Όλα όσα ακολουθούν προϋποθέτουν επανίδρυση της Πολιτείας των Ελλήνων, Συντακτική Συνέλευση, λογοδοσία εκπροσώπων, αποκατάσταση δικαιοσύνης. Οποιοσδήποτε ζητά την ψήφο μας χωρίς να έχει στο πρόγραμμά του "Επανίδρυση της Πολιτείας, Συντακτική Συνέλευση" είναι δόλιος και εν δυνάμει προδότης. Αν δεν υπάρξει επανίδρυση, αυτά τα κείμενα θα μείνουν φληναφήματα, ενώ αν υπάρξει, γίνονται οδικός χάρτης.
Εν αρχή είναι η παιδεία.
Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η ρίζα του προβλήματος — όχι στην ιδεολογία, όχι στην εφηβική ανταρσία, αλλά στο ότι αυτά τα παιδιά δεν έμαθαν ποτέ τι σημαίνει να ζεις σε κοινωνία. Δεν τους το δίδαξε κανείς. Και όταν λέω "κανείς", εννοώ το σύστημα που τα μεγάλωσε — το ίδιο σύστημα που τώρα τα κατηγορεί.
Ο Δάσκαλος (με κεφαλαίο Δ, αυτός που κάποτε ήταν πνευματικός οδηγός) έχει καταντήσει δημοσιοϋπαλληλίσκος, ένας επαίτης του μισθίου, που ελπίζει σε καμιά "ανταμοιβή" από ιδιαίτερα μαθήματα. Έρμαιο των προκλητικών γονεϊκών συμπεριφορών και των απειλών αναφοράς, υποχρεώνεται να "κανακεύει" τα παιδιά χωρίς να εκπέμπει σεβασμό.
Πώς να εκπέμψει, άλλωστε, όταν ο ίδιος δεν σέβεται τον εαυτό του;
Η βαθμολογία υπάρχει — Α, Β, Γ; — αλλά χωρίς καμία συνέπεια. Όλοι προβιβάζονται, ανεξάρτητα από επίδοση. Η Ιστορία, τα Έπη, οι Ήρωες (ομοίως οι ήττες, οι καταστροφές, και οι προδότες) απουσιάζουν ή υποβαθμίζονται ή "στρογγυλοποιούνται" για να μην προσβάλλουν κανέναν. Και πάνω από όλα, επικρατεί μια περιρρέουσα ατμόσφαιρα που λέει: ασχέτως αν ο μαθητής είναι άριστος ή στουρνάρι, όλοι έχουν δικαιώματα — άνευ αντίστοιχων υποχρεώσεων.
- Να προάγονται,
- Να αποκτήσουν "χαρτί" (και τα δικαιώματα που απορρέουν), και
- να "περνάνε καλά" — αν όχι επιδοματικά!
Και η κοινωνία; Υποχρεώνεται να δείχνει ανοχή που κάποτε ξεπερνάει κάθε όριο. Νόμος Παρασκευόπουλου που αδειάζει τις φυλακές, το γκέτο των Εξαρχείων όπου το κράτος δεν μπαίνει, σχολικός νταϊσμός που μένει ατιμώρητος. Έτσι, στην "επιλογή" του νεαρού βαραίνει η ηδονική ευκολία, αρκεί να αποδεχθεί όλον τον αριστερίστικο "αναρχοαυτόνομο" τρόπο αντίληψης της ζωής και της κοινωνίας, όπως "κάτσει" στον καθένα.
Καμία σχέση, βεβαίως, με τον αναρχισμό κατά Μπακούνιν. Εκείνος μιλούσε για αυτοοργάνωση, ευθύνη, αλληλεγγύη. Αυτοί μιλούν για δικαιώματα χωρίς υποχρεώσεις, για ελευθερία χωρίς συνέπειες, για αυτονομία που ζητά επίδομα.
Λοιπόν, αν υπάρξει επανίδρυση - και μόνο τότε - ποιος θα είναι ο τρόπος θεραπείας;
Προέχει, φυσικά, η θεραπεία της οικογένειας, της παιδείας, των κοινωνικών σχέσεων και κανόνων συμβίωσης. Ίσως και πολλά άλλα. Αλλά, οικονομώντας χρόνο και λόγια, ας παραμείνουμε στο πρόβλημα των "αναρχοαυτόνομων", αυτών που ήδη υπάρχουν και επιμένουν.
Βήμα πρώτο:
Συνήθως αυτοί είναι καταληψηματίες κατά σύστημα και κατ' εθισμό, άρα ήδη υπό δικαστική αντίληψη. Αφού συλληφθούν, να καταστεί σαφές στους νεαρούς ότι η ζωή εντός αστικής κοινωνίας, που τους προσφέρει ανέσεις, συνεπάγεται την αποδοχή των γραπτών και άγραφων κανόνων συμβίωσης και αλληλοσεβασμού. Η συμμετοχή περιλαμβάνει, κατ' ελάχιστον, την προσφορά -μη εθελοντικής- εργασίας και την ανάλογη οικονομική απολαβή. Ότι δεν μπορούν να ζουν στην πόλη, να απολαμβάνουν τις ευκολίες της, να χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες της, και ταυτόχρονα να αρνούνται κάθε συμβολή και να ζουν παρασιτικά, στην παρανομία και άρα όχι “αναρχικά” (κατά Μπακούνιν).
Για όσους δεν αποδεχθούν εμπράκτως τη συμμόρφωση στους “αστικούς κανόνες” και επιμένουν στις "αντι-πεποιθήσεις" τους, υπάρχει το βήμα δεύτερο.
Βήμα δεύτερο
Να εντοπιστούν - με κάποιο τρόπο - "μονάδες αγροτικής βίωσης". Λίγες δεκάδες σπιτιών με χωράφι, εξοπλισμένα με στοιχειώδη μέσα οικιακής αγροτικής οικονομίας, σε δυσπρόσιτες περιοχές της Ελλάδας. Εκεί να προταθεί η μετεγκατάσταση περίπου δέκα "αναρχοαυτόνομων" ανά "δομή", για να βιώσουν πράγματι αυτόνομοι — υπό την Αρχή μόνον της Φύσης.
Θα χρειαστεί βεβαίως η αρχική συγκατάθεση και υποστήριξη των χωριανών και η ανάθεση υποστήριξης ενός γεωπόνου, ενός κοινωνικού λειτουργού. Θα χρειαστεί ίσως και η μακρόθεν αστυνομική επίβλεψη, για να αποφευχθούν προστριβές ή καταχρήσεις.
Αλλά η βασική ιδέα είναι απλή:
Θέλεις να ζήσεις αυτόνομα; Εντάξει. Πάρτην.
Δούλεψε τη γη, μάθε να επιβιώνεις, κατάλαβε τι σημαίνει αλληλεγγύη όταν δεν υπάρχει κανένας άλλος να σε σώσει. Μάθε τι σημαίνει ευθύνη όταν η επιβίωσή εκ των ενώντων, εξαρτάται από τις επιλογές σου.
Για όσους δεν αποδεχθούν την "αγροτική βίωση" και επιμένουν στις "αντι-πεποιθήσεις" τους εντός άστεως, αργά ή γρήγορα θα διαπράξουν κάποιο σοβαρό αδίκημα.
Τότε έρχεται το τρίτο βήμα.
Βήμα τρίτο
Θα επαναληφθεί η παραπάνω πρόταση, υπό δικαστική αντίληψη.
Δηλαδή αποδοχή της “αγροτικης βίωσης” ή φυλακή (πάλι αγροτική), όπου θα δουλεύουν τη γη υποχρεωτικά πλέον, θα καταλαβαίνουν τι σημαίνει να παράγεις αντί να παρασιτείς.
Αν το σοβαρό παράπτωμα συμβεί εντός της αγροτικής κοινότητας, τότε επαναλαμβάνεται το τρίτο βήμα. Γιατί το νόημα δεν είναι η τιμωρία, αλλά το κοινοτικό μήνυμα. Η κατανόηση ότι η μέγιστη ελευθερία είναι η φυσική και όχι η απουσία κανόνων. Η ελευθερία νοείται και ως ικανότητα να επιβιώνεις και να ευημερείς εντός κοινότητας αστικής (αυστηρής) ή κοινότητας αγροτικής (χαλαρότερης).
Ως εδώ έχω φτάσει στη σκέψη μου. Φαντάζομαι είναι ελλιπής — όπως όλες οι προτάσεις που περιμένουν την επανίδρυση του Κράτους μας, ώστε να δοκιμαστούν.
Αλλά η σκέψη είναι εδώ, ίσως ως μια αρχή, ως ένα έναυσμα, που φέρεται να είναι "το ήμισυ του παντός".
Ερρώσθε και ευδαιμονείτε. Νάστε καλά και δυνατοί.
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου