Το Γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας λοιπόν είναι η ιστορική έδρα του Παναθηναϊκού.
Από το 1981 το επίσημο όνομά του, είναι Γήπεδο «Απόστολος Νικολαΐδης», έχοντας το όνομα του πρώην προέδρου του συλλόγου, σε αναγνώριση της πολυσήμαντης συνεισφοράς του.
Κάτω από τις θύρες 6 και 7 του ποδοσφαιρικού γηπέδου, είναι κατασκευασμένο το Κλειστό Γυμναστήριο της Λεωφόρου, γνωστό και ως «ο Τάφος του Ινδού», που αποτελούσε επί δεκαετίες την έδρα των τμημάτων μπάσκετ και βόλεϊ του συλλόγου.
Ο Παναθηναϊκός, χρησιμοποιούσε το 1908 ως πρώτη έδρα του, το γήπεδο που βρισκόταν σε οικόπεδο ιδιοκτησίας Καραπάνου στο Λούνα Παρκ της οδού Πατησίων, χώρος που στεγάζεται πλέον το Οικονομικό Πανεπιστήμιο Αθηνών.
Το 1910 με τη διάσπαση της ομάδας ο Πανελλήνιος Ποδοσφαιρικός Όμιλος του Καλαφάτη χρησιμοποίησε ως έδρα το γήπεδο Σιμοπούλου, στην πλατεία Αγάμων (σημερινή πλατεία Αμερικής).
Το 1912, η ομάδα επέστρεψε στο γήπεδο της οδού Πατησίων.
Το 1918 το γήπεδο της οδού Πατησίων πουλήθηκε, ο Παναθηναϊκός έμεινε άστεγος και ξεκίνησε η έρευνα για τη νέα του έδρα.
Τότε ο σύλλογος, δίχως γήπεδο, δεν είχε τη δυνατότητα να προπονηθεί στο ποδόσφαιρο καθώς την ίδια περίοδο παραχωρήθηκε στον ΠΠΟ το Γυμναστήριο Κωνσταντινίδη επί της Λεωφόρου Αλεξάνδρας, αλλά οι χώροι δεν επαρκούσαν και οι αθλητές μπορούσαν να προπονηθούν μόνο στις αθλοπαιδιές, το τένις και άλλα σπορ.
Επίσης το 1919 ο Πανελλήνιος Γυμναστικός Σύλλογος, πρότεινε την απορρόφηση του ποδοσφαιρικού τμήματος του Παναθηναϊκού.
Στις 19 Ιανουαρίου του 1921, στη συνέλευση των μελών του Παναθηναϊκού, αποφασίστηκε η εύρεση νέου μεγαλύτερου γηπέδου, που θα έπρεπε να καλύπτει τις ανάγκες όλων των τμημάτων του συλλόγου.
Ο Γιώργος Καλαφάτης μαζί με τους Δεμερτζή και Καλογερόπουλο έκαναν έρευνα για το χώρο που θα μπορούσε να υπάρξει το νέο γήπεδο της ομάδας και κατέληξαν, στην ανατολική πλευρά του Λυκαβηττού, στο χώρο απέναντι από τις Φυλακές Αβέρωφ στη Λεωφόρο Αλεξάνδρας.
Μετά την άρνηση του δημάρχου της Αθήνας Γιώργου Τσόχα να παραχωρηθεί ο χώρος της Περιβόλας στον Παναθηναϊκό ο Γιώργος Καλαφάτης στράφηκε στον Γιώργο Χατζόπουλο, ο οποίος με την ιδιότητα του προέδρου του Παναθηναϊκού απευθύνθηκε στον πρίγκηπα Νικόλαο, επίτιμο πρόεδρο του ΣΕΓΑΣ και εκείνος έπεισε το δημοτικό συμβούλιο να παραχωρήσει την έκταση με την απόφαση 3294 του 1922.
Η εγκριτική απόφαση δημοσιεύθηκε στο υπ’ αρίθμ. 165/1924 φύλλο της Εφημερίδας της Κυβερνήσεως.
Το 1924 το γήπεδο της Λεωφόρου ήταν το μοναδικό στη χώρα που μπορούσε να φιλοξενήσει 6.000 θεατές.
Από το 1928 το γήπεδο είχε ξύλινες κερκίδες.
Το 1930 ο Παναθηναϊκός κατακτά το πρώτο του Πρωτάθλημα Ελλάδας υπό την ΕΠΟ στο ποδόσφαιρο.
Από το 1931 υπήρξε το πρώτο ελληνικό γήπεδο όπου τοποθετήθηκαν τσιμεντένιες κερκίδες.
Επίσης από το 1931 έως το 1984 το γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας ήταν η επίσημη έδρα της Εθνικής Ελλάδος!
Τέλος της ιστορίας…
«Κάθε αποχωρισμός είναι ένας μικρός θάνατος». George Eliot Αγγλίδα συγγραφέας (1819-1880).
«Σαν έτοιμος από καιρό, σα θαρραλέος, αποχαιρέτα την Αλεξάνδρεια που φεύγει». Κωνσταντίνος Καβάφης, Έλληνας ποιητής (1868-1933), από το «Απολείπειν ο Θεός Αντώνιον
«Όλα έχουν ένα τέλος, εκτός από το λουκάνικο που έχει δύο». Γερμανική παροιμία.
Αυτή η τελευταία, είναι λίγο άσχετη αλλά έχει πλάκα.
Και τελειώνουμε με το… «Ό,τι αρχίζει ωραίο τελειώνει με πόνο». Μουσική Σπύρος Σκορδίλης, στίχοι Νταϊνά Λένα. Τραγουδάει ο Μπάμπης Τσετίνης.
Όλο αυτό το… προσκλητήριο γνωμικών, σκοπό είχε να αποχαιρετήσουμε το Γήπεδο «Απόστολος Νικολαΐδης». Το θρυλικό γήπεδο της «Λεωφόρου Αλεξάνδρας». Το ιστορικό γήπεδο του Παναθηναϊκού, το οποίο αφού εξεμέτρησε το ζην, τώρα θα παραδοθεί Κύριος οίδε σε ποιές αγκάλες. Βέβαια υπάρχουν σχέδια, αλλά στην Ελλάδα τα σχέδια είναι για… να μην εφαρμόζονται.
Αυτό όμως δεν μας ενδιαφέρει σήμερα. Σήμερα θα κάνουμε ένα ταξίδι στο χρόνο για ν’ αποχαιρετήσουμε την ιστορική έδρα του Παναθηναϊκού. Το γήπεδο της Λεωφόρου Αλεξάνδρας.
Ήδη κυκλοφορούν πολλά αφιερώματα για το θέμα, στα οποία μιλούν παλιοί ποδοσφαιριστές, παράγοντες, δημοσιογράφοι κ.λπ. Σήμερα, θα το δούμε από την πλευρά του φιλάθλου και μάλιστα από την πλευρά φιλάθλου, που δεν είναι φίλος του Παναθηναϊκού.
Όλα όσα θα διαβάσετε από δω και κάτω παρακαλώ να τα τοποθετήσετε στο τέλος της δεκαετίας του ’50 και στις αρχές της επομένης, του ’60.
Το γήπεδο του θέματος λοιπόν, εγώ το πρόλαβα στην μορφή που βλέπετε, στην φωτογραφία, σ’ ένα αγώνα με ποδοσφαιριστές που φοράνε πολιτικά, παλτά και ό,τι αλλοπρόσαλλο μπορείτε να φανταστείτε. Κι’ όμως οι εξέδρες, είναι ασφυκτικά γεμάτες. Τότε λοιπόν δεν υπήρχε η ανατολική εξέδρα (προς Αμπελοκήπους στην οδό Π. Κυριακού). Τότε υπήρχε μόνο ένα πέταλο αυτό της Θύρας 13.
Το γήπεδο του Παναθηναϊκού, ήταν το καλύτερο της εποχής και το μόνο που διέθετε προβολείς. Αργότερα θα ήταν και το μόνο που θα διέθετε γκαζόν. Βέβαια ούτε οι προβολείς, ούτε το γκαζόν μοιάζανε με τους σημερινούς… απογόνους τους; Οι προβολείς βγάζανε ένα τσουρούτικο φως και το γκαζόν σε λίγο καιρό μετά την σπορά του χόρτο είχε απομείνει τόπους τόπους. Θα το δείτε σε επίκαιρα της εποχής, που δείχνουν αγώνες. Ουδεμία σχέση με τα σημερινά χαλιά.
Δύο παιχνίδια μου έχουν μείνει από αυτό το γήπεδο.
Να τα θυμηθούμε με την βοήθεια της ηλεκτρονικής εγκυκλοπαιδείας, της Βικιπαίδειας
Ήταν Απρίλιος του 1963 και στην Αθήνα γινόταν η Προκριματική Φάση του 18ο Πρωταθλήματος ΣΙΣΜ, δηλαδή του πρωταθλήματος μεταξύ των Εθνικών Ομάδων Ενόπλων Δυνάμεων, που σήμερα δεν υπάρχει.
Στις 24 Απριλίου γινόταν ο προκριματικός μεταξύ Ελλάδος και Αιγύπτου. Παρακολουθούσα τον αγώνα από την ανατολική πλαγιά του… Λυκαβηττού με τον μακαρίτη πιά φίλο μου τον Θόδωρο, με την βοήθεια τρανζίστορ. Στο 86ο λεπτό ο διαιτητής, δίνει πέναλτι υπέρ της Αιγύπτου. Τότε, λέω στον Θόδωρο:
-Ρε συ πάμε κάτω; Μέχρι να τελειώνουν οι διαμαρτυρίες, θα έχουμε φτάσει για να πάρω αμέσως την απάντηση
-Φύγαμε
Σε χρόνο μηδέν και κουτρουβαλώντας (μιλάμε για 18χρονα παιδιά), φτάσαμε στο γήπεδο, του οποίου οι πόρτες είχαν ήδη ανοίξει, αφού το παιχνίδι πλησίαζε στο τέλος του. Κατ΄ ευθείαν πηγαίνουμε πίσω από την εστία, απέναντι από την Θύρα 13, του Έλληνα τερματοφύλακα, του πρόσφατα αποβιώσαντος, Βαγγέλη Πετράκη, ο οποίος τότε σε περίπτωση πέναλτι, κορόιδευε τους αντιπάλους για να τους εκνευρίσει. Αυτό λοιπόν αρχίσαμε να του φωνάζουμε και ο Πετράκης το έκανε, όχι βέβαια επειδή του το φωνάζαμε εμείς.
Αποτέλεσμα; Ο Αιγύπτιος κυνηγός έκανε ένα άτσαλο σουτ, το οποίο έπιασε ο Πετράκης και η Ελλάδα προκρίθηκε και τελικώς κατέκτησε το πρωτάθλημα.
Για την ιστορία οι ποδοσφαιριστές που συγκροτούσαν τότε την Εθνική Ενόπλων ήταν οι: Βαγγέλης Πετράκης (Άρης), Νίκος Λιάρος (Ηρακλής), Γιάννης Μαρδίτσης (ΑΕΚ), Μιχάλης Μπέλλης (Ηρακλής), Χρήστος Ζαντέρογλου (Νίκη Βόλου), Στέλιος Νικηφοράκης (Εθνικός), Δημήτρης Χατζηιωάννογλου (Εθνικός), Απόστολος Βασιλειάδης (ΠΑΟΚ), Μίμης Δομάζος (ΠΑΟ), Μίμης Παπαϊωάννου, (ΑΕΚ), Άρης Τσαχουρίδης (ΑΕΚ), Μανώλης Παπάζογλου (Εθνικός), Νίκος Τζίνης (Ολυμπιακός). Στην προκριματική φάση μετείχαν, επίσης, οι: Στράτος Μακρυνιώτης (Εθνικός), Ζαχαρίας Πυτιχούτης (ΠΑΟ), Φώτης Μπαλόπουλος (ΑΕΚ), Νίκος Σιμιγδαλάς (Απόλλων).
Όπως βλέπετε ένας κι’ ένας!
Το δεύτερο περιστατικό έγινε λίγο αργότερα. Στις 5 Μαρτίου 1967 (και πάλι με την βοήθεια της Βικιπαίδειας) σ’ έναν αγώνα ΠΑΟ-ΑΕΚ 0-0 στο ιστορικό γήπεδο της Λεωφόρου.
Εύελπις τότε και αποφασίσαμε με τον φίλο μου και μετέπειτα κουμπάρο μου Ηλία, να πάμε στο γήπεδο της Λεωφόρου να δούμε τον αγώνα. Φυσικά με την στολή και με την «βαθυκύανη» χλαίνη, λόγω του καιρού. Αρχές Μαρτίου βλέπετε.
Από νωρίς τα βαριά μαύρα σύννεφα βολτάριζαν απειλητικά στον Αττικό ουρανό, εμάς όμως το τελευταίο που μας ένοιαζε ήταν ο καιρός, αφού είχαμε αποφασίσει να πάμε στο γήπεδο βρέξει χιονίσει.
Και βέβαια δεν χιόνισε, αλλά χάλασε ο Θεός τον κόσμο στην βροχή. Βροχή από την ώρα που βγήκαμε από την Σχολή μέχρι που γυρίσαμε.
Οι θέσεις μας, ήταν στο πέταλο της Θύρας 13. Τότε ακόμα δεν υπήρχαν αυτά τα φιλοπόλεμα σημερινά. Οι οπαδοί των δύο ομάδων, κάθονταν ανακατεμένοι στις εξέδρες. Φυσικά λόγω της βροχής παρακολουθούσαμε όρθιοι τον αγώνα. Μα αυτός δεν ήταν αγώνας. Ήταν μία πραγματική τιτανομαχία δύο μεγάλων αντιπάλων υπό συνεχή βροχή, σ΄ ένα γήπεδο, που λεπτό με λεπτό γινόταν χειρότερο. Ήταν ένα από τα καλύτερα παιχνίδια που έχω δει.
Με την βοήθεια της Τεχνητής Νοημοσύνης, βρήκα και τις συνθέσεις του παιχνιδιού εκείνου και τις ξαναθυμίζω :
Παναθηναϊκός (προπονητής Στέφαν Μπόμπεκ): Οικονομόπουλος, Καμάρας, Σούρπης, Ανδρέου, Μπέλλης, Λουκανίδης, Γραμμός, Δομάζος, Σακελλαρίδης, Παπαεμμανουήλ, Καλϊτζίδης
ΑΕΚ (προπονητής Γιένε Τσακνάντι): Σεραφείδης, Βασιλείου, Μπαλόπουλος, Σοφιανίδης, Κεφαλίδης, Σκευοφύλακας, Καραφέσκος, Παπαϊωάννου, Νικολαΐδης, Σταματιάδης, Βεντούρης.
Διατηρώ μια κάποια επιφύλαξη για την ακρίβεια των συνθέσεων, αλλά νομίζω ότι με πολλή μεγάλη προσέγγιση αυτές ήταν.
Όπως προελέχθη το τελικό αποτέλεσμα ήταν 0-0, αλλά παρ’ όλο που δεν είχαμε γκολ, όλο οι φίλαθλοι έφυγαν κατενθουσιασμένοι από το θέαμα. Κατενθουσιασμένοι μεν από το θέαμα, αλλά και βρεγμένοι κυριολεκτικά μέχρι το κόκκαλο από την συνεχή βροχή.
Εμείς βέβαια με την ασήκωτη πλέον χλαίνη κατηφορίσαμε την λεωφόρο. Φάγαμε ό,τι υπόλοιπα είχαμε να φάμε από βροχή και φθάσαμε στην Σχολή. Εκεί έπρεπε να βγάλουμε τις στολές εξόδου και να φορέσουμε αυτές της υπηρεσίας. Και τότε… Τότε είδαμε χαμόγελα και αρχή πρόγκας. Ένας φώναξε:Ρε, να τα μπλε ανθρωπάκια από τον Άρη.
Ένας άλλος είπε:Ρε συ, από τώρα ντυθήκατε Ελληνική σημαία; Αργεί ακόμα η 25η Μαρτίου
Κοιτάζομαι λίγο πιο προσεκτικά και τι να δω. Πώς φωνάζουνε στις εκλογές «όλη η Ελλάδα είναι μπλε»; Τούτ’ αυτό συνέβαινε και με μένα. Τα πάντα, εσώρουχα, κορμί, ήτανε μπλε, από το χρώμα της χλαίνης αλλά και της στολής. Ήτανε ίσως το πρώτο συνολικό τατουάζ στην ιστορία, πολύ πριν φτάσουμε στο σημερινό χάλι.
Τρέχω να βρω τον Ηλία, ο οποίος είχε ήδη ξεκινήσει να με συναντήσει και βλέπω… άλλο ανθρωπάκι του Άρη. Κι’ εκείνος μπλε. Δεν βρήκε κάτι άλλο να μου πει παρά «δεν ξέβαφε τουλάχιστον το κίτρινο», καθόσον οπαδοί της ΑΕΚ…
Τώρα θα μου πείτε είναι ιστορία αυτή για το γήπεδο; Όχι βέβαια, αλλά για μένα είναι οπωσδήποτε «ανάμνηση γλυκιά, κίτρινο γράμμα στο συρτάρι», που λέει και ο Ακύλας…
Α και κάτι ακόμα. Από τότε δεν ξαναπήγα στην Θύρα 13… Αυτό έχει σχέση με το γήπεδο.
Έχε γειά ιστορική Λεωφόρος.
Ο φίλος μου από την όμορφη Σάμο Ηρακλής Β. με αφορμή το άρθρο για την Ελένη Παπαδάκη, μου έστειλε το σημείωμα που ακολουθεί:
Αγαπητέ φίλε
Έχω διαβάσει το βιβλίο και έφριξα. Το προεδρείο λοιπόν της συνέλευσης – λαϊκού δικαστηρίου που αποφάσισε την διαγραφή της Ελένης Παπαδάκη από το Σωματείο ηθοποιών,
Το αποτελούσαν οι: μετέπειτα αστέρες του κινηματογράφου που… δίδαξαν γενεές και γενεές όπως οι Αιμίλιος Βεάκης, Θεόδωρος Μορίδης, Σπύρος Πατρίκιος, Χρήστος Τσαγανέας και ο Πάνος Καραβουσάνος χωρίς να… πληρώσουν μετέπειτα για τα εγκλήματά τους. Από αυτούς, όλοι ήσαν δημοκρατικοί -προοδευτικοί και κομμουνιστές εκτός από τον Σπύρο Πατρίκιο, ο οποίος ξεκίνησε από ακραιφνής εθνικιστής και γενικός γραμματέας της «Ομάδας Βασιλοφρόνων Ηθοποιών» και στα τελευταία κατοχικά χρόνια, μετεστράφη και έγινε αριστερός, δηλαδή είδε το φως το αληθινό. Σαν να λέμε οι σημερινοί προοδευτικοί και δημοκρατικοί που καπηλεύονται αρχές και αξίες.
Βασικοί «εισαγγελείς», όπως ορθά για την ιστορία λες ήταν οι Μορίδης, Τζαβαλάς Καρούσος και ο Καραβουσάνος. Εκτελεστής ήταν ο 23χρονος καπετάν Ορέστης κ.λπ. κ.λπ .Ήταν οι ίδιοι που ένα βροχερό πρωινό του 1945 «χτύπησαν» στο χωριό μου – Ζαρκαδιά Καβάλας – το καφενείο του θείου μου Μπαχάρη που μέσα ευρίσκετο και ο «τυχερός» πατέρας μου, που είδε ξαφνικά το δεξί του χέρι να… φεύγει από την θέση του! Και οι προοδευτικοί-δημοκράτες σήμερα μου ζητούν να τα ξεχάσω .
Ε, δεν γίνεται
Ηρακλής
Ο κύριος Σπύρος Κατσούρης από την Ρόδο, έστειλε στην υπουργό Πολιτισμού κα Μενδώνη την παρακάτω Ανοιχτή Επιστολή
Θέμα: Προς Υπουργό Πολιτισμού κ. Μενδώνη
Ανοικτή επιστολή προς την Υπουργό Πολιτισμού κ. Λίνα Μενδώνη για τα εγκαίνια “μνημείων” Ρόδου
Κυρία Μενδώνη
Ήρθατε χθες στη Ρόδο μας να κάνετε εγκαίνια πολιτιστικών μνημείων! Και το μόνο που παρουσίασαν τα ΜΜΕ ήσαν τα εγκαίνια δύο ισλαμικών (τουρκικών-μουσουλμανικών) τζαμιών της παλαιάς πόλεως Ρόδου (όπως και πέρσυ στην Κώ), με καμαρωτό τον Περιφερειάρχη Ν. Αιγαίου, και την εκ μέρους σας φίμωση του Δημάρχου Ρόδου, Αλέξανδρου Κολιάδη! Τον απαγορεύσατε -λέει- να μιλήσει καίτοι παρών και εκπρόσωπος του Ροδιακού λαού! Αντ’ αυτού, λένε, μίλησε ο….μουφτής της Ρόδου! Εύγε σας! Δεν θα σταθώ στο σημείο της απαγόρευσης του Δημάρχου διότι, αφ’ ενός μεν σας τα «έσυρε» ο ίδιος στα ΜΜΕ κι αφ’ ετέρου τα ίδια ΜΜΕ έδωσαν τεράστια προβολή σ’ αυτό σας το ατόπημα. Εγώ θα σας ρωτήσω ευθέως:
Αυτά είναι τα πολιτισμικά μνημεία της Ρόδου μας; Τα τζαμιά;
Αυτά κυρία Μενδώνη, είναι κατάλοιπα της τουρκικής μας υποδούλωσης και σκλαβιάς 400-500 χρόνων και ώφειλε το ελληνικό κράτος μετά την απελευθέρωσή μας να τα καταρρίψει και να τα εξαφανίσει (!), όπως έκαναν οι γείτονες στην Μικρασία μας για τους χριστιανικούς ναούς, που τους μετέτρεψαν σε σταύλους, μπαρς, αποθήκες, εστιατόρια και τζαμιά! Ναί! Κανένας ναός δεν έμεινε άθικτος! Ακόμα και στις μέρες μας ο Ερντογάν μετέτρεψε την Αγία Σοφία (κι άλλους 2 μεγάλους ναούς) σε τζαμί κι ούτε ένα κιχ δεν βγάλατε (πολιτική και θρησκευτική ηγεσία)! Αντιθέτως ο υπογράφων ήτο ο μόνος που τον κατήγγειλε εγγράφως στην Unesco κι έκτοτε κινητοποιήθησαν κι άλλοι φορείς προς αυτή την κατεύθυνση. Και δεν είναι μόνον τα χριστιανικά μνημεία και ναοί που τεμενοποιήθησαν από την Τουρκία στην εποχή μας. Είναι και τα αρχαία ελληνικά μνημεία της Μικρασίας (Εφέσου, Περγάμου, Τροίας, Καππαδοκίας, Βιθυνίας, Πόντου, Φετειγέ, Κας κλπ), που ενώ οι πέτρες, τα μάρμαρα, τα ψηφιδωτά, τ’ αγάλματα και οι σημερινές ανασκαφές φωνάζουν Ελλάδα, οι Τούρκοι συνάδελφοί σας και «αρχαιολόγοι» τα λένε Ρωμαϊκά! Τα λένε «Ελληνιστικής περιόδου», τα βαπτίζουν «αρχαϊκά»… Μα ποτέ δεν τα λένε Ελληνικά! Αμφιβάλλετε; Πάμε μαζί μιά βόλτα (χωρίς την Παναγιωταρέα), να σας τα δείξω εκ του σύνεγγυς!
Όθεν το ερώτημά μου που γεννάται ευθέως είναι: Τι πρεσβεύετε; Υιοθετείτε την Μητσοτακική πολιτική των ήρεμων νερών του Αιγαίου ή την οσφυοκαμπτική του Υπ. Εξ. Γεωργίου Γεραπετρίτη;
Δεύτερο αμείλικτο ερώτημά μου είναι: Γιατί τοσαύτη Τουρκοδεής πολιτική; Μήπως καλλιεργείτε κι εσείς την ιδέα του μοιράσματος του ελληνικώτατου Αιγαίου, γι αυτό και αποσύρατε όπλα αμύνης μας από τα νησιά του ανατολικού Αιγαίου και τα Δωδεκάνησα για να τα στείλετε στον καραγκιόζη Ζελέσκυ (που μας «ανταμείβει» με θαλασσινό drone και αγάπες με Ερντογάν); Και φέρνετε (από την εποχή του ΣΥΡΙΖΑ βέβαια) στρατιές λαθρομεταναστών και τους εγκαθιστάτε στις πλέον ευαίσθητες περιοχές της χώρας μας, για πληθυσμιακή αλλοίωσή μας, και που οι ίδιοι ομολογούν ότι είναι αδέλφια των τούρκων και πως σε μια πολεμική σύγκρουσή μας με τους Μογγόλους αυτοί θα πάνε με το μέρος της Τουρκίας (λειτουργούντες ως 5η φάλαγγα πίσω μας και θα μας σφάξουν;
Σε πρόσφατο ταξίδι μου στην Δαλματία, Βαλκάνια και κεντρική Ευρώπη, πουθενά δεν είδα αυτό το χάλι που επικρατεί στον τόπο μας. Πουθενά δεν είδα λαθροεισβολείς σκουρόχρωμους από Ασία και Αφρική. Και πουθενά δεν είδα τσιγγάνους, γύφτους και ρομά όπως εδώ στη χώρα μας!!
Αν έχετε αποφασίσει να μας «δωρίσετε» στον σουλτάνο (για να κάνει το όνειρό του mavi vatan ) πείτε το καθαρά! Να πάρουμε κι εμείς τα μέτρα μας! Να πάρουμε γυναίκες και παιδιά και να μετοικήσουμε σ’ άλλη γή, σ’ άλλα μέρη!! Διότι δεν θα αντέξουμε να δούμε να επανέρχεται το ισλάμ στα νησιά μας, και δή χωρίς να πέσει μία ντουφεκιά!!!
Κυρία Μενδώνη
Η πολυπολιτισμικότητα που πρεσβεύει ο πρωθυπουργός σας δεν έχει μέλλον! Τον δρόμο έδειξεν ο Τράμπ! Βλέπετε ήδη τις φονικές συγκρούσεις σε Μπέλφαστ, Παρίσι, Λονδίνο, Βρυξέλλες, Ιταλία, Ισπανία, Γερμανία! Τούτοι οι φανατικοί ισλαμιστές- τζιχαντιστές, στους οποίους ανοίξατε διάπλατα της πύλες της Ελλάδος και της Ευρώπης, δεν δύνανται να αφομοιωθούν με τον γηγενή Ευρωπαϊκό πληθυσμό! Αντιθέτως! Θέλουν να επιβάλουν (και θα το επιβάλουν) το ισλάμ με την βία και την μπούργκα στις γυναίκες! Και θα παντρεύουν ανήλικα κορίτσια με γέρους παιδεραστές! (Χθες πέθανε ένα 9χρονο κορίτσι). Αυτό θέλετε; Γι’ αυτό κυνηγήσατε ανηλεώς τον πρώην βουλευτή της ΝΙΚΗΣ κ. Παπαδόπουλο, που κατέρριψε τα αισχρά “έργα” πινάκων ενός σαλεμένου “καλλιτέχνη” από την εθνική πινακοθήκη;
Επανέρχομαι όμως στα μνημεία της Ρόδου: Αυτά μόνον σας υπέδειξαν, ως πολιτιστική μας κληρονομιά; Για τους αρχαίους Ροδιακούς μας ναούς στην ακρόπολη της Ρόδου (Αθηνάς, Απόλλωνος, Διός, αρχαίο στάδιο – το οποίο εκχωρήσατε, περιφράξατε και απαγορεύσατε στους ντόπιους να εισέρχονται δωρεάν – τίποτα;
Για το Εθνικό μας Θέατρο στο Νιοχώρι; Για την Ακρόπολη Ιαλυσού στο λόφο Φιλερήμου (που ακόμα να μπουν οι μπρούτζινες παραστάσεις των παθών του Χριστού, που εκλάπησαν πέρσι); Για το σταμάτημα αρχαιολογικών ανασκαφών στην περιοχή Δάφνης και Κρεμαστής; Για τα παγκοσμίου φήμης Έλαφος και Ελαφίνα που είναι εγκαταλελλειμμένα στο βουνό Προφήτης Ηλίας; Για την μη ανάδειξη του μοναδικού στο Αιγαίο, Πελασγικού φρουρίου στον Ακραμύτη και Ατάβυρο; Για την αρχαία πόλη Κυμησάλλα στα Σιάννα; Για τον τεράστιο προϊστορικό ναό του Αταβυρίου Διός με τις γιγάντιες πελεκητές πέτρες του από γρανίτη; Για την Ακρόπολη της Λίνδου που πληρώνουμε κι εμείς ως ντόπιοι 20€ για να δούμε…πέτρες, δίχως ξεναγό; Για το Πολιτισμικό Μέλαθρο Ρόδου (περιοχής Σγουρού), που έχει τιμηθεί Πανελληνίως και Διεθνώς κι εσείς αγνοείτε επιδεικτικώς; Για τις αρχαίες φρυκτωρίες της Ρόδου; Για τα εγκαταλελλειμμένα Κάστρα της (Κρητηνίας, Αρχαγγέλου, Μονολίθου, Κρεμαστής, Χαρακίου- Αγάθης) τίποτα; Για τον αρχαίο πελασγικό οικισμό στην παραλία Πρασονησίου-Κατταβιάς;
Και ακόμα για το μέγα Ροδιακό μνημείο του ΚΟΛΟΣΣΟΥ, που μισόν αιώνα τώρα «γαυγίζω» πως έπρεπε να είχεν ήδη ξαναστηθεί στο λιμάνι της Ρόδου, τίποτα; Για τον εκεί κοντά επίσης πύργο του Ναγιάκ;
Λυπάμαι πολύ, αλλά δεν θα σας χειροκροτήσω γι αυτά τα εγκαίνια (όπως δεν σας χειροκρότησα όταν τσιμεντώσατε την Ακρόπολη Αθηνών). Δεν με εκφράζουν, δεν με αγγίζουν, δεν μ ενδιαφέρουν. Όπως δεν αγγίζουν και δεν εκφράζουν τον Ροδιακό λαό, που τέθηκε στο πλευρό του εκλεγμένου Δημάρχου του και κατέκρινε την απαράδεκτη συμπεριφορά σας. Αν δεν με πιστεύετε μπορείτε να κάνετε ένα «γκάλοπ». Λυπάμαι λοιπόν. Και λυπάμαι επίσης που εξακολουθεί να υπάρχει ο μιναρές στον παλαιοχριστιανικό ναό (15ου μ.Χ.) του Αγίου Ιωάννη στη γειτονιά μου, περιοχή Σγουρού Ρόδου, (που μετέτρεψαν σε τζαμί οι κατακτητές) ενώ έπρεπε να αντικατασταθεί από καμπαναριό! Τι λέτε και γι’ αυτό;
Και μιάς που έρχεται αύριο στη Ρόδο και ο Πρωθυπουργός, καλόν θα είναι να του θέσετε κι αυτά υπ’ όψιν. Και ότι αρνούμεθα να φορολογούμεθα βαρέως για τέτοιες άχρηστες δαπάνες! Εκλογές έρχονται οσονούπω…και οψόμεθα εις την κάλπην!
ΥΓ: Αλήθεια, δεν ανατριχιάζετε ερχόμενη με πλοίο στη Ρόδο κι’ αντικρύζετε από το πέλαγος προς το λιμάνι, τους μιναρέδες της παλιάς πόλης μέσα στο Κάστρο αντί να θαυμάζετε τα υπέροχα τείχη της (μνημείο Unesco);
ΑΝΑΚΡΕΩΝ ΔΑΥΛΗΣ Ο ΡΟΔΙΟΣ (ΣΠΥΡΟΣ ΔΡΑΚΟΣ ΚΑΤΣΟΥΡΗΣ)
Γνήσιος Ρόδιος γηγενής, 4ης γεννεάς, εκ Κρεμαστής Ρόδου ορμώμενος. Κτήτωρ και Δ/ντής του Πολιτισμικού Μελάθρου Ρόδου, όπερ έτυχε 7 Πανελληνίων και Διεθνών Βραβεύσεων μεταξύ των οποίων και της Unesco, International Art Academie, Amfyktionia of Hellinismus, Trip Advisor κλπ
Να μου επιτρέψει ο φίλος «Ανακρέων» να τον διευκολύνω:
α. Η αγένειά της κας Μενδώνη είναι γνωστή και δεδομένων των παραδειγμάτων τραμπουκισμού άλλων πολιτικών, δεν μας εκπλήσσει. Θυμηθείτε άλλωστε το μπροστά στις κάμερες επεισόδιο με την αρχαιολόγο στο Άργος
β. Η κα Μενδώνη δικαιολογείται να μην έχει δει τους μιναρέδες της Παλιάς Πόλη, διότι σιγά να μη έρχεται με πλοίο. Τα αεροπλάνα τι τα έχουμε;
γ. Από πληροφορίες που έχω, τα τζαμιά και τα τεμένη έχουν μπει στο πρόγραμμα και θα καταστραφούν μετά το 2035, όταν πρωθυπουργός θα είναι ο κ. Κωνσταντίνος Μητσοτάκης ο νεότερος, στο πρόγραμμα «Ελλάδα 15 √3 Χ 3,14», που θα καταρτίσει.
δ. Τώρα, σοβαρά μιλάτε ότι θέλετε να ξανατοποθετηθούν οι παραστάσεις των Παθών του Χριστού στον λόφο της Φιλερήμου; Μη περιμένετε κάτι τέτοιο. Πάλι από πληροφορίες που έχω, εκεί σχεδιάζεται να τοποθετηθεί αδριάντας του «Αγνώστου ΛΟΑΤΚΙ».
ε. Τέλος η αναφορά σας στα γεγονότα στο Μπέλφαστ, στο Παρίσι, στο Λονδίνο, στις Βρυξέλλες, στην Ιταλία, στην Ισπανία και στην Γερμανία, ήταν τουλάχιστον ατυχής, αφού είναι γνωστό ότι υποκινούνται από ακροδεξιούς, που δεν ανέχονται να τους μαχαιρώνουν Σουδανοί ή να βιάζουν τις γυναίκες τους Μπαγκλαντεσιανοί.
Σιγά μην ασχοληθεί μαζί σας η κα Μενδώνη.
Ελπίζω να βοήθησα.
Για γέλια και για κλάματα
Λόγω το μακροσκελούς σημερινού σημειώματος, βολευτείτε μόνο μ΄ αυτό
.jpg)
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου