Ένα πελατειακό σύστημα υγείας.

Γράφει ο Νικόλαος Παναγιωτόπουλος

Καρδιολόγος
 

Το ΕΣΥ από την ίδρυσή του είχε ως χαρακτηριστικό την πλήρη και αποκλειστική απασχόληση των γιατρών και των νοσηλευτών του. 

 

Το σύστημα υγείας από την ίδρυσή του στην Ελλάδα είχε ένα βασικό χαρακτηριστικό. Την πλήρη και αποκλειστική απασχόληση των γιατρών και των νοσηλευτών του. Η σκοπιμότητα μιας τέτοιας ρύθμισης ήταν προφανής. Όποιος επέλεγε να ενταχθεί στο Εθνικό Σύστημα Υγείας, θα έπρεπε να αφοσιωθεί με όλες του τις δυνάμεις και χωρίς επιπλέον αμοιβές στο έργο της φροντίδας και της νοσηλείας. ανθρώπων, οι οποίοι χρειάζονταν τις υπηρεσίες του. Με τον τρόπο αυτό και με μια φυσικά αντίστοιχη αμοιβή το σύστημα υγείας θα γινόταν ο μοναδικός πόλος ενδιαφέροντος για τους νοσοκομειακούς γιατρούς, πράγμα το οποίο δεν συμβαίνει μονάχα στην Ελλάδα, αλλά συμβαίνει και σε όλες τις πολιτισμένες χώρες της Ευρώπης κυρίως. 

 

Έτσι, λοιπόν, το πρώτο διάστημα λειτουργίας του εθνικού συστήματος υγείας, πολλοί ήσαν εκείνοι οι γιατροί, οι οποίοι εγκατέλειψαν τα ιδιωτικά τους ιατρεία και με σκοπό μια σοβαρή νοσοκομειακή καριέρα εντάχθηκαν στο σύστημα, με αποτέλεσμα να υπάρχει ένα πολύ αξιόλογο δυναμικό στα νοσοκομεία μας. Όσο περνούσε ο καιρός και όσο η πολιτεία δεν αναλάμβανε τις ευθύνες της απέναντι στους γιατρούς, τις αμοιβές, τις συνθήκες εργασίας, την υλικοτεχνική υποδομή, τόσο μεταφερόταν το κόστος στα χέρια των ασθενών και το περίφημο φακελάκι ανθούσε και επεκτεινόταν. 

 

Όσοι γιατροί ήθελαν να δημιουργήσουν πελατειακές σχέσεις ήταν δακτυλοδεικτούμενοι και γνωστοί σε όλο το προσωπικό. 

 

Πολλοί ήσαν εκείνοι οι γιατροί που θέλοντας να αυξήσουν το εισόδημά τους, έστηναν μέσα στα νοσοκομεία προσωπικούς μηχανισμούς πελατείας και βέβαια τις περισσότερες φορές αυτοί ήσαν μειοψηφία και δακτυλοδεικτούμενοι και γνωστοί σε όλο το προσωπικό. Έρχεται όμως η παρούσα κυβέρνηση και με σκοπό τη διάλυση του συστήματος υγείας, αλλά και την πλήρη μετατόπιση των ευθυνών στις πλάτες των ασφαλισμένων, ορίζει ότι ο νοσοκομειακός γιατρός δεν είναι πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης αλλά μπορεί να έχει και τα προσωπικά του ιατρεία και να έχει βέβαια και την προσωπική του πελατεία μέσω αυτών. 

 

Το πελατειακό σύστημα ως αναβάθμιση του συστήματος υγείας. 

 

Αυτό το αποκαλεί ο υπουργός Υγείας, αναβάθμιση του συστήματος υγείας, αλλά θέλω να σας περιγράψω ένα πραγματικό γεγονός από τις χιλιάδες που συμβαίνουν για να καταλάβετε αν αυτό είναι υποβάθμιση ή αναβάθμιση. Μια ασθενής γύρω στα 75 διαβητική υπερτασική με διάφορα προβλήματα υγείας, έχει τον προσωπικό της παθολόγο και καρδιολόγο, οι οποίοι ρυθμίζουν τα προβλήματα και βρίσκεται σε πάρα πολύ καλή κατάσταση. Κάποιος το γιατρός τον οποίο επισκέπτεται για άλλο λόγο, της ρίχνει την ιδέα. Θα ήταν καλύτερο να είχες έναν νοσοκομειακό καρδιολόγο για θεράποντα σου, έτσι ώστε αν χρειαστεί οτιδήποτε να μπορείς να τον επικαλεσθείς για να εισαχθείς με προνομιακό τρόπο στο νοσοκομείο στο οποίο υπηρετεί. 

 

Η περίπτωση μιας ασθενούς. 

 

Ακολουθώντας τις οδηγίες αυτές, η ασθενής πηγαίνει και επισκέπτεται στο προσωπικό του ιατρείο, το οποίο είναι νόμιμο πλέον, τον διευθυντή ενός από τα μικρότερα νοσοκομεία της Αττικής. Ένας άνθρωπος ο οποίος ασχολείται με την επεμβατική καρδιολογία και έχει ευρύτατο δίκτυο από ότι φαίνεται και με άλλα νοσοκομεία. Η ασθενής δηλώνει ότι είναι πολύ ευχαριστημένη με τον ιδιώτη καρδιολόγο ο οποίος την παρακολουθεί και εκείνος λέει ότι ναι μεν όλα είναι καλά και ρυθμισμένα, αλλά θα ήθελε να κάνει μερικές τροποποιήσεις πάνω σε όλα αυτά τα οποία εκείνη λαμβάνει για τη θεραπεία της και πρώτα από όλα θα ήθελε να της κάνει μια στεφανιογραφία. 

 

Η ασθενής λέει ότι έχει κάνει στεφανιογραφία πριν από λίγο χρονικό διάστημα, εκείνος όμως της αντιτείνει ότι καλό θα ήταν να την επαναλάβουν για να δουν μήπως έχει αλλάξει κάτι στην κατάσταση που βρίσκονται τα αγγεία της, της δίνει και ένα πλήρη έλεγχο αιματολογικό, τον οποίο θα εκτελέσει στο χώρο του νοσοκομείου «του» και της κλείνει ένα ραντεβού για τη στεφανιογραφία, η οποία δεν θα κοστίσει σε εκείνη παρά μόνο την αμοιβή του γιατρού. 

 

Επίσης της λέει ότι καλό θα ήταν να λύσει κάποια αιματολογικά της προβλήματα για έναν χαμηλό αιματοκρίτη που είχε και έχει να της συστήσει μια άλλη νοσοκομειακή γιατρό από ένα άλλο μεγαλύτερο νοσοκομείο της Αθήνας, η οποία συνεργάζεται μαζί του και τους στέλνει περιστατικά και εκείνος τη στέλνει τα δικά του. Η ασθενής ακούει αυτό που της λέει ο γιατρός, παίρνει τηλέφωνο την γιατρό του νοσοκομείου, την αιματολόγο και εκείνη της λέει ότι δεν θα μπορέσει να τη δει στο νοσοκομείο, αλλά έχει έναν ιδιωτικό χώρο, ένα ιδιωτικό ιατρείο στο οποίο μπορεί να τη δεχτεί. Την επισκέπτεται, της δίνει μια σειρά εξετάσεων, τις οποίες μέσα στο νοσοκομείο με την επίκληση του ονόματός της θα εκτελέσει και άρα το κόστος θα είναι μηδενικό. 

 

Η ασθενής εκπλήσσεται με όλη αυτή την παρέμβαση, επανέρχεται στον προσωπικό της καρδιολόγο και συζητάει όλα αυτά τα οποία έχουν συμβεί. Και προβληματίζεται για το κατά πόσον θα πρέπει να προχωρήσει στη στεφανιογραφία που της λέει ο νοσοκομειακός καρδιολόγος. 

 

Η νέα κατάσταση που επικρατεί στα νοσοκομεία. 

 

Σταματούμε εδώ για να δούμε μερικές από τις επιπτώσεις της νέας κατάστασης που επικρατεί στα νοσοκομεία. Οι γιατροί έχουν την ευκαιρία να έχουν τα προσωπικά τους ιατρεία, είτε πρόκειται για απογευματινά ιατρεία, είτε πρόκειται για Ιατρεία, τα οποία βρίσκονται σε άλλους χώρους και έχουν όλες τις προδιαγραφές του ιδιωτικού ιατρείου. Ένα πολύ μεγάλο μέρος του χρόνου τους αναλίσκεται στην ανάπτυξη της προσωπικής τους πελατείας. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα, προφανώς, επειδή και οι μέρες της εβδομάδας και οι ώρες είναι συγκεκριμένες, αλλά και οι δυνάμεις ενός ανθρώπου περιορισμένες να ασχολούνται ολοένα και λιγότερο με τους ατυχείς ασθενείς, οι οποίοι βρέθηκαν στις κλινικές τους χωρίς να γνωρίζουν κανένα. 

 

Είναι γεγονός ότι οι προσωπικοί τους ασθενείς το τους έχουν πλησιάσει σε ένα μεγάλο βαθμό γιατί προσδοκούν, όπως ειπώθηκε και για τη συγκεκριμένη ασθενή, ότι θα μπορούν να χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες του νοσοκομείου για τις ανάγκες τους και αν χρειαστεί κάποια στιγμή με προνομιακό τρόπο και μέσω της γνωριμίας τους με τον γιατρό να κάνουν την εισαγωγή τους. 

 

Δημιουργούμε δηλαδή μέσα στο εθνικό σύστημα υγείας, γιατρούς και νοσηλευτές και ασθενείς πολλών ταχυτήτων. Υπάρχουν εκείνοι οι οποίοι είναι αφοσιωμένοι στο έργο της υπηρεσίας των ασθενών τους, οι οποίοι όμως ολοένα και λιγότερο θα υπάρχουν. Γιατί; Προφανώς επηρεασμένοι από τη γενικότερη κατάσταση, δεν μπορούν να αποτελέσουν τα θύματα της υπόθεσης. Και υπάρχουν και οι γιατροί που συνεργάζονται με αντίστοιχους νοσηλευτές και που έχουν την προσωπική τους πελατεία. 

 

Η ύπαρξη δύο ταχυτήτων γιατρών και νοσηλευτών και η ύπαρξη δυο ταχυτήτων ασθενών. 

 

Το χειρότερο όμως δεν είναι η ύπαρξη δύο ταχυτήτων γιατρών και νοσηλευτών είναι η ύπαρξη δυο ταχυτήτων ασθενών. Υπάρχουν εκείνοι οι ατυχείς ασθενείς οι οποίοι θα περιμένουν με τις ώρες στις ουρές να τους εξετάσει κάποιος ειδικευόμενος και πολλές φορές να τους διώξει ή να τους δώσει μια προβληματική διάγνωση λόγω φόρτου εργασίας αλλά και λόγω έλλειψης γνώσεων και εκείνοι οι προνομιούχοι, οι οποίοι με το βαλιτσάκι τους θα περάσουν από το γραφείο του διευθυντή και θα εισαχθούν χωρίς άλλες διαδικασίες στο νοσοκομείο και θα τύχουν ειδικής φροντίδας. Διότι με το αζημίωτο βεβαίως θα νοσηλευτούν και θα έχουν την σιγουριά ότι έχουν μια εξασφαλισμένη θέση σε κάποιο κρεβάτι του νοσοκομείου που υπηρετεί ο προσωπικός τους γιατρός. 

 

Η κατάσταση αυτή υπήρχε, αλλά παρανόμως, από κάποιους γιατρούς και προηγουμένως. Θυμάμαι ως ειδικευόμενος ότι με την έναρξη της εφημερίας σε ένα μεγάλο νοσοκομείο του Πειραιά ερχόντουσαν οι κύριοι με τα βαλιτσάκια κάνανε πρωί πρωί τις εισαγωγές τους γιατί ήταν πελάτες των επιμελητών και του διευθυντή και στη συνέχεια οι ταλαίπωροι ασθενείς που είχαν πραγματικό πρόβλημα και είχαν σοβαρά πολλές φορές και επικίνδυνα νοσήματα έμπαιναν στα ράντζα και σε αναξιοπρεπείς συνθήκες και για την υγεία τους, αλλά και για την προσωπική τους αξιοπρέπεια νοσηλεύονταν ως ασθενείς δεύτερης κατηγορίας. 

 

Αυτό όμως ήταν κάτι παράνομο, όπως λέω και στηλιτευόταν από πάρα πολλούς και από υγιείς γιατρούς και από νοσηλευτές και πάρα πολλές φορές ήταν η αναστολή ότι δεν θα το κάνω γιατί μπορεί να συλληφθώ. Σήμερα γίνεται με την ευλογία του κράτους. Αν αυτό λέγεται αναβάθμιση του εθνικού συστήματος υγείας και αν αυτό δεν λέγεται αθέμιτος ανταγωνισμός με τους ιδιώτες γιατρούς και καταστροφή του κοινωνικού ιστού και διάλυση κάθε έννοιας ασφαλιστικού ταμείου και δωρεάν φροντίδας στα νοσοκομεία τότε θα θέλαμε ο ευφάνταστος υπουργός και η κυβέρνησή του να μας πουν πώς λέγεται.

 

πηγή 

Share