Παρά την προσπάθεια του συστήματος να παγιδεύσει τον Ελληνισμό στο ψευτοδίλημμα να επιλέξει το καλύτερο κόμμα που θα λύση τα υπαρξιακά του προβλήματα προβάλλοντας μάλιστα νέες ή και ξεπλυμένες μεταξύ των ήδη πληθωρικών κομματικών επιλογών, οι πολίτες έχουν αρχίσει να συνειδητοποιούν ότι το πρόβλημα δεν είναι η επιλογή κόμματος αλλά ο τρόπος λειτουργίας του πολιτεύματος.
Μετά την ιστορικά μεγαλύτερη πολιτειακή ήττα του Ελληνισμού από τις δυνάμεις της Δύσης, παρά την στρατιωτική νίκη των αγωνιστών του 1821 έναντι της πανίσχυρης Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, ο Ελληνισμός οπισθοδρόμησε από το ανθρωποκεντρικό, δημοκρατικό και συντεχνιακό σύστημα λειτουργίας του, που κατείχε από την Κρητομυκηναϊκή εποχή μέχρι και επί Τουρκοκρατίας, σε αυτό μιας εκφυλισμένης εκδοχής της εκλόγιμης Μοναρχίας, που επέβαλαν οι Βαυαροί με απαγόρευση των λαϊκών συνελεύσεων μετά την δολοφονία του Καποδίστρια. (Γ. Κοντογιώργης ‘Γνώση και Θεωρεία’ εκδ. Αρμός).
Έκτοτε ο Ελληνισμός με την ίδρυση του κράτους-έθνους στα πρότυπα της Δύσης έχασε την δυνατότητα αλλά και την ικανότητα του να συνέρχεται, να συζητά και να αποφασίζει για τα οικονομικά και πολιτικά του προβλήματα, στο βαθμό που άρχισε να συμπεριφέρεται σαν αγέλη υπό την πίεση της ανάγκης επιβίωσης και εξάρτησης από το διεφθαρμένο κομματικό σύστημα που του επεβλήθη. Πολλοί μάλιστα αμφισβήτησαν και την ιστορική εθνική ιδιοσυστασία του και θεώρησαν ότι ο Ελληνισμός οργανώθηκε σαν έθνος με την ίδρυση του νεοελληνικού κράτους.
Σήμερα για να λυθούν οριστικά τα προβλήματα οικονομικής δυσπραγίας, ανισοκατανομής του πλούτου, ηθικής παρακμής και εθνικής υποτέλειας που μαστίζουν τον Ελληνισμό και παράγουν κοινωνικές ανισότητες δεν αρκεί η αλλαγή κόμματος αλλά η ανασύσταση του Δημοκρατικού πολιτεύματος. Ο πολίτης να συμμετέχει στην λήψη αποφάσεων, αρχικά τουλάχιστον, μέσω ανακλητών αντιπροσώπων δικής του επιλογής και όχι από κομματικές λίστες και να υπάρχει πραγματική ανεξαρτησία μεταξύ Νομοθετικής, Εκτελεστικής και Δικαστικής εξουσίας που ως έχουν τα πράγματα ελέγχει ο κάθε εκλεγμένος κομματικός Μονάρχης.
Σήμερα ο μέσος πολίτης δεν είναι έτοιμος να συμμετάσχει σε μία πολιτικά οργανωμένη κοινωνία, να συνομιλεί με πραγματικά επιχειρήματα και να αποφασίζει για το κοινό συμφέρον διότι επηρεάζεται από μία κοινωνική ανασφάλεια, προϊόν του κράτους διαφθοράς στο οποίο ζει και διακατέχεται από ιδιωτεία ακόμη και εις βάρος του συνόλου ή από μία συμπεριφορά άκριτης ιδεολογικής αγέλης ανάλογης οπαδού αθλητικής ομάδας. Με άλλα λόγια η κοινωνία μας βρίσκεται σε πολιτικά νηπιακό στάδιο εξέλιξης και δεν μπορεί να επιλύσει προβλήματα που απαιτούν πολιτική ωριμότητα.
Αυτή χρειάζεται κάποια εκπαίδευση που στις ημέρες μας είναι στα χέρια του συστήματος και όπως βλέπουμε δεν την καλλιεργεί αλλά αντιθέτως την αποπροσανατολίζει, προβάλλοντας διχαστικά πρότυπα συμπεριφοράς. Εάν θέλουμε να επιταχύνουμε μακροπρόθεσμα τον ρυθμό κοινωνικής ωρίμανσης θα πρέπει να δημιουργήσουμε συνθήκες λειτουργίες τοπικών, κοινοτικών συναθροίσεων και τέτοιες αποτελούν οι ενοριακές συναθροίσεις των Ναών, οι διάφοροι πολιτιστικοί σύλλογοι και οι επαγγελματικοί συνεταιρισμοί.
Όσον αφορά τις ενορίες των ναών, το πλεονέκτημα είναι ότι οι άνθρωποι διακατέχονται από την χριστιανική διδασκαλία κοινωνικής δικαιοσύνης αλλά υπάρχει ο κίνδυνος χειραγώγησης τους από το ιερατείο που έχει δεσποτική και όχι δημοκρατική δομή παρερμηνεύοντας, την Δεσποτική εξουσία του Χριστού ως δημιουργού του κόσμου και κριτή στην μέλλουσα ζωή, με την ελευθερία που ο ίδιος έδωσε στον άνθρωπο να ορίζει την δράση του στην παρούσα ζωή, έχοντας δώσει μάλιστα πρότυπα αλληλέγγυας συμπεριφοράς για αρμονική συμβίωση. Δυστυχώς το Ορθόδοξο ιερατείο μετά την ίδρυση του κράτους-έθνους είναι οργανωμένο στα πρότυπα της δυτικής εκκλησίας που προήλθε από το δεσποτικό φεουδαλικό καθεστώς της Δύσης και έχει θεσμοθετηθεί ως εταίρος του κράτους αντί συνεργός του λαού που τον χρησιμοποιεί σαν επικυρωτή των αποφάσεων του. Θα πρέπει οι Χριστιανοί να υπερβούν την κοσμική εξουσία του ιερατείου και να συνταχθούν με την εν Χριστώ ελευθερία στα πλαίσια πάντα της διδασκαλίας Του.
Όσον αφορά τους πολιτιστικούς συλλόγους αυτοί είναι μίγμα ανθρώπων που αγαπούν την φύση και την σχέση των ανθρώπων με αυτήν και μεταξύ τους , αλλά συνυπάρχουν και άνθρωποι που βλέπουν την συμμετοχή τους σαν χόμπι με λίγο –πολύ ατομοκεντρικά κριτήρια προσωπικής και μόνο ικανοποίησης.
Τέλος οι επαγγελματικοί συνεταιρισμοί υπήρξαν στο παρελθόν η βάση της Δημοκρατίας από το αρχικό στάδιο της Πόλις Κράτους καθώς και στο επόμενο στάδιο της Οικουμενικής του εξέλιξης που λειτούργησε στο Βυζάντιο αλλά και εν πολλοίς επί Τουρκοκρατίας, μέχρι που οι Βαυαροί με τα εγχώρια φερέφωνα τους (Μαυροκορδάτος), τους κατήργησαν υπέρ της οικονομικής και πολιτικής ολιγαρχίας με το να απαγορεύσουν τις λαϊκές συναθροίσεις. Οι κοινωνικές εξελίξεις που επήλθαν με την βιομηχανική επανάσταση δημιούργησαν μία νέα μορφή κοινωνικής άμυνας έναντι του κεφαλαίου, τα εργατικά συνδικάτα, που ουσιαστικά δεν είναι συνεταίροι της παραγωγικής δραστηριότητας αλλά μηχανισμοί διεκδίκησης δικαιωμάτων έναντι των ολιγαρχών.
Όσον αφορά την Ελλάδα, κατά την μεταπολίτευση πολλές παραγωγικές δραστηριότητες περιήλθαν στο κράτος και η διαχείριση τους ανατέθηκε σε συνδικαλιστές και κομματάρχες της εκάστοτε Κυβέρνησης χωρίς προσωπική ευθύνη έναντι της βιωσιμότητας της επιχείρησης που η ίδια η κυβέρνηση χρησιμοποιούσε για ψηφοθηρικούς λόγους εξυπηρετώντας τα λεγόμενα λαμόγια όπως γίνεται και στην διοίκηση του ίδιου του Δημόσιου τομέα.
Όπως καταλαβαίνει κανείς η διαδικασία της αρχικά εξυγίανσης και εν συνεχεία πολιτικής εξέλιξης και ωρίμανσης της κοινωνίας προβλέπεται μακροπρόθεσμη και χρονοβόρα και απαιτείται να βρεθούν μηχανισμοί επιτάχυνσης της διαδικασίας πράγμα που αδυνατούν ακόμη και να σκεφτούν οι σύγχρονοι κομματάρχες πολύ δε περισσότερο να πράξουν.
Μία άλλη προσέγγιση κάπως συντομότερης, μεσοπρόθεσμης κοινωνικής εξέλιξης μπορούν να αποτελέσουν οι εκλογές που σήμερα διέπονται από τον ν. 4654/2020, με ενισχυμένη αναλογική που δίνει μπόνους στο πρώτο κόμμα που ξεκινάει από 20 έδρες αν πάρει 25% και φτάνει μέχρι 50 έδρες αν πάρει 40%. Για κάθε 0,5% πάνω από το 25%, παίρνει +1 έδρα. Η συμμετοχή των πολιτών δεν είναι υποχρεωτική ακόμη και εάν η αποχή είναι 50% +1 ψήφο, δηλαδή αποτελεί την πλειοψηφία των πολιτών, το πρώτο κόμμα πάρει 20% των ψηφισάντων λαμβάνει 20%:50%=40% ή 300Χ40%=120 έδρες +50 μπόνους, λαμβάνει την πλειοψηφία στην Βουλή με 170 έδρες. Βλέπουμε ότι η αποχή ευνοεί το πρώτο κόμμα.
Το ίδιο θα συμβεί εάν το 50% +1 ψήφος των πολιτών δεν απέχει αλλά πάει στην κάλπη και ψηφίζει λευκό δείχνοντας την δυσαρέσκεια προς όλους του υποψηφίους, στην περίπτωση αυτή ακόμη και αν τα λευκά υπερβούν το 50% αντιπροσωπεύοντας την πλειοψηφία του εκλογικού σώματος η διαμαρτυρία τους δεν θα ληφθεί υπόψη παραβαίνοντας τον πλειοψηφικό κανόνα της Δημοκρατίας. Από το 2006 και μετά, με τον ν. 3434/2006, τα λευκά ψηφοδέλτια δεν προσμετρώνται στα έγκυρα. Η δικαιολογία είναι να μην παραμείνει η χώρα ακυβέρνητη και μάλιστα σε κρίσιμες εθνικές περιπτώσεις.
Η πρόταση είναι: Η συμμετοχή στις εκλογές να γίνει υποχρεωτική, όπως ήταν αρχικά αλλά και σήμερα σε πολλές χώρες, με πρόστιμο 50-200 € και να προσμετρώνται τα λευκά μόνο σε περίπτωση που αυτά υπερβαίνουν το 50% +1 ψήφο , που σημαίνει ότι συνιστούν την πλειοψηφία, τότε οι εκλογές πρέπει να ακυρώνονται και να επαναλαμβάνονται σε εύλογο χρόνο δίνοντας στα κόμματα ευκαιρία να αλλάξουν υποψηφίους και να διορθώσουν τις προγραμματικές τους δηλώσεις ή να υπάρξουν προεκλογικές συνεργασίες. Στην δεύτερη ψηφοφορία δεν θα προσμετρώνται τα λευκά και δεν θα υπάρχει ο φόβος ακυβερνησίας.
Σήμερα η δυνατότητα αποχής αμβλύνει το αίσθημα πολιτικής ευθύνης των πολιτών, καλλιεργεί την αδιαφορία και ευνοεί τον φανατισμό ιδεολογικά επηρεασμένων , ευνοουμένων ή και χρηματιζόμενων μειονοτήτων να κυριαρχούν εις βάρος μίας μαλθακής πλειοψηφίας. Όσον αφορά την αδιακρίτως ποσοστού μη προσμέτρηση των λευκώ συνιστά παραβίαση του πλειοψηφικού κανόνα της Δημοκρατίας. Εκ των ανωτέρω είναι προφανές ότι οι προτάσεις εξέλιξης της κοινωνίας σε ένα επίπεδο πολιτικής ωριμότητας είναι από μακροπρόθεσμες έως μεσοπρόθεσμες αλλά πολύ απέχουν από τις ψευδείς δηλώσεις των κομματαρχών ότι εάν έλθουν ή παραμείνουν στην εξουσία αυτομάτως θα αλλάξουν το πολιτικό σύστημα προς το καλλίτερο και θα σώσουν την χώρα.
Συμπέρασμα: Σαν άμεση δράση προτείνεται:
Α) Για σύντομα σχετικά αποτελέσματα
- Να γίνει υποχρεωτική η συμμετοχή στις εκλογές με κίνητρο κάποιο πρόστιμο
- Στην πρώτη ψηφοφορία, να προσμετρώνται τα λευκά ως έγκυρα και εάν είναι περισσότερα του 50% και συνιστούν την πλειοψηφία η διαδικασία να ακυρώνεται, ενώ στην επαναληπτική τα λευκά να μην λαμβάνονται υπόψη.
Β) Για περισσότερο μόνιμα αποτελέσματα
- Αρχικά, η ίδρυση ανεξάρτητων τοπικών κοινοτικών συμβουλίων με στόχο την θεσμοθέτηση τους ως φορείς λαϊκής θέλησης.
Ηλίας Σταμπολιάδης
Μηχανικός Μεταλλείων, Μεταλλουργός
πρώην Καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης
.jpg)
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου