Υπήρξε μια εποχή στις γειτονιές της Αθήνας που η ζωή κυλούσε αλλιώς. Οι δρόμοι αντηχούσαν από παιδικές φωνές, οι αυλές γέμιζαν με μυρωδιές από μαγειρεμένα φαγητά και τα σπίτια δεν φιλοξενούσαν μόνο ένα αντρόγυνο με τα παιδιά του. Εκεί μέσα ζούσαν μαζί παππούδες, γιαγιάδες, θείοι, ξαδέλφια∙ μια ολόκληρη μικρή κοινωνία.
Οι ηλικιωμένοι δεν είχαν τότε την ασφάλεια της σύνταξης. Το ερώτημα πού θα ζούσαν και πώς θα επιβίωναν ήταν πάντα παρόν. Κι όμως, μέσα σε αυτή την αβεβαιότητα υπήρχε κάτι που σήμερα μοιάζει σχεδόν χαμένο: ο βαθύς σεβασμός προς την τρίτη ηλικία.
Στο οικογενειακό τραπέζι, πριν ακουμπήσει το κουτάλι των παιδιών στο πιάτο, πρώτα σερβιριζόταν ο παππούς και η γιαγιά. Εκείνοι όμως, με τη σοφία και τη σιωπηλή αγάπη που κουβαλούσαν, συχνά προσποιούνταν ότι δεν πεινούσαν. Με μια κίνηση διακριτική έδιναν το κομμάτι του κρέατος –τον «μεζέ» όπως έλεγαν– στα εγγόνια τους, χαμογελώντας με μια γλυκιά αυταπάρνηση.
Το όνειρο για ένα δικό τους κεραμίδι
Αν οι ηλικιωμένοι είχαν φυλάξει λίγες οικονομίες, ένα μικρό κομπόδεμα, αυτό δεν ήταν ποτέ για τους ίδιους. Ήταν η σπίθα για το μεγαλύτερο όνειρο της οικογένειας: να αποκτήσουν ένα δικό τους σπίτι και να ξεφύγουν από το νοίκι.
Ένα μικρό οικοπεδάκι, συνήθως εκτός σχεδίου πόλης, γινόταν το θεμέλιο της ελπίδας. Ένας εργολάβος της ανάγκης –ο λεγόμενος «πειρατής»– αναλάμβανε να ξεκινήσει την οικοδομή. Και ύστερα έμπαινε μπροστά η οικογένεια.
Συγγενείς από κοντά και μακριά, φίλοι, γείτονες, όλοι μαζεύονταν για να βοηθήσουν. Η Κυριακή ήταν ιερή, όχι για ξεκούραση, αλλά για δημιουργία.
«Ένα ντου την Κυριακή να ρίξουμε την πλάκα…»
Από τα χαράματα μέχρι το σούρουπο, ο ιδρώτας έτρεχε ποτάμι. Το χαρμάνι ανακατευόταν ασταμάτητα και κάθε τενεκές που άδειαζε έφερνε πιο κοντά το όνειρο. Όταν έπεφτε και ο τελευταίος, τα πρόσωπα φωτίζονταν. Δεν ήταν απλώς μια οικοδομή. Ήταν το μέλλον μιας ολόκληρης γενιάς.
Ο παππούς και η γιαγιά τότε ένιωθαν πως είχαν προσφέρει κάτι μεγάλο. Ίσως το σημαντικότερο της ζωής τους.
Το τσίγκινο κουτί της οικογένειας
Οι ηλικιωμένοι απέφευγαν ακόμα και τις μικρές απολαύσεις. Ο παππούς συχνά δεν πήγαινε στο καφενείο για να μην ξοδέψει τα χρήματα που του έδινε το παιδί του. Τα φύλαγε σιωπηλά και τα πρόσθετε στο οικογενειακό ταμείο, που συνήθως ήταν ένα απλό τσίγκινο κουτί, κρυμμένο σε κάποιο ντουλάπι.
Μέσα σε εκείνο το κουτί δεν υπήρχαν μόνο χρήματα. Υπήρχαν όνειρα, ασφάλεια, ελπίδα και μια αίσθηση κοινής ευθύνης που ένωνε όλους.
Ο φόβος της αρρώστιας
Το μεγαλύτερο δράμα για τους ηλικιωμένους δεν ήταν η φτώχεια. Ήταν η στιγμή που αρρώσταιναν. Τότε ένιωθαν πως γίνονταν βάρος στα παιδιά τους. Πολλοί περνούσαν ώρες προσευχόμενοι, ζητώντας από την Παναγία να τους πάρει, για να μην ταλαιπωρούν την οικογένεια.
Ήταν μια σιωπηλή τραγωδία, κρυμμένη πίσω από βλέμματα γεμάτα αγωνία και αξιοπρέπεια.
Οι καιροί αλλάζουν, οι ρόλοι αντιστρέφονται
Σήμερα η ζωή έχει γυρίσει αλλιώς. Οι ηλικιωμένοι έχουν πια σύνταξη, ενώ πολλές φορές τα παιδιά και τα εγγόνια τους παλεύουν με την ανεργία και την οικονομική ανασφάλεια.
Οι οικογένειες ενώνονται ξανά κάτω από το ίδιο σπίτι, προσπαθώντας να επιβιώσουν με σωστό προγραμματισμό και θυσίες. Οι ρόλοι όμως έχουν αλλάξει. Όταν οι ηλικιωμένοι αρρωσταίνουν σήμερα, δεν παρακαλούν να φύγουν. Παρακαλούν να ζήσουν περισσότερο, για να συνεχίσουν να βοηθούν τα παιδιά και τα εγγόνια τους.
Η κληρονομιά μιας άλλης εποχής
Εκείνα τα χρόνια μπορεί να ήταν δύσκολα, γεμάτα στερήσεις και αγώνα. Όμως ήταν χρόνια που οι άνθρωποι ένιωθαν ότι ανήκαν ο ένας στον άλλον. Οι οικογένειες λειτουργούσαν σαν αλυσίδα, όπου κάθε κρίκος στήριζε τον επόμενο.
Οι παλιές γειτονιές της Αθήνας μπορεί να άλλαξαν, τα σπίτια να υψώθηκαν, οι ζωές να έγιναν πιο γρήγορες. Όμως μέσα στις μνήμες πολλών παραμένει ζωντανή εκείνη η εποχή όπου ένα κομμάτι ψωμί μοιραζόταν σε πολλούς και παρ’ όλα αυτά έφτανε για όλους.
Ήταν τα χρόνια που το «μαζί» ήταν τρόπος ζωής.
ΣΧΟΛΙΟ
Ο σύγχρονος νεοταξικός τρόπος ζωής έχει καταστρέψει τον παλιό ελληνικό τρόπο ζωής πλέον...
Οι γονείς πρέπει να δουλεύουν και οι δύο μέρα νύχτα για να επιβιώσει η οικογένεια....
Τα παιδιά πρέπει να μεγαλώνουν ουσιαστικά σε βρεφονηπιακούς και παιδικούς σταθμούς, το προνήπιο έχει γίνει υποχρεωτικό, μετά ακολουθούν ολοήμερα δημοτικά σχολεία, γυμνάσια και λύκεια στα οποία γίνεται πλύση εγκεφάλου στα παιδιά, για την WOKE ατζέντα, την διεστραμμένη διαφορετικότητα, υπέρ της λαθρομετανάστευσης, υπέρ των εκτρώσεων, προωθείται η καριέρα, η ματαιοδοξία, το χρήμα ως σκοπός της ζωής, η πορνεία, τα νακρωτικά και καταπολεμείται η Ορθοδοξία και ο Ελληνισμός...
Τα παιδιά δεν διδάσκονται πίστη, ιδανικά και αρχές και αγριεύουν δημιουργώντας συμμορίες... Η εγκληματικότητα των νέων οργιάζει...
Τα διαζύγια πολλαπλασιάζονται με ότι αυτό συνεπάγεται για τα παιδιά... αφού και οι γονείς με την δουλειά μέρα νύχτα είναι κουρασμένοι ...μόνιμα.
Οσο για τους μοναδικούς ανθρώπους, φορείς της υγιούς άποψης για την οικογένεια, που θα μπορούσαν να σταματήσουν με τον λόγο τους όλο αυτό το κακό, τους παππούδες και τις γιαγιάδες, αυτούς η σύγχρονη νεοταξική παράνοια τους θέλει μακρυά από την οικογένεια... Μακρινούς επισκέπτες.... Να μένουν κάπου αλλού μακρυά... ή ακόμα καλύτερα να μένουν σε γηροκομεία ξεχασμένοι και μόνοι....
Η επαφή τους με την οικογένεια δεν συμφέρει το άθεο και ανθελληνικό κράτος που θέλει με μανία να αποκόψει τα παιδιά μας από την ελληνορθόδοξη παράδοσή μας.
Αυτό είναι το σχέδιο καταστροφής της ελληνικής οικογένειας το οποίο ακολουθεί με συνέπεια η συγκεκριμένη κυβέρνηση και η κάθε κυβέρνηση, εδώ και δεκαετίες...
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου