Η ιστορία της πολεμικής τέχνης είναι μια αέναη διελκυστίνδα ανάμεσα στην ισχύ πυρός της άμυνας και την ευελιξία της επίθεσης. Στον 19ο αιώνα, η εφεύρεση του πολυβόλου Maxim ανέτρεψε τις παραδοσιακές ισορροπίες. Μέχρι τότε, η πρωτοβουλία των κινήσεων ανήκε κυρίως στον επιτιθέμενο. H νέα αυτή τεχνολογία, όμως, προσέδωσε ένα συντριπτικό τακτικό πλεονέκτημα στον αμυνόμενο, οδηγώντας στον αιματηρό στατικό εφιάλτη των χαρακωμάτων του Α΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Η κυριαρχία της άμυνας στο πεδίο του πολέμου έμελλε να σπάσει με την έλευση και τη μαζική εφαρμογή του κινητήρα εσωτερικής καύσης. Το άρμα μάχης και η πολεμική αεροπορία επέστρεψαν το τακτικό πλεονέκτημα στον επιτιθέμενο. Η ταχύτητα, η θωράκιση και η ευελιξία του Αστραπιαίου Πολέμου (Blitzkrieg) μπορούσαν πλέον να εξουδετερώσουν τις στατικές αμυντικές γραμμές, όπως τη Γραμμή Μαζινό και τη Γραμμή Μεταξά.
Στον 21ο αιώνα, η τεχνολογική πλάστιγγα γέρνει πλέον, και πάλι δραματικά, προς την πλευρά του αμυνομένου. Η εμφάνιση των FPV drones, των αυτόνομων σμηνών (drone swarms), της τεχνητής νοημοσύνης, και της δορυφορικής επιτήρησης σε πραγματικό χρόνο δημιούργησαν το λεγόμενο “διαφανές πεδίο μάχης” (transparent battlefield), όπως καταδεικνύεται καθημερινά στον Ρωσο-Ουκρανικό πόλεμο από το 2022. Σήμερα, οποιαδήποτε συγκέντρωση δυνάμεων ή κίνηση στην επιφάνεια εντοπίζεται αμέσως και καταστρέφεται με ελάχιστο οικονομικό κόστος. Ο μόνος δε τρόπος να επιβιώσει σήμερα ο αμυνόμενος απέναντι στην τοπική ισχύ πυρός του επιτιθέμενου είναι να μεταφέρει το σύνολο των δομών του υπόγεια, σε δαιδαλώδη, μη γραμμικά και πολυεπίπεδα δίκτυα στοών.
Αεροναυτική γέφυρα πολέμου με το υπόγειο σκοτάδι
Σε αυτό το πλαίσιο, το άρθρο με τίτλο “Μετασχηματισμός του πολέμου: Από τους ήρωες του πεδίου στους “αρουραίους” του υπογείου” (SLpress, 19/05/2026) καταγράφει τη διαπίστωση ότι η επιφάνεια της γης έχει μετατραπεί σήμερα σε μια ζώνη απόλυτου θανάτου. Επομένως η επιχειρησιακή διέξοδος για τις δικές μας εθνικές προκλήσεις στη σύγχρονη εποχή δεν βρίσκεται μόνο στα ψηφιακά σύννεφα -στον αναγκαίο εξοπλισμό των ενόπλων δυνάμεων με υπερσύγχρονα συστήματα- αλλά και στα έγκατα της γης.
Ειδικότερα, η στρατηγική που μπορεί να εξουδετερώσει οποιοδήποτε τοπικό συγκριτικό πλεονέκτημα του εχθρού συνιστά ένα τρίπτυχο:
- Αεροναυτική ποιοτική υπεροχή, που είναι αναγκαία για τον εφοδιασμό των νησιών εν καιρώ πολέμου,
- εκσυγχρονισμό των προκεχωρημένων δυνάμεων με πυραυλικά συστήματα, drones, κ.τ.λ., και
- διασφάλιση της βιωσιμότητάς τους σε εκτεταμένα υπόγεια δίκτυα υψηλών τεχνολογικών (ψηφιακών) προδιαγραφών, από όπου θα μπορούν να ενεργούν ΟΛΟΙ οι αμυνόμενοι – οι τακτικές και οι εφεδρικές δυνάμεις, όπως επίσης και οι τοπικοί εθνοφρουροί.
Πρακτικά αυτό σημαίνει ότι το Μηχανικό (Engineering Corps) ενδείκνυται να αναβαθμιστεί από επικουρικό σώμα υποστήριξης μάχης (combat support) σε πρωταγωνιστικό “σώμα διαμόρφωσης του πεδίου” (field-shaping branch). Με τα έργα του, το Μηχανικό μπορεί να καθορίσει την έκβαση των εχθροπραξιών στα κάθετα πλέον πεδία μάχης, πάνω στην επιφάνεια και συνάμα πολλά επίπεδα κάτω από τη γη -όπως έκανε το Μηχανικό της Ταϊβάν στα νησιωτικά συμπλέγματα Kinmen και Matsu από το 1958, οπότε «η Κίνα απειλούσε αυτά τα Νησιά-Φρούρια (Fortress Islands), τα βομβάρδιζε, αλλά επί δεκαετίες δεν τόλμησε να τους επιτεθεί με αποβατικά στρατεύματα» (SLPress, 06/06/2026).
Προσκαλώντας τον εχθρό σε άδειες παραλίες
Αυτή η στρατηγική επιτυχία της Ταϊπέι, αντιπαραβαλλόμενη με τα τραγικά σφάλματα του ελληνισμού στην Κύπρο, αναδεικνύει το μέγεθος της καθ’ ημάς ιστορικής ευθύνης. Από τη μία πλευρά, οι Κινέζοι της Ταϊβάν επέδειξαν τακτική διορατικότητα και πατριωτική συνέπεια, αψηφώντας το οικονομικό κόστος: σκάβοντας επί δεκαετίες τον σκληρό γρανίτη των Kinmen και Matsu, έθεσαν την εθνική επιβίωση το 1956-1992 πάνω από κάθε εφήμερη ευμάρεια μιας επίπλαστης τουριστικής ανάπτυξης.
Στον αντίποδα, η Αθήνα και η Λευκωσία το 1967-1974 επέδειξαν μια μνημειώδη εγκληματική επιπολαιότητα. Στα τέλη του 1967, η ελληνική Χούντα υπέκυψε στον τουρκικό εκβιασμό και απέσυρε την Ελληνική Μεραρχία, αφήνοντας την Κύπρο στρατιωτικά γυμνή. Λογικά, εκείνη η απώλεια θα έπρεπε να σημάνει πανεθνικό ή έστω παγκυπριακό συναγερμό για την ενίσχυση και επέκταση των οχυρώσεων των κυπριακών ακτών, εν όψει μάλιστα της τοπικής αεροναυτικής υπεροχής των Τούρκων. Απεναντίας όμως, από το επόμενο κιόλας έτος (1968) ξεκίνησε ο σταδιακός αφοπλισμός και το ξήλωμα των παράκτιων πολυβολείων και πυροβολείων της Κύπρου, με οικονομικίστικες εκλογικεύσεις τουριστικής ανάπτυξης.
Πρόκειται για μια ιστορική παράνοια, αν αναλογιστεί κανείς ότι την ίδια ακριβώς περίοδο (1966-1969) η Άγκυρα ναυπηγούσε τα πρώτα 36 αποβατικά της σκάφη και συγκροτούσε τις αποβατικές πεζοναυτικές της δυνάμεις στη Μερσίνα -που από το 1975 τις μετεξέλιξε στη “Στρατιά του Αιγαίου”- με αποκλειστικό σκοπό την κατάληψη νησιών, αρχίζοντας από τις αμυντικά απογυμνωμένες τουριστικές παραλίες της Κύπρου. Η αντίθεση με το ασύμμετρο δόγμα της Ταϊπέι είναι ισοπεδωτική: οι Ταϊβανέζοι έβλεπαν τα κινεζικά αποβατικά και έσκαβαν τον γρανίτη, ενώ οι Έλληνες έβλεπαν τα τουρκικά αποβατικά και ξήλωναν τα κανόνια για να μην τρομάξουν οι τουρίστες.
Και σαν να μην έφταναν αυτά, τα παράλογα, επακολούθησε η “τρέλα” του ελληνικού πραξικοπήματος στην Κύπρο, όπως το χαρακτήρισε ο Αντιστράτηγος Γεώργιος Ντενίσης, τέως αρχηγός ΓΕΕΦ (14/8/1973 – 15/7/1974), κατά την κατάθεσή του για τον Φάκελο της Κύπρου στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής (1986-1987), επί λέξει ως εξής: «Πρέπει να είναι τρελός εκείνος που θα βάλει τα τμήματά του που είναι δίπλα στην πράσινη γραμμή να σκοτωθούν. Πρέπει να ’ναι τρελός».
Κατά συνέπεια αυτής της συλλογικής παραφροσύνης, έκφανση της οποίας ήταν μεταξύ άλλων η υποταγή της εθνικής ασφάλειας στις ανάγκες της τουριστικής σεζόν, η Ελλάδα πλήρωσε βαρύτατο τίμημα, επιτρέποντας στον Τουρκικό στρατό να πραγματοποιήσει δύο σχετικά ανενόχλητους τριήμερους επιχειρησιακούς “περιπάτους” (Αττίλας Ι και ΙΙ), παρά την άκρως ευνοϊκή για τους Έλληνες γεωμορφολογία του Πενταδακτύλου και της Κερύνειας. Δηλαδή η Κύπρος το 1967-1974 δεν προδόθηκε απλώς. Παραδόθηκε.
Απόρθητα νησιά – Υπόγειος Πολλαπλασιαστής Ισχύος
Εάν, επομένως, είχαμε σοβαρούς λόγους να διατηρήσουμε και επεκτείνουμε τις οχυρώσεις στην Κύπρο το 1967-1974 -όπου η αλληλουχία των τότε γεγονότων αποτελεί τον ορισμό της στρατιωτικής αυτοκτονίας ενός έθνους- έχουμε αντίστοιχους λόγους να επεκτείνουμε κάθετα τις οχυρώσεις στα νησιά σήμερα, στην εποχή της τεχνολογικής επανάστασης στην τέχνη του πολέμου: Μόνον μέσα από “γρανιτένιους λαβύρινθους”, τα drones, οι αντιπλοϊκοί και οι αντιεροπορικοί πύραυλοι, και τα συστήματα MLRS θα καταστήσουν κάθε νησί πραγματικά απόρθητο.
Το να γίνουν δε τα νησιά απόρθητα, πάση θυσία και ανεξαρτήτως τουριστικού κόστους, είναι ο μόνος τρόπος για να αντιμετωπιστεί και να εξουδετερωθεί κάθε εχθρική συλλογική ψύχωση των γειτόνων μας περί “Γαλάζιας Πατρίδας”. Γιατί αν χάσεις την ελευθερία σου -και συνακολούθως και τα πάτρια εδάφη- ο τουρισμός και οι δείκτες της οικονομίας δεν έχουν πλέον καμία απολύτως σημασία.
Σε αυτό το πλαίσιο, το μοντέλο των “Fortress Islands” προτείνεται όχι ως ένα γεωστρατηγικό παράλληλο απομόνωσης τοπικών φιλίων δυνάμεων – όπως έκαναν οι Ιάπωνες στα νησιά του Ειρηνικού στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο – αλλά ως ένας τακτικός πολλαπλασιαστής αποτελεσματικότητας στο πεδίο της μάχης (combat-effectiveness multiplier) και άρα στρατηγικός πολλαπλασιαστής ισχύος (force multiplier).
Η εκτεταμένη υπόγεια οχύρωση είναι αυτή που θα προστατεύσει από το “διαφανές πεδίο” της εχθρικής επιτήρησης τόσο τα πολύτιμα τεχνολογικά μέσα πολέμου, όσο και όλο το έμψυχο δυναμικό -μαχητές και αμάχους, σύμφωνα με το Ταϊβανέζικο πρότυπο- μετατρέποντας κάθε βαλλόμενο νησί σε μια απροσπέλαστη ζώνη απαγόρευσης πρόσβασης (Anti-Access/Area Denial, ή “A2/AD”) για τον επιτιθέμενο.
Η “κάθετη επέκταση” των νησιωτικών οχυρώσεων εφαρμόζει μια ψηφιακή και επιχειρησιακή αρχιτεκτονική, που μετατρέπει αυτές τις στοές σε ενεργές, αυτοματοποιημένες βάσεις “υπόγειων επιθέσεων ξαφνικής ανάδυσης” (subterranean pop-up attacks) -κατ’ εφαρμογή του Ταϊβανέζικου προτύπου, προσαρμοσμένου στη σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα- ώστε να είναι ικανές να προστατεύουν και να εξαπολύουν υπογείως πολεμικά συστήματα υψηλής τεχνολογίας, από σμήνη drones μέχρι πυραύλους Spike NLOS και Exocet, μακριά από τα μάτια των εχθρικών δορυφόρων.
Πολυδιάστατο Δόγμα Αμύνης
Προκειμένου να καταστεί αποτελεσματική μια τέτοια αναβάθμιση της θωράκισης των νησιών, απαιτείται πολυδιάστατη και δημιουργική προσέγγιση, η οποία να υπερβαίνει τα στενά πλαίσια του “Δόγματος του ΝΑΤΟ” (ΝΑΤΟ Doctrine). Οι ελληνικές ένοπλες δυνάμεις έχουν να αποκομίσουν σημαντικά οφέλη τόσο από τη δυτική και ισραηλινή τεχνολογική υπεροχή, όσο και από τη πεδιο-δοκιμασμένη αμυντική εμπειρία των σύγχρονων συγκρούσεων -όπως αυτή των Ουκρανών στον συμβατικό και υβριδικό πόλεμο, καθώς και των Ιρανών και των συνδεδεμένων με αυτούς περιφερειακών δυνάμεων (Χεζμπολάχ, Χαμάς, Χούθι) στον ασύμμετρο πόλεμο.
Η επιτακτική αναγκαιότητα των νησιωτικών οχυρώσεων υποσημαίνεται από τις εντεινόμενες αντιδράσεις της Άγκυρας. Σχετικά πρόσφατα, τον Ιούλιο του 2021, η Τουρκία έκανε ένα ακραίο νομικό άλμα: με επίσημη επιστολή της στον ΟΗΕ, συνέδεσε την υποχρέωση αποστρατιωτικοποίησης απευθείας με την ελληνική κυριαρχία επί των νησιών, ισχυριζόμενη ότι αν η Ελλάδα τα εξοπλίζει, χάνει το δικαίωμα να τα κατέχει.
Προφανώς η Άγκυρα, νοσταλγώντας τις συνθήκες του “περιπατητικού” πολέμου των αποβιβάσεων του 1974, αντιδρά σήμερα λυσσαλέα στην οχύρωση των ελληνικών νησιών, επειδή γνωρίζει ότι ο κάθετος εκσυγχρονισμός των νησιωτικών υποδομών αποστερεί από τα τουρκικά drones και τους πυραύλους το πλεονέκτημα του αιφνιδιασμού (μια νύχτα, ξαφνικά) και, κατά συνέπεια, εξουδετερώνει επιχειρησιακά κάθε στρατοκρατικό σχεδιασμό της “Γαλάζιας Πατρίδας”.
.jfif)
.jpg)
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου