Είναι σημαντικό το ερώτημα αν έχει κάποιο νόημα πλέον ο εορτασμός επετείων ενδόξων σελίδων ιστορίας μας. Βέβαια θα ισχυριστούν κάποιοι ότι η αργία, που έχει καθιερωθεί για τον εορτασμό δίνει σε πολλούς την ευκαιρία απόδρασης από τα αστικά κέντρα, στα οποία βιώνουν καθημερινότητα πλημμυρισμένη από πλήξη και ανία, όταν δεν υπάρχουν προβλήματα επιβίωσης να τους απασχολούν. Το όλο σκηνικό των εκδηλώσεων τιμής, υποτίθεται, προς εκείνους, οι οποίοι με τον ηρωισμό τους έγραψαν σελίδες δόξας μαρτυρεί ότι δεν έχουμε την παραμικρή διάθεση να τους τιμήσουμε. Συρόμαστε σε ενέργειες εξ ανάγκης, κρατώντας τα προσχήματα, ώστε να μη δείξουμε ότι έχουμε τόσο απομακρυνθεί από το πνεύμα θυσίας, που τους διέκρινε και στην πραγματικότητα τους έχουμε χαρακτηρίσει αφελείς και ανόητους για τη στάση που τήρησαν. Και αν δεν το διακηρύσσουμε αυτό για ευνόητους λόγους η καθημερινή στάση βίου αυτό μαρτυρεί.
Επηρεασμένοι από τα συμβαίνοντα στη διεθνή σκηνή, στην οποία η νέα τάξη πραγμάτων επιχειρεί τον εθνικό αποχρωματισμό, έχουμε, επί μισό αιώνα, επιδοθεί σε πολεμική κατά του πατριωτισμού ταυτίζοντας έντεχνα τον όρο με τον του εθνικισμού, γνώρισμα, το οποίο ποτέ δεν είχε αγγίξει τους προγόνους μας, αλλά είχε καλλιεργηθεί στη σφαίρα του δυτικού λεγόμενου πολιτισμού. Η ποινικοποίηση του πατριωτισμού ως υπαιτίου δήθεν για τις αιματηρότατες συγκρούσεις εθνών, κατά το παρελθόν, οδήγησε στην άμβλυνση της αγάπης προς την πατρίδα. Οι εναπομείναντες πιστοί στα ιδανικά που έθρεψαν γενιές, οι οποίες έγραψαν λαμπρές σελίδες δόξας, υποχωρούν μπροστά στον απειλούμενο διασυρμό τους από μέρους απάτριδων εθνομηδενιστών ποικίλων αποχρώσεων, υποστηριζομένων από ισχυρά κέντρα εξουσίας. Ο φόβος του χαρακτηρισμού αρρωστημένου εθνικιστή ή και οπαδού του ολοκληρωτισμού συγκρατεί από την όποια εκδήλωση πατριωτικού φρονήματος. Και βέβαια αυτό δεν τιμά όσους αποφεύγουν να εκδηλώσουν τα φρονήματά τους λόγω δειλίας αφήνοντας το πεδίο αντίδρασης αποκλειστικά σε οπαδούς όντως του ολοκληρωτισμού, οι οποίοι αυτοπροβάλλονται ως εθναμύντορες και εθνοσωτήρες.
Όσοι πονούμε ακόμη για την κατάντια της πατρίδας μας, η οποία έχει περιέλθει σε πλήρη ανυποληψία στη διεθνή σκηνή και υφίσταται αλλεπάλληλες εθνικές ήττες, καλό είναι να θυμηθούμε ότι η πολεμική κατά του πατριωτισμού άρχισε με την κατάρρευση της δικτατορίας και το πέρασμα στην περίοδο της λεγόμενης μεταπολίτευσης. Πρώτης τάξεως αφορμή έδωσαν οι καταλύσαντες, με την υποκίνηση και στήριξη του ξένου παράγοντα, την ψευτοδημοκρατία επίορκοι αξιωματικοί. Με την καπηλεία του τριπτύχου «πατρίδα, θρησκεία, οικογένεια» έδωσαν πρώτης τάξεως αφορμή στους οπαδούς του μαρξιστικού διεθνισμού να περάσουν σε ευθεία επίθεση και κατά της πατρίδος, η οποία βρέθηκε κατηγορουμένη για τον βιασμό της! Και ενώ ο κόσμος του λεγόμενου υπαρκτού σοσιαλισμού έβαινε προς τον αφανισμό του, ο οποίος επήλθε δύο δεκαετίες αργότερα, είχε αρχίσει να αναδύεται ο πλέον επικίνδυνος διεθνισμός της παγκοσμιοποίησης του αγρίου καπιταλισμού, ο οποίος καταδυναστεύει σήμερα τον πλανήτη μας και με την απληστία των οικονομικά ισχυρών καλλιεργεί τις προϋποθέσεις για νέα γενική ανάφλεξη με ανυπολόγιστες τις συνέπειες!
Ο εθνομηδενισμός άρχισε τότε να υποστηρίζεται και από την πολιτική παράταξη, η οποία εκμεταλλευόταν την πίστη μεγάλου τμήματος του λαού μας στα ιδανικά τους έθνους μας. Η προπαγάνδα για την υποκατάσταση του όρου Έλληνα από τον όρο Ευρωπαίος, ιδιαίτερα μετά την ένταξή μας στην ΕΟΚ, οδήγησε στην απαξίωση των αξιών μας και την άκριτη υιοθέτηση ευρωπαϊκών «αξιών», οι οποίες μας έφεραν στο σημερινό κατάντημα. Και οι κρατούντες κάνουν λόγο για νέας μορφής πατριωτισμό. Ίσως να υπονοούν τον διεθνιστικό «πατριωτισμό».
Στα σχολεία έχουν υποκατασταθεί όλα εκείνα, που γέμιζαν με ενθουσιασμό τις παιδικές μας ψυχές. Ήταν πρώτα απ’ όλα βέβαια οι δάσκαλοι, οι οποίοι μας ενέπνεαν με τη φλόγα της ψυχής τους. Και το τραγούδι μας έκανε τα παράθυρα να τρίζουν λόγω βέβαια και των χαραμάδων. Στη σχολική γιορτή βιώναμε το εορταζόμενο έπος κατά τον καλύτερο τρόπο. Σήμερα, ξαναγράφω, όλα γίνονται ως ανάγκη να μη καταπέσουμε στην άκρα απαξίωση εκείνων, οι οποίοι θυσιαστήκαν, για να ζούμε εμείς ελεύθεροι να ασχημονούμε κάποιες ώρες ακόμη και κατά την ημέρα του εορτασμού. Τα φλογερά κείμενα επιφανών λογοτεχνών μας στα αναγνωστικά έχουν υποκατασταθεί από άχρωμα και άγευστα κείμενα, πολλά από τα οποία ξένων λογοτεχνών. Μάλιστα τα παιδιά δηλητηριάζονται εξ απαλών ονύχων διδασκόμενα ότι, όταν οι Ιταλοί μας κήρυξαν τον πόλεμο σπεύσαμε να κρυφτούμε στα υπόγεια. Φρικτή στρέβλωση της ιστορικής αλήθειας, καθώς τον άθλιο συντάκτη του κειμένου και τους αθλιότερους εγκρίνοντες να διδάσκεται αυτό το ψέμα επί σειρά ετών στα σχολεία μας, διαψεύδουν το πλήθος των φωτογραφιών των Αθηναίων, οι οποίοι ξεχύθηκαν με ενθουσιασμό στους δρόμους κρατώντας ελληνικές σημαίες και διαδηλώνοντας υπέρ της νίκης επί του ιταμού επιδόξου κατακτητού. Και ο εθνικός μας ποιητής είχε την έμπνευση να τους προτείνει να μεθύσουν με το «αθάνατο κρασί του 21»!
Διέπραξε και άλλο θλιβερό ολίσθημα ο εκμαυλιστής της παιδικής ψυχής. Παρουσιάζει τον πατέρα οικογένειας να σπεύδει να αποσύρει χρήματα από την τράπεζα για την αντιμετώπιση των αναγκών εκ του πολέμου. Ήταν φαίνεται πάρα πολλοί οι πάμφτωχοι Έλληνες, οι οποίοι είχαν τότε καταθέσεις σε τράπεζα! Όμως το «πνεύμα» του καπιταλισμού, στον οποίο το χρήμα αποτελεί τη μοναδική αξία, πρέπει να καλλιεργηθεί εξ απαλών ονύχων στα παιδιά μας, ώστε μεγαλώνοντας να εμπνέονται από αυτό και να συμβάλλουν στη διασπάθιση του δημοσίου χρήματος εμπλεκόμενα σε οικονομικής φύσεως σκάνδαλα, τα οποία έχουν οδηγήσει τη χώρα μας στην κατάντια του ουραγού μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών. Και αν παραμένουν απροσάρμοστοι στην υιοθέτηση των ευρωπαϊκών «αξιών», να σκύβουν το κεφάλι μοιρολατρικά αποδεχόμενα τα συμβαίνοντα ως αναπόφευκτα υπό τις παρούσες κοινωνικές συνθήκες.
Σαν μεγαλώσουν λίγο, έπεται η διδασκαλία του δικαιωματισμού και των διεκδικήσεων. Το ρητό των προγόνων μας «άρχεσθαι μαθών άρχειν επιστήσει» έχει ριφθεί στον κάλαθο των αχρήστων. Και ενώ οι έφηβοι παραμυθιάζονται με τα δικαιώματα, οδηγούνται σε κοινωνία άγρια, η οποία ορθώνει μπροστά τους τείχη συντρίβοντας τα όνειρά τους με την αναξιοκρατία και την κοινωνική αδικία, που γιγαντώνεται.
Η χώρα μας, την οποία έφερε η θλιβερή παρακμή μας σε πλήρη απαξίωση, δοκιμάζεται τόσο από τους γείτονες, ισχυρούς και ανίσχυρους, οι οποίοι προκαλούν, όσο και από τους «φίλους», «συμμάχους» και «εταίρους», οι οποίοι μας έχουν καταληστέψει φορτώνοντάς μας και με τα κοσμητικά επίθετα του τεμπέλη και του απατεώνα. Τα νέα «ιδανικά» μας έφεραν αντιμέτωπους με οξύτατο δημογραφικό πρόβλημα, το οποίο εντάθηκε από τη φυγή πλήθους νέων, μάλιστα επιστημόνων, στο εξωτερικό. Και οι κρατούντες αισιοδοξούν ότι το πρόβλημα θα επιλυθεί από τους μετανάστες, η αθρόα έλευση των οποίων δεν φαίνεται να τους ανησυχεί, καθώς αυτοί όντως έχουν καταθέσεις σε τράπεζες του εξωτερικού και με την πρώτη πτήση θα εγκαταλείψουν τη χώρα, την οποία θα κληθεί και πάλι να υπερασπιστεί από επίβουλο κατακτητή το παιδί του λαού. Ποιο παιδί όμως; Του γηγενή ή του μετανάστη; Επαρκούν τα πανάκριβα αμυντικά οπλικά συστήματα, με τα οποία μας εφοδιάζουν «σύμμαχοι» και «φίλοι», για την υπεράσπιση της πατρίδας, αν δεν υπάρχουν ψυχωμένοι υπερασπιστές, όπως εκείνοι που βροντοφώναξαν «για του Χριστού την πίστη την αγία και της πατρίδας την ελευθερία» και, μεταγενέστερα, το «ΟΧΙ»;
Είναι καιρός έντονης αυτοκριτικής. Η ιστορία δεν φαίνεται επιεικής σ’ εκείνους, οι οποίοι σε στιγμές αδυναμίας προβάλλουν τις προγονικές δάφνες. Καταγράφει την απαξίωση των προγόνων με την καθημερινή τους βιωτή. Και είναι έτοιμη να τιμωρήσει εκείνους που απορρίπτουν το απόφθεγμα των αρχαίων Σπαρτιατών: «Άμες δε γ’ εσόμεθα πολλώ κάρρονες»
«Μακρυγιάννης»
.jpg)
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου