Προβλήματα του υπάρχοντος Συντάγματος

Άρθρο 16: 

 

Λέει ότι η ανώτατη εκπαίδευση παρέχεται από ΝΠΔΔ. Δεν λέει «απαγορεύονται τα ιδιωτικά». Ο νόμος λοιπόν έρχεται και λέει «ιδρύουμε μη κρατικά ΑΕΙ». Είναι αυτό ενάντια στο πνεύμα του Συντάγματος; Εκεί ξεκινάει η πολιτική και δικαστική μάχη. Το ΣτΕ θα κρίνει αν ο νόμος κινείται μέσα στα όρια του «πνεύματος» του άρθρου 16 ή το αναιρεί.

 

Άρα δεν είναι ότι μια κυβέρνηση καταργεί το Σύνταγμα με απλό νόμο. Είναι ότι το Σύνταγμα εκ συστήματος αφήνει επίτηδες «παράθυρα» για να μπορεί να προσαρμόζεται η νομοθεσία χωρίς να αλλάζεις Σύνταγμα κάθε 5 χρόνια. Το όριο του παραθύρου υποτίθεται ότι το φυλάνε τα δικαστήρια, υπό την προϋπόθεση ότι δεν εξαρτώνται από την πολιτική εξουσία.

 

Συμπέρασμα: Η δημοκρατία δεν είναι μόνο η πλειοψηφία στη Βουλή. Είναι πλειοψηφία + Σύνταγμα + Δικαστήρια. Αν σπάσει αυτό το τρίγωνο, τότε υπάρχει πρόβλημα δημοκρατίας.

 

Άρθρο 86:

 

Ορίζει ειδική διαδικασία για την ποινική δίωξη υπουργών και υφυπουργών. Για έναν απλό πολίτη, ο εισαγγελέας ασκεί δίωξη αυτεπάγγελτα, χωρίς να ρωτήσει την Βουλή και η παραγραφή είναι 15-20 χρόνια για κακουργήματα ενώ για τους; Υπουργούς λέει:

Μόνο η Βουλή μπορεί να ασκήσει δίωξη, όχι ο εισαγγελέας όπως για κάθε πολίτη.

Χρειάζεται πρόταση 30 βουλευτών και απόφαση με απόλυτη πλειοψηφία 151 βουλευτών.

 

Υπάρχει σύντομη παραγραφή: Η Βουλή μπορεί να ασκήσει δίωξη μόνο μέχρι το πέρας της δεύτερης τακτικής συνόδου της επόμενης Βουλής. Δηλαδή ∼5 χρόνια max.

 

Η Βουλή μπορεί να αναστείλει τη δίωξη οποτεδήποτε.

 

Συμπέρασμα: το άρθρο 86 δημιουργεί «προνομιακή μεταχείριση» για υπουργούς σε αντίθεση με το Άρθρο 4 παρ. 1 του ίδιου Συντάγματος που λέει «Οι Έλληνες είναι ίσοι ενώπιον του νόμου».

 

Τι έγινε συνταγματικά το 2015:

 

5 Ιουλίου 2015: Διεξήχθη δημοψήφισμα με ερώτημα αν θα γίνει αποδεκτό το σχέδιο συμφωνίας των θεσμών. Το αποτέλεσμα ήταν 61,3% ΟΧΙ.

 

Το δημοψήφισμα στην Ελλάδα είναι συμβουλευτικό, πράγμα που αγνοείται από τον μέσο πολίτη, εκτός αν ο νόμος που το προκηρύσσει ορίσει διαφορετικά, άρθρο 44 παρ. 2. Ο νόμος 4320/2015 που προκήρυξε το δημοψήφισμα του 2015 δεν το όριζε ρητά ως δεσμευτικό.

 

13 Ιουλίου 2015: Η κυβέρνηση υπέγραψε νέα συμφωνία - το 3ο Μνημόνιο. Στη συνέχεια η Βουλή ψήφισε τους νόμους 4334/2015 και 4336/2015 με 222 ψήφους υπέρ. Δηλαδή όχι απλή κυβερνητική πλειοψηφία 151, αλλά διευρυμένη πλειοψηφία, σύμπραξη όλων των τότε φιλελέ κομμάτων που σήμερα διαπληκτίζονται, από ΝΔ, ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι μαζί με τον ΣΥΡΙΖΑ.

 

Συνταγματικά λοιπόν:

 

Τυπικά δεν «καταργήθηκε» το Σύνταγμα με απλό νόμο. Η Βουλή έχει την αρμοδιότητα να κυρώνει διεθνείς συνθήκες και να νομοθετεί, άρθρο 36 παρ. 2 και άρθρο 26. Το δημοψήφισμα δεν δεσμεύει νομικά τη Βουλή αν δεν το προβλέπει ο νόμος προκήρυξής του.

 

Ουσιαστικά:

 

Εδώ είναι που κολλάει αυτό που ο λαός λέει ότι ο νόμος είναι «ενάντια στο πνεύμα» του Συντάγματος. Το άρθρο 1 λέει «Θεμέλιο του πολιτεύματος είναι η λαϊκή κυριαρχία». Όταν το 61% λέει ΟΧΙ και 8 μέρες μετά η Βουλή ψηφίζει ΝΑΙ, δημιουργείται τεράστιο ζήτημα δημοκρατικής νομιμοποίησης, ακόμα κι αν είναι νομικά τυπικά ορθό με δευτερεύοντες νόμους που καταργούν το ίδιο το Σύνταγμα.

 

Το παραπλανητικό επιχείρημα της τότε κυβέρνησης, που απέκρυψε με δόλο τον νόμο προκήρυξης του δημοψηφίσματος με μη υποχρεωτική ισχύ, ήταν: «Το ΟΧΙ δεν σήμαινε ρήξη και έξοδο από το ευρώ. Σήμαινε καλύτερη συμφωνία. Διαπραγματευτήκαμε, αυτή είναι η καλύτερη δυνατή, και η Βουλή κρίνει ότι η παραμονή στο ευρώ είναι υπέρτερο εθνικό συμφέρον».

 

Άρα: Νομικά δεν είχαμε «ακύρωση του Συντάγματος με απλό νόμο». Είχαμε εφαρμογή των άρθρων 26, 36 και 44 κατά παράβαση του πρωταρχικού άρθρου 1. Η Βουλή είχε την τυπική αρμοδιότητα έναντι του ίδιου του λαού.

 

Ουσιαστικά όμως, δείχνει ακριβώς τον κίνδυνο ότι: Όταν το Σύνταγμα αφήνει περιθώριο ερμηνείας «ως ο νόμος ορίζει» ή δεν κάνει ρητά δεσμευτικό το δημοψήφισμα, τότε μια κυβερνητική, διακομματική πλειοψηφία μπορεί να πάρει απόφαση αντίθετη από το θεσμικά εκδηλωμένο λαϊκό αίσθημα καταργώντας την ίδια την Δημοκρατία.

 

Σήμερα με την είσοδο νέων ή και επιτηδευμένα αναμορφωμένων κομμάτων στην πολιτική ζωή του τόπου οι αρχηγοί τους, όπως αυτοί της κυβέρνησης και της αντιπολίτευσης, ισχυρίζονται ότι με την ανάδειξη τους ή την παραμονή τους στην εξουσία θα αλλάξει το πολίτευμα ή θα προοδεύσει η χώρα. Η ιστορική εμπειρία, από ιδρύσεως του νεοελληνικού κράτους μετά την δολοφονία του Καποδίστρια και προσφάτως με την μεταπολίτευση, λέει ότι το πολίτευμα που ισχύει σήμερα στο σύγχρονο ελληνικό κράτος δεν είναι Δημοκρατία αλλά μία εκφυλισμένη μορφή εκλόγιμης Μοναρχίας που συντηρεί το πελατειακό κομματικό σύστημα με τον λαό να παραπαίει ανάμεσα στην παραπληροφόρηση, την οικονομική δυσπραγία, την υποτελή αναζήτηση σωτήρος και την νοσταλγία μίας ηθικής τουλάχιστον αξιοπρέπειας.

 

Δυστυχώς ουδείς προτείνει μία ουσιαστική αναμόρφωση του πολιτικού συστήματος, όπου ο πολίτης θα είναι μέτοχος στις οικονομικές και πολιτικές αποφάσεις και όχι μόνο ο ανά τετραετία επικυρωτής των αποφάσεων άλλων, τις συνέπειες των οποίων καλείται να πληρώσει. Το μόνο δικαίωμα που του παραμένει είναι η διαμαρτυρία και αλλαγή σωτήρος με κατοχυρωμένο δικαίωμα να ενεργεί με έλεγχο της Νομοθετικής, Εκτελεστικής και Δικαστικής εξουσίας.

 

Ηλίας Σταμπολιάδης

Μηχανικός Μεταλλείων, Μεταλλουργός

πρώην Καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης

3/6/2026

 

Πηγή: Meta AI

Share