Τελικά η ζωή δεν έχει συνταγές. Είναι πάντα ένας καμβάς σε ατέρμονα ταινία που ζωγραφίζεται άλλοτε από Λαούς που είτε από μόνοι τους, είτε με «μπροστάρηδες», γκρεμίζουν τους ευνουχισμούς της εξουσίας, συλλογιόνται, εκφράζονται «λεύτερα», και γράφουν την ιστορία. Η εξουσία δεν γραφεί ιστορία. Μια τέτοια γραφή, μια τέτοια «ζωγραφική», την απεχθάνεται. Την φοβάται. Γιατί μπορεί να καταλήξει στην ανατροπή, στην «Βαστίλη», ή σε κάτι πολύ πιο ευγενικό, σε μια «ομοθυμαδόν επανάσταση» που αναγεννά ένα ‘Έθνος. Ένα Έθνος!
Έθνος: Μια οντότητα που η εξουσία μπορεί να μην τολμά τον χαρακτηρισμό, αλλά που ουσιαστικά το αντιμετωπίζει ως «τρομοκράτη». Και τούτο γιατί ένα Έθνος είναι ουσιαστικά μια μεγάλη ανθρωποκεντρική «συλλογικότητα», που ελεύθερα προσδιορίζεται συνεκτικά, από κοινές αξίες, έννοιες και ανοιχτό κώδικα ζωής. Μια συλλογικότητα που υπερβαίνει τον ανόητο, εξουσιαστικό, και ακρωτηριαστικό της ελευθερίας, περιοριστικό μηχανισμό του αποπνικτικού ορθολογισμού, σε μια αποκάλυψη δύναμης που γράφει-ζωγραφίζει στα βουνά μια ολόκληρη έκθεση έργων τέχνης με θέμα άλλοτε τα «Δερβενάκια», κι άλλοτε το ΟΧΙ…. Μια συλλογικότητα που καταργεί την εξουσία, χλευάζει την ασημαντότητα της «Διαχείρισης», και δικαιώνει το Άνθρωπο ως ιχνηλάτη της Δημιουργίας.
Ο Στόχος της κατάργησης της «Συλλογικότητας-Έθνους», με τον μανδύα της ευρύτερης οικονομικής συνεκτικότητας και του «προοδευτισμού», δεν είναι παρά ένας όμορφος Δούρειος Ίππος… Γιατί στο Έθνος οι Εξουσίες πηγάζουν και διαμορφώνονται από την «Συλλογικότητα του Λαού». Ενώ η Εξουσία, θέλει…. «Η εξουσία να πηγάζει και να διαμορφώνεται… από την Εξουσία»… Και ως; διαχρονική επιχειρησιακή τακτική επιβολής αυτής της θέλησης…Η εξουσία προτιμά η «Συλλογικότητα ‘Έθνος-Λαός», να εξαφανισθεί, ή έστω, να …κοιμάται.
Οι τεχνικές …υπνωτισμού
Οι τεχνικές υπνωτισμού και απονεύρωσης άφθονες… Σε πολυάριθμα εγχειρίδια καταγεγραμμένες. Όσο πιο στυγνή η εξουσία, τόσο πιο εντατική η … «υπνοπαιδεία».
Το Ευρωπαϊκό αφήγημα για αφελείς η/και μη ειδικούς, προπαγάνδισε στον Ελληνικό Λαό μια Ευρώπη γη της επαγγελίας. Ενώ σκόπιμα του απεκρύβη ότι με την είσοδό του στο Ευρώ, όλο το Κεϋνσιανικό χρήμα που είχε δημιουργηθεί από γενέσεως Ελληνικού Κράτους και δεν αποτελούσε «χρέος», αλλά καθαρή δύναμη ανάπτυξης και δημιουργίας -που δεν χρωστούσαμε σε κανένα- θα μετασχηματίζονταν τεχνητά εν μια νυκτί σε εξωτερικό χρέος με εκ του μηδενός τεχνητά δημιουργουμένους «δανειστές». Ένα καταπληκτικής σκοτεινής εμπνεύσεως προμελετημένο σχέδιο, στο οποίο ποτέ δεν «τσίμπησαν» η Μ. Βρετανία, η Δανία -με σαφή ρήτρα εξαίρεσης- και η Σουηδία με σταθερή πολιτική απόφαση, να μείνει μακριά από ένα νόμισμα που δημιουργεί χρέος, συνεχή υποθήκευση και ευκαιριακά, κατάσχεση κάθε δημιουργίας, και όχι ανάπτυξη. Ένα σχέδιο όμως στο στόμα του οποίου η Εξουσία οδήγησε την Ελλάδα, με πλήρη επίγνωση ότι θα αποτελούσε την βάση ενός ψευδεπίγραφου αφηγήματος ενός δήθεν χρέους.
Αφήγημα ως βάση «Απηνούς καταδίωξης», και «επίθεσης κορεσμού»
Όμως στο «Ευρωπαϊκό αυτό αφήγημα» στηρίχθηκε, όπως και συνεχίζει να στηρίζεται, «η αρπαγή της Ελλάδας», η εκποίηση της Δημόσιας και τις ιδιωτικής περιουσίας των Ελλήνων, η φτωχοποίησή τους και η συνεχής απηνής καταδίωξής τους με συνεχή Επικαιροποιηση των λογισμικών μέσων συμπεριλαμβανόμενης και της Τεχνητής νοημοσύνης, για την πραγματοποίηση αυτής της αρπάγης. Και όλα αγνά και καλοπροαίρετα να ήταν, μόνο να έχεις να αντιμετωπίσεις όλες αυτές τις «πλατφόρμες» στις οποίες υπό την απειλή και τον εξαναγκασμό «κυρώσεων» απαιτείται από τους Ελληνες να καταχωρούν και να ενημερώνουν συνεχώς τις κινήσεις τους, με το επόμενο λογισμικό να διαφημίζεται ότι θα έχει και σύστημα «γεωεντοπισμου» τους, αρκεί για να συμπληρώσει μια «επίθεση κορεσμού» που δέχεται ο Ελληνικός Λαός, που -αν μη τι άλλο- τον «εξαντλεί».
Αυτή η εξάντληση ερμηνεύει κατά ένα σημαντικό μέρος τον λόγο που ο Λαός -ο Ελληνικός Λαός που στο σύνολό του δεν είναι ακόμα το «Αμερικανάκι» το οποίο είναι ήδη μεταλλαγμένο από Πολιτικό σε συστημικό ον- δεν αντιδρά στον διωγμό του, και «φαίνεται» να είναι πολιτικά αποστασιοποιημενος και κυρίως να μένει απαθής -φαινομενικά να κοιμάται- μπροστά στο σύνολο όσων εξυφαίνονται εις βάρος του.
Το Αιγαίο – ο 25 Μεσημβρινός και ο Τουρκικός αναθεωρητισμός
Οι διεκδικήσεις τις Τουρκίας, και στο Αιγαίο, είναι παλιές. Η προχθεσινή Τουρκική NAVTEX με αναφορά τον 25 Μεσημβρινό στο Αιγαίο, μόνο έκπληξη δεν αποτελεί! Ήταν κάπου το 1964 όταν μαθητές τότε στην Δ Γυμνασίου συζητήσαμε στο (Σχολικό) Φόρουμ στο οποίο μας ασκούσε ως ενεργούς Πολίτες η Σχολή Μωραΐτη, τις απειλές της Τουρκίας στις οποίες συμπεριλαμβανόταν και ο Πόλεμος. Το θέμα «Ανατολικά του 25ου μεσημβρινού» ως μακροπρόθεσμο σχέδιο της Τουρκίας, το συνάντησα και στις ΗΠΑ σε δημόσια Fora από το 1980 και μετά, ενώ έγιναν και ανάλογες «Επι του πιεστηρίου» αναφορές μου στην Ελληνική Τηλεόραση, που τότε θεωρήθηκαν «είδηση»…
Στους «κλέφτες» που έρχονται νύχτα στα σπίτια μας…
Οι αναλύσεις και η αρθρογραφία πάνω στο θέμα είναι τόσες πολλές ώστε ένα ανάλογο άρθρο δεν θα προσέθετε κάτι.
Όμως, το μάτι του Στατιστικού/Οικονομέτρη ερευνητή, καθώς εξετάζει την χρονοσειρά του συνόλου των σημείων της Τουρκικής επιθετικότητας και της Ελληνικής «αντίστασης ή αντίθεσης ή απάντησης η…αφωνίας» (Scattergram/Scatterplot analysis), εύκολα τεκμηριώνει ότι οι Ελληνικές πολιτικές θέσεις αποτυπώνουν την αρχή: «κάνε πως κοιμάσαι»…..
Την «συνταγή» αυτή είχε προτείνει κάποιος Υπουργός Δημόσιας Τάξης ως ενδεδειγμένη εάν κάποιοι κακοποιοί εισβάλουν στο σπίτι σας μέσα στην νύχτα. Και σε αυτό το εσωτερικό θέμα της Ελλάδας, θα μπορούσε κανείς να αντιτείνει και να αναρωτηθεί κατά πόσον η εγκληματικότητα θα ήταν μικρότερη, εάν οι εγκληματίες δεν ήταν απόλυτα σίγουροι ότι σε περίπτωση αντίστασης ο αμυνόμενος εντός του σπιτιού του και υπερασπιζόμενος την οικογένειά του θα συλληφθεί, ενώ αντίθετα ο «μπουκαδόρος» -εάν ταυτοποιηθεί- θα αφεθεί ελεύθερος, το πολύ πολύ με περιοριστικούς όρους που κανένα σύστημα δεν έχει αναπτυχθεί για την εφαρμογή και την επιβολή τους… αφού δεν εμπίπτουν στα ενδιαφέροντα της ΑΑΔΕ… (sic)
Η Τουρκία γνωρίζει….
Η Τουρκία γνωρίζει ότι η συμπεριφορά της Ελληνικής Πολιτικής απέναντι στις Τουρκικές διεκδικήσεις της -με εξαίρεση τον Ανδρέα Παπανδρέου- ακολουθεί πιστά το δόγμα «κάνε πως κοιμάσαι».
Ένα δόγμα που υποστηρίχθηκε μετ’ επιτάσεως από το «άσε την Σημαία να την πάρει ο Άνεμος» από τα Ίμια… και μετα, ενώ ενισχύθηκε έμμεσα αλλά ισχυρά, από κάτι «ιδεολογίες» σχολικού 15μελους: «Το Αιγαίοι ανήκει στα ψάρια του».
Η εξουσία ως «αποκριάτικος μασκαράς»
«Είναι να απορείς» (που λέει και το τραγούδι) ότι… αφού η αριστερά πιστεύει στις Συλλογικότητες, το πώς υπάρχει «αριστερά» που δεν μπορεί να αντιληφθεί ότι η μεγαλύτερη επαναστατική Συλλογικότητα κατά της εξουσίας είναι η Πατρίδα και το Έθνος. Και ναι μεν μπορεί η εξουσία να εξομοιώνει διαχρονικά τις έννοιες Εθνος – Πατριδα – Κρατος με τον εαυτό της, αλλά η ουσία παραμένει. Εξ άλλου αυτό είναι και το «μυστικό» που τεκμηριώνεται από τις επιτυχίες του Ελληνικού Λαού, όταν δημιουργεί ως «Εθνος – Πατριδα – Συλλογικοτητα» (1821, 1940)….. και η συνολική του αποτυχία όταν υποτάσσεται στην Εξουσία, που εμφανίζεται μασκαρεμένη ως «Κράτος=Πατρίδα=Έθνος».
Και είναι ακόμα χειρότερα όταν αυτή η (μασκαρεμένη) εξουσία, «επέρχεται» με την αυτόκλητη αποστολή να αφομοιώσει την Συλλογικότητα-Πατρίδα, στο Μη Ανθρωποκεντρικό, αλλά -αντίθετα- στυγνά Εξουσιαστικό Ευρωπαϊκό αφήγημα. Και επιπλέον απεριόριστα επικίνδυνη σε σχέση με τις διεκδικήσεις της Τουρκίας εις βάρος της Ελλάδος, αφού για την Ευρώπη των συγκεκριμένων χαρακτηριστικών, η έννοια «Συλλογικότητα -Πατρίδα», είναι από αδιάφορη έως χρησιμοθηρικά αναλώσιμη.
Εμείς τώρα τι κάνουμε
Εμείς τώρα τι κάνουμε… με ένα Λαό, εξαντλημένο από την απηνή καταδίωξη και την επίθεση κορεσμού που δέχεται από την Εξουσία για να αφομοιωθεί αμαχητί στο «συγκεκριμένο-άσχημο» Ευρωπαϊκό αφήγημα.
Εμείς τώρα τι κάνουμε σε μια γεωπολιτική συγκυρία όπου όλα καθορίζονται από το δίκαιο του Ισχυρού.
Η «Συλλογικότητα -Ελλάδα» υπάρχει.
Σημαντική ελπίδα είναι ότι μεγάλο μέρος του Ελληνικού Λαού έχει συνειδητοποιήσει το συγκεκριμένο άσχημο περιεχόμενο του «Ευρωπαϊκού αφηγήματος», ενώ ταυτόχρονα, βλέπει πλέον εύκολα, το προσωπείο πίσω από την αποκριάτικη μάσκα της Εξουσίας.
Είναι σημαντικό ότι ο Ελληνικός Λάος δεν έχει μεταλλαχθεί στο σύνολό του από Πολιτική Οντότητα, σε συστημική οντότητα. Η Εξουσία το παλεύει χρόνια, αλλά δεν το έχει καταφέρει. Και τούτο γιατί η «Συλλογικότητα-Ελλάδα» είναι ένας Λαός που στο DNA του έχει χαραγμένη βαθιά την αναζήτηση και την δημιουργία που είναι στοιχείο του Ελληνικού Πολιτισμού, και την αμφισβήτηση που είναι αποτέλεσμα της κακοποίησης του από τους εκάστοτε κατακτητές ή τους δήθεν «σωτήρες».
Η Συλλογικότητα – Ελλάδα απομακρύνεται όλο και περισσότερο από το ευτελές εσωτερικό πολιτικό παιχνίδι, που ναι μεν τεκμηριώνει μια πλήρη αντίληψη του «τι συμβαίνει» από ένα σκεπτόμενο Λαό, δεν εξασφαλίζει όμως τον σεβασμό και την ακεραιότητα στον Άνθρωπο και στην Ελλάδα.
Η Συλλογικότητα – Ελλάδα έχει πλήρως αντιληφθεί ότι η ΕΕ των πολιτικών νάνων έχει την δική της ατζέντα προσωπικών συμφερόντων, και ουδόλως ενδιαφέρεται ούτε για το αρχικό Ευρωπαϊκό Όραμα, ενώ ουσιαστικά απειλείται από την ιδέα της Ενωμένης Ευρώπης και της Ευρωπαϊκής Ολοκλήρωσης ως Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης. Της αρκεί η ΟΝΕ για «Σισυφογενή λεηλασία» Λαών και κρατών μελών, σε μια επικαιροποιημένη μορφή αποικιοκρατίας σαν αυτή που στις Ινδίες πάλεψε κάποτε ο Γκαντι. Για αυτή την συγκεκριμένη ΕΕ, η Ελλάδα και οι Ελληνες είναι απλώς προς χρήση.
Σημαντική Ελπίδα είναι ότι πάντα, είτε οι Λαοί από μονοί τους, είτε με αληθινούς ηγέτες -και όχι μασκαρεμένους σε ηγέτες εκπροσώπους του Διαχρονικού απαρτχάιντ της εξουσίας- μπορούν να ανατρέψουν το σκοταδισμό και να γράψουν ιστορία. Ιστορία Ανθρωποκεντρική. Ιστορία Αναγεννησιακή.
Η Συλλογικότητα -Ελλάδα Υπάρχει. Με Πολιτική ηγεσία τι κάνουμε, και μάλιστα σε μια πραγματικότητα του δίκαιου του Ισχυρού
Τα απαραίτητα στοιχεία «Πολιτικής Ηγεσίας»
Εάν μια πολιτική ηγεσία έχει ενστερνισθεί και η ιδία το δίκαιο του Ισχυρού, τότε εκ προοιμίου «παραδίνεται» μέσω «κατευνασμού»….
Το μυστικό είναι μια ηγεσία να αισθάνεται «υπόλογος» απέναντι στο Λαό και στο Μεγαλείο της Συλλογικότητας-Ελλάδα, οπότε άσχετα με ότι τακτικισμούς θα χρησιμοποιήσει, η πολιτική ηγεσία θα αισθάνεται ισχυρή και η Συλλογικότητα-Ελλαδα αδιαπραγμάτευτη.
Ποιος να ξέρει στο βλέμμα του πίσω τι κρύβει ο Θεός για μας….
Φορτισμένη ερώτηση βραβευμένου τραγουδιού του 1974 στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης. Ερώτηση ιδιαίτερα επίκαιρη σε ρευστές εποχές όπως η… σημερινή.
Οπωσδήποτε η πολιτική «κάνε πως κοιμάσαι» είναι η χειρότερη επιλογή και εξασφαλίζει άσχημες εξελίξεις.
Είναι άλλο να μην «τσιμπάς» σε πρόκληση του άλλου που αποβλέπει να σε θυμώσει και να αντιδράσεις με τρόπο που θα χάσεις το δίκιο σου, και άλλο να σε ταπεινώνει με την βεβαιότητα ότι εσύ δεν πρόκειται να αντιδράσεις. Αυτό σε φυσιολογικούς ανθρώπους συμβαίνει μόνο όταν είναι σε ψυχολογικό σοκ. Σε Κυρίαρχα κράτη όμως;
«Πρόσφατο Κακό Ιστορικό»
Το ιστορικό μας στις πρόσφατες δοκιμασίες, έτσι όπως εκφράσθηκε από την Πολιτική, δεν είναι αντάξιο της ψυχής της Συλλογικότητας -Ελλάδα.
Στην δοκιμασία των Ιμίων (1996) η πολιτική «έκανε πίσω». Χάσαμε «αμαχητί» και έκτοτε κάνουμε πως δεν συνέβη.
Στην δοκιμασία της Τεχνητής κρίσης που μας προκάλεσαν διοικητικές πολιτικές αποφάσεις της ΕΕ, η Ευρώπη μας πήρε φαλάγγι και μας υποχρέωσε στην ταπείνωση των μνημονίων, σέρνοντας το Ελληνικό Κοινοβούλιο σε ουσιαστική παράδοση της Ελληνικής Κυριαρχίας. Και αυτό έγινε ενώ έκτοτε συνεχώς αποδεικνύεται ότι υπήρχαν πολλές εναλλακτικές, χωρίς αυτόν τον εξευτελισμό και χωρίς την λεηλασία της Ελλάδας και την φτωχοποίηση των Ελλήνων. Μέχρι και στα έγγραφα του Epstein φαίνεται ότι τότε την Ελλάδα την έπαιζαν στα ζάρια, ενώ η Πολιτική στεκόταν μοιραία και άβουλη. Δεν έκαναν καν πως κοιμόνται, αλλά ξενυχτούσαν για να παραδώσουν και να υπογράψουν σαν υπνωτισμένοι, χωρίς να διαβάσουν τι υπέγραφαν.
Στην Κάσο η πολιτική πάλι «έκανε πίσω»….
Αναρωτιόμαστε πολλοί, τι έγινε το σθένος που απέτρεψε την Υβριδική επίθεση στον Έβρο τον Μάρτιο του 2020 και πού πήγε η αποφασιστικότητα του καλοκαιριού του 2020 όπου όλος ο Στόλος μας στο Αιγαίο διασφάλιζε και επιβεβαίωνε την Ελληνική Κυριαρχία στο Αρχιπέλαγος.
Τι μας ευνούχισε από τότε, και βγαίνει NAVTEX για το μισό Αιγαίο και εφαρμόζουμε το «κάνε πως κοιμάσαι» … ως πάγιο δόγμα σε σχέση (και ποτέ έναντι) με την Τουρκια, αλλά και με οποίον και ότι μας απειλεί.
Κάτι πρέπει να αλλάξει, αλλιώς…
Εάν κάτι δεν αλλάξει, εάν δεν εγκαταλειφθεί το δόγμα «κάνε πως κοιμάσαι», η λεηλασία της Ελλάδος που «πέτυχε η ΕΕ», θα συνεχισθεί από την λεηλασία της Εθνικής και εδαφικής μας Κυριαρχίας από την Τουρκια. Και η εξουσία, όπως προσπαθεί να πείσει ότι η συγκεκριμένη Ευρώπη είναι κάτι σπουδαίο, θα προσπαθεί να πείσει ότι η «γαλάζια Πατρίδα» είναι…πρόοδος, είναι «θάλασσα ειρήνης». Και σε όσους διαμαρτυρόμεθα, η εξουσία θα απαιτεί συμμόρφωση ψιθυρίζοντας παράφωνα τον τίτλο του έργου του Γιάννη Σμαραγδή (1989) : «Σιγά…Η Πατρίδα Κοιμάται.».
*Καθηγητής Πανεπιστημίου – American Association of University Professors (1977) – Αριστείο Ακαδημαϊκής Διδασκαλίας Η.Π.Α. (1987) και πρώην Νομάρχης
Naftemporiki.gr
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου