Στο θεοκρατικό καθεστώς που επικρατεί στο Ιράν, οι Σιΐτες έχουν –αυθαίρετα –ταυτίσει εαυτούς και αλλήλους με το θείο /τον Αλλάχ(!). Το τραγικό είναι ότι δεν αρκούνται στην εκπροσώπηση Του επι Γης, αλλά προχωρούν παρά πέρα … ταυτιζόμενοι με Εκείνον.
Έτσι οι προσωπικές επιθυμίες και συμφέροντά τους, διατυπώνονται ως εντολές /επιταγές άνωθεν. Αποδίδονται στο Θεό τους, χωρίς ποτέ να τον ρωτήσουν ή να τον ακούσουν. Αν το σκεφτεί κανείς λογικά, καταλήγει στο συμπέρασμα, πως Εκείνος … συμφωνεί με ό, τι / όποια εκείνοι αποφασίσουν. Ίσως θεωρούν οι Αγιατολάδες και Μουλάδες ότι είναι οι ίδιοι ως κάτι ωσάν (μικροί ή και μεγάλοι;) Θεοί και παίρνουν όλες τις αποφάσεις. Γνωρίζουν όμως –και διατείνονται – πως και ο Αλλάχ συμφωνεί οπωσδήποτε μαζί τους(!).
Όταν λοιπόν αποφασίσουν μια έκνομη, επιθετική, ή και βάρβαρη ενέργεια, προχωρούν στην υλοποίησή της με το σύνθημα: «Ο Αλλάχ είναι μεγάλος» (Δηλ ό,τι κάνουν γίνεται προς χάριν Του). Ποιος τη χάρη Του.
Όταν υποστούν πλήγματα –εσωτερικά ή εξωτερικά, τότε ομιλούν για:
«εγκλήματα κατά του Αλλάχ»!. Άρα τα έβαλε –όχι με εκείνους αλλά με τον Αλλάχ!!!.
Εκτός και αν, (σ.σ κάτι που ανέλυσα παραπάνω), και θεωρούν εαυτούς ως θεότητες. Κάτι που μάλλον είναι και το πιθανότερο. Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο ακραίος φονταμενταλισμός οδηγεί σε παράκρουση, σε έξωπραγματικές /εξωλογικές συμπεριφορές. Βέβαια αυτό ισχύει για όλες τις Θρησκείες και κατ’ εξοχήν τις μονοθεϊστικές.
Απλώς στις άλλες, με την πάροδο των ετών και την εμβάθυνση των πολιτισμών, δεν έχει την ίδια ένταση και έκταση. Οι φανατικοί Μουσουλμάνοι παραμένουν δέσμιοι αναχρονιστικών αντιλήψεων και προβαίνουν σε ανείπωτες /ανήκουστες σκληρότητες, στο όνομα πάντοτε του Αλλάχ, έχοντας (άγνωστο πως), εξασφαλίσει την ανοχή ή τη συναίνεση Εκείνου!!!.
Υπάρχει εδώ μία αντίφαση, που γεννά ένα εύλογο ερώτημα /απορία:
Το Ιράν, ως γνωστό δεν έχει ομοιογενή πληθυσμό, αλλά αποτελείται από διαφορετικές εθνότητες. Κυριαρχούν και κυβερνούν οι Σιΐτες Μουσουλμάνοι, οι οποίοι έχουν – εδώ και δεκαετίες- εγκαταστήσει το: «Θεοκρατικό τους καθεστώς».
Ο λαός συλλήβδην, ανεξαρτήτως εθνότητας, υποφέρει, όχι μόνον οικονομικά, αλλά κυρίως από την … θεοκρατική καταπίεση. Παντελής έλλειψη δημοκρατικότητας, μπούργκες, ανυπαρξία δικαιωμάτων γυναικών, βασανισμοί, εκτελέσεις αντιφρονούντων κ. α. Γνωστά όλα αυτά, γι αυτό και τα αναφέρω τηλεγραφικά.
Τελευταία άρχισαν διαφωνίες, εξεγέρσεις, συλλαλητήρια, συγκρούσεις των «Θεοκρατούντων» με τους καταπιεζόμενους πολίτες.
Κάποιοι θεωρούν ότι υπήρχε έξωθεν δάκτυλος υποκίνησης. Θα συμφωνήσω. Μόνο που θα προσθέσω ένα πελώριο: Και. Και, δάκτυλος.
Θα ρωτήσω μόνον: Αν κάποιος λαός περνάει καλά, είναι ευχαριστημένος με τις ελευθερίες που απολαμβάνει και τα δημοκρατικά του δικαιώματα, τότε πόσο εύκολα θα πειστεί από την έξωθεν υποκίνηση / «δάκτυλο» για να βγει στους δρόμους και να κινδυνεύει η ζωή του από τις σφαίρες των «Θεοκρατών»; .
Συμπέρασμα (λογικό):
Η κρίση υπέβοσκε από πολύ καιρό και ήρθε η ώρα να ξεσπάσει, με ή χωρίς τον έξωθεν «δάκτυλο».
Δεν νομίζω να πιστεύει κανείς νουνεχής άνθρωπος, ότι όλα αυτά τα εκατομμύρια που διαμαρτύρονται εναντίον των Αγιατολάδων, προέρχονται μόνον από τις άλλες εθνότητες. Όχι βέβαια. Συμμετέχουν –αν δεν ηγούνται – και γνήσιοι Ιρανοί Σιΐτες.
Ερχόμαστε στο δια ταύτα:
Μουσουλμάνοι εναντίον Μουσουλμάνων. Και δη Σιΐτες εναντίων Σιιτών.
Λογικά λοιπόν (βάσει φονταμενταλιστικής εγγενούς νοοτροπίας) και οι δύο αντίπαλες πλευρές –δικαιούνται – να επικαλεστούν αυτό που πιστεύουν: ο, τι δηλ «Ο Αλλάχ είναι μεγάλος» και για τους δύο. Επομένως συμφωνεί και ευλογεί τα όπλα αμφοτέρων!!!.
Πως άραγε γίνεται αυτό;. Πως συμφωνεί /συντάσσεται (όπως η κάθε μια πλευρά πιστεύει) και με τους δύο;. Τότε γιατί αλληλοσφάζονται;. Ποιος έχει δίκιο;. Ποιος είναι περισσότερο /εκφράζει το θέλημα του Θεού;.
Ομολογώ πως δεν θα ήθελε κανείς –εγώ πάντως ποτέ –να βρίσκεται στη θέση Εκείνου!!!.....
Ιδού επομένως το αδιέξοδο. Ιδού όμως και η ασέβεια προς το θείο από τους –φανατικούς; - πιστούς Του, οι οποίοι, αυθαίρετα και ανερυθρίαστα: οικειοποιούνται τη θέλησή Του, είτε ενεργώντας για λογαριασμό Του, είτε ταυτιζόμενοι μαζί Του, χρησιμοποιώντας τον ως άλλοθι, για τα όποια ανομήματα και τις απάνθρωπες πράξεις τους!.
Σε κάθε περίπτωση και για κάθε Θρησκεία: Άλλο είναι ο Δημιουργός /Θεός/Αλλάχ, και κάτι το εντελώς διαφορετικό, ο Άνθρωπος. Πιστός /θεοφοβούμενος ή άθεος.
Απλώς ο πιστός (οιουδήποτε θρησκεύματος), οφείλει –κατά μείζοντα λόγο, αλλά και αυτονόητα- να σέβεται τη Θρησκεία του και το Θεό του(!).
Αν αισθάνεται ότι πρέπει να τον ερμηνεύει –κατά το δικό του ανθρώπινο δοκούν – να προβαίνει σε εχθροπραξίες ή εξοντώσεις αλλόθρησκων και ομόθρησκων, για λογαριασμό Του ή τέλος να ταυτίζεται μαζί Του, τότε όχι μόνον ασεβεί αλλά προσβάλλει ανοικείως και ανόσια τα Θεία!!!.
Πρόκειται ασφαλώς για ανεπίτρεπτη διαστρέβλωση της θρησκευτικότητας.
Αν μάλιστα δεχτούμε ότι τα συμφέροντα και η ειδεχθής ανθρώπινη υποκρισία κυριαρχούν, ποδηγετούν και καθοδηγούν τον Άνθρωπο, ακόμη και σε τέτοιου μεγέθους απαράδεκτη και ανίερη προσβολή, ακόμη της θρησκείας και του Θεού, τότε προφανώς ισχύει αυτό που –κατ’ επανάληψη – έχω διατυπώσει:
«Μωραίνει Κύριος ον Αλλάχ βούλεται απολέσαι».
ΥΓ Ο Άνθρωπος το αμφιλεγόμενο ον της Δημιουργίας /Θεού, με τις αήθεις πράξεις του δικαιολογεί τον χαρακτηρισμό (μου): «Αβλέπτημα της Δημιουργίας». Είναι δε τέτοια η ευήθεια, η υποκρισία, η οίηση, ο ναρκισσισμός και η ασέβειά του, που φθάνει στο σημείο να χρησιμοποιεί, να ταυτίζεται ή να υποκαθιστά τον Θεό /Αλλάχ στον οποίο –υποτίθεται – πως πιστεύει!.
Άθλια ασυγχώρητη συμπεριφορά πιστού αμαρτωλού!.
*Ιατρού
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου