έχει στον λογισμό του,
πρώτιστα βλάπτει τον εαυτό του
και προβληματική κάνει τη ζωή του.
Δύσκολος γίνεται στις συναλλαγές,
σκληρός σε κάθε του πράξη·
γιατί το χρήμα όταν θεοποιηθεί,
την ανθρωπιά έχει αρπάξει.
Τρανό κακό είναι η πλεονεξία,
χειρότερη όμως η αισχροκέρδεια·
στην αγορά μερικοί κλέβουν με αναίδεια,
ακόμη και τον φτωχό που ζει σε ένδεια.
Ο νους τους είναι προσηλωμένος
στο πώς θα παίρνουν πάντοτε·
άλλο από το κέρδος μπρος τους
δεν βλέπουνε ποτέ.
Ούτε τη σχόλη ούτε την αργία,
ούτε την ανάπαυση ούτε την υγεία·
μονάχα το χρήμα λογαριάζουν,
κι όλη τη ζωή τους θυσιάζουν.
Σαν τον φαταούλα θέλουν
να τα φάνε όλα·
για χρήμα είναι λιμασμένοι,
δίχως μέτρο και φόβο.
Κι αν κάποια μέρα το χάσουν,
βαθιά δυστυχισμένοι μένουν·
όλα τους φαίνονται μάταια
και τη χαρά τους χάνουν.
Το κέρδος τούς έχει στήσει παγίδα·
πέρα από το χρήμα «ουδέν οίδα».
Δημιουργούν και συσσωρεύουν,
μα όταν η αρρώστια τούς βρει, αργά καταλαβαίνουν.
Το προσωπικό συμφέρον όλα κινεί·
φαύλοι και επίορκοι πολιτικοί
αδικούν τους πολλούς υπέρ των ολίγων,
για να καρπωθούν την ύλη εις βάρος αγροτών και κολίγων.
Αν δεν υπήρχε το συμφέρον,
λίγοι θα έπρατταν το κακό·
μα συχνά το ατομικό προηγείται
από το εθνικό.
Ελάχιστοι, οι εκλεκτοί,
το κοινό καλό προτάσσουν·
και νοσοκομεία, σχολεία και πλοία
για το Έθνος κατασκευάζουν.
Αίσχιστη είναι η αισχροκέρδεια·
σε βάρος των πολλών συνιστά αναίδεια.
Ο φιλάργυρος του κέρδους είναι δούλος
και λόγω της φύσης του ουδένα έχει φίλο.
Το πιο τρανό κακό η πλεονεξία·
δεν έχει τέλος ούτε τελεία.
Ως το τέλος της ζωής του
μετρά το χρήμα με μανία.
Κι έτσι διαπράττει το μέγιστο κρίμα,
γίνεται ο βίος του το μεγάλο θύμα.
Χάνει της πατρίδας του το ποίημα,
γιατί τα πάντα τα μετρά με το χρήμα.
Όλα τα βλέπει από της πεντάρας την τρύπα,
σαν άλλος Σάυλοκ δίχως τσίπα.
Ό,τι κάνει το κάνει για να τσεπώνει,
το χρήμα δεν το κυκλοφορεί, μα το ενθυλακώνει.
Όποιος είναι πλεονέκτης,
συχνά γίνεται και ψεύτης.
Το ένα χέρι νίβει τ’ άλλο,
κι η συνεργασία φέρνει κέρδος μεγάλο.
Η μαφία το εφάρμοσε πρώτη,
κι έτσι το οργανωμένο έγκλημα φουντώνει·
οι συμμορίες τρέχουν μπροστά
κι η Αστυνομία πίσω τους ζυγώνει.
Σαν τους γύπες τα κόμματα αρπάζουν,
δανεικά κι αγύριστα συνάπτουν·
ποτέ δεν τα επιστρέφουν,
μα με τον νόμο χαρίζουν και διαφεντεύουν.
Όσοι το δημόσιο χρήμα καταχρώνται
και το θεωρούν δικό τους, απατώνται.
Ο ήλιος τα πάντα βλέπει·
κι αργά ή γρήγορα στα δίχτυα της δικαιοσύνης θα πέσουν.
Να δωρίζεις είναι πράξη αγαθή,
ν’ αρπάζεις φέρνει όνειδος και ντροπή.
Γιατί σαν μάθεις να αρπάζεις,
δύσκολα μπορείς να σταματήσεις.
Και κάποτε, χωρίς να το καταλάβεις,
σε εγκληματική οδό θα καταλήξεις.
Όταν όμως στην πατρίδα σου
μεγάλο δώρο προσφέρεις,
η ψυχή σου τέρπεται και χαίρει,
και της κοινωνίας την ευγνωμοσύνη φέρει.
Εθνικό ευεργέτη σε θεωρεί,
και το όνομά σου τιμά και ευλογεί.
Κανένας όντας δίκαιος
γρήγορα δεν πλούτισε·
ο ένας τα μαζεύει με φειδώ,
ο άλλος τον πατρικό πλούτο σκόρπισε.
Κανείς όμως τον πλούτο δεν μίσησε·
το πονηρό κέρδος λίγη ηδονή χαρίζει,
κι ύστερα με λύπες και ευθύνες
τον άνθρωπο γεμίζει.
Κοινοί θνητοί,
τζάμπα μάγκας δεν έχει ακόμη γεννηθεί
τραβάτε τις τιμές με βία
και πλούτο αποκτάτε με μανία·
ανάμικτα τα δίκαια και τα άδικα της κοινωνίας.
και ο χρόνος είναι χρήμα
και όποιος τον σπαταλά μόνο για το χρήμα
είναι κρίμα
Κι από όλα θερίζετε δυστυχία,
καρπό πικρό της αδικίας.
Κανείς δεν πλησιάζει εύκολα
εκείνον που βοήθεια έχει ανάγκη·
όλοι φοβούνται μήπως ζητήσει κάτι,
κι έτσι τον αποφεύγουν στην άκρη.
Ως και η Πολιτεία συχνά
τον έχει εγκαταλείψει.
Φιλάργυρο μοιάζει το γένος των βαρβάρων,
των Δυτικών, των Ανατολικών και των άλλων.
Αν κάποτε βρεθείς στην ανάγκη,
τότε θα το κατανοήσεις·
με δάνεια, επιτροπείες και μνημόνια
εύκολα θα σε ταπεινώσουν και θα σε κατακρίνουν.
Η φιλαργυρία είναι πάθος βαρύ,
που φυλακίζει την ψυχή.
Μα όποιος μάθει να προσφέρει,
εκείνος μόνο αληθινά ευημερεί.
(1/6/26)
Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org








Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου