Πλησιάζοντας προς τις εορτές του Αγίου Δωδεκαημέρου παρατηρείται το φαινόμενο οι ιεροί ναοί να σφύζουν από την παρουσία των πιστών, ενώ τον υπόλοιπο χρόνο αγνοείται η τύχη των περισσοτέρων, με αποτέλεσμα οι «Αγγελικές υπηρεσίες» του Ουρανού να ενεργοποιούν το σύστημα αναφοράς «Amber Alert», δηλώνοντας την εξαφάνισή τους.
Όσοι θυμούνται τον εκκλησιασμό τους μόνο στις μεγάλες εορτές, εκλαμβάνουν την συμμετοχή τους στις ιερές ακολουθίες ως τυπική εκπλήρωση ενός άοσμου και απονευρωμένου θρησκευτικού καθήκοντος ή έστω ως μια απλή και ξεχασμένη συνήθεια που τους συνδέει με την νοσταλγική μνήμη της παιδικής τους αθωότητας.
Δεν χωρεί αμφιβολία ότι οι μεγάλες εορτές της Χριστιανοσύνης ασκούν ιδιαίτερη θρησκευτική επίδραση, αποτελώντας σημαντικό πόλο έλξης για κάθε ταπεινό, ευλαβή και πονεμένο άνθρωπο που επιθυμεί να αποκτήσει εμπειρική σχέση, μέσω της κατανυκτικής ατμόσφαιρας, της μυσταγωγίας και της θεσπέσιας εκκλησιαστικής υμνογραφίας, με τα κοσμοϊστορικά γεγονότα της Θείας Ενανθρωπήσεως.
ΥΠΑΡΞΙΑΚΗ ΑΝΑΓΚΗ
Η πάνσοφη υλοποίηση του Θεϊκού Σχεδίου για την σωτηρία του πεπτωκότος ανθρώπου –διά της Ενανθρωπήσεως του Θεού Λόγου– δεν αναμόρφωσε απλώς την φυσιογνωμία του κόσμου, αλλά αποτέλεσε την κορυφαία έκφραση αγάπης του Θεού για την λύτρωση του ανθρωπίνου γένους από τα δεσμά της φθοράς, της αμαρτίας και του θανάτου. Η ενσάρκωση του Υιού του Θεού δεν έτεμε απλώς τον ιστορικό χρόνο, αλλά ανακαίνισε και αναζωογόνησε την ίδια την ανθρώπινη φύση, που είχε διαβρωθεί από την φθορά της αμαρτίας και είχε παραδοθεί στον αδυσώπητο φόβο ενός ανίκητου θανάτου.
Η παρουσία του Ορθόδοξου Χριστιανού στην Εκκλησία δεν πρέπει να είναι τυπική και νωθρή, ούτε να περιορίζεται μόνο στις μεγάλες εορτές και πανηγύρεις, αλλά οφείλει να επεκτείνεται τουλάχιστον σε όλες τις Κυριακές του εκκλησιαστικού έτους. Ο πιστός άνθρωπος, που συμμετέχει ενεργά στην λατρευτική ζωή της Εκκλησίας, πολιτογραφείται «Ουράνιος Πολίτης» και, κοινωνώντας «εν μετανοία» το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, μπορεί να προκαλεί τον φθόνο και τον εμπαθή πόλεμο των δαιμονικών δυνάμεων, ενώ την ίδια στιγμή προσελκύει το άπειρο Έλεος και την Προστασία του Θεού, καθώς προγεύεται από την Γη τα ουράνια αγαθά της Βασιλείας Του.
Μάλιστα, οι Άγιοι Πατέρες της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου (692 μ.Χ.) εμφανίζονται ανυποχώρητοι στο ζήτημα του τακτικού εκκλησιασμού των πιστών, νομοθετώντας τον αυστηρό, αλλά δίκαιο κανόνα, που ορίζει ότι εκείνος, ο οποίος χωρίς σοβαρό λόγο ή αιτία δεν εκκλησιάζεται –προφανώς ένεκα οκνηρίας– για τρεις συνεχόμενες Κυριακές, να αποκόπτεται από το Σώμα της Αγίας του Θεού Εκκλησίας.
Η αυστηρότητα της πιο πάνω εκκλησιαστικής διατάξεως εναρμονίζεται πλήρως με την παράδοση της Ορθόδοξης Εκκλησίας, σύμφωνα με την οποία η ημέρα της Κυριακής είναι αφιερωμένη στον Κύριο, και εκείνος που περιφρονεί την Κυριακή, στην πραγματικότητα, έστω και ανεπίγνωστα, τον ίδιο τον Κύριο περιφρονεί και αποστρέφεται.
Συνεπώς, ο άνθρωπος είναι αυτός, που πρώτος αρνείται εκ των πραγμάτων την παρουσία του Θεού στην ζωή του, και ως εκ τούτου θέτει –ασκώντας το δικαίωμα της προσωπικής του επιλογής και ελευθερίας– τον εαυτό του εκτός του πληρώματος της Εκκλησίας. Αν πάλι θέλει να μετανοήσει, έχει την δυνατότητα, κάνοντας αβίαστη χρήση του αυτεξουσίου του, να επιστρέψει οποτεδήποτε στους κόλπους της Εκκλησίας.
Ο Θεός σέβεται απόλυτα την ελευθερία του πλάσματός Του χωρίς να προσπαθεί να το υποτάξει στο Θέλημά Του, και μάλιστα, είναι ο πιο «Δημοκρατικός» Κυβερνήτης, τόσο που καταδέχεται οι άνθρωποι να Τον απορρίπτουν και να Τον υβρίζουν. Αντιθέτως, ο διάβολος και τα όργανά του, δηλαδή οι προσκυνημένες στον σατανά κοσμικές εξουσίες μηχανεύονται διαρκώς τρόπους εξάλειψης της ελεύθερης βούλησης και της κριτικής σκέψης, καθιστώντας τον δυστυχή άνθρωπο πειθήνιο υποχείριό τους.
Στο σημείο αυτό, αξίζει να υπογραμμιστεί ότι θα αποτελούσε σοβαρή πνευματική αστοχία η ενδεχόμενη διασύνδεση της παρουσίας του πιστού στην Εκκλησία με την καταναγκαστική συνήθεια ενός επιβαλλόμενου, ψυχρού θρησκευτικού καθωσπρεπισμού ή με την επιθυμία της ψυχολογικής διεξόδου από την ασφυκτική πίεση μιας σκληρής και επιβαρυμένης καθημερινότητας.
Η προσέλευση του πιστού ανθρώπου στην Εκκλησία οφείλει να αποτυπώνει την βαθύτερη υπαρξιακή του ανάγκη για την συχνή Μυστηριακή του ένωση με τον Άγιο Τριαδικό Θεό, δηλαδή για μια ζωή αληθινή, αυθεντική και Χριστοκεντρική, εκφράζοντας έτσι την αγάπη του στην Παναγία και στους εορτάζοντες Αγίους, τους φίλους του Θεού.
ΑΝΟΗΜΑΤΙΣΤΗ ΖΩΗ
Ο ιερός Χρυσόστομος με την ρητορική του δεινότητα μάς χαρίζει μία εύγλωττη παραστατική εικόνα, παρομοιάζοντας τους Ιερούς Ναούς με «πνευματικά λιμάνια», τονίζοντας ότι, όπως ένα απάνεμο και ακύμαντο λιμάνι προσφέρει ασφαλές καταφύγιο σε κάθε θαλασσοδαρμένο πλοίο, κατ’ ανάλογο τρόπο και η Εκκλησία διασώζει κάθε τρικυμισμένη ψυχή από την αγωνία, την ενοχή και το βάρος της ανεξομολόγητης αμαρτίας.
Πραγματικά, η Εκκλησία αποτελεί το πνευματικό αγκυροβόλι κάθε ταλαιπωρημένου, βασανισμένου και συναισθηματικά φορτισμένου ανθρώπου, που αποζητά μέσα στην πνευματική ατμόσφαιρα του Οίκου του Θεού λίγες στιγμές γαλήνης, ανάπαυσης και ηρεμίας από την κοσμική τύρβη και την αγχώδη μέριμνα των βιοτικών αναγκών.
Οφείλουμε να σημειώσουμε ότι η σκληρή ελληνική πραγματικότητα της θρησκευτικής χλιαρότητας, της ολιγοπιστίας και της κεκαλυμμένης αθεΐας υπονομεύει κάθε περαιτέρω στοχασμό πάνω στην ανεκτίμητη αξία του τακτικού εκκλησιασμού, καθώς μας υπενθυμίζει με ιδιαίτερη ένταση ότι ζούμε σε Έσχατους Καιρούς πρωτοφανούς αποστασίας, μεγάλης πνευματικής σύγχυσης και ασύλληπτης εθνικής, κοινωνικής και πολιτισμικής παρακμής.
Την στιγμή που η Ελλάδα γκρεμίζεται, η σημασία της πίστης υποτιμάται, η Αλήθεια της Ορθοδοξίας σχετικοποιείται στους ατέρμονους «θεολογικούς διαλόγους» μιας εωσφορικά επιβαλλόμενης αγαπολογίας –που, αντί να οδηγούν στην αγκαλιά της Μητέρας Εκκλησίας τους ετεροδόξους, αμβλύνουν και νοθεύουν την πίστη και το φρόνημα των Ορθοδόξων– το ενδιαφέρον της συντριπτικής πλειονότητας του ελληνικού λαού εξαντλείται σχεδόν αποκλειστικά στο ζήτημα της ακρίβειας και της εξαέρωσης του μισθού και της σύνταξης το πρώτο δεκαπενθήμερο του μήνα.
Δυστυχώς, οι περισσότεροι άνθρωποι ξεχνούν τον αιώνιο και διαχρονικά επίκαιρο λόγο του Χριστού, δηλ. «οὐκ ἐπ’ ἄρτῳ μόνῳ ζήσεται ἄνθρωπος, ἀλλ’ ἐπὶ παντὶ ῥήματι ἐκπορευομένῳ διὰ στόματος Θεοῦ» (Ματθ. Κεφ. Δ΄, στίχος 4), και επομένως οι πολίτες εστιάζουν μοιρολατρικά στα ζητήματα της καθημερινότητας, αδιαφορώντας και αγνοώντας τους μεγάλους κινδύνους που απειλούν την πατρίδα, την εκκλησία και την κοινωνία, προσποιούμενοι ότι «όλα βαίνουν καλώς», με αποτέλεσμα να βυθίζονται στον μικρόκοσμο μιας ψεύτικης, άχαρης και ανοημάτιστης ζωής.
Αποτελεί σχεδόν μαθηματική βεβαιότητα ότι σε ελάχιστα χρόνια από σήμερα δεν θα έχει μείνει τίποτε όρθιο, τίποτε που να θυμίζει Ορθοδοξία και Ελλάδα.
Οι Έλληνες πολίτες καλούνται εύκολα, γρήγορα και με ασφάλεια (διακωμωδώντας το νεοταξίτικο τρίπτυχο για την προώθηση του αφηγήματος του ψηφιακού μετασχηματισμού, δηλ. «εύκολα», «γρήγορα» και με «ασφάλεια») να συνειδητοποιήσουν, ότι ο Ελληνισμός αντιμετωπίζει έναν υπαρξιακό κίνδυνο, πρωτόγνωρο και τον πιο ύπουλο στην μακραίωνη ιστορική του διαδρομή, καθώς απειλείται η ίδια του η υπόσταση, όχι τόσο από εξωτερικούς εχθρούς, αλλά κυρίως από το άθλιο, ξενόδουλο και ηθικά διαβρωμένο πολιτικό σύστημα εξουσίας και από την υποταγμένη και εκκωφαντικά σιωπούσα εκκλησιαστική του ηγεσία. Η τελευταία, μάλιστα, συμμορφούμενη στις επιταγές του παναιρετικού οικουμενισμού έχει μεταλλαχθεί από φιλόστοργη και ηρωική Μάνα του Γένους σε κακή και άσπλαχνη μητριά, στηρίζοντας άμεσα ή έμμεσα όλες τις πολιτικές επιλογές και αποφάσεις της διεφθαρμένης εκτελεστικής εξουσίας.
Η κυβέρνηση του κ. Μητσοτάκη, αξιοποιώντας τον ψηφιακό μετασχηματισμό του κράτους, επιχειρεί να επιλύσει κάθε πρόβλημα της ελληνικής κοινωνίας, μέσω της αλόγιστης και υποχρεωτικής ψηφιοποίησης των πάντων, παρασύροντας τους αποχαυνωμένους πολίτες στην φάκα της ψηφιακής επιτήρησης, οι οποίοι αδυνατούν να αντιληφθούν την μετεξέλιξη του Μητσοτακικού καθεστώτος σε ψηφιακό παντεπόπτη οφθαλμό.
Την ίδια στιγμή κονιορτοποιεί συστηματικά το Σύνταγμα, κατεδαφίζοντας με απύθμενη σκληρότητα και με εκπληκτική ταχύτητα τους δύο κεντρικούς πυλώνες του Ελληνικού Έθνους: Την Ιστορική ιδιοπροσωπία (που ενσωματώνει το ιστορικό μας βάθος και τον ανεπανάληπτο γλωσσικό και πολιτιστικό μας πλούτο) και την Ορθόδοξη Εκκλησιαστική παράδοση.
Κατά την παρούσα χρονική συγκυρία, όπου παρατηρείται μια άνευ προηγουμένου πολιτική και κοινωνική αποσύνθεση με συνοδά χαρακτηριστικά την αποσάθρωση των θεσμών, την περιφρόνηση του Κράτους Δικαίου και την μαζική φτωχοποίηση του λαού, καλούμαστε να υπερασπιστούμε, διαφυλάσσοντας με ηρωικό και μαρτυρικό φρόνημα, το ακαινοτόμητο της Ορθόδοξης Πίστης από κάθε απόπειρα νόθευσής της με αιρετικές διδασκαλίες, πεποιθήσεις και ξενόφερτες εκκλησιαστικές πρακτικές και την εθνική κυριαρχία της πατρίδας μας και των κυριαρχικών της δικαιωμάτων από κάθε δόλια εσωτερική φωνή υποτέλειας και ενδοτισμού.
ΕΝ ΧΡΙΣΤΩ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΠΟΙΗΣΗ
Οι περιστάσεις επιβάλλουν να ενδυθούμε την πνευματική πανοπλία της θερμής προσευχής και της τακτικής Μυστηριακής Ζωής, προκειμένου να αντιμετωπίσουμε με ενότητα πίστεως τα δαιμονικά βέλη που θα εξαπολύσουν εναντίον μας οι σκοτεινές δυνάμεις της σατανοκίνητης παγκοσμιοποίησης.
Διατηρώντας στην ψυχή μας Ευχαριστιακή Κοινωνία με τον Κύριο μας Ιησού Χριστό, εκβάλλουμε τον φόβο και την αγωνία, παραθέτοντας ολόκληρη την ζωή μας στην Φιλάνθρωπη Πρόνοια του Θεού, ο οποίος –κατά τον όσιο Παϊσιο τον Αγιορείτη– «υποχρεούται» να μεριμνήσει, προστατεύοντας τα πιστά και υπάκουα παιδιά Του.
Διατυπώνουμε την ακόλουθη θέση: Το εκκολαπτόμενο σχέδιο που εκπονείται από τους νοσηρούς εγκεφάλους της υπερεθνικής νεοταξίτικης ελίτ, με σκοπό την εγκαθίδρυση μιας παγκόσμιας κυβέρνησης για την σωτηρία της ανθρωπότητας από την υποτιθέμενη απειλή του ρωσικού επεκτατισμού, της «κλιματικής κρίσης», της επέλασης ενός άγνωστου «φονικότερου ιού», της μερικής κατάρρευσης του διαδικτύου και του διεθνούς χρηματοπιστωτικού συστήματος, δεν θα προλάβει ολοκληρωθεί, αλλά θα καταλήξει σε παταγώδη αποτυχία, ντροπιάζοντας τους εμπνευστές του.
Σκίτσο του Σπ. Ορνεράκη από άρθρο της εφημερίδας ΤΑ ΝΕΑ, 4.3.2000, σελ. 81, με τίτλο «Παγκόσμια Κυβέρνηση;»
Η αδυναμία υλοποίησης του εωσφορικού σχεδίου θα οφείλεται στην αποφασιστική βούληση και στην αφυπνισμένη συνείδηση μιας σημαντικής μερίδας πολιτών που θα εναντιωθεί σε κάθε προσπάθεια κατάλυσης της ανθρώπινης ελευθερίας και αξιοπρέπειας.
Συνεπώς, η εμμονική επιδίωξη των Νεοταξιτών να εγκλωβίσουν την ανθρωπότητα στην ολοκληρωτικού τύπου παγκόσμια ψηφιακή διακυβέρνηση, αξιοποιώντας τα εργαλεία του προσωπικού αριθμού, της ψηφιακής ταυτότητας, της βιομετρικής τεχνολογίας πληρωμών, τελικώς δεν θα καρποφορήσει, αλλά μέσω μιας αλληλουχίας συγκλονιστικών γεγονότων και καταστάσεων θα ενεργοποιηθεί το από καταβολής κόσμου σχέδιο του Θεού, που θα φέρει στο προσκήνιο της Ιστορίας την εν Χριστώ παγκοσμιοποίηση, όπου κάθε άνθρωπος πάνω στην Γη θα εύχεται στην γλώσσα του και με ορθόδοξη πίστη: Χριστός Ετέχθη!
Συνεπώς, θα επαληθευτεί στο ακέραιο η πρόρρηση του Οσίου Παϊσιου του Αγιορείτου, ο οποίος, επιχειρώντας να αναπτερώσει το ηθικό των πιστών ανθρώπων που απελπίζονταν από την επικράτηση του κακού στον κόσμο, τόνιζε τα εξής:
«Και το κακό που πάει να κάνει το ταγκαλάκι (σ.σ. δηλ. το πονηρό πνεύμα) ο Θεός το αξιοποιεί και βγάζει μεγάλο καλό. Ο διάβολος τώρα οργώνει, ο Χριστός όμως θα σπείρει τελικά» (Γέροντος Παϊσίου Αγιορείτου, Λόγοι Α΄, «Με πόνο και αγάπη για τον σύγχρονο άνθρωπο», 18η Έκδοση 2016 σελ. 38, Ιερόν Ησυχαστήριον Μοναζουσών «Ευαγγελιστής Ιωάννης ο Θεολόγος»).
Εν κατακλείδι, σε τούτες τις Έσχατες Ημέρες εκφράζουμε ολοψύχως την ευχή, ο Οίκος του Θεού να γίνει το «πνευματικό» μας σπίτι, η Θεία Λειτουργία να καταστεί ο κεντρικός πυρήνας της υπάρξεώς μας και η συχνή (ύστερα από την κατάλληλη πνευματική προετοιμασία) συμμετοχή μας στο Μυστήριο της Θείας Κοινωνίας να αποδειχθεί εφόδιο και αρραβώνας της Μελλούσης Ζωής και Βασιλείας.
ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε σε συμπτυγμένη μορφή στις 28-12-2025 στο φύλλο της «ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ», σελ. 60.
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου