Τελευταίες αναρτήσεις

30 Μαΐου 2015

Το νόημα της Άλωσης της Πόλης σε 6 προτάσεις από τον μεγάλο Ράνσιμαν…

Η τραγωδία ήταν τελική. 

Στις 29 Μαΐου ένας πολιτισμός σαρώθηκε αμετάκλητα. 

Άφησε μια ένδοξη κληρονομιά στα γράμματα και στις τέχνες 

Ο πολιτισμός αυτός έβγαλε χώρες ολόκληρες από την βαρβαρότητα και προσέφερε σε άλλες την εκλέπτυνση των ηθών. 

Επί 11 αιώνες η Κωνσταντινούπολη ήταν το κέντρο ενός κόσμου φωτός. 

Τώρα έγινε η έδρα της θηριωδίας, της αμάθειας, της μεγαλόπρεπης ακαλαισθησίας!

πηγή

Μέρες Αλώσεως...

Του Πάνου Χατζηγεωργιάδη 
Μέλος ένωσης μουσικοσυνθετών Αγγλίας 
Λογοτέχνης και Δημοσιογράφος 

Άλλη μια μαύρη γιορτή για τον Ελληνισμό η 29η Μαίου. Άλλη μια μουσειακού χαρακτήρα αναπόληση μιάς άλωσης αιώνες πίσω και δυστυχώς ουδείς τόσους αιώνες δεν φαίνεται να παραδειγματίζεται απο οτι συνέβει τότε και οτι οδήγησε μιά χιλιόχρονη αυτοκρατορία σε αυτό το άδοξο τέλος. 

Πριν απο κάθε άλωση προηγείται δύστυχώς ή ευτυχώς η παρακμή, η Κωνσταντινούπολη του 1453 δεν είχε να θυμίζει σε τίποτε την αίγλη της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Δεν ήταν παρά ένα φάντασμα του πρότερου εαυτού της, ένας σαπισμένος κορμός δέντρου, ο οποίος προκειμένου να καταπέσει χρειάζονταν ένα αποφασιστικό χτύπημα. Οι τούρκοι δεν πήραν την πόλη όπως επί αιώνες θρηνούμε, αλλά εμείς διαμέσω της παρακμής επιτρέψαμε την άλωση του τότε, μιάν άλωση απο την οποίαν όπως προείπα, ο Ελληνισμός δεν διδάχτηκε ουδέν, ούτε τότε ούτε και σήμερα. 

Το βλέπεις παντού όπου στήνονται εκδηλώσεις μνήμης πως το ζήτημα δεν συγκινεί πλέον έναν λαό σε βαθιά κρίση και τα μνημόσυνα αυτά καθίστανται έργο όλο και μικρότερων κύκλων ανθρώπων, ανθρώπων που και κείνοι δεν γνωρίζουν πολλές φορές τον πραγματικό λόγο του γιατί βρίσκονται εκεί. 

Η αλήθεια είναι πως καταντήσαμε λαός μνημοσύνων, λαός γερόντων και λαός που υποκριτικά κλαίει επάνω στα ερείπια του πολιτισμού του, αδυνατώντας να συνειδητοποιήσει την Ελληνικότητα του και ως εκ τούτου υποφέρει από ραγιαδισμό, ξενομανία, πνευματική κατάπτωση, ηθική απαξίωση των πάντων, φιλοτομαρισμό, πίστη σε άθλια κατασκευασμένα τοτέμ όπως αυτό της δήθεν ευρωπαϊκής προοπτικής της χώρας, μιας χώρας που ζει εδώ και δεκαετίες με δανεικά και χωρίς ιδανικά, που δεν ντράπηκε την ιστορία της και απλώνει το χέρι ως ζήτουλας αενάως και τέτοιου είδους χώρες δεν έχουν ούτε μέλλον ούτε και αξία ύπαρξης αναμεταξύ των εθνών. 

Η νεολαία υποφέρει από τα απόνερα μιας κίβδηλης μεταπολίτευσης η οποία έφερε στον τόπο την ασυδοκρατία, τον κακώς εννοούμενο εγωισμό, την επιφανειακή αντιμετώπιση της ζωής, την εξάλειψη του πνεύματος και την κυριαρχία του υλικού κόσμου απέναντι του, την επικράτηση οτι επουσιώδους, την απαξίωση της πολιτικής ή την χρησιμοποίηση της μόνον προς ίδιον ώφελος, την κομματοκρατία που διέλυσε την κοινωνική συνοχή και την όποια αλληλεγγύη αν αυτή υπήρξε ποτέ μέσα σε μιά κοινωνία που έζησε καιρούς παχέων αγελάδων χωρίς να έχει την παραμικρή συναίσθηση του εαυτού της και τούτο και με προσωπική της ευθύνη αποκλειστικά. 

"Αν δεν αυτοκριθούμε, θα καταστραφούμε", γράφω όπου μπορώ και μου δίνεται βήμα, αν δεν αλλάξουμε ρότα τα βράχια είναι κοντά και το χειρότερο η καταστροφή αυτή θα είναι μεν υλική αλλά εφόσον έχει προηγηθεί η καταστροφή του πνεύματος τείνει να μας καταστήσει, σάπιο κουφάρι, φάντασμα του πρότερου εαυτού μας, που χωρίς ψυχή βαδίζουμε προς το χωνευτήρι της ευρωπαϊκής δήθεν προοπτικής μας, αυτόβουλα (;) σαν υπνωτισμένοι από τις χάντρες του ψευτοπολιτισμού που σαν άγριοι δεχθήκαμε ως αντάλλαγμα της ελευθερίας μας. 

Είμεθα άθλιοι, σαπισμένοι εώς μυελού οστέων, κοιτάμε υπό λάθος πρίσμα και απο λάθος σημείο τον κόσμο και την ζωή και αναγκαστικά οι καιροί μας μοιάζουν εκπληκτικά με τους καιρούς της άλωσης του 15ου αιώνα. Δεν υπάρχει προοπτική ανάκαμψης μέσα σε μία χώρα που έχει μάθει να ζητιανεύει απο ΄δω και απο κεί προστάτες, σε μία χώρα που χτίστηκε επάνω σε δανεικά και ταίζει τους πολίτες της καθημερινά με ανθελληνισμό, απαξίωση του κάλλους, ενδυνάμωση της αγυρτείας σε όλες της εκφάνσεις, ανάδειξη της πορνείας και της ομοφυλοφιλίας ως νέου τρόπου "μοντέρνας" ζωής αλλά και τα δήθεν ανθρώπινα δικαιώματα που πολλοί και για διάφορους λόγους μας υπενθυμίζουν όλο και πιο συχνά. Δεν υπάρχει εθνική κυριαρχία μέσα σε μια ένωση του κεφαλαίου και των τραπεζιτών, δεν υπάρχει ζωή και κανενός είδους μέλλον, παρά μόνον ως σκλάβοι και κολλύγοι στα τσιφλίκια του νέου κόσμου που χτίζουν για εμάς χωρίς εμάς. 

Σημασία για κάθε επέτειο και ιδιαίτερα κάθε μαύρη επέτειο, έχει να παραδειγματιζόμαστε από αυτήν ώστε να σώσουμε ότι είναι δυνατόν για το παρόν και το μέλλον, τόσο για εμάς όσο και για τους επόμενους. Σημασία δεν έχει να γεννιούνται παιδιά, αλλά Έλληνες που να έχουν πλήρη συναίσθηση του σε ποια χώματα πατούν, σημασία έχει να μην αναζητούμε την δήθεν κίβδηλη ευρωπαϊκή μας ταυτότητα, γέννημα του μεγάλου κεφαλαίου, αλλά να βρούμε πρωτίστως την δική μας Ελληνική, σημασία έχει τέλος να μην μένουμε προσκολλημένοι στο παρελθόν αλλά να συνδιαμορφώνουμε το παρόν και το μέλλον με βάση την βαθιά γνώση του παρελθόντος. 

Το τέλος είναι κοντά αν δεν έχει ήδη έρθει κι όσο εγώ προσωπικά παρατηρώ γέρους να συνωστίζονται σε μνημόσυνα χωρίς ίχνος νεολαίας και νέους να ασχολούνται με όλα αυτά τα παιχνιδάκια του ψευτοπολιτισμού με το βλέμμα αδειανό, οι μέρες αλώσεως και αλλοιώσεως κάθε έννοιας πραγματικής ζωής θα αποτελούν ένα καθημερινό φαινόμενο που δυστυχώς θα μου δίνουν πάντοτε την πικρή ευκαιρία να συντάσσω κείμενο όπως αυτό που μόλις διαβάσατε. 

πηγή

29 Μαΐου 2015

“ΔΑΚΡΥΖΕΙ” Η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΤΖΑΜΙ ΣΤΟ ΒΟΤΑΝΙΚΟ.

Γράφει ο Παναγιώτης Αποστόλου 
Επικεφαλής “Ελλήνων Πολιτεία” 
egerssi@otenet.gr 
www.apostoloupanos.gr 

Ο Βυζαντινός Ναός της Ύπατης Σοφίας του Ένσαρκου Λόγου του Θεού, γνωστή ως Αγία Σοφία ή Αγιά-Σοφιά, γνωστός και ως Ναός της Αγίας του Θεού Σοφίας, ήταν από το 360 μέχρι το 1453 Ορθόδοξος Καθεδρικός Ναός της Πόλεως των Πόλεων, της Κωνσταντινούπολης. Όμως, στις 29 Μαΐου 1453 η κερκόπορτα άνοιξε και ο εχθρός ξεχύθηκε ως πεινασμένο θηρίο και άρχισε να καταστρέφει και να λεηλατεί. Όρμησε σε παλάτια και αρχοντικά, σε μοναστήρια και εκκλησιές. Σφάγιασε και κακοποίησε άνδρες και γυναικόπαιδα. Αποκαθήλωσε κάθε Σύμβολο της Χριστιανικής Πίστεως μέχρι και τον Σταυρό που επί χίλια χρόνια δέσποζε στο ψηλότερο σημείο του κάστρου. Ο θόρυβος της πτώσης του Σταυρού αντήχησε παντού και έκανε όλη τη Δύση να ριγήσει. 

Μια Δύση που ποτέ δεν ανταποκρίθηκε στην υποσχεθείσα βοήθεια προς την Βασιλεύουσα. Η κερκόπορτα άνοιξε και έκρινε την τύχη του κόσμου και την Ιστορία της Βασιλεύουσας. Αυτή η ημέρα ήταν μια αποφράδα ημέρα για την Ρωμιοσύνη. 

Η άλωση της Κωνσταντινούπολης είναι πλέον, ένα ιστορικό γεγονός με κοσμοϊστορική σημασία. Είναι ίσως, από τις δραματικότερες στιγμές της ανθρώπινης ιστορίας. Είναι το τέλος μιας ιστορίας που οδήγησε την ανθρωπότητα μέσα σε λίγες στιγμές, από το φως στο σκοτάδι. Αμέσως μετά την άλωση ο σκλάβος δεν μπορεί να πιστέψει, ότι αυτός ο γίγαντας, ο πρωτοφανής στρατιώτης της ελευθερίας, σκοτώθηκε. Αλλ΄ όμως, δεν σκοτώθηκε, αλλά υπάρχει, λέει, μαρμαρωμένος και μια μέρα θα αναστηθεί. 

Η Αγιά Σοφιά δεν είναι μια απλή εκκλησία, είναι το Σύμβολο της Ορθόδοξης Χριστιανικής Πίστεως. Αυτό το Αιώνιο Σύμβολο, αποδέχτηκε και σεβάστηκε ο σφαγέας του Ελληνισμού, ο Κεμάλ Ατατούρκ και μετέτρεψε το 1935 το Ναό από τζαμί σε μουσείο, σπάζοντας τους δεσμούς με το Οθωμανικό παρελθόν. Αλλ΄ όμως, σήμερα το βαθύ κράτος του Ερντογάν προσπαθεί να μετατρέψει την Αγιά Σοφιά, εκ νέου σε τζαμί, από τη στιγμή που τα τελευταία χρόνια ήδη δυο εκκλησιές της Αγίας του Θεού Σοφίας, μια στο Ιζνίκ και μια άλλη στην Τραπεζούντα, έχουν μετατραπεί σε τζαμιά. Επικεφαλής αυτής της κίνησης ήταν ο Αντιπρόεδρος της τουρκικής κυβέρνησης, Μπουλέντ Αρίντς, ο οποίος είχε δηλώσει: «κατά το παρελθόν ήταν αποδεκτό πρώην τζαμιά να μετατρέπονται σε μουσεία, όμως, τώρα υπάρχει μια διαφορετική Τουρκία». Να σημειωθεί, πως η Τουρκική Δικαιοσύνη κατηγορεί τον εν λόγω μισαλλόδοξο “κύριο” Αρίντς για το αδίκημα της “κατάχρησης εξουσίας” και για το αδίκημα της “μη καταγγελίας εγκλημάτων”. 

Ωστόσο, με αυτήν την “διαφορετική” Τουρκία, της καταπίεσης της ελεύθερης σκέψης και των δημοκρατικών δικαιωμάτων των πολιτών, που αντιπροσωπεύει το βαθύ κράτος που εξευτελίζει την ανθρώπινη φύση - γιατί Τουρκία δεν είναι μόνο η Κωνσταντινούπολη - και της διαχρονικής αμφισβήτησης των κυριαρχικών Ελληνικών δικαιωμάτων, δεν απέτρεψε Πρωθυπουργούς της χώρας μας να χορεύουν ζεϊμπέκικο με Τούρκους αξιωματούχους ή να δημιουργούν κουμπαριές, υπέρ της υποτιθέμενης Ελληνο-τουρκικής φιλίας. 

Όμως, από την άλλη μεριά η Τουρκία επί πολλές δεκαετίες έχει στρατηγική Εθνικής πολιτικής και η τούρκικη διπλωματία, στην οποία επενδύει τεράστια κρατικά κονδύλια, είναι πολύ υψηλού επιπέδου. Αντίθετα με το δικό μας κράτος που στερείται παντελώς Εθνικής Στρατηγικής και για τον λόγο αυτό βιώσαμε τον περασμένο αιώνα ολέθριες καταστροφές, όπως: τη Μικρασιατική καταστροφή το 1922, τον ξεριζωμό του Ελληνισμού από την Πόλη το 1955, το διαμελισμό της Κύπρου το 1974, την Εθνική ξεφτίλα και τη δημιουργία γκρίζων ζωνών στο Αιγαίο την βραδιά των Ιμίων το 1996. 

Σε αυτό το πλαίσιο της υποχωρητικότητας, της οσφυοκαμψίας που αγγίζει τα όρια της προδοσίας, εντάσσεται και η ψήφιση – προ ημερών - του νομοσχεδίου του Υπουργείου Παιδείας και πιο συγκεκριμένα της τροπολογίας που επανακαθορίζει πολεοδομικά στοιχεία για την ανέγερση ισλαμικού τεμένους στον Βοτανικό. Αυτήν την νέα κερκόπορτα της Πατρίδος μας καταψήφισαν μόνο το κόμμα των “Ανεξαρτήτων Ελλήνων” και της “Χρυσής Αυγής”. Σε αυτήν την ντροπολογία, πρωτοστάτησε ο αναρχοκομουνιστής Αναπληρωτής υπουργός Πολιτισμού, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ Τάσος Κουράκης. 

Μαζί του συντάχθηκαν και όλοι εκείνοι οι “υπερπατριώτες” του παρελθόντος, όπως ο Άδωνις Γεωργιάδης που λίγα χρόνια πριν, όταν διεκδικούσε την Περιφέρεια της Αττικής έγραφε στην προεκλογική του αφίσα: «ΟΧΙ ΤΖΑΜΙ ΣΤΟ ΒΟΤΑΝΙΚΟ».

Μαζί και η “δημοκράτισσα” Ντόρα Μπακογιάννη της “αγίας” οικογένειας Μητσοτάκη. Που συμμετείχε στην κυβέρνηση Κώστα Καραμανλή, όταν το 2006 από την Μαριέττα Γιαννάκου και τον Γιώργο Σουφλιά έγινε η χωροθέτηση του τζαμιού στον Βοτανικό, σε μια έκταση 42 στρεμμάτων, ιδιοκτησίας του πολεμικού Ναυτικού. Αυτή η απόφαση εξειδικεύτηκε το 2011 με τον νόμο 4014 και το 2013 το έργο εντάχθηκε στο πρόγραμμα δημοσίων επενδύσεων και η κατασκευή του θα ολοκληρωθεί αποκλειστικά με εθνικούς πόρους. 

Έτσι, αυτοί οι πολιτικοί κοπρίτες δημιουργούν λατρευτικό χώρο των Μουσουλμάνων στην Αττική. Αφού δηλαδή, κατάντησαν την Πρωτεύουσα της Πατρίδας μας με την ανυπαρξία της πολιτικής τους στο θέμα της αθρόας λαθρομετανάστευσης, να μοιάζει με την Καμπούλ ή άλλες μουσουλμανικές πόλεις, τώρα ντε και καλά θέλουν στην Αττική μας γη να δημιουργήσουν τζαμί. Στην Ελλάδα των Μνημονίων, πρώτα νοιάζονται για την εκπλήρωση των θρησκευτικών δικαιωμάτων των αλλόθρησκων και ακολούθως για την σίτιση των εκατομμυρίων ανέργων και νεόπτωχων Ελλήνων, αποτέλεσμα της πολιτικής τους!! 

Ενός λατρευτικού χώρου, που ανέλαβαν να τον αναγείρουν “οι εθνικοί εργολάβοι” Μπόμπολας και Κόκκαλης. Ναι, αυτοί οι άθεοι ανθέλληνες, οι οποίοι Θεό τους έχουν το χρήμα και πατρίδα τους τον διεθνισμό. Αυτοί, οι οποίοι διαχρονικά στήριξαν αυτές τις μεταπολιτευτικές κυβερνήσεις στο πλαίσιο του δούναι και λαβείν. Αυτοί που συμμετείχαν σε τεράστια οικονομικά σκάνδαλα με την κάλυψη των πολιτικών υποτακτικών τους.

Όμως δυστυχώς σήμερα, η πατρίδα μας περνάει ίσως την πιο δύσκολη περίοδο της νεώτερης Ιστορίας της. Την κυβερνούν μικρόψυχοι και χαμηλοϋψείς πολιτικοί, χωρίς ιδανικά, χωρίς ίχνος αξιοπρέπειας, υπερηφάνειας και εγωισμού. Άθλιοι φιλοτομαριστές που ζουν για το σήμερα και δεν αναγνωρίζουν τις διαχρονικές παρακαταθήκες του Ελληνισμού. Που αντίστοιχα δεν απαιτούν την επαναλειτουργία της Αγιά Σοφιάς ως Ορθόδοξου Ναού. 

Ωστόσο, πρέπει να γνωρίζουν όλοι αυτοί οι αντίχριστοι πως: “Γερνάνε, όχι επειδή άσπρισαν τα μαλλιά τους, αλλά γιατί μαύρισε η καρδιά τους”. Και πως: “ο Θεός δεν μετράει τα χρόνια της ζωής τους. Απλά τα ζυγίζει”!!!

Ας είναι κοντά ο καιρός που θα γίνει πάλι δική μας.


ΑΓΙΑ ΥΠΟΜΟΝΗ: η μητέρα του Κωνσταντίνου Παλαιολόγου.

Ο τελευταίος αυτοκράτορας του Βυζαντίου, ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, αρνήθηκε να συνθηκολογήσει και να παραδώσει εθελοντικά τη διοίκηση της Κωνσταντινούπολης στους εχθρούς, έστω κι αν έβλεπε την επερχόμενη καταστροφή. Αρνήθηκε επίσης να εγκαταλείψει την πόλη, όπως του συνιστούσαν οι συγκλητικοί και ο πατριάρχης. «Μπορεί η απομάκρυνσή μου να είναι ευνοϊκή για μένα», απάντησε, «μου είναι όμως αδύνατο να φύγω. Πώς να αφήσω τις εκκλησίες του Κυρίου μας και το θρόνο και το λαό μου σε τέτοιο κακό;». Το ήθος αυτό είχε προφανώς διδαχθεί από την πολύτεκνη και καλλίτεκνη μητέρα του αυτοκράτειρα Ελένη, σύζυγο του Μανουήλ Β’ Παλαιολόγου (1349-1425), η οποία ανέθρεψε έξι αγόρια και δύο κορίτσια. 

Κωνσταντίνος, υιός Ελένης, ίδρυσε την Κωνσταντινούπολη και 
Κωνσταντίνος, υιός Ελένης έπεσε μαχόμενος υπέρ της πόλεως αυτής…. 

Η αυτοκράτειρα Ελένη είναι η μετέπειτα μοναχή και αγία Υπομονή. Η μνήμη της Οσίας και Θεοφόρου μητρός ημών Υπομονής, τελείται τη 13η Μαρτίου και 29η Μαΐου. 

Ο βίος της αγίας Υπομονής 

Η Αγία Υπομονή, κατά κόσμον Ελένη Δραγάση, και αργότερα, ως σύζυγος του Μανουήλ Β’ Παλαιολόγου, «Ελένη η εν Χριστώ τω Θεώ αυγούστα και αυτοκρατόρισσα των Ρωμαίων η Παλαιολογίνα», ήταν θυγατέρα του Κωνσταντίνου Δραγάση, ενός από τους πολλούς ηγεμόνες – κληρονόμους του μεγάλου Σέρβου κράλη (=βασιλιά) Στεφάνου Δουσάν. Καταγόταν από βασιλική και ευλογημένη γενιά. Στους προγόνους της συγκαταλέγονται άνθρωποι που αγίασαν (όπως ο Στέφανος Νεμάνια, σέρβος βασιλέας και κτίτορας της Ιεράς Μονής Χιλανδαρίου του Αγίου Όρους = όσιος Συμεών ο Μυροβλύτης). 

Η γέννησή της τοποθετείται στα αμέσως μετά τον θάνατο το Δουσάν χρόνια. Η ανατροφή, η μόρφωση, η αγωγή της, ήταν διαποτισμένα με ό,τι ανώτερο υπαγόρευε το βυζαντινό ιδεώδες, διότι οι Σέρβοι είχαν επηρεαστεί πολύ από τον βυζαντινό πολιτισμό. Ένοιωθε τον εαυτό της περισσότερο ταυτισμένο με τον πολιτισμό και κυρίως με την εθνική συνείδηση της Βυζαντινής αυτοκρατορίας. Κοντά σ’ αυτά και πάνω απ’ αυτά, γαλουχήθηκε με την πατροπαράδοτη στην οικογένειά της, ακράδαντη ορθόδοξη πίστη στο Θεό. Αυτή η πίστη είναι που θα την οδηγεί, θα την φωτίζει, και θα την εμπνέει στην πολυτάραχη γεμάτη θλίψεις και δοκιμασίες ζωή της. 

Θα ήταν 19 περίπου χρονών όταν παντρεύτηκε τον Μανουήλ Β’ Παλαιολόγο (τέλη του 1390), λίγους μήνες πριν γίνει Αυτοκράτορας.Η καινούργια ζωή της Ελένης – αγίας Υπομονής, από την αρχή της έδειξε ότι θα ήταν Γολγοθάς. Πολλές ήταν οι φορές που χρειάστηκε να πιει το ποτήρι της προσβολής και του εξευτελισμού στο πλευρό του συζύγου της όχι μόνο από τους αλλόθρησκους, αλλά και από τα κατ’ όνομα χριστιανικά κράτη της Δύσεως, στην απεγνωσμένη προσπάθειά του να βρει τρόπους σωτηρίας της ετοιμοθάνατης Αυτοκρατορίας. 

Η Ελένη – αγία Υπομονή απεδείχθη εξαιρετικός άνθρωπος που συγκέντρωνε πολλές και μεγάλες αρετές, και ψυχική δύναμη. Έδειξε ότι είχε απόλυτη συναίσθηση τόσο της θέσης της και των περιστάσεων, όσο και του ρόλου που αυτές της υπαγόρευαν, σε όλα τα επίπεδα. Αγαπούσε το λαό. Ήταν η μεγάλη μάννα που ο καθένας μπορούσε να προστρέξει. Συμμεριζόταν τις αγωνίες του και ανησυχίες του ενώπιον των φοβερών εθνικών κινδύνων και προσπαθούσε πάντοτε με την προσευχή, με την πραότητά της και με γλυκά και παρηγορητικά της λόγια να τον ενισχύσει. Στάθηκε αντάξια του φιλόσοφου και φιλόχριστου συζύγου της Μανουήλ. Στάθηκε άξια δίπλα του για 35 χρόνια, «συνευδοκόντας», σύμφωνα με σύγχρονή τους μαρτυρία, δηλ. όλα γινόντουσαν με συμφωνία, ομόνοια, συναπόφαση, εν πνεύματι Χριστού και αγωνιστική αγιότητα. Κατόρθωναν να τιμούν την αρετή με λόγια και έργα. «Λόγω μεν διδάσκοντας το πρακτέον, έργω δε γενόμενοι πρότυπα και εικόνες εφηρμοσμένης αγάπης».

Στο ευλογημένο ζευγάρι ο Θεός χάρισε οκτώ παιδιά. Έξι αγόρια από τα οποία τα δύο ανέβηκαν στον αυτοκρατορικό θρόνο, ο Ιωάννης Η’ και ο Κωνσταντίνος ΙΑ’, ο τελευταίος θρυλικός αυτοκράτορας. Ο Θεόδωρος, ο Δημήτριος και ο Θωμάς διετέλεσαν δεσπότες του Μυστρά, και ο Ανδρόνικος της Θεσσαλονίκης. Και δύο κορίτσια, τα οποία όμως πέθαναν σε μικρή ηλικία. Η πολύτεκνη και φιλότεκνη μητέρα γαλούχησε τα παιδιά της με τα νάματα της πίστεως και τη γλυκύτατη διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας, τα οδηγούσε σε ιερά προσκυνήματα και σεβάσμια Μοναστήρια της Βασιλεύουσας, και επιζητούσε υπέρ αυτών τις ευχές των αγίων ασκητών και Γερόντων. Τα ανέθρεψε «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου», και ποτέ δεν «έπαυσε μετά δακρύων προσευχής και αγάπης να νουθετή ένα έκαστον». 

Με υπομονή και επιμονή, με προσοχή και προσευχή σμίλεψε τους χαρακτήρες τους, τους έδωσε μαζί με το «ζην»και το «εύ ζην». Έτσι, κατάφερε, μεταξύ άλλων, να θέσει τέρμα στις επί 90 περίπου χρόνια συγκρούσεις μεταξύ των μελών της αυτοκρατορικής οικογένειας για την εξουσία που είχαν εξαντλήσει την αυτοκρατορία. Οι όποιες διαφορές απόψεων η διενέξεις παρουσιάζονταν (μετά το θάνατο του Μανουήλ), ξεπερνιόνταν ήσυχα με το κύρος της μητρικής της παρέμβασης ). 

Είναι χαρακτηριστικό ότι, όταν ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος έστειλε στον Μιστρά ως διοικητές τα αδέλφια του Θωμά και Δημήτριο, μεταξύ των οποίων υπήρχε κάποια ψυχρότητα, η Υπομονή δεν έμεινε μόνο στον εθιμοτυπικό χαιρετισμό. Κάλεσε στο μοναστήρι τον αυτοκράτορα και υιό της, τα άλλα δύο παιδιά της, τους συγκλητικούς και τον κοινό φίλο Φραντζή και αφού τα συμβούλεψε, τα δέσμευσε με όρκους να τηρήσουν τις συμφωνίες και τις συμβάσεις, «Ίνα μηδείς του ετέρου τους τόπους και τα όρια υπερπηδά και αρπάζει, αλλά ειρηνικώς να συνεργάζονται». Επέτυχε δηλαδή, ως καλή παιδοτρόφος και αρίστη μητέρα, το «ομόγνωμον». Κι αυτό συνέβαινε πάντοτε, όπως σημειώνει ο Γεώργιος Πλήθων – Γεμιστός. Έτσι οι γιοι της ήσαν ομονοούντες και με το κύρος της μητρικής παρέμβασης «αθορύβως και ησύχως επέλυον τας διαφοράς των». 

Ιδιαίτερη ήταν η αγάπη της για τα Μοναστήρια. Εκεί αναπαυόταν, ξεκουραζόταν η ψυχή της, αντλούσε δύναμη και κουράγιο για τη συνέχεια. Αυτό, το ενέπνευσε σε όλη την οικογένειά της. Ο σύζυγός της αφού παρέδωσε τον θρόνο στον πρωτότοκο Ιωάννη, δύο μήνες πριν τον θάνατό του (29 Μαρτίου 1425), απεσύρθη στη Μονή του Παντοκράτορος στην Κωνσταντινούπολη, όπου εκάρη μοναχός με το όνομα Ματθαίος. Η ίδια, μετά το θάνατο του συζύγου της έγινε μοναχή (1425) στη Μονή της κυράς Μάρθας, με το όνομα Υπομονή. Και τρία από τα παιδιά τους επίσης έγιναν μοναχοί, ο Θεόδωρος και ο Ανδρόνικος (μ. Ακάκιος) στη Μονή του Παντοκράτορος, και ο Δημήτριος (μ. Δαυίδ) στο Διδυμότειχο. 

Ακόμα, εν όσω βρισκόταν στην πατρίδα της, μαζί με τον πατέρα της έκτισαν την Ι.Μ. Παναγίας Παμμακαρίστου στο Πογάνοβο της πόλης Δημήτροβγκραντ της Ν.Α. Σερβίας. Στην Κωνσταντινούπολη είχε συνδεθεί με την Ι. Μ. του Τιμίου Προδρόμου της Πέτρας, όπου φυλαγόταν το ιερό λείψανο του οσίου Παταπίου του θαυματουργού, στον οποίο η αγία Υπομονή έτρεφε ιδιαίτερη ευλάβεια. Η Μονή είχε ιδρυθεί από τον συνασκητή του οσίου Παταπίου στην Αίγυπτο, όσιο Βάρα, έξω από την πύλη του Ρωμανού πριν από το 450μ.Χ. Με την συμβολή της αγίας ιδρύθηκε στη Μονή γυναικείο γηροκομείο με την επωνυμία «Η ελπίς των απηλπισμένων». 

Ο Θεός ευδόκησε να μην ζήσει τις τελευταίες τραγικές στιγμές της Αυτοκρατορίας. Την κάλεσε κοντά Του στις 13 Μαρτίου 1450, έχοντας διανύσει 35 χρόνια ως Αυτοκρατόρισσα και 25 ως ταπεινή μοναχή

Η «Αγία Δέσποινα», όπως την ονομάζει ο Γεώργιος Φραντζής, συνέδεσε την έννοια του μοναχικού της ονόματος (Υπομονή) με τον τρόπον αντιμετωπίσεως και των ευτυχών στιγμών και των απείρων δυσκολιών της όλης ζωής της. Υπομονή κατά βίον, πράξιν και μοναχικό όνομα. «Τη υπομονή αυτής εκτήσατο την ψυχήν αυτής». Από τις εκδόσεις ‘Ορθόδοξος Κυψέλη’, (Πνευματικά Ορθόδοξα Μηνύματα Σωτηρίου Οικοδομής). Η αγία Υπομονή τιμάται ιδιαίτερα στην Ιερά Μονή του Οσίου Παταπίου, στο Λουτράκι Κορινθίας. Είναι αρκετές οι εμφανίσεις και τα θαύματά της. 

Δείτε ολόκληρο το κείμενο του βίου της, ένα συγκινητικό θαύμα και το απολυτίκιό της στο: http://www.impantokratoros.gr/agiaypomoni.el.aspx 

Στοιχεία από το άρθρο του Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ π. ΒασιλείουΚαλλιακμάνη Η ΑΓΊΑ ΥΠΟΜΟΝΉ ΚΑΙ Ο ΚΩΝΣΤΑΝΤΊΝΟΣ ΠΑΛΑΙΟΛΌΓΟΣ http://www.makthes.gr/news/opinions/88723/

πηγή

Τζάμπα κουράζονται οι Τούρκοι, την ΠΟΛΗ θα την ξανακτίσουν Έλληνες.

Γράφει ο Δρ Κωνσταντίνος Βαρδάκας 

Φώτο από espekm.gr 

Ίσως να είναι και η τελευταία μνήμη της άλωσης της Πόλης υπό των Τούρκων. Αγαθή συγκυρία της πρόνοιας του Άγιου Τριαδικού Θεού η Εκκλησία μας την παραμονή της 29 Μαΐου τιμάει την μνήμη του Οσίου Ανδρέα του κατά Χριστού Σαλού που προφήτεψε αιώνες πριν το 1453 το πάρσιμο της Βασιλεύουσας από τους Αγαρηνούς και έδωσε μάλιστα το στίγμα των σημερινών ημερών μας δηλ. την εισόρμηση μέσα στη Πόλη του Ξανθού Γένους. Είναι λογικό και από τα γεωπολιτικά σημεία που μας περιβάλλουν σε λίγο να ¨ εορτάζουμε¨ την άλωση της Πόλης υπό των Ρώσων και το δόσιμο της στους Έλληνες καθότι τα γεωστρατηγικά συμφέροντα θα το επιβάλλουν. Οι Τούρκοι τα ξέρουν όλα αυτά και θέλουν να ξορκίσουν το κακό με φαραωνικά έργα. ¨

Το κύριο κόμμα της κοσμικής αντιπολίτευσης στην Τουρκία CHP (Λαϊκό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα) ανακοίνωσε το δικό του φαραωνικό όραμα: είναι το λεγόμενο «πρόγραμμα του αιώνα» που θα επικεντρωθεί στην δημιουργία μιας εντελώς νέας «μεγα-πόλης». Συνολικό ύψος της επένδυσης; 200 δισεκατομμύρια δολάρια. 

Μιλώντας σε τελετή στην Κωνσταντινούπολη, ο πρόεδρος του CHP Κεμάλ Κιλιτσντάρογλου ανακοίνωσε τα φιλόδοξα σχέδια, που μεταξύ άλλων εκτιμά ότι θα δημιουργήσουν 2,2 εκατομμύρια θέσεις εργασίας τα επόμενα 20 χρόνια. 

Ὀλα αυτά βέβαια με την προϋπόθεση ότι θα νικήσει στις εκλογές της 7ης Ιουνίου, κάτι που δεν φαίνεται καθόλου πιθανό. 

Σύμφωνα με την μελέτη, η πόλη θα έχει περίπου 3 εκατ. κατοίκους, και θα αρχίσει να λειτουργεί το 2020. Ο αρχηγός του κεντροαριστερού CHP δεν αποκάλυψε σε ποιο ακριβώς σημείο σκοπεύει να οικοδομήσει την «μεγα-πόλη», αλλά είναι σχεδόν βέβαιο ότι θα χτιστεί στην Ανατολία. 

Εκτιμάται ότι η εξαγγελία του CHP, εν μέσω της προεκλογικής περιόδου, έχει σκοπό να δείξει ότι η αντιπολίτευση δεν υστερεί σε μεγαλεπήβολα αναπτυξιακά σχέδια. 

Από το 2002, επί πρωθυπουργίας Ρετζέ Ταγίπ Ερντογάν, οι διαδοχικές κυβερνήσεις του ΑΚΡ πραγματοποίησαν μεγάλα αναπτυξιακά σχέδια, όπως η κατασκευή νέας γραμμής μετρό που περνάει κάτω από τον Βόσπορο συνδέοντας την ευρωπαϊκή με την ασιατική πλευρά της Πόλης. 

Στις παραμονές των εκλογών του Ιουνίου, η κυβέρνηση του πρωθυπουργού Αχμέτ Νταβούτογλου υπόσχεται την κατασκευή και τρίτου διεθνούς αεροδρομίου στην Κωνσταντινούπολη, και τρένα υψηλής ταχύτητας που θα μειώσουν τον χρόνο του ταξιδιού προς την Αγκυρα σε 1,5 ώρα. 

Στο παρελθόν, το CHP είχε καταγγείλει τα «φαραωνικά» σχέδια του «σουλτάνου Ερντογάν» ως λαϊκίστικα πυροτεχνήματα, και δώρα στους ισλαμιστές μεγαλοεργολάβους.  
Το ότι αποφάσισε να ανταγωνιστεί το ΑΚΡ σε αυτό το πεδίο μάλλον δείχνει την ηγεμονία που έχει αποκτήσει το κόμμα του Ερντογάν, και τις δυσχέρειες της κοσμικής κεμαλικής αντιπολίτευσης να του επιβληθεί. Οι τελευταίες δημοσκοπήσεις δείχνουν άνετη επικράτηση του ΑΚΡ και σε αυτές τις εκλογές.¨
http://www.tovima.gr ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ: 22/05/2015 13:35 

Και ενώ σε εμάς έχει αρχίσει για τα καλά το ματς! Τοκογλύφων –Τούρκων και μάλιστα το παιχνίδι παίζεται σε ξένο γήπεδο για αυτούς που λέγεται Αιγαίο δίχως διαιτητή και κανόνες. Με σκοπό να μας αφήσουν "ταπί για ταπί¨ από ρευστό για να βάλουν χέρι στα ενεργειακά υποθαλάσσια οικόπεδα της Ελληνικών χωρικών υδάτων και της Αιγιαλίτιδος ζώνης μας. 

Ο Έλληνας παρακολουθεί αποσβολωμένος όλο αυτό το σκηνικό των καθυστερήσεων-αναβολών-διαπραγματεύσεων που στήνεται εξ επίτηδες από τους ξένους μέχρι να γίνει η μοιρασιά της περιουσίας που μας ανήκει και την είχαν βάλει στο μάτι πριν πολλές δεκαετίες. Είναι σίγουρο ότι σε λίγο θα πάμε στα πέναλτι και από το πουθενά θα εμφανιστεί ένας ¨ξανθός διαιτητής¨ για να καθορίσει την εξέλιξη του αγώνα σύμφωνα με τα δικά του συμφέροντα (Στενά-Αιγαίο-Κύπρο). Μάλλον λοιπόν τζάμπα κουράζονται οι γείτονες μας να σχεδιάζουν μεγαλεπήβολα φαραωνικά αρχιτεκτονήματα και να πουλούν μούρη στο Αιγαίο …Ο ΚΑΙΡΟΣ ΗΓΓΙΚΕΝ… 

¨οι Έλληνες ταπί από ρευστό και αυτοί στο γεωπολιτικό ταψί για το μοίρασμα των εδαφών που κατέκτησαν με πρωτόγνωρο αίμα και βία για τα παγκόσμια ιστορικά δεδομένα¨ 

¨Κάποια άλλη παρέα είχε πάει στον Γέροντα ( Όσιο Παίσιο τον Αγιορείτη). Ένας απ’ αυτούς σπούδαζε πολιτικός μηχανικός στο Πολυτεχνείο της Ξάνθης. Σε μια στιγμή, γυρίζει ο Γέροντας, τον δείχνει με το δάκτυλο – αυτός, σημειωτέον, πήγαινε στον γέροντα για πρώτη φορά και του λέει: ¨Εσύ, σαν πολιτικός μηχανικός, θα συμβάλλεις στην ανοικοδόμηση της Πόλης, γιατί η Πόλη θα ανοικοδομηθεί από την αρχή¨. Γύρισε και τον έδειξε με το δάκτυλο μπροστά σε όλους. Το παιδί, τότε, ήταν φοιτητής. Μετά, ο Γέροντας γυρίζει σε μένα και λέει: ¨Κι εσύ, Ανέστη, θα πας στην Πόλη.¨ 
ΜΑΥΡΟΚΕΦΑΛΟΣ ΑΝΕΣΤΗΣ Μαρτυρίες προσκυνητών Γέροντας Παΐσιος ο Αγιορείτης. Νικολάου Ζουρνατζόγλου 

ΚΑΛΗ ΑΝΤΆΜΩΣΗ αδέλφια στο κτίσιμο της ΠΟΛΗΣ… τότε όλοι οι Έλληνες θα έχουν δουλειά και αξιοπρέπεια πράγματα που τους τα στέρησαν… 
Να στέκεστε πάντα Καλά – Ορθόδοξα και Ελληνικά. 

Δρ. Κωνσταντίνος Βαρδάκας

Η Άλωση δεν είναι οριστική.

Γράφει ο Νίκος Λυγερός

Όσοι βλέπουν το Βυζάντιο μόνο και μόνο από το πρίσμα της Άλωσης του 1453, ξεχνούν θελημένα ή όχι τους έντεκα αιώνες που αποτελούν παγκόσμιο ρεκόρ διάρκειας μιας ανθρώπινης υπερδομής, ξεχνούν ότι το βυζαντινό πνεύμα συνεχίζει να ζει μέσα στις εκκλησίες, αλλά το πιο σημαντικό είναι ότι ξεχνούν ότι η Άλωση δεν είναι οριστική. Κι αν άκουγαν το πιο διάσημο ποντιακό άσμα, που είναι βέβαια αφιερωμένο στην Πόλη, θα καταλάβαιναν ότι τα σύμβολα λένε περισσότερα απ' όσα κατανοούν. 

Έτσι κι εμείς αυτό που θαυμάζουμε στις 29 Μαΐου κάθε χρόνου από τότε που υπάρχουμε είναι ότι οι δικοί μας δεν ξέχασαν ακόμα και μετά από αιώνες κατοχής. Κανένας Έλληνας δεν στέκεται αδιάφορος μπροστά στο μεγαλείο της Αγίας Σοφιάς κι ο καθένας επιθυμεί τη λειτουργία του πιο συμβολικού μας ναού. Δεν μιλούμε για μια παλιά επιθυμία που άλλοι θα την χαρακτήριζαν ως ουτοπική. Αλλά για μια θεμελιακή μελέτη μέσω της Χρονοστρατηγικής, όπου βλέπουμε το ρόλο των κάστρων, τη σημασία του περάσματος, το ευρωπαϊκό πλαίσιο, το παίγνιο του Ελληνισμού και την αξία της πίστης. 

Ο Ελληνισμός αν δεν είχε αδιανόητους στόχους, θα ήταν νεκρός προ πολλού. Επιπλέον δεν υπάρχει κανένας λόγος που δικαιολογεί την ύπαρξη κατεχομένων στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Έτσι όλα αυτά είναι θέμα χρόνου κι αν θυμηθούμε ότι οι Ισπανοί έκαναν έξι αιώνες να απελευθερωθούν από το βάρβαρο ζυγό, τότε μπορούμε να σκεφτούμε το μέλλον μ' έναν διαφορετικό τρόπο που δεν έχει καμία σχέση με τα συμβατικά των κοινωνιών που θεωρούν πάντα ότι τίποτα δεν αλλάζει, ενώ η ιστορία της Ανθρωπότητας αποδεικνύει ακριβώς το αντίθετο. Κι αν σκεφτούμε ότι ο Ελληνισμός είναι το δώρο του Χρόνου στην Ανθρωπότητα, τότε μπορούμε να ενεργοποιήσουμε τη μνήμη μέλλοντος που απελευθερώνει τους πάντες από τα πάντα.  

πηγή

Ο Νίκος Λυγερός είναι καθηγητής Γεωστρατηγικής.

Ρωμηοί απροσκύνητοι μιλάνε για την Άλωση.

Γράφει ο Φώτης Μιχαήλ, ιατρός 

Ο Ιωσήφ Βρυένιος, ονομαστός διδάσκαλος του Γένους μας, σε λόγο του ενώπιον του αυτοκράτορα, τριανταπέντε χρόνια πριν από την Άλωση, όρισε την αιτία, της διαφαινόμενης πτώσης της Πόλης, με τα παρακάτω λόγια: 
’’Όλοι οι Χριστιανοί έγιναν υπερήφανοι, αλαζόνες, φιλάργυροι, φίλαυτοι, αχάριστοι, απειθείς, λιποτάκται, ανόσιοι, αμετανόητοι, αδιάλλακτοι. Έγιναν οι άρχοντες κοινωνοί ανόμων, οι υπεύθυνοι άρπαγες, οι κριτές δωρολήπτες, οι μεσίτες ψευδείς, οι νεώτεροι ακόλαστοι, οι αστοί εμπαίκτες, οι χωρικοί άλαλοι και οι πάντες αχρείοι. Χάθηκε ευλαβής από της γης, εξέλιπε στοχαστής, ουχ εύρηται φρόνιμος. Αυτός είναι ο λόγος για τον οποίον επέπεσαν εκ δυσμών και εξ ανατολών διάφοροι εχθροί και λυμαίνονται την αυτοκρατορία’’. 

Στο τέλος της ομιλίας του, ως ανάχωμα στην επερχόμενη Άλωση, πρότεινε, σε όλους, μετάνοια και υπακοή στις εντολές του Θεού. 

Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός ήταν μαθητής του Ιωσήφ Βρυένιου και ως επίσκοπος Εφέσου, συμμετείχε και αυτός σ’ εκείνη την ψευτοσύνοδο της Φερράρας, στην οποία, δεκαπέντε χρόνια πριν από την Άλωση, σύρθηκαν οι Έλληνες κάτω από την απειλή των Τούρκων και τις εκβιαστικές απαιτήσεις του πάπα, να ζητήσουν βοήθεια από την Δύση. 

Τελικά, την δυσσεβή εκείνη συμφωνία περιφρόνησης της Ανατολικής Ορθόδοξης παράδοσης και της υποταγής μας στην παπική αίρεση, την υπέγραψαν όλοι, πλην ενός. Του Μάρκου του Ευγενικού. 

Θα μου πείτε, και τι θα μπορούσε να πετύχει η αντίσταση του ενός; Και όμως! Τα αποτελέσματα της αντίστασης, του ενός και μόνον, προέκυψαν καθοριστικά. 

Πρώτον, ανάγκασε τον τότε πάπα να παραδεχθεί την πλήρη αποτυχία του, στην προσπάθειά του να υποτάξει την Ορθοδοξία, λέγοντας την γνωστή φράση: ’’Ει Μάρκος ουχ υπέγραψεν, ουδέν εποιήσαμεν’’. Εάν ο Μάρκος δεν υπέγραψε, δεν κάναμε τίποτε. 

Και δεύτερον, η αντίσταση του ενός παραδειγμάτισε τόσο δυνατά τους Ρωμηούς, που πίστεψαν ακράδαντα, ότι τα Έθνη χάνονται, όχι όταν απωλέσουν την κρατική τους οντό¬τητα, αλλά όταν χάσουν την πολιτισμική τους ταυτότητα, δηλαδή, την ψυχή τους. 

Ο Γεννάδιος Σχολάριος, εξέχων λόγιος, μαθητής του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού και πρώτος Πατριάρχης του υπόδουλου Γένους, μέσα από τις διασωθείσες επιστολές του, παραδίδει υψηλής πνευματικής και πολιτικής στάθμης μαθήματα, όχι μόνον για τους Ρωμηούς των ημερών του, αλλά και για ολόκληρη την σύγχρονη Ρωμηοσύνη, που όλο και ανθεί σε ολόκληρη την οικουμένη. 

Ανάμεσα στα άλλα γράφει ο Γεννάδιος: ’’Οι ηγέτες πρέπει να ξυπνήσουν την Πόλη, που φαίνεται ότι κοιμάται. Οι περισσότεροι νομίζουν, ότι θα σωθούν χωρίς θυσίες, διότι πιστεύουν στην σκιά και στο παραμύθι της παπικής βοήθειας, αφού προηγηθεί η προδοσία της Πίστεως. Αυτό, που απαιτείται, είναι η τόνωση του φρονήματος του λαού και όχι μοιρολατρική εγκαρτέρηση και ηττοπάθεια. Εάν χρειαστεί, θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι και την ζωή μας ακόμη να θυσιάσουμε. Όσες φορές η Πόλη εναπέθετε τις ελπίδες της στον Θεό και όχι σε δυσσεβείς συμμαχίες ανθρώπων, εσώζετο. Πώς, όμως, να κρατήσει το θάρρος του ο λαός και να πιστέψει στην σωτηρία της Βασιλεύουσας, όταν βλέπει τους πλουσίους και τους μορφωμένους να φεύγουν στην Δύση και στις αυλές των Φράγκων ηγεμόνων, με τις περιουσίες τους και τις ανέσεις τους, απ’ όπου δήθεν φροντίζουν να στείλουν βοήθεια’’; 

Η Πόλις εάλω. Η Ρωμιοσύνη, όμως, δεν έσβησε ποτέ. 
Το Πνεύμα της Ρωμηοσύνης, παρά τα μύρια εμπόδια, κατάφερε να φτάσει, μέχρι και τις ημέρες μας, ακέραιο και ρωμαλέο. 

Είναι το πνεύμα των ησυχαστών Πατέρων της Εκκλησίας μας, που οι δυνάμεις του σκότους το τρέμουν και το πολεμάνε με μανία, από τότε μέχρι και σήμερα. 

Είναι εκείνο το Πνεύμα, που σαν ωριμάσει στις ψυχές μας, θα φέρει και την πολυπόθητη λύτρωση του Γένους μας από την σημερινή ‘’κάμινο του πυρός, την καιομένη επταπλασίως’’.

ΤΟ ΚΟΥΡΣΕΜΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ.

Του Φώτη Κόντογλου 

Σαν πατήθηκε πειά η πόρτα του Ρωμανού και σκοτώθηκε ο βασιλιάς, οι Τούρκοι γιουργιάρανε μέσα στην Πόλη σαν τ’ αγριεμένο ξεροπόταμο που κατεβαίνει στενεμένο ανάμεσα στ’ αψηλά βράχια, ύστερ’ από νεροποντή. 

Δε μπαίνανε εκατό-εκατό, μηδέ διακόσιοι, μα χιλιάδα απάνω στη χιλιάδα. Τέτοια ήτανε η μανία τους μη δεν προφτάξουνε να κουρσέψουνε, που απ’ το στρίμωγμα λαβωνόντανε συναμεταξύ τους και πολλοί σκάσανε ποδοπατημένοι απ’ τους δικούς τους. Και σα μπαίνανε μέσα στο κάστρο, σκορπίζανε άλλος εδώ, άλλος εκεί, κοπάδια-κοπάδια, σφάζοντας όποιον βρίσκανε μπροστά τους, είτε γυναίκα, είτε παιδί, είτε άντρα. 

Το μεγάλο μακελειό βάσταξε απ’ την ανατολή του ηλίου ίσαμε το μεσημέρι. Πολλοί χριστιανοί κρυφτήκανε μέσα σε λαγούμια και σε σπηλιές κ’ ύστερα τους βρήκανε και τους σκλαβώσανε. 

Φτάνοντας οι Τούρκοι στην πλατεία, ανεβήκανε στον πύργο και κατεβάσανε τη βυζαντινή σημαία και τη σημαία τ’ άγιου Μάρκου και ισάρανε στον τόπο τους το σαντάρδο του σουλτάνου. Τα κάστρα από τη μιαν άκρη ίσαμε την άλλη πέσανε στα χέρια του Τούρκου. Μονάχα οι Κρητικοί, που βρισκόντανε μέσα στους πύργους του Λέοντα και του Βασιλείου, βαστήξανε τον πόλεμο ίσαμε το μεσημέρι. Ο σουλτάν Μεμέτης σαν τάκουσε θαύμασε την παλληκαριά τους και τους άφησε να φύγουνε στην πατρίδα τους, παίρνοντας μαζί τους ό,τι είχανε απάνω τους. 

Όπως είπα πρωτύτερα, πολύς κόσμος έτρεξε στη θάλασσα να γλυτώση, μα έπεσε μαζεμένος στα καράβια και πολλά βουλιάξανε και πνιγήκανε πολύς λαός. Οι πορτιέρηδες, βλέποντας τον κόσμο που ωρμούσε από τις πόρτες, θυμηθήκανε ένα παλιό ρητό πώλεγε πως η πόλη θα ξαναπαιρνότανε απ’ τα χέρια των Τούρκων αν γυρίζανε πίσω οι Χριστιανοί, κλειδώσανε τις πόρτες και ρίξανε τα κλειδιά έξω απ’ το κάστρο. Τότε δα φούντωσε η σφαγή, που δε μπορεί να τη χωρέση το μυαλό του άνθρωπου. Όσοι γλυτώσανε χάσανε τα φρένα τους και τρέχανε να κλειστούνε στην Άγια-Σοφιά. 

Κείνη την ώρα ήτανε πώχαν’ η μάννα το παιδί και το παιδί τη μάννα. Θεέ μεγαλοδύναμε, απάνω σ’ αυτούς τους συμφοριασμένους έπεσε όλη η οργή σου! Μερμήγκια αμέτρητη πλημμύρισε την εκκλησιά, απάνω, κάτω, στο νάρθηκα, στ’ άγιο βήμα, σε κάθε μεριά. Σφαλίξανε τις πόρτες και παρακαλούσανε με μεγάλες φωνές το Θεό να τους λυπηθή. Οι κουμπέδες κ’ οι θεόρατες καμάρες αντιβουίζανε και ρίχνανε πιο πολλή τρομάρα στις καρδιές των κοριτσιών• τα μικρά παιδάκια ξεψυχούσανε απ’ το φόβο τους. Σε λίγο φτάξανε οι Τούρκοι και πιάσανε να βαράνε με τους μπαλτάδες τις πόρτες. Το κοπάδι, που ήτανε μαντρισμένο μέσα βέλαζε λυπητερά σε κάθε τσεκουριά.

Ποια γλώσσα μπορεί να πη τι γίνηκε σαν μπήκανε μέσα οι Τούρκοι, βαστώντας στα χέρια τους άλλοι ματωμένα μαχαίρια μια οργυιά μάκρος, άλλοι πελέκια ακονισμένα, άλλοι κοντάρια, π’ αστράφτανε οι σουβλερές μύτες τους. Η εκκλησιά πιτσιλίστηκε απ’ τα αίματα σε δυό μπόγια ύψος, πώλεγες πως ήτανε χασάπικο. Όσοι απομείνανε ζωντανοί είχανε τρελλαθή. Οι Τούρκοι δένανε τους άντρες με σκοινιά, τις γυναίκες με τις ζώνες τους. Έβλεπες αφεντάδες δεμένους πιστάγκωνα μαζί με τους υπηρέτες, κυράδες με τις δούλες, παπάδες με γρηές, δεσποτάδες, παλληκάρια βουτημένα στο αίμα. Ο ένας μπροστά στον άλλον βιάζανε τις γυναίκες, ανάμεσα σε κουφάρια και σε λαβωμένους που μουγκρίζανε.

Άλλοι πάλι από κείνα τ’ αγρίμια ξεγυμνώνανε την εκκλησιά. Μέσα σε μια ώρα απομείνανε μονάχα οι τοίχοι. Δεν αφήσανε μηδέ καντήλι, μηδέ δισκοπότηρο, μηδέ βαγγέλιο, μηδέ εικόνα, μηδέ ρούχα, τίποτα! Πως περνά η ακρίδα από ‘να καταπράσινο περιβόλι κ’ ύστερα, σαν κάνη φτερά, αφήνει χώμα μοναχό, έτσι απόμεινε κ’ η Άγια-Σοφιά ξεγυμνωμένη. 

Το μαχαίρι κ’ η φωτιά βάσταξε τρία μερόνυχτα, όπως είχε ταμένο στους στρατιώτες του ο σουλτάνος. Η απέραντη Κωνσταντινούπολη αντιλαλούσε μέρα νύχτα. Τι αίμα και τι δάκρυα χυθήκανε! Χιλιάδες καρδιές χτυπούσανε, τέτοια συμφορά δε μπορεί να τη συλλογισθή άνθρωπος. Άλλοι σφαζόντανε πριν πάνε στα σπίτια τους, άλλοι καταφέρνανε να φτάξουνε στα δικά τους μα δε βρίσκανε τα παιδιά τους και τις γυναίκες τους.

Αντρόγυνα χωριζόντουσαν, ο ένας Τούρκος έσερνε τον άντρα κι’ ο άλλος τη γυναίκα. Τα παιδιά τα ξεκολλούσανε απ’ το λαιμό της μάννας, τα κορίτσια τα σέρνανε απ’ τα μαλλιά μέσα στο δρόμο. Πεινασμένα σκυλιά πίνανε το αίμα π’ άχνιζε μέσα στα χαντάκια. Πειό πολλά ήτανε τα κομμένα κεφάλια, που κειτόντανε στο χώμα, παρά οι πέτρες της γης.

Φρόνιμες νοικοκυράδες, που δεν τις είχε δη ο ήλιος, ατιμαζόντανε γυμνές μέσα στις πλατείες. Παπάδες περπατούσανε βιαστικά, φορτωμένοι με βαρειά σεντούκια, που τους τάχανε φορτωμένα οι ζεμπέκηδες και τους δέρνανε σαν γαϊδούρια και τους τραβούσανε με το καπίστρι πούχανε περασμένο στο λαιμό τους. «Και ην ιδείν ορμαθούς εξερχόμενους απείρους ώσπερ αγέλας». 

Στα καράβια δεν είχε απομείνει μηδέ ένας Τούρκος, γιατί ριχτήκανε στο πλιάτσικο. Με μεγάλη μανία γυρεύανε να βρούνε τα γυναικεία μοναστήρια, τα πατούσανε και κουβαλούσανε τις καλογρηές μέσα στα καράβια κ’ εκεί ο διάβολος πειά μπορεί να πη το τι γίνηκε. Πολλές γυναίκες, για να ξεφύγουνε την ατιμία, πέσανε και πνιγήκανε στη θάλασσα και στα πηγάδια. 

Οι Τούρκοι είχανε τούτη τη συνήθεια, άμα μπαίνανε μέσα σ’ ένα σπίτι για να κουρσέψουνε, στήνανε μια σημαία απάνω στα κεραμίδια. Οι άλλοι Τούρκοι, βλέποντας τούτη τη σημαία, δε μπαίνανε ποτέ μέσα, μα τραβούσανε πάρα πέρα, ναβρούνε άλλο σπίτι λεύτερο. Ίσαμε διακόσες χιλιάδες τέτοια κουρέλια σαλεύανε απάνω στην Πόλη, γιατί οι Τούρκοι βάζανε πολλές παντιέρες στο ίδιο σπίτι για να κάνουνε πανηγύρι. 

Όλη τη μέρα σφάζανε. Τόσο μουσκεμένη ήτανε η γης, πώλεγες πως έβρεξε αίμα, κι’ όπου έβρισκε χαντάκι το αίμα έτρεχε σα νάτανε βροχονέρι. Τα κουφάρια τα ρίχνανε στο μπουγάζι του Βοσπόρου, και το ρέμα τα κατρακυλούσε σα νάτανε πεπόνια, Χριστιανοί-Τούρκοι ανακατεμένοι. 

Ο σουλτάνος δε μπήκε μέσα στην Πόλη με το στρατό, παρά απόμεινε στο στρατόπεδο.
Κατά το μεσημέρι οι πασάδες του πήγανε τα κλειδιά, σημάδι πως ήτανε πειά δική του η Κωνσταντινούπολη. Τότε καβαλλίκεψε και μπήκε με τη συνοδεία του μέσα στο κάστρο και τράβηξε ίσια στην Αγιά-Σοφιά. Δε μπήκε μέσα στην εκκλησιά με τάλογο, παρά ξεπέζεψε και μπαίνοντας μέσα θαύμασε πολλήν ώρα και περιεργάσθηκε το χτίριο. Ύστερα φώναξε έναν χότζα και τούπε ν’ ανεβή απάνω στον άμβωνα και να φωνάξη την προσευχή τους «Αλλάχου εκπέρ, Αλλάχου εκπέρ, Μουχαμετούλ ρεσούλ Ουλλάχ.» Σαν τελείωσε ο χότζας, ανέβηκε ο ίδιος στην Άγια Τράπεζα και το ξανάπε. 

Την ώρα πώβγαινε έξω, είδε έναν Τούρκο που τσάκιζε τα μάρμαρα. Ο Μεμέτης τον βάρεσε με το καμουτσί λέγοντας του: «Κιοπέκ, σας άφησα το θησαυρό και τους ανθρώπους, μα τα χτίρια είνε δικά μου!» 

Από κει τράβηξε με τους πασάδες και ρώτηξε για το βασιλιά της Πόλης, ζη ή πέθανε. Και σαν τούπανε πως σκοτώθηκε, πρόσταξε και πλύνανε πολλά κεφάλια στο μέρος που χάθηκε, για να τον γνωρίσουνε, μα δε μπορέσανε μέσα σε τέτοιο πλήθος. Σε λίγο όμως βρέθηκε το κορμί του και το γνωρίσανε απ’ τα κόκκινα ποδήματά του με τους κεντημένους αητούς. Κόψανε το κεφάλι και το βάλανε σε μια πλατεία κοντά στ’ άγαλμα του Γιουστινιανού και κει στάθηκε ίσαμε το βράδυ. Ύστερα το μπαλσαμώσανε και τώστειλε ο σουλτάνος στην ανατολή από χώρα σε χώρα, για να δη ο κόσμος τη νίκη του. Το σώμα το πήρανε οι Χριστιανοί και το θάψανε. 

Τα πλιάτσικα κ’ οι σκλάβοι, άλλα στοιβαχθήκανε στις τέντες, άλλα φορτωθήκανε στα καράβια και τραβήξανε να τα πουλήσουνε, όπως έστερξε ο σουλτάνος. Κάθε Τούρκος ήτανε φορτωμένος. Τι μαλάματα, τι ασήμια, τι χαλκώματα, τι ρούχα μεταξωτά, τι βιβλία! Καράβια ολάκερα γεμίσανε καλόγερους και καλογρηές. Έβλεπες ζεϊμπέκια ψειριασμένα νάνε ντυμένα με ρούχα δεσποτικά, άλλοι φοράγανε χρυσά πετραχήλια, άλλοι κορώνες και καλυμμαύχια στο κεφάλι. Σκυλιά δεμένα με ζώνες κεντημένες, επιγονάτια και φελόνια για σαγή στ’ άλογα. Μέσα στους ασημένιους δίσκους βάζανε ντομάτες και κρέατα, πίνανε κρασί μέσα στα δισκοπότηρα. Φορτώσανε στις καρότσες βιβλία, που δεν είχανε μετρημό και τα σκορπίσανε σ’ ανατολή και δύση. Για ένα γρόσι πουλιόντανε ο Αριστοτέλης, ο Πλάτωνας κ’ οι άλλοι ξακουσμένοι σοφοί της αρχαιότητας, γραμμένοι σε πετσί, με χρυσοκοντυλιές και με χρυσά δεσίματα. Τα εικονίσματα τα σκίζανε με το τσεκούρι και βράζανε κρέας μέσα στα καζάνια. 

Τη δεύτερη μέρα, δηλαδή στις 30 Μαγιού, ξαναμπήκε στην Πόλη ο σουλτάνος, με πολλή παράταξη, κι’ αφού τριγύρισε σε διάφορα μέρη, πήγε και στο παλάτι. Και βλέποντας το έρημο είπε έναν στίχο κάποιου Πέρση ποιητή για την ματαιότητα του κόσμου. 

Ήτανε πειά πεθαμένη και θαμμένη η ξακουσμένη Κωνσταντινούπολη, η Θεοσκέπαστη, η Νέα Σιών, η Εφτάλοφη, το καμάρι της Ανατολής, πώβρισκε άνθρωπος και του πουλιού τα γάλα. Πούχε το κάστρο με τους τρακόσους πύργους, τα παζάρια, τα αρτοπρατεία, τα χαλκοπρατεία, τα αργυροπωλεία, τα βλατοπωλεία, τα κηροπωλεία, τα λουτρά, τα συντριβάνια, τις βρύσες, τις δεκαεννιά στέρνες, τα Ιπποδρόμια, τα παλάτια, τις τρακόσες εκκλησιές και τα διακόσια μοναστήρια, τ’ αμέτρητα τ’ αγάλματα κι’ ό,τι μπορεί να βάλη ο νους τ’ ανθρώπου. «Τη δεύτερη δε από της ημέρας εκείνης, εισελθών ο Μεχμέτης, περιόδευσε την πόλιν και ην η πάσα άοικος, ούτε άνθρωπος, ούτε κτήνος, ούτε όρνεον κραυγάζον ή λαλούν εντός.» 

Κοντά στο παλάτι ετοιμάσανε ένα μεγάλο τραπέζι για το σουλτάνο, κι’ αφού έφαγε, ήπιε πολύ κρασί και μέθυσε. Τότε πρόσταξε να του πάνε το ναύαρχο Νοταρά με τα παιδιά του και να τους αποκεφαλίσουνε. Πρώτα σφάξανε τα παιδιά μπροστά στο συμφοριασμένον τον πατέρα, πώλεγε ολοένα «δίκαιος ει, Κύριε!», κ’ ύστερα τον ίδιον. Δεν περάσανε λίγες μέρες και πρόσταξε να κόψουνε και το Χαλίλ πασά, που τον υπωπτευότανε πως είχε προδώσει τα μυστικά του στους γραικούς. 

Το τέλος της Πόλης φαίνεται ακόμα πειό λυπητερό άμα συλλογισθή κανένας πως χαλάσθηκε το μήνα Μάη, τις μέρες που μοσκοβολούσανε οι πασκαλιές κ’ οι τριανταφυλλιές. Ανήμερα που σκλαβώθηκε η Πόλη ήτανε της Αγίας Θεοδοσίας, που τη γιορτάζανε πάντα οι Πολίτες στις 29 Μαγιού με μεγάλη δόξα στην εκκλησιά της, που γίνηκε ύστερα τζαμί. Μ’ όλη την αγωνία που περνούσανε, οι γυναίκες την είχανε στολισμένη, κατά τα συνηθισμένα, με στεφάνια και με περιπλοκάδες από τριαντάφυλλα.

Την ώρα, που μπήκανε μέσα οι Τούρκοι, ψέλνανε ακόμα οι ψαλτάδες. Τους περάσανε όλους απ’ το μαχαίρι, κι’ από τότε βαστά η ονομασία «Γκιούλ Τζαμί», δηλαδή «Το Τζαμί με τα τριαντάφυλλα», και μ’ αυτό τόνομα στέκει ως τα σήμερα. Μέσα σ’ αυτή την εκκλησιά λένε πως υπάρχει κ’ ένα μνημόρι, οπώχει απάνω στην πλάκα τούρκικα γράμματα, που λένε «Εδώ κείτεται ένας μαθητής του Χριστού» και πως αυτός είνε ο τάφος του βασιλιά Παλαιολόγου. 

Τους Γενοβέζους του Γαλατά ο σουλτάνος δεν τους πείραξε, γιατί σταθήκανε φίλοι του στον πόλεμο, τους χάρισε μάλιστα και προνόμια. Το φιρμάνι που τους έδωσε αρχίξει με τούτα τα λόγια: «Εγώ ο μέγας αυθέντης και μέγας Αμηράς σουλτάνος ο Μεχμέτ Μπέης, ο υιός του μεγάλου αυθέντου Αμηρά Σουλτάνου του Μουράτ Μπέη. Ομνύω εις τον Θεόν του ουρανού και της γης και εις τον μέγαν ημών προφήτην Μωάμεθ, και εις τα επτά μουσάφια όπού έχομεν και ομολογούμεν, και εις τας ρκδ’ (124) χιλιάδας προφήτας του Θεού και προς τας ψυχάς του πάππου μου και του πατρός μου, και προς εμαυτόν και προς τα παιδιά μου, και στο σπαθί οπού ξώννομαι…». 

ΦΩΤΗΣ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ 

ΤΟ ΠΑΡΣΙΜΟ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ
ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΚΡΙΤΑΣ 
 
Πηγή: Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον
Επιμέλεια: Διονύσιος Πυλαρινός
 
το είδαμε ΕΔΩ

Κι απ’ τα κόκκαλα βγαλμένη των αγίων τα ιερά…

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός
Δάσκαλος, Κιλκίς 

«…Και νυν αντίχριστοι πολλοί γεγόνασιν» 
Άγιος Ιωάννης ο Θεολόγος 

Στο γόνατο αποκεφαλίζουν κόσμο, δεν υπάρχει κτηνωδία που δεν διαπράττουν, τρόμος επικρατεί στις δυτικές πόλεις, μήπως εμφανισθεί κάποια αγέλη-ή μοναχικός λύκος- και επιδοθεί σε σκοποβολή επί δικαίων και αδίκων, όμως σιγούν ιχθυοπρεπώς οι θιγμένοι, από την λαϊκή ευσέβεια, τζιτζιφιόγκοι του ψευτοπροοδευτισμού. 

Δειλά και τρομαγμένα ανθρωπάκια, όταν πρόκειται για το Ισλάμ, λεονταρισμοί και διαβολές όταν προβάλλεται η πίστη του Χριστού. Άθεοι και ασεβείς από τα γεννοφάσκια τους, παθαίνουν ψύχωση όταν βλέπουν ότι τούτος ο κατασυκοφαντημένος και εξαπατημένος λαός κρύβει, όπως η ανοιξιάτικη γη τον σάπιο σπόρο, το πατροπράδοτο σέβας, την εμπιστοσύνη στην αγία Ορθοδοξία. 

Και επειδή δεν πάσχω από την αίρεση του… «ονοματοκρυπτισμού», όπως την ονομάζει ο πολιός και αξιοσέβαστος δάσκαλος μας πατήρ Θεόδωρος Ζήσης, δεν κρύβω ονόματα μιλώντας γενικώς και ασαφώς, απαριθμώ:

Κάποιος Ψαριανός, βουλευτής, του γεμάτου αναθυμιάσεις «Ποταμιού» με σκουλαρίκι στο αυτί και με μάτι που γυαλίζει από το μίσος για την Εκκλησία, ειρωνευόταν, ο ανεμιαίας συμπεριφοράς πολιτικάντης, τις χιλιάδες Ελλήνων, που έσπευσαν προς προσκύνησιν των ιερών λειψάνων της Αγίας Βαρβάρας.

(Κρύβουν κάτι τέτοιοι, κάτω από το κέλυφος του δήθεν αριστερού, την φασιστική τους νοοτροπία. Ενώ όλη τους η βιοτή, βρομάει από πάνω μέχρι κάτω, ότι είναι τυχοδιώκτες και τίποτε άλλο. Η ίδια θλιβερή ιστορία κάποιων, που τα νιάτα τους, τα μοναδικά και ανεπανάληπτα, τα αφιέρωσαν στην ενσάρκωση της μαρξιστικής ιδέας, η οποία αποδείχθηκε όχι απλώς ένα πελώριο φιάσκο, αλλά τερατογονία. Όμως αφού «άντεξαν στα βασανιστήρια, λύγισαν στις προσφορές».

Μόλις αναρριχήθηκαν, εγκαταλείποντας το «αδειανό πουκάμισο» της ιδέας, και γεύτηκαν τα καλούδια της «μπουρζουαζίας», ρίχτηκαν με μανία στην απόλαυσή τους. Όπως έλεγε και ένας ήρωας του Κούντερα «η πιο θλιβερή ανακάλυψη της ζωής μου υπήρξε ότι οι διωκόμενοι δεν είναι καλύτεροι από τους διώκτες». Το μόνο που διατηρούν, ως αναλαμπή από τα ανεόρταστα νιάτα τους, είναι η εκκλησιομαχία. Μπαζώνουν την συνείδησή τους, αποφεύγοντας έτσι και τον εσωτερικό έλεγχο για τις ασωτείες).

Κατά πόδας και ο αρχηγός του, ο νεοφανής τιποτολόγος της πολιτικής Σ. Θεοδωράκης, τον οποίο, όταν τον βλέπουμε να κόπτεται δήθεν για την πορεία της χώρας, μας έρχεται στο νου το γνωστό ανέκδοτο με το σαλιγκάρι.

Βρέθηκε στη σκεπή του υψηλότερου μεγάρου της πρωτεύουσας. Πώς βρέθηκες εσύ εδώ πάνω, το ρωτούν. Και εκείνο εξομολογείται: Έρποντας, γλείφοντας και με τα κέρατά μου!

Κάποιοι θα αντιτείνουν ότι τους ψήφισε ο λαός. Τους προτείνω να διαβάσουν την αειθαλή μελέτη του Ευάγγελου Λεμπέση με τίτλο «περί της τεράστιας σημασίας των βλακών εν τω συγχρόνω βίω».

Επιθυμεί, καταπώς λέει, και τον χωρισμό Εκκλησίας και κράτους, χωρίς να πολυκαταλαβαίνει, όπως υποψιαζόμαστε, τι εννοεί. Του απαντά ο σπουδαίος Γ. Θεοτοκάς:

«Η Ορθοδοξία, όπως παρουσιάζεται στα μάτια του ελληνικού λαού, είναι θρησκεία εθνική, συνυφασμένη αξεδιάλυτα με τα ήθη του και τον ομαδικό του χαρακτήρα, με το κλίμα και με το άρωμα του τόπου, με τα τοπία του, με την οικογενειακή του ζωή και με τα γυρίσματα των εποχών της χρονιάς. Η οργάνωσή της είναι δημοκρατική, η γλώσσα της θερμή, η ηθική της ανθρώπινη, ταιριαγμένη με την ελληνική νοοτροπία, τα σύμβολά της οικεία και αναντικατάστατα στη λαϊκή συνείδηση. Οι μεγάλες εορτές της, ο Ευαγγελισμός, το Πάσχα, ο Δεκαπενταύγουστος, τα Χριστούγεννα και τα Δωδεκάμερα και άλλες, είναι κάθε χρόνο οι μεγάλες μέρες της Ελλάδας, οι μέρες όπου το εθνικό σύνολο αισθάνεται περισσότερο από κάθε άλλη ώρα την ενότητά του, την αλληλεγγύη του, την αμοιβαία αγάπη των μελών του.

Αυτή η θαλπωρή, αυτά τα ζεστά πνευματικά κύματα που μεταδίδονται ακατάπαυστα, σ’ όλην την Ελλάδα, από τους ορθόδοξους ναούς κι από τις βυζαντινές τους ακολουθίες, αποτελούν στοιχείο συστατικό, εκ των ων ουκ άνευ, της ελληνικής ζωής. Για τούτο και δεν μπορεί να νοηθεί στην Ελλάδα χωρισμός Εκκλησίας και Πολιτείας ούτε και υπήρξε εδώ ποτέ αντικληρικό πολιτικό κίνημα, όπως συνέβη αλλού. Επικρίνουμε συχνά την Εκκλησία-κάποτε μάλιστα με μεγάλη δριμύτητα-αλλά την επικρίνουμε από μέσα, σαν μέλη της που απαιτούμε απ’ αυτήν να γίνει καλύτερη. Δεν την πολεμούμε σαν να είναι ένα ξένο σώμα, από το οποίο ζητούμε να χωριστούμε».
(«Πνευματική Πορεία», εκδ. «ΕΣΤΙΑ», σελ. 134).

Ερχόμαστε τώρα σε κάτι αμαθέστατα, ανάγωγα και εξαχρειωμένα άτομα που τάχα διασκεδάζουν με τις ανοησίες τους το φιλοθεάμον κοινό: Τους συντελεστές και παρουσιαστές της εκπομπής «Ράδιο Αρβύλα» (ή «Ράδιο Ξεφτίλα»).

«Άνθρωποι παντός εστερημένοι διανοητικού προτερήματος παρακάθηνται εκεί, έχοντες ανήκουστον θράσος αμαθείας… εξευτελίζουσι δε και καταρυπαίνουσι το (τηλεοπτικόν) βήμα, φλυαρούντες άνευ αισχύνης ό,τι και αν τοις κατεβή εις την μεστήν μωρίας κεφαλήν των», όπως έγραφε εφημερίδα του 19ου αι. για τους τότε βουλευτές.

Ροκανίδια του ψευτοπροοδευτισμού και αυτοί, παρουσίασαν ορθόδοξη εικόνα της αγίας Βαρβάρας να διαλέγεται, μέσω «τρυκ», μαζί τους και να κατακεραυνώνει τους «αφελείς και θεομπαίχτες» που συμμετέχουν σε τέτοια πράγματα. Δεν είναι η πρώτη φορά που ξερνούν δηλητήρια κατά της εκκλησίας και ξέρουμε από πού παίρνουν γραμμή και πληρώνονται αυτά τα υποκείμενα.

Η Νέα Εποχή τα προσέχει τα τσιράκια της, αλλά φταίνε και οι ανυποψίαστοι ή οι ολιγόφρενοι που τους παρακολουθούν. Το ερώτημα ισχύει και γι’ αυτά τα μειρακιώδη γραΐδια: Γιατί δεν τολμούν να στηλιτεύσουν τον λιθοβολισμό μιας γυναίκας μουσουλμάνας, για παράδειγμα, από μαινόμενο όχλο; Ξέρουμε τι θέλουν κάτι τέτοιοι, μας το διδάσκει ο… Μακρυγιάννης. 

«- Ήταν ένας μπαρμπέρης φίλος του Κολοκοτρώνη και του Πρωτοσύγκελου κι αλλουνών. Εγώ ‘λεγα να πάγω να σκοτωθώ με τους οχτρούς, αυτός γύρευε να μου γκρεμίσει τον βαθμό μου. Του μίλησα δι’ αυτό, του κακοφάνη. Είπε ενού ανηψιού του πού ‘χε εις το ψωμί και γεμεκλίκια και μας τα ‘κοψε. Πήγα και τον έπιασα και το ‘δωσα ένα ξύλο διά πεθαμόν, κι αν δεν πήδαγε από το παλεθύρι κάτου ο διοικητής, δεν ξέρω αν έμενε ζωντανός». 

Υπάρχει και ο κυρ-Φίλης, που αναρωτήθηκε «τι δουλειά έχουν τα λείψανα να τριγυρνάνε από δω κι από κει». Στην περίπτωσή του ισχύει το υπό του Μ. Βασιλείου ρηθέν «παχεία γαστήρ ου λεπτόν τίκτει νουν». (Εκτρέπομαι σε βαρείς χαρακτηρισμούς, αλλά όταν «πειράζουν πίστη και πατρίδα μου» καπνίζουν τα μάτια μου από οργή).

Να κλείσω παραπέμποντας στον Κολοκοτρώνη. «Λίγο πριν τον πιάσουν οι Βαυαροί ο Άρμανσμπεργκ, θέλοντας να τον δοκιμάσει, του είπε:

- Έχεις πολλούς εχθρούς, στρατηγέ;
- Έχω, παραδέχτηκε ο Κολοκοτρώνης, μα δύο απ’ αυτούς στέκονται οι χειρότεροι απ’ όλους.
- Και ποιοί είναι αυτοί οι δύο εχθροί σου, ρώτησε περίεργα ο προϊστάμενος των αντιβασιλιάδων.

Ο Γέρος του αποκρίθηκε:
- Ο ένας τ’ όνομά μου κι ο άλλος οι δουλεψές μου στο Γένος».
(Κ. Φωτιάδης, «Κολοκοτρώνης», σελ. 13)

Ας μου συγχωρεθεί η σύγκριση, αλλά την ίδια απάντηση δίνει και η Εκκλησία μας στους τωρινούς διώκτες της. «Απ’ τα κόκαλα βγαλμένη των Ελλήνων τα ιερά», τραγουδά ο Σολωμός. 

Εκτός από τους ήρωες, ο ποιητής υπονοεί και «ψάλλει» και για τα κόκαλα, των αγίων των Ελλήνων, τα ιερά. Κι από ιερά λείψανα βγήκε η ελευθερία μας, γι’ αυτό και ο λαός τα προσκυνά.

Ενας ήρωας έφυγε από την ζωή!

Να πούμε ένα «αντίο» κι ένα «ευχαριστώ» στον μεγάλο Μάρτυ Σιτς, τον Αμερικάνο αθλητή που έγραψε ιστορία στους αγώνες Special Olympics. Και σε ένα σωρό αγώνες ανά την υφήλιο, για άτομα με νοητικά προβλήματα. Γιατί ο Σιτς, που συγχωρέθηκε προ ημερών σε ηλικία 62 ετών, έπασχε από σύνδρομο Down. Αλλά δεν το έβαλε κάτω ποτέ. Προσπάθησε, αγωνίστηκε, δούλεψε κι έγινε ένας από τα πιο γνωστά πρόσωπα στον χώρο του αθλητισμού. Όλου του αθλητισμού, όλου του κόσμου. Γιατί είχε κουράγιο, πίστη και δύναμη. Και δεν λύγισε ούτε μια στιγμή. 

Γιατί ο Μάρτυ είχε έναν τσαμπουκά ανεπανάληπτο. Είχε μια δίψα για ζωή, άνευ προηγουμένου. Κι άμα έβαζε κάτι στο μάτι, δεν σταματούσε ώσπου να το πετύχει. Τεσσάρων χρονών ήτανε, όταν ο γιατρός του απεφάνθη πως δεν είχε καμιά ελπίδα για κανονική ζωή. «Θα είστε τυχεροί», είπε στους έρημους τους γονείς, «αν καταφέρει να μάθει κάποια στιγμή να δένει μόνος του τα παπούτσια του». Ο Μάρτυ το άκουσε, τα πήρε στο κρανίο, το έβαλε γινάτι και έμαθε να τα δένει τα καταραμένα κορδόνια το ίδιο απόγευμα. Σε λίγη ώρα μέσα, παιδί τεσσάρων χρονών με σύνδρομο Down… 

Κατά τη διάρκεια της πολυετούς αθλητικής καριέρας του (40 ολόκληρα έτη!), ο Σιτς κέρδισε πάνω από 250 μετάλλια. Την πρώτη του εμφάνιση την έκανε στους Special Olympics του 1968, όπου δεν μπόρεσε εν τέλει να αγωνισθεί λόγω ξαφνικής ασθένειας. Κατάφερε πάντως να σηκωθεί απ’ το κρεβάτι του πόνου για να παραστεί στην τελετή λήξης κι εκεί τον είδε η Γιουνίς Σράϊβερ (αδερφή του Τζων Κένεντυ) και αποφάσισε να τον τιμήσει με ένα ξεχωριστό μετάλλιο. «Για τη μαγκιά σου και την προσπάθειά σου» του είπε. «Καταλαβαίνω ότι προετοιμάστηκες σκληρά, αλλά αρρώστησες και δεν κατάφερες να αγωνιστείς. Θέλω λοιπόν να σε τιμήσω με ένα σπέσιαλ χρυσό μετάλλιο για την γενναιότητά σου». 

Μετά απ’ αυτό ο Μάρτυ Σιτς, δεν ξανακοίταξε ποτέ του πίσω. Αγωνίστηκε ανά τα έτη σε μια σειρά από αθλήματα κερδίζοντας μετάλλια στο σκι, στην άρση βαρών, στο γκολφ, στο τένις, στο κολύμπι. Κι έγινε το πρόσωπο των αγώνων Special Olympics, για την αποφασιστικότητά του και το σθένος του. Δουλεύοντας παράλληλα στην αποθήκη του πολυκαταστήματος Macy’s επί σχεδόν τέσσερις δεκαετίες. Γιατί ήταν μαχητής, δεν ήταν κανένα κοτοπουλάκι που τα βρήκε όλα έτοιμα. Αιωνία του η μνήμη και το χώμα που τον σκεπάζει ας είναι ελαφρύ. 

πηγή

ΘΑ' ΡΘΕΙΣ ΣΑΝ ΑΣΤΡΑΠΗ.

 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΗ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΣ ΜΑΡΜΑΡΩΜΕΝΟΣ ΒΑΣΙΛΙΑΣ ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΕΑΛΩ ΕΛΛΑΣ ΠΑΤΡΙΔΑ ΣΗΜΑΙΑ ΓΑΛΑΝΟΛΕΥΚΗ ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΣΤΡΑΤΟΣ ΑΛΥΤΡΩΤΕΣ ΠΑΤΡΙΔΕΣ ΒΥΖΑΝΤΙΟ CONSTANTINOPLE ΕΛΛΑΔΑ ΟΡΟΘΟΞΙΑ ΠΑΙΣΙΟΣ.

Θάρθεις σαν αστραπή
θάχει η χώρα γιορτή
θάλασσα γη και ουρανός
στο δικό σου φως.
 

Θα ντυθώ στα λευκά
να σ' αγγίξω ξανά
φως εσύ και καρδιά μου εγώ
πόσο σ' αγαπώ.

Βασιλεύς Βασιλέων, Βασιλεί Βοήθει, έλεος, έλεος Επουράνιε Θεέ
Κωνσταντίνος Δραγάτσης Παλαιολόγος, έλεω Θεού Αυτοκράτωρ των Ρωμαίων.
Στην πύλη του αγίου Ρωμανού, καβαλικά την φάρα του την ασπροποδαράτην,
Τέσσερα Βήτα, έλεος, έλεος, Μαρμαράς, Βόσπορος και Μαύρη Τρίτη
Φρίξον ήλιε, στέναξον γη, Εάλω ή πόλη, Εάλω η πόλη
Βασιλεύουσα, πύλη χρυσή κι ο πορφυρογέννητος στην κόκκινη μηλιά.
Η πόλη ήταν το σπαθί, η πόλη το κοντάρι, η πόλη ήταν το κλειδί της Ρωμανίας όλης
Σώπασε Κυρά Δέσποινα και μην πολυδακρύζεις,
πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά Σου θάναι.

Στην πύλη του αγίου Ρωμανού
έφυγες για αλλού
κι άγγελος θα σε φέρει εδώ
στον σωστό καιρό.
 

Μες την Άγια Σοφιά
θα βρεθούμε ξανά λειτουργία μελλοντική
οι Έλληνες μαζί


Βασιλεύς Βασιλέων, Βασιλεί Βοήθει, έλεος, έλεος Επουράνιε Θεέ
Κωνσταντίνος Δραγάτσης Παλαιολόγος, έλεω Θεού Αυτοκράτωρ των Ρωμαίων.
Στην πύλη του αγίου Ρωμανού, καβαλικά την φάρα του την ασπροποδαράτην,
Τέσσερα Βήτα, έλεος, έλεος, Μαρμαράς, Βόσπορος και Μαύρη Τρίτη
Φρίξον ήλιε, στέναξον γη, Εάλω ή πόλη, Εάλω η πόλη
Βασιλεύουσα, πύλη χρυσή κι ο πορφυρογέννητος στην κόκκινη μηλιά.
Η πόλη ήταν το σπαθί, η πόλη το κοντάρι, η πόλη ήταν το κλειδί της Ρωμανίας όλης
Σώπασε Κυρά Δέσποινα και μην πολυδακρύζεις,
πάλι με χρόνια με καιρούς, πάλι δικά Σου θάναι.


Θάρθεις σαν αστραπή
θάχει η χώρα γιορτή
θάλασσα γη και ουρανός
στο δικό σου φως.


Μες την Άγια Σοφιά
θα βρεθούμε ξανά λειτουργία μελλοντική
οι Έλληνες μαζί 


(το βίντεο είναι από τον χρήστη Alexandros Alexandroy)
Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

Λίγες οδηγίες πριν επισκεφθείτε το ιστολόγιό μας (Για νέους επισκέπτες)

1. Στην στήλη αριστερά βλέπετε τις αναρτήσεις του ιστολογίου μας τις οποίες μπορείτε ελεύθερα να σχολιάσετε επωνύμως, ανωνύμως ή με ψευδώνυμο, πατώντας απλά την λέξη κάτω από την ανάρτηση που γραφει "σχόλια" ή "δημοσίευση σχολίου" (σας προτείνω να διαβάσετε με προσοχή τις οδηγίες που θα βρείτε πάνω από την φόρμα που θα ανοίξει ώστε να γραψετε το σχόλιό σας). Επίσης μπορείτε να στείλετε σε φίλους σας την συγκεκριμένη ανάρτηση που θέλετε απλά πατώντας τον φάκελλο που βλέπετε στο κάτω μέρος της ανάρτησης. Θα ανοίξει μια φόρμα στην οποία μπορείτε να γράψετε το email του φίλου σας, ενώ αν έχετε προφίλ στο Facebook, στο Twitter ή στο Google+ μπορείτε με τα εικονίδια που θα βρείτε στο τέλος της ανάρτησης να την μοιραστείτε με τους φίλους σας.

2. Στην δεξιά στήλη του ιστολογίου μας μπορείτε να βρείτε το πλαίσιο στο οποίο βάζοντας το email σας και πατώντας την λέξη Submit θα ενημερώνεστε αυτόματα για τις τελευταίες αναρτήσεις του ιστολογίου μας.

3. Επίσης μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τις δυνατότητες του Google Friend Connect (θα βρείτε δεξιά το ανάλογο gadget) να γίνετε φίλος του ιστολογίου μας και να λαμβάνετε με την εγγραφή σας στο αμέσως παρακάτω gadget πατώντας την λέξη "Εγγραφή" ενημερώσεις του ιστολογίου μας.

4. Αν έχετε λογαριασμό στο Twitter σας δινεται η δυνατότητα να μας κάνετε follow και να παρακολουθείτε το ιστολόγιό μας από εκεί. Θα βρείτε το σχετικό εικονίδιο του Twitter κάτω από τα πλαίσια του Google Friend Connect, στην δεξιά στήλη του ιστολογίου μας.

5. Μπορείτε να ενημερωθείτε από την δεξιά στήλη του ιστολογίου μας με τα διάφορα gadgets για τον καιρό, να δείτε ανακοινώσεις, στατιστικά, ειδήσεις και λόγια ή κείμενα που δείχνουν τις αρχές και τα πιστεύω του ιστολογίου μας. Επίσης μπορείτε να κάνετε αναζήτηση βάζοντας μια λέξη στο πλαίσιο της Αναζήτησης (κάτω από τους αναγνώστες μας). Πατώντας την λέξη Αναζήτηση θα εμφανιστούν σχετικές αναρτήσεις μας πάνω από τον χώρο των αναρτήσεων. Παράλληλα μπορείτε να δείτε τις αναρτήσεις του τρέχοντος μήνα αλλά και να επιλέξετε κάποια συγκεκριμένη κατηγορία αναρτήσεων από την σχετική στήλη δεξιά.

6. Μπορείτε ακόμα να αφήσετε το μήνυμά σας στο μικρό τσατάκι του blog μας στην δεξιά στήλη γράφοντας απλά το όνομά σας ή κάποιο ψευδώνυμο στην θέση "όνομα" (name) και το μήνυμά σας στην θέση "Μήνυμα" (Message).

7. Επίσης μπορείτε να μας στείλετε ηλεκτρονικό μήνυμα στην διεύθυνσή μας koukthanos@gmail.com με όποιο περιεχόμενο επιθυμείτε. Αν είναι σε προσωπικό επίπεδο θα λάβετε πολύ σύντομα απάντησή μας.

8. Στην μπάρα που περνάει κυλιόμενη πάνω από τον χώρο των αναρτήσεων μπορείτε να δείτε σε τίτλους τις 25 τελευταίες αναρτήσεις μας. Οι τίτλοι είναι σύνδεσμοι (λινκ) και πατώντας τους θα ανοίξει σε ένα ξεχωριστό παράθυρο η συγκεκριμένη ανάρτηση.

9. Τέλος μπορείτε να βρείτε στην δεξιά στήλη του ιστολογίου μας τα φιλικά μας ιστολόγια, τα ιστολόγια που παρακολουθούμε αλλά και πολλούς ενδιαφέροντες συνδέσμους.

Να σας υπενθυμίσουμε ότι παρακάτω μπορείτε να βρείτε χρήσιμες οδηγίες για την κατασκευή των αναρτήσεών μας αλλά και στην κάτω μπάρα του ιστολογίου μας ότι έχει σχέση με δημοσιεύσεις και πνευματικά δικαιώματα.

ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΚΑΛΗ ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ

Χρήσιμες οδηγίες για τις αναρτήσεις μας.

1. Στις αναρτήσεις μας μπαίνει ΠΑΝΤΑ η πηγή σε οποιαδήποτε ανάρτηση ή μερος αναρτησης που προέρχεται απο άλλο ιστολόγιο. Αν δεν προέρχεται από κάποιο άλλο ιστολόγιο και προέρχεται από φίλο αναγνώστη ή επώνυμο ή άνωνυμο συγγραφέα, υπάρχει ΠΑΝΤΑ σε εμφανες σημείο το ονομά του ή αναφέρεται ότι προέρχεται από ανώνυμο αναγνώστη μας.

2. Για όλες τις υπόλοιπες αναρτήσεις που δεν έχουν υπογραφή ΙΣΧΥΕΙ η αυτόματη υπογραφή της ανάρτησης. Ετσι όταν δεν βλέπετε καμιά πηγή ή αναφορά σε ανωνυμο ή επώνυμο συντάκτη να θεωρείτε ΩΣ ΑΥΣΤΗΡΟ ΚΑΝΟΝΑ ότι ισχύει η αυτόματη υπογραφή του αναρτήσαντα.

3. Οταν βλέπετε ανάρτηση με πηγή ή και επώνυμο ή ανώνυμο συντάκτη αλλά στη συνέχεια υπάρχει και ΣΧΟΛΙΟ, τότε αυτό είναι ΚΑΙ ΠΑΛΙ του αναρτήσαντα δηλαδή είναι σχόλιο που προέρχεται από το ιστολόγιό μας.

Σημείωση: Αλλες πληροφορίες για δημοσιεύσεις και πνευματικά δικαιώματα μπορείτε να βρείτε στην κάτω μπάρα του ιστολογίου μας.