Πηγή: turfseer.substack.com
Απόδοση: Ελλήνων Αφύπνιση
Ας ξεκινήσουμε με μια ερώτηση που σχεδόν ποτέ δεν τίθεται…
Πότε η κριτική μιας ιδεολογίας γίνεται ηθικό έγκλημα;
Κάπου στην πορεία, ο όρος «ισλαμοφοβία» σταμάτησε να σημαίνει μίσος κατά των Μουσουλμάνων και άρχισε να σημαίνει αντίσταση στο πολιτικό Ισλάμ. Αυτή η μετατόπιση δεν συνέβη τυχαία. Λειτουργεί ως ρητορική ασπίδα – μια ασπίδα που αναδιατυπώνει άμεσα τις ανησυχίες για την ασφάλεια, τις πολιτισμικές εντάσεις ή τις ιδεολογικές αντιρρήσεις ως μισαλλοδοξία.
Και από τη στιγμή που σε χαρακτηρίζουν φανατικό, η συζήτηση τελειώνει.
Η λέξη που τερματίζει τη διαμάχη…
Η κατάληξη «-φοβία» υποδηλώνει παράλογο φόβο. Τι γίνεται όμως αν ο φόβος που συζητείται δεν είναι παράλογος;
Οι επικριτές δεν επισημαίνουν τους απλούς Μουσουλμάνους που ζουν τη ζωή τους, εργάζονται, μεγαλώνουν οικογένειες. Επισημαίνουν τα μαχητικά ισλαμιστικά κινήματα – ομάδες που είναι ανοιχτά αφοσιωμένες στην επέκταση της διακυβέρνησης της Σαρία και στην υποταγή των δυτικών νομικών και πολιτιστικών συστημάτων.
Αυτή η διάκριση έχει σημασία. Ωστόσο, είναι συνήθως θολή.
Το αποτέλεσμα; Ένα ανατριχιαστικό αποτέλεσμα. Οι πολίτες διστάζουν να μιλήσουν ανοιχτά για προβλήματα που συνδέονται με τον εξτρεμισμό, φοβούμενοι την καταστροφή της φήμης τους.
Έχουμε ξαναδεί αυτή την τακτική.
Κατά τη διάρκεια της COVID, η αμφισβήτηση των πολιτικών για το mRNA δεν διατυπώθηκε ως πολιτική διαφωνία – χαρακτηρίστηκε ως «αντιεπιστημονική». Η κατηγορία αντικατέστησε το επιχείρημα. Τώρα, η «ισλαμοφοβία» παίζει παρόμοιο ρόλο στις συζητήσεις για τη μετανάστευση και την εθνική ασφάλεια. Αν εγείρεις μια ανησυχία, ξαφνικά είσαι ηθικά ύποπτος.
Βολικός.
Δοκιμασία πολιτισμικού στρες στην Ευρώπη…
Σε διάφορα μέρη της Ευρώπης, η μετανάστευση σε συνδυασμό με τον ριζοσπαστικό ισλαμιστικό ακτιβισμό έχουν δημιουργήσει γειτονιές που λειτουργούν ως πολιτιστικοί θύλακες. Σε ορισμένες πόλεις, οι κοινωνικές τριβές δεν είναι υποθετικές – είναι τεκμηριωμένες. Η διστακτικότητα της αστυνομίας, οι παράλληλοι νομικοί κανόνες και ο αυτοδιαχωρισμός έχουν αλλοιώσει τον κοινωνικό ιστό.
Το βασικό ζήτημα δεν είναι η ποικιλομορφία. Τα δυτικά έθνη έχουν μακρά ιστορία απορρόφησης νεοφερμένων.
Το ζήτημα είναι η αφομοίωση έναντι της αντικατάστασης.
Το μαχητικό – εξτρεμιστικό ισλαμιστικό δόγμα, σε αντίθεση με τις περισσότερες παραδόσεις των μεταναστών, δεν δίνει προτεραιότητα στην ανάμειξη με την κουλτούρα υποδοχής. Ο δηλωμένος στόχος του -που έχει εκφραστεί από διάφορες ισλαμιστικές οργανώσεις εδώ και δεκαετίες- είναι η κυριαρχία, όχι η προσαρμογή.
Αυτό δεν είναι παράνοια. Αυτή είναι πολιτική θεολογία.
Η μετανάστευση ως στρατηγική…
Ο ερευνητής δημοσιογράφος Πέτερ Σβάιτσερ υποστήριξε στο βιβλίο του «Το Αόρατο Πραξικόπημα» ότι η μαζική μετανάστευση μπορεί να λειτουργήσει ως γεωπολιτικός μοχλός. Η θέση του δεν είναι θρησκευτική – είναι στρατηγική. Υποστηρίζει ότι οι ξένες δυνάμεις και οι εγχώριες ελίτ ενδέχεται να χρησιμοποιούν τις μεταναστευτικές ροές ως πολιτικά εργαλεία.
Είτε συμφωνεί κανείς με κάθε συμπέρασμα, η ευρύτερη ιδέα αξίζει να εξεταστεί: τα μεταναστευτικά πρότυπα δεν εμφανίζονται στο κενό. Διαμορφώνονται από πολιτικές επιλογές, κίνητρα και δομές εξουσίας.
Αν η μετανάστευση μπορεί να χρησιμοποιηθεί ως πολιτικό όπλο, τότε μπορεί επίσης να φέρει ιδεολογικά στοιχεία.
Το να αμφισβητείς αυτή την πιθανότητα δεν είναι μίσος. Είναι ανάλυση.
Ο ψυχολογικός μοχλός…
Το να χαρακτηρίζεις τους επικριτές ως «ισλαμοφοβικούς» επιτυγχάνει τρία πράγματα: Προστατεύει τις ριζοσπαστικές ιδεολογίες από τον έλεγχο.
Εκφοβίζει τους μετριοπαθείς ώστε να τους κάνει να σιωπήσουν.
Συγχέει μια παγκόσμια θρησκεία με τις πιο επιθετικές πολιτικές της εκφράσεις.
Αυτή η συγχώνευση είναι από μόνη της άδικη—για τους Μουσουλμάνους.
Εκατομμύρια Μουσουλμάνοι απορρίπτουν τον εξτρεμισμό. Πολλοί τον εγκαταλείπουν. Η ειλικρινής συζήτηση για το ριζοσπαστικό Ισλάμ δεν αποτελεί επίθεση εναντίον τους. Στην πραγματικότητα, η καταστολή αυτής της συζήτησης μπορεί να ενδυναμώσει τους ίδιους τους ριζοσπάστες που βλάπτουν πρώτα τις μουσουλμανικές κοινότητες.
Ποιος, λοιπόν, ωφελείται από το να σταματήσει η συζήτηση;
Το ζήτημα της αφομοίωσης
Οι δυτικές κοινωνίες ιστορικά λειτουργούν σε ένα κοινό πολιτικό πλαίσιο: κράτος δικαίου, ατομικά δικαιώματα, ισότητα ενώπιον του νόμου, ελευθερία του λόγου.
Αφομοίωση σημαίνει είσοδος σε αυτό το πλαίσιο και συμμετοχή σε αυτό.
Ο μαχητικός ισλαμισμός —μέσα από τη δική του λογοτεχνία— επιδιώκει να το αντικαταστήσει.
Αυτά είναι ανταγωνιστικά οράματα.
Εάν οι πολίτες μιας δημοκρατικής χώρας παρατηρήσουν πολιτισμικές αλλαγές, αυξανόμενες θρησκευτικές εντάσεις ή νομικές εξαιρέσεις, είναι αυτές παράλογες; Ή μήπως αντιδρούν σε παρατηρήσιμα μοτίβα;
Το να αποκαλούμε αυτή την αντίδραση φοβία δεν είναι επιχείρημα. Είναι τακτική.
Η ενοχή ως μέσον διακυβέρνησης…
Ο σύγχρονος πολιτικός λόγος συχνά λειτουργεί μέσω ηθικού εκφοβισμού. Η ίδια η κατηγορία γίνεται το όπλο. Η «ισλαμοφοβία» λειτουργεί με αυτόν τον τρόπο. Το ίδιο ίσχυε και για την «αντιεπιστήμη». Το ίδιο ισχύει και για πολλές άλλες ετικέτες που έχουν σχεδιαστεί για να σταματήσουν την έρευνα αντί να την προκαλέσουν.
Αλλά οι δημοκρατίες απαιτούν ανοιχτή εξέταση των ιδεών —συμπεριλαμβανομένων των θρησκευτικών και πολιτικών.
Μια ιδεολογία που δεν μπορεί να αντέξει τον έλεγχο δεν αξίζει ασυλία από αυτόν.
Μια απαραίτητη διάκριση
Ας το δούμε καθαρά: Το μίσος προς άτομα επειδή είναι Μουσουλμάνοι είναι λάθος.
Η κριτική ανάλυση της μαχητικής – εξτρεμιστικής ισλαμιστικής ιδεολογίας είναι θεμιτή.
Η συζήτηση για την πολιτική μετανάστευσης και την εθνική ασφάλεια είναι απαραίτητη.
Το να ντροπιάζουμε τους διαφωνούντες ώστε να σιωπήσουν είναι αντιδημοκρατικό.
Αν δεν καταφέρουμε να κάνουμε αυτές τις διακρίσεις, δεν θα έχουμε αρμονία. Θα έχουμε άρνηση.
Και η άρνηση έχει τον τρόπο να επιδεινώνει τον κίνδυνο.
Τελική Σκέψη
Ο φόβος μπορεί να είναι παράλογος.
Αλλά το ίδιο μπορεί να συμβεί και με την εξαναγκαστική τύφλωση.
Όταν μια κοινωνία δεν μπορεί να διακρίνει μεταξύ προκατάληψης και πολιτικής κριτικής, χάνει την ικανότητα να υπερασπιστεί τον εαυτό της με σκέψη. Ο όρος «ισλαμοφοβία» πολύ συχνά δεν λειτουργεί ως ηθική προειδοποίηση – αλλά ως ένας τρόπος να σταματήσει η συζήτηση για τα πραγματικά ζητήματα ασφάλειας που δημιουργούνται από τις μεταναστευτικές ροές.
Όταν μια κουλτούρα επιμένει ότι δεν υπάρχει λύκος, χλευάζει όσους δείχνουν τα δόντια του και ντροπιάζει τους βοσκούς ώστε να σωπάσουν, δεν θα πρέπει να εκπλαγεί όταν ο λύκος μπαίνει από την μπροστινή πόρτα με το ψηφοδέλτιο στο χέρι.
Και μέχρι τότε, είναι πολύ αργά για να θυμηθείς ποιος σε προειδοποίησε.
.jpg)
.png)
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου