Γράφει ο Χρήστος Μπολώσης
Το Δίκαστρο είναι ένα μικρό, αμφιθεατρικό χωριό στο βορειοδυτικό τμήμα του Δήμου Μακρακώμης του Νομού Φθιώτιδας, πολύ κοντά στα σύνορα με τους νομούς Ευρυτανίας και Καρδίτσας.
Χτισμένο στους κατάφυτους ορεινούς όγκους μεταξύ των βουνών Τυμφρηστός και Μαυρορράχη, απέχει 35 χλμ περίπου από το Καρπενήσι, 61 χλμ από τη Λαμία και 275 χλμ από την Αθήνα. Βρίσκεται σε υψόμετρο 850 μ. (κεντρική πλατεία) και αποτελείται από δύο οικισμούς τους οποίους χωρίζει ο ποταμός Δικαστριώτης, βασικός παραπόταμος του Σπερχειού ποταμού. (από την Βικιπαίδεια)
Ο Δικαστριώτης φίλος μου Λεωνίδας Καρφής απόστρατος Αντιστράτηγος της Ελληνικής Βασιλικής Χωροφυλακής, μου έστειλε ένα εξαίρετο λαογραφικό κείμενο για το χωριό του. Το Δίκαστρο.
Ας αφήσουμε για λίγο τα ιστορικά, που ενοχλούν και ορισμένους φίλους, αλλά η ιστορία είναι ιστορία και ας περιπλανηθούμε, μαζί με τον Λεωνίδα, στο όμορφο χωριό του, για να ζήσουμε μια Κυριακή του τότε.
Κυριακές στο Δίκαστρο
Οι Κυριακές, όλες οι Κυριακές του χρόνου, στο Δίκαστρο, έχουν ένα ιδιαίτερο και λαμπρό Εκκλησιαστικό χαρακτήρα. Δεν είναι απλές Κυριακές, είναι Κυριακές γιορτές, για όλους, για όλο το χωριό. Είναι μέρες Εκκλησιασμού, αλλά και μέρες κοινωνικότητας των κατοίκων. Είναι Εορτές του Ναού, της Ενορίας, αλλά και Εορτές της μικρο-κοινωνίας του χωριού, όλων των οικογενειών.
Οι πρωινές ώρες κάθε Κυριακής, είναι ώρες της Εκκλησίας, της Θείας Ευχαριστίας, της Θείας Λειτουργίας, της θείας Ευλογίας και όλες οι άλλες ώρες της Κυριακής είναι ώρες της μικρο-κοινωνίας, των μικρο-κοινωνικών σχέσεων του χωριού.
Τις Κυριακές, το πρωί, η Εκκλησία του Αγίου Γεωργίου, είναι ο Ιερός χώρος, όπου εκκλησιάζονται οι πιστοί. Παρακολουθούν, ακούνε ευλαβικά, τη Θεία Λειτουργία, τους Ψαλμούς, το λιτό και ολιγόλεπτο Κήρυγμα και λαμβάνουν το «Αντίδωρο» και την ευχή «Ευλογία Κυρίου, έλθει επί σέ», την οποία προσφέρει ο παπας-λειτουργός, ονομαστικά, για τον καθένα.
Την ώρα της Θείας Λειτουργίας κανένας δεν είναι στο σπίτι του ή σε δουλειές, είναι όλοι στην Εκκλησία. Είναι μια από τις Ιερές παρακαταθήκες του μακαριστού παπα-Γρηγόρη Παπαδημητρίου, ο οποίος προέτρεπε και ήθελε να είναι όλες οι οικογένειες, τις Κυριακές, στην Εκκλησία.
«Η Εκκλησία», έλεγε, ο «πραγματικός παπάς» ο παπα-Γρηγόρης, «είναι ο Οίκος του Θεού, όπου όλοι είμαστε καλεσμένοι και όλοι πηγαίνουμε στον Οίκο του, καλοντυμένοι, προσηνείς», καθώς η Εκκλησία είναι ο τόπος, της κατάνυξης, της προσευχής, της ψυχικής και θείας ανάτασης, για τον καθένα και για όλους, «πάντες εν ενί».
Στις Εκκλησίες, στο Δίκαστρο, καθένας έχει το προσωπικό του Στασίδι, το προγονικό, των πατέρων του, όπου στέκονταν οι γενιές τους. Το καθόρισαν από αιώνες οι προγονοί μας και συνεχίζεται μέχρι σήμερα, ως Ιερή και προσωπική κληρονομιά, του καθενός.
Μετά την απόλυση της Εκκλησίας, η πλατεία και το «μαγαζί», είναι οι χώροι, όπου κυριαρχούν οι κοινωνικές σχέσεις. Όλοι χαιρετούν τους συγγενείς, τους φίλους, τους γείτονές τους και καλωσορίζουν τους επισκέπτες του χωριού.
Είναι χαρούμενοι, γιατί συναντούν, χαιρετούν, βλέπουν όλους τους συγχωριανούς τους. Χαίρονται τις παρέες τους, καθώς κουβεντιάζουν, γελάνε και απολαμβάνουν τον ελληνικό καφέ ή το λουκούμι, με το κρύο νερό απ΄ τη Βρύση του Βέλη.
Τις Κυριακές, το απόγευμα, μετά τον περίπατο μέχρι τη Βρύση της Αγίας Παρασκευής ή ως την Μεγάλη Βρύση, για να απολαύσουν τα πανέμορφα τα μαγικά τοπία του χωριού, να ακούσουν τις φωνές του τόπου τους, καταλήγουν και πάλι στην πλατεία, στο μαγαζί, στις παρέες, οι οποίες, όσο περνάει η ώρα, όλο και μεγαλώνουν.
Μέχρι αργά το βράδυ, στις παρέες, καλά κρατάνε οι κουβέντες, οι διηγήσεις των όσων κάποτε έγιναν, καθώς όλοι γεύονται και απολαμβάνουν τα εδέσματα του μαγαζιού και του Δικάστρου. Όλοι τηρούν, απαρέγκλιτα, και μια παλιά, καλή συνήθεια, πατροπαράδοτη: «στις παρέες τους, όλοι κερνάνε, στην υγειά τους»
Όλοι θυμούνται τα παλιά, τα περασμένα, τα παιδικά τους χρόνια και συζητούν τα ευχάριστα, διηγούνται και τα δυσάρεστα, αλλά και αισιοδοξούν για τη ζωή τους, ελπίζουν και ευελπιστούν, για το μέλλον. Τις Κυριακές, στο χωριό, στην Εκκλησία, στις παρέες, αγάλλεται όλων η ψυχή, ελευθερώνεται η σκέψη, καταυγάζεται η ζωή.
Το Δίκαστρο είναι ο τόπος της χαράς μας, καθώς ενώνεται και αφομοιώνεται το χθές με το σήμερα και δημιουργείται το αύριο, η αδιάκοπη συνέχεια της ανθρώπινης ζωής του χωριού.
Οι Κυριακές, όλες οι Κυριακές της χρονιάς, είναι μέρες ευλογημένες, θεϊκές, υπέροχες, μοναδικές, αξέχαστες. Είναι μέρες χαράς, αισιοδοξίας, ανάτασης, ευτυχίας. Είναι μέρες της άκτιστης ενέργειας, η οποία πλημμυρίζει την καρδιά και αποκαλύπτει τις υπερβατικές αλήθειες της ζωής.
Στο Δίκαστρο, τις Κυριακές, όλοι ζούνε την αναδημιουργία του ανθρώπου και την αδιάλειπτη ανανέωση και ενδυνάμωση της ζωής τους και της χριστιανικής πίστης τους.
★Αυτές ήταν οι Κυριακές στο Δίκαστρο.
Αυτές ήταν οι Κυριακές στην Ελλάδα, κάποτε.
Σε πείσμα των καιρών αλλά και των προοδευτικών δυνάμεων, που ακούνε για θρησκεία και εξαγριώνονται, όμως τα Χριστούγεννα στολίζουν δέντρα, ακούνε τα κάλαντα και ανταλλάσσουν δώρα, φιλοξενούμε σήμερα ένα κείμενο του αειμνήστου πατρός Γεωργίου Μεταλληνού, το οποίο είναι απόσπασμα του Ευαγγελικού αναγνώσματος της Κυριακής ΙΕ Λουκά και αναφέρεται στην γνήσια μετάνοια.
Την επιμέλεια του κειμένου έκανε ο Μακεδόνας φίλος γιατρός κ. Φώτιος Μιχαήλ.
Η ΓΝΗΣΙΑ ΜΕΤΑΝΟΙΑ
Μετάνοια εἶναι ἡ ἐπιστροφή τοῦ ἀνθρώπου στόν Θεό. Ἐπιστροφή ὅμως σημαίνει συνάμα ἐγκατάλειψη. Ἐγκαταλείπει ὁ ἄνθωπος τήν ἁμαρτία καί ἐπιστρέφει στήν ἁγιότητα· τήν πλάνη καί ἀποδέχεται τήν ἀλήθεια· τόν κόσμο καί ξαναγυρίζει στήν κοινωνία του Θεοῦ, στήν Ἐκκλησία Του.
Ἡ ἀποστασία τῆς ἁμαρτίας ἔχει τριπλή κατεύθυνση. Στρέφεται κατά τοῦ Θεοῦ, διότι ἀρνεῖται τήν κυριότητά Του. Στρέφεται κατά τοῦ ἴδιου τοῦ ἑαυτοῦ μας, γιατί ζητεῖ ὅσα ὁδηγοῦν στήν φθορά, τήν καταστροφή μας. Στρέφεται καί κατά τοῦ συνανθρώπου μας, γιατί τόν βλέπει ὅχι ὡς ἀδελφό, ἀλλά σάν ἀντικείμενο ἐκμεταλλεύσεως. Ἡ μετάνοια τοῦ Ζακχαίου εἶναι γνήσια, διότι ἔχει εὐδιάκριτα τά σημεῖα τῆς τριπλῆς αὐτῆς ἐπανορθώσεως καί ἐπιστροφῆς.
Ὁ Ζακχαῖος πρῶτα νικᾶ τόν κακό του ἑαυτό. Σκαρφαλώνει στό δέντρο, γιά νά δεῖ τόν Χριστό, γιατί ἦταν μικρόσωμος. Θυσιάζει τήν «ἀξιοπρέπειά» του. Τήν ἔπαρση τοῦ ἀξιώματός του, τήν αὐταρέσκεια καί τήν ἰσχυρή αὐτοπεποίθηση τοῦ πλούτου ἀντικαθιστᾶ ἡ ταπείνωση, ἡ παιδική ἁπλότητα, ἡ πίστη καί ἡ ἐπιθυμία νά δεῖ τόν Χριστό.
Ἀκολουθεῖ τό δεύτερο σκαλοπάτι. Ἡ ἀποκατάσταση τῶν συνανθρώπων του, πού ἔπεσαν θύματα τῆς ἁρπακτικῆς διαθέσεως τοῦ ἐπαγγέλματός του. Μοιράζει τήν μισή περιουσία του καί ὅσα ἄδικα τά ἀπέκτησε, τά ἐπιστρέφει εἰς τετραπλοῦν.
Ἐλεύθερος πιά, ἐσωτερικά καί ἐξωτερικά, ἔχει τώρα τήν δύναμη νά πλησιάσει τόν Χριστό καί νά φθάσει στό τρίτο σκαλοπάτι, τῆς θεογνωσίας. Ὁ Κύριος ζητεῖ νά φιλοξενηθεῖ στό σπίτι του. Γιά νά ἀνταμείψει τήν γνησιότητα τῆς μετανοίας του.
Μήν ἀπατόμεθα! Χωρίς τακτοποίηση τῶν σχέσεών μας πρός τόν ἑαυτό μας καί τόν πλησίον μας εἶναι ἀδύνατο νά πλησιάσουμε τόν Θεό. Ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ εἶναι στό σημεῖο αὐτό κατηγορηματικός: «Ἤ μήπως δέν ξέρετε, ὅτι ἄδικοι δέν θά κληρονομήσουν βασιλεία Θεοῦ; Μή τρέφετε αὐταπάτες. Οὔτε πόρνοι, οὔτε εἰδωλολάτρες, οὔτε μοιχοί, οὔτε κίναιδοι, οὔτε ἀρσενοκοῖτες, οὔτε πλεονέκτες, οὔτε κλέπτες, οὔτε μέθυσοι, οὔτε ὑβριστές, οὔτε ἐκβιαστές δέν θά κληρονομήσουν βασιλεία Θεοῦ» (Α΄ Κορ. στ΄ 9)
——————————-
Ἀπό τό βιβλίο τοῦ π. Γεωργίου Μεταλληνοῦ ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ, τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», σελ. 269.
Για γέλια και για κλάματα
Πάψε ρε…
Υπερβολές
Χωρίς σχόλια
Απλούστατα..
Παράγραφοι
Ο Διάλογος των Μηλίων με τους Αθηναίους, είναι ένα από τα δραματικότερα επεισόδια του Πελοποννησιακού Πολέμου και εξιστορείται στο 5ο βιβλίο της Ιστορίας του Θουκυδίδη. Ο διάλογος αυτός, έχει μείνει στην ιστορία ως η αντιπαράθεση του δικαίου έναντι της ισχύος. Το περιστατικό συνέβη το 416 π.Χ.. Οι Αθηναίοι επιτέθηκαν στη Μήλο, μια μικρή, Λακεδαιμονική αποικία, με σκοπό να την αναγκάσουν να ενταχθεί στην Αθηναϊκή Συμμαχία. Οι Μήλιοι ζήτησαν να γίνει σεβαστό το δικαίωμά τους να μείνουν ουδέτεροι στη σύγκρουση των Αθηναίων με τη Σπάρτη. Οι Αθηναίοι, εκμεταλλευόμενοι την τεράστια στρατιωτική τους ισχύ, απάντησαν ότι η δικαιοσύνη μεταξύ των ανθρώπων, μπορεί να υφίσταται μόνο εάν είναι εξίσου δυνατοί, αλλιώς οι προύχοντες βαράνε και οι παρακατιανοί τους φιλούν το χέρι. Με λίγα λόγια η κατακλείδα του διαλόγου ήταν: «Είμαστε δυνατότεροι και θα γίνει το δικό μας», όπερ και εγένετο. Ο καθηγητής κ. Μάζης σε μία ομιλία του, είχε πει: «Διεθνές δίκαιο, είναι τανκς, κανόνια, αεροπλάνα υποβρύχια…». Πόσο δίκιο είχε! Όλα αυτά τα θυμήθηκα, με αφορμή τις τελευταίες εξελίξεις στην Βενεζουέλα και τις επερχόμενες στην Γροιλανδία και ένα Θεός ξέρει πού αλλού. Κατά τα άλλα, η Δανία μαζεύει στρατό…
Ο Ίων Δραγούμης, στο συγκλονιστικό του έργο «Μαρτύρων και Ηρώων Αίμα» θα γράψει: «Να ξέρετε πως αν τρέξουμε να σώσουμε την Μακεδονία, η Μακεδονία θα μας σώσει. Αν τρέξουμε να σώσουμε τη Μακεδονία, εμείς θα σωθούμε». Εγώ, δίπλα στην «Μακεδονία» θα προσθέσω και την «Θράκη». Βρέθηκα τις προάλλες στην Αρχόντισσα της Θράκης. Την Ξάνθη. Με το που προσγειώνεσαι στη Χρυσούπολη αρχίζεις να αναπνέεις άλλον αέρα. Το όνομα του Αεροδρομίου, «Μέγας Αλέξανδρος», σου στέλνει την πρώτη ηλεκτρική εκκένωση. Μπαίνοντας στην πόλη, βρίσκεσαι μπροστά στο επιβλητικό Δ΄ Σώμα Στρατού (θα ήταν πολύ ενδιαφέρον να μας εξηγήσουν οι αρμόδιοι τους λόγους της μετονομασίας του σε Ανωτάτη Στρατιωτική Διοίκηση Θράκης, όπως και των άλλων Σωμάτων Στρατού με παρεμφερείς ονομασίες. Εξηγήσεις του στυλ ‘’σε δουλειά να βρισκόμαστε’’, μάλλον δεν θα πείσουν…). Περιδιαβαίνοντας τα στενά σοκάκια βλέπεις το παλιό διατηρητέο αρχοντικό που γεννήθηκε ο Μάνος Χατζηδάκις και αθέλητα μουρμουρίζεις τις αθάνατες μελωδίες του. Και τα ονόματα των οδών συνεχίζουν να ξυπνούν την ιστορία. Και την Κυριακή το πρωί, τμήμα Στρατού αποδίδει τιμές στην έπαρση της σημαίας στο «Ρολόϊ» και τα πάντα κοκκαλώνουν. Όμως… Στην Θράκη μας παίζονται και διάφορα επικίνδυνα παιχνίδια. Τα ξέρουν οι εις τα πράγματα ευρισκόμενοι; Αν όχι ας ρωτήσουν να τα μάθουν πριν να είναι αργά. Αν σώσουμε την Θράκη, εμείς θα σωθούμε…
«Αισιόδοξα είναι τα μηνύματα που έρχονται από τον Πηνειό και τον Μόρνο καθώς μετά τις πρόσφατες βροχοπτώσεις είναι αισθητή η αύξηση των αποθεμάτων νερού. Όπως αναφέρουν τα στοιχεία του Γενικού Οργανισμού Εγγείων Βελτιώσεων βελτίωση καταγράφεται στον Μόρνο, σε σύγκριση με τον Νοέμβριο, η στάθμη της λίμνης έχει αυξηθεί κατά 25%. Ανάλογη κατάσταση με τον Μόρνο έχει και ο Πηνειός όπου η στάθμη του νερού έχει φτάσει ήδη τα 82 μέτρα, όταν τον περσινό Απρίλιο η αρδευτική περίοδος ξεκίνησε με στάθμη μόλις 83 μέτρων, γεγονός που ενισχύει την αισιοδοξία για τη φετινή χρονιά» (οι εφημερίδες). Επομένως να περιμένουμε επάνοδο της τιμής του νερού στα προηγούμενα επίπεδα; Όχι, διότι η ΕΥΔΑΠ αφήνει διαρροές, σαν αυτή στην διασταύρωση των οδών Αγίου Γεωργίου και 25ης Μαρτίου στο Νέο Ψυχικό. Η βλάβη, υπάρχει πολύ πριν από τα Χριστούγεννα και έχουν ενημερωθεί οι αρμόδιοι πάνω από 5 φορές από διαφορετικούς καταναλωτές. Ουδείς έχει ενδιαφερθεί. Συνεπώς ό,τι και να κάνει ο Μόρνος, όσο και να προσπαθήσει ο θεός της βροχής Τλάλοκ στους Αζτέκους, ο Αδάδ στους Χαναναίους και ο Δίας στην ελληνική μυθολογία παρέα με τις Υάδες, τις νύμφες της βροχής, άμα δεν κουνήσουν τους κάβουρές τους ή τις ατσάλινες τους και τα συνεργεία της ΕΥΔΑΠ, δεν βλέπουμε φως ή μάλλον νερό…
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου