Η Δημοκρατία είναι λέξη της ελληνικής γλώσσας και παράγεται από το ουσιαστικό Δήμος που σημαίνει λαός και το ρήμα κρατώ που σημαίνει εξουσιάζω. Θα λέγαμε ότι εκφράζει το πολιτικό σύστημα στο οποίο εξουσιάζει ο λαός ο οποίος συνέρχεται ως Εκκλησία του Δήμου, συζητά τα προβλήματα που αφορούν το σύνολο των πολιτών και λαμβάνει αποφάσεις κατά πλειοψηφία σύμφωνα με την πολιτισμική και αξιακή του κοσμοθεωρία.
Αυτού του είδους το πολίτευμα αναπτύχθηκε αρχικά από τον Ελληνισμό σε επίπεδο της πόλις κράτος και εξελίχθηκε σε οικουμενικό επίπεδο κατά την ελληνιστική περίοδο και το Βυζάντιο με κέντρο την Βασιλεύουσα Πόλη και εν μέρη διατηρήθηκε μέχρι την απελευθέρωση του από την Οθωμανική Αυτοκρατορία και την υποταγή του στην Δύση μετά την δολοφονία του Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια. Την εποχή εκείνη, αρχές 19ου αιώνα, με την βοήθεια και επιρροή του Ελληνισμού του Βυζαντίου, η Δύση είχε μόλις εξελιχθεί από τον φεουδαλισμό στον πρώιμο ανθρωποκεντρισμό, (Γεώργιος Κοντογιώργης «Γνώση και Μέθοδος» εκδ. Αρμός).
Σήμερα το επικρατούν πολίτευμα στην Δύση είναι η εκλόγιμη Μοναρχία που εξ’ αιτίας του ότι ο Μονάρχης εκλέγεται από τον λαό καπηλεύεται το όνομα Δημοκρατία παρά το γεγονός ότι ο λαός δεν συνέρχεται, δεν συζητά, δεν λαμβάνει αποφάσεις. Αν και έχει ανακτήσει προσωπικά δικαιώματα σε σχέση με τον φεουδαλισμό δεν έχει ακόμη ανακτήσει πολιτική ελευθερία υπό την έννοια της συμμετοχής του στις πολιτικές και οικονομικές αποφάσεις που τον αφορούν
Στην σύγχρονη Ελλάδα, αν και τόπος γέννησης της Δημοκρατίας το πολίτευμα έχει καταντήσει ένα εκφυλισμένο αντίγραφο της εκλόγιμης Μοναρχίας όπου ο εκάστοτε Μονάρχης υποστηρίζεται από εξουσιολάγνες, ληστρικές παρατάξεις, τα κόμματα, υποκινούμενες από ξένα κατά κανόνα συμφέροντα, ενώ ακόμη και κατά την εκλογή του Μονάρχη δεν ισχύει ο κανόνας της πλειοψηφίας που είναι χαρακτηριστικό γνώρισμα της Δημοκρατίας. Ο υπάρχων εκλογικός νόμος, που κάθε φορά αλλάζει ανάλογα με το συμφέρον του κυβερνώντος κόμματος, δεν λαμβάνει υπόψη τα λευκά ψηφοδέλτια που αποτελούν ενεργό παρουσία και εκφράζουν διαμαρτυρία κατά του συστήματος. Επίσης το σύστημα έχει φροντίσει η συμμετοχή να μην είναι υποχρεωτική με αποτέλεσμα ένα μεγάλο μέρος του λαού να απέχει των εκλογών για να τους χαρακτηρίζει απαθείς και αδιάφορους, ενώ αυτοί καταλαβαίνουν ότι είτε πάνε να ψηφίσουν λευκό διαμαρτυρίας ή απέχουν το αποτέλεσμα είναι το ίδιο διότι θα αγνοηθούν.
Εκτός της άμεσης αλλοίωσης του εκλογικού αποτελέσματος με τον εκλογικό νόμο υπάρχει και η έμμεση αλλοίωση από τα ΜΜΕ και τη συστημική προπαγάνδα για τα οποία διατίθενται μεγάλα ποσά έναντι της μικρής δυνατότητας μικροτέρων ομάδων να εκφράσουν άποψη καθόσον το σύστημα ήδη από Βαυαροκρατίας είχε απαγορεύσει τις τοπικές συνελεύσεις για έκφραση απόψεων και λήψη αποφάσεων πράγμα που έκτοτε έχει παγιωθεί σιωπηλά. Οι συναθροίσεις των πιστών στις Εκκλησίες έχουν χάσει κάθε έννοια της αυθεντικής Εκκλησίας του Δήμου και συνιστούν ομάδες επικύρωσης των αποφάσεων του Ιερατείου που λειτουργεί ως εταίρος του κράτους, ενώ οι λεγόμενοι Δήμοι είναι αντίγραφα της κομματοκρατίας και κάθε Δήμος βάφεται με τα χρώματα του υπερισχύοντος κόμματος.
Με τον τρόπο αυτό έχει αμβλυνθεί το αίσθημα συνοχής της κοινωνίας , συμμετοχής του πολίτη στα κοινά και επιρροής στον τρόπο λήψης αποφάσεων. Βασική προϋπόθεση για να μπορέσει η κοινωνία να εξελιχθεί και να πλησιάσει στην Δημοκρατία αποτελεί η αποκατάσταση του αισθήματος, ότι η άποψη των πολιτών καταμετράτε με θεσμοθετημένο τρόπο έστω και σαν διαμαρτυρία ακόμα και αν δεν εκφράζεται ως οργανωμένο πολιτικό κίνημα ή κόμμα.
Η πρόταση του γράφοντος, που έχει διατυπωθεί στο παρελθόν και σαν σχέδιο αλλαγής του εκλογικού νόμου με δημοψήφισμα, είναι χονδρικά η ακόλουθη: Την πρώτη Κυριακή των εκλογών τα λευκά να έχουν την ένδειξη ΛΕΥΚΟ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ και να καταμετρώνται με απλή αναλογική ως κενές έδρες στην Βουλή. Εάν οι υπόλοιπες προσωπικές έδρες των κομμάτων δεν μπορούν να βγάλουν Κυβέρνηση με 151 Βουλευτές, επί των παρόντων, η εκλογή να κηρύσσεται άγονη και να επαναλαμβάνεται σε 30 ημέρες με το υπάρχον σύστημα μπόνους χωρίς να υπολογίζονται τα λευκά για να μην υπάρξει ακυβερνησία στον τόπο. Ήδη θα έχει εκλείψει η αλαζονεία του νικητή και οι πολίτες θα έχουν πει, δεν σας θέλουμε αλλά σας ανεχόμαστε προς το παρόν. Αλλάξτε πολιτικό πρόγραμμα και υποψηφίους στο μέλλον.
Ηλίας Σταμπολιάδης
Δρ. Μηχανικός Μεταλλείων Μεταλλουργός
πρώην Καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου