Με αφορμή τα γεγονότα στην Χίο και όλη αυτή την προσχηματική συζήτηση που έχει ξεκινήσει, ας επανέλθουμε σε κάποιες βασικές σκέψεις, μιας και το μεταναστευτικό πρόβλημα αποτελεί ένα από τα κεντρικά ζητήματα ταμπού της ελληνικής κοινωνίας. Αποσιωπάται συστηματικά.
Και όταν δεν αποσιωπάται, τίθεται εντελώς προσχηματικά, διχαστικά, πολωτικά με στόχο την επίκληση στο θυμικό μιας διαλυμένης, παρακμάζουσας κοινωνίας που, είτε θυμώνει για τον επικείμενο αφανισμό της και αντιδρά αναλόγως, είτε λυπάται αφ’ υψηλού και “φιλάνθρωπα” και λειτουργεί επίσης αναλόγως. Μάλιστα, ως προς το μεταναστευτικό ζήτημα σχεδόν όλοι οι δημοσιολογούντες θυμούνται “ξαφνικά” τη διάκριση Αριστεράς – Δεξιάς (που τώρα τελευταία είναι της μόδας να θεωρείται ξεπερασμένη)…
Αλλά, όταν συμφέρει, δημαγωγικά, ξαναβγαίνει στη δημόσια ρητορική το επιχείρημα περί του “σκιάχτρου του διχασμού Αριστεράς – Δεξιάς”, για να συνεισφέρει το λιθαράκι του στη διάλυση της σκέψης και στην αποβλάκωση του σύγχρονου μέσου δυτικού “προοδευτικού και εγγράμματου” πολίτη. “Με λένε Ρίζο και όπως θέλω τα γυρίζω”, που λέει και μια γνωστή παροιμιώδης φράση. Σε μια προσπάθεια λοιπόν να διατηρήσουμε διαυγή την σκέψη μας και να αντισταθούμε στην περιρρέουσα διχαστική μπουρδολογία, αοριστολογία και ψευτοηθικολογία ας διερωτηθούμε:
- Πως η καταχρηστική απόδοση του προσδιορισμού «πρόσφυγας» σε όλους ανεξαιρέτως τους μετακινούμενους πληθυσμούς, διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην λογοκρισία με πολιτικά ορθά κριτήρια κάθε ατόμου ή συλλογικότητας που τοποθετείται δημόσια επί του μεταναστευτικού ζητήματος;
- Ποιος είναι ο ρόλος των ΜΚΟ στη διαχείριση αυτής της μορφής trafficking;
- Πώς η διαχείριση των μεταναστευτικών πληθυσμών αποτελεί βασικό πυλώνα της μαφιοποίησης της κοινωνίας και της οικονομίας;
- Γιατί το 2015 αποτέλεσε χρονιά ορόσημο για την εκτίναξη των μεταναστευτικών ροών και από τότε συνιστά συνεχές κοινωνικό, πολιτικό και οικονομικό φαινόμενο για όλη πλέον την Ευρώπη;
- Το σύγχρονο μεταναστευτικό ζήτημα αποτελεί άραγε ένα αυθόρμητο φαινόμενο μαζικής εγκατάλειψης συγκεκριμένων πατρίδων; Ή πρόκειται για ενορχηστρωμένη απόπειρα αφενός ξεριζωμού και αφετέρου αντικατάστασης πληθυσμών και εποικισμού ηπείρων από ανθρώπινες ροές δυστυχισμένων ανθρώπων τις οποίες διαχειρίζονται συμμορίες και μαφιοποιημένα παγκοσμιοποιημένα καθεστώτα;
- Ποια είναι η σχέση της διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών με την επαναφορά άτυπων μορφών δουλεμπορίου σε όλο τον κόσμο;
- Πώς η παγκοσμιοποίηση και οι μαφιοποιημένες κυβερνήσεις που την προωθούν, εξυπηρετούν τη διαιώνιση της εξουσίας τους, επενδύοντας συμβολικά και υλικά στο φαινόμενο της μαζικής μετανάστευσης πληθυσμών από χώρες του “Τρίτου Κόσμου” προς τη Δύση;
- Πώς λειτουργεί το δίκτυο μετακίνησης πληθυσμών, από την πρώτη φάση στις χώρες καταγωγής έως την τελική φάση στις χώρες υποδοχής;
- Πώς παράγονται οι “ροές” μεταναστών;
- Τι μας διδάσκει το παράδειγμα της Γαλλίας, της Αγγλίας, της Γερμανίας;
- Ποια η σχέση της διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών με την άνοδο της λεγόμενης “ακροδεξιάς” στην Ευρώπη;
- Πώς η ιδεολογική χρήση του όρου “ακροδεξιά” ενοχοποιεί εκ των προτέρων οποιαδήποτε συζήτηση αντιμετωπίζει το μεταναστευτικό ζήτημα με κριτικό τρόπο;
- Ποια η σχέση της σημερινής διαχείρισης των μεταναστευτικών ροών με τη διάλυση και τον περαιτέρω κατακερματισμό των δυτικών κοινωνιών;
- Πώς συνδέεται το μεταναστευτικό ζήτημα με την κατασκευή εθνοτικών μειονοτικών πληθυσμών περιχαρακωμένων με κοινωνιοταξικά κριτήρια σε γκέτο με σύνορα πολλαπλασιαζόμενα εντός της ίδιας επικράτειας;
- Πώς καλλιεργείται σχεδόν με το ζόρι ο ρατσισμός και η μισαλλοδοξία στον εγχώριο ελληνικό πληθυσμό, ο οποίος ήταν ανέκαθεν φιλόξενος;
- Βρισκόμαστε όντως αντιμέτωποι με μια απόπειρα ισλαμοποίησης της Ευρώπης;
- Γιατί οποιαδήποτε αντίδραση απέναντι στον εποικισμό της χώρας στιγματίζεται ως ισλαμοφοβία;
- Ποιος ο ρόλος των αντιστάσεων και των αντιδράσεων, όταν εξ ορισμού στιγματίζονται ως ακροδεξιές και φασίζουσες;
- Ποιος ο ρόλος του ψευδεπίγραφου “ανθρωπισμού” και του “προοδευτισμού” στην αποδοχή της μετατροπής της κοινωνίας σε ένα ανθρώπινο μωσαϊκό ετερογενών ψηφίδων και σε ένα παγκόσμιο πλήθος αποεδαφοποιημένων μονάδων – νομάδων;
- Πώς αξιοποιείται πολιτικά και οικονομικά ο ψευτοανθρωπισμός, ώστε να συγκαλύπτει την εξαγορά πολιτικών, την χρηματοδότηση των ΜΚΟ και του δικτύου διακινητών/ δουλεμπόρων;
- Πώς αξιοποιείται ο δήθεν αριστερόστροφος “προοδευτισμός”, ώστε να υποθάλπει το παγκόσμιο κύκλωμα εγκληματιών που ευθύνεται για τους πνιγμένους στις ελληνικές θάλασσες;
- Ποιος είναι ο ρόλος της σύγχρονης δήθεν Αριστεράς στη διαχείριση του φαινομένου της μαζικής μετανάστευσης;
- Γιατί η παρεχόμενη ανθρωπιστική βοήθεια και στήριξη των μεταναστών και προσφύγων υφίσταται επιλεκτικά, μόνο εφόσον εγκαταλείψουν τις πατρίδες τους που πλήττονται από πολέμους και φτώχεια – και όχι στις χώρες τους, ώστε να βελτιωθούν οι συνθήκες ζωής εκεί, με σκοπό να μην ξεριζώνονται;
- Πώς εξηγείται η επιλεκτική πολυπολιτισμικότητα που δεν αφορά τους Ορθόδοξους πληθυσμούς χωρών όπως η Συρία, το Αφγανιστάν, ο Λίβανος κ.ά., οι οποίοι γίνονται συστηματικά θύματα δολοφονικών και τρομοκρατικών επιθέσεων, αλλά μόνο τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς που καταφτάνουν μαζικά στην Ευρώπη;
Με αφορμή την Χίο…
Με αφορμή τα γεγονότα στην Χίo, ας υπενθυμίσουμε επίσης, σε όλους τους δήθεν αντιρατσιστές που μοιάζουν να κόπτονται για την τραγωδία, πως πέραν της φυσικής λύπης κάθε κανονικού ανθρώπου για το θάνατο κάθε συνανθρώπου και για την άδικη απώλεια κάθε ζωής, υπάρχει και η εξίσου φυσιολογική και αναμενόμενη ανησυχία για τη δημογραφική, πολιτισμική και πολιτική κατάρρευση κάθε ιστορικής κοινωνίας και πρώτα από όλα της οικείας.
Μέσα λοιπόν από την παραπλανητική φιλολογία των “ανοιχτών συνόρων”, (η οποία πριμοδοτεί την γκλομπαλιστική ιδέα της κατάργησης όλων των πολιτικών συνόρων), από την μια, οι μετανάστες που εισέρχονται λαθραία σε μια χώρα αντιμετωπίζονται απ’ τους ψευτοδιεθνιστές και τους ψευτοανθρωπιστέs σαν άνθρωποι χωρίς ιδιότητες, χωρίς κουλτούρα, χωρίς δικά τους ήθη και έθιμα, χωρίς συλλογικές μνήμες ριζωμένες στην ιστορία τους, απλώς ως πεινασμένοι και δυστυχισμένοι “βιολογικοί οργανισμοί”, κάτι σαν δίποδα ζώα που ψάχνουν να βρουν λύση τροφής και ένα καλύτερο καταφύγιο.
Αντιμετωπίζονται δηλαδή ως άτομα του ανθρώπινου είδους που ανήκουν συμπεριληπτικά στο φανταστικό συλλογικό υποκείμενο της ανθρωπότητας, πάνω-κάτω όπως τα άτομα του είδους των σκύλων συμπεριλαμβάνονται στην κατηγορία της παγκόσμιας “σκυλότητας”… Από την άλλη, τα άτομα αυτά, τα υποτίθεται “χωρίς ιδιότητες”, εισέρχονται σε μια χώρα η οποία με την σειρά της, μοιάζει να αξιολογείται σαν ένας χώρος άδειος, χωρίς συλλογικές μνήμες, ήθη και έθιμα, γλώσσα ριζωμένη σε παραδόσεις, δηλαδή σαν ένας τόπος χωρίς ιστορία, άρα χωρίς καμία πρόθεση να αντισταθεί, αφού “δεν έχει τίποτα να χάσει”, εφόσον πρόκειται ή “πρέπει να” μετατραπεί με τέτοια “ανθρωπιστικά κριτήρια”, σε ένα ξενοδοχείο συγκατοίκησης ετερόκλητων πληθυσμών.
Μεταναστευτικό: Ξενοφιλία σημαίνει φιλοξενία;
Με αφορμή τα γεγονότα στην Χίο, είναι λυπηρό να διαπιστώνει κανείς πόσο η απανθρωπιά ενός παρανοϊκά περιχαρακωμένου πατριωτισμού μπορεί να συμβιώσει αρμονικά με την σχιζοφρενική οικειοφοβία και το ιδεολογικό παραλήρημα όσων, στο όνομα ενός αφηρημένου οικουμενισμού, καλούν τις ευρωπαϊκές κοινωνίες και πρώτα από όλα την ελληνική να διαλυθούν, ή σταδιακά να αντικατασταθούν από τους φτωχούς και αποκλεισμένους του πλανήτη.
Ίσως εκεί αγγίζουμε την καρδιά του προβλήματος: Την απόφαση μιας κοινωνίας να εξαφανιστεί, τη θέληση ενός πολιτισμού να πεθάνει. Διότι, η ξενοφιλία δεν είναι συνώνυμη της φιλοξενίας. Αντίθετα μάλιστα, μόνο ένας υγιής και δημοκρατικός πατριωτισμός, δηλαδή η ένθερμη σχέση με την κουλτούρα και τους ανθρώπους του γενέθλιου ιστορικού εδάφους, συμπορεύεται με την φιλοξενία. Αντίθετα, η οικειοφοβία συμβαδίζει με την προσχηματική ξενοφιλία, ενδεχομένως και με την εκλογίκευση της προδοσίας.
Υπάρχουν αντιφάσεις σε αυτές τις παραδοχές; Είναι πιθανόν. Αλλά η ανθρώπινη ιστορία είναι γεμάτη τραγικά διλήμματα και αντιφάσεις που φαντάζουν στην εποχή τους αδιέξοδα. Η διαγραφή τους όμως δεν επιλύει κανένα πρόβλημα. Αντίθετα, διαιωνίζει τις αντιφάσεις, καθιστώντας την πολιτική σκέψη ανίκανη να τις ορίσει, να τις σκεφτεί και να τις καταλάβει.
«Θα πληρώνουμε όλο και πιο ακριβά τις συνέπειες. [..] Και τάχα σαν θύματα, σαν ανυποψίαστοι τάχα, υποκριτικά θα ρωτάμε “τις πταίει;”. Ένα είναι βέβαιο: Είτε το θέλουμε, είτε όχι θα μιλήσουν τα έργα για εμάς, θα μιλήσουν για εμάς οι άλλοι, όταν ο ήλιος του θανάτου ανατείλει».
Μαρία Βουρζά, Ποιητική Συλλογή “Αγάπησα τα θνητά σαν αθάνατα”,
εκδ. εν εσόπτρω, 2024
.png)
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου