"Το νομοσχέδιο για την "Γαλάζια Πατρίδα" και οι προβλέψεις εφαρμογής του"- Έρχεται Ελληνοτουρκικός πόλεμος (η τουρκική άποψη)

Το τελευταίο χρονικό διάστημα παρατηρούμε ότι συντονισμένα θα λέγαμε, τουρκικά ΜΜΕ επιχειρούν μια εκστρατεία τάχα πληροφόρησης-διαφώτισης της Διεθνούς κοινής γνώμης για την "Γαλάζια Πατρίδα", που ουσιαστικά πρόκειται για μια απόπειρα "πλύσης εγκεφάλου" θα λέγαμε, στην "a la turka¨ανυπόστατη ερμηνεία του Δικαίου της θάλασσας και του Διεθνούς Δικαίου.

 

Η Γεωπολιτική θέση-σημασία της Τουρκίας

 

Βρισκόμενη στο σταυροδρόμι της Ευρώπης, της Ασίας και της Μέσης Ανατολής, η χώρα βρίσκεται σε μια περιοχή που διέρχεται βαθύ οικονομικό, πολιτικό και κοινωνικό μετασχηματισμό, αναφέρει τουρκικό ΜΜΕ, επισημαίνοντας:

 

Σε μια εποχή που περίπου το 90% του παγκόσμιου εμπορίου κινείται δια θαλάσσης, η εκτεταμένη ακτογραμμή της Τουρκίας, μήκους άνω των 8.300 χιλιομέτρων (5.160 μιλίων), και η κυριαρχία της σε κρίσιμες πλωτές οδούς την καθιστούν όχι απλώς μια γέφυρα μεταξύ ηπείρων, αλλά και έναν σημαντικό παράγοντα στις περιφερειακές και παγκόσμιες θαλάσσιες υποθέσεις.

 

Την ίδια στιγμή που οι τεχνολογικές εξελίξεις και οι αυξανόμενες ενεργειακές απαιτήσεις έχουν αποκαλύψει τους περιορισμούς της εξερεύνησης χερσαίων πόρων, οι θάλασσες και οι πόροι που βρίσκονται από κάτω τους έχουν αποκτήσει ολοένα και μεγαλύτερη σημασία, ωθώντας τα κράτη να ορίσουν και να διεκδικήσουν τις θαλάσσιες ζώνες τους.

 

Η πρώτη δήλωση για το θέμα αυτό συμπεριλήφθηκε σε διακήρυξη που εξέδωσε ο Πρόεδρος των ΗΠΑ Χάρι Σ. Τρούμαν το 1945.

 

Νομικό καθεστώς του Αιγαίου

 

Μεταξύ των γειτόνων της Τουρκίας, η Ελλάδα είναι η χώρα με την οποία υπάρχει διαμάχη για τις περιοχές θαλάσσιας δικαιοδοσίας.

 

Οι μονομερείς πρωτοβουλίες της Ελλάδας σχετικά με την υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο Πέλαγος, οι οποίες αναλήφθηκαν χωρίς να λαμβάνονται υπόψη τα δικαιώματα και τα συμφέροντα της Τουρκίας, έχουν αυξήσει τις εντάσεις μεταξύ των δύο χωρών. Από την οπτική γωνία της Τουρκίας, η διαμάχη εκτείνεται πέρα ​​από το ζήτημα των υδρογονανθράκων.

 

Ο ισχυρισμός της Ελλάδας ότι τα πολυάριθμα μεγάλα και μικρά νησιά και νησίδες στο Αιγαίο Πέλαγος δημιουργούν ζώνες θαλάσσιας δικαιοδοσίας έχει εξελιχθεί σε ένα ζήτημα που, εάν υλοποιηθεί πλήρως, θα περιορίσει γεωγραφικά την πρόσβαση της Τουρκίας στις γύρω θάλασσες.

 

Κατά συνέπεια, το ζήτημα έχει αρχίσει να θεωρείται από την Τουρκία ως ζήτημα κυριαρχίας και ζωτικών εθνικών συμφερόντων.

 

Τουρκική παραδοχή: "Η UNCLOS είναι σύμφωνη με την επέκταση των ΧΥ της Ελλάδας στα 12νμ αλλά η Τουρκία έχει κηρύξει CASUS BELLI!!"

 

Η Σύμβαση των Ηνωμένων Εθνών για το Δίκαιο της Θάλασσας (UNCLOS), η οποία υπογράφηκε το 1982 και στην οποία η Τουρκία δεν είναι συμβαλλόμενο μέρος, είναι σύμφωνη με τη θέση της Ελλάδας ότι δικαιούται να επεκτείνει τα χωρικά της ύδατα στο Αιγαίο Πέλαγος στα 12 ναυτικά μίλια.

 

Σε απάντηση, η Τουρκία έχει καταστήσει σαφή την πολιτική που θα ακολουθήσει σε περίπτωση που η Ελλάδα εφαρμόσει μια τέτοια απόφαση.

 

Με ψήφισμα που ενέκρινε το Τουρκικό Κοινοβούλιο, η Τουρκία δήλωσε ότι δεν θα αποδεχτεί ένα τέτοιο τετελεσμένο γεγονός και θα διατηρήσει το δικαίωμα να λάβει όλα τα απαραίτητα μέτρα, συμπεριλαμβανομένης της χρήσης στρατιωτικής βίας, για την προστασία των συμφερόντων της.

 

Η θεμελιώδης διεθνής συμφωνία που καθορίζει το νομικό καθεστώς του Αιγαίου Πελάγους μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας είναι η Συνθήκη της Λωζάνης.

 

Ενώ τα χωρικά ύδατα ορίστηκαν στα 3 μίλια βάσει της συνθήκης, η Ελλάδα παραβίασε αυτό το καθεστώς επεκτείνοντας τα χωρικά της ύδατα στα 6 μίλια το 1936.

 

Η Τουρκία, από την άλλη πλευρά, καθόρισε τα χωρικά της ύδατα στα 6 μίλια στο Αιγαίο Πέλαγος με νόμο που ψηφίστηκε το 1964. Τώρα, η Τουρκία δεν επιθυμεί να υπονομευθεί περαιτέρω αυτή η συμφωνία.

 

Ωστόσο, η Ελλάδα προσπαθεί να επιβάλει τις διατάξεις της UNCLOS στην Τουρκία και να ορίσει τα όρια της θαλάσσιας δικαιοδοσίας της στο EGAAYDAK της Τουρκίας - «Νησιά, νησίδες και βράχοι που δεν μεταβιβάστηκαν στην Ελλάδα με τις Συνθήκες», τα οποία συνολικά είναι 152 σε αριθμό και αναφέρονται στις Συμφωνίες της Λωζάνης και του Παρισιού - διεκδικώντας έτσι δικαιώματα επί αυτών των χαρακτηριστικών.

 

"Η αρχή της αναλογικότητας του ΔΔΔ"

 

Δεδομένου ότι οι Συμβάσεις της Γενεύης του 1958 και η UNCLOS του 1982 περιέχουν σημαντικά νομικά κενά και έχουν οδηγήσει σε διαφορές σε μια ευρεία ποικιλία υποθέσεων, έχουν καταβληθεί προσπάθειες για την κάλυψη αυτών των κενών μέσω του Διεθνούς Δικαστηρίου (ΔΔΔ), του Διεθνούς Δικαστηρίου για το Δίκαιο της Θάλασσας και ad hoc διαιτητικών δικαστηρίων που έχουν συσταθεί από κράτη. Το επιχείρημα της Ελλάδας είναι άκυρο υπό το πρίσμα των «αρχών της δικαιοσύνης» που περιγράφονται στις αποφάσεις του ΔΔΔ και του Διεθνούς Δικαστηρίου για το Δίκαιο της Θάλασσας.

 

Ενώ η δικαιοσύνη είναι ευρέως αποδεκτή ως βάση για την οριοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών, η νομολογία του ΔΔΔ έχει ιδιαίτερη σημασία από αυτή την άποψη.

 

Στη νομολογία του ΔΔΔ, το σύνολο των θεμελιωδών κανόνων που διέπουν την δίκαιη οριοθέτηση αναφέρεται συνήθως ως «αρχές της δικαιοσύνης». Επειδή κάθε διαφορά θαλάσσιας οριοθέτησης προκύπτει από τις δικές της μοναδικές γεωγραφικές και νομικές συνθήκες, το δικαστήριο έχει αποφύγει να θεσπίσει άκαμπτα ή οριστικά κριτήρια για την οριοθέτηση των ορίων. Αντ' αυτού, οι αρχές της δικαιοσύνης λειτουργούν ως ένα γενικό πλαίσιο που καθοδηγεί ολόκληρη τη διαδικασία οριοθέτησης.

 

Σύμφωνα με το ΔΔ, η εφαρμογή αρχών δίκαιης μεταχείρισης πρέπει να οδηγεί σε ένα δίκαιο αποτέλεσμα.

 

Μία από τις βασικές παραμέτρους που εξετάζει το δικαστήριο σε αυτό το πλαίσιο είναι η «αρχή της αναλογικότητας».

 

Σύμφωνα με αυτήν την αρχή, θα πρέπει να υπάρχει μια εύλογη σχέση μεταξύ των θαλάσσιων περιοχών που έχουν κατανεμηθεί στα παράκτια κράτη μέσω οριοθέτησης και του μήκους των αντίστοιχων ακτών τους.

 

Από την οπτική γωνία της Τουρκίας, το μήκος της ακτογραμμής θα πρέπει να μετράται κυρίως με βάση την ηπειρωτική ακτή.

 

Κατά συνέπεια, η Τουρκία υποστηρίζει ότι η εξάρτηση της Ελλάδας από τα νησιά της για τον καθορισμό των θαλάσσιων ορίων δεν οδηγεί σε δίκαιη κατανομή των περιοχών θαλάσσιας δικαιοδοσίας.

 

"Προσπάθειες περιορισμού της Τουρκίας"

 

Ο Χάρτης της Σεβίλλης, ο οποίος καταρτίστηκε και προωθήθηκε από την Ελλάδα και την ελληνοκυπριακή διοίκηση, θεωρείται από την Τουρκία ως στερούμενος νομικής ισχύος. Βασίζοντας τις θαλάσσιες αξιώσεις της σε νησιά και όχι στην ηπειρωτική ακτογραμμή, η Ελλάδα, σύμφωνα με την τουρκική θέση, θα αποκτούσε εκτεταμένες θαλάσσιες περιοχές τόσο στο Αιγαίο Πέλαγος όσο και στην Ανατολική Μεσόγειο.

 

Η Τουρκία υποστηρίζει περαιτέρω ότι η χορήγηση πλήρους θαλάσσιας ισχύος στο νησί Μέις (Καστελόριζο), που βρίσκεται περίπου 580 χιλιόμετρα από την ηπειρωτική Ελλάδα αλλά μόνο περίπου 2 χιλιόμετρα από τις τουρκικές ακτές, και έτσι η δημιουργία αξίωσης υφαλοκρηπίδας περίπου 40.000 τετραγωνικών χιλιομέτρων για την Ελλάδα, θα ήταν ασυμβίβαστη με τις αρχές της ισότητας που αντικατοπτρίζονται στο διεθνές ναυτικό δίκαιο.

 

Οι εντάσεις σχετικά με τη θαλάσσια δικαιοδοσία μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας δεν έχουν περιοριστεί στο Αιγαίο Πέλαγος, αλλά έχουν ενταθεί και στην Ανατολική Μεσόγειο.

 

Οι προσπάθειες της Ελλάδας να περιορίσει τις θαλάσσιες δραστηριότητες της Τουρκίας, μαζί με τη συμφωνία της ελληνοκυπριακής διοίκησης με την Αίγυπτο το 2003, τη μονομερή ανακήρυξη Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (ΑΟΖ) και την ένταξή της στην Ευρωπαϊκή Ένωση το 2004, έχουν συμβάλει στην ανάδειξη τόσο της Ελλάδας όσο και της ελληνοκυπριακής διοίκησης ως σημαντικών περιφερειακών παραγόντων με εμβέλεια που εκτείνεται στην Ανατολική Μεσόγειο.

 

Το τουρκικό νομοσχέδιο για την "Γαλάζια Πατρίδα" και οι προβλέψεις εφαρμογής του

 

Όλες αυτές οι εξελίξεις έχουν μετατρέψει τις θάλασσες από απλό ζήτημα αλιείας, εμπορίου και μεταφορών σε ζήτημα κυριαρχίας για την Τουρκία.

 

Ως εκ τούτου, έχει προκύψει η ανάγκη να βασιστούν οι πολιτικές της Τουρκίας, που προηγουμένως εφαρμόζονταν μέσω διάσπαρτης νομοθεσίας πέρα ​​από τα χωρικά της ύδατα, σε ένα συνεκτικό πλαίσιο που ορίζει τις αρχές που διέπουν την υφαλοκρηπίδα, την ΑΟΖ και τα χωρικά της ύδατα.

 

Ο "Νόμος για τη Γαλάζια Πατρίδα", ο οποίος θα παρουσιαστεί στο Κοινοβούλιο σε λίγες εβδομάδες, είναι μια εσωτερική νομική ρύθμιση, αλλά θα παρέχει επίσης τη βάση για την αποτελεσματική άσκηση της κυριαρχίας στις θάλασσες.

 

Με αυτόν τον νόμο, η Τουρκία θα μεταβεί από μια στρατηγική υπεράσπισης της νομιμότητας των δικαιωμάτων της εντός των ορίων που έχει ορίσει και δηλώσει σε μια στρατηγική εφαρμογής τους στην πράξη.

 

Η νομική διατύπωση των δικαιωμάτων της Τουρκίας στο Αιγαίο Πέλαγος και την Ανατολική Μεσόγειο θα καταστήσει την κυριαρχία, τη δικαιοδοσία και τη νομική εξουσία της σε αυτές τις θαλάσσιες περιοχές πιο συγκεκριμένη και διαρκή.

 

Εντός των θαλάσσιων ζωνών της, η Τουρκία θα έχει την εξουσία να θεσπίζει ζώνες αλιείας και ασφάλειας, να χορηγεί άδειες εξερεύνησης υδρογονανθράκων, να επιβάλλει φόρους, να διεξάγει επιστημονική έρευνα και να λαμβάνει μερίδιο από τα έσοδα από τους αγωγούς που διέρχονται από αυτές τις ζώνες.

Θα έχει επίσης την εξουσία να επιβάλλει κυρώσεις σε περίπτωση μη συμμόρφωσης.

 

Ενώ η Τουρκία έχει υιοθετήσει στο παρελθόν μια πολιτική αντίδρασης κατά των ενεργειών της Ελλάδας, η θεσμοθέτηση των θαλάσσιων ζωνών της Τουρκίας θα της επιτρέψει να ασκεί κυριαρχία εντός αυτών των ορίων.

 

Η Τουρκία θα ενισχύσει τη στρατιωτική, πολιτική και κοινωνική της δύναμη στις θαλάσσιες ζώνες μέσω νομικών πλαισίων.

 

Η θαλάσσια πολιτική της Γαλάζιας Πατρίδας, η οποία μέχρι τώρα διαχειριζόταν μέσω διάσπαρτων κειμένων και αποφάσεων, θα ενσωματωθεί σε ένα ενιαίο νομικό πλαίσιο με αυτόν τον νόμο.

 

Με αυτόν τον νόμο, η Τουρκία θα ενισχύσει την παρουσία της στην Ανατολική Μεσόγειο, θα ανοίξει το δρόμο για μια δίκαιη και νόμιμη διαίρεση στο Αιγαίο και θα επιλύσει επίσης το ζήτημα της EGAYDAAK.

 

Ταυτόχρονα, θα σηματοδοτήσει μια εξέλιξη που εγγυάται τα διεθνή δικαιώματα της Τουρκικής Δημοκρατίας της Βόρειας Κύπρου (ΤΔΒΚ). Αυτό το βήμα θα εδραιώσει την κυριαρχία τόσο της Τουρκίας όσο και της ΤΔΒΚ στην Ανατολική Μεσόγειο.

 

πηγή 

Share