Αίας, ο βράχος των Αχαιών

(Πηγή: salamina.gr)  

 

Γράφει η Αποστολία Κ. Λάππα,
Μαθήτρια Γ΄ Γυμνασίου 

 

Ο Αίας ήταν Έλληνας ήρωας του Τρωικού πολέμου. Ήταν γιός του Τελαμώνα, Βασιλέως της Σαλαμίνος και της Εριβοίας ή Περιβοίας, ενώ είχε και έναν νεότερο ετεροθαλή αδερφό, τον Τεύκρο.

 

Όταν ήταν ακόμη βρέφος, ο φίλος του πατέρα του, Ηρακλής, επισκέφθηκε την Σαλαμίνα και μόλις τον είδε, τον πήρε στα χέρια του και τον σκέπασε με την λεοντή του. Γι’ αυτό τον λόγο, έγινε τόσο δυνατός, σχεδόν άτρωτος[1]. Μεγάλωσε κοντά στον σοφό κένταυρο Χείρωνα, μαζί με άλλους ήρωες του Τρωικού πολέμου. Εκεί διδάχθηκε αστρονομία, ιατρική, μουσική, μαντική, πολεμική και κυνηγετική τέχνη.

 

Υπήρξε ένας από τους μνηστήρες της Ελένης, η οποία εν τέλει παντρεύτηκε τον Μενέλαο. Ύστερα, συμμετείχε στον Τρωικό πόλεμο με δώδεκα πλοία μαζί με τον αδερφό του. Κατά την διάρκεια του πολέμου, ξεχώρισε για την δύναμη και την ανδρεία του. Ακόμη, όταν ο Αγαμέμνων επιθεωρούσε τον Αχαϊκό Στρατό και έβρισκε τον Αίαντα να παρατάσσει τα στρατεύματά του για την μάχη, τον επαινούσε πάντα για την πολεμική του ορμή και την εμψύχωση των Αχαιών.[2]

 

Μια ημέρα, ο Αίας εστάλη στην Χερσόνησο της Θράκης για ανεύρεση εφοδίων. Εκεί ανάγκασε τον τοπικό βασιλέα Πολυμήστορα να του παραδώσει τον γιο του Πρίαμου, Πολύδωρο, και να τον εφοδιάσει με πολλά χρήματα που επαρκούσαν για τον Αχαϊκό Στρατό για ένα έτος. Ύστερα, πήγε στην Φρυγία, όπου φόνευσε τον Τεύθραντα σε μονομαχία και κατέλαβε την πόλη, από την οποία πήρε πολλά λάφυρα και σκλάβες, μεταξύ άλλων και την θυγατέρα του Τεύθραντα, Τέκμησσα[3].

 

Το ένατο έτος του πολέμου, όταν ο Έκτωρ προσκάλεσε έναν από τους Βασιλείς των Αχαιών σε μονομαχία, ο κλήρος όρισε τον Αίαντα ως αντιπαλό του. Ως εκ τούτου, άρχισε η μάχη, η οποία διεξήχθη με τα δόρατα και έπειτα με τεράστιες πέτρες. Η μάχη, όμως, έληξε χωρίς αποτέλεσμα και οι δύο αντίπαλοι αντάλλαξαν δώρα. Συγκεκριμένα, ο Αίας έδωσε στον Έκτορα την ζώνη του και εκείνος δέχτηκε από αυτόν ένα ξίφος[4].

 

Όταν οι Αχαιοί λιθοβόλησαν τον Παλαμήδη[5], ο Αγαμέμνων διέταξε να τον αφήσουν άταφο και τοποθέτησε στρατιώτες για την περιφρούρηση του σώματος. Ο Αίας, όμως, αντελήφθη ότι ο θάνατος του Παλαμήδη ήταν απόρροια σχεδίου του Οδυσσέως. Γι’ αυτό, παραμέρισε με το ξίφος του όσους βρίσκονταν κοντά στον άταφο Παλαμήδη και πήρε το σώμα του νεκρού φίλου του για να το θάψει με τις πρέπουσες τιμές[6].

 

Ενόσω, οι Τρώες προήλαυναν για να γκρεμίσουν το τείχος των Αχαιών και να πυρπολήσουν τα πλοία τους, ο Αίας οργάνωνε την άμυνα, ενθάρρυνε τους Αχαιούς και αγωνίστηκε ανάμεσά τους. Όταν όλοι οι σύντροφοί του είχαν οπισθοχωρήσει φοβισμένοι, υπερασπίστηκε ολομόναχος τα πλοία, πηδώντας από το ένα στο άλλο και φονεύοντας δώδεκα σημαίνοντες Τρώες.

 

Επίσης, ο Αίας έδωσε το παρών στον σκληρό αγώνα, που έγινε γύρω από το νεκρό σώμα του Πάτροκλου. Συγκεκριμένα, εμπόδισε τον Έκτορα και τους άλλους Τρώες να το πάρουν, καθώς ο Μενέλαος και ο Μηριόνης το μετέφεραν[7].

 

Ο Αίας μεταφέρει τον νεκρό Αχιλλέα, προστατευμένος από τον Ερμή (αριστερά) και την Αθηνά (δεξιά). Όψη από αττικό μελανόμορφο αμφορέα με λαιμό, περ. 520-510 π.Χ.. (Πηγή: wikipedia.org)

 

Όταν ο Αχιλλέας φονεύθηκε, έπρεπε τα όπλα του να δοθούν είτε στον Αίαντα, είτε στον Οδυσσέα. Ο τελευταίος με την δολιότητά του και την βοήθεια των Ατρειδών κατόρθωσε να πείσει στους άλλους αρχηγούς ότι αυτός τα άξιζε περισσότερο από τον Αίαντα. Ως εκ τούτου, τα όπλα δόθηκαν σε αυτόν.

 

Τότε, ο Αίας δεν άντεξε την αδικία και τρελάθηκε σε τέτοιο βαθμό που άρχισε να σφάζει όλα τα κοπάδια των Αχαιών, τα οποία νόμισε ότι ήταν αυτοί που τον αδίκησαν[8]. Όταν συνήλθε, όμως, αισχύνθηκε για την πράξη του. Με αυτό τον τρόπο, έμπηξε το ξίφος του Έκτορος στην γη και έπεσε πάνω του, αυτοκτονώντας[9].

 

Μετά τον θάνατό του, ο Αγαμέμνων εμπόδισε τον Τεύκρο να θάψει τον αδερφό του, αλλά ο Οδυσσεύς τον υπερασπίστηκε παρά το γεγονός ότι μισούσε τον Αίαντα.[10] Ως εκ τούτου, αποφασίστηκε η ταφή του τελευταίου. Ο Οδυσσεύς ακόμη θέλησε να εναποθέσει τα όπλα του Αχιλλέα δίπλα στον νεκρό Αίαντα, αλλά ο Τεύκρος δεν του το επέτρεψε. Συγκεκριμένα, του είπε: «μή γάρ ὅσια εἶναι ἐντάφια τὰ τοῦ θανάτου αἴτια» (Τα αίτια του θανάτου δεν είναι οι πρέπουσες νεκρικές προσφορές)[11].

 

Με αυτό τον τρόπο, όλοι οι Αχαιοί θρήνησαν τον νεκρό Αίαντα και τον έθαψαν στην Τροία. Αργότερα, όταν ο Οδυσσέας κατέβηκε στον Άδη για να μάθει για τον γυρισμό του από τον Τειρεσία, συνάντησε και τον Αίαντα, με τον οποίο θέλησε να συμφιλιωθεί, ρίχνοντας την ευθύνη στον Δία. Ο Αίας, όμως, δεν ανταποκρίθηκε και έφυγε[12].

 

Αποστολία Κ. Λάππα,

1 Ιουνίου 2026

 

Βιβλιογραφία 

1. Ελληνική Μυθολογία, Τρωικός Πόλεμος, Τόμος 5, Μέρος Α΄, Γενική Εποπτεία: Ι. Θ. Κακριδής, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 2014.
2. Μπίμπη Ιωάννη, Αργολικά – Παλαμήδης, Εκδόσεις «Παλαμήδης», Ναύπλιο 2003.
3. Ομήρου Οδύσσεια, Μετάφραση: Θεόδωρος Γ. Μαυρόπουλος, Τόμος Β΄, Εκδόσεις Ζήτρος, Θεσσαλονίκη 2010.
4. Σοφοκλής Αίας, Μετάφραση: Θεόδωρος Γ. Μαυρόπουλος, Εκδόσεις Ζήτρος, Θεσσαλονίκη 2008.
5. Σταγειρίτη Αθανασίου, Ωγυγία ή Αρχαιολογία, Τόμος Ε΄, Εκδόσεις «Διανόηση», Καλλιθέα 2015.

Παραπομπές

1. Σταγειρίτη Αθανασίου, Ωγυγία ή Αρχαιολογία, Τόμος Ε΄, Εκδόσεις «Διανόηση», Καλλιθέα 2015, σελ. 62
2. Ελληνική Μυθολογία, Τρωικός Πόλεμος, Τόμος 5, Μέρος Α΄, Γενική Εποπτεία: Ι. Θ. Κακριδής, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 2014, σελ. 41.
3. Η Τέκμησσα ή κατά άλλους Γλαύκη έκανε μαζί με τον Αίαντα έναν γιο, τον Ευρυσάκη.
4. Ελληνική Μυθολογία, Τρωικός Πόλεμος, Τόμος 5, Μέρος Α΄, Γενική Εποπτεία: Ι. Θ. Κακριδής, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 2014, σελ. 41.
5. Ο Παλαμήδης ήταν ήρωας του Τρωικού Πολέμου και ένα από τα τέσσερα παιδιά του Ναυπλίου και της Κλυμένης. Συμμετείχε στον Τρωικό πόλεμο, με τριάντα πλοία από το Ναύπλιο. Επινόησε τις έννοιες «εποχή» και «κύκλος του μηνός», ονοματοδότησε τους χρόνους, εφηύρε νόμισμα, μέτρα, σταθμά, άβακα, τους φάρους (Φρυκτωρίες) και επιτραπέζια παιχνίδια για την απασχόληση των Αχαιών στον ελεύθερο τους χρόνο. Ο Οδυσσέας όμως τον φθόνησε για την σοφία του και γι’ αυτό εξύφανε σχέδιο, προκειμένου να τον συκοφαντήσει ως προδότη. Με αυτό τον τρόπο, ο Παλαμήδης καταδικάστηκε άδικα σε θάνατο δια λιθοβολισμού.
6. Μπίμπη Ιωάννη, Αργολικά – Παλαμήδης, Εκδόσεις «Παλαμήδης», Ναύπλιο 2003, σελ. 102 - 103.
7. Ελληνική Μυθολογία, Τρωικός Πόλεμος, τόμος 5, Μέρος Α΄, Γενική Εποπτεία: Ι. Θ. Κακριδής, Εκδοτική Αθηνών, Αθήνα 2014, σελ. 41.
8. Σοφοκλής Αίας, Μετάφραση: Θεόδωρος Γ. Μαυρόπουλος, Εκδόσεις Ζήτρος, Θεσσαλονίκη 2008, σελ. 93.
9. ο. π., σελ. 163.
10. ο. π., σελ. 205 – 211.
11. Μπίμπη Ιωάννη, Αργολικά – Παλαμήδης, Εκδόσεις «Παλαμήδης», Ναύπλιο 2003, σελ. 112-113.
12. Ομήρου Οδύσσεια, Μετάφραση: Θεόδωρος Γ. Μαυρόπουλος, Τόμος β’, Εκδόσεις Ζήτρος, Θεσσαλονίκη 2010, σελ. 497.

πηγή 

Παραίτηση ή Απαίτηση Συμμετοχής;

Αποχή ή Λευκό Διαμαρτυρίας;,

 

Γράφει ο Ηλίας Σταμπολιάδης

 

Είναι πλέον διάχυτη η συναίσθηση ότι κάτι δεν πάει καλά με την πολιτική ζωή της χώρας, αλλά δεν υπάρχει πρόταση για αλλαγή, παρότι όλα τα αντιπολιτευόμενα κόμματα υπόσχονται ότι θα την φέρουν, ενώ τα ισχυρότερα εξ αυτών αποτελούν ζωντανά παραδείγματα αποτυχίας, παραπλάνησης και διαφθοράς.

 

Αυτό έχει πείσει πολλούς ότι τίποτα δεν αλλάζει σε αυτόν τον τόπο και στην ουσία έχουν παραιτηθεί, πράγμα που φαίνεται από το μεγάλο ποσοστό αποχής στις εκλογές. Οι απέχοντες έχουν την εντύπωση μάλιστα, ότι η αποχή τους συνιστά πράξη διαμαρτυρίας και αντίστασης στο σύστημα, την οποία και το ίδιο το σύστημα καλλιεργεί διότι του επιτρέπει να νομιμοποιεί κυβερνήσεις μειοψηφίας με λιγότερους βολεμένους οπαδούς ή και πρόθυμους ηλίθιους. Η αποχή είναι ανέντιμη πράξη ανθρώπων που διεκδικούν τα δικαιώματα που απορρέουν από την ιδιότητα τους ως πολίτες του κράτους αλλά δεν συμμετέχουν στην κοινή προσπάθεια ανεύρεσης εύνομου τρόπου λειτουργίας του με πρόσχημα την αδυναμία τους να την αλλάξουν, με αποτέλεσμα να αυτοαναιρούνται.

 

Μία πραγματική πράξη αντίδρασης και αντίστασης είναι το να πάει κανείς να ψηφίσει και σε περίπτωση που δεν εγκρίνει κανένα κόμμα να ρίξει λευκό. Βεβαίως το σύστημα έχει φροντίσει ώστε οι λευκές ψήφοι να μην λαμβάνονται υπόψη στην καταμέτρηση και κατανομή σαν κενές έδρες στη Βουλή με αποτέλεσμα, παρότι εκφράζουν την άποψη ισάριθμων πολιτών, να τους αγνοεί με απόλυτα αντιδημοκρατικό και αυταρχικό νόμο. Με αυτόν τον ωμό τρόπο το σύστημα δηλώνει και επιβάλλει την κυριαρχία του, επιβεβαιώνοντας την αδυναμία των πολιτών να το αλλάξουν. Αυτό έχει οδηγήσει σε απόγνωση και παραίτηση πολλούς πολίτες, μπροστά στην αδυναμία να εκφράσουν την διαμαρτυρία τους με έναν συνολικά οργανωμένο και θεσμικά κατοχυρωμένο τρόπο.

 

Στην προκειμένη περίπτωση μόνο μία αυθόρμητη συλλογική, ακόμη και μη θεσμοθετημένη, δράση των πολιτών θα μπορούσε να φέρει σε δύσκολη θέση το σύστημα, που ναι μεν μπορεί να την παρακάμψει νομικά αλλά δεν θα μπορέσει να την δικαιολογήσει πολιτικά, όπως έγινε με το δημοψήφισμα του ΟΧΙ που ναι μεν το παρέκαμψαν αλλά πάντα φοβούνται ότι η λαϊκή οργή θα βρει τρόπο να βροντήξει ξανά.

 

Η πρόταση προς τους διαμαρτυρομένους είναι: Nα σηκωθούν από τον καναπέ ή να αναβάλουν την Κυριακάτικη εκδρομή και να πάνε να ψηφίσουν, ρίχνοντας λευκό και ο καθένας με δυο λόγια γραμμένα με το χέρι, να δηλώσει τον λόγο της διαμαρτυρίας του. Ας το διαδώσουμε ο ένας με τον άλλο και σε λίγες εκλογικές αναμετρήσεις θα γίνει ο αυτονόητος τρόπος αντίδρασης και διαμαρτυρίας, όποτε υπάρχει λόγος όπως τώρα, που θα μετατρέψει την Παραίτηση από το πολιτικό γίγνεσθαι σε Απαίτηση λαϊκής συμμετοχής στα πολιτικά πράγματα. Διαδώστε το, ώστε πριν τις ερχόμενες εκλογές να φθάσει από άκρη σε άκρη της χώρας και της διασποράς. Μία κρίσιμη μάζα των 30.000 ψηφοφόρων θα είναι ικανή να ταρακουνήσει το σύστημα και να πείσει τους πολίτες ότι μπορούν να το αλλάξουν εάν θέλουν.

 

Ηλίας Σταμπολιάδης

Δρ.Μηχανικός Μεταλλείων Μεταλλουργός

πρώην Καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης

Βλέπουν οι νέοι μας την Ορθοδοξία σαν… ούφο; - Απαντήσεις στους ισχυρισμούς του π. Βασιλείου Θερμού

Γράφει ο Ελευθέριος Ανδρώνης 

 

Ισχύει πράγματι ότι οι ορθόδοξοι ναοί μας, αδειάζουν και ότι οι σημερινοί νέοι βλέπουν την Εκκλησία σαν… ούφο; Αυτά υποστηρίζει σε ένα – μάλλον καταστροφολογικό άρθρο του - ο γνωστός ιερέας, π. Βασίλειος Θερμός, προκαλώντας έντονες συζητήσεις στο διαδίκτυο. 

 

Πραγματικά, εάν κανείς προσγειωνόταν με… ούφο για πρώτη φορά στην Ελλάδα, διαβάζοντας το συγκεκριμένο άρθρο θα σχημάτιζε την εντύπωση ότι η Ορθοδοξία έχει σχεδόν ξοφλήσει! Είκοσι αιώνες πολέμων, διωγμών, επιδρομών, αιρέσεων και κατακτητικών ζυγών δεν κατάφεραν να στερήσουν ούτε δράμι από την αιώνια δόξα της Ορθοδοξίας και ξαφνικά τώρα ανακαλύψαμε ότι… χανόμαστε!

 

Πάμε όμως να δούμε τα - αλλού προβληματικά και αλλού ακατανόητα - σημεία στο άρθρο του πατρός Θερμού:

 

«Γιατί ο λαός εγκαταλείπει σταδιακά την Εκκλησία; Μήπως διότι η Εκκλησία μας, όπως είναι τώρα, αποτελεί απλώς ένα απομεινάρι του παρελθόντος; Μήπως επειδή δεν υπάρχει η βούληση να αλλάξει;».

 

Πάτερ μου καλέ, αποκαλείτε απομεινάρι του παρελθόντος την Εκκλησία; Τι είναι η Εκκλησία κατά την άποψη σας, κοινωνικό ίδρυμα που το μάρκετινγκ του βγήκε εκτός μόδας; Μουσείο που ξέχασε να κάνει ανακαίνιση; Είναι δυνατόν να εκφραζόμαστε έτσι για το ιερό οικοδόμημα ενός εσταυρωμένου Χριστού που κρατάει στο χέρι του το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μας; Δηλαδή η ευαγγελική αλήθεια ότι: «Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας», δεν ισχύει; Δεν μας τα είπε καλά ο Παύλος;

 

Που ακριβώς είδατε πάτερ να εγκαταλείπει ο λαός την Εκκλησία; Διότι εμείς παρατηρούμε το ακριβώς αντίθετο: τα εκκλησιάσματα να πυκνώνουν και μάλιστα να προσελκύουν όλο και περισσότερο νέο κόσμο. Εκτός και αν εννοείτε τους ναούς σε περιοχές που μαστίζονται από τη δημογραφική κρίση, οπότε η αιτία της ερήμωσης είναι άλλη.

 

Εμείς βλέπουμε ότι στις προσκυνήσεις ιερών εικόνων και στις ιερές πανηγύρεις γίνεται το αδιαχώρητο. Η σειρά του (καθόλου ανανεωτικού) Αγίου Παϊσίου έγινε μια από τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην ιστορία της ελληνικής τηλεόρασης. Η ταινία του (επίσης καθόλου ανανεωτικού) Αγίου Νεκταρίου προσέγγισε τα 400.000 εισιτήρια εν μέσω πανδημίας, κατατασσόμενη στις κορυφαίες κινηματογραφικές επιτυχίες του 21ου αιώνα. Έχουν τέτοια απήχηση τα «απομεινάρια του παρελθόντος»; Ή μήπως η δογματική αφοσίωση αυτών των δύο Αγίων μείωσε την ακτινοβολία τους προς το κοινό; Το αντίθετο!

 

Ο π. Βασίλειος αναφέρει αλλού:

«Είχα γράψει προ ετών ότι ως Εκκλησία χάσαμε την ευκαιρία να προσεγγίσουμε τη γενιά της μεταπολίτευσης. Τώρα παρατηρούμε σε αργή κίνηση να χάνεται η επαφή, όχι μόνο με τα παιδιά τους, αλλά με τα εγγόνια τους. Πρόκειται για τη μεταμοντέρνα γενιά. Αν για τους 40άρηδες και 50άρηδες η Εκκλησία είναι συνειρμικά συνυφασμένη με μεσαιωνικές εμμονές και με οικονομικά σκάνδαλα, για τους εφήβους και νέους του σήμερα είναι απλώς ‘ούφο’. Κάτι άσχετο και ακατανόητο, που δεν αξίζει ούτε λίγα δευτερόλεπτα προσοχή».

 

Πάτερ μου, ο μακαριστός Χριστόδουλος που κατέβαζε εκατομμύρια χριστιανών στους δρόμους και μνημονεύεται ως τις μέρες μας από εχθρούς και φίλους, θεωρείτε ότι δεν προσέγγισε τη γενιά της μεταπολίτευσης; Δεν ξανασύστησε την Ορθοδοξία στην σκορπισμένη νεολαία; Δεν έδωσε φρέσκια πνοή στην προσέγγιση του λαού και μάλιστα χωρίς να νοθέψει την πίστη, όπως όφειλε άλλωστε;

 

Η επαφή με τα νέα παιδιά χάνεται αποκλειστικά λόγω της Εκκλησίας και όχι της άθεης παιδείας, των νοσηρών προτύπων, του πανσεξουαλισμού και της θεοποίησης του θελήματος; Μήπως βλέπουμε τα πράγματα «μαύρα», μόνο και μόνο για να συμπλέουν με τα αναθεωρητικά πιστεύω μας; Μήπως επινοούμε προβλήματα για να αποκτήσουν ειδικό βάρος οι «λύσεις» μας; Μήπως η μεμψιμοιρία φτάνει να επισκιάζει οτιδήποτε καλό;

 

Ας «ακούσουμε» καλύτερα τα γεγονότα

 

Μια μικρή έρευνα στο διαδίκτυο αρκεί για να διαπιστώσουμε την τεράστια απήχηση που έχουν οι ορθόδοξες ομιλίες. Νούμερα που πριν την εποχή του διαδικτύου ήταν αδιανόητο να συγκεντρωθούν σε φυσικό ακροατήριο. Οι σημερινοί αριθμοί θεάσεων είναι αδιάψευστοι μάρτυρες. Διψά ο κόσμος να ακούσει ιεραποστολικό λόγο και μάλιστα δεν προσκολλάται μόνο σε σύγχρονους κήρυκες, αλλά μαγνητίζεται έντονα από τα μεγάλα ονόματα του ορθόδοξου άμβωνα, από τη δεκαετία του 60, του 70, του 80, του 90. Αυτό δεν δείχνει μια Εκκλησία «δέσμια του παρελθόντος» όπως λέει ο π. Βασίλειος, αλλά μια ενιαία και αδιαίρετη ευαγγελική κληρονομιά που παραμένει διαχρονική, όπως και ο ίδιος ο λόγος του Θεού.

 

Όχι μόνο δεν «χάνεται η επαφή» με τις νέες γενιές όπως υποστηρίζει ο πάτερ, αλλά βλέπουμε την Ορθοδοξία να θριαμβεύει διεθνώς. Δείτε τα ζωντανά θαύματα της εξωτερικής ιεραποστολής που συμβαίνουν στα χρόνια μας. Η πίστη μας γνωρίζει πρωτοφανή άνθηση στις ΗΠΑ, το Ηνωμένο Βασίλειο, τη Γερμανία και άλλα σύγχρονα κράτη. Πλήθη νέων γίνονται κατηχούμενοι, δηλώνοντας σε συνεντεύξεις ότι τους έλκυσε ο αρχαίος και αναλλοίωτος χαρακτήρας της Ορθοδοξίας, σε έναν κόσμο που τα πάντα σχετικοποιούνται. Το στοιχείο δηλαδή που ο π. Βασίλειος στηλιτεύει, είναι αποκάλυψη Χριστού για εκατοντάδες χιλιάδες αλλοεθνείς. Δεν τα λέμε εμείς, τα λένε οι ίδιοι και τα έχουμε μεταφέρει σε άρθρα μας.

 

Γιατί όλα αυτά τα σμάρια ψυχών δεν είδαν την Εκκλησία σαν… ούφο, ενώ θα είχαν κάθε δικαίωμα να τη δουν έτσι λόγω διαφορετικής κουλτούρας; Ποια Ορθοδοξία γοήτευσε αυτούς τους ανθρώπους; Μήπως κάποια… ανανεωμένη και μεταπατερική έκδοσή της; Όχι βέβαια! Αγάπησαν την Εκκλησία του Παΐσιου, του Πορφύριου, του Ιάκωβου, του Σεραφείμ Ρόουζ, του Νικολάου Βελιμίροβιτς, του Ιωάννη Μαξίμοβιτς, του Εφραίμ της Αριζόνας και τόσων άλλων παραδοσιακότατων πατέρων που δεν άλλαζαν «ούτε ένα γιώτα» από την Ορθόδοξη διδασκαλία. Αυτούς μελετούν, αυτούς μνημονεύουν, γι’ αυτούς συζητούν δακρυσμένοι στα podcast τους, αυτούς κρεμάνε στα εικονοστάσια τους και διηγούνται θαύματά τους!

 

Αυτοί λοιπόν οι νέοι τρέχουν σαν ζεματισμένοι μακριά από τους νεοτερισμούς των αιρετικών «εκκλησιών», απογοητευμένοι από την άψυχη κοσμικότητά τους και τον ετεροκαθορισμό τους. Και ακόμα και αν δεχτεί κανείς ότι εμείς ως Έλληνες έχουμε τα χούγια μας, εκείνοι που είναι «λευκά χαρτιά» πώς έρχονται στο ορθόδοξο πετραχήλι αν όχι με το παράδειγμα της Εκκλησίας;

 

«Απολίθωμα» το αρχαίο κείμενο;

 

«Η γλώσσα της λατρείας συνεχίζει να λειτουργεί ως απολίθωμα, την ώρα που όλοι οι άλλοι Ορθόδοξοι χρησιμοποιούν την σύγχρονη μορφή της – δεν πειράζει που δεν καταλαβαίνει κανείς, αρκεί να τηρείται το υποτιθέμενο χρέος μας προς το παρελθόν μας!», λέει σε άλλο σημείο ο π. Θερμός.

 

Απολίθωμα η γλώσσα του Ευαγγελίου πάτερ μου; Η γλώσσα που αξιώθηκε να σηκώσει τον ωκεανό νοημάτων του Αγίου Πνεύματος; Η γλώσσα που σαγήνευσε και συνεχίζει να σαγηνεύει την οικουμένη; Η μόνη γλώσσα που δεν τραυματίζεται από μεταφράσεις και μας αποκαλύπτεται ως αυτούσιος Θεός - Λόγος; Οι Έλληνες θα πετάξουν στον κάλαθο των αχρήστων την ευλογία να χρησιμοποιούν την ίδια γλώσσα με τους Ευαγγελιστές και τους Αποστόλους;

 

Αυτό το ασύλληπτο αίσθημα πνευματικής και ιστορικής συνέχειας, ότι τα λόγια που ψιθυρίζεις στο στασίδι σου είναι τα ίδια λόγια που ανέπεμπε ένας Χρυσόστομος, τα ίδια λόγια που αντηχούσαν στο Βυζάντιο και τον τρούλο της Αγιάς Σοφιάς, τα ίδια λόγια που είχαν φυλαχτό οι ήρωες μας το 1821 και το 1940, τα ίδια λόγια που ύμνησε ο Παπαδιαμάντης μας. Έτσι απλά θα ακρωτηριάσουμε την αδιαίρετη ψυχή μας, για να γίνουμε «εύπεπτοι» ώσπου να μας καταπιεί και να μας χωνέψει το πνεύμα της εποχής;

 

Είδατε πάτερ μου κανέναν αμόρφωτο με καλή προαίρεση να εμποδίζεται από τη γλώσσα για να προοδεύσει πνευματικά; Εγώ δεν είδα ποτέ. Γνώρισα όμως εκατοντάδες ανθρώπους χωρίς παιδεία, να μαθαίνουν βιωματικά τη λειτουργική γλώσσα καλύτερα και από εμάς τους «γραμματιζούμενους». Χρειάζεται να θυμίσουμε πόσοι σύγχρονοι Άγιοι μας είχαν μόρφωση Δημοτικού; Η Λειτουργία δεν είναι ούτε σεμινάριο, ούτε προϊόν που πρέπει να προσαρμόσουμε σε «καταναλωτές». Στην Εκκλησία δεν προσεύχεται ο νους μας, αλλά πρώτα η καρδιά μας. Και η καρδιά μας έχει τη δύναμη να κατανοεί όλες τις γλώσσες. Οι εκκλησιαζόμενοι (έστω και αραιά) καταλαβαίνουν πολλά περισσότερα από το ισοπεδωτικό «δεν καταλαβαίνει κανείς» του πατρός Βασιλείου. Η εναρμόνιση μας με την αρχαία Ευαγγελική γλώσσα είναι άσκηση ευλογίας και χάριτος. Με τα νέα ελληνικά, η ιεροπρέπεια, η άφταστη ποιητικότητα και μουσικότητα του αρχαίου κειμένου, θα καταντήσει μια κακόηχη παρωδία. Και όλες οι δομικές βάσεις της Βυζαντινής υμνολογίας θα καταρρεύσουν μέσα σε ένα νεωτεριστικό χάος. Αυτό θέλουμε;

 

Άραγε η Εκκλησία αξιολογείται σύμφωνα με τον «εκσυγχρονισμό» των φθόγγων της ή σύμφωνα με τη χάρη της να μας προάγει στη Βασιλεία των Ουρανών; Μήπως η μετάνοια είναι ζήτημα διαφωνίας με τις… περισπωμένες; Μήπως ακόμα και ο Χριστός που ήταν Θεός και έκανε καταπληκτικά θαύματα, έγινε κατανοητός και πιστευτός στους πολλούς; Όχι. Άλλοι τον έλεγαν τρελό, άλλοι απατεώνα, άλλοι τον χλεύαζαν ως παρακατιανό. Δεν τον πίστευαν ακριβώς γιατί στην πίστη μετρά πρώτα η προαίρεση. Το ίδιο «αντιλεγόμενο σημείο» είναι η πίστη μας ανά τους αιώνες. Αυτό δεν είναι πρόβλημα της Εκκλησίας, αλλά η διαχρονική φύση του κόσμου. Και πόσο μάλλον του σημερινού κόσμου των εσχάτων.

 

Δόξα τω Θεώ, όπως είπαμε και πριν, ζούμε σε εποχή απεριόριστης πρόσβασης στην πληροφορία. Άπειρα χριστιανικά βιβλία, μεταφράσεις, θεολογικές ομιλίες, φτάνουν και περισσεύουν για να καταρτιστεί και ο πιο απλοϊκός άνθρωπος στα λειτουργικά νοήματα της Εκκλησίας. Ας μη βρίσκουμε προφάσεις. Όποιος βαριέται να ζυμώσει, 10 μέρες κοσκινίζει. Βλέπουμε τόσους νέους να γίνονται αυτοδίδακτοι «πανεπιστήμονες» για να καταπιαστούν με καθετί το ευτελές (λογισμικά, social media, είδη τεχνολογίας κλπ), αλλά για την Εκκλησία ζητάμε να σμικρυνθεί στη λογική του «Λόλα να ένα μήλο»;

 

Τα έχει απαντήσει όλα ο Παύλος

 

Όλα τα παραπάνω θα ήταν εντελώς αχρείαστα να γραφτούν, αν η κάθε νεωτεριστική και μεταπατερική ορμή φρέναρε στα ξεκάθαρα λόγια του Παύλου, ως όφειλε.

 

«Έσται γάρ καιρός ότε της υγιαινούσης διδασκαλίας ουκ ανέξονται, αλλά κατά τας επιθυμίας τας ιδίας εαυτοίς επισωρεύσουσι διδασκάλους κνηθόμενοι την ακοήν...» (Β' Προς Τιμόθεον)

 

«Διότι θα έρθει καιρός που δεν θα ανέχονται την υγιή διδασκαλία, αλλά επειδή θα θέλουν να ακούνε πράγματα που θα γαργαλίζουν τα αυτιά τους, θα συγκεντρώσουν γύρω τους δασκάλους σύμφωνα με τις δικές τους επιθυμίες».

 

«Και μη συσχηματίζεσθε τω αιώνι τούτω, αλλά μεταμορφούσθε τη ανακαινώσει του νοός υμών...» (Προς Ρωμαίους)

«Και μην προσαρμόζεστε στο σχήμα αυτού του αιώνα (αυτού του κόσμου), αλλά μεταμορφώνεστε με την ανακαίνιση της διανοίας σας»

 

«Διδαχαίς ποικίλαις και ξέναις μη παραφέρεσθε...» (Προς Εβραίους)

«Μην παρασύρεστε από ποικίλες και ξένες διδασκαλίες...»

 

«...οίκω Θεού, ήτις εστίν εκκλησία Θεού ζώντος, στύλος και εδραίωμα της αληθείας.» (Προς Τιμόθεον)

«...στον οίκο του Θεού, ο οποίος είναι η Εκκλησία του ζωντανού Θεού, (αιώνιος) στύλος και θεμέλιο της αλήθειας».

 

Όχι απολίθωμα. Όχι απομεινάρι του παρελθόντος. Όχι ακατανόητο ούφο. Η μόνη ουσιαστική ανανέωση της Εκκλησίας είναι το να ανανεώνει το πλήθος των ψυχών που σώζει. Και σε αυτό ευτυχώς έχουμε μπροστάρη τον Θεό για να το φροντίζει, γιατί αλλοίμονο μας αν εξαρτιόταν μόνο από εμάς.

 

Συμπερασματικά, oι μόνοι που βλέπουν την Εκκλησία σαν ούφο είναι όσοι αντιλαμβάνονται τη μετάνοια σαν αγνώστου ταυτότητας ιπτάμενο αντικείμενο, που κινείται μακριά από την προαίρεση τους. Ο Θεός μας έγινε «γήινος» μέχρι θανάτου, θανάτου δὲ σταυροῦ. Ας μην ψάχνουμε για... εξωγήινους εκεί που δεν υπάρχουν.

 

πηγή 

Άρθρο 86, Παιδιά και Κινητά!...

Προφορικό πιπεράτο του Γιώργου Πιπερόπουλου

 

Στο Youtube που μόλις κυκλοφόρησε δείτε και ακούστε τι είπα για την προσωπική μου άποψη να πάει άμεσα στον κάδο σκουπιδιών το Άρθρο 86 περί «ευθύνης(;) Υπουργών» (ουσιαστικά απαλλαγής από κάθε ευθύνη, των κατόχων θώκων Εξουσίας επιπέδου σε ιεραρχική σειρά Υπουργού, Αναπληρωτή Υπουργού και Υφυπουργού) και για την ανάγκη της απαγόρευση πρόσβασης στα καταστροφικά Μέσα Μαζικής Δικτύωσης στα παιδιά κάτω των 15 ετών ξεκινώντας, όχι κ Πρωθυπουργέ όπως ανακοινώσατε από την 1 Ιανουαρίου 2027 αλλά από την ημέρα έναρξης της Νέας Σχολικής Χρονιάς 2026-2027 Παρασκευή 11 Σεπτεμβρίου 2026, με την τέλεση του αγιασμού σε νηπιαγωγεία, δημοτικά, γυμνάσια και λύκεια…

 
Το προφορικό πιπεράτο μου διαρκεί 20 λεπτά και όταν βρείτε χρόνο ελπίζω να το ακούσετε χρησιμοποιώντας τον παρακάτω σύνδεσμο

https://www.youtube.com/watch?v=E1UcngepYZ8

Ο πρόεδρος Χριστοδουλίδης σάλπισε αλλαγή πλεύσης στο Κυπριακό;

Γράφει ο Σάββας Ιακωβίδης 

 

Ο πρόεδρος Χριστοδουλίδης, σε δηλώσεις του χτες, 15/7/2026, μετά το τρισάγιο στους τάφους όσων έπεσαν υπερασπιζόμενοι την ελευθερία και τη δημοκρατία, προέβη σε βαρυσήμαντες δηλώσεις που, ούτε οι δημοσιογράφοι ούτε τα κόμματα φαίνεται να αντιλήφθηκαν τη σημασία τους. Τέσσερεις φορές επανέλαβε την ίδια δήλωση, την οποία κωδικοποίησε στο τέλος των δηλώσεων του. 

 

Είπε:

«Εκείνο που κρατώ από τη συνάντησή μου χθες (προχθές) με την Πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής (Ούρσουλα φον ντερ Λάϊεν) είναι δύο σημεία.

 

>Πρώτον, ότι η λύση πρέπει να είναι απόλυτα συμβατή με τις αρχές, τις αξίες και το Δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτή είναι πολύ συγκεκριμένη ορολογία που χρησιμοποίησε η Πρόεδρος της Επιτροπής και προς εμένα χθες, αλλά και προς τους συνομιλητές της στην Τουρκία, αλλά και προς τον ΓΓ των ΗΕ. Και να σας θυμίσω ότι αυτή η αναφορά περιήλθε για πρώτη φορά στην, θεωρώ, ιστορικού περιεχομένου επιστολή της Προέδρου της Επιτροπής και του Προέδρου του Συμβουλίου τον Μάρτιο στη Γενεύη, όταν έγινε η πρώτη διευρυμένη συνάντηση. Πριν ξεκινήσουμε, είχε σταλεί μια από κοινού επιστολή της Προέδρου της Επιτροπής και του Προέδρου του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, που για πρώτη φορά μιλάνε τόσο συγκεκριμένα για το περιεχόμενο λύσης. Άρα, αυτό ήταν το πρώτο.

 

>Το δεύτερο, είναι οι όποιες εξελίξεις, θετικές εξελίξεις που αφορούν τα ευρωτουρκικά προϋποθέτουν ουσιαστικές και συγκεκριμένες θετικές εξελίξεις στο Κυπριακό.

 

»Αυτά τα δύο, θεωρώ, είναι τα πιο σημαντικά από τη συνομιλία με την Πρόεδρο της Επιτροπής, πέραν του γεγονότος ότι η ίδια μου είπε πως ό,τι θεωρούμε ότι μπορεί να βοηθήσει, η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι πάντοτε στη διάθεσή μας. Η Κυπριακή Δημοκρατία είναι κράτος μέλος της ΕΕ και θα συνεχίσει να είναι και μετά από μια ενδεχόμενη λύση του Κυπριακού».

 

Η πιο πάνω δήλωση του Προέδρου είναι εξαιρετικής σημασίας επειδή δεν αναφέρθηκε καθόλου ούτε στη διζωνική ούτε παπαγάλισε τα γνωστά περί Crans Montana ούτε, φυσικά, σε λύση δύο κρατών.

 

Ας προσεχθούν οι λέξεις που χρησιμοποιήθηκαν: «Η λύση πρέπει να είναι απόλυτα συμβατή με τις αρχές, τις αξίες και το Δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης». Και για να υπερτονιστεί και υπογραμμιστεί η σημασία αυτής της πρότασης, ο Πρόεδρος πρόσθεσε: «Αυτή είναι πολύ συγκεκριμένη ορολογία που χρησιμοποίησε η Πρόεδρος της Επιτροπής και προς εμένα χθες, αλλά και προς τους συνομιλητές της στην Τουρκία, αλλά και προς τον ΓΓ των ΗΕ».

 

Ανακύπτουν, όμως, μερικά κρίσιμα ερωτήματα.

 

>Πρώτον, ο Πρόεδρος εννοεί αυτά τα βαρυσήμαντα που είπε; Αν τα εννοεί, οφείλει να προχωρήσει και να τα απαιτήσει, να τα υλοποιήσει, αφού ήδη είναι ενήμεροι οι Τούρκοι και ο ΓΓ του ΟΗΕ. Ανεξαρτήτως εσωτερικών αντιδράσεων από τους γνωστούς τουρκοδιζωνιστές, επειδή ξανά διακυβεύεται η επιβίωση της Κυπριακής Δημοκρατίας και του κυπριακού Ελληνισμού.

 

>Δεύτερον, ακυρώνεται και αναιρείται η πορεία προς την τουρκοδιζωνική; Δηλ., επιτέλους, γίνεται σεβαστό το ΟΧΙ του 2004 στο τερατούργημα Ανάν και, δι’ αυτού, στη διζωνική; Αν ναι, ο Πρόεδρος να το πει και να εξηγήσει γιατί και πώς προέκυψε αυτή η αλλαγή πλεύσης.

 

>Τρίτον, αν ισχύουν τα πιο πάνω, πώς θα πάει σε ενδεχόμενες συνομιλίες; Πάνω σε ποια βάση πιθανόν να επαναρχίσουν; Σε όσα ο Πρόεδρος δήλωσε πιο πάνω ή στη γνωστή αχώνευτη καραμέλα της ρατσιστικής, αντιδημοκρατικής και αντιευρωπαϊκής τουρκοδιζωνικής που παραβιάζει όλες τις αρχές και αξίες της ΕΕ και του ΟΗΕ;

 

>Τέταρτον, αφού αυτή είναι και η επίσημη θέση της ΕΕ, Κυπριακή Δημοκρατία και ΕΕ θα εμμείνουν μέχρι τέλους; Η ΕΕ όντως θα επιτελέσει πρωταγωνιστικό ρόλο στην αναζήτηση λύσης «απόλυτα συμβατής με τις αρχές, τις αξίες, και το Δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης»; Ανεξαρτήτως τουρκικών αντιδράσεων;

 

>Πέμπτον, ποια είναι η θέση του ΓΓ του ΟΗΕ που, μετά τις πιο πάνω δηλώσεις του Ν. Χριστοδουλίδη, φαίνεται να αλλάζει δραματικά η γνωστή αδιέξοδη διαδικασία που διαρκεί δεκαετίες;

 

>Έκτον, η Αθήνα είναι ενήμερη αυτής της κατ’ ισχυρισμόν αλλαγής πορείας; Συναινεί και υποστηρίζει;

 

>Έβδομον, οι άλλοι διαμεσολαβούντες – Εγγλέζοι, Αμερικανοί – είναι ενήμεροι; Συμφωνούν με την εξαγγελθείσα αλλαγή πορείας στο Κυπριακό; Είναι αποτέλεσμα της Συνόδου του ΝΑΤΟ στην Άγκυρα; Και η Κολομβιανή Ολγκίν, με όσα προετοιμάζει για το Κυπριακό; Φούμαρα το δήθεν σχέδιο της ή καπνογόνο για εξαπάτηση των Κυπρίων;

 

>Όγδοον και σπουδαιότερον: Η αντίδραση της Τουρκίας είναι εκ προοιμίου δεδομένη: Δεν αποδέχεται πρωταγωνιστικό ρόλο της ΕΕ και απορρίπτει λύση ευρωπαϊκών προδιαγραφών. Ο Πρόεδρος δήλωσε ότι είναι ενήμερη της θέσης της ΕΕ-Κυπριακής Δημοκρατίας για «λύση απόλυτα συμβατή με τις αρχές, τις αξίες και το Δίκαιο της ΕΕ». Η Άγκυρα συμφωνεί; Δεν υπάρχει καμία ένδειξη, έστω, επί του προκειμένου.

 

Άρα, πώς θα προχωρήσει μια διαδικασία που ήδη τυμπανοκρουστικά προαναγγέλλεται αλλά… σε ποια συμφωνημένη βάση; Διζωνική; Δύο κράτη; Χαλαρή ομοσπονδία, που οδηγεί σε συνομοσπονδία δύο ανεξάρτητων κρατών ή μια ομοσπονδία «τουρλού-τουρλού» και «μιξ διάφορα» με κατάληξη τον έλεγχο της Κύπρου από την Τουρκία και την τουρκοποίηση της;

 

Είναι αυτονόητο ότι ο Ν. Χριστοδουλίδης οφείλει… χτες πολλές εξηγήσεις για τις πιο πάνω πολύ ορθές δηλώσεις του. Η Κυπριακή Δημοκρατία εντάχθηκε στην ΕΕ για δύο λόγους. Πρώτον, για να διασφαλιστεί έναντι της τουρκικής επιθετικότητας. Δεύτερον, για να αναζητήσει λύση στο Κυπριακό στη βάση των αρχών, αξιών, του Δικαίου και του Κοινοτικού Κεκτημένου.

 

Οι δηλώσεις Χριστοδουλίδης εμπίπτουν ακριβώς σε αυτό το πλαίσιο. Αυτό θα ισχύσει σε πιθανές, μελλοντικές συνομιλίες; Και με αυτό συμφωνούν όλοι οι εμπλεκόμενοι; Ή είναι προεδρικά φούμαρα χωρίς κανένα αντίκρισμα για να χαριεντίζεται η πλέμπα.

 

Ναι, αλλά, οι λέξεις είναι οπλισμένα πιστόλια, είπε ο Γάλλος φιλόσοφος, Jean-Paul Sartre. Ο Ν. Χριστοδουλίδης πάτησε την σκανδάλη και ήδη έφυγαν οι λέξεις-σφαίρες που αναγράφουν πάνω τους: «Η λύση πρέπει να είναι απόλυτα συμβατή με τις αρχές, τις αξίες και το Δίκαιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης».

 

Οι πολίτες, καχύποπτοι, ανήσυχοι για όσα πολλά διαθρυλούνται αλλά δεν εξηγούνται, απαιτούν σήμερα ενημέρωση και γι’ αυτές τις προεδρικές δηλώσεις, που υποδηλούν, ή τουλάχιστον έτσι φαίνεται, σωστή αλλαγή πλεύσης στο Κυπριακό και για όσα τεκταίνονται και κυοφορούνται, πάλι εν κρυπτώ και παραβύστω. Τέρμα οι ομφαλοσκοπήσεις, οι λεκανομαντείες και οι συνθηματολογικές, εντυπωσιοθρικές προεδρολογίες. Οι πολίτες απαιτούν σήμερα ενημέρωση, διαφάνεια, εξηγήσεις, διευκρινήσεις. Όχι άλλες συσκοτίσεις. Όχι άλλα ψεύδη. Όχι άλλες παραπλανήσεις.

 

πηγή 

π. Γ. Μεταλληνός - Η δολοφονία της φιλοσόφου Υπατίας βαρύνει την Εκκλησία; (βίντεο)

από το κανάλι LoMak's Channel

 

Διάλεξη του Ομότιμου Καθηγητή της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών π. Γεώργιου Μεταλληνού με θέμα «Η δολοφονία της φιλοσόφου Υπατίας. Οι αρχαιολάτρες κατηγορούν την Εκκλησία μας γι' αυτό. Έχουν δίκιο;», η οποία έγινε την 1.12.2014 στον Ιερό Ναό Αγίου Γεωργίου Κυψέλης.

Αλαζονεία και εκβαρβάρωση

Του Γιώργου Ν. Παπαθανασόπουλου

 

Η ιστορία της Γαλλίας θα γράψει πως το 2026 μια εξαντλημένη κρατική εξουσία, μια τυχαία σύνθεση πλειονοψηφίας στην Εθνοσυνέλευση, ένας Πρόεδρος της Δημοκρατίας που είναι ο λιγότερο δημοφιλής από όλους τους προηγούμενούς του και ο πρωθυπουργός του, που είναι ο πιο αδύναμος στην 5η Δημοκρατία, συνέθεσαν ένα σύνολο, που με κυνισμό, ποταπότητα και ιδεολογικό φανατισμό στις 15 του απερχόμενου μηνός Ιουλίου ψήφισαν στη Γαλλική Εθνοσυνέλευση Νόμο, με τον οποίο το Κράτος θα διαχειρίζεται πλέον το πότε θα επέρχεται ο θάνατος των πολιτών. Αυτά αναφέρει στο κύριο άρθρο της η γαλλική εφημερίδα «Λε Φιγκαρό», στις 16 του ιδίου μηνός, και προσθέτει ότι με τον εν λόγω Νόμο επιτρέπεται ο υποβοηθούμενος θάνατος (σημείωνε φόνος) σε ανθρώπους που κρίνεται ότι πλέον αποτελούν βάρος για το Κράτος και τους οικείους τους… Κατ’ ευφημισμό η πράξη ονομάζεται «ευθανασία»…

 

Στο ίδιο κύριο άρθρο της η Φιγκαρό γράφει επίσης: «Το Γαλλικό κράτος επιμένει ματαίως να θεωρεί ηθική πρόοδο το οξύμωρο “δολοφονία σημαίνει θεραπεία”! Από της ψηφίσεως του Νόμου γέροντες, ασθενείς, απελπισμένοι μοναχικοί άνθρωποι “θα επιλέγονται στη λίστα αυτών που έχουν δικαίωμα στον θάνατο”, στην ουσία που θα ξεπαστρεύονται … Το προσωπείο του «σύγχρονου» και «προοδευτικού» Γαλλικού κράτους έπεσε στις 15 Ιουλίου 2026. Όπως έγραψε ο συγγραφέας Michel Houellebecq η ιατρική υποβοήθηση στον θάνατο (φόνος) επιστρέφει τον άνθρωπο στην προ των πολιτισμών περίοδο, χιλιάδες χρόνια πριν. Η κοινωνία μοιάζει με αγέλες ζώων, που τα ασθενικά ή γέρικα αποσπώνται και απομακρύνονται από αυτές για να ψοφήσουν μόνα, γνωρίζοντας καλά πως ουδεμία συμπάθεια και συμπαράσταση μπορούν να περιμένουν...

 

Ο ελληνικός πολιτισμός δημιούργησε τις βάσεις της ιατρικής ηθικής με τον όρκο του Ιπποκράτη (5ος αιώνας π.Χ.), ο οποίος επιτάσσει την προστασία της ανθρώπινης ζωής, την χορήγηση θεραπείας μόνο προς ωφέλεια του ασθενούς, την άρνηση χορήγησης θανατηφόρων φαρμάκων (φόνου - ευθανασίας), την αποφυγή χορήγησης αμβλωτικών ουσιών και την αποφυγή της εκμετάλλευσης του ασθενούς. Ο όρκος πλέον στην πράξη καταρρίπτεται, με την επιβολή της αθεΐας και του ωφελιμισμού.

 

Ο Νόμος για την βοήθεια σε φόνο των ανήμπορων συνανθρώπων μας, που ψηφίστηκε πριν από λίγες ημέρες στη Γαλλία προκάλεσε την οξεία αντίδραση του Λυκ Φερί, δοκιμιογράφου και πρώην Υπουργού Παιδείας επί προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας του Ζακ Σιράκ. Όπως έγραψε σε άρθρο του ο Φερί, εν λόγω Νόμος είναι ήττα της σκέψης και της ανθρωπότητας σε όλους τους τομείς:

 

Ήττα της αληθινής ελευθερίας, που απαλλάσσει την ψυχή μας από το συναίσθημα της μοναξιάς και της απελπισίας, το οποίο έχει ως συνέπεια σοβαρή καταθλιπτική κατάσταση, την οποία οι ψυχίατροι γνωρίζουν και η οποία στερεί από τον ασθενή τη δυνατότητα επιλογής και τον ωθεί στην υποβοηθούμενη αυτοκτονία του.

 

Ήττα της ισότητας των πολιτών, που μια ευνομούμενη Δημοκρατία έχει ως βάση. Όλες οι έρευνες έχουν δείξει ότι θύματα του Νόμου θα είναι κυρίως τα πτωχά και ανήμπορα πρόσωπα, που αποτελούν «αζήτητο εμπόρευμα» για το κράτος.

 

Ήττα του Νόμου που έδινε προτεραιότητα στις ανακουφιστικές φροντίδες και ξεκαθάριζε ότι το δικαίωμα του φόνου δεν αποτελεί «φροντίδα» για τον συνάνθρωπο.

 

Ήττα των ηθικών αρχών από μια πλειοψηφία που ψήφισε το Νόμο από χρησιμοθηρία, αρρώστια που εκμεταλλεύονται όλοι οι κακοποιοί του πλανήτη.

 

Ήττα όλων των ξεχασμένων της κοινωνίας, πασχόντων από κατάθλιψη, στους οποίους αποστέλλεται το μήνυμα ότι αποτελούν «φορτία δυσβάστακτα» στην κοινωνία και πρέπει να αδειάσουν την γωνιά…

 

Ήττα της καλής πίστης έναντι της υποκρισίας, αφού οι φανατικοί υπέρ του Νόμου επικαλούνται τον Σενέκα (αυτοκτόνησε μετά από διαταγή του αυτοκράτορα Νέρωνα) για να πείσουν ότι το πρόβλημα είναι η άδεια αυτοκτονίας ή όχι ενός ανθρώπου, ενώ στην πραγματικότητα πρόκειται για άδεια σε τρίτο πρόσωπο να αποφασίσει για τη ζωή του ασθενούς.

 

Ήττα της υλιστικής ιδεολογίας και του αντιχριστιανικού κράτους, που λαμβάνουν τη μορφή νέας θρησκείας, και οι εκπρόσωποί τους αντικαθιστούν τον Θεό από ένα «υλιστικό», βιολογικό ή ψυχολογικό, κατασκεύασμα, με σκοπό να επιβάλλουν μια ζωή αντίθετη προς το δίκαιο και την ηθική.

 

Τέλος ήττα της αδελφοσύνης και της αγάπης, που νικώνται από τον εγωισμό και την ατομοκρατία, και που παραμορφώνουν την πραγματικότητα, θεωρώντας φροντίδα στον ανήμπορο συνάνθρωπο το ξεφόρτωμα του…

 

Η διαστροφή αυτή των εννοιών από τους αθέους θυμίζει την επιγραφή στις σιδερένιες πύλες των χιτλερικών στρατοπέδων συγκέντρωσης, πως « Η εργασία απελευθερώνει»… Το πολιτισμικό πισωγύρισμα της Γαλλίας είναι πως το 1981 κατάργησε την ποινή του θανάτου και τώρα την επαναφέρει και μάλιστα όχι για δολοφόνους, αλλά για ανήμπορα πρόσωπα… Μετά την συνταγματική κατοχύρωση των φόνων στα έμβρυα, αυτόν τον μήνα ψηφίστηκε ο Νόμος (291 ψήφοι υπέρ έναντι 241 κατά) για τους φόνους σε ανήμπορους συνανθρώπους μας… Οι ανήμποροι κυρίως την πληρώνουν στο ανάλγητο κράτος.

 

Στο γεγονός της ψηφίσεως του Νόμου για τον υποβοηθούμενο θάνατο εντυπωσιάζει η επιμονή του Προέδρου Μακρόν και η πρεμούρα του να ψηφιστεί το δυνατόν συντομότερα, λες και είναι το μείζον ζήτημα της Γαλλικής Δημοκρατίας, όταν όλοι γνωρίζουν τα πλείστα προβλήματα που αυτή αντιμετωπίζει: οικονομικά, επιχειρηματικά, κοινωνικά, εκπαιδευτικά… Ο Πρόεδρος είναι τόσο φανατικά άθεος, ή υπάρχει κάποια ισχυρή δύναμη που επηρεάζει τις αποφάσεις του; Μια τέτοια δύναμη είναι η μαχητικά άθεη τεκτονική «Μεγάλη Ανατολή της Γαλλίας», που αυτοεπαινείται ότι συνέβαλε στην επιβολή της Γαλλικής Επανάστασης και του αθεϊσμού στο Γαλλικό κράτος, καθώς και στην έντονη πολεμική κατά του χριστιανισμού...

 

Στις 25 Ιουνίου 2026 ο Πιέρ Μπερτινοτί, Μέγας Διδάσκαλος της Μεγάλης Ανατολής της Γαλλίας, σε ανακοίνωσή του, με τίτλο «Νόμος σχετικός με το δικαίωμα στον θάνατο. Το τέλος της ζωής: Ένα στοίχημα ελευθερίας, αξιοπρέπειας και αθεΐας», εκφράζει την ευχή να ψηφιστεί αυτός σύντομα, διότι «δεν περιορίζεται μόνο σε ένα ζήτημα τεχνικό ή ιατρικό, αλλά αφορά την ατομική ελευθερία, την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τον ρόλο του Νόμου σε μια άθεη Δημοκρατία». Ο Εμμανουέλ Μακρόν αποτελεί τον πρώτο Γάλλο Πρόεδρο που πραγματοποίησε επισκέψεις και ομιλίες στην Μεγάλη Ανατολή και στην Μεγάλη Στοά της Γαλλίας. Στις ομιλίες του ευχαρίστησε δημοσίως τις τεκτονικές στοές για τη συνεισφορά τους σε «κρίσιμα νομοσχέδια», όπως αυτό για το τέλος της ζωής, αλλά και, παλαιότερα, για τη συνταγματική κατοχύρωση της άμβλωσης. Ανεξαρτήτως αν είναι τέκτων ο Μακρόν δημόσια αναγνωρίζει ότι ο τεκτονισμός είναι «ενεργός πυλώνας του κοσμικού – άθεου κράτους και ότι έχει ιστορική επιρροή στην πολιτική σκηνή της Γαλλίας»…

 

Μετά την ψήφιση του Νόμου στην Εθνοσυνέλευση και για να τεθεί σε ισχύ θα περάσει από το Συνταγματικό Συμβούλιο για να αποφασίσει εντός μηνός αν ο Νόμος προβλέπει σαφώς την συγκατάθεση στην εκτέλεσή τους ελεύθερων και νοημόνων προσώπων και αν επαρκώς προστατεύει τα κατά τεκμήριο, ευάλωτα αυτά πρόσωπα. Η απόφαση φαίνεται ότι είναι ήδη παρμένη. Τα έξι από τα εννέα μέλη του Συμβουλίου έχουν δημοσίως υποστηρίξει τον Νόμο. Αν δεν ζητήσουν, εκ λόγων δεοντολογίας, την εξαίρεσή τους θα εγκριθεί πανηγυρικώς και πλέον θα μένει η προσφυγή στο Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ενώσεως, που και εκεί είναι ελάχιστες οι πιθανότητες να καταρριφθεί.

 

Το Βατικανό ήταν και είναι εναντίον όλων των σε βάρος του ανθρωπίνου προσώπου ενεργειών του Προέδρου Μακρόν και της άθεης εξουσίας του. Αναμένεται λοιπόν με ενδιαφέρον η επίσκεψη του Πάπα Λέοντος ΧΙV στη Γαλλία, «πρεσβυτέρα θυγατέρα» του Παπισμού, από τις 25 έως τις 28 Σεπτεμβρίου. Αναμένεται αυτός να θίξει, έστω και διπλωματικά, το ζήτημα της ψηφίσεως του Νόμου για τον φόνο των ανήμπορων συνανθρώπων μας. Ο επιγραμματικός τίτλος της επίσκεψης «Για να έχει ο κόσμος ζωή» είναι ενδεικτικός των προθέσεών του.-

«Εποχή Όργουελ» μετά την απόφαση της ΕΕ για έλεγχο των επικοινωνιών: Μπλοκαρίστηκε ακόμα και φωτό μάνας με παιδί!

Μπλοκαρίστηκε φωτογραφία μάνας με το παιδί της ως «ευαίσθητο περιεχόμενο» ενώ την είχε στείλει στον σύζυγό της με κανονικό ΜΜS!
 

Δεν είναι ιστορία νοσηρής «φαντασίας» αλλά πραγματικό γεγονός και δείχνει ότι υπάρχει ήδη πλήρης και νόμιμος έλεγχος των ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων μας και κάποιοι γνωρίζουν τα πάντα για εμάς χωρίς να το έχουμε επιτρέψει.

 

Συγκεκριμένα, μια μητέρα αναγνώστρια του pronews καταγγέλλει ότι αφού τελείωσε τον θηλασμό του παιδιού της και ενώ το είχε δίπλα της έβγαλε μια φωτογραφία την οποία και έστειλε, μέσω μηνύματος MMS, στον σύζυγό της με την λεζάντα «Εδώ τρώμε», αλλά ο πάροχος της κινητής τηλεφωνίας δεν το επέτρεψε και την μπλόκαρε ως «ευαίσθητο περιεχόμενο»!

 

Προσοχή, δεν αναφερόμαστε σε εφαρμογή τύπου Viber, Telegram κ.α. αλλά σε πάροχο κινητής τηλεφωνίας, δηλαδή σε κανονική σύνδεση και στον οποίο πάροχο μέχρι πρότινος δεν επιτρέπονταν να έχει τον έλεγχο των προσωπικών δεδομένων των συνδρομητών του!

 

Η φωτογραφία έδειχνε αυτό που θα φαίνονταν με μία μητέρα που μόλις είχε τελειώσει τον θηλασμό του παιδιού της και στάλθηκε στον άνθρωπο που δικαιούνταν να την λάβει, στον πατέρα δηλαδή.

 

Kαι όμως ο πάροχος έκανε «λογοκρισία»!

 

Σημειώνεται ότι το Ευρωκοινοβούλιο πριν από μία εβδομάδα υιοθέτησε το «Chat Control 1.0» που επιτρέπει στη Meta, τη Google, τη Microsoft και τις άλλες εταιρείες να σαρώνουν αυτόματα όλα τα ιδιωτικά μας μηνύματα (κείμενα, φωτογραφίες, βίντεο, συνομιλίες) χωρίς δικαστική εντολή.

 

Παρότι η πλειοψηφία των ευρωβουλευτών που συμμετείχαν στην ψηφοφορία τάχθηκε κατά της πρότασης (314 ψήφοι κατά, 276 υπέρ και 17 αποχές), η απόρριψή της δεν συγκέντρωσε την απαιτούμενη απόλυτη πλειοψηφία των 361 ψήφων.

 

Ως αποτέλεσμα, ο κανονισμός εγκρίθηκε και θα παραμείνει σε ισχύ μέχρι το 2028 ή έως ότου υιοθετηθεί ένα μόνιμο νομοθετικό πλαίσιο.

 

Οι φόβοι πλέον είναι ανοιχτοί καθώς το αιτιολογικό της εύρεσης περιεχομένου σεξουαλικού που συνδέεται με παιδιά χωρίς δικαστική εντολή αλλά με έλεγχο από τις ιδιωτικές εταιρείες δεν σημαίνει ότι αυτοί οι ιδιώτες με αυτή την αφορμή θα διαβάζουν κάθε μήνυμα και κανείς δεν θα γνωρίζουν που θα το διαθέτουν.

 

Κατά τη διάρκεια της διαδικασίας εγκρίθηκε μια συμβολική εξαίρεση για τις κρυπτογραφημένες συνομιλίες από άκρο σε άκρο, όπως αυτές του WhatsApp, οι οποίες στην πράξη δεν «ελέγχονταν» ήδη από τους παρόχους.

 

Αυτό που συμβαίνει με τα προσωπικά μας δεδομένα είναι τρομακτικό. Άγνωστοι άνθρωποι θα έχουν πρόσβαση σε αυτά, θα μπορούν να τα δίνουν σε όποιον θέλουν και θα μπορούν να τα χρησιμοποιούν εναντίον όποιου θέλουν.

 

Αυτό που μονό του σημαίνει κατάλυση της Δημοκρατίας και καταπάτηση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

 

Υπάρχει όμως και μια εξίσου τρομακτική παράμετρος, σε λίγο καιρό όλοι θα ξεκινήσουν να αυτολογοκρίνονται!

 

Αυτό σημαίνει ότι δεν θα τολμούν να λένε αυτό που πιστεύουν ούτε καν στο σπίτι τους υπό τον φόβο παρακολούθησης.

 

Ένας άνθρωπος δεν λέει αυτό που πιστεύει και δεν εκφράζεται ελεύθερα, παύει να είναι ο ίδιος άνθρωπος και σίγουρα παύει να είναι ελεύθερος άνθρωπος.

 

Να σημειωθεί ότι ο εμπλεκόμενος στην υπόθεση των υποκλοπών, πρώην διευθυντής του γραφείου του πρωθυπουργού και ανιψιός του, Γρηγόρης Δημητριάδης στην πρόσφατη συνέντευξή του είπε ότι οι παρακολουθήσεις «πρέπει να θεσμοθετηθούν»!

 

Εν ολίγοις ο μηχανισμός παρακολούθησης των πάντων έχει στηθεί εδώ και καιρό, αλλά χρειάζονταν η «νομιμοποίηαση».

 

Ταυτόχρονα, μας λένε ότι δεν μπορούν να βρουν τον αποστολέα του περιβόητου e-mail της Marfin.

 

Την ίδια στιγμή, αποδεδειγμένα πλέον, τα SMS παρακολουθούνται και ποιος ξέρει τι άλλο συμβαίνει και με τις εφαρμογές.

 

Και μια που είπαμε για τα SMS, άρα γνωρίζουν και ποιος έστειλε SMS, σε υπουργούς, πολιτικούς, δημοσιογράφους και επιχειρηματίες με σκοπό την επιμόλυνση με spyware των κινητών τους τηλεφώνων.

Γιατί όπως αποδείχθηκε ξέρουν τα πάντα για κάθε SMS.

 

πηγή 

 

ΣΧΟΛΙΟ

 

Μην ξεχνάμε ότι τα περισσότερα SMS πλέον στα κινητά ελέγχονται από την Google.... και δεν είναι τηλεφωνικά. Είναι εφαρμογή. 

Ο πραγματικός λόγος που τα κινητά δεν βγαίνουν πλέον με αφαιρούμενη μπαταρία

Για αρκετά χρόνια η αλλαγή μπαταρίας σε ένα κινητό ήταν μια απλή διαδικασία. Ο χρήστης αφαιρούσε το πίσω κάλυμμα, αντικαθιστούσε την εξαντλημένη μπαταρία με μια φορτισμένη και μπορούσε να συνεχίσει να χρησιμοποιεί τη συσκευή του χωρίς να αναζητήσει φορτιστή ή power bank.

 

Σήμερα, η συγκεκριμένη δυνατότητα έχει σχεδόν εξαφανιστεί από την αγορά των smartphones. Οι περισσότερες συσκευές διαθέτουν ενσωματωμένες μπαταρίες, η αντικατάσταση των οποίων απαιτεί τεχνικές γνώσεις, ειδικά εργαλεία και, στις περισσότερες περιπτώσεις, επίσκεψη σε εξουσιοδοτημένο κέντρο επισκευών. 

 

Η αλλαγή αυτή δεν προέκυψε από έναν μόνο παράγοντα. Οι κατασκευαστές έπρεπε να ανταποκριθούν στην απαίτηση των καταναλωτών για λεπτότερα και ισχυρότερα κινητά, κατασκευασμένα από υλικά υψηλότερης ποιότητας και εξοπλισμένα με ολοένα περισσότερες λειτουργίες. Μια μπαταρία που θα μπορούσε να βγει και να ξαναμπεί έκανε δυσκολότερη και ακριβότερη την εκπλήρωση όλων αυτών των απαιτήσεων.

 

Πώς φτάσαμε στα σύγχρονα κινητά

 

Οι αφαιρούμενες μπαταρίες απαιτούσαν ένα πίσω κάλυμμα που μπορούσε να ανοίγει, πρόσθετους μηχανισμούς συγκράτησης και συγκεκριμένη διάταξη των εξαρτημάτων στο εσωτερικό του τηλεφώνου. Όλα αυτά καταλάμβαναν πολύτιμο χώρο και περιόριζαν τις σχεδιαστικές επιλογές των εταιρειών.

 

Με την ενσωμάτωση της μπαταρίας, οι κατασκευαστές μπόρεσαν να δημιουργήσουν ενιαίες υποδοχές από γυαλί και μέταλλο, να μειώσουν το πάχος των συσκευών και να αξιοποιήσουν αποτελεσματικότερα τον διαθέσιμο εσωτερικό χώρο. Παράλληλα, άνοιξε ο δρόμος για την τοποθέτηση μεγαλύτερων συστημάτων καμερών, ισχυρότερων επεξεργαστών και εξαρτημάτων που υποστηρίζουν λειτουργίες όπως η ασύρματη φόρτιση.

 

Καθοριστικό ρόλο έπαιξε και η προστασία από το νερό και τη σκόνη. Τα κινητά με μετακινούμενο πίσω κάλυμμα διέθεταν περισσότερα ανοίγματα και σημεία από τα οποία μπορούσε να εισχωρήσει υγρασία. Ο σφραγισμένος σχεδιασμός επέτρεψε στις εταιρείες να προσφέρουν υψηλότερα επίπεδα στεγανοποίησης και μεγαλύτερη ανθεκτικότητα στην καθημερινή χρήση.

 

Η μη αφαιρούμενη μπαταρία ενίσχυσε επίσης τις δυνατότητες εντοπισμού μιας κλεμμένης συσκευής. Στα παλαιότερα κινητά, ένας δράστης μπορούσε να αφαιρέσει αμέσως την μπαταρία και να διακόψει την τροφοδοσία, καθιστώντας δυσκολότερο τον εντοπισμό του τηλεφώνου. Στις σύγχρονες συσκευές η άμεση πρόσβαση στην μπαταρία είναι σημαντικά δυσκολότερη.

 

Καλή η εργονομία αλλά το κόστος ανεβαίνει

 

Τα πλεονεκτήματα του νέου σχεδιασμού συνοδεύονται, ωστόσο και από κάποια σημαντικά μειονεκτήματα. Όταν η μπαταρία αρχίζει να χάνει την απόδοσή της, ο χρήστης δεν μπορεί να την αντικαταστήσει εύκολα και οικονομικά. Ακόμη και όταν η υπόλοιπη συσκευή λειτουργεί κανονικά, μια φθαρμένη μπαταρία μπορεί να οδηγήσει είτε σε δαπανηρή επισκευή είτε στην αγορά καινούργιου κινητού. 

 

Το αποτέλεσμα είναι να περιορίζεται η διάρκεια ζωής των συσκευών και να αυξάνονται τα ηλεκτρονικά απόβλητα. Ακριβώς αυτήν την πλευρά επιχειρεί να αντιμετωπίσει η Ευρωπαϊκή Ένωση, ενισχύοντας το δικαίωμα στην επισκευή και θεσπίζοντας αυστηρότερες απαιτήσεις για την αντικατάσταση των μπαταριών.

 

Από τον Φεβρουάριο του 2027 τίθενται σε εφαρμογή ευρωπαϊκές διατάξεις που προβλέπουν ευκολότερη αφαίρεση και αντικατάσταση των μπαταριών σε φορητές ηλεκτρονικές συσκευές. Αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα επιστροφή στα κινητά με πλαστικό καπάκι. Η αντικατάσταση θα μπορεί να απαιτεί εργαλεία που διατίθενται στο εμπόριο, ενώ για smartphones και tablets προβλέπονται ειδικές προϋποθέσεις και εξαιρέσεις.

 

Μεταξύ άλλων, η αντικατάσταση μιας μπαταρίας μπορεί να περιορίζεται σε επαγγελματίες επισκευαστές, όταν η συσκευή διαθέτει πιστοποίηση IP67 και η μπαταρία διατηρεί τουλάχιστον το 83% της χωρητικότητάς της έπειτα από 500 πλήρεις κύκλους φόρτισης και το 80% έπειτα από 1.000 κύκλους.

 

πηγή 

το είδαμε ΕΔΩ 

22 Ιουλίου 1974: Η κατάρριψη των τουρκικών F-102

Οι τουρκικές αεροπορικές παρανομίες -παραβάσεις και παραβιάσεις-, έχουν κι αυτές τη ρίζα τους σε εκείνες τις μαύρες μέρες της Κύπρου. Την ημέρα της εισβολής, την 20η Ιουλίου του 1974, ξεκίνησαν οι μαζικές είσοδοι των τουρκικών μαχητικών. Τα προηγούμενα χρόνια, υπήρχαν μόνο μεμονωμένα περιστατικά, στα οποία οι Τούρκοι αεροπόροι, μόλις αντιλαμβανόταν την παρουσία της ελληνικής αναχαίτισης, αποχωρούσαν άμεσα. 

 

Η κυπριακή εισβολή έκανε την τουρκική αεροπορία να κλιμακώσει τις ενέργειές της, επιδιώκοντας μέχρι και την κατάρριψη ελληνικού μαχητικού, με σαφή σκοπό να αποκόψει την Πολεμική Αεροπορία, απο την συμμετοχή της στις επιχειρήσεις στην Κύπρο. Το ενδεχόμενο μιας αεροπορικής προσβολής του τουρκικού προγεφυρώματος, ήταν η κύρια ανησυχία των τούρκων επιτελών, όπως συμπεραίνεται από συγγράμματα των επικεφαλής των τουρκικών αποβατικών δυνάμεων του πρώτου κύματος, όπως του Μπεντρεντίν Ντεμιρέλ, διοικητή της 39ης Μεραρχίας. Συνεπώς, ήθελαν να στείλουν το μήνυμα του "δεύτερου μετώπου" στο Αιγαίο, κάτι που, ενδεχομένως, θα συγκρατούσε τις ελληνικές δυνάμεις μακριά από την Κύπρο. Λογάριασαν όμως χωρίς τον ξενοδόχο. Και ξενοδόχος του ελληνικού εναέριου χώρου είναι ένας: οι Έλληνες αεροπόροι.
 

Αντιγράφουμε από το Enkrypto:
 

Στις 22 Ιουλίου 1974, η αεροπορική δραστηριότητα πάνω από το Αιγαίο ήταν εξαιρετικά αυξημένη, καθώς η τουρκική εισβολή στην Κύπρο συνεχιζόταν και η τουρκική αεροπορία προέβαινε σε μαζικές παραβιάσεις του F.I.R. Αθηνών. Στα ελληνικά αεροδρόμια, οι χειριστές βρίσκονταν μέσα στα κόκπιτ των αεροσκαφών, σε ετοιμότητες των δύο ή πέντε λεπτών. Μεταξύ αυτών, ο υποσμηναγός Ι. Δινόπουλος και ο ανθυποσμηναγός Θ. Σκαμπαρδώνης, χειριστές της 337 ΜΑΗ (Μοίρας Αναχαίτισης Ημέρας) που έδρευε τότε στην 111 ΠΜ της Ν. Αγχιάλου.

 

Γύρω στις 13.30 οι δύο χειριστές έλαβαν διαταγή απογείωσης. Λόγω βλάβης στον ασύρματό του, ο Δινόπουλος διέταξε τον Σκαμπαρδώνη να ηγηθεί του σχηματισμού ως Νο 1, όπως και έγινε. Ο Σκαμπαρδώνης ακολουθώντας τις οδηγίες του σταθμού ραντάρ του Πηλίου ("Joker") κατευθύνθηκε προς το Β. Αιγαίο, ενώ ο Δινόπουλος τον ακολουθούσε καλύπτοντάς τον από ψηλότερα. Μετά από μερικές αλλαγές ύψους και κατεύθυνσης (ενδεχομένως λόγω της πολλαπλότητας των ιχνών εκείνη την ημέρα), ο Σκαμπαρδώνης διατάχθηκε να κατευθυνθεί προς την περιοχή μεταξύ Αγ. Ευστρατίου και Λήμνου, σε ύψος 20.000 πόδια.

 

Ενώ βρισκόταν ακόμα σε άνοδο στα 18.000 πόδια, ειδοποιήθηκε από το Joker ότι τα εχθρικά ίχνη πλησίαζαν και σχεδόν αμέσως είδε δύο τουρκικά F-102 σε κλειστό σχηματισμό στα αριστερά του, σε απόσταση όχι μεγαλύτερη από 200 μέτρα. Αμέσως έστριψε σκληρά αριστερά προκειμένου να βρεθεί πίσω τους, ενώ και τα τουρκικά αεροσκάφη έκαναν το ίδιο, προσπαθώντας να βρεθούν στην "ώρα 6" του ελληνικού F-5.

 

Με πλήρη στοιχεία στον κινητήρα και μέγιστο ρυθμό στροφής, ο Σκαμπαρδώνης προσπάθησε να διατηρήσει οπτική επαφή με τα τουρκικά αεροσκάφη. Στρέφοντας συνεχώς, έχανε ύψος ώσπου βρέθηκε κάτω από τα 10.000 πόδια. Ενώ προσπαθούσε να ανακτήσει οπτική επαφή με τα τουρκικά αεροσκάφη, είδε ξαφνικά μια τεράστια στήλη νερού στη θάλασσα. Συνειδητοποιώντας τι είχε συμβεί, αναζήτησε τον Δινόπουλο, χωρίς να μπορέσει να τον εντοπίσει. Στη συνέχεια διατάχθηκε από το Joker να επιστρέψει στη Ν. Αγχίαλο. Λίγο μετά την προσγείωσή του, είδε το αεροσκάφος του Δινόπουλου να περνάει πάνω από το διάδρομο και παρατήρησε ότι έλειπαν και οι δύο Sidewinder από τα ακροπτερύγιά του...

 

Ο Δινόπουλος είχε παρακολουθήσει την αρχική φάση της εμπλοκής απαρατήρητος καθώς, όντας ψηλότερα, δεν είχε γίνει αντιληπτός από τους δυο τούρκους πιλότους. Είδε τη θυρίδα οπλισμού του επικεφαλής F-102 να ανοίγει και έναν πύραυλο AIM-4 Phalcon να εκτοξεύεται κατά του Σκαμπαρδώνη, αστοχώντας. Ο Δινόπουλος πλησίασε, βρέθηκε πίσω από τα τουρκικά αεροσκάφη και εκτόξευσε άμεσα τον έναν από τους δύο ΑΙΜ-9 Sidewinder που έφερε το αεροσκάφος του. Όμως ο πρώτος πύραυλος αστόχησε, καθώς η κεφαλή του δεν είχε προθερμανθεί αρκετά. Ο Δινόπουλος χωρίς δισταγμό εκτόξευσε τον δεύτερο πύραυλο, που πέτυχε το τουρκικό F-102 και το έστειλε να συντριβεί φλεγόμενο στη θάλασσα. Ο δεύτερος Τούρκος χειριστής έχασε τον προσανατολισμό του και, χρησιμοποιώντας αλόγιστα τη μετάκαυση του κινητήρα του, βρέθηκε “bingo fuel” και επιχείρησε αναγκαστική προσγείωση σε δρόμο στα μικρασιατικά παράλια. Το αεροσκάφος καταστράφηκε και ο ίδιος μεταφέρθηκε βαριά τραυματισμένος στο νοσοκομείο, όπου πέθανε από τα τραύματά του.

 

Ο Ι. Δινόπουλος αποστρατεύθηκε από την Πολεμική Αεροπορία με το βαθμό του σμηνάρχου, ενώ ο Θ. Σκαμπαρδώνης με τον βαθμό του ταξιάρχου. Αρκετά χρόνια μετά την αερομαχία, όταν υπηρετούσε στο “Air-South Command" του ΝΑΤΟ στη Νάπολη, ένας Τούρκος αξιωματικός της αεροπορίας που συζητούσε μαζί του, ισχυρίστηκε ότι δύο τουρκικά F-102 είχαν καταρρίψει δύο ελληνικά F-5. Όταν ο Σκαμπαρδώνης τον ρώτησε "μοιάζω με φάντασμα;", ο Τούρκος έχασε το χρώμα του...

 

Το κείμενο βασίζεται στη συνέντευξη του ταξιάρχου ε.α. Θωμά Σκαμπαρδώνη στον Δημήτρη Στεργίου που δημοσιεύθηκε στο τεύχος 29 του περιοδικού Cockpit, και στο σχετικό άρθρο του Σάββα Δ. Βλάσση στο τεύχος 65 του περιοδικού Πολεμος & Ιστορία. 

 

Περισσότερες λεπτομέρειες μπορούν οι αναγνώστες να αναζητήσουν εκεί. Επειδή οι εξ Ανατολών γείτονες αρέσκονται στη διαστροφή των γεγονότων για λόγους προπαγάνδας, το πλήρες κείμενο της συνέντευξης του ταξιάρχου Σκαμπαρδώνη στον Δ. Στεργίου δημοσιεύθηκε μεταφρασμένο στα αγγλικά στον ιστότοπο acig.org και αναδημοσιεύτηκε στο "Εν Κρυπτώ".

http://roykoymoykoy.blogspot.gr/
http://www.enkripto.gr
Επιμέλεια: Στέργιος Σεβαστιάν 

πηγή  

ΑΓΙΑ ΠΑΡΘΕΝΟΜΑΡΤΥΣ ΜΑΡΚΕΛΛΑ Η ΧΙΟΠΟΛΙΤΗΣ

Του ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού 

 

Η Χίος ανάδειξε μια πλειάδα αγίων της Εκκλησίας μας. Το πανέμορφο και μυροβόλο αυτό νησί του Αιγαίου το στολίζουν πολλά από τα νοητά και μυρίπνοα άνθη της ευλάβειας. Ένα από αυτά είναι και η ένδοξη Παρθενομάρτυς Μαρκέλλα, η οποία προτίμησε το θάνατο από την ατίμωση.

 

Γεννήθηκε στο ιστορικό χωριό Βολυσσός, της βορειοδυτικής Χίου. Ως προς το χρόνο που έζησε υπάρχει σύγχυση. Ο βιογράφος της άγιος Νικηφόρος ο Χίος αναφέρει ότι έζησε περί το 1500 μ. Χ. Όμως τα γεγονότα και τα πρόσωπα, που αναφέρονται στο ιερό της συναξάρι παραπέμπουν σαφώς στους πρωτοχριστιανικούς αιώνες. Το πιο πιθανό είναι να έζησε τον 3ο ή τον 4ο μ. Χ. αιώνα. Τότε που έσβηνε η ειδωλολατρία και γινόταν, σαν το πληγωμένο θηρίο, επικίνδυνη για τους πιστούς του Χριστού. Τότε που οι ειδωλολάτρες, πλημμυρισμένοι από δαιμονική ενέργεια, ήθελαν να αφανίσουν τους Χριστιανούς, μη λογαριάζοντας αν αυτοί είναι συγγενικά τους πρόσωπα, ακόμα και παιδιά τους.

 

Οι πατέρας της Μαρκέλλας ήταν ένας φανατικός ειδωλολάτρης και ανήθικος άνθρωπος, ο οποίος είχε καταρρίψει κάθε ίχνος ηθικής αναστολής από πάνω του. Αντίθετα η μητέρα της ήταν πιστή Χριστιανή και μεγάλωσε την αγαπημένη της κορούλα με την πίστη στον αληθινό Τριαδικό Θεό. Στάλαξε στην παιδική της ψυχή την ευλάβεια και την αρετή, η οποία απουσίαζε από τον ειδωλολατρικό κόσμο. Της δίδαξε τη σεμνότητα και την αιδώ, ως τα πιο σημαντικά προσόντα της γυναικείας φύσης. Η Μαρκέλλα μεγάλωνε και διακρινόταν για την ευγένεια της ψυχής της, την καλοσύνη της, αλλά και για την σπάνια σωματική ομορφιά της. Παράλληλα τη διέκρινε μια πρωτοφανής πνευματική ωριμότητα.

 

Όταν έγινε δεκαοκτώ χρονών η μητέρα της αρρώστησε ξαφνικά και πέθανε, αφήνοντας την Μαρκέλλα μόνη της με τον ειδωλολάτρη πατέρα της. Τότε ο πλάνος και μισάνθρωπος διάβολος βρήκε την ευκαιρία να πλήξει καίρια τη σεμνή και πιστή στο Χριστό κόρη. Προκάλεσε σφοδρό αισχρό έρωτα του πατέρα της προς αυτήν. Ας σημειωθεί πως τέτοια είδους εκφυλιστικά και ανατριχιαστικά φαινόμενα ήταν συνηθισμένα στους ειδωλολάτρες. Δεν είναι τυχαίο πως οι διάφοροι πολυπληθείς «θεοί» τους πιστεύονταν ότι είχαν αιμομικτικές σχέσεις μεταξύ τους και άρα έδιναν το δικαίωμα και στους λατρευτές τους να τους μιμούνται στα δαιμονικά τους πάθη. Όλα τα αμαρτωλά τους πάθη τα ανήγαγαν στους «θεούς» τους και μάλιστα τα θεωρούσαν ως απόδοση τιμής και λατρείας προς εκείνους, όπως λ.χ. η «Ιερή Πορνεία», θεωρούνταν απόδοση λατρείας προς την ακόλαστη «θεά» Αφροδίτη, ή η κραιπάλη και η μέθη προς τον Διόνυσο.

 

Ο πατέρας της λοιπόν καταλήφτηκε από δαιμονικό μανιακό έρωτα προς την κόρη του Μαρκέλλα και προσπαθούσε να την πείσει να ενδώσει στην αισχρή αιμομικτική του επιθυμία. Η Μαρκέλλα διαπίστωσε με βδελυγμία την ερωτική ορμή του πατέρα της και αντιστάθηκε με σθένος. Όταν είδε ότι δε θα ξέφευγε από τα χέρια του έφυγε κρυφά από το σπίτι και άρχισε να περιπλανιέται στα βουνά του νησιού. Αλλά ο σαρκολάτρης πατέρας της, φλεγόμενος από τις κτηνώδεις ορέξεις του, την έψαχνε παντού. Κινούμενος από απερίγραπτη μανία, την αναζητούσε μέρα και νύχτα, ώσπου την εντόπισε σε κάποιο βουνό.

 

Η Μαρκέλλα όταν τον είδε, άρχισε να τρέχει, για να προστατέψει την τιμή της και τον ίδιο τον πατέρα της από την άτιμη και αισχρή πράξη, που ήταν διατεθειμένος να διαπράξει. Βρέθηκε μπροστά σε μια πυκνή βάτο, γεμάτη αγκάθια. Χωρίς να λογαριάσει τις πληγές και το μαρτύριο των αγκαθιών, χώθηκε σε αυτή και παρέμεινε μέχρι να φύγει ο μανιακός πατέρας της.

 

Αλλά δυστυχώς έτυχε να τη δει κάποιος βοσκός της περιοχής, ο οποίος την κατήγγειλε στον πατέρα της, υποδεικνύοντας την βάτο που ήταν κρυμμένη. Προσπάθησε να μπει στη βάτο, αλλά δεν το κατάφερε και για να την αναγκάσει να βγει, έβαλε φωτιά στο θάμνο. Όμως η Μαρκέλλα, καταματωμένη από τα αγκάθια, πρόλαβε και βγήκε από άλλο σημείο και έτρεξε να κρυφτεί. Έτρεχε ανάμεσα στις τραχιές πέτρες και τα κοφτερά βράχια να μην την προλάβει ο αδίστακτος, ανελέητος και έκφυλος πατέρας της. Εκείνος την ακολουθούσε, αλλά δεν μπορούσε να τη φτάσει. Τότε έβγαλε ένα βέλος από το θηκάρι του και το έριξε εναντίον της. Καρφώθηκε στο νεανικό και παρθενικό της κορμί και το αγνό της αίμα πότισε την χιακή γη και έβαψε τα βράχια. Εκείνη όμως βρήκε τη δύναμη να συνεχίσει να τρέχει για να αποφύγει την αισχρή αιμομικτική ατίμωση.

 

Όμως οι σωματικές της δυνάμεις σύντομα την εγκατέλειψαν. Δεν μπορούσε πια να τρέξει και έπεσε στο έδαφος αιμόφυρτη και ημιθανής. Δεν της έμεινε άλλη ελπίδα από το Χριστό. Σήκωσε τα μάτια της στον ουρανό και παρεκάλεσε τον Νυμφίο της ψυχής της να προστατέψει την τιμή της και τον πατέρα της από μια τέτοια αποτρόπαια πράξη. Η αγνή και άδολη προσευχή της εισακούστηκε και έγινε το θαύμα. Ο βράχος, που ήταν ακουμπισμένο το πληγωμένο σώμα της άνοιξε και το κατάπιε, ως το στήθος. Ο μανιακός πατέρας της φτάνοντας, οργίστηκε περισσότερο και προσπάθησε να την ανασύρει από τη σχισμή του βράχου. Όταν δεν τα κατάφερε άρχισε να τη διαμελίζει. Πρώτα έκοψε τους μαστούς της και τους πέταξε στο βουνό. Κατόπιν της έκοψε το κεφάλι και το πέταξε στη θάλασσα.

 

Μια ουράνια λάμψη έλουσε το βράχο, δείγμα ότι ο Χριστός πήρε κοντά του την αγνή και άδολη Παρθενομάρτυρα. Οι Χριστιανοί περιμάζεψαν το υπόλοιπο ιερό σκήνωμα και το έθαψαν με τιμές, που αρμόζουν στους αθλητές του Χριστού. Το δε σημείο του μαρτυρίου της έγινε τόπος προσκυνήματος στους αιώνες που ακολούθησαν. Μέχρι σήμερα οι πιστοί μεταβαίνουν εκεί για να πάρουν την ευλογία της και να τύχουν των προσευχών της στο θρόνο του Θεού. Δεν είναι λίγοι εκείνοι, οι οποίοι πηγαίνουν με πίστη, και βλέπουν το βράχο να αχνίζει και να χρωματίζεται κόκκινος, όπως είχε βαφτεί από το αίμα της αγίας. Δεν είναι λίγα τα θαύματα που έχουν γίνει στον αγιασμένο εκείνον τόπο και συνεχίζουν να γίνονται.

 

Η μνήμη της εορτάζεται στις 22 Ιουλίου. Κέντρο του εορτασμού της η Χίος, όπου έχει κτιστεί μεγαλοπρεπής ναός στον όρμο της Βολυσσού. Αλλά τιμάται και σε πολλά άλλα μέρη της Ελλάδος και του εξωτερικού. Στην Αθήνα υπάρχει ναός της, στην περιοχή του Βοτανικού. Επίσης και στη Κηφισιά. Παρεκκλήσια της έχουν χτιστεί στις Σπέτσες, την Άνδρο, τη Μήλο, τη Σαντορίνη και τη Σάμο. Τεμάχιο του ιερού της λειψάνου βρίσκεται στην Ιερά Μονή Νταού Πεντέλης.