ΤΙ ΌΜΟΡΦΗ ΠΟΥ ΗΤΑΝ Η ΓΕΩΡΓΙΑ ΜΑΣ!!

«Ήταν έξι το απόγευμα.. Είχε ήδη βραδιάσει, όταν μια άγνωστη για μένα κοπέλα χτύπησε την πόρτα του σπιτιού μου επίμονα για να την ανοίξω.
Τη δέχθηκα και ρώτησα τι θα ήθελε.
– Πάτερ, θέλω να μου διαβάσετε μια ευχή.
Το πρόσωπό της ήταν ταραγμένο, μιλούσε απότομα.
Δε μου είπε πολλά πράγματα, απλά μου ζήτησε να προσευχηθώ γι’ αυτήν.
Πήγαμε στην Εκκλησία και της διάβασα μια ευχή.

 

Έφυγε αμίλητη χωρίς να μου δώσει περαιτέρω πληροφορίες για τη ζωή της,
ούτε και να μοιραστεί τον λόγο που ήθελε να της διαβάσω την ευχή.
 

Μετά από τρεις μέρες, ξαναήρθε.
Ζητούσε και πάλι να προσευχηθώ γι’ αυτήν. Μπήκαμε στον Ναό, της διάβασα μια ευχή και όταν τελείωσα, με ρώτησε:

- Πάτερ, με φοβάστε;

- Όχι, της απάντησα.

Το πρόσωπό της ήταν πιο ήρεμο από την προηγούμενη φορά.

Έφυγε και πάλι αμίλητη με σκυμμένο το κεφάλι.

 

Πέρασαν τρεις μέρες και ξαναήρθε αργά την νύχτα.

Όταν της διάβασα την ευχή, την παρακάλεσα να μην έρχεται τόσο αργά.

Με κοίταξε και είδα τα μάτια της γεμάτα δάκρυα.

Μου είπε:

- Πάτερ, είμαι ιερόδουλη, αυτή είναι η δουλειά μου. Δεν κυκλοφορώ τη μέρα, γιατί όλος ο κόσμος γνωρίζει ποια είμαι και ντρέπομαι να κυκλοφορώ.

Γι’ αυτό ήρθα και ξαναήρθα βράδυ.

Έρχομαι σε εσάς, γιατί νιώθω καλά όταν μπαίνω στην Εκκλησία.

Θέλω να σας πω ότι την πρώτη φορά που ήρθα ένιωσα μια ανεξήγητη δύναμη μέσα μου και εκείνο το βράδυ δεν έκανα την αμαρτία. Δεν έχω σχέση με την Εκκλησία, ούτε είμαι Ορθόδοξη.

 

Από τότε έφυγε και δεν την ξαναείδα.

Κάποιες φορές ρωτούσα τον φύλακα αν βλέπει την κοπέλα αυτή να κυκλοφορεί στην πόλη μας και μου απαντούσε αρνητικά.

 

Πέρασαν έξι μήνες και ένα απόγευμα ξαναήρθε, υποβασταζόμενη από μια φίλη της. Χαμογέλασε όταν με είδε.

Την αναγνώρισα αμέσως.

Την έφερα και την έβαλα να ξαπλώσει σε έναν πάγκο που είχαμε μέσα στην Εκκλησία.

Όπως μου εξήγησε η φίλη της, ζήτησε την βοήθειά της και της είπε:

- Θέλω να με πας στην Ορθόδοξη Εκκλησία, που χτυπούν πολλές καμπάνες.

Σήμερα θέλω να με πας, όχι αύριο!

Την κοίταξα και μου είπε:

- Την ευχή σου, πάτερ, την ευχή σου!

Σκέφτηκα αμέσως και την ρώτησα:

- Μήπως θέλεις να σε βαπτίσω, να γίνεις Χριστιανή;»

- Ναι, πάτερ, θα μου δώσεις πολλή χαρά αν με βαπτίσεις! Θα με βοηθήσει ο Θεός!

Ξεκίνησα την προετοιμασία για τη βάπτιση. Της έδωσα και φόρεσε έναν χιτώνα.

Αφού διάβασα τον Κατηχητικό Λόγο, τη βάπτισα:

«Εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος» και της έδωσα το όνομα Γεωργία.

 

Της φόρεσα και έναν Σταυρό και, στη συνέχεια, έβγαλα τη Θεία Κοινωνία που έχουμε στο Αρτοφόριο και την κοινώνησα.

Το πρόσωπό της ήταν ήρεμο και χαρούμενο.

- Πάτερ, μου είπε, σε ευχαριστώ πάρα πολύ! Δοξάζω τον Θεό για αυτή την ώρα, που με αξίωσε να βαπτιστώ!

Οι γιατροί κουράστηκαν με την αρρώστια μου και μου είπαν να πάω στο σπίτι.

Παρακαλώ τον Θεό να με συγχωρέσει για όλα αυτά που έκανα στη ζωή μου.

Σε παρακαλώ, πάτερ, θέλω τον χιτώνα αυτό να τον πάρω μαζί μου για να μου τον φορέσουν όταν πεθάνω.

Δε θέλω τίποτα άλλο...

 

Θαύμασα ακούγοντας αυτά τα λόγια και της έδωσα τον χιτώνα.

Η φίλη της με ευχαρίστησε, πήρε τη Γεωργία και φύγανε.

Καθώς φεύγανε, είδα την ώρα.

Ήταν 6:30 το απόγευμα.

Πέρασαν δύο ώρες και ήρθαν να με ενημερώσουν ότι κοιμήθηκε η Γεωργία η ιερόδουλη.

 

Την κάλεσε ο Θεός στη Βασιλεία των Ουρανών!

Ο Θεός μας είναι δίκαιος, την προετοίμαζε με τρόπο που το μυαλό μας δεν μπορεί να συλλάβει.

Ο κόσμος την έβριζε, όλοι την είχαν για σκουπίδι.

Όχι όμως ο Δημιουργός της!

Τη θάψαμε με τον χιτώνα της βάπτισης και με τον Σταυρό της.

 

Τι ωραία που ήταν η Γεωργία μας!

Άλλη η δικαιοσύνη του Θεού και άλλη των ανθρώπων.

Ο Θεός δε θέλει να χαθεί ούτε μια ψυχή αρκεί να τον αναγνωρίσει ως Σωτήρα και Λυτρωτή».

 

Μαρτυρία π. Χαρίτων Musungayi από την Γκόμα του Ανατολικού Κονγκό

ΔΟΞΑ ΣΟΙ ΚΥΡΙΕ ΔΟΞΑ ΣΟΙ!!!

 

πηγή 

Δελτία Τύπου της ΝΙΚΗΣ για την Ιχθυόσκαλα Κερατσινίου, την εξωτερική πολιτική, τα παιχνίδια με την ζωή των μαθητών και τα συλλυπητήρια για τον θάνατο εργαζομένου της Motor Oil

Αθήνα, 09/10/2026

 

Ο Δ. Νατσιός με τους αλιείς στην ιχθυόσκαλα Κερατσινίου: Οι Έλληνες ψαράδες πρέπει να στηριχθούν - Το Αιγαίο έχει σύνορα

 

Την Ιχθυόσκαλα Κερατσινίου επισκέφθηκε ο πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ, Δημήτρης Νατσιός, όπου συναντήθηκε με στελέχη της διοίκησης και αλιείς, παρουσία αντιπροσωπείας του Κινήματος.

 

H συζήτηση επικεντρώθηκε στα σοβαρά προβλήματα που αντιμετωπίζει σήμερα ο αλιευτικός τομέας, με αιχμή το αυξημένο κόστος των καυσίμων, το οποίο καθιστά ολοένα και δυσκολότερη την έξοδο των αλιευτικών σκαφών στη θάλασσα.

 

Ο πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ εξέφρασε τη συμπαράστασή του στους αγώνες των Ελλήνων αλιέων, τονίζοντας την αναλγησία της κυβέρνηση για την προστασία του κλάδου αλλά και την ανικανότητα προστασίας των θαλάσσιων συνόρων.

 

«Οι αλιείς, οι ψαράδες της Ελλάδας, βρίσκονται σε ένα πολύ κρίσιμο σταυροδρόμι», ανέφερε στη δήλωσή του ο κ. Νατσιός. «Η ανάλγητη και ανίκανη κυβέρνηση δεν ακούει τα αιτήματά τους. Τι ζητούν οι άνθρωποι; Να μειωθούν οι τιμές του πετρελαίου, γιατί δεν μπορούν να λύσουν τα καΐκια τους και να βγουν να ψαρέψουν. Και, επιτέλους, το κράτος να προστατεύσει τα θαλάσσια σύνορά του.

 

Το Αιγαίο έχει σύνορα. Τα σύνορα αυτά είναι φτιαγμένα με αίμα. Χύθηκε αίμα για να γίνει αυτό το κράτος, αυτό το έθνος. Επιτέλους, οι Τούρκοι ψαράδες να περιοριστούν στην Τουρκία και όχι στην Ελλάδα.

 

Ο κλάδος των αλιέων προσφέρει στο εθνικό προϊόν και πρέπει να στηριχθεί».

 

Τον πρόεδρο της ΝΙΚΗΣ Δ. Νατσιό, συνόδευαν τα στελέχη του Κινήματος, Βασίλης Ντάκουλας και Αργύρης Μαργαρώνης.

 

Η εξωτερική πολιτική είναι πολύ σοβαρή υπόθεση για να μείνει στο σκοτάδι του Μαξίμου

 

Απόλυτα προσηλωμένος στη μυστική ΙΧ διπλωματία παραμένει ο κ. Μητσοτάκης, αρνούμενος να απαντήσει ακόμα και σε βολικές ερωτήσεις σχετικά με την εξωτερική πολιτική της χώρας.

 

Οι απειλές για την πόντιση του καλωδίου στην Κάσο, οι προκλήσεις μέσω Γαλάζιας Πατρίδας, η σύσταση θαλάσσιων πάρκων που ακρωτηριάζουν τις προοπτικές οριοθέτησης ΑΟΖ και εν γένει η ρητορική της έντασης από πλευράς Άγκυρας, για τον πρωθυπουργό είναι ένα απλό… αεράκι, όχι αρκετό για να τον ταρακουνήσει ώστε να μετακινηθεί από τη λογική του κατευνασμού.

 

Φαίνεται πως το μάθημα “εμπιστευτικότητας” από τον Αμερικανό υπουργό Εξωτερικών κ. Ρούμπιο απέδωσε και ο κ. Μητσοτάκης είδε άλλη μια ευκαιρία για να αποδείξει πόσο υπάκουος είναι.

 

Η εξωτερική πολιτική της χώρας, όμως, είναι πολύ σοβαρή υπόθεση, ιδίως σε εποχές τεκτονικών γεωπολιτικών αλλαγών, για να μείνει στο σκοτάδι του Μαξίμου.

 

Για τα κρίσιμα ζητήματα που αφορούν την εθνική άμυνα και τα κυριαρχικά δικαιώματα της πατρίδας χρειάζεται καταρχάς αναλυτική ενημέρωση των κοινοβουλευτικών κομμάτων και στη συνέχεια συνεννόηση για χάραξη εθνικής στρατηγικής. Και σε ζητήματα που απαιτούν πλήρη εμπιστευτικότητα, υπάρχει και η λύση της σύγκλησης του Συμβουλίου των Πολιτικών Αρχηγών υπό τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας.

