Τελευταίες αναρτήσεις

26 Νοεμβρίου 2014

Για να σωθεί μαγιά δασκάλων…

Γράφει ο Δημητρης Νατσιος
Δάσκαλος, Κιλκίς

«Γεννήθηκα το 1887 στον Πειραιά, οι γονείς μου κατάγονταν από τη Χίο. Η μητέρα του αείμνηστου Πορφύρα και η δικιά μου ήταν αδελφάδες, το γένος Συριώτη. Τις εγκύκλιες σπουδές τις πέρασα στον Πειραιά. Κι όποιος ξέρεις τι σημασία έχει γιά τον νέο η παρουσία στην κριτική τούτη ηλικία ενός προσώπου, σαν τον λαμπρόν εκείνο παιδαγωγό, που θύμιζε αρχαίον Έλληνα, τον αείμνηστο Ιάκωβο Δραγάτση, νιώθει γιατί οι μαθητές του φυλάγουν σ’ όλη τους τη ζωή, μέσα στην καρδιά τους, τη μνήμη της μορφής του»

(Δ.Πικιώνη «Κείμενα», έκδ. «Μορφωτικό ίδρυμα Εθνικής Τράπεζας», σελ. 23). 

Ξεκίνησα να διαβάζω κάποια αυτοβιογραφικά σημειώματα του Π.Πικιώνη, του μεγάλου Έλληνα. Κοντοστάθηκα, «φιλοσόφησα» λίγο την τελευταία πρόταση του προοιμίου του.


Κράτησε στα φυλλοκάρδια του, ολοζωής, την μνήμη της μορφής του δασκάλου του. Μεγάλη κουβέντα. Πόσες φορές σε βιογραφίες σπουδαίων, «πάνυ ακριβών» ανθρώπων, δεν διαβάζουμε παρόμοιες φράσεις. «Ευτύχησε να μαθητεύσει κοντά στον…».

«Ο μεγάλος Δάσκαλος του Γένους… τον ενέπνευσε την αγάπη για τα γράμματα». Όσο κρατούσε η Παιδεία σ’ αυτόν τον τόπο, σχολείο και παίδευση σήμαινε δάσκαλος. Τα πάντα δορυφορούσαν τον δάσκαλο. «Καλών των διδασκάλων καλοί και οι μαθηταί», απροσπέλαστος ο λόγος του αγίου Γρηγορίου του θεολόγου. 

Χαρακτηριστικό το ακόλουθο παράδειγμα, που δείχνει το πόσο σημαντικό και ουσιαστικό θεωρούσαν οι Ρωμηοί (Βυζαντινοί) πρόγονοί μας το αξίωμα του δασκάλου. 


Στα χρόνια του αυτοκράτορα Θεόφιλου (829-842μ.Χ.) διδάσκει στην Κωνσταντινούπολη ο περίφημος Λέων ο μαθηματικός ή φιλόσοφος. Η φήμη του Λέοντος είχε εξαπλωθεί «επί πτερύγων ανέμων», είχε φτάσει ως το χαλιφάτο της Βαγδάτης. Ο χαλίφης Μαμούν τον ζήτησε επίσημα από τον αυτοκράτορα Λέοντα, έστω και ως μετακλητό, προσφέροντας ένα τεράστιο ποσό. Ο Θεόφιλος αποβλέποντας στο γόητρο της αυτοκρατορίας, αλλά και εκτιμώντας την αξία του δασκάλου, αρνήθηκε. Αξίζει να παραθέσουμε αποσπάσματα από τον επιστολικό διάλογο των δύο ηγετών, όπως τον διέσωσε ο «Συνεχιστής Θεοφάνους».


Γράφει ο χαλίφης: «Αξιώ το όν έχεις επί φιλοσοφία και ταις άλλαις επιστήμαις περιβόητον άνδρα βραχύν τινά χρόνον εξαποστείλαι…». Απαντά ο Θεόφιλος: «…άλογον το οικείον δούναι ετέροις καλόν και την των όντων γνώσιν έκδοτον ποιήσαι τοις έθνεσι, δι’ ής το των Ρωμαίων γένος θαυμάζεται τε και τιμάται παρά πάσι». 


Με λίγα λόγια, είναι ανοησία να ξεπουλήσεις στα έθνη, αυτό γιά το οποίο θαυμάζεται το γένος σου, δηλαδή, ο έξοχος διάκονος της όντως Παιδείας. (Από το βιβλίο του Γ. Τσαμπή «Η Παιδεία στο Βυζάντιο», εκδ. Γρηγόρη, σελ. 54). 


Το παραπάνω, νομίζω, εξηγεί και το χιλιόχρονον της ενδόξου αυτοκρατορίας μας.

«Κάλλιο γνώση, παρά γρόσι», όπως έλεγαν και οι εν αιχμαλωσία πρόγονοί μας. Και είναι γεγονός αναντίρρητο πως φτάσαμε στην αγιασμένη Επανάσταση γιατί «η ψυχή του Γένους αγρυπνούσε. Φτωχοί παπάδες και δάσκαλοι, που ετρέφοντο με λίγο ψωμί, είχαν το σθένος εις το βάθος της ψυχής των, σθένος ποιητών. Καταλάβαιναν την ευθύνην που τους εβάρυνε να συνεχίσουν την ελληνικήν παράδοσιν. Διηγούντο εις τα Ελληνόπουλα ποια ήταν άλλοτε η πατρίδα τους και τους εδίδασκαν δύο ονόματα: Ελλάς και ελευθερία». (Του ακαδημαϊκού Σ. Μενάρδου, που περιέχεται στο βιβλίο του αρχιμ. Ιω. Αλεξίου, «Η Παιδεία στην Τουρκοκρατία», σελ. 181).

O οξυδερκής και διορατικός Ιωάννης Καποδίστριας είχε συλλάβει εναργέστατα την σημασία της αποστολής του δασκάλου, αλλά και τις ολέθριες συνέπειες της αποκοπής του λειτουργήματος από την ελληνική παράδοση. 


Γράφει σε επιστολή του προς τον Μισαήλ Αποστολίδη, λίγο πριν αναλάβει την μαρτυρική διακυβέρνηση της νεκραστημένης πατρίδας: «…αν η παρούσα γενεά δεν ενδυναμωθεί από ανθρώπους μορφωμένους εν καλή διδασκαλία και μάλιστα προς τον κανόνα της αγίας ημών πίστεως και των ηθών μας, θα είναι δυσοίωνο το μέλλον της Ελλάδας και η διακυβέρνησίς της αδύνατη». (Ιω. Τσάγκα, «Η Ορθόδοξη Χριστιανική Αγωγή στο εκπαιδευτικό έργο του Ιω. Καποδίστρια», εκδ. «Κυριακίδη», σελ. 151).


Είναι γεγονός ότι αυτός ο τύπος του δασκάλου, που έβλεπε τον εαυτό του θεματοφύλακα της παράδοσης και μετέδιδε την φλόγα της ψυχής του- ίσως με πολλή ρητορική-αλλά με εντιμότητα και ευθύνη, επιβίωσε ως τα χρόνια περίπου της μεταπολίτευσης. Μέχρι τότε ο δάσκαλος δίδασκε και μιλούσε για πίστη, γλώσσα και πατρίδα, βουτούσε στο κελάρι του πατρογονικού μας σπιτιού και μόρφωνε γενιές Ελλήνων με τα «καλούδια», τα τιμαλφή του Γένους. Αυτόν όμως τον λόγιο δάσκαλο τον ειρωνεύτηκε, τον πολέμησε και τον κλόνισε στην ψυχή του έθνους η λεγόμενη προοδευτική διανόηση που ή μας ήρθε από τα «φωτισμένα έθνη της Εσπερίας» ή ξεπήδησε από τα αποκαΐδια του Πολυτεχνείου. (Η γενιά του Πολυτεχνείου).


Περιφρονώντας πλήρως την παράδοση του τόπου μας, την οποία ταύτισαν με τα «ελληνοχριστιανικά» ιδεολογήματα της δικτατορίας, άγευστοι του μεγαλείου της και ανίκανοι να αντιληφθούν την στρέβλωση που προηγήθηκε, επέπεσαν, ως όρνεα, και την κατασυκοφάντησαν. Φρόντισαν βεβαίως να αναρριχηθούν σε ακαδημαϊκές έδρες, για να ροκανίζουν τα προγράμματα της ΕΟΚ, ανεμίζοντας το ακαταγώνιστο διαπιστευτήριο του δήθεν προοδευτισμού τους: παράδοση, πίστη, πατρίδα, γλώσσα-στην αρτιμελή μορφή της, το λεγόμενο πολυτονικό-ίσον συντήρηση, σκοταδισμός, χουντικά κατάλοιπα, το όλον καρυκευμένο με την εύηχη, την «ευγενή τύφλωσιν», που βαφτίστηκε εκπαιδευτική μεταρρύθμιση. 


Αποτέλεσμα στις σχολές, που φοιτούν οι αυριανοί δάσκαλοι και καθηγητές, να κυριαρχεί όλος αυτός ο εθνομηδενιστικός εσμός, πράγμα που ίσως δεν έχουμε αντιληφθεί ακόμη τις καταστρεπτικές του συνέπειες. Οι δάσκαλοι που αποφοιτούν τα τελευταία χρόνια από τα παιδαγωγικά τμήματα, όχι μόνο δεν «μορφώθηκαν εν καλή διδασκαλία και μάλιστα προς τον κανόνα της αγίας ημών πίστεως και των ηθών μας», αλλά αυτό το ήθος και αυτόν τον «χρυσό» κανόνα, φρόντισαν και φροντίζουν οι Γραικύλοι της σήμερον καθηγητές τους να δυσφημίζουν. 


Πολύ απλά τα νέα αυτά παιδιά-πλην των ελαχίστων που ταράζει τα σπλάχνα τους ο πόνος της πατρίδας-έχασαν την ιθαγένειά τους, υιοθετούν αβασάνιστα και επικροτούν όλες τις νεοταξικές μαγαρισιές, γιατί είναι μπουκωμένα από, όπως προείπα, εθνομηδενισμό. Τους μιλάς για πίστη και πατρίδα, για το χρέος του δασκάλου να μεταλαμπαδεύσει στα παιδιά τις αλήθειες που συγκλόνισαν τους Πατέρες και τους Μάρτυρες, του αγωνιστές και τους ήρωες, που διέσωσαν το Γένος και σου προσάπτουν γραφικότητα, εθνικισμό, τα χαρακτηρίζουν, φρούτο της αριστεροσύνης αυτό, «στερεότυπα». 


Έχει ειπωθεί πολύ εύστοχα ότι η ένταξη των νέων στο παρεθλόν συνιστά την ουσιωδέστερη λειτουργία της εκπαίδευσης και ίσως είμαστε, όσοι δάσκαλοι προλάβαμε τις Παιδαγωγικές Ακαδημίες, η τελευταία γενιά που επιτελεί αυτήν την λειτουργία, που αντιστέκεται στην επέλαση του μηδενισμού και της ασημαντοκρατίας.


Άρα, «για να σωθεί η Ελλάδα στους καιρούς τους ύστατους», οφείλουμε να μορφώσουμε έναν νέο τύπο εθνικού δασκάλου, «διακεκριμένου επί φιλοθρησκεία και έρωτι προς την εθνικήν γλώσσαν και φιλολογίαν» για να θυμηθούμε και πάλι τον Κυβερνήτη. Οι επίβουλοι της πατρίδας, έχοντας άφθονο χρήμα και μέσα, οργανώνουν πλήθος σεμιναρίων για εκπαιδευτικούς στα οποία ξερνούν τα δηλητήριά τους.


Κατά τον ίδιο τρόπο μπορούμε, εξασφαλίζοντας χώρους και χρηματοδότηση από ανθρώπους που αγωνιούν γιά την πατρίδα μας ή με την συμβολή των γνωστών, για το αδούλωτο ήθος, Μητροπολιτών μας, να συσταθούν φροντιστήρια για νέους δασκάλους. Σε τακτά χρονικά διαστήματα, σε 5-6 μεγάλες πόλεις της Ελλάδας, να συγκεντρώνονται νέοι εκπαιδευτικοί-με τα έξοδα πληρωμένα-όπου οι παλιοί μας οι δάσκαλοι (Γανωτής, Καργάκος, Ζουράρις, παπα-Γιώργης, Μεταλληνός, παπα-Θόδωρος Ζήσης, π. Σαράντος και όσοι πνευματικοί, πανεπιστημιακοί, συγγραφείς παλεύουν για ψυχή και Χριστό-και υπάρχουν αρκετοί-οι οποίοι θα βγάλουν τα σκουπίδια από τις ψυχές των νέων δασκάλων, θα ξεριζώσουν τα φαρμακερά βρωμοχόρταρα της εκκλησιομαχίας και αφιλοπατρίας που τους έσπειραν στις σχολές τους και θα τους μεταγγίζουν τα πνευματικά αντισώματα του Γένους. Έτσι, θα περισωθεί μία γενιά δασκάλων που «όταν τους πειράζουν πατρίδαν και θρησκεία, θα μιλούν, θα ενεργούν και ό,τι θέλουν ας τους κάμουν» κατά τον αείχλωρο λόγο του Μακρυγιάννη.


πηγή

Τα «πήλινα πόδια» της Τουρκίας και ο πραγματικός κίνδυνος για την Ελλάδα.

Γράφει ο Γεωργίου Μιχαήλ

Πηγή GrCitizen


Επειδή η προπαγάνδα είναι η τέχνη της επανάληψης, καλό είναι που και που να επιστρέφουμε, να θυμόμαστε και να ελέγχουμε τα βασικά. Οι εθνικές μειοδοσίες πάντα είχαν ως πρωταίτιο τον ξένο παράγοντα, που επεδίωκε πάντα να επιφέρει στους πολίτες φόβο και διχασμό. Πάντοτε σε αυτήν την χώρα υπήρχαν εθελόδουλοι έτοιμοι να υποστούν τα πάντα για να κρατήσουν την θέση εξουσίας, που τους "ανήκει" - πνευματική, υλική, "ιδεολογική" κ.α. Και πάντα, όλως τυχαίως, όταν οι «εξωτερικοί παράγοντες» ένιωθαν πως τα συμφέροντά τους στην Ελλάδα κινδυνεύουν, εμφάνιζαν τον «από μηχανής Θεό», την γείτονα Τουρκία, το «τσομπανόσκυλο» της περιοχής, για να «γαβγίσει», να απειλήσει, να απαιτήσει, προκειμένου τελικά να «εξαναγκαστούν» οι Έλληνες πολιτικοί (απάτριδες, φοβικοί και εθελόδουλοι) να ζητήσουν την παρέμβαση της πέραν του Ατλαντικού Συμμάχου. Το «παραμύθι» ήταν καλό και είχε πάντα «δράκο»… 


Το δυστύχημα, πλέον είναι πως οι Έλληνες το έμαθαν αυτό το παραμύθι, σε όλες του τις παραλλαγές. Παρ’ όλα αυτά, όμως, πιστεύοντας πως μία επιτυχημένη συνταγνή μπορεί να χρησιμοποιείται επ άπειρον, κάποιοι επιμένουν να στήνουν το ίδιο σκηνικό, επιμένουν να χρησιμοποιούν τα ίδια «τσομπανόσκυλα», επιμένουν να διατηρούν τους ίδιους πιστούς πολιτικούς υπαλλήλους, για να ικανοποιήσουν τα διαχρονικά τους τεράστια συμφέροντα στην ευρύτερη περιοχή που εκτείνεται από τα Βαλκάνια και φτάνει μέχρι την Αίγυπτο και την Βαγδάτη…


Στο εγχείρημα της τρομοκράτησης, με τη χρήση της κατάλληλης τρομολάγνας προπαγάνδας, συμμετέχουν πάντα πρόθυμοι κονδυλοφόροι (ως επί το πλείστον αδαείς), των όσων καταγράφουν με την «σοφία» τους και, φυσικά, τις υποδείξεις τρίτων. Έτσι, και στις ημέρες μας επανήλθε το «τσομπανόσκυλο» που λέγεται Τουρκία, και εμφανίζεται ως πανίσχυρο, έτοιμο να κατασπαράξει την "αδύναμη" Ελλάδα, εάν οι Έλληνες τολμήσουν να αρνηθούν να τεθούν υπό την εποπτεία της τρόικας, δηλαδή αν υπάρξει αντίδραση τον απόλυτο έλεγχο από τον «τσομπάνη» πέραν του Ατλαντικού.


Καλό είναι, όμως, να εξετάσουμε κάποιους –λίγους- παράγοντες της προπαγάνδας του τρόμου, που ήδη επιχειρείται…


- Η Τουρκία αν και διαθέτει τριπλάσιο-τετραπλάσιο ΑΕΠ (περίπου 800 δις.$) από της Ελλάδας το οποίο είναι περίπου 230 δις.$), δεν θα πρέπει να διαλάθει της προσοχής μας πως στην πραγματικότητα η γείτονα χώρα είναι κατά κεφαλήν περίπου 50% φτωχότερη. Η Τουρκία είναι μία χώρα που τρέχει με 17% φτώχια και πληθωρισμό περίπου στο 6%. Το κόστος δε εξυπηρέτησης του δανεισμού της είναι μακράν πιο ακριβό από το Ελληνικό. Πολύ πρόσφατα, μάλιστα, ήταν κάτω από την προστασία του ΔΝΤ καθότι οι αγορές την είχαν αποκλείσει.


- Ο πληθυσμός της χώρας είναι παντελώς ανομοιογενής, τόσο κοινωνικά όσο και οικονομικά. Η χώρα στερείται βασικών υποδομών (μην μένουμε στις τεράστιες γέφυρες του Βοσπόρου, αλλά ας δούμε τους αμέτρητους χωματόδρομους που ενώνουν ακόμα και πόλεις των 50. 000 κατοίκων!)


- Η γείτονα χώρα έκανε τα τελευταία χρόνια βασικά πολιτικά - γεωπολιτικά σφάλματα, με αποτέλεσμα μία σειρά χωρών της περιοχής να την αντιμετωπίζουν εχθρικά.


- Οι Κούρδοι αποτελούν το 30% του πληθυσμού της χώρας και είναι μάλλον ο πιθανότερος παράγοντας διάλυσής της.


- Τα ερείσματα της Τουρκίας στον Δυτικό κόσμο στηρίζονται σχεδόν αποκλειστικά στην γεωγραφική θέση της χώρας. Κανείς αμερικανός, ευρωπαίος ή άλλος πολίτης του δυτικού κόσμου δεν αντιμετώπισε ποτέ την Τουρκία αντίστοιχα της Ελλάδας.


- Η στρατιωτική ισχύς της Τουρκίας, αν και αξιόλογη, αποδείχθηκε επί του πρακτέου αναποτελεσματική, αφού ποτέ μα ποτέ δεν κατάφερε να εξουσιάσει μεγάλες περιοχές του Κουρδιστάν (πόσο δε μάλλον θα μπορέσει να αντιμετωπίσει έναν εκπαιδευμένο και άρτια οχυρωμένο και συντεταγμένο Ελληνικό στρατό...). Να θυμίσω χρόνια μαχών και προβλημάτων. Μην θεωρούμε, λοιπόν, το μέγεθος ενός στρατού (πολυεθνικού κατά βάση...) κατά ανάγκην ως σοβαρό παράγοντα ισχύος. 


Η Τουρκία είτε το θέλει είτε όχι λόγω μεγαλομανίας προσπάθησε να αναδειχθεί σε μεγαλο-παράγοντα της περιοχής, κάτι όμως που κανείς στην Ευρώπη ή Αμερική δεν επέτρεψε. Οι δε προσπάθειες της για κυριαρχία στον αραβικό κόσμο έλαβαν άδοξο τέλος. Πρόσφατα, μάλιστα, η Αίγυπτος ακύρωσε όλες τις συμφωνίες που είχαν υπογραφεί με το προηγούμενο καθεστώς (των αδελφών μουσουλμάνων).


Οι ξένοι αναλυτές προειδοποιούν ότι η Τουρκική οικονομία διογκώνεται αδικαιολόγητα και καθαρά λόγω εσωτερικής κατανάλωσης (μας θυμίζει κάτι αυτό;) Θα είναι οικονομικό θαύμα αν δεν καταρρεύσει τα επόμενα 5 χρόνια.


Σε όλο αυτό το σκηνικό, ο Πρόεδρός της (ισλαμιστής Ερντογάν) προσπαθεί να πει τα αυτονόητα όταν δημιουργεί ανώμαλο κλίμα στην περιοχή κα απειλεί έως και με πόλεμο την Ελλάδα και την Κύπρο. Προσπαθεί να δηλώσει με κάθε τρόπο ότι δεν επιθυμεί η Τουρκία να αποκλειστεί από την τελευταία ελπίδα της, δηλαδή από την ενέργεια της Μεσογείου και του Αιγαίου.


Tο λογικό ερώτημα όμως είναι: ποιος την ρωτάει;


Πρόσφατα τόσο η Ρωσία όσο και Αμερική (με ασαφή τοποθέτηση) ξεκαθάρισαν ότι η ΑΟΖ είναι Κυπριακή. Μόνο εμείς λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη μας έναν γίγαντα με πήλινα πόδια και συζητάμε (κακώς) τα αυτονόητα. Και ίσως αυτό να συμβαίνει επειδή πρέπει να εντρυφήσουμε στον έξωθεν κίνδυνο (υπαρκτό αλλά όχι τρομακτικό), προκειμένου να αποδεχθούμε να ανταλλάξουμε την ελληνική περιουσία (φυσικό αέριο, πετρέλαιο, υδρίτες κ.α.) με την υποτιθέμενη ασφάλεια που μας παρέχουν οι μνημονιακοί κυβερνήτες και τα συμφέροντα της τρόικα.


Μετά από όλα αυτά, γίνεται κατανοητό πως η Ελλάδα έχει πραγματικά πρόβλημα, που πρέπει να αντιμετωπιστεί άμεσα. Και αυτό το πρόβλημα είναι η κατάρρευση των θεσμών, των πυλώνων λειτουργίας της χώρας, που είναι η νομοθετική εξουσία (Βουλή), η εκτελεστική εξουσία (Κυβέρνηση), δικαστική εξουσία (Δικαιοσύνη), ελεγκτική εξουσία (ΜΜΕ)… Η Τουρκία αποτελεί έναν κίνδυνο πολύ πιο ακίνδυνο από την κατάπτωση και παράδοση άνευ όρων των τεσσάρων εξουσιών στην τρόικα και στα συμφέροντα που αυτή εξυπηρετεί.


ΥΓ: Μην ξεχνάμε πως, με όρους τεχνικούς, όλες οι χώρες της Δύσης είναι χρεοκοπημένες και όλες –μα όλες- ψάχνουν να βρούνε λύσεις στα μεγάλα τους προβλήματα, τα οποία ξεκινούν από την ενέργεια και καταλήγουν στο κόστος της ενέργειας. 


Όλως τυχαίως, Ελλάδα και Κύπρος βρίσκονται στο επίκεντρο του αυριανού παγκόσμιου ενεργειακού χάρτη… Κακά τα ψέματα, μία σύγκρουση ανάμεσα στην Ελλάδα και την Τουρκία θα δημιουργήσει πολλά περισσότερα (και μεγαλύτερα) προβλήματα, από τα ήδη υπάρχοντα, θα δημιουργήσει τεράστιες γεωπολιτικές και γεωστρατηγικές αναταράξεις και ανακατατάξεις στην ευρύτερη περιοχή και θα σηματοδοτήσει (πιθανότατα) την κατάρρευση των σχεδίων πολλών (αν όχι όλων) των έμμεσα ή άμμεσα εμπλεκόμενων δυτικών χωρών. 


Εν κατακλείδι, το παραμύθι συνεχίζει να είναι καλό, αλλά ο δράκος έχασε την αίγλη του ενδεχομένως να καταστραφεί ο... θεατρώνης και οι χορηγοί της παράστασης. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει πως ο ημιπαράφρων ισλαμιστής πρόεδρος - "σουλτάνος" της Τουρκίας, Ερντογάν, και το "γιουσουφάκι" του, Νταβούτογλου, υπερκτιμώντας την "δύναμή" τους, δεν θα επιχειρήσουν το αδιανόητο..., απέναντι σε μία πολιτική σκηνή της Ελλάδας που είναι πλέον δεδομένο πως δεν κυβερνά την χώρα...

Μια φορά την εβδομάδα διανομές οι ταχυδρόμοι.

Σύμφωνα με το Σωματείο Διανομέων ΕΛΤΑ της Αθήνας, μόλις μια φορά την εβδομάδα θα μπορεί να γίνεται πλέον η διανομή της αλληλογραφίας στους παραλήπτες.

Ο λόγος έιναι ότι, βάσει του νέου οργανογράμματος της εταιρείας, αναμένεται να περικοπούν 240 θέσεις διανομέων στην Αθήνα και 45 θέσεις στον Πειραιά.

Οι ταχυδρόμοι αναφέρουν ότι από τους 1.094 διανομείς που απασχολούνταν στην Αττική πριν από έναν χρόνο, ύστερα από τις πρώτες περικοπές έμειναν οι 974, ενώ με τις νέες μειώσεις ο αριθμός τους δεν θα ξεπερνά τους 734 για το μεγαλύτερο μέρος της Αττικής.

Εξάλλου, στον Πειραιά ο αριθμός των ταχυδρόμων σχεδιάζεται να μειωθεί από τους 190 σε περίπου 145.

Η διοίκηση των ΕΛΤΑ απαντάει ότι, πρώτον, το οργανόγραμμα βρίσκεται σε διαβούλευση και δεν είναι ακόμα οριστικό και, δεύτερον, η μείωση του προσωπικού είναι ανάλογη με τη γενική μείωση της αλληλογραφίας, που πλέον αποτελείται κατά κύριο λόγο από λογαριασμούς.

Τμήμα ειδήσεων defencenet.gr

Παγιδευμένοι στον εθνομηδενισμό.

Γράφει ο Χρήστος Γιανναράς

Αντιγράφω από ένα μικρό βιβλίο του Γιάννη Πατίλη, με τίτλο «Ελληνικά και Ιστορική Ορθογραφία στην Πλανητική Εποχή», που πρόσφατα κυκλοφόρησε (δυστυχώς, λόγω κρίσης, σε πολύ περιορισμένο αριθμό αντιτύπων).

«Το 1930, στο περιοδικό “Πρωτοπορία”, ο μαρξιστής διανοούμενος Γιάννης Σιδέρης έγραφε χαρακτηριστικά: “Την ημέρα που θα επιβληθεί πια το λατινικό αλφάβητο και που θα μπει στα σχολειά, θα έχουμε προχωρήσει πολύ και θ’ αποδειχτεί πως έχουν γκρεμιστεί ένα σωρό προλήψεις και αμορφωσιές”.

»Οσοι είμαστε σήμερα εκπαιδευτικοί γνωρίζουμε καλά πως το λατινικό αλφάβητο είναι ήδη εδώ, στα σχολειά μας. Αυτό όμως που αστόχαστα παραγνωρίζουμε είναι, πως αυτή τη φορά το λατινικό αλφάβητο, ως φορέας της φωνητικής γραφής, δεν έρχεται από τα πάνω, από κάποια προϋποτιθέμενη προοδευτική εκπαιδευτική πολιτική ή από τις ελίτ των διανοουμένων, τον κ. Γληνό ας πούμε ή τον κ. Φιλήντα, και άλλες σοβαρές μορφές του πρώιμου διαφωτισμού μας, που υποστήριζαν την κατάργηση της ιστορικής ορθογραφίας, όπως ο Γιάννης Βηλαράς ή ο Αθανάσιος Ψαλίδας.

»Τώρα το λατινικό αλφάβητο έρχεται κατευθείαν από τα κάτω, από τη νεολαία, η οποία το χρησιμοποιεί ανεπίσημα παντού, από τα κινητά τηλέφωνα ώς το διαδίκτυο, πράγμα που του δίνει την οικειότητα και το ψυχικό προβάδισμα, την όλη ψυχοπνευματική επένδυση μ’ άλλα λόγια, την οποία στερείται, όχι μόνο στη συνείδηση των μαθητών αλλά και μεγάλης μερίδας εκπαιδευτικών, το ίδιο το κουτσουρεμένο με το μονοτονικό επίσημο και γι’ αυτό “καταναγκαστικό” σύστημα της σχολικής ιστορικής ορθογραφίας. Μια τέτοια ψυχολογικής τάξεως διαφορά δεν ήταν που οδήγησε σταδιακά στην πλήρη κατίσχυση της κοινής ομιλούμενης απέναντι στην γραπτή καθαρεύουσα;

»Τι ελπίδες έχει λοιπόν να επιζήσει το επίσημο σύστημα της ιστορικής ορθογραφίας, όταν το λατινόγραπτο μήνυμα που στέλνω στο κορίτσι μου με το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο ή με το κινητό μετράει, ως τρόπος γλωσσικής έκφρασης των πιο κρίσιμων συναισθημάτων μου, πολύ περισσότερο από τις ανούσιες σαχλαμάρες που θα πρέπει να γράψω την επομένη στο σχολείο;

»Αυτή λοιπόν η εκ των κάτω κίνηση αποδόμησης της γραπτής παράδοσης των ελληνικών, η οποία συνεπικουρείται από την παρδαλή ημι-αγγλόφωνη εικόνα των “Free Press”, πραγματοποιεί το καθυστερημένο ραντεβού με την κατάργηση της ιστορικής ορθογραφίας... Με την επιβολή του μονοτονικού έχουμε ήδη κάνει το πρώτο βήμα, το μονοτονικό αποδεικνύεται ένα απλώς μεταβατικό στάδιο ώς την πλήρη κατάργηση των τόνων. Και μετά το ατονικό, συνέπεια φυσική των αρχών που υπαγόρευσαν το μονοτονικό (αρχών μιας “ιδεολογίας της ευκολίας”, όπως έλεγε ο Αγγελος Ελεφάντης) θα είναι η παραδοχή της φωνητικής γραφής (“όλι ι άνθροπι ίδιι ίνε”), δηλαδή στην ουσία η διάλυση της ελληνικής γλώσσας εις τα εξ ων συνετέθη».


Η νύχτα της 11.1.1982 μοιάζει να έκρινε αμετάτρεπτα τις προοπτικές του Ελληνισμού: Η Βουλή συζητούσε νομοσχέδιο «περί εγγραφής μαθητών στα λύκεια», όταν, αιφνιδιαστικά, μετά τα μεσάνυχτα, εισάγεται τροπολογία με αντικείμενο την επιβολή του μονοτονικού στην εκπαίδευση. Η τότε αξιωματική αντιπολίτευση (Ν.Δ.) διαμαρτύρεται που ένα «μέγα θέμα» έρχεται για να εγκριθεί ως δευτερεύουσα, ήσσονος σημασίας προσθήκη σε άσχετο νομοσχέδιο, σε μεταμεσονύκτιες ώρες. Και αποχωρεί από την αίθουσα, χωρίς να δώσει έστω την ελάχιστη μάχη «επί της ουσίας». Το μονοτονικό επιβάλλεται με την ψήφο τριάντα παρόντων κυβερνητικών βουλευτών.

Να γεννιέσαι σε μια γλώσσα που μιλιέται τρεισήμισι χιλιάδες χρόνια, και τα τελευταία δύο χιλιάδες διακόσια χρόνια εξασφαλίζει την ιστορική και λειτουργική της συνέχεια χάρη στην πολυτονική γραφή της (δεν υπήρχαν τόνοι στα αρχαία ελληνικά, απλούστατα, επειδή σώζονταν στην προφορική εκφορά τους), να σου έχει χαριστεί μια τέτοια γλώσσα, είναι δώρο ζωής και χάρισμα ποιότητας της ζωής από τα σπανιότερα που μπορεί να χαριστούν σε άνθρωπο. Οποιος συλλαμβάνει το ιλιγγιώδες μέγεθος του προνομίου, καταλαβαίνει ότι η άρνησή του για χάρη μιας φτηνιάρικης χρησιμοθηρίας («για να μην καταταλαιπωρούνται τα παιδιά στο σχολείο» ή «για να έχει όφελος η εθνική οικονομία»), φανερώνει κριτήρια ωμού πρωτογονισμού, βαρβαρικής ολιγόνοιας.

Πολύ ρεαλιστικά και ψύχραιμα, χωρίς συναισθηματισμούς ή ψυχολογικές εμμονές, θα μπορούσε να ισχυριστεί κανείς ότι η επιβολή του μονοτονικού είναι στην ιστορία των Ελλήνων μια καταστροφή, ασύγκριτα ολεθριότερη από τη Μικρασιατική. Στη Μικρασιατική Καταστροφή χάθηκαν πανάρχαιες κοιτίδες του Ελληνισμού, χάθηκε η κοσμοπολίτικη αρχοντιά του, η συνείδηση ότι η ελληνικότητα είναι πολιτισμός, δηλαδή «τρόπος» βίου, όχι υπηκοότητα βαλκανικού επαρχιωτισμού. Ομως δεν χάθηκε η συνέχεια της γλώσσας του, που είναι και έμπρακτη συνέχεια της ιστορικής του συνείδησης, της ένσαρκης στον γραπτό λόγο συνέχειας του ελληνικού «τρόπου».

Το μονοτονικό κατάργησε τη σημειογραφία που συνέδεε την αρχαιοελληνική φωνητική «προσωδία» με τη γραπτή αποτύπωσή της και καθιστούσε ενιαία την ελληνική γλώσσα από τον Ομηρο ώς σήμερα. Διέρρηξε τη συνέχεια της γραπτής σημαντικής των σημασιών:

Η μονοτονική γραφή της διατύπωσης του Αριστοτέλη «το ον η ον» δεν έχει κανένα νόημα, δεν είναι καν γλώσσα. Για να κατανοήσει, τώρα πια, ένας Ελλαδίτης τα κείμενα της κλασικής αρχαιότητας ή της «κοινής» ελληνικής (ή τον Παπαδιαμάντη, τον Ροΐδη, το «Τη υπερμάχω»), πρέπει να εισαχθεί εξ υπαρχής στη γραπτή σημαντική μιας άλλης γλωσσικής λογικής (σύνταξης, γραμματικής, ετυμολογίας) – σε μιαν άλλη, ξένη γι’ αυτόν γλώσσα.

Αντιδράσεις θεσμικών φορέων ή οργανωμένων κοινωνικών ομάδων για την γκανγκστερική επιβολή του μονοτονικού δεν υπήρξαν. Από τη μεταγενέστερη πολιτική της συμπεριφορά η Ν.Δ., όταν έγινε η ίδια κυβέρνηση, απέδειξε στην πράξη ότι συνέπλεε απολύτως με τους αυτουργούς του ιστορικού κακουργήματος. Η Ακαδημία Αθηνών δεν έκλεισε τις πύλες της διακηρύσσοντας ότι δεν έχει πια λόγο να υπάρχει μετά το ηροστράτειο πραξικόπημα.

Καμιά πανεπιστημιακή σύγκλητος δεν παραιτήθηκε διαμαρτυρόμενη, καμιά Φιλοσοφική Σχολή δεν έκλεισε, δεν είπαν λέξη οι εταιρείες φιλολόγων, οι δικαστές, οι δικηγορικοί σύλλογοι, η Ιερά Σύνοδος, η ΟΛΜΕ, η ΔΟΕ. Η Ελλάδα ήταν πανέτοιμη για τον γλωσσικό αφελληνισμό της, είχε πια ταυτίσει την «πρόοδο» και τον «εκσυγχρονισμό» με την αποθέωση της χρησιμότητας, της ευκολίας, της καταναλωτικής ευχέρειας.

Κάθε κομματική επιλογή μας σήμερα είναι παγιδευμένη στον ίδιο αφελληνισμό.

Καθημερινή
το είδαμε ΕΔΩ

ΟΙ ΤΟΥΡΚΟΙ ΑΠΑΓΟΡΕΨΑΝ ΤΙΣ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ ΤΟΥ ΠΑΠΑ ΜΕ ΑΠΛΟ ΑΥΤΟΚΙΝΗΤΟ.

Γράφει ο Νίκος Χειλαδάκης

Σε μια επίδειξη «αυταπάρνησης» ο Πάπας της Ρώμης ζήτησε από τις τουρκικές αρχές να του επιτρέψουν κατά τις μετακινήσεις του στην Κωνσταντινούπολη, όπου θα μεταβεί στις 29 του μηνός για να συναντηθεί με τον Πατριάρχη, να χρησιμοποιήσει ένα απλό αυτοκίνητο τύπου Abeam της ιταλικής Fiat, προκαλώντας όμως τις έντονες αντιδράσεις της τουρκικής πλευράς. Όπως αναφέρουν τα τουρκικά δημοσιεύματα, το αίτημα αυτό του Πάπα προκάλεσε έντονες αντιδράσεις στους Τούρκους, οι οποίοι με τον φόβο κάποιου «απρόοπτου» γεγονότος αμέσως το απέρριψαν και επέβαλλαν στις μετακινήσεις του Ποντίφικα να χρησιμοποιηθεί ειδικό τεθωρακισμένο αυτοκίνητο για κάθε ενδεχόμενο.

Σύμφωνα με τις δημοσιογραφικές πληροφορίες κατά την διάρκεια της διαμονής του Πάπα στην Κωνσταντινούπολη και στην  κεντρική περιοχή του Σισλί θα αποκλειστούν όλοι οι γύρω δρόμοι ενώ, όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται, ούτε… πουλί δεν θα πετάξει την ημέρα της άφιξης του Πάπα στην Πόλη. Η κινητοποίηση των τουρκικών αρχών είναι τόσο μεγάλη ώστε, όπως γράφουν οι τουρκικές εφημερίδες, 7.000 αστυνομικοί, μια τεράστια δηλαδή δύναμη που ούτε όταν είχε έρθει ο πρόεδρος των ΗΠΑ δεν ήταν τόσο μεγάλη, θα κινητοποιηθεί για να παρακολουθεί βήμα προς βήμα όλες τις κινήσεις γύρω από την παρουσία του Ποντίφικα.

Σύμφωνα με το πρόγραμμα που έγινε γνωστό από τις τουρκικές αρχές, ο Πάπας την Παρασκευή 28 Νοεμβρίου και ώρα 13 μμ,  θα σφιχτεί στο αεροδρόμιο Esenboğa στην Άγκυρα όπου θα του επιφυλαχτεί υποδοχή αρχηγού κράτους με ιδιαίτερες τιμές. Την επομένη, 29 του μηνός, μετά τις επαφές που θα έχει στην τουρκική πρωτεύουσα θα αναχωρήσει για την Κωνσταντινούπολη. 

Την στιγμή της άφιξης του στο αεροδρόμιο Ατατούρκ της Κωνσταντινούπολης, θα σημάνει γενικός συναγερμός στις δυνάμεις ασφαλείας και ειδικοί κομάντος θα φυλάγουν όλους τους δρόμους από όπου θα περάσει η τεθωρακισμένη λιμουζίνα που θα μεταφέρει τον Πάπα. Κατά την διάρκεια της επίσκεψης του Πάπα στην Αγία Σοφία και στο Μπλε τζαμί, όλη η περιοχή θα είναι αποκλεισμένη από 800 εδικούς άντρες των τουρκικών δυνάμεων ασφαλείας, ενώ ελικόπτερα θα πετούν πάνω από όλα τα μέρη των μετακινήσεων του Ποντίφικα. 

Για την αποτροπή κάθε «ενδεχομένου», όπως χαρακτηριστικά αναφέρουν τα τουρκικά ΜΜΕ, θα σταματήσουν όλες οι εργασίες στην περιοχή γύρω από το κέντρο που θα επισκεφτεί ο Πάπας, ενώ θα απομακρυνθούν όλοι οι κάδοι απορριμμάτων και κάθε ύποπτο αντικείμενο που μπορεί να προκαλέσει τις υποψίες για κάποιο απρόοπτη ενέργεια.

Υποψίες υπάρχουν ότι κάποιοι θα αποπειραθούν να εμποδίσουν την είσοδο του Πάπα στο μεγάλο τζαμί Σουλτάν Αχμέτ και για τον λόγο αυτό θα απομακρυνθούν και όλοι οι περίοικοι από την ευρύτερη περιοχή.

Το μεγάλο βέβαια ενδιαφέρον στην επίσκεψη αυτή, ειδικά για τους απανταχού Ορθοδόξους χριστιανούς, είναι το τι θα γίνει στο Πατριαρχείο κατά την διάρκεια της συνάντησης Πάπα – Πατριάρχη. Δυστυχώς οι πληροφορίες που έρχονται συνεχώς από την Κωνσταντινούπολη δεν προοιωνίζουν κάτι το «αναπαυτικό» και όπως δείχνουν όλες οι ενδείξεις, θα συμβούν γεγονότα που θα προκαλέσουν την μεγάλη θλίψη των πιστών.

Σημεία των καιρών!
Ο Παντοδύναμος να βάλει το χέρι του!

ΝΙΚΟΣ ΧΕΙΛΑΔΑΚΗΣ
Δημοσιογράφος-Συγγραφέας-Τουρκολόγος

Τα προτερήματα και τα ελαττώματα των Ελλήνων.

Γράφει η Μαίρη Καρά

Τα προτερήματα του Ελληνα

Ο Έλληνας είναι από την φύση του ΕΝΤΙΜΟΣ άνθρωπος και διακατέχεται από Πνευματική Ανωτερότητα. Στο διάβα των αιώνων και κάτω από επιρροές συνύπαρξης με άλλους λαούς, μόνο στο ελάχιστο διαφοροποιήθηκε το περιεχόμενο του εσωτερικού του κόσμου. Όταν όμως απελευθερωνόταν, επανερχόταν στις βασικές ΑΞΙΕΣ της Φυλής του, οι οποίες παρέμεναν στο D.NA του. Η ακεραιότητα του χαρακτήρα του και ο τρόπος σκέψης και πράξης του στηρίζονταν πάντα στην ΕΝΤΙΜΟΤΗΤΑ του. Η λέξη προέρχεται από το επίθετο τίμιος (και την παραγωγική κατάληξη -ότητα). Στην σημερινή εποχή κρίσης Αξιών και Θεσμών κι απουσίας Ιδανικών, η Τιμιότητα φαίνεται να αποτελεί είδος «εν ανεπαρκεία», γιατί προϋποθέτει ψυχική γενναιότητα, βαθιά καλλιέργεια κι εμπιστοσύνη στον άνθρωπο.

Σαν έντιμος άνθρωπος ενεργεί στο φως του ήλιου με διαφάνεια και δεν συμμετέχει σε ένοχες συναλλαγές και σε ύποπτες ενέργειες. Οι εξαιρέσεις αφορούν μόνο τους ελληνόφωνους ανθέλληνες πολιτικούς, που έκαναν τον λαό να πιστεύει πως η Τιμιότητα δεν είναι εφικτή σε μια διεφθαρμένη κοινωνία. Μα θα ήταν ταυτολογία η αναζήτηση της τιμιότητας σε μια Δίκαιη και Ευνομούμενη κοινωνία. Γι’ αυτό κάθε σοβαρός άνθρωπος πρέπει να επιβεβαιώνει την ΑΞΙΑ της Τιμιότητας, βάζοντας το δικό του λιθαράκι στην διεύρυνση αυτής της Αρετής, σε μια εποχή που ταυτίζεται με την ΑΓΝΟΙΑ και την ΑΝΟΗΣΙΑ. Κι αν αυτά τα χαρακτηριστικά του Έλληνα ήταν αυτονόητα στην ΠΡΟ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ (π.μ.) εποχή, τι γίνεται τώρα που οι επίορκοι πολιτικοί μάς αναγκάζουν να ανεχόμαστε τις παρανομίες τους; Εδώ σε θέλω ΕΛΛΗΝΑ να καθαρίσεις…

Ένα ακόμα προτέρημα του Έλληνα που τον προφυλάσσει από πολλούς κινδύνους, είναι η μεγάλη ΥΠΟΜΟΝΗ του. Δηλαδή η ΗΡΕΜΙΑ και η ΚΑΡΤΕΡΙΑ με τις οποίες αντιμετωπίζει τις δυσκολίες, αποκτώντας την δυνατότητα αναμονής της βελτίωσής τους.
Η λέξη προέρχεται από το ρήμα υπομένω, που σημαίνει αντέχω, υπομένω. Σε αντιδιαστολή υπάρχει η ΑΝΥΠΟΜΟΝΗΣΙΑ, που είναι το μειονεκτικό συναίσθημα που προέρχεται από την καθυστέρηση της εκπλήρωσης προσδοκιών και επιθυμιών και προσπαθεί να βιάσει την εξέλιξη των πραγμάτων. Η λέξη είναι σύνθεση και προέρχεται από το επίθετο ΑΝΥΠΟΜΟΝΟΣ (στερητικό α(ν) και Υπομονή. Ο άνθρωπος οφείλει να περιμένει στην ζωή του, για να πετύχει αυτό που επιθυμεί, υπερνικώντας τις προσωρινές δυσχέρειες.

Η βιασύνη και οι σπασμωδικές ενέργειες δεν λύνουν τα προβλήματα, αντίθετα τα οξύνουν επικίνδυνα. Η Υπομονή είναι σημαντικό προτέρημα, γιατί στηρίζεται στην ισχυρή βούληση, στην πίστη, στην ελπίδα, στην ψυχική αντοχή. Και μόνο μ’ αυτά τα εφόδια ο άνθρωπος μπορεί να βάλει τις βάσεις της επιτυχίας στους στόχους του, έστω κι αν οι προσωρινές δυσκολίες τον απογοητεύουν, με κίνδυνο να παραιτηθεί από τις επιδιώξεις του. Γι’ αυτό ο δυναμικός Έλληνας αντιμετωπίζει με Υπομονή την ΜΕΤΑ ΜΝΗΜΟΝΙΟΥ εποχή (μ.μ.) και περιμένει την βελτίωση της ζωής του. Και η ΥΠΟΜΟΝΗ ανταμείβει...


Επίσης ο Έλληνας είναι υπεύθυνος πολίτης, γιατί τις σκέψεις και τις πράξεις του τις χαρακτηρίζει η ΕΥΘΥΝΗ. Δηλαδή  με τις επιλογές του αναλαμβάνει και τις συνέπειες των πράξεών του, βάζοντας έτσι τα θεμέλια της ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ του. Θεωρεί Ηθική και Νομική υποχρέωσή του, να λογοδοτεί για τις πράξεις του. Η ΕΥΘΥΝΗ στηρίζεται πάνω στην ελευθερία της βούλησης και στον σεβασμό των δικαιωμάτων του άλλου. Για να είναι κανείς υπεύθυνος, πρέπει να είναι ελεύθερος να δρα και να σκέφτεται. Χωρίς ελεύθερη σκέψη και βούληση, δεν προάγεται η σωστή ενημέρωση. Απόδειξη οι προσκυνημένοι δημοσιογράφοι στα εξαρτημένα Κανάλια από την πολιτική διαπλοκή.
Γνωστή  η παραπληροφόρησή τους και η ΑΝΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ με την οποία υπηρετούν τους επικυρίαρχους. Η ευθύνη τους δεν είναι μόνο ΑΤΟΜΙΚΗ αλλά και ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ και προπάντων ΗΘΙΚΗ. Γιατί φορτώνουν στον ΛΑΟ τις συνέπειες των ΑΜΑΡΤΙΩΝ ΤΟΥΣ!

Υ.Γ Προνομιούχοι κάτοχοι αυτών των  ΑΞΙΩΝ είναι οι αληθινοί Έλληνες κι όχι όσοι καπηλεύονται τον τίτλο και το όνομα!

Τα ελαττώματα των Ελλήνων

Εχει η Ελληνική Φυλή ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ;  Υστερεί δηλαδή σε Πνευματική και Ηθική εξέλιξη; Ελλείψεις που της προσδίδουν μειονεκτικά χαρακτηριστικά; Αν ναι, μήπως δεν οφείλονται στην μη αναγνώριση από τους άλλους λαούς αλλά στην ψυχοσύνθεση των ατόμων της; Μήπως από την ίδια εξαρτάται, αν θα αναγνωρίσει και θα αποδεχτεί τα ελαττώματά της, ώστε να τα… εξαφανίσει; Σίγουρα η Ελληνική Φυλή το έχει πετύχει αυτό, αφού στηριζόταν πάντα στα υπαρκτά προτερήματά της. Έτσι ξεπέρασε τις αδυναμίες της και κατάφερε να διατηρηθεί σαν ΛΑΟΣ. Αυτός είναι ο λόγος που ο Έλληνας ξεχωρίζει ανάμεσα στους λαούς της Ανθρωπότητας.


Η λέξη προέρχεται από το ρήμα ελαττώ (-όω), που σημαίνει μειώνω. Τα  ανθρώπινα ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ έχουν πηγή προέλευσης την έλλειψη ισχυρής βούλησης και την απουσία ψυχοπνευματικής καλλιέργειας. Μελανό παράδειγμα οι επαγγελματίες πολιτικοί που μετέρχονται όλων των «Μέσων», προκειμένου να ικανοποιήσουν τις κούφιες φιλοδοξίες τους. Πρόκειται για μια μερίδα ελληνόφωνων με Πνευματικά (περιορισμένη αντίληψη της κρίσης και της νόησης), Ψυχικά (έλλειψη ψυχικής ισορροπίας, φόβος, δειλία) και Ηθικά ελαττώματα (Ψευδολογία, ανεντιμότητα, φθόνος, ματαιοδοξία, υπεροψία, αλαζονεία) κι όχι για την πλειοψηφία των Ελλήνων.

Τα ελαττώματα αποτελούν ανασταλτικό παράγοντα, για την εξέλιξη ενός ΕΘΝΟΥΣ. Δεν είναι φρόνιμο να κυβερνάται ένα Κράτος από ελαττωματικά άτομα, με κίνδυνο για την ίδια την υπόσταση της Πολιτείας. Μα επειδή δεν υπάρχουν άνθρωποι χωρίς ελαττώματα, θα λογιζόταν σαν τέλειος, εκείνος που έχει τα λιγότερα. Κι επειδή δεν μπορεί ένας ολόκληρος λαός να είναι ελαττωματικός… ίσως η εξαίρεση να είναι μια μειοψηφία ανάξιων πολιτικών, που επιβεβαιώνουν τον κανόνα. Ως εκ τούτου οι ενεργοί πολίτες ενός Κράτους οφείλουν να εκλέγουν αναγνωρισμένου κύρους προσωπικότητες για ΗΓΕΤΕΣ.

Ο ΦΘΟΝΟΣ  είναι η ιδιότητα του ανθρώπου, που όχι μόνο δεν χαίρεται για τις επιτυχίες των συνανθρώπων του, αλλά λυπάται που δεν τις απολαμβάνει ο ίδιος. Αυτό είναι το αποτέλεσμα της ανταγωνιστικής ανθρώπινης φύσης κι έχει αιτία ένα συναίσθημα κατωτερότητας κι έλλειψη πνευματικής και ψυχικής καλλιέργειας. Ο άνθρωπος που φθονεί δεν έχει νηφάλια κι αντικειμενική σκέψη. Είναι έρμαιο στα πάθη και τις αδυναμίες του. Γι’ αυτό δύσκολα θα γνωρίσει την ΕΥΤΥΧΙΑ.

Η ΜΑΤΑΙΟΔΟΞΙΑ είναι η επίμονη επιδίωξη πρόσκαιρης Δόξας και συνεχές κυνήγι της προβολής με κάθε μέσο. Η λέξη προέρχεται από το επίθετο ματαιόδοξος (επίθετο μάταιος και ουσιαστικό δόξα), που σημαίνει αυτόν που αρέσκεται σε μια μορφή φιλοδοξίας, αλλά άμετρη και χωρίς όρια. Η Ματαιοδοξία έχει τις ρίζες της στην κακή ανατροφή και στις επιρροές που δέχτηκε το άτομο στην ενηλικίωσή του από το κοινωνικό περιβάλλον του.

Αυτές οι παράμετροι διαμόρφωσαν μια προσωπικότητα, που πάντα υπερεκτιμούσε τις ικανότητές της και δεν γνώρισε την απόρριψη και την Αυτοκριτική. Η ματαιοδοξία είναι σημαντικό ελάττωμα, γιατί αναστέλλει τις δημιουργικές δραστηριότητες του ατόμου και το προσανατολίζει σε μια στείρα και φλύαρη επιδεικτικότητα. Οι ανασταλτικοί παράγοντες της Ματαιοδοξίας είναι η Αυτοκριτική, η Αίσθηση του μέτρου και των ορίων, όταν τους διαθέτει ένας άνθρωπος.


Η ΚΑΚΙΑ  είναι η τάση να επιθυμεί κάποιος να πράττει το κακό, ερχόμενος σε πλήρη αντίθεση με κάθε έννοια Αγαθού και Δικαιοσύνης. Ο κακός άνθρωπος προκαλεί την αντιπάθεια, γιατί είναι και φαύλος και πονηρός. Οι αιτίες της Κακίας είναι οι Αδυναμίες, τα Πάθη, ο Φθόνος, η Πλεονεξία, η Ματαιοδοξία, η Εγωπάθεια, η έλλειψη Παιδείας και Αυτογνωσίας.

Οι συνέπειες της Κακίας είναι ότι διαστρέφει κάθε έννοια Δικαιοσύνης. Ότι υποβαθμίζει τον άνθρωπο ως ανώτερο ον. Ότι είναι πηγή δυστυχίας τόσο γι’ αυτόν που είναι κακός, επειδή η κακία είναι εσωτερικό βάσανο, όσο και για τους άλλους, που γίνονται αποδέκτες της κακής συμπεριφοράς. Ότι δημιουργεί μίση και εχθρότητες. Ότι υπονομεύονται οι άξονες της φιλαλληλίας, της αλληλεγγύης. Και κάθε αναγνώριση πολιτικών και παρατρεχάμενων… είναι απλή διατύπωση στην ιστορική εποχή της… νεοταξικής ΣΥΜΠΤΩΣΗΣ!

Άγιος Στυλιανός: O άγιος της αγκαλιάς που χαρίζει και “στεργιώνει” τα παιδιά.

(η εικόνα από εδώ)

για τον άγιο προστάτη των βρεφών και των παιδιών, αλλά και των εγκύων και άτεκνων γυναικών,  το αφιέρωμα μας σήμερα (26 Νοεμβρίου), που τιμάται η μνήμη του

Σύντομος βίος- βίντεο-για τα ονόματα Στέργιος, Αστέριος κ.α.-έθιμα και λαογραφικές παραδόσεις.

Στίς 26 τοῦ μηνός Νοεμβρίου ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τόν ἅγιο Στυλιανό, ὁ ὁποῖος εἶναι ἰδιαίτερα ἀγαπητός στόν λαό καί θεωρεῖται προστάτης τῶν βρεφῶν καί νηπίων. Πολύ χαρακτηριστική ἀλλά καί συγκινητική εἶναι ἡ εἰκόνα του· ὁ ἅγιος κρατώντας ἕνα σπαργανωμένο παιδί στήν ἀγκαλιά του παρουσιάζεται ὡς φιλόστοργη μητέρα καί συγχρόνως ὡς χειροδύναμος πατέρας, πού προσφέρει στό παιδί τήν στοργή καί τήν δύναμη πού αὐτό χρειάζεται. Οἱ γυναῖκες πού δέν γεννοῦν παιδιά ἐπικαλοῦνται τήν πρεσβεία του καί οἱ μητέρες, ὅταν ἀρρωσταίνουν τά μικρά τους, προστρέχουν στήν βοήθειά του.

Άγιος εκ κοιλίας μητρός
Ο Άγιος Στυλιανός γεννήθηκε στην Παφλαγονία της Μικράς Ασίας , μεταξύ του 400 και 500 μ.Χ. Ήταν ευλογημένος από την κοιλιά της μητέρας του ακόμη. «Ούτος εκ μήτρας αγιασθείς, γέγονε του Αγίου Πνεύματος οικητήριον», αναφέρει χαρακτηριστικά το Συναξάρι του. Όσο μεγάλωνε, τόσο με την Χάριν του Θεού γινόταν κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος.

Από την παιδική του ηλικία έδειξε τα σπάνια προτερήματα της αγιασμένης ζωής του. Αν και ήταν και αυτός παιδί και νέος και έφηβος, μολονότι είχε κι εκείνος σάρκα, εν τούτοις δεν άφησε τις επιθυμίες να μολύνουν το πνεύμα και την ψυχή του. Φιλοσόφησε με την αληθινή σοφία του Θεού και είδε πόσο πρόσκαιρος και τιποτένιος είναι ο υλικός τούτος κόσμος.

«Πέταξα από πάνω μου μια βαριά άγκυρα»-τα πλούτη

H πρώτη ενέργειά του ήταν να πουλήσει την περιουσία του και να την μοιράσει στους φτωχούς της Εκκλησίας. Και όταν δεν του είχε απομείνει τίποτε πια από την πατρική κληρονομία , γεμάτος ανακούφιση και χαρά, είπε:

«Πέταξα μια βαρειά άγκυρα, που με κρατούσε δεμένο κοντά στις επιθυμίες του φθαρτού σώματος. Πέταξα από πάνω μου την φθορά και την απώλεια. Τώρα ανοίγεται μπροστά μου πιο ευδιάκριτος ό δρόμος της αληθινής ζωής.»

Ζει αγιασμένη μοναχική ζωή

Αφού, λοιπόν, με τις ευεργεσίες του, ανέβασε ο μακάριος Στυλιανός το γήινο θησαυρό του στους ουρανούς, και τον ασφάλισε, πήγε σε ένα μοναστήρι και ντύθηκε το μοναχικό σχήμα. Από τη στιγμή εκείνη καμιά γήινη σκέψη, καμιά υλική παρένθεση δεν μπορεί να τον απομακρύνει από την πίστη του και την προσευχή του.

Πολέμησε σκληρά εναντίον των τριών εχθρών, της σάρκας, του κόσμου και του διαβόλου.
Για να καταβάλει τον καθένα από αυτούς χρειάσθηκε πόλεμος πολυχρόνιος, σκληρός και ανύστακτος. Στις τρεις αυτές λέξεις κρύβονται ηρωισμοί και παλαίσματα υπεράνθρωπα.

Έτσι ο Άγιος Στυλιανός αποδεικνύεται λαμπρό αστέρι της ασκητικής ζωής. Γίνεται παράδειγμα σε νεότερους και παλαιότερους. Όλοι τον θαυμάζουν και τον προβάλλουν σαν παράδειγμα. Τον έχουν σαν πρότυπο μιμήσεως.

Αναχωρεί στην έρημο για να τελειωθεί εν Χριστώ

Άλλα η αυστηρότητα εκείνη του ασκητικού βίου δεν του είναι αρκετή, θέλει να πλησιάσει περισσότερο στην τελειότητα. Επιθυμεί, τώρα την πλήρη μόνωση τον αυστηρότατο ασκητισμό: τον αναχωρητισμό. Αποχαιρετάει τους αδελφούς μοναχούς στο Μοναστήρι και αποσύρεται ο Άγιος μακριά σε έρημο και ακατοίκητο μέρος. Εκεί στην έρημο κατασκηνώνει σ’ ένα σπήλαιο.

Το νέο στάδιο της ασκητικής του ζωής είναι ουράνιας τελειότητας. Οι μέρες και οι νύχτες του κυλούν με λογισμούς, με σκέψεις και προσευχές για τον Τρισυπόστατο Θεό. Ψάλλει ολόψυχα το μεγαλείο του Θεού. Υμνεί την Αγία Τριάδα. Ζει ενωμένος με τον Θεό! Τίποτε δεν διασπά την θεϊκή του γαλήνη.

Μελετά την φύση και υμνεί τον Δημιουργό

Όλα όσα βρίσκονται γύρω του και όσα προβάλλουν στον μακρινό του ορίζοντα δεν είναι τίποτε άλλο, παρά αποδείξεις του Δημιουργού. Μελετά τα δημιουργήματα του Θεού και δυναμώνει πιο πολύ η πίστη του.

Έβλεπε τον Θεόν στα απειροπληθή άστρα του ουρανού , που στροβιλίζονται στο αχανές διάστημα με τόση ταχύτητα, αλλά και ακρίβεια. Τα έβλεπε όλα αυτά και αναφωνούσε με τον Δαυίδ: «Οι ουρανοί διηγούνται δόξαν Θεού ποίησιν δέ χειρών αυτού αναγγέλλει το στερέωμα». Ξεσπούσε κατόπιν σε δοξολογία, λέγοντας: «Ως εμεγαλύνθη τα έργα σου, Κύριε! Πάντα εν σοφία εποίησας. Επληρώθη η γη της κτίσεως Σου»!

Πολλοί τον επισκέπτονται στην έρημο

Πολλά χρόνια έζησε τη σκληρή ζωή του αναχωρητού. Πάλεψε στην έρημο επί δεκαετίες ολόκληρες σκληρά με τον διάβολο και τον εαυτό του για να φθάσει στην αγιότητα που θέλει ο Θεός, ο Οποίος είπε: «γίνεσθε Άγιοι , ότι Εγώ Άγιος ειμί».

Ο Δημιουργός ήθελε να ζήσει ακόμη ο Άγιος Στυλιανός, για να λαμποκοπά με την αρετή του και να παραδειγματίζει με την αυστηρότητα της ασκητικής του ζωής. Διαδόθηκε, λοιπόν, η φήμη του Αγίου Στυλιανού παντού. Πλήθος κόσμου από διάφορα μέρη συνέρρεαν μ’ ευλάβεια προς τον Άγιον για να θαυμάσουν την αγιότητα του και ν’ αποκομίσουν ψυχικά και σωματικά αγαθά. Η αγία του μορφή, τα σοφά του λόγια, οι προτροπές του άλλαξαν την ζωή πολλών ανθρώπων.

Αγαπά πολύ τα παιδιά και τα θεραπεύει θαυματουργικά

Γνώριζε ο Άγιος Στυλιανός, ότι για να κερδίσει κανείς την Βασιλεία των Ουρανών πρέπει να έχει τη ψυχή του, σαν τη ψυχή των μικρών παιδιών που είναι αθώα. Ήξερε, ότι τα παιδιά έχουν αγγελικές ψυχές. Γι´ αυτό ήθελε να τα βοηθάει, να τα προστατεύει τα παιδιά.

Ο Θεός βράβευσε το ιερό του αίσθημα και του έδωσε την θαυματουργική δύναμη να θεραπεύει τα ασθενικά παιδιά. Μητέρες από κοντινά και μακρινά μέρη, με φορτωμένα στους ώμους ανάπηρα και άρρωστα παιδιά έτρεχαν , με πόνο και πίστη, κοντά στον Άγιο για να ζητήσουν την θεραπεία των παιδιών τους.

Μέρες ολόκληρες βάδιζαν μέσα σ’ έρημα μέρη για να βρουν την δοξασμένη από τον Θεό ασκητική σπηλιά του Αγίου Στυλιανού. Και όταν έφθασαν εκεί, με δάκρυα στα μάτια έπεφταν στα πόδια του Γέροντα ασκητή, δόξαζαν τον Θεό, που τον συνάντησαν και τον παρακαλού­σαν να γιατρέψει τα παιδιά τους.

Ο Άγιος Στυλιανός γεμάτος καλωσύνη και συμπόνοια έπαιρνε τ’ άρρωστα νήπια στα χέρια του και με μάτια δακρυσμένα παρακαλούσε το Θεό να τα γιατρέψει. Ο Δεσπότης των Ουρανών άκουγε την ολόψυχη προσευχή του και ο Άγιος θαυματουργούσε. Παιδιά άρρωστα εύρισκαν την υγειά τους.

Μανάδες έκλαιγαν από χαρά έξω από το ασκητήριο του. Και άλλες καταφιλούσαν με σεβασμό και ευγνωμοσύνη το χέρι του Αγίου γέροντα, δοξάζοντας τον Θεόν. Τα θαύματα όμως αυτά γινόταν γνωστά σ’ όλα τα μέρη και κόσμος πολύς έτρεχε στον Άγιο Στυλιανό για να τον παρακαλέσει να γιατρέψει από κάποια ασθένεια τα παιδιά του.

Χαρίζει παιδιά στους ατέκνους

Αλλά δεν ήταν μόνο τα θαύματα της θεραπείας των παιδιών που δόξαζαν το όνομα του ταπεινού Αγίου Στυλιανού. Ο Άγιος απέκτησε φήμη ως θαυματουργού, διότι έκανε τους άτεκνους εύτεκνους, με την προσευχή του. Με την προσευχή του Αγίου Στυλιανού πολλές στείρες τεκνοποιούσαν. Πολλοί πιστοί Χριστιανοί με την ευλογία του, αν και ήταν άτεκνοι πρωτύτερα , απέκτησαν ωραία και γεμάτα υγεία παιδιά.

Πολλοί μάλιστα καλοί Χριστιανοί και μετά την κοίμηση του, επικαλούμενοι το όνομα του Αγίου και ζωγραφίζοντας σαν τάμα την εικόνα του , απέκτησαν παιδιά, αν και είχαν χάσει την ελπίδα πια να τεκνοποιήσουν.

Αναχωρεί προς Κύριον, αλλά συνεχίζει να θαυματουργεί

Έτσι έζησε κι έτσι δόξασε το όνομα του Θεού και δοξάσθηκε από τον Ουράνιο Πατέρα ο Άγιος Στυλιανός. Όταν έφθασε σε βαθειά γεράματα, έστειλε ο Θεός τους Αγγέλους Του και πήραν την αγία του ψυχή, για να την αναπαύσουν από τους πολύχρονους κόπους, τις στερήσεις και τη σκληρότητα της ασκητικής ζωής. Κοιμήθηκε , λοιπόν, ο Άγιος πλήρης ημερών και αρετών.

Πού τον έθαψαν, δεν γνωρίζουμε, ούτε διασώθηκαν άλλα στοιχεία από την κουρασμένη και αγιασμένη ζωή του. Έμεινε όμως το όνομά του. Τον σέβεται και τον τιμά όλη η Ορθόδοξη Χριστιανωσύνη. Τον επικαλούνται στις ανάγκες τους και προπάντος για τα άρρωστα παιδιά τους. Κτίζουν στο όνομα του μεγαλοπρεπείς Ναούς. Τα θαύματα του Αγίου συνεχίζονται και μετά την κοίμησή του. Και σήμερα ο Άγιος Στυλιανός εξακολουθεί να είναι προστάτης των παιδιών. Λένε μάλιστα, ότι από την λέξη «στυλώνει» που σημαίνει «στηρίζει τη υγεία των παιδιών».

Ο Άγιος εικονογραφείται με ένα νήπιο σπαργανωμένο στην αγκαλιά του που συμβολίζει ότι είναι ο προστάτης των νηπίων. Η μνήμη του Αγίου Στυλιανού εορτάζεται στις 26 Νοεμβρίου.

Από το βιβλίο: ΒΙΟΙ ΑΓΙΩΝ “Ο ΑΓΙΟΣ ΣΤΥΛΙΑΝΟΣ” του Αρχ. Χαράλαμπου Δ. Βασιλόπουλου, Εκδόσεις: Ορθόδοξου Τύπου.

Απολυτίκιο Αγίου Στυλιανού
Στήλη έμψυχος της εγκρατείας, στύλος άσειστος της Εκκλησίας, Στυλιανέ ανεδείχθης μακάριε. ανατεθείς γαρ Θεώ εκ νεότητος, κατοικητήριον ώφθης του Πνεύματος. Πάτερ όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

Προσεχώς ¨Ρωμαίικο¨ …

Γράφει ο Δρ Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Είπαμε ¨προσεχώς¨ ανοίγουμε και δεχόμαστε παραγγελίες…
Αλλά τι έπαθαν αυτοί και δεν περιμένουν;
Μα τόσο αχόρταγοι είναι και κλείνουν από τώρα ¨τραπέζι¨;
"Ότι η τύχη μάς έχει τους Έλληνες πάντοτε ολίγους. Ότι αρχή και τέλος, παλαιόθεν  και ως τώρα, όλα τα θεριά πολεμούν να μας φάνε και δεν μπορούνε. Τρώνε από μας και μένει και μαγιά". Στρατηγός Μακρυγιάννης...

Τι έπαθαν  αυτοί  και έρχονται να φάνε από  την ¨ξινή μαγιά της Ελλάδος¨;
Όλοι θέλουν να κλείσουν ραντεβού με το πεπρωμένο τους σε αυτό το ανεμοδαρμένο γωνιακό ¨ρωμαίικο αλωνάκι¨  που μοίρα θεική το έκανε φράκτη της ανθρωπότητας απέναντι στην βαρβαρότητα των χρόνων.

Δεν προλαβαίνουμε τα ραντεβού. Ετοιμαζόμαστε για επισκέψεις επί επισκέψεων.
Ραντεβού  και επικείμενες επισκέψεις της Τρόικας, του ΔΝΤ για να ¨αξιολογήσουν¨ τον χώρο του καταστήματος, τα τραπέζια και το μενού.
Ραντεβού του prime minisrer κ.κ Νταβούντογλου αρχές Δεκεμβρίου που θέλει να κλείσει πρώτο τραπέζι στην ¨ενεργειακή  πίστα¨ του Αιγαίου και της Κύπρου.
Κοσμοϊστορικό ραντεβού του Πάπα Φραγκίσκου στο Οικουμενικό Πατριαρχείο ανήμερα του Πρωτόκλητου.

Τι είναι το Οικουμενικό Πατριαρχείο διαχρονικά πέρα από  πρόσωπα, πράξεις και ενέργειες;

Είναι η καλύτερη γωνία της Χιλιόχρονης Ρωμιοσύνης.
Άραγε το ξέχασαν οι ιθύνοντες γιατί οι γενιές  της Προσφυγιάς και του όλου Ελληνισμού δεν το ξέχασαν;
Για αυτό και ο Πάπας  εκεί δεν ζητάει τραπέζι όπως οι άλλοι, αλλά  το πιο επίσημο Φουαγιέ.

Αν και δεν άνοιξε ακόμα το ¨ΡΩΜΑΙΙΚΟ τους υποδέχεται ¨αβραμιαία¨ και τους τρατάρει  από αυτό το ολίγον που απέμεινε δηλ από την Ελληνική Ξινή Μαγιά του Στρατηγού Μακρυγιάννη.

Ας πάρουν μια γεύση για να δούνε αν μπορούν να την αντέξουν μέσα στο κύριο μενού που θα προσφέρεται στο μέλλον.

Και ποια είναι η συνταγή της Ρωμιοσύνης;
Η πιο απλή καθημερινότητα που παράγει πολιτισμό και ανθρωπιά.
Ο Θεάνθρωπος ΧΡΙΣΤΟΣ στην μέση και το ανθρώπινο πλάσμα να γεύεται ειρηνικά τους καρπούς της γης.

Να γιατί τα πάντα μοσχομυρίζουν σε αυτό το αλωνάκι;
Επειδή η Ρωμιοσύνη έχει Χριστολογικό και ανθρωπολογικό θεμέλιο την Ελληνοχριστιανική Παράδοση με την οποία ζυμώθηκε και παρήγαγε Πολιτισμό-τρόπο ζωής, επιστήμες, τέχνες , γράμματα.

Αυτός δε ο πολιτισμός ¨εκπολίτισε¨ τους προγόνους των δήθεν σήμερα πολιτισμένων που την αποστρέφονται μετά  βδελυγμίας, ακριβώς γιατί δεν μπορούν να  ¨γευτούν ¨ κάτι ουσιώδες από αυτήν.

¨η Ρωμιοσύνη βιώνει  την πεποίθηση  ότι η Πίστη και η Ζωή αναδεικνύει το Ορθόδοξο  φρόνημα του ήθους και της πρακτικής μέσα στην καθημερινότητα που γίνεται το φύραμα ή η μαγιά για να θρέψει τις ανθρώπινες γενιές με αξιοπρέπεια από αυτή που λείπει  στους καιρούς μας. Και το πετυχαίνει  αυτό με ΧΡΙΣΤΟ, ΠΑΝΑΓΙΑ και Λεβεντιά δίχως θρησκοληψίες και φανατισμούς αλά Ισλάμ και Παπικές σταυροφορίες.¨

Ο ίδιος ο  Πατρο-Κοσμάς μας προτρέπει να ανοίξουμε ¨Ρωμαίικο ¨ μαγαζί με φαγιά καθαρά και πνευματικά.

Γιατί άραγε μας λέει …
¨Θἄρθη πρῶτα ἕνα ψευτορωμαίϊκο· νὰ μὴ τὸ πιστέψετε· θὰ φύγη πίσω.¨ ἀπὸ τὸ βιβλίο «ΚΟΣΜΑΣ Ο ΑΙΤΩΛΟΣ» τοῦ Μητροπολίτου Φλωρίνης κ. Αὐγουστίνου Καντιώτου

Γνωρίζουν οι υψηλοί προσκεκλημένοι μας που έρχονται κάθε τόσο και λιγάκι για να τσιμπολογήσουν από την μαγιά ότι πριν ανοίξει το πνευματικό μαγαζί ¨η Ωραία Ελλάς¨

Επέρχεται η κάθαρσις…
Θα την ανυψώσει την Ελλάδα ο Θεός, θα την δοξάσει !!!

¨ διότι όπως βλέπουμε σήμερα τόν κόσμο γενικώς, ότι δεν εδύνατο ο Θεός πλέον να ανεχθεί εκείνη την λυπηράν κατάσταση σ’όλη τήν οικουμένη μηδαμώς εξαιρουμένης και της Ελλάδος, πού τήν αγαπά περισσότερο και το οποίο στα χαρτιά μας λέει και σε λίγο πραγματοποιούνται, ότι ή Ελλάς, ή Ελλάς θά δείτε σέ λίγο πόσο θά γίνει μεγάλη, μεγάλη, μεγάλη.¨

¨Όχι μόνο θά δείτε, θά έχει εξαίρετο καί λαμπρό παράδειγμα εις όλη τήν οικουμένη,
διότι ενθυμείσθε ότι εδώ δέν εχύθηκε αίμα, όταν εκήρυξε ό Απόστολος Παύλος, ενώ ξέρεις τι αίμα χύθηκε σ’ όλα τά έθνη;

Ένθυμείστε ότι είπε, τί είπε ό Χριστός, όταν επήγαν τίνες Έλληνες, όταν επήγε ό Ανδρέας καί ό Φίλιππος;

Ένθυμείστε τώρα που είπανε, τίνες άνδρες Ιδείν θέλουνε τόν Κύριο καί είπε:
«Νύν έδοξάσθη ό Υιός τού Άνθρώπου».

¨Άμα λοιπόν, διά τούτο καί φυλάει ό Θεός τήν Ελλάδα, τώρα ιδιαιτέρως νά τήν δοξάσει, αν καί πάντοτε έδειχνε τό μεγαλείον όταν εγινότανε πόλεμος, αλλά καί τώρα ιδίως πού πρόκειται λοιπόν άπαντες διά παντός.¨

¨Όχι ότι θά τήν μεγαλώσει ό Θεός. Θά τήν ανυψώσει, θά την δοξάσει οπότε επέρχεται η κάθαρσις έχουμε ολίγες ημέρες νά μην έρχονται σέ απόγνωση!
Μόνο οφείλουμε να κηρύττουμε παντού καί νά λέγωμε παντού ότι καί πολλά καλά θέλουμε.¨

¨Ήλθε η ώρα πλέον να καθαρίσει, όχι η Δευτέρα Παρουσία, να καθαρίσει την ήρα από το στάρι.¨
¨Και η πρώτη, η πρώτη Ελλάς αυτήν που θα υποστεί από τους Τούρκους μια Μικρή, μια μικρή αυτήν όπως είπομεν προσβολή, αλλά είναι ο τάφος τους όμως της Τουρκίας!¨
Αποσπάσματα -Προφητεία του Γέροντα Σίμωνα Αρβανίτη, Μονής Αγίου Παντελεήμονα Νέας Πεντέλης, παρμένη από το βιβλίο του Μοναχού Ζωσιμά: “Ιερομόναχος Σίμων Αρβανίτης 1901-1988, η ζωή και το έργο του”.
(απομαγνητοφωνημένο κείμενο) Πηγή ‘Aφυπνιστής’ ΕΔΩ

Είκοσι μέρες πριν κοιμηθεί ο Γέροντας πήρα την ευχή του για πρώτη φορά που τον συνάντησα στην ζωή μου. Όταν έβλεπε κάποιος τους οφθαλμούς του, έβλεπε ΧΡΙΣΤΟ και την επερχόμενη Ρωμιοσύνη να παρελαύνει.

Κωνσταντίνος Βαρδάκας
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Λίγες οδηγίες πριν επισκεφθείτε το ιστολόγιό μας (Για νέους επισκέπτες)

1. Στην στήλη αριστερά βλέπετε τις αναρτήσεις του ιστολογίου μας τις οποίες μπορείτε ελεύθερα να σχολιάσετε επωνύμως, ανωνύμως ή με ψευδώνυμο, πατώντας απλά την λέξη κάτω από την ανάρτηση που γραφει "σχόλια" ή "δημοσίευση σχολίου" (σας προτείνω να διαβάσετε με προσοχή τις οδηγίες που θα βρείτε πάνω από την φόρμα που θα ανοίξει ώστε να γραψετε το σχόλιό σας). Επίσης μπορείτε να στείλετε σε φίλους σας την συγκεκριμένη ανάρτηση που θέλετε απλά πατώντας τον φάκελλο που βλέπετε στο κάτω μέρος της ανάρτησης. Θα ανοίξει μια φόρμα στην οποία μπορείτε να γράψετε το email του φίλου σας, ενώ αν έχετε προφίλ στο Facebook, στο Twitter ή στο Google+ μπορείτε με τα εικονίδια που θα βρείτε στο τέλος της ανάρτησης να την μοιραστείτε με τους φίλους σας.

2. Στην δεξιά στήλη του ιστολογίου μας μπορείτε να βρείτε το πλαίσιο στο οποίο βάζοντας το email σας και πατώντας την λέξη Submit θα ενημερώνεστε αυτόματα για τις τελευταίες αναρτήσεις του ιστολογίου μας.

3. Επίσης μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τις δυνατότητες του Google Friend Connect (θα βρείτε δεξιά το ανάλογο gadget) να γίνετε φίλος του ιστολογίου μας και να λαμβάνετε με την εγγραφή σας στο αμέσως παρακάτω gadget πατώντας την λέξη "Εγγραφή" ενημερώσεις του ιστολογίου μας.

4. Αν έχετε λογαριασμό στο Twitter σας δινεται η δυνατότητα να μας κάνετε follow και να παρακολουθείτε το ιστολόγιό μας από εκεί. Θα βρείτε το σχετικό εικονίδιο του Twitter κάτω από τα πλαίσια του Google Friend Connect, στην δεξιά στήλη του ιστολογίου μας.

5. Μπορείτε να ενημερωθείτε από την δεξιά στήλη του ιστολογίου μας με τα διάφορα gadgets για τον καιρό, να δείτε ανακοινώσεις, στατιστικά, ειδήσεις και λόγια ή κείμενα που δείχνουν τις αρχές και τα πιστεύω του ιστολογίου μας. Επίσης μπορείτε να κάνετε αναζήτηση βάζοντας μια λέξη στο πλαίσιο της Αναζήτησης (κάτω από τους αναγνώστες μας). Πατώντας την λέξη Αναζήτηση θα εμφανιστούν σχετικές αναρτήσεις μας πάνω από τον χώρο των αναρτήσεων. Παράλληλα μπορείτε να δείτε τις αναρτήσεις του τρέχοντος μήνα αλλά και να επιλέξετε κάποια συγκεκριμένη κατηγορία αναρτήσεων από την σχετική στήλη δεξιά.

6. Μπορείτε ακόμα να αφήσετε το μήνυμά σας στο μικρό τσατάκι του blog μας στην δεξιά στήλη γράφοντας απλά το όνομά σας ή κάποιο ψευδώνυμο στην θέση "όνομα" (name) και το μήνυμά σας στην θέση "Μήνυμα" (Message).

7. Επίσης μπορείτε να μας στείλετε ηλεκτρονικό μήνυμα στην διεύθυνσή μας koukthanos@gmail.com με όποιο περιεχόμενο επιθυμείτε. Αν είναι σε προσωπικό επίπεδο θα λάβετε πολύ σύντομα απάντησή μας.

8. Στην μπάρα που περνάει κυλιόμενη πάνω από τον χώρο των αναρτήσεων μπορείτε να δείτε σε τίτλους τις 25 τελευταίες αναρτήσεις μας. Οι τίτλοι είναι σύνδεσμοι (λινκ) και πατώντας τους θα ανοίξει σε ένα ξεχωριστό παράθυρο η συγκεκριμένη ανάρτηση.

9. Τέλος μπορείτε να βρείτε στην δεξιά στήλη του ιστολογίου μας τα φιλικά μας ιστολόγια, τα ιστολόγια που παρακολουθούμε αλλά και πολλούς ενδιαφέροντες συνδέσμους.

Να σας υπενθυμίσουμε ότι παρακάτω μπορείτε να βρείτε χρήσιμες οδηγίες για την κατασκευή των αναρτήσεών μας αλλά και στην κάτω μπάρα του ιστολογίου μας ότι έχει σχέση με δημοσιεύσεις και πνευματικά δικαιώματα.

ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΚΑΛΗ ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ

Χρήσιμες οδηγίες για τις αναρτήσεις μας.

1. Στις αναρτήσεις μας μπαίνει ΠΑΝΤΑ η πηγή σε οποιαδήποτε ανάρτηση ή μερος αναρτησης που προέρχεται απο άλλο ιστολόγιο. Αν δεν προέρχεται από κάποιο άλλο ιστολόγιο και προέρχεται από φίλο αναγνώστη ή επώνυμο ή άνωνυμο συγγραφέα, υπάρχει ΠΑΝΤΑ σε εμφανες σημείο το ονομά του ή αναφέρεται ότι προέρχεται από ανώνυμο αναγνώστη μας.

2. Για όλες τις υπόλοιπες αναρτήσεις που δεν έχουν υπογραφή ΙΣΧΥΕΙ η αυτόματη υπογραφή της ανάρτησης. Ετσι όταν δεν βλέπετε καμιά πηγή ή αναφορά σε ανωνυμο ή επώνυμο συντάκτη να θεωρείτε ΩΣ ΑΥΣΤΗΡΟ ΚΑΝΟΝΑ ότι ισχύει η αυτόματη υπογραφή του αναρτήσαντα.

3. Οταν βλέπετε ανάρτηση με πηγή ή και επώνυμο ή ανώνυμο συντάκτη αλλά στη συνέχεια υπάρχει και ΣΧΟΛΙΟ, τότε αυτό είναι ΚΑΙ ΠΑΛΙ του αναρτήσαντα δηλαδή είναι σχόλιο που προέρχεται από το ιστολόγιό μας.

Σημείωση: Αλλες πληροφορίες για δημοσιεύσεις και πνευματικά δικαιώματα μπορείτε να βρείτε στην κάτω μπάρα του ιστολογίου μας.