Θυμάμαι μια νύχτα που προχωρούσα μόνος σε έναν δρόμο παλιό. Δεν ήξερα πού ακριβώς πήγαινα, αλλά ήξερα πως αν στεκόμουν, θα χανόμουν. Ο δρόμος δεν ήταν στρωμένος· είχε πέτρες, σκόνη και σιωπή. Και γύρω μου, διάσπαρτα, ερείπια από σπίτια που κάποτε είχαν φως.
Στο χέρι κρατούσα έναν μικρό λύχνο. Όχι δυνατό. Ίσα που φώτιζε τα επόμενα δυο βήματα. Στην αρχή δυσανασχέτησα. Ήθελα κάτι μεγαλύτερο, κάτι που να φωτίζει μακριά. Μα όσο προχωρούσα, κατάλαβα πως αν έβλεπα όλον τον δρόμο, ίσως να τρόμαζα και να γύριζα πίσω. Ο λύχνος μου έδινε όσο φως χρειαζόμουν για να συνεχίσω.
Κάποια στιγμή συνάντησα κι άλλους. Ο καθένας κρατούσε τον δικό του λύχνο. Άλλος είχε φλόγα πιο δυνατή, άλλος πιο αδύναμη. Κάποιοι είχαν σχεδόν σβησμένο φως. Δεν ρώτησα γιατί. Δεν είχε σημασία. Σημασία είχε ότι όλοι προχωρούσαμε προς την ίδια κατεύθυνση, χωρίς να το έχουμε προσυμφωνήσει.
Σε ένα σημείο, ο δρόμος άνοιξε σε μια παλιά πλατεία. Στο κέντρο υπήρχε ένα πηγάδι. Ξερό. Κάποτε, μου είπαν, έδινε νερό σε ολόκληρο τον τόπο. Τώρα ήταν γεμάτο πέτρες και σκουπίδια. Κάποιοι στάθηκαν και είπαν: «Δεν αξίζει τον κόπο». Άλλοι έφυγαν θυμωμένοι. Μα λίγοι μείναμε.
Δεν είχαμε σχέδιο. Μόνο μια σιωπηλή συμφωνία: αν δεν καθαρίσουμε το πηγάδι, δεν θα ξανατρέξει νερό. Και αν δεν τρέξει νερό, ό,τι κι αν χτίσουμε γύρω θα είναι πρόσκαιρο.
Ξεκινήσαμε αργά. Ο ένας έβγαζε τις πέτρες. Ο άλλος καθάριζε τα τοιχώματα. Κάποιος άλλος κρατούσε τον λύχνο ψηλά για να βλέπουμε. Δεν ήμασταν ίδιοι. Δεν κάναμε όλοι τα ίδια. Μα για πρώτη φορά ένιωσα ότι εργαζόμασταν ως ένας άνθρωπος με πολλά χέρια.
Κάποια στιγμή, βαθιά, φάνηκε υγρασία. Όχι νερό ακόμη. Μόνο σημάδι ότι δεν σκάβαμε στο κενό. Και τότε κατάλαβα: αυτός ο δρόμος, αυτό το πηγάδι, αυτό το φως — δεν ήταν απλώς εικόνες. Ήταν η ζωή μας.
Ο λύχνος ήταν η πίστη. Όχι για να εντυπωσιάζει, αλλά για να καθοδηγεί.
Ο δρόμος ήταν η ιστορία μας. Δύσβατη, αλλά αληθινή.
Το πηγάδι ήταν η κοινή μας ευθύνη. Αν το αφήσουμε, θα ξεχαστεί. Αν το καθαρίσουμε, θα ξεδιψάσουν κι άλλοι.
Δεν ξέρω ποιος διάβασε αυτή την ιστορία μέχρι εδώ. Ξέρω όμως κάτι: αν κρατάς κι εσύ έναν μικρό λύχνο, όσο αδύναμος κι αν σου φαίνεται, δεν περισσεύεις. Αν είσαι διατεθειμένος να σκύψεις και να λερωθείς λίγο για να καθαρίσει το πηγάδι, σε χρειαζόμαστε.
Γιατί το νερό δεν ανήκει σε εκείνον που έσκαψε περισσότερο.
Ανήκει σε όλους.
Και ο δρόμος δεν τελειώνει εδώ.
Τώρα αρχίζει.
Αδελφοί και αδελφές του Δικτύου Ελληνισμού,
Σας γράφω όχι ως διαχειριστής, ούτε ως εκπρόσωπος κάποιου σχήματος, αλλά ως άνθρωπος που αγωνιά και πιστεύει. Σας γράφω γιατί νιώθω ότι ήρθε η ώρα να ειπωθούν καθαρά κάποια πράγματα, χωρίς συνθήματα και χωρίς φόβο.
Το Δίκτυο Ελληνισμού δεν υπάρχει για να συμφωνούμε όλοι σε όλα.
Δεν υπάρχει για να μετρά αριθμούς.
Υπάρχει για έναν βαθύτερο λόγο:
για να ενωθούν πρόσωπα με συνείδηση, πίστη και ευθύνη.
Πρώτα απ’ όλα, το λέω ξεκάθαρα:
Θεμέλιο της ύπαρξής μας είναι η πίστη στον Χριστό.
Όχι ως ιδεολογικό λάβαρο, αλλά ως εμπειρία και βίωμα. Ως μέτρο αλήθειας, αγάπης και ελευθερίας. Χωρίς αυτό το θεμέλιο, κάθε λόγος μας αργά ή γρήγορα γίνεται κενός.
Μέσα από αυτή την πίστη αντλούμε και τη δύναμη να στεκόμαστε ως Έλληνες. Όχι με αλαζονεία, ούτε με νοσταλγία για ένα παρελθόν που δεν ζήσαμε, αλλά με επίγνωση ότι ο Ελληνισμός δεν είναι φυλή· είναι αιώνια προσφορά στον κόσμο.
Η αρχαία Ελλάδα διαμόρφωσε αξίες που ακόμη και σήμερα καθορίζουν τον ανθρώπινο λόγο: την αναζήτηση της αλήθειας, το μέτρο, τη λογική, το πρόσωπο. Αυτό δεν είναι αντικείμενο διαμάχης· είναι ιστορικό γεγονός.
Το ερώτημα όμως δεν είναι τι έκανε η Ελλάδα.
Το ερώτημα είναι τι κάνουμε εμείς σήμερα.
Το Δίκτυο Ελληνισμού υπάρχει για να πάψει ο καθένας να νιώθει μόνος. Για να καταλάβουμε ότι κανείς δεν περισσεύει. Ότι ο αγώνας δεν είναι υπόθεση λίγων «μπροστάρηδων», αλλά υπόθεση όλων. Ο καθένας μπορεί να προσφέρει — όχι όλοι τα ίδια, αλλά όλοι κάτι αληθινό.
Άλλος με λόγο.
Άλλος με μελέτη.
Άλλος με προσευχή.
Άλλος με πράξη.
Άλλος απλώς με παρουσία και συνέπεια.
Δεν ζητείται τελειότητα. Ζητείται διάθεση.
Δεν ζητείται να ξέρεις τα πάντα. Ζητείται να θέλεις να σταθείς.
Αν περιμένουμε «να οργανωθούν όλα τέλεια» για να κινηθούμε, δεν θα κινηθούμε ποτέ. Η αναγέννηση δεν ξεκινά από μηχανισμούς· ξεκινά από ανθρώπους που λένε: «εδώ είμαι – τι μπορώ να κάνω;»
Θέλουμε το Δίκτυο να γίνει ξανά χώρος ζωντανός. Όχι με φανατισμό, όχι με μίσος, όχι με διχασμό. Αλλά με κοινή πορεία. Να μάθουμε να εργαζόμαστε ως ένας άνθρωπος με πολλά μέλη, όπως λέει και ο Απόστολος Παύλος.
Αν πιστεύεις ότι η πίστη σου δεν μπορεί να μείνει ιδιωτική υπόθεση.
Αν νιώθεις ότι ο Ελληνισμός δεν είναι σύνθημα, αλλά ευθύνη.
Αν θέλεις να αγωνιστείς τον καλό αγώνα, χωρίς κραυγές αλλά με συνέπεια.
Τότε σε χρειαζόμαστε.
Όχι αύριο. Τώρα.
Το Δίκτυο Ελληνισμού δεν είναι «κάποιοι άλλοι».
Είναι εσύ.
Κι αν δεν σταθούμε όλοι, δεν θα σταθεί κανείς στη θέση μας.
Με πίστη, ταπείνωση και ελπίδα,
συνεχίζουμε.
Για τον Χριστό.
Για την αλήθεια.
Για την προσφορά της Ελλάδας στον κόσμο.
Αδελφοί και αδελφές,
μετά τον λόγο που μοιραστήκαμε μαζί σας, θέλουμε να προχωρήσουμε ένα βήμα ακόμη πιο συγκεκριμένα. Όχι με απαιτήσεις, αλλά με καθαρότητα και ελευθερία.
Πολλοί αναρωτιούνται:
«Τι μπορώ να κάνω εγώ;»
Η απάντηση είναι απλή: κάτι αληθινό από τη θέση σου.
Το Δίκτυο Ελληνισμού δεν ζητά από όλους τα ίδια. Ζητά από τον καθένα να προσφέρει αυτό που μπορεί, με συνέπεια και καθαρή πρόθεση.
1. Αν μπορείς να προσφέρεις ΛΟΓΟ
– γράψε ένα κείμενο, μια σκέψη, μια μαρτυρία
– όχι για να εντυπωσιάσεις, αλλά για να καταθέσεις αλήθεια
– λόγο πίστης, μνήμης, εμπειρίας, προβληματισμού
Ο τίμιος λόγος είναι πράξη ευθύνης.
2. Αν μπορείς να προσφέρεις ΜΕΛΕΤΗ & ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΗ
– ιστορία, φιλοσοφία, θεολογία, κοινωνικά ζητήματα
– συλλογή πηγών και στοιχείων
– βοήθεια ώστε ο λόγος μας να έχει βάθος και γνώση
Η γνώση είναι διακονία.
3. Αν μπορείς να προσφέρεις ΠΡΑΞΗ
– τοπικές πρωτοβουλίες
– βοήθεια σε ανθρώπους που δοκιμάζονται
– συμμετοχή σε δράσεις με ήθος και διακριτικότητα
Η πράξη δίνει σώμα στον λόγο.
4. Αν μπορείς να προσφέρεις ΠΡΟΣΕΥΧΗ
– προσευχή για το έργο, για διάκριση, για τους ανθρώπους
– αθόρυβη αλλά πολύτιμη προσφορά
– στήριξη εκεί όπου δεν φαίνεται τίποτα προς τα έξω
Χωρίς προσευχή, όλα στεγνώνουν.
5. Αν μπορείς να προσφέρεις ΣΥΝΕΠΕΙΑ & ΠΑΡΟΥΣΙΑ
– σταθερή συμμετοχή
– στήριξη χωρίς βιαστικές αποχωρήσεις
– υπενθύμιση ότι αυτό το έργο είναι μακράς πνοής
Η συνέπεια χτίζει εμπιστοσύνη.
6. Αν μπορείς να προσφέρεις ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΗ ΒΟΗΘΕΙΑ
Το αναφέρουμε με σεβασμό και ελευθερία, όχι ως υποχρέωση.
Το έργο έχει πρακτικές ανάγκες: φιλοξενία, τεχνική υποστήριξη, δράσεις, βοήθεια σε ανθρώπους. Όποιος μπορεί και θέλει, όσο μπορεί, μπορεί να συνεισφέρει και οικονομικά.
Θυμόμαστε όμως το Ευαγγέλιο και το δίλεπτο της χήρας.
Δεν μέτρησε το ποσό. Μέτρησε η καρδιά.
Άλλος δίνει πολλά από το περίσσευμα, άλλος λίγα από το υστέρημα — και ενώπιον του Θεού η αξία δεν μετριέται αριθμητικά.
Γι’ αυτό:
– καμία πίεση
– καμία σύγκριση
– καμία επίδειξη
Μόνο ελεύθερη προσφορά, με καθαρή συνείδηση.
Πώς ξεκινάς ΠΡΑΚΤΙΚΑ
Αναρωτήσου ειλικρινά: πού μπορώ να προσφέρω;
Επικοινώνησε με το Δίκτυο δηλώνοντας σε ποιον τομέα θέλεις να βοηθήσεις
Ξεκίνα με μικρά βήματα, αλλά σταθερά
Μην περιμένεις εντολή — ανέλαβε ευθύνη
Δεν υπάρχει «μικρή» προσφορά. Υπάρχει μόνο αληθινή.
Το Δίκτυο Ελληνισμού δεν θα αναγεννηθεί από λίγους.
Θα αναγεννηθεί όταν πολλοί εργαστούμε ως ένας άνθρωπος, με διαφορετικά μέλη και κοινή καρδιά.
Αν αισθάνεσαι ότι αυτά τα λόγια σε αφορούν, τότε ήδη ανήκεις εδώ.
Το επόμενο βήμα είναι δικό σου.
Με πίστη, διάκριση και ελπίδα,
προχωράμε μαζί.
Για τον Χριστό.
Για την αλήθεια.
Για την προσφορά της Ελλάδας στον κόσμο.
Υστερόγραφο διαφάνειας
Θεωρούμε χρέος μας να είμαστε απολύτως καθαροί απέναντι σε όσους προσφέρουν.
Κάθε οικονομική προσφορά που γίνεται προς το Δίκτυο Ελληνισμού χρησιμοποιείται αποκλειστικά για:
– λειτουργικά και τεχνικά έξοδα του Δικτύου
– φιλοξενία, υποστήριξη και διάδοση του λόγου και των δράσεων
– κάλυψη αναγκών δράσεων και πρωτοβουλιών
– στήριξη ανθρώπων και περιπτώσεων που το έργο αγκαλιάζει, όταν υπάρχει ανάγκη
Καμία προσφορά δεν χρησιμοποιείται για προσωπικό όφελος.
Καμία προσφορά δεν δίνει εξουσία, ρόλο ή προνόμιο.
Όλοι προσφέρουμε ως ίσοι και κρινόμαστε με το ίδιο μέτρο.
Η διαχείριση γίνεται με ευθύνη, καταγραφή και λογοδοσία, ώστε το έργο να παραμένει καθαρό και άξιο εμπιστοσύνης.
Η προσφορά είναι διακονία.
Και η διακονία απαιτεί διαφάνεια.
Σας ευχαριστούμε όχι για το ποσό, αλλά για την εμπιστοσύνη και την καρδιά σας.
Επίλογος – Εκεί που ο λόγος γίνεται συνάντηση
Πριν κλείσουμε αυτόν τον λόγο, θέλουμε να σας καλέσουμε και σε κάτι ακόμη απλό, αλλά ουσιαστικό.
Το Δίκτυο Ελληνισμού δεν ζει μόνο στα κείμενα και στις προθέσεις. Ζει και στον ζωντανό λόγο, στη συνάντηση, στη συζήτηση, στην κοινή αγωνία που μοιράζεται σε πραγματικό χρόνο. Γι’ αυτό και οι καθημερινές εκπομπές του Δικτύου στο YouTube δεν είναι μια ακόμη διαδικτυακή παραγωγή.
Είναι τόπος συνάντησης.
Εκεί κατατίθενται σκέψεις, προβληματισμοί, μαρτυρίες. Εκεί ακούγονται φωνές διαφορετικές, αλλά ενωμένες από την ίδια αγωνία για την πίστη, την αλήθεια και τον τόπο μας. Εκεί ο λόγος δεν είναι μονόλογος, αλλά διάλογος. Και η παρουσία σας — ακόμη κι ως ακροατών — έχει αξία.
Σας καλούμε λοιπόν:
– να παρακολουθείτε τις εκπομπές
– να τις στηρίζετε με την παρουσία σας
– να τις κοινοποιείτε σε ανθρώπους που ίσως χρειάζονται αυτόν τον λόγο
– να συμμετέχετε με μέτρο, σεβασμό και διάθεση ακρόασης
Η στήριξη αυτή δεν είναι τυπική. Είναι πράξη συμμετοχής. Γιατί κάθε ζωντανός λόγος αντλεί δύναμη από εκείνους που τον ακούν με ανοιχτή καρδιά.
Δεν ζητάμε έπαινο. Ζητάμε συντροφικότητα στον δρόμο.
Να ξέρουμε ότι δεν μιλάμε στο κενό, αλλά μέσα σε μια κοινότητα που σκέφτεται, προσεύχεται και αγωνίζεται.
Αν όλα όσα διαβάσατε μέχρι εδώ σας άγγιξαν, τότε ίσως αυτός ο χώρος, αυτή η φωνή και αυτές οι εκπομπές να είναι και δικές σας. Όχι για να συμφωνείτε σε όλα, αλλά για να πορεύεστε μαζί.
Ο δρόμος συνεχίζεται.
Ο λύχνος μένει αναμμένος.
Και ο λόγος γίνεται ζωντανός όταν μοιράζεται.
Σας περιμένουμε.
Οι αδελφοί σας, στον κοινό αγώνα του Δικτύου Ελληνισμού
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου