέρες που το Έθνος μας θα γιορτάσει τη μεγάλη επέτειο της ημέρας εκείνης που, πριν από εβδομήντα τέσσερα χρόνια, η Μεγάλη Ελλάς πήρε στα χέρια της την παγκόσμια ιστορία και την ανέβασε στο πιο ψηλό αέτωμα της πορείας του ανθρωπίνου πνεύματος. Εκεί που ανέκαθεν, το Ελληνικό πνεύμα αναδιφούσε τους υψήνορους στοχασμούς της δημιουργίας και όπου, για άλλη μια φορά, η ιστορία έσκυψε ταπεινά το κεφάλι, για να προσκυνήσει την θεοφόρο κινητήρια δύναμή της που λέγεται Ελληνική ψυχή! Αυτήν την ψυχή η οποία συμβολίζεται με την αείποτε Ελληνική παρακαταθήκη «Ελευθερία ή θάνατος» που σημαίνουν οι εννέα ρίγες της Σημαίας μας και που σηματοδοτεί και η έννοια της λέξης ΕΛΛΗΝ!

Όλα αυτά έχουν χαραχτεί στην πανανθρώπινη ιστορία με χρυσοκόκκινα γράμματα απ’ το πυρωμένο αίμα της Ελληνικής λεβεντιάς! Αίμα, ζυμωμένο με ατέλειωτους αγώνες και θυσίες αιώνων, αίμα - τάμα στο όνομα της πίστης, της λευτεριάς, της αξιοπρέπειας!

Όμως, έρχονται στιγμές που, σαν προσπαθήσει κανείς να δει το σύμβολό μας, ως διαχρονική αξία του Έθνους, του κράτους, του λαού, ως πορεία του Έλληνα μέσα στους αιώνες, κοντοστέκεται προβληματισμένος. Δεν προβληματίζεται, βέβαια, για το αν αυτό ανταποκρίνεται, όντως, ως σύμβολο, στις εκάστοτε ιστορικές συγκυρίες, αλλά, αν εμείς, στην πρόσφατη ιστορική πορεία μας και, κυρίως, τώρα, οι παρόντες Έλληνες, με τη σκυτάλη της ιστορίας στα χέρια, είμαστε αντάξιοί του! Και οι σκέψεις που κάνει, που κάνουμε και τα συναισθήματα που νιώθει, που νιώθουμε, είναι ανάμικτα και, καμιά φορά, τελείως μπερδεμένα… Αλλά ας μιλήσω, καλύτερα και πιο αυθεντικά, γι’ αυτά που νιώθω ο ίδιος, αν και εκτιμώ, ότι, λίγο πολύ, το ίδιο νιώθουμε όλοι, όσοι νοιαζόμαστε για τον έρμο τούτο τόπο…

Ω, πόσο ευφραίνομαι, στις εθνικές εορτές, σαν ακούω, μες απ’ το θρόισμα του ανέμου, το πλατάγισμα απ’ το κυμάτισμα των σημαιών στα μπαλκόνια! Τί ιερή περηφάνια που νιώθω τέτοιες στιγμές! Τί συγκίνηση!...

Μα… τί κρίμα! Μόλις φύγει η μέρα της γιορτής κι αρχίζω και ξαναζώ τη ρηχή πραγματικότητα του "τώρα". Πόσο ντρέπομαι σαν το φύσημα του επιπέδου των στιγμών, δεν ανταποκρίνεται στο κυμάτισμα αυτό! Όταν το βαρύθυμο ίχνος του επισφαλώς αμφιταλαντευόμενου "σήμερα", μειώνει και αμαυρώνει το ένδοξο "χθες"!

Τότε, και ενώ θά ’θελα η σημαία μου να κυματίζει αιώνια στο μπαλκόνι μου, νιώθω σαν εγώ ο ίδιος να αμαυρώνω το ένδοξο παρελθόν, ότι προσβάλλω την ίδια ως και τη μνήμη όσων ιερών και οσίων αυτή συμβολίζει. Κι αυτό γιατί, το να επιτρέπω το κυμάτισμά της κάτω από τις σημερινές συνθήκες, συνθήκες επιδρομής της παγκόσμιας κλίκας της νέας τάξης πραγμάτων και των υποτιθέμενων Ελλήνων εκπροσώπων της, κατά της πατρίδας μου, είναι σαν να επικροτώ το άδικο και την πισώπλατη δολοφονία και αφανισμό της Ελλάδας.

Τότε βλέπω, πως κάτι πρέπει να αλλάξω στην πορεία των πραγμάτων.

Αντί, λοιπόν, να την ευτελίζω, να ευτελίζω το σύμβολό μου που, φυσιολογικά, όπως συμβαίνει σε κάθε λαό, θα πρέπει να είναι η προέκταση της ψυχής μου ή, άλλως, ο καθρέφτης αυτής και της διάθεσής μου…

Αντί να την ευτελίζω δίνοντας το δικαίωμα άλλοθι στους δυνάστες μου, με τη δυνατότητα που τους δίνω, έτσι, να καμώνονται και να διατυμπανίζουν ή να αφήνουν να εννοηθεί ότι, δήθεν, η αναπεπταμένη σημαία μου τους υποδέχεται και, μαζί με την ανοχή μας και την εν γένει παθητική και χειρότερη γραικύλου στάση μας, χαιρετίζει κυματίζουσα τις ανθελληνικές μεθοδεύσεις τους…

Αντί γι’ αυτό, η σημαία μου, μέχρι νά ’ρθει η άγια ώρα του μεγάλου ξεσηκωμού και της λευτεριάς, δε θα κυματίζει στο μπαλκόνι μου, παρά μονάχα στις μεγάλες ημέρες των Εθνικών εορτών, τότε που, οι εξουσιαστές της παγκοσμιοποίησης, όπως κάνουν σε κάθε πνευματική ανάταση του Έθνους μας, ποθούν να την υποστείλω.

Ε, λοιπόν, μόνο τότε θα κυματίζει· και θα κυματίζει περήφανα!
Στις Εθνικές εορτές σαν κι αυτή που αναμένουμε σε λίγες ημέρες.
Την ημέρα της σημαίας.
Την ημέρα του ΟΧΙ.
Εκείνη την ημέρα που οι Πανέλληνες εορτάζουμε την επέτειο της 28ης Οκτωβρίου 1940!
Εκείνες τις στιγμές αιωνιότητας, που η ποιότητα της ψυχής και του πνεύματος αντιτάχθηκε στην ποσότητα των αριθμών και της υλικής δύναμης, και το φως το αιώνιο συνλειτούργησε, και πάλι, με το Ελληνικό πεπρωμένο! 

Την ημέρα της έναρξης ενός, ακόμα, μεγάλου έπους των Ελλήνων.

Έπους ηρωικού και ένδοξου, έπους του λαού εκείνου που, σαν χτυπά συναγερμό η ώρα της ιστορίας, προτιμά την ξαστεριά, έστω και λαβωμένη, στον ουρανό της καρδιάς του, από το ξεπούλημα της ψυχής για τις χαύνες και πλάνες απολαύσεις και ανέσεις του "σήμερα".

Μόνο αυτές τις ημέρες θα ανεμίζει η σημαία μου στο μπαλκόνι, σε ένδειξη της τιμής κι ευγνωμοσύνης που οφείλω στον αγώνα των αθανάτων νεκρών και όλων εκείνων που μας διαφύλαξαν, όχι, μόνο, την εδαφική ακεραιότητα της πατρίδας μας, μα, ίσως πάνω απ’ όλα, την τιμή και αξιοπρέπεια του Έθνους και του λαού μας.

Γι’ αυτό, λοιπόν, θα ανεμίζει αυτές τις ημέρες.

Και για να μου δίνει κουράγιο, δύναμη και πίστη, για τους νέους αγώνες. Απ’ την επαύριον, κιόλας της γιορτής. Αγώνες για λευτεριά και δημοκρατία, για φως και αξιοπρέπεια!

Γιατί, μετά τη γιορτή, προτιμώ, αντί της νηνεμίας του κυματισμού στον αγέρα της υποταγής του πνεύματος… αντί της ατίμωσης του ίχνους της ιστορίας… ναι, προτιμώ τότε, μια σημαία, όχι καθαρή και παρφουμαρισμένη, μα νοτισμένη με τίμιο ιδρώτα περήφανης προσφοράς στο δίκιο και στους αιώνες.

Ναι, προτιμώ ν’ αγωνιστώ μαζί της, στον αγώνα τον καλό και να πιω στο κορμί μου το άρωμα και το χυμό, των όσων αυτή συμβολίζει.

Θα προτάξω άοπλος τα στήθη μου, στη μεθόδευση της εξουσίας. Έχω όπλα μου την πίστη στην πατρίδα. Την αγάπη στον κάθε Συνέλληνα. Το σεβασμό της ζωής και της αξιοπρέπειας κάθε ανθρώπου. Ας ματώσω! Ας θυσιαστώ! Το αξίζουν οι ιδέες που υπηρετώ και που κι η σημαία αυτή συμβολίζει. Αλλιώς, ποια ζωή μπορεί να υπάρξει που να αξίζει να τη ζεις!

Γιατί, εν τέλει, προτιμώ μια σημαία, όχι των σαλονιών, του καθωσπρεπισμού και των ευνουχισμένων συνειδήσεων, ούτε μια σημαία των ερπετών φίλων της εξουσίας, των αυλοκολάκων και των σφουγγοκωλάριων, ούτε, φυσικά, μια σημαία των ατσαλάκωτων πρέσβεων ή των πληρωμένων κονδυλοφόρων, των εξώνητων πολιτικών και των ελάχιστων, ευτυχώς, εκμαυλισμένων στρατηγών, μα μια σημαία περήφανη, τίμια και γενναία!

Μια σημαία, όχι φρεσκοσιδερωμένη, μα ξεβγαλμένη στην καθαρότητα της σκόνης πεδίων αξιοπρέπειας, μια σημαία ποτισμένη με στάλες ψυχής, σε αγώνες ενάντια στην όποια κρατική ή άλλη βία· ενάντια στην καταπίεση από οποιαδήποτε εξουσιαστική ή αντιεξουσιαστική εξουσία· ενάντια στην εκμετάλλευση και κακοποίηση αθώων ψυχών!

Μια σημαία πιστή στο Σύνταγμα και συνεπής στην ακροτελεύτια διάταξή του, ν’ αγωνίζεται με πάθος και με κάθε μέσον για την τήρησή του.

Κι’ ακόμα, μια σημαία ποτισμένη με αίμα αγώνων ενάντια σε κάθε επιβουλή κατά της πατρίδας μου και των πατρίδων όλου του κόσμου.

Μια σημαία μπαρουτοκαπνισμένη για τα ιδανικά της! Και για όλα, όσα πιστεύω!

Για τη Δικαιοσύνη και την Αλήθεια… τη Δημοκρατία... την Αξιοπρέπεια… τη Λευτεριά!
Μια σημαία ΑΝΘΡΩΠΙΝΗ!!
Μια σημαία ΕΛΛΗΝΙΚΗ!!

ΜΑ ΠΡΕΠΕΙ, ΕΓΩ, ΠΡΩΤ’ ΑΠ’ ΟΛΑ, ΝΑ ΓΙΝΩ ΑΥΤΗ Η ΣΗΜΑΙΑ!... Τότε, μόνο, θα έχει νόημα ο κυματισμός της στο μπαλκόνι μου, την 28η Οκτωβρίου και όλες τις άλλες Εθνικές επετείους!

Ιωάννης Παναγάκος
Σ.Σ.Ε./1971
Δάσκαλος Σκακιού – Λογοτέχνης
Μέλος της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών

Υ.Γ. Σε λίγες εβδομάδες… ημέρες… ώρες, θα ξημερώσει η μέρα της μεγάλης επετείου. Μέχρι την παραμονή αυτής της ημέρας, η σημαία μου θα ντύνει την ψυχή μου, σε κάθε μάχη του ιερού αγώνα της πατρίδας μου κατά της παγκόσμιας δικτατορικής διακυβέρνησης, ενώ, μια άλλη ολόιδια, θα κυματίζει μεσίστια στο μπαλκόνι μου, για να δείχνει το πένθος της ψυχής μου, όσο στενάζει η πατρίδα μου, κάτω απ’ την μπότα του 4ου ράιχ. 

Ποιά ζωή αξίζει να ζεις και τί νόημα έχει, χωρίς λευτεριά και αξιοπρέπεια! 
Δημοσιεύτηκε στην Εθνική Ηχώ, στο φύλλο Οκτωβρίου 2010.

Τι εστί Ανθρωπος και τι ανθρωπάκι.

Γράφει η Μαίρη Καρά
(απόσπάσματα από βιβλίο της)

Η λέξη ΑΝΘΡΩΠΟΣ προέρχεται από το ρήμα ανθρωπίζω, που σημαίνει εξανθρωπίζω, αποκτώ συμπεριφορές ή τρόπους που μου αρμόζουν, για να αποδεικνύω, πως δικαιούμαι αυτόν τον τίτλο. Ο Άνθρωπος είναι το πιο εκλεκτό και ολοκληρωμένο πλάσμα της ΔΗΜΙΟΥΡΓΙΑΣ και διακρίνεται για την σωματική, πνευματική, ψυχική τελειότητα και υπεροχή του, ανάμεσα στο σύνολο των όντων του πλανήτη. Η λέξη είναι σύνθετη και αποτελείται απ’ την πρόθεση ΑΝΩ και το ρήμα ΘΡΩΣΚΩ, που σημαίνει υψώνομαι προς τα πάνω, αναζητώ. Δηλαδή κάθε Ανθρώπινη Ύπαρξη είναι προορισμένη να επιτελέσει ένα ΑΝΩΤΕΡΟ έργο, σ’ αυτή την ενσάρκωσή της. Για τον λόγο αυτό είναι προικισμένη με πολλά ψυχικά και πνευματικά ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ, με τα οποία ξεχωρίζει  απ’ όλα τα άλλα είδη-ζωικά ή φυτικά- της Μητέρας ΦΥΣΗΣ. 

Ο Άνθρωπος διαθέτει τον Έναρθρο λόγο, την Αντίληψη, την Λογική και την Συνείδηση. Είναι πλασμένος για να αναζητά το καλύτερο, το υψηλό, το ιδεατό. Είναι κοινωνικό ον που επιζητά την αλλαγή, την εξέλιξη. Ο προσδιορισμός της έννοιας ΑΝΘΡΩΠΙΣΜΟΣ αποτέλεσε και αποτελεί ένα πρόβλημα για τους διανοούμενος, γιατί δεν μπορεί να δοθεί ένας ορισμός κοινά αποδεκτός. Επομένως όλοι οι ορισμοί είναι σχετικοί. Δεχόμαστε πως Ανθρωπισμός είναι σύνολο ΑΞΙΩΝ με κέντρο και ΑΞΟΝΑ τον άνθρωπο. Με την πλατιά του έννοια είναι η πίστη στην ΙΔΕΑ και στην ΑΞΙΑ του Ανθρώπου και ειδικότερα ο σεβασμός των θεμελιακών δικαιωμάτων, όπως είναι η ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, και η ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ. 

Οι Αρχαίοι Έλληνες στην κλασική εποχή θεωρούσαν ιδανικό πρότυπου ανθρώπου «τον καλό και αγαθό», εκείνον που αναπτύσσει αρμονικά τις σωματικές και πνευματικές του δυνατότητες, ώστε να βρίσκονται σε ισορροπία και να μην αναπτύσσεται η μια πλευρά της ανθρώπινης φύσης σε βάρος της άλλης. Στην Αναγέννηση η απαλλαγή του ανθρώπου των νεότερων χρόνων από το θεοκρατικό πνεύμα του Μεσαίωνα επανέφερε τον άνθρωπο στο «κέντρο» της γης σαν «μέτρο πάντων χρημάτων». 

Από την δημιουργική επαφή του με τα κλασσικά γράμματα (ελληνικά και ρωμαϊκά) το Ευρωπαϊκό πνεύμα προχώρησε σε νέες γόνιμες συνθέσεις. Έτσι πρόβαλε σαν  πρότυπό του ο πανεπιστήμων «άνθρωπος», η πλατιά καλλιεργημένη προσωπικότητα, που αγκαλιάζει κάθε χώρο του επιστητού και της ανθρώπινης δραστηριότητας. Ο άνθρωπος τότε θεωρήθηκε και πάλι σαν το προνομιούχο πλάσμα της γης.

Ο σύγχρονος ανθρωπισμός υποστηρίζει ότι ο Άνθρωπος είναι «αξία καθαυτή» και δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν μέσο αλλά σαν σκοπός. Είναι παράξενη αυτή η διαπίστωση, γιατί η πρόοδος της τεχνολογίας και της επιστήμης θα έπρεπε να είχε οδηγήσει τον Άνθρωπο στην πλήρη απελευθέρωσή του. 

Όμως δυστυχώς σήμερα ο Άνθρωπος θυσιάζεται στην «ιδέα» του κέρδους, της Δύναμης και της απόκτησης μιας επισφαλούς παντοδυναμίας. Όλα αυτά υποβαθμίζουν και καταρρακώνουν κάθε αίσθηση ανθρώπινης Αξιοπρέπειας και αφυδατώνουν τον άνθρωπο από την κύρια ιδιότητά του, την δυνατότητα εξανθρωπισμού. Γιατί το σωστό είναι η Συνείδηση της προσωπικής αξιοπρέπειας να είναι αναπόσπαστη με την αναγνώριση της αξιοπρέπειας των άλλων.

Γι’ αυτό ο Άνθρωπος πρέπει να επαναφέρει στην ζωή του τις μεγάλες ΑΞΙΕΣ: Ελευθερία, Δικαιοσύνη, Συντροφικότητα, Αγάπη, Αλληλεγγύη, Ισότητα, τις οποίες παραμέλησε τελευταία. Έτσι μόνο θα συνειδητοποιήσει πως με αυτές μπορεί να επιβεβαιώσει την ανάγκη παρουσίας του σ’ αυτή την ΖΩΗ. Η προσπάθειά του για να επανακτήσει τον ξεχασμένο ρόλο του στην γη, πρέπει να είναι διαρκής σε όλα τα επίπεδα της δράσης του και μέσα στα πλαίσια της καθημερινής ζωής του. Ο καθένας πρέπει να επαναπροσδιορίσει την Ύπαρξη του ερευνώντας τον προορισμό του, κάνοντάς τον οδηγό στην γήινη πορεία του και συγχρόνως να ευχαριστεί τον ΔΗΜΙΟΥΡΓΟ του.

Ο Άνθρωπος είναι κοινωνικό ον -όπως έλεγε ο Αριστοτέλης- γεγονός που τον οδήγησε στην συγκρότηση οργανωμένων κοινωνικών συνόλων. Βελτιώνει συνεχώς την ζωή του στηριζόμενος στην Επιστήμη και την Τεχνολογία, γιατί έχει έμφυτη την τάση του «ειδέναι». Μα ακόμα υπάρχουν  δυσκολίες που πρέπει να αντιμετωπίσει, ώστε να ξεπεράσει τα προβλήματα που αναστέλλουν την πρόοδό του. Η σύγχρονη διαβίωση είναι ανταγωνιστική και συχνά γίνεται απάνθρωπη. Αιτίες είναι πολλές όπως ο ατομικισμός, δηλαδή η τάση του να ασχολείται διαρκώς με τον εαυτό του, που επιτάχυνε την εγωλατρία, με αποτέλεσμα να υψωθούν τείχη αξεπέραστα, που τον καταδικάζουν στην μοναξιά και την απομόνωση.

Η απώλεια της ταυτότητας με τον αποπροσανατολισμό του μέσα από λαβύρινθους της καθημερινότητας. Η διαφήμιση που εμπορευματοποίησε τα συναισθήματα και τις ανθρώπινες σχέσεις. Ο καταναλωτικός χαρακτήρας της σύγχρονης κοινωνίας, που εκτροχιάζει τους ανθρώπινους στόχους και τους κατευθύνει ολοένα και περισσότερο προς τα υλικά αγαθά.

Η οικολογική καταστροφή που συντελείται στις μέρες μας και υποσκάπτει την πνευματική, ψυχική ισορροπία του ανθρώπου, ενώ καθιστά επισφαλή ακόμα και την ομαλή αναπαραγωγή του. Επεμβάσεις στα εσωτερικά των λαών από τους ισχυρούς επιβεβαιώνουν την άποψη, ότι «η ισχύς παράγει δίκιο». Πόλεμοι που πλήττουν διάφορα σημεία της γης και στους οποίους χάνεται έμψυχο και άψυχο υλικό. Πολεμικοί εξοπλισμοί και ανταγωνισμοί και ο συνακόλουθος κίνδυνος του πυρηνικού ολέθρου. Η καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων σε διάφορα μέρη, εξαιτίας της ύπαρξης αυταρχικών και αντιδημοκρατικών καθεστώτων. Η Πείνα στον «Τρίτο Κόσμο» όπου εκατομμύρια παιδιά πεθαίνουν κάθε χρόνο μέσα στην αθλιότητα και την μιζέρια.

Αυτά τα αρνητικά δεδομένα ανάγκασαν τον Άνθρωπο να κοιτάζει κάτω δυστυχής κι όχι ΑΝΩ όπως ο πραγματικός λόγος ΥΠΑΡΞΗΣ του. Κι αυτά τα αρνητικά του χαρακτηριστικά είναι που καλείται τώρα να αποβάλλει από τις συνήθειές του, αν θέλει να επιστρέψει στον δρόμο της ΑΡΕΤΗΣ. Μόνο έτσι θα ξαναβρεί τον σωστό δρόμο της πορείας του και θα δικαιωθεί. 

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ: ΑΝ ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΖΕΤΕ… ΤΟΝ ΑΝΑΜΕΝΟΥΜΕ!

ΑΝΘΡΩΠΑΚΙ εστί λειψό και προβληματικό άτομο, που ζει και κινείται μόνο γύρω απ’ την προσωπική ικανοποίηση των υλικών αναγκών του κι απ’ τις προσωπικές του επιθυμίες. Τα βιολογικά χαρακτηριστικά της ασήμαντης παρουσίας του, είναι: 

ΑΛΑΖΟΝΕΙΑ: Είναι η αρνητική ιδιότητα του λειψού ατόμου που δεν αποδέχεται τον εαυτό του και επιδιώκει να παραποιήσει την αρνητική εικόνα του, παρουσιάζοντας τον εαυτό του όπως τον φαντάζεται. Αλαζών είναι αυτός που επαίρεται, ο καυχησιάρης, ο κομπορρήμονας, αυτός που υπερηφανεύεται για τον εαυτό του και τα χαρίσματά του, που τελικά δεν κατέχει.  Η αιτία αυτής της συμπεριφοράς του είναι ο Υπέρμετρος Εγωισμός, η Ματαιοδοξία, η Ανασφάλεια, η ανάγκη για αναγνώριση από τους άλλους για Γόητρο και Κύρος, που στερείται. Όλα αυτά καιροφυλακτούν στα βάθη του σκοτεινού ΕΙΝΑΙ του μικρόψυχου ατόμου και εκδηλώνονται με λανθασμένες πράξεις λόγω έλλειψης Αυτογνωσίας. 

ΑΤΟΜΙΣΜΟΣ: Το ανθρωπάκι θεωρεί ότι είναι το κέντρο του κόσμου κι όλοι πρέπει να κινούνται γύρω του. Το ίδιο όμως αδιαφορεί για το κοινωνικό σύνολο, έχοντας θέσει σαν κανόνα της ζωής του την προσωπική του ευτυχία. Με αυτό τον άκρατο ατομισμό του όμως δεν γίνεται συμπαθής στον χώρο του και δεν τραβάει την προσοχή κανενός. Επόμενο είναι να απομονωθεί κοινωνικά αλλά και προσωπικά. Η απομόνωση τού στερεί τις κοινωνικές και φιλικές συναναστροφές κι έτσι τα ενδιαφέροντά του περιορίζονται γύρω απ’ τον εαυτό του. Η τυραννική μοναξιά θα είναι ο μόνιμος σύντροφός του και η αδιαφορία του για το κοινωνικό σύνολο μεγαλώνει. Αυτό το αμετανόητο ανθρωπάκι δεν θα γνωρίσει ποτέ την ΕΥΤΥΧΙΑ!

ΕΝΣΤΙΚΤΑ: Είναι η έμφυτη παρόρμηση, που ρυθμίζει τις ανθρώπινε ενέργειες, ανεξάρτητα από συνειδητές λειτουργίες. Η λέξη προέρχεται από το ρήμα ενστίζω, που σημαίνει εσωτερικό κέντρισμα ή τσίμπημα. 

Τα είδη των ενστίκτων είναι τέσσερα: 
1) Ένστικτο αυτοσυντήρησης (διατροφής, αποστροφής, μαχητικότητας, φυγής). 
2) Ένστικτο συμβίωσης, το αναγκαίο για την δημιουργία και την διατήρηση της ομάδας.
3) Ένστικτο σεξουαλικό, που αφορά τις σχέσεις των δύο φύλων και την διαιώνιση του ανθρωπίνου είδους.
4) Ένστικτο μητρικό-πατρικό (ανατροφή, προφύλαξη των νεογέννητων). 

Τα ένστικτα στα ζώα αντικαθιστούν την λογική, ενώ στον άνθρωπο παίζουν ρόλο μόνο στην παιδική ηλικία. Σταδιακά ατονεί η λειτουργία τους- εξαιτίας της ανάπτυξης της Κρίσης- και αντικαθίστανται από τις Ορμές, στις οποίες υπάρχει τόσο το βουλητικό όσο και το πνευματικό στοιχείο. 

ΑΜΑΘΕΙΑ: Είναι η έλλειψη μόρφωσης, γνώσεων, καλλιέργειας και Πνεύματος. Το αμαθές, πολύξερο και υπερφίαλο ανθρωπάκι πλέει σε πελάγη πλήρους αγνοίας και δεν βλέπει πέρα απ’ την μύτη του. Είναι ικανό να προκαλέσει μεγάλες κοινωνικές κι επαγγελματικές μεταβολές, παντού όπου εμφανίζεται. Διακατέχεται από την αίσθηση ότι τα γνωρίζει όλα, επειδή ακριβώς δεν έχει συναίσθηση, πόσα δεν γνωρίζει. Η λέξη προέρχεται από το επίθετο αμαθής, που σημαίνει αυτόν που δεν μορφώθηκε, τον ακαλλιέργητο, τον αγνοούντα. 

Οι αιτίες της αμάθειας μπορεί να είναι το οικογενειακό περιβάλλον, η έλλειψη πνευματικών ικανοτήτων, η περιορισμένη ή ανύπαρκτη επιμέλεια και εργατικότητα και η περιορισμένη ή ανεπαρκής κρατική φροντίδα. 

Οι συνέπειες της Αμάθειας είναι πολλές: 
1) Η Αδυναμία κατανόησης των επιτευγμάτων του Πολιτισμού. 
2) Καλλιεργεί τις προλήψεις και τις δεισιδαιμονίες. 
3) Αναστέλλει την εξέλιξη, αφού είναι φορέας συντηρητισμού.   
4) Δημιουργεί Ακαμψία στις κοινωνικές και φιλικές επαφές. 
5) Γίνεται πηγή φόβου, δουλοπρέπειας και υποταγής σε διάφορες αυθεντίες. 
6) Καταργεί την Αξιοπρέπεια και την Ανελευθερία. ,
7) Προβάλει επικίνδυνο θράσος. Η «αμάθεια προκαλεί παράλογο θάρρος» έλεγε ο Θουκυδίδης. Κι αυτό το απύθμενο θάρρος που ξεκινά από σύνδρομο κατωτερότητας, τον παροτρύνει να επιβάλλεται σαν παντογνώστης, για να καλύπτει τις ΕΛΛΕΙΨΕΙΣ ΤΟΥ. 

ΟΡΓΗ: Είναι ο έντονος ψυχικός εθισμός που στρέφεται εναντίον άλλου προσώπου κι εκδηλώνεται με βίαιες ενέργειες. Η λέξη προέρχεται από το ρήμα ορέγω που σημαίνει εκτείνω. Η οργή συνήθως οφείλεται σε αδικία ή σε προσβολή και διακρίνεται είτε από την κατάσταση του σώματος (χρώμα προσώπου, συσπάσεις, κινήσεις έντονες), είτε από υβριστικές, φράσεις που απευθύνει ο οργισμένος ανθρωπάκος. 

Η οργή οδηγεί στην απώλεια του Αυτοέλεγχου, της Αυτοκυριαρχίας, με αποτέλεσμα το ανθρωπάκι να γίνεται έρμαιο των παθών του. Όποιος κι αν είναι ο λόγος που προκάλεσε την Οργή, ο άνθρωπος οφείλει να την τιθασεύσει, θέτοντας σε λειτουργία το έλλογο μέρος της ύπαρξής του. Γιατί η Οργή μόνο σε ατυχείς, επιζήμιες πράξεις μπορεί να οδηγήσει, ενώ υποσκάπτει την ψυχική ισορροπία του ατόμου. Η εξωτερίκευση της Οργής και ο μη έλεγχός της δεν βοηθούν στην λύση προβλημάτων. Αντίθετα δημιουργούν άλλα ίσως οξύτερα. Ο άνθρωπος ως έλλογο ον που είναι, οφείλει να τιθασεύει τις συναισθηματικές και ψυχικές διακυμάνσεις, για όποιο λόγο κι αν προκλήθηκαν. 

ΙΔΙΟΤΕΛΕΙΑ: Η στενή επιδίωξη του ατομικού συμφέροντος, η οποία τίθεται ως πρωταρχικό μέλημα της συμπεριφοράς του. Η λέξη προέρχεται από το επίθετο ιδιοτελής (και την κατάληξη –ια) που σημαίνει αυτόν που αποβλέπει στην εξυπηρέτηση, μόνο του δικού του συμφέροντος. Το αντίθετο της Ιδιοτέλειας είναι η Ανιδιοτέλεια, που είναι η τάση του ανθρώπου να προσφέρει τα πάντα στους άλλους, χωρίς να προσδοκά ανταλλάγματα και παροχές. Η λέξη προέρχεται από το επίθετο ανιδιοτελής (από το στερητικό αν+ιδιοτελής). 

Ο ΑΝΙΔΙΟΤΕΛΗΣ άνθρωπος γίνεται πλουσιότερος συναισθηματικά κάθε φορά που προβαίνει σε μια πράξη προσφοράς προς τον συνάνθρωπό του. Η προσφορά εξευγενίζει τις ανθρώπινες σχέσεις του. Διώχνει την καχυποψία και την επιφυλακτικότητα από την σκέψη των άλλων. Θωρακίζει ηθικά τον άνθρωπο στην εποχή της αγοραπωλησίας των πάντων. Νοηματοδοτεί την καθημερινή δράση, γιατί κάθε ανιδιοτελής πράξη βοηθά τον συνάνθρωπο. Καταπολεμά τον εγωισμό και το αίσθημα του ατομικισμού. 

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ: Παρακαλούνται οι κάτοχοί τους, να προσέλθουν στο Γραφείο Ευρέσεως «χαμένων» Υ Π Ο Κ Ε Ι Μ Ε Ν Ω Ν ...

Η ιστορία του μνημείου της Ακρόπολης που στέγασε το χαρέμι του Δισδάρη.

Ο Παρθενώνας μετατρέπεται σε τζαμί και το Ερέχθειο σε χαρέμι κατα την Τουρκοκρατία. 

Η ονομασία του, αν και μεταγενέστερη αφού αναφέρεται μόνο στον Παυσανία(έστι δε και οίκημα Ερεχθείον καλούμενον, 1, 26,5) και στον Πλούταρχο (843Ε), παραπέμπει στο μυθικό βασιλιά της Αθήνας Ερεχθέα. Παλαιότερα ήταν γνωστός με την ονομασία ο νεώς ο αρχαίος της Αθηνάς ή απλούστερα ο αρχαίος νεώς γιατί κτίστηκε στη θέση του παλαιότερου ναού της Αθηνάς. Κατασκευάστηκε από πεντελικό μάρμαρο στη διάρκεια του πελοποννησιακού πολέμου, μεταξύ 421 και 406 π.Χ., μάλλον από τον αρχιτέκτονα Μνησικλή. 

Γράφει η Νίκη Παπάζογλου 

Ανά περιόδους έχει αλλάξει χρήσεις ανάλογα με τους κατακτητές της ελληνικής επικράτειας. Αποκορύφωμα αυτών των χρήσεων υπήρξε η περίοδος της τουρκοκρατίας κατά την οποία εκτός από την σύλλησή του από τον λόρδο Έλγιν, ο οποίος αφαίρεσε μια Καρυάτιδα τοποθετώντας στη θέση της ογκώδη πεσσό, στέγασε τον Δισδάρη των Αθηνών και το χαρέμι του… 

Ένα από τα πιο γνωστά μνημεία της Ακροπόλεως, ταυτισμένο με τις Καρυάτιδες, βρίσκεται στην πιο ιερή τοποθεσία της πόλης. Το Ερέχθειο, σύμφωνα με την μυθολογία, χτίστηκε στο σημείο που είχε πραγματοποιηθεί η «μονομαχία» των θεών Αθηνά και του Ποσειδώνα, για την ονομασία της πρωτεύουσας, με σκοπό να τους «συμφιλιώσει». Γι’ αυτό το λόγο, το χαρακτηρισμένο ως το κομψότερο και πιο ιδιόρρυθμο κτίριο της αθηναϊκής Ακροπόλεως, ήταν χωρισμένο σε δύο μέρη, το ανατολικό που ήταν αφιερωμένο στην νικήτρια Αθηνά και το δυτικό προς τιμήν του ηττημένου Ποσειδώνα.

Οι απαρχές του κλασσικού Ερεχθείου

Η κατασκευή του αποδίδεται στον Μνησικλή και οι απαρχές της βρίσκονται στα χρόνια του Περικλέους. Ως επικρατέστερη όμως χρονολογία κατασκευής του θεωρείται η περίοδος της Νικίειου Ειρήνης (421-415 π.Χ.). Άργησε βέβαια να ολοκληρωθεί καθότι οι εργασίες διακόπηκαν για ένα διάστημα, εξαιτίας της καταστροφής των αθηναϊκών δυνάμεων στη Σικελία το 413 π.Χ. Επαναλήφθηκαν, κατά πάσα πιθανότητα, το 409/8 π.Χ. από τον Φιλοκλή, μετά από τις νικηφόρες επιχειρήσεις του Αλκιβιάδη το 410 π.Χ. Το 406 π.Χ. πιστεύεται πως δίπλα του υπήρχε ακόμη ο «αρχαίος νεώς» της Αθηνάς κρύβοντας μάλιστα ένα μέρος της νότιας πρόσοψης του Ερεχθείου. Αν και δεν γνωρίζουμε πότε ακριβώς ο αρχαίος νεώς καταστράφηκε, κάποιο υποστηρίζουν πως επέζησε μέχρι τα χρόνια του Παυσανία (2ος αι. μ.Χ.).

Η ασυνήθιστη διάρθρωση του κτιρίου

Ο ναός, που θεωρούνταν από τότε το ιερότερο οικοδόμημα της Ακροπόλεως, αφιερώθηκε στην Αθηνά και στον Ποσειδώνα, ο οποίος εν μέρει ταυτιζόταν με τον Ερεχθέα. Αυτό εξηγεί μερικώς και την ασυνήθιστη διάρθρωση του κτιρίου. Εκτός αυτού, αφενός η ανωμαλία του εδάφους καθιστούσε απαραίτητη την ανάπτυξη του χώρου σε τρία διαφορετικά επίπεδα, αφετέρου, η ανάγκη να συμπεριληφθούν στο νέο κτίσμα όσο το δυνατόν περισσότερα από τα «αρχαία σημεία»-σύμβολα που συνδέονταν με τις παλαιότερες λατρείες και τον προγενέστερο ναό. Τέλος και ο μυστηριακός χαρακτήρας των λατρευτικών πράξεων που τελούνταν εκεί υπαγόρευε την διαφορετική από τα καθιερωμένα πρότυπα αρχιτεκτονική διαμόρφωση.

Τα δύο τμήματα

Στο ανατολικό τμήμα του Ερεχθείου φυλασσόταν το πανάρχαιο – όρθιο ή καθιστό – λατρευτικό ξόανο της θεάς, κατασκευασμένο μάλλον από ξύλο, στο οποίο απευθυνόταν η λατρεία και το οποίο έντυναν με τον πέπλο κατά την εορτή των Παναθηναίων. Μπροστά από το άγαλμα έκαιγε η «χρυσή λυχνία» του Καλλιμάχου ενώ πάνω από αυτήν βρισκόταν χάλκινος φοίνιξ.

Το δυτικό τμήμα, που βρισκόταν 3μ. χαμηλότερα του ανατολικού ήταν μικρότερο από το πρώτο και χωριζόταν σε δύο μέρη εσωτερικά. Ο δίχωρος σηκός ήταν αφιερωμένος στη λατρεία του Ηφαίστου και του Βούτου, ενώ ο πρόδομος με τις τρεις εισόδους ήταν αφιερωμένος στην λατρεία του Ποσειδών-Ερεχθεύς.

Στην αριστερή πλευρά του δαπέδου, πριν από τη μεγάλη θύρα, βρισκόταν ο βωμός του Διός Υπάτου, ο οποίος είχε σχηματιστεί από τα λιωμένα υλικά των θυσιών. Στον παρακείμενο βράχο υπήρχαν τα σημάδια που είχε αφήσει η τρίαινα του Ποσειδώνος κατά τη φιλονικία του με την Αθηνά ή το σημάδι του κεραυνού, με τον οποίο ο Ζεύς σκότωσε τον Ερεχθέα. Εκεί βρισκόταν άλλωστε και ο τάφος του Ερεχθέως.

Οι διάφορες χρήσεις των μνημείων

Όπως τα περισσότερα μνημεία της αρχαιότητας, έτσι και το Ερέχθειο έχει αλλάξει χρήσεις ανά τους αιώνες ανάλογα με τους εκάστοτε κατακτητές της Ελλάδας. Βυζαντινοί, Φράγκοι, Καταλανοί, Φλωρεντίνοι και φυσικά Οθωμανοί, καπηλεύτηκαν τα μνημεία της Ακροπόλεως.

Οι πρώτες σοβαρές βλάβες προκλήθηκαν ήδη από τον 1ο μ.Χ. από πυρκαγιά, που οφειλόταν στη χρήση φλογοβόλων από τους Ρωμαίους του Σύλλα. Την παλαιοχριστιανική περίοδο μετατράπηκε σε εκκλησία της Θεομήτωρος, με αποτέλεσμα να προστεθεί αψίδα στον ανατολικό πρόδομο και να αλλοιωθεί εκ θεμελίων η κάτοψή του προκειμένου να διαιρεθεί σε τρία κλίτη. Σε φρούριο μετατράπηκε ολόκληρη η Ακρόπολη, κατά την περίοδο της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας ενώ οι αρχαίοι ναοί λειτούργησαν σαν χριστιανικοί για να παταχθεί η ειδωλολατρία. Οι Φράγκοι χρησιμοποίησαν κάποια μνημεία σαν πυριτιδαποθήκες και κατοικίες. Την περίοδο εκείνη το Ερέχθειο είχε μετατραπεί σε οικία του Λατίνου Επισκόπου και ο Παρθενώνας, σε καθολική εκκλησία. Στους χρόνους της Τουρκοκρατίας στέγασε το χαρέμι του Τούρκου φρουράρχου των Αθηνών και του χαρεμιού του ενώ μία από τις Καρυάτιδές του αφαιρέθηκε από τον Λόρδο Έλγιν και μεταφέρθηκε στην Αγγλία όπου και βρίσκεται μέχρι και σήμερα.

Το Ερέχθειο στεγάζει το χαρέμι

Το 1456 ο Μωάμεθ ο Πορθητής έφτασε στην Αθήνα για να θαυμάσει από κοντά την Ακρόπολη, η οποία το 1458 έγινε η βάση της οθωμανικής φρουράς. Αν και για του Οθωμανούς τα μνημεία δεν είχαν καμία ιστορική αξία, η Ακρόπολη θεωρήθηκε άκρως σημαντική εξαιτίας της στρατηγικής της θέσης. Ο λόφος της αποτελούσε ιδανικό φρούριο λόγω της εποπτικής του θέσης.

Για το λόγο αυτό, χτίστηκαν εκεί πολλά σπίτια που κάλυπταν σχεδόν όλόκληρη την επιφάνειά της. Σε αυτά διέμεναν αποκλειστικά Τουρκικές οικογένειες, η φρουρά καθώς και ο διοικητής των Αθηνών, ο επονομαζόμενος Δισδάρης ή Αγάς του φρουρίου με το χαρέμι του που είχε στεγάσει το Ερεχθείο.

Λόγω της σημασίας ως οχυρό και διοικητήριο, η είσοδος απαγορεύτηκε σε χριστιανούς εκτός και αν είχαν ειδική άδεια. Όπως υποστηρίζουν όμως οι ιστορικοί επιπρόσθετο λόγο για την απαγόρευση της εισόδου μπορεί να αποτέλεσε και η εγκατάσταση του χαρεμιού στο αρχαίο μνημείο αφού δεν έπρεπε κανείς άλλος να δει τις γυναίκες που το συγκροτούσαν.

Μία άλλη αλλαγή που πραγματοποιήθηκε εκείνη την περίοδο στον Παρθενώνα ήταν η προσθήκη ενός μιναρέ ώστε να  μετατραπεί σε τζαμί.

Παρά τις επεμβάσεις και τις συνεχείς αλλαγές χρήσεων των μνημείων, έως τον 17ο αιώνα είχαν διατηρηθεί όλα ακέραια. Την περίοδο εκείνη όμως προξενήθηκαν δύο μεγάλες καταστροφές. Ένας κεραυνός ανατίναξε τα προπύλαια το 1640 όπου μέσα τους ήταν αποθηκευμένη πυρίτιδα. Ο επόμενος χώρος που επιλέχθηκε για αποθήκη πυρίτιδας ήταν ο Παρθενώνας, ο οποίος δέχτηκε οβίδα την νύχτα της 26ης Σεπτεμβρίου κατά την πολιορκία των Ενετών με αρχηγό τον μετέπειτα Δόγη Φραγκίσκο Μοροζίνι. Αμέσως μετά οι Τούρκοι έχτισαν στα ερείπια του ένα νέο μικρό τζαμί το οποίο κατεδαφίστηκε μετά την απελευθέρωση το 1844 μαζί με όλα τα σπίτια που βρίσκονταν στον βράχο...  

πηγή 

Αυστραλία: Μεταμόσχευσαν «νεκρή» καρδιά!

Αυστραλοί καρδιοχειρουργοί ανακοίνωσαν, ότι πραγματοποίησαν την πρώτη επιτυχή μεταμόσχευση «νεκρής» καρδιάς, η οποία προερχόταν από νεκρό δότη, του οποίου η καρδιά είχε σταματήσει να χτυπά επί 20 λεπτά. 
 
Έως τώρα οι μεταμοσχεύσεις αφορούν σε ζωντανές καρδιές που δεν έχουν σταματήσει να χτυπούν, καθώς έχει μεν επέλθει ο εγκεφαλικός θάνατος του δότη, αλλά η καρδιά του συνεχίζει να λειτουργεί.
 
Η μεταμόσχευση, σύμφωνα με το BBC, έγινε από ομάδα γιατρών του νοσοκομείου 'Αγιος Βικέντιος του Σίδνεϊ με επικεφαλής τον καθηγητή Πίτερ ΜακΝτόναλντ. Η πρώτη ασθενής που έλαβε τη «νεκρή» καρδιά, η οποία είχε προηγουμένως αναζωογονηθεί, ήταν η 57χρονη Μισέλ Γκριμπίλας, η οποία δήλωσε, ότι νιώθει δέκα χρόνια νεότερη και σαν «ένα διαφορετικό πρόσωπο». Όπως έγινε γνωστό, η μεταμόσχευση της καρδιάς έγινε προ διμήνου και στο μεταξύ μεσολάβησαν άλλες δύο παρόμοιες επιτυχείς μεταμοσχεύσεις.
 
Μέχρι τώρα η καρδιά ήταν το μόνο όργανο που δεν χρησιμοποιείτο για μεταμόσχευση, αφότου είχε σταματήσει να χτυπά. Οι γιατροί αφαιρούν την καρδιά του εγκεφαλικά νεκρού, η οποία ακόμη χτυπά, τη βάζουν σε πάγο για περίπου τέσσερις ώρες και μετά την μεταμοσχεύουν.
 
Η νέα τεχνική επιτρέπει την αναζωογόνηση της νεκρής καρδιάς σε ένα ειδικό μηχάνημα. Η καρδιά διατηρείται ζεστή, οι χτύποι της αποκαθίστανται και ένα υγρό βοηθά να περιοριστούν οι βλάβες στον καρδιακό μυ.
 
Το συγκεκριμένο μηχάνημα εκτιμάται, ότι μπορεί να σώσει 30% περισσότερες ζωές, επιτρέποντας να αυξηθεί ο αριθμός των διαθέσιμων οργάνων για ματαμοσχεύσεις καρδιάς.
Παρόμοια τεχνική έχει ήδη χρησιμοποιηθεί για τη βελτίωση της ποιότητας άλλων οργάνων (πνευμόνων και ήπατος) πριν τις μεταμοσχεύσεις. 
 
 
ΣΧΟΛΙΟ
Επιτέλους μια καλή είδηση διότι οι γιατροί με την διάγνωση του εγκεφαλικού ή κλινικού θανάτου που πλέον έχει αποδειχθεί ότι δεν είναι ουσιαστικά θάνατος (η ψυχή δεν έχει αποχωριστεί από το σώμα) καθώς όλο και αυξάνονται οι περιπτώσεις να επανέρχονται οι ¨νεκροί", είχαν φτάσει να σκοτώνουν στην κυριολεξία τον έναν άνθρωπο για να σώσουν τον άλλο....
Οπως φαίνεται τώρα θα επέρχεται σίγουρος και ολοκληρωτικός θάνατος (αν μπορεί να λεχθεί) ακόμα και στο μηχάνημα και θα αφαιρούνται τα όργανα μετά...
 
Ασε που έχουμε μάθει πλέον πολύ καλά ότι όσα η επιστήμη θεωρεί δεδομένα σήμερα, αύριο τα αναιρεί και λέει "τότε δεν ξέραμε..."
Ναι δεν ξέρατε αλλά να το παίζετε θεοί ξέρατε και να καθαρίζεται (με οποιοδήποτε πρόσχημα) τον ασθενή... που θεωρούσατε νεκρό για να του πάρετε τα όργανα!!!!!
Ναι χίλιες φορές να δώσω τα όργανά μου να σώσω τον συνάνθρωπό μου αλλά όταν πεθάνω (εφόσον πρόκειται για ζωτικά όργανα) κι όχι όταν θεωρήσετε εσείς ότι πέθανα... με τα μηχανήματά σας...
Και νεκρός είναι ΜΟΝΟ αυτός που πάει για θάψιμο..... κι όχι αυτός που η καρδιά του λειτουργεί έστω και με μηχανική υποστήριξη....
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Λίγες οδηγίες πριν επισκεφθείτε το ιστολόγιό μας (Για νέους επισκέπτες)

1. Στην στήλη αριστερά βλέπετε τις αναρτήσεις του ιστολογίου μας τις οποίες μπορείτε ελεύθερα να σχολιάσετε επωνύμως, ανωνύμως ή με ψευδώνυμο, πατώντας απλά την λέξη κάτω από την ανάρτηση που γραφει "σχόλια" ή "δημοσίευση σχολίου" (σας προτείνω να διαβάσετε με προσοχή τις οδηγίες που θα βρείτε πάνω από την φόρμα που θα ανοίξει ώστε να γραψετε το σχόλιό σας). Επίσης μπορείτε να στείλετε σε φίλους σας την συγκεκριμένη ανάρτηση που θέλετε απλά πατώντας τον φάκελλο που βλέπετε στο κάτω μέρος της ανάρτησης. Θα ανοίξει μια φόρμα στην οποία μπορείτε να γράψετε το email του φίλου σας, ενώ αν έχετε προφίλ στο Facebook, στο Twitter ή στο Google+ μπορείτε με τα εικονίδια που θα βρείτε στο τέλος της ανάρτησης να την μοιραστείτε με τους φίλους σας.

2. Στην δεξιά στήλη του ιστολογίου μας μπορείτε να βρείτε το πλαίσιο στο οποίο βάζοντας το email σας και πατώντας την λέξη Submit θα ενημερώνεστε αυτόματα για τις τελευταίες αναρτήσεις του ιστολογίου μας.

3. Επίσης μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τις δυνατότητες του Google Friend Connect (θα βρείτε δεξιά το ανάλογο gadget) να γίνετε φίλος του ιστολογίου μας και να λαμβάνετε με την εγγραφή σας στο αμέσως παρακάτω gadget πατώντας την λέξη "Εγγραφή" ενημερώσεις του ιστολογίου μας.

4. Αν έχετε λογαριασμό στο Twitter σας δινεται η δυνατότητα να μας κάνετε follow και να παρακολουθείτε το ιστολόγιό μας από εκεί. Θα βρείτε το σχετικό εικονίδιο του Twitter κάτω από τα πλαίσια του Google Friend Connect, στην δεξιά στήλη του ιστολογίου μας.

5. Μπορείτε να ενημερωθείτε από την δεξιά στήλη του ιστολογίου μας με τα διάφορα gadgets για τον καιρό, να δείτε ανακοινώσεις, στατιστικά, ειδήσεις και λόγια ή κείμενα που δείχνουν τις αρχές και τα πιστεύω του ιστολογίου μας. Επίσης μπορείτε να κάνετε αναζήτηση βάζοντας μια λέξη στο πλαίσιο της Αναζήτησης (κάτω από τους αναγνώστες μας). Πατώντας την λέξη Αναζήτηση θα εμφανιστούν σχετικές αναρτήσεις μας πάνω από τον χώρο των αναρτήσεων. Παράλληλα μπορείτε να δείτε τις αναρτήσεις του τρέχοντος μήνα αλλά και να επιλέξετε κάποια συγκεκριμένη κατηγορία αναρτήσεων από την σχετική στήλη δεξιά.

6. Μπορείτε ακόμα να αφήσετε το μήνυμά σας στο μικρό τσατάκι του blog μας στην δεξιά στήλη γράφοντας απλά το όνομά σας ή κάποιο ψευδώνυμο στην θέση "όνομα" (name) και το μήνυμά σας στην θέση "Μήνυμα" (Message).

7. Επίσης μπορείτε να μας στείλετε ηλεκτρονικό μήνυμα στην διεύθυνσή μας koukthanos@gmail.com με όποιο περιεχόμενο επιθυμείτε. Αν είναι σε προσωπικό επίπεδο θα λάβετε πολύ σύντομα απάντησή μας.

8. Στην μπάρα που περνάει κυλιόμενη πάνω από τον χώρο των αναρτήσεων μπορείτε να δείτε σε τίτλους τις 25 τελευταίες αναρτήσεις μας. Οι τίτλοι είναι σύνδεσμοι (λινκ) και πατώντας τους θα ανοίξει σε ένα ξεχωριστό παράθυρο η συγκεκριμένη ανάρτηση.

9. Τέλος μπορείτε να βρείτε στην δεξιά στήλη του ιστολογίου μας τα φιλικά μας ιστολόγια, τα ιστολόγια που παρακολουθούμε αλλά και πολλούς ενδιαφέροντες συνδέσμους.

Να σας υπενθυμίσουμε ότι παρακάτω μπορείτε να βρείτε χρήσιμες οδηγίες για την κατασκευή των αναρτήσεών μας αλλά και στην κάτω μπάρα του ιστολογίου μας ότι έχει σχέση με δημοσιεύσεις και πνευματικά δικαιώματα.

ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΚΑΛΗ ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ

Χρήσιμες οδηγίες για τις αναρτήσεις μας.

1. Στις αναρτήσεις μας μπαίνει ΠΑΝΤΑ η πηγή σε οποιαδήποτε ανάρτηση ή μερος αναρτησης που προέρχεται απο άλλο ιστολόγιο. Αν δεν προέρχεται από κάποιο άλλο ιστολόγιο και προέρχεται από φίλο αναγνώστη ή επώνυμο ή άνωνυμο συγγραφέα, υπάρχει ΠΑΝΤΑ σε εμφανες σημείο το ονομά του ή αναφέρεται ότι προέρχεται από ανώνυμο αναγνώστη μας.

2. Για όλες τις υπόλοιπες αναρτήσεις που δεν έχουν υπογραφή ΙΣΧΥΕΙ η αυτόματη υπογραφή της ανάρτησης. Ετσι όταν δεν βλέπετε καμιά πηγή ή αναφορά σε ανωνυμο ή επώνυμο συντάκτη να θεωρείτε ΩΣ ΑΥΣΤΗΡΟ ΚΑΝΟΝΑ ότι ισχύει η αυτόματη υπογραφή του αναρτήσαντα.

3. Οταν βλέπετε ανάρτηση με πηγή ή και επώνυμο ή ανώνυμο συντάκτη αλλά στη συνέχεια υπάρχει και ΣΧΟΛΙΟ, τότε αυτό είναι ΚΑΙ ΠΑΛΙ του αναρτήσαντα δηλαδή είναι σχόλιο που προέρχεται από το ιστολόγιό μας.

Σημείωση: Αλλες πληροφορίες για δημοσιεύσεις και πνευματικά δικαιώματα μπορείτε να βρείτε στην κάτω μπάρα του ιστολογίου μας.