 

ΝΙΚΗ: Ως πότε θα παίζετε με τις ζωές των μαθητών;

 

Μόλις χθες, ο Πρόεδρος της ΝΙΚΗΣ, Δημήτρης Νατσιός, προειδοποιούσε από το βήμα της Βουλής για τους κινδύνους από την πτώση σοβάδων σε σχολεία-επικίνδυνους ερειπιώνες, όπως τα χαρακτήρισε. Δυστυχώς, αποδείχθηκε μάντης κακών!

 

Ένα 14χρονο παιδί πήγε σήμερα το πρωί στο σχολείο του και κατέληξε στο νοσοκομείο, επειδή έπεσαν σοβάδες από το ταβάνι της τάξης του!

 

Κύριε Μητσοτάκη, τι άλλο πρέπει να συμβεί; Να θρηνήσουμε μαθητή για να ασχοληθείτε επιτέλους με την ασφάλεια των σχολείων;

 

Ο αυτοτελής Οργανισμός Σχολικών Κτιρίων καταργήθηκε, οι αρμοδιότητες μοιράστηκαν και σήμερα ποιος εγγυάται ότι τα παιδιά μας μπαίνουν σε ασφαλείς αίθουσες;

 

Πόσα σχολεία έχουν ελεγχθεί; Ποιος πιστοποιεί την καταλληλότητά τους; Ποιος θα λογοδοτήσει για τον τραυματισμό των μαθητών;

 

Η ΝΙΚΗ απαιτεί άμεσους ελέγχους σε όλα τα σχολεία, έγγραφη πιστοποίηση της ασφάλειάς τους και απόδοση ευθυνών όπου υπάρχουν παραλείψεις.

Τα παιδιά μας δεν είναι αναλώσιμα!

 

ΝΙΚΗ: Συλλυπητήρια για τον θάνατο εργαζομένου στη Motor Oil

 

Η ΝΙΚΗ και ο Πρόεδρος του Κινήματος, Δημήτρης Νατσιός, εκφράζουν τα ειλικρινή συλλυπητήρια τους στην οικογένεια του εργαζόμενου που έχασε τη ζωή του στις εγκαταστάσεις της Motor Oil στους Αγίους Θεοδώρους.

 

Το Δημοκρατικό Πατριωτικό Κίνημα ΝΙΚΗ, ζητά την πλήρη διερεύνηση των αιτιών του τραγικού συμβάντος, την απόδοση ευθυνών όπου αυτές προκύψουν, καθώς και τη διεξοδική εξέταση των μέτρων ασφαλείας, προκειμένου να διαπιστωθεί εάν τηρούνταν όλες οι προβλεπόμενες προδιαγραφές για την προστασία των εργαζομένων.

 

Η ασφάλεια των εργαζομένων εν ώρα εργασίας είναι εκ των ων ουκ άνευ και ευθύνη όχι μόνο της εργοδοσίας αλλά και της Πολιτείας.

 

Στεκόμαστε στο πλευρό των τραυματιών και τους ευχόμαστε ταχεία ανάρρωση.

Κοινωνική απελευθέρωση και κοινωνική ισότητα σημαίνει ενεργειακή απελευθέρωση και ενεργειακή ισότητα. Σημαίνει υδρογονοενέργεια.

Γράφει ο Κώστας Λάμπος 

Διδάκτωρ οικονομικών επιστημών του 

FREIE UNIVERSITAET BERLIN

https://biblionet.gr/k%C3%B3stas-l%C3%A1mpos-c35266,

claslessdemocracy@gmail.com,

 

«Ανώτερο πράγμα κι’ από την αλήθεια είναι το θάρρος να την πεις και να την γράψεις»

Αριστομένης

 

«Μπορεί να ανήκετε σ’ εκείνους τους ανθρώπους που νομίζουν ότι η ενέργεια του υδρογόνου είναι μια φαντασίωση κάποιων μελλοντολόγων ή κάποιων άλλων συγγραφέων επιστημονικής φαντασίας.

Ή, στην καλύτερη περίπτωση, μπορεί να την θεωρείτε ως μια πολλά υποσχόμενη μελλοντική τεχνολογία που, αν κάποτε εφαρμοστεί, αυτό θα γίνει στο μακρινό μέλλον. Εάν όντως σκέφτεστε μ’ αυτόν τον τρόπο, ξανασκεφτείτε το σοβαρά… Φανταστείτε έναν κόσμο στον οποίο η … (ανθρωπότητα) κέρδισε την ελευθερία της από το πετρέλαιο…

Μπορούμε να χτίσουμε αυτόν τον κόσμο μέσα σε δέκα χρόνια με την υπάρχουσα τεχνολογία… Φανταστείτε έναν κόσμο στον οποίο η (ανθρωπότητα) αποφάσισε να ξεπεράσει την ενεργειακή και την κλιματική κρίση που απειλεί την… (ύπαρξή) της. Μπορούμε να χτίσουμε αυτόν τον κόσμο σήμερα με συνειδητές επιλογές και πολιτική βούληση», αναφέρεται στο: Jerry Brown, Rinaldo Brutoco και James Cusumano, Freedom From Mid-East Oil, Edition of World Business Academy, 2007 

Καθημερινά ακούμε για το ενεργειακό πρόβλημα, από πολιτικούς, ‘ειδικούς ενεργειολόγους’, δημοσιογράφους, παπαγαλάκια της εξουσίας και λοιπούς ινστρούχτορες, χωρίς ωστόσο να τολμούν να αναζητήσουν λύσεις, παρ’ ότι όλοι γνωρίζουμε πως ενέργεια από ορυκτά καύσιμα και απάνθρωποι και καταστροφικοί πόλεμοι αποτελούν την όψη του ίδιου νομίσματος, με το οποίο οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι. Ανυπότακτοι, όμως επιστήμονες με ακέραιη την κοινωνική και επιστημονική τους συνείδηση έχουν εδώ και δεκαετίες δημιουργήσει την εναλλακτική μορφή ενέργειας με την συνδυασμένη συμπληρωματική συνεργασία των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, (ΑΠΕ), όπως ο ήλιος, ο άνεμος, η γεωθερμία, η δύναμη των κυμάτων κ.λπ κλπ. Αυτές οι πηγές ενέργειας μπορούν σε αποκεντρωμένη σε επίπεδο καταναλωτή ενέργειας να παράξουν φτηνή ηλεκτρική ενέργεια, με την οποία μπορεί, όπως λ.χ. με την ηλεκτρόλυση του νερού, να αποσπαστεί το υδρογόνο που είναι ανεξάντλητο στο περιβάλλον μας και στο Σύμπαν και ως καύσιμη πρώτη ύλη να δώσουν, καταργώντας τα πανάκριβα συγκεντρωτικά ενεργειακά μονοπώλια, να εξασφαλίσουν, στον κάθε αυτοπαραγωγό και ταυτόχρονα καταναλωτή ενέργειας, άφθονη, φτηνή, καθαρή και ασφαλή ηλεκτρική ενέργεια, με την οποία θα μπορεί να ευημερούν άτομα, κοινωνίες, χώρες και ανθρωπότητα χωρίς να αναγκάζονται να υποτάσσονται στα συγκεντρωτικά ενεργειακά μονοπώλια και στους πολιτικούς τους υπαλλήλους. Αυτός άλλωστε είναι και ο λόγος που κανένα κόμμα, όπως και κανένας ακαδημαϊκός, ή σσυστημικός διανοούμενος που σιτίζεται στο Πρυτανείο της εξουσίας του Κεφαλαίου δεν τολμάει να καταγγείλει τα ορυκτά καύσιμα και τα συγκεντρωτικά ενεργειακά δίκτυα που ελέγχουν τις οικονομίες των επιμέρους κοινωνιών και της ανθρωπότητας συνολικά. Γι’ αυτό κανένας δεν αναφέρεται στην υδρογονοενέργεια και κανένας δεν μιλάει για κοινωνική αλλαγή, αλλά όλοι μιλούν για ‘πολιτική αλλαγή’, που σημαίνει πως όλοι βάζουν υποψηφιότητα για διαχειριστές του κεφαλαίου, κι’ ας τάζουν λαγούς με πετραχήλια. Όμως όλο και περισσότερο, όλο και περισσότεροι αντιλαμβάνονται πως την λύση θα την δώσει η Ενιαία Κινηματική Κοινωνία και όχι τα δημιουργήματα της τακτικής του κεφαλαίου με το divinede et impera, δηλαδή τα νόθα συστημικά μικροκινήματα. 
* 
Το είδος και η ποσότητα των πηγών ενέργειας που κάθε φορά μπορούσαν και μπορούν να αξιοποιούν οι άνθρωποι καθόριζαν και καθορίζουν ακόμα την ποιότητα και την επάρκεια-ανεπάρκεια των μορφών ενέργειας που χρησιμοποιούν και σε συνδυασμό με το είδος και τον τρόπο κοινωνίας και επικοινωνίας των ανθρώπων καθόριζαν την εξέλιξη των επιμέρους κοινωνιών και διαμόρφωναν πάντα και συνεχίζουν να διαμορφώνουν το αποτύπωμα του ανθρώπινου πολιτισμού. Αυτή η διαδικασία βρίσκεται σήμερα σε κρίσιμη φάση.

Το κρισιμότερο πρόβλημα της εποχής μας είναι, χωρίς καμιά αμφιβολία, το ενεργειακό. Κι αυτό, γιατί το υφιστάμενο ενεργειακό σύστημα των ορυκτών καυσίμων δεν μπορεί να καλύψει ούτε τις βασικές ανάγκες της ανθρωπότητας, επειδή η ενέργεια αυτή:

1. Είναι πολύ ακριβή, με αποτέλεσμα να την στερείται απόλυτα ή σχετικά το μεγαλύτερο μέρος του ανθρώπινου πληθυσμού.

2. Ρυπαίνει επικίνδυνα το περιβάλλον και υποβαθμίζει τους όρους ζωής στον πλανήτη.

3. Πυροδοτεί αλλεπάλληλους καταστροφικούς πολέμους για τον έλεγχο των ενεργειακών πηγών.

Η τρέχουσα πολύμορφη, πολυεπίπεδη και πολυδιάστατη παγκόσμια κρίση του καπιταλισμού δεν είναι παρά οι αντικατοπτρισμοί και οι παρενέργειες της ενεργειακής κρίσης, τα χαρακτηριστικά της οποίας αποτελούν αποτύπωμα των χαρακτηριστικών του ενεργειακού συστήματος που στηρίζεται στα ανισοκατανεμημένα, πανάκριβα, επικίνδυνα, ρυπογόνα και ανεπαρκή ορυκτά καύσιμα. Ο καπιταλισμός, που οικοδομήθηκε πάνω στο ενεργειακό σύστημα των ορυκτών καυσίμων και εξελίχθηκε ως ύβρις ενάντια στη Φύση και στην Ανθρωπότητα, οδεύει ολοταχώς, όπως ο ‘Τιτανικός’, στη μοιραία σύγκρουσή του με την πραγματικότητα που ο ίδιος δημιούργησε, αυτήν της αμετάκλητα φθίνουσας διαθέσιμης ποσότητας του «μαύρου χρυσού», της ραγδαία αυξανόμενης τιμής του και της ανεπίστρεπτα διογκούμενης περιβαλλοντικής καταστροφής.

Ο καπιταλισμός, στις φλέβες του οποίου κυλάει πετρέλαιο και τρέφεται με τις σάρκες της εργαζόμενης ανθρωπότητας, πάσχει από ένα είδος αθεράπευτης κερδομανιακής βουλιμίας, που οξύνει συνεχώς την καταστροφικότητά του. Όλοι οι πόλεμοι του 20ού αιώνα έγιναν για τα πετρέλαια της Μέσης Ανατολής, της ‘παγκόσμιας ενεργειακής τράπεζας’, για τον έλεγχο της Ευρασίας με στόχο την παγκόσμια ηγεμονία του καπιταλισμού, πότε με τη μορφή του γερμανισμού, ως Drang nach Osten, ως Ostpolitik και ως θλιβερός Blitzkrieg του Τρίτου Ράιχ, και πότε με τη μορφή του αμερικανισμού, ως New Deal και με εργαλείο τον βίαιο μιλιταριστικό ιμπεριαλισμό και τώρα με την εξ ίσου βίαιη νεοφιλελεύθερη παγκοσμιοποίηση.

Τώρα, όμως, τα ψέματα τελειώνουν μαζί με τα κοιτάσματα των ορυκτών καυσίμων. Οι εγκέφαλοι του καπιταλισμού το γνωρίζουν και, παρά τις φωνές κάποιων να αλλάξει ενεργειακή πορεία ‘ο Τιτανικός της αγοράς’, ο σκληρός πυρήνας της παγκοσμιοποίησης, ως αμερικανισμός, φαίνεται να μην μπορεί να ξεπεράσει την πετρελαιομανιακή κατάθλιψή του και γι’ αυτό, σύμφωνα με όλες τις ενδείξεις, ετοιμάζεται, με ένα νέο παγκόσμιο καταστροφικότερο πόλεμο στη γεωγραφική περιοχή του μαύρου χρυσού, να δώσει την οριστική λύση στο πρόβλημα της ενεργειακής κυριαρχίας. Είναι προφανές πως ο στόχος του είναι τριπλός:

Πρώτον, να εξασφαλίσει τον αποκλειστικό έλεγχο πάνω σε όλα τα υφιστάμενα κοιτάσματα ορυκτών καυσίμων, για να εξαρτά με το μονοπώλιο της ενέργειας ολόκληρο τον πλανήτη.

Δεύτερον, να εξουδετερώσει, να εμποδίσει τη μεταξύ τους συνεργασία, να καθυποτάξει και στην ανάγκη να διαλύσει, τους ανταγωνιστές του και επίδοξους παγκόσμιους ηγεμόνες που παίρνουν θέση ως νεογερμανισμός, νεοτσαρισμός και νεοκινεζισμός.

Τρίτον, για να σφετεριστεί τις νέες μορφές ενέργειας και μ’ αυτό να δαμάσει, να αποδεκατίσει και να καθυποτάξει σε καθεστώς Μεσαίωνα την εργαζόμενη ανθρωπότητα.

Η ανθρωπότητα, όμως, συνειδητοποιεί σταδιακά πως η Φύση διαθέτει πλήθος εναλλακτικών λύσεων για το ενεργειακό της πρόβλημα, οι οποίες μπορούν σήμερα, στον 21ο αι., και χάρη στην κοινωνικά δημιουργημένη και συσσωρευμένη επιστημονική γνώση και εξελιγμένη τεχνολογία, να την απαλλάξουν από τη φτώχεια, τη βία, τον Φόβο, την πείνα και την καταστροφή. Η συμμαχία Ανθρωπότητας και Φύσης μπορεί να απαλλάξει και τις δυό από την καταστροφική μανία του καπιταλισμού, προϋπόθεση ικανή και αναγκαία για να αποκατασταθεί η ενότητα, η συνεργασία και η αρμονία στη σχέση μεταξύ κοινωνίας-ανθρωπότητας και Φύσης.

Οι εναλλακτικές, οι ήπιες, οι ανανεώσιμες πρωτογενείς και δευτερογενείς πηγές ενέργειας μπορούν συνδυαζόμενες να απαλλάξουν την ανθρωπότητα από το εξουσιαστικό ενεργειακό σύστημα των ορυκτών καυσίμων και να προσφέρουν σε όλους τους κατοίκους του πλανήτη άφθονη, φτηνή, ασφαλή και καθαρή ενέργεια. Είναι προφανές πως μια τέτοια θεμελιακή αλλαγή στο ενεργειακό σύστημα θα προκαλέσει ριζικές αλλαγές στην οικονομία και στην κοινωνία, πράγμα που θα τις απαλλάξει και από τον καταστροφικό καπιταλισμό και θα ανοίξει ορίζοντες για έναν καλύτερο κόσμο και έναν νέο ανθρώπινο πολιτισμό, τον οικουμενικό ουμανιστικό πολιτισμό.

Στην καρδιά αυτής της νέας ενεργειακής προοπτικής βρίσκεται το υδρογόνο, το οποίο ήταν μέχρι πρόσφατα πολιτικός κρατούμενος της εξουσίας των ορυκτών καυσίμων. Η γνώση, όμως, που στο μεταξύ αποκτήθηκε, χάρη στις άοκνες και επίπονες προσπάθειες ανυπότακτων επιστημόνων, ερευνητών, τεχνικών και εμπειροτεχνών, έφερε το υδρογόνο στον οπτικό ορίζοντα και στη συνείδηση της ανθρωπότητας ως την ενεργειακή δύναμη που μπορεί να αλλάξει συθέμελα την αρχιτεκτονική της οικονομίας, της κοινωνίας και της ανθρωπότητας.

Ζούμε τις ιστορικές στιγμές μιας νέας μεγάλης επιστημονικοτεχνικής και ταυτόχρονα κοινωνικής επανάστασης, ως συνέπεια της ενεργοποίησης της μεγάλης αντίθεσης μεταξύ των καθυστερημένων καπιταλιστικών σχέσεων παραγωγής και των προχωρημένων παραγωγικών δυνάμεων που ασφυκτιούν μέσα στα περιορισμένα όρια του καπιταλιστικού συστήματος, η οποία αντίθεση φέρνει πάντα μαζί της τον θάνατο του παλιού και τη γέννηση του καινούργιου κόσμου.

Το συγκεντρωτικό ενεργειακό σύστημα που χτίστηκε πάνω στα ορυκτά καύσιμα και εκφράζεται ως μια ολιγαρχική, συγκεντρωτική, καταστροφική και απάνθρωπη οικονομική και πολιτική εξουσία αποτελεί το ένα σκέλος της αντίθεσης που θέλει να διατηρήσει τις καθυστερημένες παραγωγικές σχέσεις, ακόμα και όταν το μεγαλύτερο μέρος της ανθρωπότητας λιμοκτονεί, ο πλανήτης καταστρέφεται και η ζωή απειλείται.

Οι συνδυασμένες ανανεώσιμες πηγές ενέργειαςμε κέντρο το υδρογόνο, ως πηγή άφθονης, φτηνής και καθαρής ενέργειας για όλους, σε συνδυασμό με τη σύγχρονη επιστημονικά έγκυρη και κοινωνικά χρήσιμη γνώση και την ειρηνική-απελευθερωτική τεχνολογία, με αιχμή την τεχνολογία της πληροφορικής και του υδρογόνου, αποτελούν τη συμπύκνωση του άλλου σκέλους της αντίθεσης που εκφράζει τις νέες δυνατότητες των παραγωγικών δυνάμεων. Στην πραγματικότητα, μιλάμε για την αντίθεση ανάμεσα στο ελάχιστο, για τις ενεργειακές ανάγκες της ανθρωπότητας, πετρέλαιο και στο ανεξάντλητο και διάσπαρτο παντού υδρογόνο και την απεριόριστη υδρογονοενέργεια, ή για την αντίθεση μεταξύ των ‘πέντε-δέκα’ ενεργειακών κολοσσών και ολόκληρης της εργαζόμενης ανθρωπότητας.

Αυτή η αντίθεση πρέπει να λυθεί, και θα λυθεί, στο πεδίο της κοινωνικής σύγκρουσης των δυνάμεων που στοιχίζονται πίσω από τα δυο σκέλη αυτής της θεμελιακής αντίθεσης, δηλαδή των δυνάμεων της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού που οραματίζονται και αγωνίζονται για ένα καλύτερο κόσμο από τη μια μεριά, και των δυνάμεων του σκοταδισμού, της συντήρησης και της απάνθρωπης και καταστροφικής καπιταλιστικής εξουσίας που οδηγεί την ανθρωπότητα στην καπιταλιστική βαρβαρότητα από την άλλη μεριά.

Οι δυνάμεις του κεφαλαίου, που στοιχίζονται πίσω από το ένα σκέλος της παραπάνω αντίθεσης, βλέπουν την εξουσία τους να απειλείται από την υδρογονοενέργεια και, επειδή δεν μπορούν να την αποτρέψουν, κάνουν ό,τι μπορούν για να την ελέγξουν. Οι δυνάμεις που ακουμπάνε τις ελπίδες τους στις νέες ειρηνικές τεχνολογίες που απελευθερώνουν την επικοινωνία, ενεργοποιούν τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας και ανοίγουν τον δρόμο για την άμεση δημοκρατία και για ένα καλύτερο κόσμο.

Ο Αρχιμήδης δίδαξε στην ανθρωπότητα πως, για να κινήσει τη Γη, χρειάζεται, πέρα από την ιδέα να την κινήσει, κάπου να πατήσει και να ακουμπήσει το υπομόχλιο ώστε με την πολλαπλασιαστική, διά του μοχλού, δύναμη της βαρύτητας, να μπορέσει να την κινήσει. Κατ’ αναλογία, αν η ανθρωπότητα θέλει να κουνήσει από τη θέση του και να ανατρέψει τον καπιταλισμό, χρειάζεται, πέρα από τις επαναστατικές θεωρίες και τις φλύαρες πολιτικές ιδεολογίες, ένα καινούργιο τόπο, μια καινούργια αμεσοδημοκρατική κοινωνική πραγματικότητα για να πατήσει, και στη συνέχεια χρειάζεται ένα εργαλείο, τον μοχλό της ανατροπής του καπιταλισμού, και αυτός ο μοχλός φαίνεται να είναι η ελεύθερη υδρογονοενέργεια. Αυτό το εργαλείο στα χέρια μιας αποφασισμένης, σταδιακά, επίπονα και επίμονα αυτοπροσδιοριζόμενης, αυτοθεσμιζόμενης, αυτοδιευθυνόμενης κοινωνίας, μπορεί να δημιουργήσει βήμα-βήμα, για πρώτη φορά στην ανθρώπινη ιστορία, την αναγκαία υλική βάση, το έδαφος πάνω στο οποίο θα χτιστεί η ενεργειακή και κατ’ επέκταση και η κοινωνική ισότητα που, επίσης σταδιακά, επίπονα και επίμονα, θα πάρει την ολοκληρωμένη μορφή της Άμεσης Δημοκρατίας και της Αταξικής Κοινωνίας.

Αυτός ο μοχλός για τη μετακίνηση-ανατροπή του καπιταλισμού που δεν είναι παρά η νέα επανάσταση της Πληροφορίας, του Υδρογόνου και της Άμεσης Δημοκρατίας που έχουν ήδη ξεκινήσει είναι το αντικείμενο αυτού εδώ του άρθρου, με την ελπίδα πως θα συμβάλει στον προβληματισμό και στη συνειδητοποίηση ότι στα χέρια μας κρατάμε τη ζωή μας, τη ζωή του κοινού σπιτιού μας, του πλανήτη Γη και το μέλλον μας, αλλά και με την προσδοκία πως θα σταθούμε αντάξιοι αυτού του χρέους.

Η υδρογονοενέργεια δεν είναι πια ένα όραμα, γιατί είναι ήδη μια απτή πραγματικότητα που αρνείται, αν και πιέζεται αφόρητα, να υποταχθεί στις δυνάμεις της αλλοτρίωσης της εργαζόμενης κοινωνίας, της καταστροφής του περιβάλλοντος, της βίας των πολέμων και της καπιταλιστικής βαρβαρότητας. Για να δώσει το ανεξάντλητο και διάσπαρτο σε κάθε γωνιά του πλανήτη υδρογόνο ελεύθερη, άφθονη, ασφαλή και καθαρή υδρογονοενέργεια, τη μόνη που μπορεί να απελευθερώσει την ανθρωπότητα από τα δεσμά της ανάγκης και του καπιταλισμού, περιμένει από τις δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού να εμποδίσουν το κεφάλαιο που θέλει να σφετεριστεί ένα ελεύθερο αγαθό και να το μετατρέψει σε εμπόρευμα και σε καινούργιες αλυσίδες μιας νέας μεσαιωνικής σκλαβιάς.

Οι επιστήμες, η έρευνα και η τεχνολογία έχουν λύσει όλα τα τεχνικά προβλήματα για την παραγωγή υδρογόνου και ελεύθερης υδρογονοενέργειας, της μόνης πράσινης ενέργειας, για αυτοκατανάλωση, από το επίπεδο του νοικοκυριού μέχρι της Κοινότητας, του Δήμου, της Περιφέρειας, της χώρας και της ανθρωπότητας ολόκληρης. Η ενεργειακή ανεξαρτησία είναι πια μια πραγματική δυνατότητα για τον καθένα μας, για την κοινωνία μας και για την ανθρωπότητα. Η ενεργειακή ανεξαρτησία οδηγεί στην ενεργειακή ισότητα, και αυτή με τη σειρά της, σε συνθήκες άμεσης δημοκρατίας, οδηγεί στην κοινωνική ισότητα, χωρίς την οποία δεν μπορεί να υπάρξει ισηγορία, ισονομία, ισοπολιτεία, ελευθερία, δημοκρατία και ειρήνη.

Όπως είναι γνωστό, η καπιταλιστική ανάπτυξη κινήθηκε παράλληλα με την ανάπτυξη του ενεργειακού συστήματος που έχει ως βάση του τα ορυκτά καύσιμα και γι’ αυτό περιορίστηκε σ’ εκείνες τις ελάχιστες περιοχές του πλανήτη που είχαν στο υπέδαφός τους ορυκτά καύσιμα, ή έλεγχαν τα κοιτάσματα των ορυκτών καυσίμων και τη ροή της ηλεκτρικής ενέργειας. Αντίθετα, η έλλειψη ανάπτυξης στο μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη οφείλεται στο γεγονός της έλλειψης ενεργειακών πηγών και υποδομών που θα τροφοδοτήσουν με την αναγκαία ηλεκτρική ενέργεια τις παραγωγικές προσπάθειες των τοπικών κοινωνιών, πράγμα που συνδέεται άμεσα και ευθέως με τη φύση του υφιστάμενου συγκεντρωτικού μονοπωλιακού ενεργειακού συστήματος των ορυκτών καυσίμων.

Η συνειδητοποίηση των ανεξάντλητων δυνατοτήτων που προσφέρουν οι ανανεώσιμες πηγές ενέργειας που βρίσκονται παντού στον πλανήτη, και ιδιαίτερα το υδρογόνο, ανοίγει για τις τοπικές κοινωνίες απεριόριστους ορίζοντες ανάπτυξης για την καθολική ευημερία. Η κοινωνικοποίηση των ενεργειακών πηγών και υποδομών και η πλήρης αποκέντρωση της παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, η οποία εξ αιτίας της απόλυτης διασποράς του υδρογόνου και της απλής και χαμηλού κόστους τεχνολογίας παραγωγής υδρογονοενέργειας καθιστά την ενέργεια ένα σχεδόν ελεύθερο αγαθό που μπορεί να εξασφαλίσει ενεργειακή αυτονομία σε κάθε χρήστη και συνεπώς ενεργειακή ισότητα, η οποία μπορεί να εγγυηθεί και για την κοινωνική ισότητα.

Το κεφάλαιο, βέβαια, επιχειρεί να συσκοτίσει και να επιβραδύνει την ανερχόμενη πραγματικότητα της υδρογονοενέργειας ως ελεύθερου αγαθού και μιλά για συμπληρωματικότητα στο υφιστάμενο συγκεντρωτικό ενεργειακό σύστημα, για ένταξη της υδρογονοενέργειας στην οικονομία της αγοράς, την οποία αποκαλούν ευφημιστικά και οικονομία του υδρογόνου, για να καλύψουν τον ρόλο του υποκειμένου της καπιταλιστικής οικονομίας.

Το υδρογόνο, όμως, δεν είναι υποκείμενο, και η σημερινή οικονομία που κινείται με τα ορυκτά καύσιμα δεν είναι παρά το αντικείμενο πλουτισμού κάποιου υποκειμένου με τη μορφή του μεμονωμένου επιχειρηματία, της τάξης των καπιταλιστών, του καπιταλιστικού κράτους και του σκληρού πυρήνα της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης. Στη μετακαπιταλιστική περίοδο της ανθρωπότητας, υποκείμενο της αυτοδιαχειριζόμενης οικονομίας θα είναι η ίδια η αυτοδιευθυνόμενη κοινωνία, για να διασφαλίζονται η κοινωνική ισότητα, η καθολική ευημερία, η ελευθερία, η άμεση δημοκρατία και η οικουμενική ειρήνη. Και επειδή η οικονομία είναι ή των καπιταλιστών ή της κοινωνίας, γι’ αυτό ο όρος οικονομία του υδρογόνου είναι παραπλανητικός και, αν δεν στοχεύει στη χειραφέτηση της κοινωνίας, τότε διευκολύνει στο να κρατήσει την κοινωνία μακριά από την οικονομία, για να μη γίνει ποτέ η οικονομία υπόθεση ολόκληρης της αυτεξούσιας κοινωνίας.

Το βιβλίο Η οικονομία του υδρογόνου του Jeremy Rifkin[1][1] είναι ίσως το μοναδικό βιβλίο στον κόσμο που ανάδειξε, πριν από δυό δεκαετίες περίπου, τη μεγάλη σημασία του υδρογόνου, αλλά θεωρώ πως ο ρόλος, που ο Ρίφκιν επιφυλάσσει για το υδρογόνο, ως συμπληρωματική πηγή ενέργειας στα ορυκτά καύσιμα αδικεί και τον ίδιο και το υδρογόνο. Βέβαια, οι αναγνώστες αυτού του σημαντικού βιβλίου οφείλουμε πολλά στον συγγραφέα του, αλλά η θέση μου είναι πως το υδρογόνο μπορεί, όχι απλά να συμπληρώσει και να διευκολύνει το ενεργειακό σύστημα των ορυκτών καυσίμων, αλλά να απαλλάξει οριστικά την ανθρωπότητα από τα ορυκτά καύσιμα και στη θέση τους να βάλει ένα άλλο ενεργειακό σύστημα που θα προσφέρει άφθονη, φτηνή και καθαρή ενέργεια στον καθένα, από κοινού και ανεξάρτητα, και αυτό στηρίζεται στα συμπεράσματα των επιστημονικών ερευνών και των πολλών εφαρμογών των τελευταίων πενήντα χρόνων.

Είναι αυτή η πραγματικότητα που οι δυνάμεις της Εργασίας, της Επιστήμης και του Πολιτισμού συνειδητοποιούν σταδιακά, πως η υδρογονοενέργεια αποτελεί καταλυτικό παράγοντα απελευθέρωσης της οικονομίας και της κοινωνίας από τα ορυκτά καύσιμα και συνεπώς από το αντικοινωνικό και καταστροφικό κεφάλαιο, https://www.youtube.com/watch?v=bnZkh9Da3cE,

Όμως οφείλουμε να γνωρίζουμε όλοι πως το κεφάλαιο δεν είναι πράγμα, κτίρια, χρήματα, μετοχές, μηχανήματα, αλλά μια συγκεκριμένη κοινωνική σχέση στην οποία οι ελάχιστοι, το 1%, κυβερνάνε, για το αποκλειστικό τους συμφέρον, τις κοινωνίες και την ανθρωπότητα, το 99%. Οφείλουμε επίσης να γνωρίζουμε πως αυτή η κοινωνική σχέση πηγάζει από την αποξένωση της εργαζόμενης κοινωνίας από την παραγωγική της βάση, γεγονός που συντελείται χάρη στον θεσμό της ατομικής ιδιοκτησίας πάνω στα μέσα παραγωγής, οπότε κατάργηση του κεφαλαίου χωρίς την επανασυγκόλληση της παραγωγικής βάσης της εκάστοτε κοινωνίας και της ανθρωπότητας συνολικά, και της κοινωνικής αυτοδιεύθυνσης, στην μορφή της άμεσης δημοκρατίας και στα πλαίσια του αταξικού ουμανιστικού πολιτισμού δεν νοείται.

Και φυσικά, ως ατομική ιδιοκτησία δεν νοούνται οι πλασματικές ιδιοκτησίες, όπως ένα σπίτι, ένα αυτοκίνητο, ή ένα χωραφάκι, που με την εργασία του ‘ιδιοκτήτη τους’ με το ζόρι καταφέρνουν να ζήσουν την οικογένειά τους, αλλά οι πραγματικές ιδιοκτησίες που με την εκμετάλλευση ξένης εργατικής και πνευματικής δύναμης δημιουργούν τεράστιο πλούτο, που μεταμορφώνεται σε τεράστια εξουσία πάνω στους ανέργους, στους επισφαλείς εργαζόμενος, τους αυτοαπασχολούμενους και πλασματικούς ‘επιχειρηματίες’ και στην κοινωνία.

Σημείωση

[1][1][1] Rifkin Jeremy, H Οικονομια του Υδρογόνου, ΛΙΒΑΝΗΣ, Αθήνα 2003[1]

Μπορούν οι Αμερικανοί να τυφλώσουν τα F-35 που θα πάρει η Ελλάδα;

Γράφει ο ΤΣΙΤΣΙΛΙΑΝΟΣ ΓΙΩΡΓΟΣ  

 

Έχει δημιουργηθεί ένας σχετικός θόρυβος σχετικός με τις επιχειρησιακές δυνατότητες του αεροσκάφους F-35,που θα αποκτήσει η Πολεμική μας Αεροπορία. Ας βάλουμε τα πράγματα στη θέση τους. Αρχικά, η Ελλάδα δεν αγοράζει τον πηγαίο κώδικα (Source Code) του F-35 και ούτε αποκτά ελεύθερη πρόσβαση σε αυτόν.  

 

Η αμερικανική πλευρά κρατά τον έλεγχο του βασικού λογισμικού του F-35. Ακόμη και το αμερικανικό υπουργείο Άμυνας δεν έχει αποκτήσει όλο τον Source Code, ο οποίος αποτελείται κοντά στα οκτώ εκατομμύρια γραμμές κώδικα, και ο οποίος βελτιώνεται σταδιακά από τον κατασκευαστή του λογισμικού.

 

Όμως αυτό δεν σημαίνει ότι τα ελληνικά F-35 θα είναι “ κλειδωμένα” και η Ελλάδα δεν μπορεί να τα χρησιμοποιήσει, ή να τα υποστηρίξει επιχειρησιακά. Η ελληνική προμήθεια περιλαμβάνει το αεροσκάφος, τα συστήματα αποστολής, υποστήριξης, εξοπλισμό, εκπαίδευση και τις προβλεπόμενες υπηρεσίες/λογισμικό που αναφέρονται στην σύμβαση. Αυτό που πρέπει να αντιληφθούμε είναι άλλο ο Source Code και άλλο το Mission Data, γιατί το Mission Data είναι αυτό που μας ενδιαφέρει επιχειρησιακά.

 

Το Mission Data Files που χρησιμοποιεί το F-35, επιτρέπουν στο σύστημα να αναγνωρίζει και να αντιμετωπίζει συγκεκριμένες απειλές. Η Ελλάδα αποκτά όλη την επιχειρησιακή ικανότητα του F-35, αλλά όχι κυριότητα, δηλαδή ελεύθερη πρόσβαση στον βασικό πηγαίο κώδικα (Source Code). Ωστόσο αυτό δεν σημαίνει ότι οι Αμερικανοί μπορούν να απενεργοποιήσουν το F-35 όποτε θέλουν.

 

Το βασικό συμπέρασμα είναι ότι η Ελλάδα δεν χρειάζεται τον Source Code για να έχει τον βαθμό επιχειρησιακής αυτονομίας που επιθυμεί. Συνεπώς: Η Ελλάδα δεν μπορεί να πάρει τον βασικό source code και να τον τροποποιεί κατά βούληση, δεν μπορεί να αναπτύσσει μόνη της νέες εκδόσεις του βασικού λογισμικού, δεδομένου ότι αυτός εξαρτάται από το οικοσύστημα του F-35 και των κατασκευαστών για συστηματικές αναβαθμίσεις. Ωστόσο, όλα τα αεροσκάφη που παραλαμβάνει έχουν πλήρως επιχειρησιακά συστήματα και όχι “άδεια αεροσκάφη” που χρειάζονται κάθε φορά αμερικανική άδεια για να πετάξουν.

 

Τι προβλέπεται για τα ελληνικά F-35

 

Για τα ελληνικά F-35 προβλέπεται η επιχειρησιακή χρήση με δικά της mission requirements, συμμετοχή σε mission dada, εθνική εικόνα απειλών και πληροφοριών, εθνικό Command Control( Κέντρο Ελέγχου & Διοίκησης). Για να γίνω πιο κατανοητός, ας αναφέρω ένα υποθετικό σενάριο, και ας φανταστούμε ότι ένα ελληνικό F-35 που πετά στο Αιγαίο εντοπίζει μία εναέρια απειλή.

 

Το F-35 λειτουργεί ως αισθητήρας και συλλέκτης πληροφοριών, επομένως αφού συνθέσει την πληροφορία την μεταδίδει με Link 16 (είναι ένα ασφαλές ψηφιακό δίκτυο ανταλλαγής πληροφοριών), στα Rafale ή F-16V ή στα συστήματα αεράμυνας (Patriot – Ασπίδα του Αχιλλέα) ή Φρεγάτα Belharra, και αυτά τα αναφερόμενα συστήματα αξιοποιούν την πληροφορία μέσω και κατόπιν εντολής του Command Control ανάλογα την κάθε είδους απειλή.

 

Η πραγματική αξία του F-35 αυξάνεται όταν συνδέεται με ένα ευρύτερο Command Control – και εδώ η Ελλάδα μπορεί να έχει την δυνατότητα για μεγαλύτερη εθνική συμμετοχή: F-35–ελληνικά επίγεια Radar–Command Control–αεράμυνα–άλλα μαχητικά–πλοία–UAV–Ασπίδα του Αχιλλέα.

 

Τα όπλα του αεροσκάφους F-35

 

Η επίσκεψη του Αμερικανού υπουργού Εξωτερικών στην Αθήνα, κρίνεται πολύ σημαντική σε μία δύσκολη γεωπολιτική συγκυρία, και επιβεβαιώνει την αμυντική συνεργασία μεταξύ των δύο χωρών, που θα επηρεάσει και τον φέροντα οπλισμό των αεροσκαφών των F-35. Το F-35 μπορεί να φέρει αρκετά διαφορετικά όπλα, ανάλογα με την διαμόρφωση και την πιστοποίηση.

 

Η Πολεμική μας Αεροπορία ενδιαφέρεται για AIM-120D AMRAAM (πύραυλος αέρος -αέρος/ μεγάλης εμβέλειας) AIM-9X Sidewinder (πύραυλος αέρος-αέρος μικρότερης εμβέλειας), GBU -31JDAM (κατευθυνόμενη βόμβα 2000LB, AGM–158 JASSM-ER (πύραυλος Cruise μεγάλης εμβέλειας για προσβολή στόχων εδάφους). Επίσης η Πολεμική Αεροπορία ενδιαφέρεται για τα AIM-260 JATM, για τον αντιπλοϊκό πύραυλο AGM-84 Harpoon, και για την κατευθυνόμενη βόμβα GBU-53 /B Stormbreaker ή CDU|.

 

Σημαντικό είναι τα όπλα που θα διαθέτει η Πολεμική Αεροπορία να είναι σε ποσότητες που θα κρίνουν οι αρμόδιοι επιχειρησιακοί, και να τα προμηθευτούν ταυτόχρονα με την παραλαβή των αεροσκαφών. Να διευκρινίσουμε ότι για ορισμένα όπλα απαιτείται διαδικασία αμερικανικής έγκρισης, και ενδεχομένως εμπλοκή του Κογκρέσου. Άρα η επίσκεψη του Μάρκο Ρούμπιο είναι σημαντική πολιτικά, ώστε η Ελλάδα να πάρει το “ πράσινο φως” για ένα ισχυρό και επαρκή οπλοστάσιο.

 

Γιατί, αν η Ελλάδα αποκτήσει AIM-120 D +AIM-9X + JASSM-ER + SDU ||, τότε η χώρα μας θα έχει συνδυασμό Stealth + Αισθητήρες + Δικτύωση + όπλα βαθιάς και πολύ ισχυρής κρούσης. Και όλα αυτά συνθέτουν ένα ενδιαφέρον αμυντικό σκηνικό συνεργασίας F-35+ Rafale/ Meteor + F-16V + Φρεγάτες Belharra + Κέντρο Ελέγχου & Διοίκησης + “Ασπίδα του Αχιλλέα”. Επίσης θα ήθελα να επισημάνω ότι οι φρεγάτες Belharra μπορούν να δώσουν μία πολύ ισχυρή αντιαεροπορική “ομπρέλα” στην θάλασσα, με τα όπλα που θα διαθέτουν.

 

Επίσκεψη Ρούμπιο στην Αθήνα 

 

Η επίσκεψη Ρούμπιο στην Αθήνα έχει μεγάλη βαρύτητα από μία απλή εθιμοτυπική επίσκεψη. Είναι επικεφαλής της αμερικανικής διπλωματίας και ταυτόχρονα Σύμβουλος Εθνικής Ασφάλειας του Τραμπ. Και έχει σημασία για την Ελλάδα σε τρία επίπεδα. Ως προς την Άμυνα, λόγω των νέων όπλων προμηθειών για τα F-35 και F-16V, αλλά και άλλων αμερικανικών συστημάτων – και ως προς την ενέργεια, αφού οι ΗΠΑ βλέπουν την Ελλάδα ως σημαντικό κόμβο LNG και την γενικότερη για ενεργειακή ασφάλεια της Ευρώπης.

 

Τέλος, ως προς τον γεωπολιτικό τομέα, για τον ρόλο της Ελλάδας στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο. Το ότι δεν πάει στην Άγκυρα δεν σημαίνει ότι οι ΗΠΑ παίρνουν αυτομάτως την ελληνική θέση, αλλά στέλνει ένα μήνυμα στην Άγκυρα “να είστε φρόνιμα παιδιά”. Αυτό είναι το κρίσιμο σημείο που θα συζητηθεί μεταξύ Μητσοτάκη-Ρούμπιο. Το αποτέλεσμα; Θα το μάθουμε αργότερα από τις κινήσεις της Άγκυρας….

 

Πάντως, το ό,τι δεν ήρθε ο πρόεδρος των ΗΠΑ στην, πού ήθελε και η πρέσβης των ΗΠΑ στην Αθήνα, είναι ένα ερώτημα με πολλές απαντήσεις, ενδεχομένως λόγω της προεκλογικής του δραστηριότητας – και πιθανόν να μην δυσαρεστήσει τον φίλο του τον Ερντογάν.

 

πηγή

Όταν η επιστήμη χρησιμοποιείται από αυτούς που δεν την πιστεύουν.

ΑΝΔΡΕΑΣ ΠΕΤΡΟΥΛΑΚΗΣ “ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ”

Γράφει ο Νικόλαος Παναγιωτόπουλος
Καρδιολόγος
 

Υπουργείο Υγείας: επιστήμη και υποκρισία.

 

Δεν έχουν περάσει παρά λίγα μόνο χρόνια από την εποχή που η επιστήμη προβλήθηκε σαν το απόλυτο αγαθό. Θυμόμαστε όλοι διάφορους επιστήμονες εντός και εκτός εισαγωγικών, οι οποίοι παρέλασαν στα μέσα μαζικής ενημέρωσης και μας ενημέρωναν για τον κορονοϊό και τις επιπλοκές του, αλλά και για τα μέτρα τα οποία θα έπρεπε να προστατεύσουν τον πληθυσμό από την εξάπλωση και την θανατηφόρο επίδρασή του. Ανάμεσα σε αυτούς θυμόμαστε αρκετούς γιατρούς. Θυμόμαστε όμως και πολιτικούς οι οποίοι με ζήλο αλλά και αυστηρότητα διακήρυτταν προς κάθε πλευρά ότι η επιστήμη θα επιβληθεί έστω και δια της βίας.

 

Θυμόμαστε λοιπόν όλοι τον Πρόεδρο του Ιατρικού Συλλόγου Αθηνών με αυστηρότητα να απευθύνεται στα μέλη του και να μας απειλεί ότι εάν δεν τοποθετήσουμε τη βεβαίωση του εμβολιασμού μας έξω από τα ιατρεία μας θα προβεί σε διοικητικά μέτρα εναντίον μας. Με επίμονο τρόπο μας απειλούσε άμεσα ή και έμμεσα με διακοπή λειτουργίας του ιατρείου για τους γιατρούς εκείνους που δεν θα αναρτήσουν, όπως είχαμε τονίσει, ως άλλοι Εβραίοι το αστέρι του Δαβίδ έξω από το ιατρείο τους.

 

Θυμόμαστε επίσης την τηλεαστέρα κυρία Παγώνη, τη διορισμένη Πρόεδρο του Πανελλήνιου Ιατρικού Συλλόγου, η οποία και μετά την πάροδο της πανδημίας μεσουρανεί στα τηλεοπτικά κανάλια αναφερόμενη σε κάθε σχετικό και άσχετο θέμα. Ήταν αυστηρή και εκείνοι με τους γιατρούς που δεν ακολουθούσαν κατά τη γνώμη της την επιστήμη, άσχετα αν σήμερα αυτά όλα τα έχει ξεχάσει.

 

Όταν η διαφορετική επιστημονική άποψη διώκεται.

 

Αλλά κυρίως θυμόμαστε τον τότε Υπουργό Υγείας κύριο Πλεύρη να απειλεί με απόλυση όλους τους υγειονομικούς που δεν δέχονταν από επιστημονική άποψη να εμβολιαστούν και μάλιστα ενώ είχαν βγει σε διαθεσιμότητα, διακήρυσσε προς κάθε πλευρά ότι αν δεν συμμορφωθούν η προσωπική του γνώμη είναι ότι πρέπει να εκδιωχθούν οριστικά από τα νοσοκομεία και από τους υγειονομικούς χώρους εργασίας τους.

 

Και βέβαια θυμόμαστε τον μετέπειτα υπουργό Υγείας, τον αμετροεπή κύριο Γεωργιάδη, ο οποίος διακήρυσσε και εκείνος την πίστη του στην επιστήμη και την αυστηρή του στάση απέναντι σε εκείνους που την αμφισβητούν, να ασχολείται με όλα τα ζητήματα εκτός από εκείνα της αρμοδιότητας του.

 

Βλέποντας λοιπόν τόση λατρεία προς την επιστήμη, πέσαμε κυριολεκτικά από τα σύννεφα, όταν με αφορμή το θάνατο του γνωστού τραγουδιστή είδαμε ότι όλα αυτά τα πρόσωπα φαίνεται ότι όχι απλώς είχαν σχέσεις με τους απατεώνες και κομπογιαννίτες που πουλούσαν δήθεν επιστήμη για να εκμεταλλεύονται τους αφελείς, αλλά πολλές φορές συμμετείχαν σε πολλά τέτοιου είδους εγχειρήματα.

 

Πρόσωπα με θεσμικό ρόλο βρίσκονται σε διαπλοκή με κέντρα ευεξίας.

 

Είναι φανερό ότι ο Πρόεδρος του Ιατρικού Συλλόγου, ορθοπεδικός κατ’ όνομα, είναι μέτοχος αλλά και ιδιοκτήτης πολλών από αυτά τα κέντρα ευεξίας, τα οποία εξαπατούν και εξαπατούσαν τους πολίτες, τάζοντας διάφορες θεραπείες ανύπαρκτες, αλλά ενδεχομένως και επιζήμιες.

 

Από την άλλη πλευρά βλέπουμε την κυρία Παγώνη να κατακεραυνώνει πολιτικά πρόσωπα, τα οποία θεωρεί ότι στην επιστημονική τους δραστηριότητα ασκούσαν ιατρική στα όρια, ενώ ταυτόχρονα συναγελάζεται και δέχεται αξιώματα από εκείνους οι οποίοι στην πράξη φανερά όχι απλώς υποστηρίζουν τέτοιου είδους κομπογιαννιτισμούς, αλλά συμμετέχουν οικονομικά και στην λειτουργία τους.

 

Ταραζόμαστε όταν βλέπουμε τον τέως υπουργό υγείας κύριο Πλεύρη να έχει από πολλών ετών σχέση, προσωπική και οικονομική, και συναλλαγές με τους απατεώνες γιατρούς, οι οποίοι αυτή τη στιγμή βέβαια έχουν από όλους εγκαταλειφθεί και εξοριστεί στο πυρ το εξώτερον. Όμως θα θέλαμε να μας εξηγήσει πώς είναι δυνατόν αυτός ο υπερασπιστής της επιστημονικής αλήθειας και διώκτης όσων υποτίθεται ότι την αμφισβητούν να έχει τέτοιου είδους σχέσεις και συναλλαγές;

 

Όσο για τον κύριο Γεωργιάδη, ο οποίος έχει άποψη για όλα, αλλά ποιεί ως άλλος Πόντιος Πιλάτος τον αδιάφορο για τη βρωμιά, την οποία θα έπρεπε να έχει αν μη τι άλλο αναζητήσει, δεν έχουμε να πούμε και πολλά γιατί έχουμε μιλήσει πολλές φορές στο παρελθόν και έχουμε ασχοληθεί μαζί του. Νομίζουμε ότι η υποκρισία είναι φανερή και ο κάθε νοήμων άνθρωπος την αντιλαμβάνεται.

 

Δεν τον ενδιαφέρει πραγματικά η επιστήμη.

 

Να λοιπόν που τελικά η επιστήμη δεν ήταν παρά το φύλλο συκής που επέτρεπε στους ανθρώπους αυτούς να επιβάλουν στους συνανθρώπους τους μέτρα τα οποία στερούσαν την ελευθερία και τους επέτρεπαν να διοικούν με αυταρχικό τρόπο, έτσι όπως ίσως θα ήθελαν να συμβαίνει αν ζούσαν σε εποχές και καθεστώτα της αρεσκείας τους. Δεν τους ενδιέφερε η επιστήμη, αλλά το ξεκαθάρισμα λογαριασμών με εκείνους οι οποίοι είχαν το θάρρος να τα βάζουν με τις φαρμακευτικές εταιρείες και τα αυταρχικά μέτρα και να εκφράζουν τη διαφορετικότητα στην επιστημονική συζήτηση. Τους θύμωναν λοιπόν. Και όχι λίγοι υπέστησαν διωγμούς, κάποιοι μάλιστα ακόμη υφίστανται τις συνέπειες των επιστημονικών τους απόψεων, όπως ο κύριος Κούβελας, ο καθηγητής από τη Θεσσαλονίκη που βρίσκεται εδώ και κάποια χρόνια εμπερίστατος και διωκόμενος.

 

Θα πρέπει λοιπόν ο κόσμος να καταλάβει την υποκρισία. Θα πρέπει να αντιληφθεί ότι όλοι εκείνοι οι οποίοι κόπτονταν δήθεν για την επιστήμη την χρησιμοποιούσαν και την κακοποιούσαν για να εξοικονομήσουν για μία ακόμη φορά ίδια οφέλη. Είναι εκείνοι οι οποίοι με φανερό και κρυφό τρόπο συνεργάζονταν με εκείνους που εκμεταλλεύονται τους συνανθρώπους τους στο όνομα της επιστήμης και προσπορίζουν διαφόρων ειδών οφέλη.

 

Ας βγουν λοιπόν με θάρρος να μας πουν. Ποια είναι η διαπλοκή τους με τα διάφορα πρόσωπα όχι μόνο με τους κατηγορουμένους της συγκεκριμένης υπόθεσης, αλλά με όλους εκείνους οι οποίοι πωλούν παραμύθια επικίνδυνα για τη ζωή των ανθρώπων; Είχαν το θράσος να απειλούν εμάς που προσπαθούμε να ασκήσουμε με όσο πιο απλό τρόπο όσα με κόπο μάθαμε κατά την άσκηση της επιστήμης μας για να προσφέρουμε στους συνανθρώπους μας τις λίγες ταπεινές γνώσεις μας. Βέβαια δεν πλουτίσαμε όπως κάποιοι. Ούτε γίναμε συνδαιτημόνες στο τραπέζι της λεηλασίας της κοινωνίας .

 

Είναι φανερό ότι η σοφή παροιμία φωνάζει ο κλέφτης για να φοβηθεί ο νοικοκύρης έχει την απόλυτη εφαρμογή. Δεν αρκεί όμως απλώς επισήμανση όλων αυτών. Σε μία ευνομούμενη χώρα θα έπρεπε σε βάθος να αναζητηθούν οι σχέσεις των πολιτικών και των ιατρών με όλα αυτά τα κυκλώματα και να επιβληθούν βαρύτατες ποινές. Δυστυχώς δεν θα συμβεί κάτι τέτοιο. Σε λίγο θα επιστρέψουμε στην κανονικότητά μας και θα συνεχίσουν τα πρόσωπα αυτά να μας κουνούν το δάχτυλο στο όνομα δήθεν της επιστημονικής αλήθειας.

 

πηγή

Πώς η κρίση στη Μέση Ανατολή δημιούργησε τα χρυσοφόρα σούπερ τάνκερ

Γράφει ο ΜΑΛΑΓΚΟΝΙΑΡΗΣ ΣΤΑΥΡΟΣ  

 

Μπορεί στην Κίνα το 2026 να είναι το “Έτος του Πύρινου Αλόγου”, στη Ναυτιλία, όμως, θα πρέπει – αναμφισβήτητα – ν’ ανακηρυχθεί ως το “Έτος των VLCC”, των πολύ μεγάλων δεξαμενόπλοιων, σχεδιασμένων για τη μεταφορά τεράστιων ποσοτήτων πετρελαίου σε μεγάλες αποστάσεις. Αυτό συμβαίνει διότι λόγω των πολεμικών συγκρούσεων στη Μέση Ανατολή η εμπορική εκμετάλλευσή τους, εμφανίζοντας πρωτόγνωρες αποδόσεις, έχει γίνει ένα “Ελ Ντοράντο” για τους πλοιοκτήτες! 

 

Για τους παρακολουθούντες τον κλάδο των δεξαμενοπλοίων, μια άνοδος της ευμετάβλητης αγοράς δεν είναι κάτι αξιοσημείωτο. Όμως, τους τελευταίους μήνες τα “σούπερ τάνκερ” VLCC (Very Large Crude Carriers – Πολύ Μεγάλα Δεξαμενόπλοια Αργού Πετρελαίου) με την αλματώδη αύξηση των ναύλων και την “απογείωση” των αξιών τους, ακόμα και οι πιο έμπειροι ναυτιλιακοί αναλυτές παρακολουθούν τις εξελίξεις με απορία. «Αυτό που συμβαίνει είναι πραγματικά πρωτόγνωρο», διαπιστώνουν. Κάποιοι που αναζητούν “σημάδια” θα παρατηρούσαν ότι η ιστορία αυτών των πλοίων είναι ταυτισμένη με κρίσεις στη Μέση Ανατολή.

 

Βέβαια, η αρχική ιδέα για την κατασκευή μεγάλης χωρητικότητας δεξαμενοπλοίων υπήρξε από την δεκαετία του 1950. Ανήκε στους μεγάλους ανταγωνιστές, τον Αριστοτέλη Ωνάση και τον Σταύρο Νιάρχο, που ναυπήγησαν δύο “υπερδεξαμενόπλοια” – για την εποχή – χωρητικότητας 46.000- 47.000 τόνων.

 

Όμως, το πρώτο VLCC κατασκευάστηκε το 1966 στην Ιαπωνία. Ήταν το ιστορικό δεξαμενόπλοιο “Idemitsu Maru”, με χωρητικότητα 209.000 τόνους (dwt) και μήκος 374 μέτρα. Η ναυπήγησή του αποτέλεσε ορόσημο για τη διεθνή ναυτιλία, καθώς εγκαινίασε την εποχή των υπερ-δεξαμενόπλοιων για τη μαζική μεταφορά πετρελαίου.

 

Tο κλείσιμο του Σουέζ

 

Ωστόσο, η ανάπτυξή τους ξεκίνησε ένα χρόνο αργότερα, μετά τον λεγόμενο “Πόλεμο των έξι ημερών” μεταξύ του Ισραήλ και των γειτονικών αραβικών κρατών, δηλαδή της Αιγύπτου, της Ιορδανίας και της Συρίας. Μετά το τέλος αυτής της πολεμικής σύγκρουσης στη Μέση Ανατολή, η διώρυγα του Σουέζ παρέμεινε κλειστή για οκτώ χρόνια και οι πλοιοκτήτες προχώρησαν στην κατασκευή όλο και μεγαλύτερων πλοίων για να μεγιστοποιήσουν τις οικονομίες κλίμακας. Όταν άνοιξε ξανά η Διώρυγα του Σουέζ, αυτά τα μεγάλα πλοία δεν μπορούσαν να διέλθουν λόγω των περιορισμών μεγέθους της διώρυγας, καθιστώντας μόνιμες πολλές από τις αλλαγές στους εμπορικούς δρόμους.

 

Εκείνα τα χρόνια, ελληνικοί ναυτιλιακοί οίκοι, όπως των Νιάρχου, Ωνάση, Γουλανδρή, Λαιμού και Αγγελικούση άρχισαν να εντάσσουν μαζικά VLCCs στους στόλους τους, χαράσσοντας μια “ρότα” που ακολούθησαν και πολλοί άλλοι. Έτσι, σήμερα οι Έλληνες εφοπλιστές κυριάρχησαν παγκοσμίως σε αυτή την κατηγορία πλοίων.

 

Συγκεκριμένα, την 1η Σεπτεμβρίου, ο παγκόσμιος στόλος VLCC αριθμούσε 928 πλοία, με μέσο όρο ηλικίας τα 13 έτη. Από αυτά – σύμφωνα με στοιχεία της Ένωσης Ελλήνων Εφοπλιστών (ΕΕΕ) – ελληνικών συμφερόντων είναι τα 144 (περίπου 15,5%), που αντιπροσωπεύουν περίπου το 16% της παγκόσμιας μεταφορικής ικανότητας.

 

Σύμφωνα με άλλες πηγές, οι Έλληνες πλοιοκτήτες έχουν υπό ναυπήγηση 72 VLCCs, αφήνοντας πίσω την Κίνα, η οποία έχει σε εξέλιξη 47 παραγγελίες. Αυτό σημαίνει ότι στο άμεσο μέλλον ο ελληνικός εφοπλισμός θα βρίσκεται σε τροχιά να ξεπεράσει την Κίνα και να αναδειχθεί στην κορυφαία δύναμη παγκοσμίως στα σούπερ τάνκερ.

 

Η “έκρηξη” της αγοράς των σούπερ τάνκερ

 

Οι επενδύσεις σε αυτή την κατηγορία των πλοίων καταγράφουν μια σταθερότητα παρά τις διακυμάνσεις της ναυλαγοράς. Σε ανάλυση του διεθνούς ναυλομεσιτικού οίκου Poten & Partners αποτυπώνονται παραστατικά μερικοί κύκλοι της αγοράς, καθώς τον Ιούλιο του 2008 οι ναύλοι των VLCC άγγιξαν, για συμβόλαια χρονοναύλωσης, σχεδόν τις 200.000 δολάρια την ημέρα.

 

Αυτές οι τιμές, σε συνδυασμό με την εντυπωσιακή ανάπτυξη της Κίνας, δημιούργησαν στη ναυτιλιακή αγορά κατάσταση ευφορίας και οι πλοιοκτήτες άρχισαν να προχωράνε σε μαζικές παραγγελίες πλοίων στα ασιατικά ναυπηγεία. Όμως, στα τέλη του 2008, η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση οδήγησε την οικονομία σε κατακόρυφη πτώση συμπαρασύροντας μαζί της τις ναυτιλιακές αγορές. Μέχρι τα μέσα του 2009, οι ναύλοι των δεξαμενόπλοιων είχαν υποχωρήσει κάτω από τα 20.000 δολάρια την ημέρα.

 

Μετά από μια σχεδόν 10ετη περίοδο μικρών διακυμάνσεων, η ναυλαγορά των VLCCs πλησίασε το επίπεδο των 200.000 δολαρίων την ημέρα τον Απρίλιο του 2020, με την έναρξη της πανδημίας του Covid. Ακολούθησε μια περίοδος “ισχνών αγελάδων”, με μια ανάκαμψη να πυροδοτείται με την έναρξη του πολέμου της Ρωσίας και της Ουκρανίας, αλλά αυτή ωφέλησε περισσότερο τα μικρότερα τάνκερ τύπου Aframax και Suezmax παρά τα VLCC.

 

Ο πόλεμος κατά του Ιράν και τα σούπερ τάνκερ

 

Όμως, το τελευταίο διάστημα ο πόλεμος των ΗΠΑ και του Ισραήλ εναντίον του Ιράν, με επακόλουθο το κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ, σε συνδυασμό με τους καινούργιους σημαντικούς περιορισμούς στη διέλευση πλοίων από τα Στενά Μπάμπ ελ Μαντέμπ, ώθησαν τους ναύλους των σούπερ τάνκερ σε πρωτόγνωρα επίπεδα.

 

Στο βασικό δρομολόγιο Αραβικός Κόλπος-Άπω Ανατολή ο ναύλος έφτασε, τον Αύγουστο, κατά μέσο όρο, στα 600.000 δολάρια την ημέρα και τον Σεπτέμβριο ξεπέρασε τα 800.000 δολάρια, για να “απογειωθεί” τις τελευταίες μέρες – σύμφωνα με στοιχεία της Xclusiv Shipbrokers – στο 1,24 εκατομμύρια δολάρια την ημέρα για ταξίδι από Περσικό κόλπο για Κίνα!

 

Αυτοί οι ναύλοι αφορούν ταξίδια που ξεκινούν από τον Αραβικό Κόλπο και έχουν φτάσει σε αυτά τα ύψη διότι ελάχιστοι πλοιοκτήτες είναι πρόθυμοι να αναλάβουν το ρίσκο της διέλευσης του εξαιρετικά επικίνδυνου Στενού του Ορμούζ. Ωστόσο, οι ναύλοι των VLCCs και σε άλλα βασικά δρομολόγια είναι πολύ υψηλοί. Πλοία που φορτώνουν στον Κόλπο του Ομάν, ακριβώς έξω από τα Στενά του Ορμούζ, μπορούν να αποφέρουν έσοδα 450.000 δολαρίων την ημέρα.

 

Ακόμη και τα VLCCs που παραμένουν μακριά από τη ζώνη της σύγκρουσης μπορούν να εξασφαλίσουν εξαιρετικές αποδόσεις: 380.000 δολάρια την ημέρα για το δρομολόγιο Δυτική Αφρική – Άπω Ανατολή και 275.000 δολάρια την ημέρα για το δρομολόγιο Κόλπος των ΗΠΑ – Ασία.

 

Η αντιστροφή τιμών στις αξίες των πλοίων

 

Μέσα σε αυτό το περιβάλλον και της εκτόξευσης των ναύλων σε επίπεδα ρεκόρ, παρατηρείται το σπάνιο φαινόμενο της αντιστροφής τιμών (price inversion): Τα έτοιμα, σύγχρονα μεταχειρισμένα πλοία κοστίζουν σημαντικά περισσότερο από τα νεότευκτα! Έτσι, ένα VLCC πενταετίας (εάν βρεθεί κάποιο διαθέσιμο προς πώληση) ενώ τον περασμένο Ιούλιο πωλείτο στα 145 εκατομμύρια δολάρια τις τελευταίες μέρες του Σεπτεμβρίου έφτασε στα 170-172 εκατομμύρια δολάρια. Την ίδια περίοδο η τοποθέτηση παραγγελίας για ένα καινούργιο πλοίο κοστίζει μεταξύ 120 και 140 εκατομμύρια δολάρια.

 

Αυτό συμβαίνει για έναν απλό λόγο: Το σύγχρονο μεταχειρισμένο πλοίο μπορείς αμέσως να δρομολογηθεί στην αγορά άμεσης παράδοσης (spot), που παρουσιάζει εξαιρετική δραστηριότητα, ενώ για την παραλαβή ενός νεότευκτου πλοίου από ναυπηγεία θα υπάρξει αναμονή χρόνων. Και ενώ είναι γνωστό τι έσοδα μπορεί να αποφέρει ένα πλοίο στην τρέχουσα αγορά, το μελλοντικό περιβάλλον των ναύλων είναι πολύ πιο αβέβαιο.

 

Μάλιστα, όπως επισημαίνουν ναυτιλιακοί αναλυτές «αν η ιστορία διδάσκει κάτι, αυτό είναι ότι οι περίοδοι εξαιρετικά υψηλών ναύλων ακολουθούνται συνήθως από περιόδους χαμηλών εσόδων, ειδικά εάν τα υψηλά κέρδη έχουν πυροδοτήσει ένα κύμα μαζικών παραγγελιών για νέα πλοία».

 

Στα αξιοσημείωτα της περιόδου και η μεγάλη αξία των φορτίων. Ένα VLCC μπορεί να μεταφέρει έως και δύο εκατομμύρια βαρέλια αργού πετρελαίου, μια τεράστια ποσότητα, ικανή να καλύψει τις ανάγκες ολόκληρης της Ελλάδας για περίπου μια εβδομάδα (6,5 ημέρες με την ημερήσια εθνική κατανάλωση να υπολογίζεται σε 300.000 με 310.000 βαρέλια).

 

Αυτό σημαίνει ότι η τρέχουσα χρηματική αξία ενός πλήρους φορτίου ενός και μόνο ταξιδιού ανέρχεται σε περίπου 204,6 εκατομμύρια δολάρια ΗΠΑ (με την τρέχουσα τιμή του πετρελαίου brent στα 102,3 δολάρια ανά βαρέλι), δηλαδή πολύ περισσότερα από την αξία της κατασκευής ενός πλοίου!

 

Και τελικά η επόμενη μέρα τι θα φέρει; Κανένας δεν μπορεί να κάνει ασφαλείς προβλέψεις. Άλλοι, λαμβάνοντας υπόψη τον μεγάλο αριθμό νέων παραγγελιών, εκτιμούν ότι μετά την τρέχουσα άνοδο θα ακολουθήσει, εντός λίγων ετών, μια περίοδος κάμψης και άλλοι, πιο αισιόδοξοι, θεωρούν ότι με την απόσυρση των μεγάλης ηλικίας πλοίων του λεγόμενου “σκιώδους στόλου” με το τέλος των συγκρούσεων και τις ανάγκες αναπλήρωσης πετρελαϊκών αποθεμάτων, θα υπάρξει αυξημένη ζήτηση πλοίων και κατ’ επέκταση θετικό περιβάλλον. Στο μεταξύ, όλοι παρακολουθούν με ενδιαφέρον την σημερινή πρωτόγνωρη κατάσταση….

 

πηγή

Τουρκική Εισβολή 1974 - Σοβιετική ανάμειξη. Ναι, και η Ρωσία έδωσε το οκέι στον Ετζεβίτ να εισβάλει!

 Γράφει η Φανούλα Αργυρού

 

Στο προηγούμενό μου άρθρο αναφέρθηκα στην ομολογία Γ. Καραμπελιά, 20.10.2020:

«…Εμείς μιλάμε μονίμως, και δικαίως, για τον Κίσινγκερ, αλλά αποκρύπτουμε το γεγονός ότι η Ρωσία έδωσε τότε το οκέι στον Ετζεβίτ για να εισβάλει στην Κύπρο».

 

Ας δούμε, λοιπόν, τα όσα αποκρύφθηκαν.

 

Το ρωσικό πρακτορείο Tass, στις 20 Ιουλίου 1974 (σε αγγλικό ειδησεογραφικό του) έδωσε μεγάλη δημοσιότητα στη διάσκεψη Τύπου που είχε δώσει ο Τούρκος Πρωθυπουργός της εισβολής, B. Ecevit, περιλαμβανομένων και των ισχυρισμών του ότι οι επιχειρήσεις ήταν επιτυχείς και ότι «αυτές δεν ήταν πράξεις εισβολής, αλλά πράξεις εναντίον μιας εισβολής, η οποία είχε ήδη λάβει μέρος».

 

Υπενθυμίζεται πως μια μέρα νωρίτερα (19/7/74) προηγήθηκε η περιβόητη ομιλία του Αρχ. Μακαρίου στο Συμβούλιο Ασφαλείας, όταν κατηγόρησε την Ελλάδα 7 φορές ως να έκανε «εισβολή». Όπως είχε υποσχεθεί στον Βρετανό Σοσιαλιστή Πρωθυπουργό Χάρολντ Γουίλσον, στη συνάντηση/ΣΥΝΕΝΝΟΗΣΗ τους στις 17/7/1974, στο 10 Downing Street…

 

Αποκαλύψεις του Arif Hasan Tahsin (Arif Hodja), πρώην διοικητή της ΤΜΤ, δασκάλου, συγγραφέα και αρθρογράφου στην εφημερίδα «Αφρίκα» στα κατεχόμενα:

«Όταν η Τουρκία αποφάσισε να επέμβει, επικοινώνησε με τους Σοβιετικούς και ο πρέσβης της Σ. Ένωσης ρώτησε τον Πρόεδρο της Τουρκικής Δημοκρατίας κατά πόσον μετά την εισβολή η Κύπρος θα παρέμενε μέλος του Κινήματος των Αδεσμεύτων. Όταν πήρε θετική απάντηση, έδωσε τη συγκατάθεσή του για την επέμβαση. Η Τουρκία δεν είχε αρκετό πετρέλαιο και ζήτησε βοήθεια από τη Βουλγαρία. Ένας που δούλευε στην τουρκική πρεσβεία στη Βουλγαρία έγραψε βιβλίο, στο οποίο περιγράφει όλα αυτά… Αυτά για την πρώτη εισβολή. Η Αμερική μετά αναμείχθηκε…». Μεταδόθηκε στις 22.3.2011, από το δίγλωσσο πρόγραμμα του ΡΙΚ Biz.

Με Αγγλικούς υποτίτλους https://www.youtube.com/watch?v=YJTaJPF8o6M

Με Ελληνικούς υποτίτλους https://www.youtube.com/watch?v=CsTmIa6cSRw

 

Έγγραφο της CIA

 

Περαιτέρω επιβεβαίωση βρήκαμε σε έγγραφο της Αμερικανικής Υπηρεσίας CIA (Central Intelligence Agency), ημερ. 22 Ιουλίου 1974, με τίτλο USSR-CYPRUS και το οποίο επιβεβαίωσε την έγκριση της Σοβιετικής Ένωσης για την τουρκική εισβολή στην Κύπρο… Δικαιολόγησε την παρέμβαση της Τουρκίας ως «αναγκαία για την προστασία της τουρκο-κυπριακής κοινότητας…».

 

Το κείμενο στα Αγγλικά:

«The Soviets have approved of Turkey’s invasion of Cyprus, but they have also registered opposition to any alteration of Cyprus’ political status. Moscow is concerned that the invasion will lead to partition of the island between Greece and Turkey.

A Soviet government statement issued on Saturday strongly criticized Greek “aggression”, but justified Turkey’s intervention as needed to protect the Turkish Cypriot community. The statement sought to portray Turkey as intent on restoring Cypriot independence and returning the “legitimate government”. Party chief Brezhnev endorsed these objectives during a speech yesterday in Poland… The Soviets have maintained contact with Makarios in New York and pressed in the Security Council for a return to power of the Archbishop. Moscow, however, has avoided irretrievable commitment to Makarios’ cause. The Soviets have been carrying favour in Ankara as well, but have been relatively discreet in exploiting the split in NATO, and restrained in their criticism of the US…».

(Source: USIB United States Intelligence Board – Approved for Release 2007/03/28:CIA-RDP79T00975AO26800010008-6)

 

(Ευχαριστίες στον καθηγητή Δρα Κλέαρχο Α. Κυριακίδη για τον εντοπισμό τού αμερικανικού αυτού εγγράφου. Βλέπε και βιβλίο Φ.Α. «Διζωνική vs Δημοκρατία 1955-2019»).

 

Υπενθυμίζεται και εδώ η αχαρακτήριστη δήλωση του Αρχ. Μακαρίου, 19.7.1974, στο Σ.Α., ότι «κινδύνευαν και οι Τ/κ, όχι μόνο οι Ε/κ». Που είχαν ήδη διαψεύσει οι Τ/κ, ο Βρετανός Ύπ. Αρμοστής στη Λευκωσία και ο Αμερικανός Τζόζεφ Σίσκο.

Δρ Henry Kissinger: «Η Μόσχα είπε στους Τούρκους να εισβάλουν».

(«Σημερινή», 14.1.1999).

 

Στις 14/1/1999, η εφημερίδα «Σημερινή» δημοσίευσε είδηση από το ΚΥΠΕ (Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων), που αναφερόταν σε αποδεσμευμένο απόρρητο αμερικανικό έγγραφο.

 

«...Ένα άκρως απόρρητο έγγραφο, που αποδεσμεύθηκε από το Αρχείο του Γραφείου Εθνικής Ασφαλείας της Αμερικής, αναφέρεται σε πρακτικά συνάντησης που είχε ο Δρ Χένρι Κίσινγκερ με τον Κινέζο ομόλογό του στις 2/10/1974. Απαντώντας σε ερώτηση του Κινέζου Υπουργού Εξωτερικών ως προς το γιατί η Αμερική δεν σταμάτησε την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, ο Κίσινγκερ αποκάλυψε ότι ο κύριος στόχος του 6ου Αμερικανικού Στόλου τότε ήταν να κρατήσει τους Σοβιετικούς μακριά από την Κύπρο και ότι ήταν η Σοβιετική Ένωση που είχε ζητήσει από τους Τούρκους να εισβάλουν».

 

Αργότερα, με τις διαρροές των wikileaks προστέθηκε και έγγραφο του Στέιτ Ντιπάρτμεντ, 4.10.1974, που αναφέρει: «Έχοντας μεγάλο χρέος στη Ρωσία για τη συναίνεσή της στην εισβολή της Κύπρου τον περασμένο Ιούλιο, η Τουρκία ενδέχεται να μην μπορέσει να αρνηθεί τα αιτήματα των Σοβιετικών για προνόμια στις υπερ-πτήσεις…».

 

«…WITH AN OUTSTANDING IOU DEBT TO RUSSIA FOR ITS ACQUIESCENCE IN THE INVASION OF CYPRUS LAST JULY, TURKEY MAY FIND IT HARDER THAN BEFORE TO DENY ANY SOVIET REQUEST FOR OVERFLIGHT PRIVILEGES IN A FUTURE MIDDLE EASTERN WAR, PARTICULARLY WITH THE U.S. CONGRESS SO VIRULENTLY ANTI- TURKEY» (Cable: 1974 STATE 223755_b).

 

Δυστυχώς ναι, όπως γράφω εδώ και χρόνια, τόσο το Λονδίνο με τη σοσιαλιστική του κυβέρνηση Γουίλσον/Κάλαχαν το 1974, όσο και η Μόσχα είχαν δώσει το οκέι για την τουρκική εισβολή, ενώ ο Κίσινγκερ ενδεικτικά (18.7.1974) διαφωνούσε με το οκέι του Λονδίνου και του Μακαρίου…

 

Δυστυχώς υπήρξε έκτοτε μια «άγραφη κοινή συνεννόηση» μεταξύ σοσιαλιστών να κατηγορούνταν οι Αμερικανοί για να καλύπτονται οι εγκληματικές ευθύνες Λονδίνου/Μόσχας, αλλά παράλληλα και οι ασήκωτες πλέον ευθύνες Μακαρίου με τις καταστροφικές συνέπειες των ψευδαισθήσεών του…

 

Παρόλο που ο ίδιος, ώρες μετά την έναρξη της εισβολής, αφού άφησε τους Βρετανούς να τον εκμεταλλευθούν σαν έναν «χρήσιμο ηλίθιο», τον οποίο χαρακτήρισε στις 18/7/1974 ο Κίσινγκερ - όταν έμαθε ότι είχε δώσει τη συγκατάθεσή του στον Κάλαχαν για συνεργασία Βρετανίας/Τουρκίας - ως «ανδρείκελο των Τούρκων – Turkish stooge», έτρεξε στα πόδια του Χένρι Κίσινγκερ για βοήθεια ζητώντας «Αμερικάνο μάγειρα»… Ήταν, όμως, πλέον αργά…

 

Η «άγραφη κοινή συνεννόηση» τα κάλυψε όλα…

Το αφήγημα ότι για όλα έφταιγαν ΝΑΤΟ και Κίσινγκερ και κλείσαμε, κάλυψε για 52 χρόνια τις πραγματικές ένοχες πλευρές, Βρετανία, Σοβιετική Ένωση και όχι μόνο, οι οποίες άφησαν τον σφαγέα Ετζεβίτ να εκτελέσει το αιματηρό του σχέδιο που χρονολογούσε…

 

Ναι, η ΙΣΤΟΡΙΑ ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ ΝΑ ΞΑΝΑΓΡΑΦΤΕΙ.

 

Πηγές – Βρετανικό Εθνικό Αρχείο, Αμερικανικά αρχεία και βιβλίο «Διζωνική vs Δημοκρατία 1955-2019».

 

*Στο επόμενο, διαχρονικές αδιαμφισβήτητες ιστορικές συγκλίσεις Λονδίνου – Μόσχας – ΑΚΕΛ.

 

*Ερευνήτρια/δημοσιογράφος

 

Χάρτης της τουρκικής εισβολής, που βρέθηκε στην κατοχή Τούρκου στρατιώτη. Είχε σχεδιαστεί μήνες πριν και κυκλοφορούσε σε καρτ ποστάλ στην Τουρκία…

 

Χάρτης που βρέθηκε το 1967 στο χωριό Στρογγυλός της επαρχίας Αμμοχώστου και τον δημοσίευσε η «Σημερινή». Ήταν δημοσιευμένος στη «Νέα Αγροτική Εφημερίδα», η οποία τον αφιέρωνε στους Τουρκοκυπρίους και σε ολόκληρο το Τουρκικό Έθνος...

 

πηγή