6 Δεκεμβρίου 2022

Μ.Μ.Ε. και είδηση: Δυστυχώς, εγώ ανήκω πλέον στο παρελθόν.

Του Δημήτρη Κωνσταντάρα
 
Ειλικρινά, δεν ξέρω από που να αρχίσω και που να τελειώσω σήμερα, Δευτέρα, 5 Δεκεμβρίου την ολοκλήρωση και τη διαμόρφωση γνώμης για το « τι τρέχει» τριγύρω μας. Έχω διαβάσει την γεμάτη χτεσινο-προχτεσινές ειδήσεις εφημερίδα μου- αυτό είναι ίσως και κάπως λογικό αφού οι εφημερίδες πλέον σπανίως κάνουν κάποια «αλλαγή» λόγω ώρας – και αφού έχω περιδιαβάσει σε όλα ή σχεδόν όλα τα ενημερωτικά/ειδησεογραφικά ηλεκτρονικά Μ.Μ.Ε., όπως άλλωστε κάνω κάθε μέρα, μένω ανικανοποίητος. Και δεν ξέρω τι ουσιαστικό να πω αφού για όλα υπάρχει και κάποια δικαιολογία. Μέσα σ΄όλα, υπάρχουν οι πρωινές τηλεοπτικές εκπομπές που –έστω πρόχειρα, έστω βιαστικά, όπως μπορούν τέλος πάντων- ίσως έχουν ήδη φιλοξενήσει ό,τι πιο «φρέσκο» υπάρχει μια και οι ειδήσεις «τρέχουν και σκάνε» ακόμα και αξημέρωτα.
 
Θα μού πείτε: Μα έτσι δεν συνέβαινε και παλιότερα όταν οι περισσότερες εφημερίδες έβγαζαν όταν χρειαζόταν μια «Δεύτερη Έκδοση»; Όταν υπήρχαν πλήρεις βάρδιες στα Κρατικά και τα «ελεύθερα» ραδιόφωνα; Όταν οι πρωινές τηλεοπτικές εκπομπές ξεκινούσαν δίνοντας τις «τελευταίες ειδήσεις» και όχι συνταγές για το «Γλυκό της Ημέρας»; Δυστυχώς, τέτοια ιεράρχηση δεν υπάρχει πια.  
 
Φυσικά- και φυσιολογικά- τα πάντα αλλάζουν. Οι άνθρωποι, οι νοοτροπίες, τα ζητούμενα, η ιεράρχηση των θεμάτων, η συντριπτική επιθυμία ικανοποίησης των τηλεθεατών ή ακροατών για «ειδήσεις των 2 λεπτών» και η προτίμηση των «πελατών» για κάτι «ευχάριστο» για ν΄ αρχίσουν τη μέρα τους. Τα δέχομαι αυτά. Μόνο που ούτε αυτό ισχύει. Για κάποιους λόγους, η ενημέρωσή μας ξεκινά 1. από τα «χτεσινά» γιατί αυτά προσφέρονται για σχολιασμό και 2. από τα «εντυπωσιακά», έστω κι αν αυτά είναι νεκροί, κατολισθήσεις, σκάνδαλα, βιασμοί και άλλα τρομερά και δυσάρεστα.  
 
Ολοκληρώνω: Μπορεί κι εγώ αν έκανα ακόμα ραδιόφωνο και τηλεόραση να ήμουν υποχρεωμένος να συνταχθώ με το πνεύμα της εποχής. Και να ξεκινήσω το δελτίο ή την εκπομπή μου με τον πατέρα Αντώνιο και την πρεσβυτέρα, την Πισπιρίγκου, τον Μίχο και τις άλλες παρόμοιες, σημαντικές αλλά καθόλου καινούργιες υποθέσεις ή και με τους καυγάδες στο GNTM και τα φάλτσα του Κοκλώνη στο Just the two of us. Αλλά - πηγαίνοντας στην ηλεκτρονική δημοσιογραφία των ιστότοπων- να αναλύω πρωί-πρωί τα εξής: 
 
- Αυτός είναι ο συνταγματάρχης ληστής - Τζογαδόρος, ίσως έχει «βάλει χέρι» σε λεφτά του στρατού. Συνταγματάρχης σε αστυνομικούς: «Έκανα ληστείες για να ξεχρεώσω τους τοκογλύφους» είπε. Σύμφωνα με πληροφορίες, ο 53χρονος είχε κάνει δύο ληστείες, -μία στη Νέα Σμύρνη και μία στο Παλαιό Φάληρο. 
 
- Αμίλητη, με κούτες και τσάντες στα χέρια έφυγε από την Κιβωτό η πρεσβυτέρα σήμερα. Το περιβάλλον του πατέρα Αντωνίου και οι δικηγόροι καταγγέλλουν ότι οι αρχές άλλαξαν τις κλειδαριές, χωρίς να τους επιτρέψουν να πάρουν ούτε τα προσωπικά αντικείμενά τους. 
 
- Καταπέλτης η Εβελίνα Παπούλια στη δίκη Φιλιππίδη: «Μου έδειχνε τα γεννητικά του όργανα, προσπάθησε να μου βάλει χέρι”. Χυδαιότητα, εξουσιομανία, υστερία είναι μερικά από τα χαρακτηριστικά που απέδωσε στην προσωπικότητα του Πέτρου Φιλιππίδη η ηθοποιός Εβελίνα Παπούλια. «Με προκαλούν για να δουν το οξύθυμο του χαρακτήρα μου», υποστήριξε ο Πέτρος Φιλιππίδης.
 
- Συνεχίζεται η ταραχή στο Twitter για τα χλιδάτα ρούχα της Μποφίλιου στο Λονδίνο. «Παλεύουμε τον "κακό καπιταλισμό" στο Κομμουνιστικό Λονδίνο. Σινιέ και στην πένα, βεβαίως, βεβαίως» . Αλλά ακόμα και το «Αν φοράει κάποιος κουστούμι και γραβάτα πρέπει να είναι δεξιός κι αν είναι αριστερός πρέπει να φοράει αμπέχωνο;» που αναρωτιούνται πολλοί θαυμαστές της. 
 
Δεν ξέρω τι θα έκανα αν ήμουν στην «από εκεί» πλευρά. Ξέρω όμως ότι τώρα που πλέον είμαι από την «από εδώ πλευρά», έχω το δικαίωμα να λέω τουλάχιστον τη γνώμη μου χωρίς να κινδυνεύω με απόλυση. Και να βλέπω και να ακούω Μ.Μ.Ε. που προβάλλουν τα σοβαρά ΣΗΜΕΡΙΝΑ θέματα. Αυτά που ο θεατής ή ακροατής ΔΕΝ ξέρει. 
Χωρίς να κατακρίνω τη σημερινή κατάσταση, μπορώ να πω ότι δεν μού αρέσει. Απλώς.

Πολιτική εξουσία και δικαιοσύνη ολοκλήρωσαν το εθνικό έγκλημα στις Πρέσπες

Η έγκριση του ”Κέντρου Μακεδονικής Γλώσσας” ολοκλήρωσε την προδοσία των Πρεσπών
 
 
Γράφει η Κρινιώ Καλογερίδου
 
Ως ενοχική ανοχή μας στα όρια της συναυτουργίας, μετά την αποδοχή απ’ την ΝΔ του προϊόντος ”εγκλήματος” (”Συμφωνία Πρεσπών”) — που συντελέστηκε επί κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ με υπογραφή Αλέξη Τσίπρα τον Ιούνιο του ’18 και επικυρώθηκε από τον Κυριάκο Μητσοτάκη τον Ιούλιο του ’19 — θα χαρακτήριζα την διακυβερνητική αγρανάπαυση τεσσάρων χρόνων, η οποία άφησε ελεύθερο το πεδίο στις σκοπιανές διεργασίες γύρω από την γλώσσα. 
 
Διεργασίες που ευοδώθηκαν, δυστυχώς, μετά την πρώτη αναγνώριση απ’ την Ελληνική Δικαιοσύνη (Πρωτοδικείο Φλώρινας: έγκριση 28 Ιουλίου 2022 και ανακοίνωση απόφασης: 7 Νοεμβρίου 2022) φιλοσκοπιανού συλλόγου για την προώθηση της ”μακεδονικής” γλώσσας!!! 
 
Η έγκριση του ”Κέντρου Μακεδονικής Γλώσσας” ολοκλήρωσε, ουσιαστικά, την λιμνιαία προδοσία που είχε συντελεστεί με αποδεικτικά τεκμήρια την εκχώρηση του ιστορικού ονόματος της Μακεδονίας μας, της γλώσσας και της ”ταυτότητάς” της (συστατικά για δημιουργία έθνους-κράτους) στους Σκοπιανούς παραχαράκτες της ιστορίας της, οι οποίοι — με δική μας υπογραφή — αποκαλούνται από τις 17 Ιουνίου του ’18 ”Μακεδόνες”, αφού το πρώτο συνθετικό της επίσημης πλέον ονομασίας της χώρας τους (”Βόρεια Μακεδονία”) δεν τους υποχρεώνει να λέγονται ”Βορειομακεδόνες”…  
 
Έκτοτε βέβαια κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι της συναίνεσης των κομμάτων εξουσίας στο θέμα αυτό, που έφερε απ’ την ίδια πλευρά τους χθεσινούς με τους σημερινούς κυβερνήτες, αν και ηχούν ακόμα στ’ αυτιά μου τα λόγια του νυν πρωθυπουργού (τότε αρχηγού της Αξιωματικής αντιπολίτευσης): 
“… Κανείς Έλληνας δε θα ήθελε τον όρο ‘Μακεδονία”, αλλά θέλω να είμαι ρεαλιστής. Αν και δε μου αρέσει καθόλου, το βασικό πρόβλημα είναι στη γλώσσα και την εθνότητα… Το όνομα (”Βόρεια Μακεδονία”) θα ξεχαστεί πολύ γρήγορα κι από τη στιγμή που αναγνωρίζεται η γλώσσα και η εθνότητα είναι θέμα χρόνου να αποκαλείται η χώρα απλά ”Μακεδονία” (16 Σεπτεμβρίου 2018).  
 
”Φευ!..” Μιλούσε για ”εθνικά ασύμφορη συμφωνία” απ’ το ’18 και την είχε χαρακτηρίσει ”εθνική ήττα” το ’19, αλλά το εγγόνι του Μακεδονομάχου Κυριάκου Μητσοτάκη δεν έκανε τίποτα για να την αποτρέψει, αν και διατεινόταν προεκλογικά ότι θα πήγαινε να τη διαπραγματευτεί για να την κάνει εθνικά καλύτερη. 
 
Έτσι, ενώ ομολόγησε ο ίδιος μπροστά στον Ζάεφ (24 Σεπτεμβρίου 2019) ότι δεν θα υπέγραφε ποτέ τη ”Συμφωνία των Πρεσπών” (αλλά απ’ τη στιγμή που κυρώθηκε απ’ τα Κοινοβούλια των δύο χωρών θα τη σεβαστεί ως μέρος του Διεθνούς Δικαίου), ακολούθησε τελικά την πεπατημένη των προκατόχων του οι οποίοι — υπό την πίεση του ξένου παράγοντα — την είχαν υπογράψει αψήφιστα με το πρόσχημα της ανάσχεσης της επιρροής της Τουρκίας στα βόρεια σύνορά μας, κάτι που δεν επαληθεύτηκε δυστυχώς. 
 
Και το χειρότερο είναι ότι ο Κυριάκος Μητσοτάκης όχι μόνο επικύρωσε, τίμησε και αγωνίστηκε για την εφαρμογή της λιμνιαίας ”Συμφωνίας” και την πρόοδο της Βόρειας Μακεδονίας (βλ. σχετική δήλωση Ζόραν Ζάεφ, 16/09/2020: ”Ο πρωθυπουργός Κυριάκος Μητσοτάκης έδωσε μάχες για εμάς, μάχες για το ευρωπαϊκό μας μέλλον, για τη συμμετοχή μας στο ΝΑΤΟ”), αλλά βοήθησε στην εδραίωσή της σε επίπεδο γλώσσας. 
 
Γιατί αυτό έκανε, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, από τη στιγμή που επέτρεψε να ιδρυθεί κέντρο διδασκαλίας της ανύπαρκτης ”μακεδονικής” γλώσσας στην ελληνική Μακεδονία και μάλιστα στην ευαίσθητη εθνικά περιοχή της Φλώρινας. Στην πόλη της Δυτικής Μακεδονίας, όπου έχει την έδρα του το εξωκοινοβουλευτικό ”Ουράνιο Τόξο” (με επικεφαλής τον Παύλο Βοσκόπουλο), σκοπός του οποίου είναι η αναγνώριση ”μακεδονικής” μειονότητας στην Ελλάδα… 
 
Κάτι που αργά ή γρήγορα θα έρθει, γιατί με τη δημιουργία ”Κέντρου Μακεδονικής Γλώσσας” (το οποίο στην επίσημη έγκρισή του από τις δικαστικές αρχές έχει τον προσδιορισμό ”Μη κυβερνητική οργάνωση”) ανοίγει ο δρόμος για την αναγνώριση ”μακεδονικής” γλώσσας στην Ελλάδα. 
 
Τον ελλοχεύοντα αυτόν κίνδυνο προσπέρασε αψήφιστα, ως φαίνεται, το τοπικό Πρωτοδικείο Φλωρίνης, για να φτάσει να εγκρίνει (ανεπηρέαστο;) — ως ανιστόρητο — το αίτημα του φιλοσκοπιανού συλλόγου. Για να φτάσει να αγνοεί επιδεικτικά τις εθνικές επιπτώσεις από αυτήν την απόφαση και την επίταση της αστάθειας στα βόρεια σύνορά μας εκ παραλλήλου με τα Ανατολικά. 
 
Και επειδή ”Ενός κακού μύρια έπονται” (όπως είπε ο τραγικός ποιητής Σοφοκλής, 5ος αι. πΧ), έκανε την επανεμφάνισή του ο Ζάεφ πανηγυρίζοντας την ”κατάκτηση”… 
 
”Αυτοί είναι οι καρποί της Συμφωνίας των Πρεσπών. […] Συγχαίρω τους ιδρυτές του Κέντρου Μακεδονικής Γλώσσας στην Ελλάδα και όλους τους πολίτες της Βόρειας Μακεδονίας και της Ελλάδας που χαίρονται για αυτή την όμορφη πράξη. […] Ευχαριστώ τόσο τον πρώην όσο και τον νυν Πρωθυπουργό, Τσίπρα και Μητσοτάκη, για την πίστη και τη δέσμευσή τους στην οικοδόμηση ειλικρινούς φιλίας και καλής γειτονίας”), είπε και κανείς κυβερνητικός δεν ντράπηκε. Ούτε καν οι ”πατριώτες” της Νέας Δημοκρατίας ”Μακεδονομάχοι”… 
 
Το χειρότερο μάλιστα είναι ότι η προώθηση της ”μακεδονικής” γλώσσας, άνοιξε την όρεξη της Άγκυρας, που μας ζητάει να δώσουμε τα ίδια δικαιώματα και στην μουσουλμανική μειονότητα Θράκης (για να έρθει κοντύτερα, προφανώς, το όνειρο της Τουρκίας και του Ταγίπ Ερντογάν για αναγνώριση ”τουρκικής” μειονότητας στην Ελλάδα [Θράκη-Δωδεκάνησα])… 
 
Ο πρώτος ολέθριος κύκλος των σκοπιανών πιέσεων έκλεισε τελικά με τον χειρότερο τρόπο για την χώρα μας ύστερα από τέσσερα χρόνια, δεδομένου ότι η προσπάθεια για προώθηση της ”μακεδονικής” γλώσσας σε ελληνικό έδαφος ξεκίνησε από το 2018 στις Σέρρες. 
 
Είχε προηγηθεί βέβαια οχτώ χρόνια πριν (στο σκοπιανό έδαφος) η έκδοση του πρώτου φύλλου της σκοπιανής διαδικτυακής εφημερίδας ”Νόβα Ζόρα”, με τα πρώτα ”μαθήματα λόγιας μακεδονικής γλώσσας” (”κυριλλική γραφή”, όπως διδάσκεται και ομιλείται στη ”Δημοκρατία της Μακεδονίας”) βάσει του απλοποιημένου αλφαβήτου АЗБУКА, [3-5-2010], για να ακολουθήσει η έναρξη διαδικτυακών μαθημάτων ”Μακεντόνσκι on-line”, σύμφωνα με το φιλοκυβερνητικό portal των Σκοπίων ”Kurir”, 17-10-2011. 
 
Στην Ηράκλεια Σερρών, λοιπόν, πρωτοδημοσιεύτηκε η ίδρυση ενός φιλοσκοπιανού συλλόγου με την επωνυμία ”Αδελφότητα Ντόπιων Σερραίων ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΙΟΣ” (12 Ιανουαρίου του ’18) και σκοπό (υποτίθεται) τη ”συστηματική καταγραφή της πολιτιστικής κληρονομιάς του Τόπου μας, με τη διάσωση, διατήρηση και προβολή των ιστορικών στοιχείων, της ντόπιας Γλώσσας, των εθίμων και παραδόσεων…”. 
 
Σημειωτέον ότι το ”υποτίθεται” μόνο τυχαίο δεν είναι, αφού στα πρώτα τεύχη του περιοδικού του συλλόγου τους οι ιδρυτές και εκδότες απέφευγαν να χαρακτηρίζουν ”μακεδονική” τη γλώσσα του στο καταστατικό τους (για να κερδίσουν την έγκριση του δικαστηρίου, κατά το σερραίϊκο site anexartitos.gr, το οποίο πρωτομετέδωσε την είδηση). 
 
Πέντε μήνες αργότερα (12-6-2018), ωστόσο, άλλαξε άρδην η πολιτική τους αυτή και, μαζί με τον χαρακτηρισμό ως ”μακεδονικής” της γλώσσας που χρησιμοποιούσαν, ήρθε η εξύμνηση ”Μακεδόνων” ηρώων (Γιάνε Σαντάνσκι, Γκότσε Ντέλτσεφ και Κρίστε Μισίρκοφ) — γνωστών κομιτατζήδων, σφαγέων του ελληνικού πληθυσμού της Μακεδονίας (με τον τελευταίο Μακεδονιστή φιλόλογο-ιστορικό να τιμάται στα Σκόπια [Βόρεια Μακεδονία] ως Βουλγαρομακεδόνας ήρωας) — ενώ στο τέταρτο τεύχος έβαλαν μπρος την φιλοσκοπιανή προπαγάνδα με παράθεση της ”Διακήρυξης του Κρουσόβου”. 
 
Παράθεση, δηλαδή, της πρόσκλησης των ψευτομακεδόνων του 1903 στους Τούρκους ”Ελάτε κοντά μας, αδέλφια μουσουλμάνοι, για να πολεμήσουμε τους εχθρούς σας και εχθρούς μας. Ελάτε κάτω από τη σημαία της ΑΥΤΟΝΟΜΗΣ ΜΑΚΕΔΟΝΙΑΣ. Η Μακεδονία είναι η κοινή μας μάνα και φωνάζει για βοήθεια…”. 
 
Ο χρόνος εντωμεταξύ κυλούσε γοργά, με εμάς — διακομματικά και διακυβερνητικά — καθεύδοντες υπό μανδραγόρα, αφού τον Οκτώβριο του ’19 εγκαινιάστηκε από την ΑΜΚΕ (Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρία, που ιδρύθηκε τον Νοέμβριο του ’18) η ‟Μακεδονική Κίνηση Προώθησης της Μητρικής Γλώσσας ‘Κρστε Μισιρκόβ’ “, η οποία ”έτρεξε” μέχρι τον Ιούνιο του ’20 ένα πιλοτικό πρόγραμμα ιντερνετικής πλατφόρμας προώθησης της ”μακεδονικής” γλώσσας. 
 
Μ’ αυτές τις κρυφές και φανερές διεργασίες τους και με άλλα πολλά σχετικά που εμπεριείχαν και… μεσολάβηση ξένης ”βοήθειας” (βλ. εκτενές, προκλητικό αφιέρωμα της ηλεκτρονικής έκδοσης του BBC τον Φεβρουάριο του ’19 στην ”μακεδονική μειονότητα, η οποία καταπιεζόταν και εξοριζόταν από το ελληνικό κράτος μέχρι το 2018”), οι νυν ”Βορειομακεδόνες” και οι φίλοι τους προωθούσαν τα σχέδιά τους για τη γλώσσα ως σήμερα. 
 
Και σήμερα πανηγυρίζουν με το δίκιο τους τη διπλή νίκη, αφού τόσο η πολιτική εξουσία όσο και η δικαιοσύνη στην Ελλάδα αποδείχθηκαν αρωγοί στον αγώνα τους για νομιμοποίηση της ”μακεδονικής” γλώσσας βάζοντας τη δική τους ”σφραγίδα” στο εθνικό έγκλημα που είχε συντελεστεί πριν από τέσσερα χρόνια στις Πρέσπες…
 

Μια πιο προσεκτική ματιά στα "αυτοάνοσα νοσήματα” - “Επιτίθεται” πραγματικά ο οργανισμός στον εαυτό του;

30 Ιουλίου 2022 | Sebastien Powell και Caroline Coram | Διαβάστε το εδώ 
 
Μετάφραση: Απολλόδωρος
 
Αποποίηση ευθυνών: τίποτα σε αυτό το άρθρο δεν πρέπει να θεωρηθεί ως ιατρική συμβουλή. Οι πληροφορίες που παρέχονται εδώ πρέπει να χρησιμοποιούνται καθαρά για ενημερωτικούς και εκπαιδευτικούς σκοπούς.
 
Ως "αυτοάνοσο νόσημα "ορίζεται" μια κατάσταση κατά την οποία το ανοσοποιητικό σύστημα του οργανισμού θεωρεί λανθασμένα τους δικούς του υγιείς ιστούς ως ξένους και τους επιτίθεται". Σύμφωνα με το NIH (Εθνικό Ινστιτούτο Υγείας - Η.Π.Α.), αναγνωρίζονται περισσότερες από 80 τέτοιες καταστάσεις. Παραδείγματα είναι ο διαβήτης τύπου 1, η ρευματοειδής αρθρίτιδα, η ψωρίαση, η φλεγμονώδης νόσος του εντέρου (IBS), η νόσος του Crohn, ο λύκος, η σκλήρυνση κατά πλάκας (MS), η θυρεοειδίτιδα Hashimoto και η κοιλιοκάκη. 
 
Οι περισσότερες από αυτές τις ασθένειες λέγεται ότι είναι ανίατες, απαιτώντας ισόβια θεραπεία. Σε παγκόσμιο επίπεδο, το ποσοστό εμφάνισης αυξάνεται. Από το 2018, η Βρετανική Εταιρεία Ανοσολογίας εκτιμά ότι ο ρυθμός αύξησης στο Ηνωμένο Βασίλειο "κυμαίνεται μεταξύ 3% και 9% σε ετήσια βάση". Από το 2011, οι παγκόσμιες δαπάνες για θεραπείες έχουν αυξηθεί από 23 δισ. δολάρια σε 141 δισ. δολάρια ετησίως και δεν δείχνουν σημάδια επιβράδυνσης. Από το 2021, το 4,5% του παγκόσμιου πληθυσμού φέρεται να έχει προσβληθεί.
 
Τι κρύβεται πίσω από την αύξηση; Σύμφωνα με το NIH- "τα αυτοάνοσα νοσήματα επηρεάζουν περισσότερους ανθρώπους για άγνωστους λόγους. Ομοίως, τα αίτια αυτών των ασθενειών παραμένουν ένα μυστήριο". Ως εξηγήσεις προβάλλονται συχνά αόριστες αναφορές σε "γενετικούς" και "περιβαλλοντικούς παράγοντες". Όσον αφορά τη "γενετική" υπόθεση, ο James Lee του Ινστιτούτου Francis Crick σημειώνει ότι : "η ανθρώπινη γενετική δεν έχει αλλάξει τις τελευταίες δεκαετίες ... άρα κάτι πρέπει να αλλάζει στον εξωτερικό κόσμο με τρόπο που να αυξάνει την προδιάθεσή μας για αυτοάνοσα νοσήματα". Αυτό οδηγεί στην εξήγηση των "περιβαλλοντικών παραγόντων". Ένας τέτοιος παράγοντας λέγεται ότι είναι η "δυτική διατροφή", αν και δεν είναι σαφές γιατί αυτό θα επηρέαζε μέρη όπως η Νιγηρία, η Ινδία ή η Ιαπωνία. 
 
Η ιστορία των "αυτοάνοσων νοσημάτων”
 
Πριν από τη δεκαετία του 1950, η επικρατούσα άποψη ήταν αυτή του 'horror autotoxicus' - 'φόβος της αυτοτοξικότητας' - ένας όρος που επινοήθηκε από τον Γερμανό επιστήμονα Paul Ehrlich. Ο Ehrlich διεξήγαγε πειράματα στα οποία "κουνέλια, κατσίκες και άλλα ζώα εγχύθηκαν με αίμα άλλου είδους ή με αίμα του ίδιου είδους. Διαπίστωσαν ότι τα άτομα που έκαναν ένεση με αίμα διαφορετικού είδους σχημάτιζαν αντισώματα κατά των ξένων κυττάρων, ενώ εκείνα που έκαναν ένεση με αίμα του ίδιου είδους δεν σχημάτιζαν αυτοαντισώματα που προκαλούσαν ασθένειες". Έτσι, ο Ehrlich υποστήριξε τη θέση ότι τα "αυτοάνοσα νοσήματα" είναι αδύνατο να υπάρχουν. 
 
Αυτό άλλαξε τη δεκαετία του 1950, όταν ο Noel Rose πραγματοποίησε μια σειρά πειραμάτων χρησιμοποιώντας τη θυρεοσφαιρίνη, μια πρωτεΐνη που βρίσκεται στον θυρεοειδή αδένα- "[ο ίδιος] εξήγαγε μικρές ποσότητες θυρεοσφαιρίνης από ζωντανά κουνέλια και στη συνέχεια επινόησε καινοτόμες μεθόδους για να εγχύσει την πρωτεΐνη πίσω στα ίδια ζώα ... προς έκπληξή του, ανακάλυψε ότι τα κουνέλια παρήγαγαν αντισώματα για να καταπολεμήσουν το εισβάλλον αντιγόνο, παρόλο που προερχόταν από το δικό τους σώμα". Ο Rose θεωρείται ευρέως ως ο "πατέρας της αυτοανοσίας", και φαίνεται ότι είναι αυτά τα πειράματα, που αποτελούν τη βάση για τον ισχυρισμό ότι ο Ehrlich έκανε λάθος και ότι το σώμα μπορεί, στην πραγματικότητα, να "επιτεθεί στον εαυτό του". 
 
Περίπου 40 χρόνια νωρίτερα, το 1913, ο Γάλλος επιστήμονας Charles Richet τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ για την ανακάλυψη της "αναφυλαξίας"- "μια σοβαρή και δυνητικά απειλητική για τη ζωή αντίδραση σε ένα εκλυτικό αίτιο όπως η αλλεργία". Στην ευχαριστήρια ομιλία του, ο Richet εξηγεί πώς "ένα υποκείμενο που έχει λάβει ένα δηλητήριο" θα αντιδράσει, όταν το ίδιο δηλητήριο ξαναχορηγηθεί λίγες ημέρες αργότερα. Σύμφωνα με τον ίδιο, υπάρχουν τρεις πιθανότητες: 
 
1.) Το άτομο αντιδρά με τον ίδιο τρόπο όπως και προηγουμένως.
2.) Το άτομο έχει γίνει λιγότερο ευαίσθητο - με άλλα λόγια, θα έχει αναπτύξει κάποια μορφή "ανοσίας", γνωστή και ως "μιθριδατισμός" - που ορίζεται ως "ανοχή σε ένα δηλητήριο που αποκτάται με τη λήψη σταδιακά αυξανόμενων δόσεων αυτού". Ο Richet χρησιμοποιεί το παράδειγμα των ενέσεων μορφίνης. Ένα παρόμοιο φαινόμενο φαίνεται να ισχύει και στον τομέα της ψυχολογίας.
3.) Το άτομο έχει γίνει πιο ευαίσθητο- "η πρώτη ένεση, αντί να προστατεύει τον οργανισμό, τον καθιστά πιο εύθραυστο και πιο ευαίσθητο". Αυτό είναι που ο Richet ονόμασε "αναφυλαξία". 
 
Ο Richet και άλλοι παρατήρησαν αυτό το φαινόμενο μετά την έγχυση διαφόρων ουσιών που περιλάμβαναν "γάλα, ορό, αυγό" και "μυϊκό εκχύλισμα" σε διάφορα ζώα. Σημείωσε ότι "οι πρωτεΐνες χωρίς εξαίρεση προκαλούν αναφυλαξία" και ότι "είμαστε έτσι συγκροτημένοι ώστε να μην μπορούμε ποτέ να δεχτούμε άλλες πρωτεΐνες στο αίμα εκτός από εκείνες που έχουν τροποποιηθεί από τους πεπτικούς χυμούς", υπονοώντας επομένως ότι η έγχυση πρωτεϊνών στην κυκλοφορία του αίματος (όπως γίνεται, για παράδειγμα, με τον "εμβολιασμό"), μπορεί να οδηγήσει, σε ορισμένες περιπτώσεις, σε αυτή την "αυξημένη ευαισθησία". Η αναφυλαξία, σύμφωνα με τον Richet, "είναι απαραίτητη για το είδος, συχνά σε βάρος του ατόμου... [καθώς] υπερασπίζεται το είδος από τον κίνδυνο της νοθείας". 
 
Οι αντιδράσεις αυτές, σύμφωνα με εκτεταμένα πειράματα που διεξήγαγαν οι Rosenau και Anderson το 1909, δεν είναι πάντα άμεσες ή προβλέψιμες. Μερικές φορές, ο θάνατος επέρχεται σχεδόν αμέσως. Ορισμένες φορές εμφανίζονται "σοβαρά" ή "πολύ σοβαρά" συμπτώματα. Σύμφωνα με τον Richet, αυτές οι αποκλίσεις οφείλονται στο γεγονός ότι: "κάθε ζωντανό ον, αν και παρουσιάζει τις ισχυρότερες ομοιότητες με άλλα του είδους του, έχει τα δικά του χαρακτηριστικά, ώστε να είναι ο εαυτός του και όχι κάποιος άλλος".
 
Φαίνεται ότι τα ευρήματα του Rose συνάδουν με εκείνα του Richet και άλλων- η έγχυση πρωτεϊνών στην κυκλοφορία του αίματος, μπορεί να οδηγήσει σε επιβλαβή αποτελέσματα. Δεν είναι σαφές, λοιπόν, γιατί τα αποτελέσματα των πειραμάτων του θα οδηγούσαν στην υπόθεση ότι το σώμα μπορεί να "επιτεθεί στον εαυτό του". Αλλά ας υποθέσουμε ότι ο Rose είναι σωστός, εξακολουθούμε να παραμένουμε με το πολύ σημαντικό ερώτημα- γιατί συμβαίνει αυτό; 
 
Για να απαντήσουμε σε αυτό, ας ρίξουμε μια πιο προσεκτική ματιά σε μια τέτοια ασθένεια, την "σκλήρυνση κατά πλάκας". 
 
Σκλήρυνση κατά πλάκας
 
Η σκλήρυνση κατά πλάκας "είναι μια από τις πιο συχνές ασθένειες του νευρικού συστήματος, που προσβάλλει ανθρώπους σχεδόν όλων των ηλικιών σε όλο τον κόσμο, αν και έχει ιδιαίτερη προτίμηση στους νέους, ιδίως στις γυναίκες, και σε όσους μεγάλωσαν σε βόρεια γεωγραφικά πλάτη". 
 
Τα συμπτώματα λέγεται ότι συνήθως περιλαμβάνουν "ξαφνικά νευρολογικά συμπτώματα που περιλαμβάνουν απώλεια όρασης, παράλυση, μούδιασμα και δυσκολίες στη βάδιση". Αυτό λέγεται ότι συμβαίνει επειδή ο οργανισμός λανθασμένα "επιτίθεται" στο "περίβλημα μυελίνης" που βρίσκεται στον εγκέφαλο και τον νωτιαίο μυελό. Η θήκη είναι ένα μονωτικό στρώμα που περιβάλλει τους "άξονες" - ένα είδος ηλεκτρικού καλωδίου που συνδέει τους νευρώνες και επιτρέπει τη μετάδοση ηλεκτρικών σημάτων σε όλο το σώμα. Δημιουργείται από τα "ολιγοδενδροκύτταρα" στο "κεντρικό νευρικό σύστημα" (ΚΝΣ - ο εγκέφαλος και ο νωτιαίος μυελός) και από τα "κύτταρα Schwann" στο "περιφερικό νευρικό σύστημα" (ΠΝΣ - τα νεύρα που διακλαδίζονται από τον εγκέφαλο και τον νωτιαίο μυελό και εκτείνονται σε άλλα μέρη του σώματος) και επιτρέπει την τεράστια αύξηση της ταχύτητας αγωγιμότητας- "ενώ οι ταχύτητες αγωγής των μη μυελινωμένων αξόνων κυμαίνονται από περίπου 0,5 έως 10 m/s, οι μυελινωμένοι άξονες μπορούν να αγωγούν με ταχύτητες έως και 150 m/s".
 
Μυελίνη - Βικιπαίδεια 
 
Η "επίθεση" του οργανισμού σε αυτές τις θήκες, τις κάνει να φλεγμαίνουν και να δημιουργούν μικρές κηλίδες γνωστές ως "πλάκες" ή "βλάβες", και αυτό είναι που λέγεται ότι προκαλεί τα προαναφερθέντα συμπτώματα. Ένας τρόπος για να το φανταστεί κανείς αυτό είναι σαν ένα τεράστιο δίκτυο καλωδίων οπτικών ινών, όπως αυτά που χρησιμοποιούνται για την παροχή συνδεσιμότητας στο Διαδίκτυο. Εάν κάποιο από αυτά τα καλώδια υποστεί βλάβη, η μετάδοση των δεδομένων μπορεί να επιβραδυνθεί ή να σταματήσει εντελώς. 
 
Η πρώτη "αναγνωρίσιμη περίπτωση ΣΚΠ" λέγεται ότι χρονολογείται στις αρχές του 19ου αιώνα. Εκείνη την εποχή: "οι επιστήμονες υποπτεύονταν ότι κάποια μορφή τοξίνης ή δηλητηρίου προκαλούσε τη ΣΚΠ. Επειδή οι περισσότερες βλάβες της ΣΚΠ συμβαίνουν γύρω από τα αιμοφόρα αγγεία, φαινόταν λογικό ότι μια τοξίνη που κυκλοφορούσε στην κυκλοφορία του αίματος διέρρεε στον εγκέφαλο, παρόλο που κανένας ερευνητής δεν μπορούσε να βρει ίχνη της". 
 
Μόνο τη δεκαετία του 1930 η έρευνα με επικεφαλής τον ιολόγο του Ινστιτούτου Rockefeller, Thomas Rivers, οδήγησε στην ιδέα ότι η ΣΚΠ είναι στην πραγματικότητα, μια "αυτοάνοση ασθένεια"- "ήταν γνωστό ότι οι άνθρωποι που εμβολιάζονταν κατά ιογενών ασθενειών, ιδίως της λύσσας, ανέπτυσσαν μερικές φορές μια ασθένεια που έμοιαζε με τη ΣΚΠ. Είχε υποτεθεί ότι αυτό συνέβαινε επειδή ο ιός στα εμβόλια δεν ήταν πλήρως αδρανοποιημένος ... με την έγχυση μυελίνης που γνώριζε ότι ήταν απαλλαγμένη από ιούς σε πειραματόζωα κάτω από τις κατάλληλες συνθήκες, μπορούσε να προκαλέσει το ανοσοποιητικό τους σύστημα να επιτεθεί στη δική τους μυελίνη, προκαλώντας μια ασθένεια που έμοιαζε πολύ με τη ΣΚΠ".  
 
Αυτό το "μοντέλο" - που αναφέρεται ως "πειραματική αλλεργική εγκεφαλομυελίτιδα" είναι αυτό που "άνοιξε το δρόμο στις σύγχρονες θεωρίες της αυτοανοσίας, διότι έδειξε πώς το σώμα μπορεί να δημιουργήσει μια ανοσολογική επίθεση εναντίον του εαυτού του". Ο Rivers ολοκληρώνει τη μελέτη του αναφέροντας ότι : "οι επαναλαμβανόμενες ενδομυϊκές ενέσεις εγκεφαλικών εκχυλισμάτων και εγκεφαλικών γαλακτωμάτων σε οκτώ πιθήκους ακολουθήθηκαν σε δύο περιπτώσεις από φλεγμονώδη αντίδραση, συνοδευόμενη από απομυελίνωση, στο κεντρικό νευρικό σύστημα". 
 
Δεδομένου ότι οι "ιοί" λέγεται ότι είναι κομμάτια γενετικού υλικού τυλιγμένα μέσα σε ένα πρωτεϊνικό κέλυφος ("καψίδιο"), μια τέτοια αντίδραση φαίνεται να συνάδει με το φαινόμενο της αναφυλαξίας που περιγράφει ο Richet (και επομένως, δεν έχει καμία σχέση με το γεγονός ότι ο "ιός" δεν ήταν "πλήρως αδρανοποιημένος"). Άλλοι φαίνεται να έχουν καταλήξει σε παρόμοια συμπεράσματα- "οι επιπλοκές αυτές αποδόθηκαν ευρέως σε ατελή αδρανοποίηση του ιού του εμβολίου, ο οποίος αναπτύχθηκε σε εγκεφαλικούς ιστούς κουνελιών. Υπήρχε όμως και μια άλλη πιθανή εξήγηση: οι επαναλαμβανόμενες ενέσεις εγκεφαλικού ιστού μπορεί να είχαν προκαλέσει αλλεργική αντίδραση". 
 
Αξίζει επίσης να αναφερθεί το έργο ενός άλλου ερευνητή, του Hurst, ο οποίος παρατήρησε ότι: "η παρεντερική εισαγωγή σε κουνέλια γαλακτωμάτων φυσιολογικού εγκεφαλικού ιστού ακολουθείται από σοβαρές τοξικές εκδηλώσεις που οδηγούν σε εξασθένηση και θάνατο. Σε λίγες περιπτώσεις εμφανίζονται παραλύσεις, αλλά παρόμοια νευρικά συμπτώματα έχουν συναντηθεί και σε άλλες εργασίες που δεν αφορούν τη χρήση γαλακτωμάτων εγκεφάλου". Αυτό είναι πολύ ενδιαφέρον, δεδομένου ότι μας λένε ότι οι Popper και Landsteiner, και αργότερα οι Flexner και Lewis, χρησιμοποίησαν μια παρόμοια τεχνική για να αποδείξουν δήθεν ότι ένας "ιός" ήταν η αιτία της ασθένειας που είναι γνωστή ως "πολιομυελίτιδα" (η οποία λέγεται ότι χαρακτηρίζεται από μια μοναδική μορφή παράλυσης). Στη μελέτη τους, οι Flexner και Lewis ανέφεραν ότι: "το υλικό που χρησιμοποιήθηκε για τον εμβολιασμό δύο πιθήκων αποτελούνταν από τον γαλακτωματοποιημένο νωτιαίο μυελό σε διάλυμα άλατος που ελήφθη από ένα παιδί εννέα ετών, το οποίο πέθανε την τέταρτη ημέρα της προσβολής από παιδική παράλυση. Το γαλάκτωμα εγχύθηκε στην περιτοναϊκή κοιλότητα των πιθήκων. Ένας από τους τελευταίους αρρώστησε σοβαρά την έκτη ημέρα και πέθανε την όγδοη ημέρα μετά τον εμβολιασμό. Ο άλλος πίθηκος παρέλυσε τη δέκατη έβδομη ημέρα και πέθανε τη δέκατη ένατη ημέρα μετά τον εμβολιασμό". 
 
Τα πειράματα που διεξήγαγαν οι Rivers και Hurst δείχνουν αρκετά καθαρά, ότι οι παρατηρήσεις που έκαναν οι Popper και Landsteiner, οι Flexner και Lewis, θα ήταν το αποτέλεσμα είτε: 
 
α.) μιας μορφής αναφυλαξίας, σύμφωνα με τα ευρήματα του Richet, είτε,
β.) όπως είχαν αρχικά υποθέσει οι Popper και Landsteiner, "ένα μεταφερόμενο δηλητήριο". 
 
Όσον αφορά το τι είναι αυτό το δηλητήριο, φαίνεται ότι το αρσενικό και ο μόλυβδος είναι σε θέση να προκαλέσουν τα ίδια ακριβώς συμπτώματα που αποδίδονται στον "ιό" που λέγεται ότι προκαλεί την "πολιομυελίτιδα" - και ίσως δεν είναι τυχαίο, δεδομένου ότι τα αρχικά κρούσματα ξεκίνησαν περίπου την ίδια εποχή που άρχισαν να χρησιμοποιούνται μαζικά διάφορα φυτοφάρμακα με βάση τον μόλυβδο και το αρσενικό (βλ. εδώ και εδώ). Η αρχική υπόθεση των Popper και Landsteiner έχει σίγουρα κάποια βάση, αν αναλογιστούμε ότι τα νανοσωματίδια αρσενικού έχουν περίπου το ίδιο μέγεθος με τον ιό της πολιομυελίτιδας, ο οποίος λέγεται ότι έχει διάμετρο που κυμαίνεται μεταξύ 25 και 30 nm. 
 
Όπως φαίνεται να συμβαίνει συχνά, τα πειράματα που έθεσαν τις βάσεις για την ιδέα ότι το σώμα με κάποιο τρόπο "επιτίθεται στον εαυτό του" αυθόρμητα, είναι τουλάχιστον αμφίβολα. 
 
Ας δούμε λοιπόν τους "περιβαλλοντικούς παράγοντες". 
 
Περιβαλλοντικοί παράγοντες
 
Όπως φαίνεται να συμβαίνει τόσο συχνά, το αρσενικό έχει βρεθεί ότι επηρεάζει άμεσα το περίβλημα της μυελίνης- "σχετικά με την παθολογία των περιφερικών νεύρων στην αρσενικούχο νευροπάθεια, υπάρχουν μόνο λίγες και σύντομες αναφορές στη βιβλιογραφία. Οι Chhuttani et al. ανέφεραν τα παθολογικά ευρήματα στα περιφερικά νεύρα 23 ατόμων. Διαπίστωσαν πάχυνση του περινεύριου, αυξημένο ινώδη ιστό στο ενδονεύριο και το περινεύριο, μείωση του αριθμού των μυελικών ινών και εκφυλιστικές αλλαγές των χιτώνων μυελίνης, καθώς και μείωση και κατακερματισμό των αξόνων". Παρόμοια ευρήματα έχουν αναφερθεί για τον μόλυβδο, το θάλλιο και τον υδράργυρο. 
 
Υψηλά επίπεδα αρσενικού έχουν επίσης ανιχνευθεί σε όσους πάσχουν από την πάθηση- "η συσχέτιση μεταξύ του επιπέδου αρσενικού και των παραμέτρων οξειδωτικού στρες υποστηρίζει την υπόθεση ότι τα υψηλά επίπεδα αρσενικού στον ορό μπορεί να διαδραματίζουν κρίσιμο ρόλο στην παθογένεια της εξέλιξης της ΣΚΠ". 
 
Η σκλήρυνση κατά πλάκας δεν είναι η μόνη από αυτή την άποψη- το αρσενικό φαίνεται να συνδέεται με πολλές άλλες "αυτοάνοσες ασθένειες". Για παράδειγμα, στην περίπτωση της νόσου Hashimoto, μελέτες έχουν δείξει αυξημένα επίπεδα αρσενικού και μολύβδου σε δείγματα αίματος σε σύγκριση με δείγματα ελέγχου. Το ίδιο φαίνεται να ισχύει και για την ψωρίαση, όπου και πάλι "οι τιμές του As [αρσενικού] ήταν σημαντικά υψηλότερες στα δείγματα μαλλιών του τριχωτού της κεφαλής, αίματος και ούρων ασθενών με ήπια και σοβαρή ψωρίαση σε σύγκριση με τους μάρτυρες". Παρόμοια ευρήματα έχουν αναφερθεί και για τον "διαβήτη τύπου 1"- "η ανάλυση των θρεπτικών συστατικών και των μετάλλων σε επίπεδο κοινότητας έδειξε ότι το επίπεδο αρσενικού σχετιζόταν θετικά με το ποσοστό εμφάνισης διαβήτη τύπου 1". 
 
Τι ρόλο παίζει το αρσενικό σε όλα αυτά; Πριν από μερικά χρόνια, δόθηκε επιχορήγηση από το NIH για τη μελέτη του ρόλου του χαλκού στην ανάπτυξη της σκλήρυνσης κατά πλάκας- "ένας τρόπος για να μελετηθεί ο εκφυλισμός της μυελίνης είναι να χορηγηθεί σε ποντίκια μια τοξίνη που ονομάζεται cuprizone, η οποία προάγει την ανάπτυξη της σκλήρυνσης κατά πλάκας. Η κουπριζόνη συνδέεται με το χαλκό και οι ερευνητές πιστεύουν ότι η ίδια η δράση της είναι τοξική, προκαλώντας πτώση των επιπέδων του χαλκού, η οποία, ενδεχομένως, οδηγεί σε απώλεια μυελίνης". Ο χαλκός και ο ψευδάργυρος είναι και οι δύο σημαντικά συστατικά της μυελίνης. Έτσι, οτιδήποτε αφαιρεί ή εμποδίζει τη σωστή χρήση του χαλκού ή του ψευδαργύρου, με τη σειρά του θα βλάψει τη μυελίνη και θα οδηγήσει στα συμπτώματα που συζητάμε. Οι ερευνητές βρήκαν παρόμοια συμπτώματα με εκείνα του SMON (και της ΣΚΠ) σε ασθενείς που πάσχουν από "μυελο-νευροπάθεια με έλλειψη χαλκού", ενώ άλλοι έχουν βρει χαμηλότερα επίπεδα τόσο ψευδαργύρου όσο και χαλκού σε ασθενείς με ΣΚΠ σε σύγκριση με τους μάρτυρες. Σύμφωνα με τα ευρήματα που παρουσιάζονται εδώ, το αρσενικό έχει συγγένεια με αυτά τα μέταλλα, με αποτέλεσμα να διαταράσσει κάθε είδους διεργασίες. 
 
Όπως και οι ιοί, η ιδέα ότι το σώμα - ένα απίστευτα εξελιγμένο κομμάτι μηχανής - που ακόμη και σήμερα οι επιστήμονες φαίνεται να κατανοούν ελάχιστα - μπορεί μια μέρα να αποφασίσει να "επιτεθεί κατά λάθος στον εαυτό του" - είναι πέρα από κάθε λογική. Και όπως και οι "ιοί", τέτοιες ιδέες φαίνεται να έχουν διατυπωθεί ως μια σκόπιμη προσπάθεια να θολώσουν τα νερά και να εμποδίσουν τους ανθρώπους να φτάσουν στη ρίζα του προβλήματος, το οποίο, όπως και πολλές από τις "ασθένειες" που έχουμε ήδη καλύψει, φαίνεται να είναι η ευρεία διάδοση των δηλητηρίων, ιδίως του αρσενικού. 
 
Αν θέλουμε να λύσουμε το πρόβλημα της "αυτοάνοσης νόσου", ίσως θα πρέπει να εγκαταλείψουμε την παράλογη και ανόητη αντίληψη ότι το σώμα "επιτίθεται στον εαυτό του", και αντ' αυτού να επικεντρωθούμε στο πώς θα προχωρήσουμε στην απολύμανση της ατμόσφαιρας και του σώματός μας. 
 
Όπως πάντα, ευχαριστώ την Caroline για τη βοήθειά της στη συγκέντρωση αυτών των πληροφοριών. 
 
---

«Βάστα Κίνα»

Γράφει ο Γάκης Δημήτριος, πρ. Διοικητής Νοσοκομείου ΑΧΕΠΑ 
 
Ευτυχώς που οι «υπηρέτες» της διεθνούς συνομωσίας, μέσα στον ενθουσιασμό τους και την μέθη της επιτυχίας της χειραγώγησης και εξανδραποδισμού των Ελλήνων, στην οποία είχαν σημαντική συμμετοχή, ομολόγησαν!
 
Ηδονίστηκαν σε συνδυασμό, εν είδει διατλαντικής χορωδίας, όταν εδώ τελείωναν τα lockdowns, και η Κίνα υπερθεμάτιζε σε βιαιότητα, σε φυλακίσεις σε κοντέινερς, τον χωρισμό παιδιών – γονέων.  
 
Όταν όλη η Ελλάδα αηδίαζε με τις εικόνες που παρακολουθούσε και επέκρινε, αυτοί οι «αμερόληπτοι» , Δημοσιογράφος και Ιατρός, πανηγύριζαν.  
 
Γιατί άραγε αυτό το διεστραμμένο επιφώνημα; Την απάντηση θα την δώσετε μόνοι σας.
Σκεφτείτε μόνο το τι μας περιμένει.  
 
Οι παρακολουθήσεις είναι μόνο η αρχή. Το τατουάζ με τον αριθμό είναι ήδη εδώ. Μόνο που εκσυγχρονίστηκαν οι σύγχρονοι «Ρούντολφ Ες» και «Μένγκελε» και το έχουν μετατρέψει σε ηλεκτρονική αναγνώριση των ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του καθενός μας, σε διαρκή παρακολούθηση και ταυτοποίηση της ταυτότητας μας μέσω των κινητών μας, τον σχηματισμό πλήρους εικόνας που χαρακτήρος , των προτιμήσεων μας, των επαφών μας, των λεγομένων μας των γραφομένων κλπ.  
 
Τρόμαξα όταν είδα τις ζωντανές εικόνες των σύγχρονων καμερών της Κίνας, των drones των φορητών καμερών των αστυνομικών. Ακόμη και στους κινούμενους πολίτες από επάνω εμφανίζονταν ο κωδικός με τα στοιχεία του και έστριβε αριστερά καθώς ο πολίτης έστριβε με το μηχανάκι του ή δεξιά καθώς έστριβε με τα αυτοκίνητο του.  
 
Χθες το βράδυ τρόμαξα ακόμη περισσότερο όταν θέλησα να ξεκλειδώσω το κινητό μου όταν μου ήλθε μήνυμα από ασθενή στις 3 το πρωί. Έπιασα, με στο σκοτάδι το κινητό και το face control με αναγνώρισε μέσα στο σκοτάδι!!! Μέσα στο σκοτάδι!
Ο μεγάλος αδελφός είναι εδώ.
ΒΑΣΤΑ ΕΛΛΑΔΑ θα ανακράξω εγώ….
 

Ο τελικός στόχος της Άγκυρας, πίσω από τις βαρύγδουπες διατυπώσεις της, ειναι η αμφισβήτηση της ελληνικότητας νησιών του Αιγαίου

Η Τουρκία ζήτησε για μια ακόμα φορά από την Ελλάδα, μετά τη συνεδρίαση του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας, «να τερματίσει το συντομότερο δυνατόν τις δραστηριότητες στρατιωτικοποίησης των νησιών με αποστρατιωτικοποιημένο καθεστώς και όλες τις παραβιάσεις διεθνών συνθηκών και του Διεθνούς Δικαίου».
 
Από την Κύρα Αδάμ
 
Ο τελικός στόχος της Αγκυρας, πίσω από τις περίπλοκες και βαρύγδουπες διατυπώσεις της, είναι ένας και μοναδικός: η αμφισβήτηση του ιδιοκτησιακού καθεστώτος των ελληνικών νήσων της Συνθήκης της Λωζάννης. 
 
Η Τουρκία έχει σχεδιάσει τον στόχο της αυτόν από το 1995, όταν ο τότε εκπρόσωπος της Τουρκίας στο ΝΑΤΟ, πρέσβης Οϊμέν, έθεσε επισήμως θέμα αποστρατιωτικοποίησης των ελληνικών νήσων. Η ελληνική κυβέρνηση όχι μόνο δεν έκοψε αμέσως τον βήχα στην Αγκυρα, αλλά, αντιθέτως, με τις δραματικά ήπιες και αναποτελεσματικές παρεμβάσεις της, το αίτημα της Τουρκίας όχι απλά συντηρήθηκε ενεργά στο πλαίσιο της συμμαχίας, αλλά παρανόμως το ΝΑΤΟ υιοθέτησε τις θέσεις της Τουρκίας και τις εφαρμόζει μέχρι σήμερα, απαρεγκλίτως. 
 
Οι απαράδεκτες και επιζήμιες δηλώσεις Δένδια στην Αγκυρα, τον Μάιο του 2021, περί εξοπλισμών των ελληνικών νησιών, διευκόλυνε την Αγκυρα να εμπλουτίσει τον ισχυρισμό της και να απαιτεί τώρα τον τερματισμό των εξοπλισμών ΣΤΑ ΑΠΟΣΤΡΑΤΙΩΤΙΚΟΠΟΙΗΜΕΝΑ νησιά της Συνθήκης της Λωζάννης. 
 
Στρατιωτικές ασκήσεις
 
Ωστόσο η Τουρκία δεν εμμένει στον ισχυρισμό της περί αποστρατιωτικοποίησης των ελληνικών νήσων διότι η Ελλάδα εξοπλίζει τα νησιά με επιπλέον στρατιωτικές δυνάμεις, που πράγματι θα αποτελούσε παραβίαση της Συνθήκης της Λωζάννης, κάτι το οποίο ουδέποτε έχει κάνει η Ελλάδα. Η Τουρκία έχει δηλώσει σταθερά 13.736 φορές διεθνώς μέχρι σήμερα ότι η Ελλάδα παραβιάζει τη Συνθήκη της Λωζάννης διότι… εκτελεί στρατιωτικές ασκήσεις, και μάλιστα αεροναυτικές, στα νησιά της Συνθήκης της Λωζάννης. 
 
Η διαφορά ανάμεσα στην αποστρατιωτικοποίηση των νησιών λόγω υπερβολικών εξοπλισμών (π.χ., άρματα και άλλα οπλικά συστήματα. κ.λπ.) και την αποστρατιωτικοποίηση λόγω εκτέλεσης ασκήσεων στα νησιά -στην οποία είναι κολλημένη η Τουρκία- είναι τεράστια και εξόχως επικίνδυνη επιχειρησιακά και διπλωματικά για την ελληνική κυριαρχία και τα κυριαρχικά δικαιώματα στα νησιά της Συνθήκης της Λωζάννης. Και τούτο διότι υπερβολικός εξοπλισμός των νήσων με οπλικά συστήματα πέραν των προβλεπόμενων από τη Συνθήκη της Λωζάννης μπορεί να αποτελεί παραβίαση της ίδιας της συνθήκης, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να οδηγήσει σε αμφισβήτηση του ελληνικού ιδιοκτησιακού καθεστώτος των νήσων, που είναι ο τελικός στόχος της Τουρκίας. 
 
Αντιθέτως, η Τουρκία, ζητώντας την απαγόρευση εκτέλεσης ασκήσεων, και κυρίως αεροπορικών, στα νησιά της Συνθήκης της Λωζάννης, λόγω αποστρατιωτικοποίησής τους, αμφισβητεί ταυτόχρονα και το ιδιοκτησιακό καθεστώς των νήσων. Και τούτο διότι καμιά συνθήκη στον κόσμο και καμιά απόφαση δικαστηρίου δεν απαγορεύει στρατιωτικές ασκήσεις και πτήσεις πάνω από αποστρατιωτικοποιημένα νησιά, παρά μόνο (στη συγκεκριμένη περίπτωση) όταν αυτά δεν είναι ελληνικά. 
 
Με τις «ευχές» του ΝΑΤΟ
 
Δυστυχώς, τη θέση αυτή της Τουρκίας παράνομα και απαράδεκτα έχει αποδεχθεί και εφαρμόζει το ΝΑΤΟ, το οποίο απαγορεύει ασκήσεις στις Ελληνικές Ενοπλες Δυνάμεις στα νησιά της Συνθήκης της Λωζάννης, λες και τα νησιά αυτά δεν είναι ελληνικά. 
 
Δυστυχέστερο ακόμα για τη χώρα και τους Ελληνες πολίτες είναι το γεγονός ότι καμιά απολύτως ελληνική κυβέρνηση δεν απαίτησε ποτέ και δεν πέτυχε την κατάργηση ισχύος και εφαρμογής των παράνομων φιλότουρκων διαταγών του ΝΑΤΟ, δίνοντας την ευκαιρία στην Τουρκία να κατακερματίζει και να διασπά την ενότητα της ελληνικής κυριαρχίας στο Αιγαίο και να συντηρεί στο ακέραιο την αμφισβήτηση της ελληνικότητας των νήσων Συνθήκης της Λωζάννης.
 

Ο Θουκυδίδης, η σύγχρονη διπλωματία, το Μακεδονικό και το τέλος της μικρής μας χώρας.

Γράφει ο Παντελής Σαββίδης.  
 
Όπως στην καθημερινή ζωή γίνεται διάκριση μεταξύ νομίμου και ηθικού, έτσι και στην εξωτερική πολιτική και τη διπλωματία, γίνεται διάκριση μεταξύ δικαίου και συμφέροντος.  
 
Τα κράτη δεν ασχολούνται με το δίκαιο. Παρά όταν τα συμφέρει. Τα κράτη, ασχολούνται με το συμφέρον τους. Το δίκαιο είναι για μας, τους απλούς ανθρώπους που σκεφτόμαστε την σωτηρία των ψυχών μας.  
 
Στο εσωτερικό των κοινωνιών το δίκαιο και το ηθικό πρέπει να έχει καταλυτική παρουσία για την ομαλή λειτουργία της κοινωνίας. Στις εξωτερικές σχέσεις των κρατών, πάντοτε προείχε το συμφέρον.  
 
Αυτά και πολλά άλλα τα διδάσκει άριστα ο Θουκυδίδης στην Ιστορία του Πελοποννησιακού Πολέμου.
 
Το θέμα που απασχολεί το άρθρο είναι το σκοπιανό- μακεδονικό, όπως θέλετε πάρτε το αλλά θα κάνω, προηγουμένως, μια αναφορά στον Θουκυδίδη, από το βιβλίο του W. Robert Connor που κυκλοφόρησε, προσφάτως, στα ελληνικά, σε επιστημονική επιμέλεια Γιάννη Τζιφόπουλου.  
 
Τω καιρώ εκείνω, λοιπόν, οι Μυτιληναίοι επαναστάτησαν κατά της Αθήνας και ο Αθηναίος Αρχηγός Πάχης, καταστέλλει την επανάσταση.  
 
Οι Αθηναίοι, οι οποίοι δεν έδειξαν την βαρβαρότητα της ισχύος τους μόνο στους Μήλιους, (αυτό είναι δικό μου σχόλιο) αποφασίζουν ότι όλοι οι ενήλικοι Μυτιληναίοι πρέπει να εκτελεστούν και όλες οι γυναίκες και τα παιδιά να πουληθούν σαν δούλοι.  
 
Αποστέλλεται μια τριήρης για να κοινοποιήσει την απόφαση στον Πάχη.  
 
Παρόλο που η τριήρης βρίσκεται ήδη εν πλω, οι Αθηναίοι αποφασίζουν ότι πρέπει να επανεξετάσουν την απόφασή τους, επειδή αρχικά είχαν πάρει την απόφασή τους κάτω από συναισθηματική φόρτιση. Τώρα, όμως, αναθεωρούν και ισχυρίζονται ότι η «απόφασή τους ήταν απολίτιστη και υπερβολική». Όχι, φυσικά για πρώτη φορά. Ο αθηναϊκός ιμπεριαλισμός είναι ένα φαινόμενο που διατρέχει την ιστορία. Και σήμερα έχει τις σύγχρονες, αποικιοκρατικές διαστάσεις του. Αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία. (Και αυτό είναι δικό μου σχόλιο)  
 
Το επεισόδιο περιγράφεται από τον Θουκυδίδη στην ιστορία του και ο μεγάλος ιστορικός εστιάζει στην αντιπαράθεση Κλέωνα και Διόδοτου που διαμόρφωσαν με την ρητορική τέχνη τους τις δύο απόψεις των Αθηναίων.  
 
Ο Κλέων εστιάζει στα λάθη που έχουν διαπράξει συλλήβδην όλοι οι Μυτιληναίοι εναντίον των Αθηναίων και λαμβάνοντας υπόψη τις ηθικές αξίες των Ελλήνων έχει ένα ισχυρό επιχείρημα: Επαναστάτησαν χωρίς συγκεκριμένη αφορμή, αθέτησαν τους όρκους πίστης στους Αθηναίους και ζήτησαν βοήθεια από τον χειρότερο εχθρό της Αθήνας. (Τους Σπαρτιάτες). Οι ίδιοι οι Αθηναίοι αναγνωρίζουν ότι η τιμωρία εναντίον ολόκληρου του πληθυσμού θα ήταν ένα πολύ αυστηρό μέτρο αλλά όχι αδικαιολόγητο.  
 
Ο Κλέων ισχυρίζεται ότι θα ήταν σωστό και συμφέρον η τιμωρία των Μυτιληναίων να λειτουργήσει παραδειγματικά:  
«Για να τα συνοψίσω όλα, σας λέω, με μία λέξη ότι αν ακολουθήσετε τη συμβουλή μου θα πάρετε απόφαση δίκαιη για την τιμωρία των Μυτιληναίων και σωστή για τα συμφέροντά σας. Διαφορετικά και την δική τους ευγνωμοσύνη δεν θα κερδίσετε και την δική σας Πολιτεία θα καταδικάσετε (με την απώλεια της ηγεμονίας σας)».  
 
Απέναντι σε αυτόν τον εξαιρετικά αποτελεσματικό λόγο ο Διόδοτος επινοεί μία αξιοσημείωτη στρατηγική. Αφού επιβεβαιώνει την καταλληλότητα της αναθεώρησης, στρέφει τη συζήτηση σε άλλη κατεύθυνση.  
 
«Εγώ όμως δεν ανέβηκα στο βήμα για να αναιρέσω τα όσα άλλοι είπαν εναντίον των Μυτιληναίων, ούτε για να τους κατηγορήσω. Και τούτο επειδή αν είμαστε σώφρονες, δεν πρέπει να ασχολούμεθα με το αν μας αδίκησαν ή όχι αλλά να πάρουμε τη συμφερότερη για μας απόφαση. Και αν ακόμα σας αποδείξω ότι μας έκαναν αδικία μεγάλη, δεν θα σας συμβούλευα για αυτό να τους σκοτώσουμε, παρά μόνο αν τούτο είναι το συμφέρον μας. Αλλά κι αν είχαν κάποια δικαιολογία, πάλι δεν θα σας συμβούλευα να τους συγχωρήσετε αν δεν ήταν το συμφέρον μας».  
 
Η στρατηγική του δεν είναι να αρνηθεί τη δίκαιη απόφαση να τιμωρήσουν τους Μυτιληναίους αλλά να απορρίψει τη σχετικότητα της προσέγγισης του Κλέωνα με το ζήτημα και να μετατοπίσει τη συζήτηση από ένα επιχείρημα κυρίως για το σωστό ή λάθος (το δίκαιον) σε ένα για το συμφέρον (το ξυμφέρον). Η άποψη του αποβλέπει και στην πρακτική χρησιμότητα αλλά συγχρόνως βασίζεται στους κανόνες της αρχαίας ρητορικής. Σε πρακτικό, λοιπόν, επίπεδο ο Διόδοτος τονίζει τα πλεονεκτήματα μιας μετριοπαθούς πολιτικής που έρχεται σε αντίθεση με την αυστηρότητα του Κλέωνα. Υπογραμμίζει ότι η καταδίκη των απλών ανθρώπων της Μυτιλήνης θα ενθάρρυνε άλλες πόλεις που θα αποφάσιζαν να επαναστατήσουν, να ασκήσουν μεγαλύτερη και σκληρότερη αντίσταση. Ισχυρίζεται ότι όπως έχουν τώρα τα πράγματα:  
 
«Ο απλός λαός είναι με το μέρος μας ή δεν συμμετέχει στις επαναστάσεις των ολιγαρχικών η αν αναγκαστεί είναι από την αρχή εχθρικός προς τους υποκινητές. Έτσι όταν ξεκινήσετε εναντίον της επαναστατημένης πολιτείας θα έχετε κιόλας σύμμαχο το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού της.  
 
Σκέψεις ως προς το σωστό και το λάθος πρέπει να υποχωρήσουν μπροστά σε σκέψεις για το τι είναι συμφέρον να γίνει:  
«Και ζητώ από σας να μην παρασυρθείτε από την ελκυστική επιχειρηματολογία του περιφρονώντας την απλότητα της δικής μου. Σας κατέχει αυτή τη στιγμή ο θυμός εναντίον των Μυτιληναίων και ίσως σας παρασύρει η αγόρευση του Κλέωνος που σας προτρέπει να πάρετε το δίκιο σας αλλά εμείς δεν είμαστε δικαστές (δικαζόμεθα) για να εξετάσωμε την άποψη του δικαίου(των δικαίων). Συσκεπτόμαστε (βουλόμεθα) για να πάρουμε για τους Μυτιληναίους μίαν απόφαση που εξυπηρετεί το συμφέρον μας».  
 
Στον Φαιδρό του Πλάτωνα αναφέρεται ότι ο ρήτορας Λυσίας παρότρυνε κάθε πλευρά να χρησιμοποιεί ψέματα σε κάποιες περιστάσεις έτσι ώστε να δημιουργείται μία υπόθεση πιο πειστική από ότι αν παρουσίαζαν την αλήθεια. Ο Διόδοτος ίσως είχε πάρει αυτό το μάθημα.  
 
Για την ιστορία, ανατρέποντας την προηγούμενη άσχημη κατάσταση ο Διόδοτος πέτυχε τον στόχο: Μία δεύτερη τριήρης αποστέλλεται με σκοπό να ανασταλεί η ποινή που είχε αποφασιστεί αρχικά να επιβληθεί και όπως είδαμε στην εισαγωγή ο αναγνώστης μοιράζεται την αγωνία που επικρατεί να φτάσει αυτή εγκαίρως:  
 
«Κωπηλατώντας έτρωγαν ζυμάρι από αλεύρι και κρασί ή λάδι. Έκαναν βάρδιες ώστε μερικοί να κοιμούνται και άλλοι να κωπηλατούν. Ευτυχώς δεν φύσηξε άνεμος ενάντιος. Έτσι ενώ το πρώτο καράβι ταξίδευε αργά έχοντας να μεταφέρει μία παραγγελία που μπορούσε να προκαλέσει αντίποινα, το δεύτερο εβίαζε την πορεία του. Για αυτό και το πρώτο έφτασε με με τόση μόνο διαφορά όση ώρα χρειάστηκε ο Πάχης να διαβάσει το ψήφισμα και να ετοιμαστεί να εκτελέσει τη διαταγή. Το δεύτερο καράβι προλαβαίνει να φτάσει (επικατάγεται) και να εμποδίσει την καταστροφή. Από τόσο μόνο γλίτωσε η Μυτιλήνη τη συμφορά».  
 
Τα θυμήθηκα και τα έγραψα όλα αυτά για μια, σύγχρονη προσέγγιση του σκοπιανού- μακεδονικού αφού τα αποτελέσματα της Συμφωνίας που υπογράφηκε αρχίζουν να γίνονται αντιληπτά.  
 
Το Πρωτοδικείο Φλώρινας ενέκρινε το καταστατικό ΜΚΟ για τη διδασκαλία της Μακεδονικής- όπως αναγνωρίσθηκε από τη Συμφωνία των Πρεσπών- γλώσσας.  
 
Τέτοιες- και άλλες εξελίξεις- είναι αναμενόμενες. Το ζήτημα είναι αν πως αντιμετωπίζονται, σύμφωνα με το κρατικό συμφέρον.  
 
Ποιο είναι εν προκειμένω το κρατικό συμφέρον; Και πως και από ποιον προσδιορίζεται;  
 
Τα κράτη, υπάρχουν, εξ ορισμού για να παρέχουν ασφάλεια στους πολίτες τους. Αυτό είναι το πρώτο μέλημά τους. Το ελληνικό κράτος με την συμφωνία που υπέγραψε, παρέχει αυτήν την ασφάλεια; Σημειωτέον, ότι η ευημερία έπεται της ασφάλειας. Αν δεν έχεις ασφάλεια, δεν μπορείς να ευημερήσεις. Η ευημερία των υπόδουλων Ελλήνων επι οθωμανικής κατοχής ήταν επισφαλής.  
 
Η συμφωνία συνήφθη κάτω υπό τρείς προϋποθέσεις:  
 
από τη μια πίεζε και μπορεί να απειλούσε ο διεθνής παράγων διότι ήθελε να εντάξει τη γειτονική χώρα στο ΝΑΤΟ και ει δυνατόν στην Ε.Ε.
Από την άλλη, οι κυβερνώντες, τότε, στην Αθήνα πίστευαν ότι έπρεπε να βγάλουν την Ελλάδα από το κάδρο μιας διπλωματικής φθοράς.
 
Υπάρχει και κάτι άλλο. Το mentalité της Αριστεράς που τότε κυβερνούσε. Ό,τι και να λένε, είναι σύμφυτη στην ιδεολογία της Αριστεράς η αυτονόμηση ομάδων που νοιώθουν διαφορετικοί ή η αναγνώρισή τους ως μειονότητας. Η Αριστερά δεν λειτουργεί στη βάση των εθνοτήτων. Αλλά των τάξεων και της πάλης τους. Έτσι, δεν την ενδιαφέρει αν αναγνωρισθεί μια χώρα με το όνομα Μακεδονία, ή αν υπάρξει στη χώρα που δρα μειονότητα με το όνομα Μακεδονική. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η υπόθεση της εξέλιξης του Μακεδονικού επί Εμφυλίου. Ο υπουργός εξωτερικών που υπέγραψε τη Συμφωνία είχε επίγνωση των παραπάνω. Από δηλώσεις, του, όμως, εκείνο που βάρυνε είναι να «λύσει» ένα ζήτημα ώστε να εστιάσει στην αντιμετώπιση της Τουρκίας.  
 
Εδώ ταιριάζει η αναφορά στον Φαίδρο του Πλάτωνα και στον ρήτορα Λυσία που παρότρυνε κάθε πλευρά να χρησιμοποιεί ψέματα σε κάποιες περιστάσεις έτσι ώστε να δημιουργείται μία υπόθεση πιο πειστική από ότι αν παρουσίαζαν την αλήθεια.  
 
Αυτήν την μέθοδο την αξιοποίησαν στο έπακρον τα κυβερνητικά στελέχη του Συριζα και την προώθησαν με την αναπαραγωγή της με τρόπο που αποκαλείται, σήμερα, bulling, οι οπαδοί του. (Αν επιδιώκετο λύση σαν και αυτήν του Συριζα, το σκοπιανό θα είχε λυθεί πριν της δημιουργίας του).  
 
Το αποτέλεσμα ήταν η συμφωνία να περάσει, να γίνουν ορισμένες διαδηλώσεις αλλά το τίμημα για τον Συριζα να μην είναι ακριβό. Σήμερα, διεκδικεί την επάνοδό του στην εξουσία επι ίσοις όροις με το κυβερνών κόμμα.  
 
Η στάση του συγκυβερνώντος, τότε, κόμματος το οποίο βάσιζε την ύπαρξή του στην αντίθεση υποχωρήσεων σαν και αυτές που έγιναν, δείχνει πως τα πολιτικά κόμματα στην Ελλάδα, δεν έχουν ιδεολογικό έρμα. Αλλά ούτε και ο λαϊκός παράγων ανησυχεί σοβαρά. Για να έχει ήσυχη τη συνείδησή του συμμετέχει σε μιαν διαδήλωση και μετά, επιστροφή στην καθημερινότητα.  
 
Το ίδιο και η στάση του κυβερνώντος, σήμερα, κόμματος το οποίο, τότε, ήταν αντιπολίτευση. Ευχόταν να υπογραφεί η συμφωνία αλλά με την δική του δημόσια αντίθεση για να εισπράξει το πολιτικό όφελος. Ο πολιτικός αμοραλισμός στο απόγειό του.  
 
Ποια είναι τα θετικά και ποια τα αρνητικά της Συμφωνίας;  
 
Το μόνο θετικό για την Ελλάδα είναι ότι βγήκε από το κάδρο των πιέσεων και από την σπατάλη που στο Υπουργείο Εξωτερικών χαρακτηρίζουν ως διπλωματικό κεφάλαιο.  
 
Τα αρνητικά:  
 
Κανείς δεν πιστεύει πως με την αναγνώριση του καταστατικού της ΜΚΟ για την διδασκαλία της Μακεδονικής, όπως αποδέχθηκε η Αθήνα, γλώσσας, εκείνο που επιδιώκεται- ΜΟΝΟ- είναι η διάσωση ενός πολιτιστικού στοιχείου που ομιλείται από κάποιους ανθρώπους στην Δυτική και Κεντρική Μακεδονία. Αν επρόκειτο περί αυτού έπρεπε να βοηθηθεί η προσπάθεια.  
 
Οι ηγεσίες και οι λαοί που συνορεύουν με την Ελλάδα είναι σταθεροί στα στερεότυπα που έχουν σχηματίσει από το μέσα του 19ου αιώνα. Για την Βόρειο Μακεδονία, μάλιστα, η εμμονή σε μια επίπλαστη ιστορική αναφορά και η διεκδίκηση εδαφών που στο όνομα αυτής της αναφοράς θεωρούνται δικά τους, στην φαντασίωσή τους, είναι όρος υπαρξιακός.  
 
Ας μην τρέφουν στην Αθήνα φρούδες ελπίδες. Μετά την γλώσσα, θα τεθεί θέμα μειονότητας και στο βάθος, ένωσής της με την μητέρα πατρίδα.  
 
Ούτε ο κ. Μητσοτάκης, ούτε ο κ Κοτζιάς, ούτε ο κ. Τσίπρας θα βρίσκονται κάπου για να σκεφθούν τι έκαναν και τι αποφάσισαν. Θα είναι πολύ αργά. Το θέμα θα κληθούν να χειρισθούν άλλοι, σε άλλο περιβάλλον και με άλλες πολιτικές αναφορές.  
 
Ποιες μπορεί να είναι αυτές;  
 
Εδώ και καιρό γράφω για κάτι που στην διεθνή ειδησεογραφία θεωρείται κοινοτοπία. Γράφω για την συγκέντρωση του παγκόσμιου πληθυσμού σε ορισμένες πόλεις, τις Megacities. Για ορισμένους οι πόλεις αυτές είναι προσδιορισμένες. Η Αθήνα δεν περιλαμβάνεται σε αυτές. Ή, τουλάχιστον, δεν περιλαμβανόταν. Στην περιοχή μας μόνο η Κωνσταντινούπολη βρίσκεται στον σχετικό χάρτη. Οι πόλεις αυτές πρέπει να διακρίνονται από ορισμένα χαρακτηριστικά και ο πληθυσμός και οι υποδομές τους είναι από αυτά. Το Σύστημα, λοιπόν, της Ελλάδας, αποφάσισε να τα αποκτήσει η Αθήνα. Έτσι, οτιδήποτε γίνεται από πλευράς υποδομών και επενδύσεων γίνεται στην Αθήνα και τραβά και το σύνολο του πληθυσμού, διότι οι άνθρωποι συγκεντρώνονται εκεί που θα βρουν εργασία για να ζήσουν.  
 
Το αποτέλεσμα δεν είναι, μόνο, ότι ερημώνει η περιφερειακή Ελλάδα. Αλλά ότι καθώς από αυτήν την ερήμωση δεν υπάρχει κοινωνία των πολιτών εκτός Αθηνών για να διεκδικήσει την ύπαρξή της, η Αθήνα την αντιμετωπίζει με όρους αποικιοκρατικούς.  
 
Αυτή η δυναμική δεν έχει κανέναν αντίλογο. Διότι όλα τα Μέσα Ενημέρωσης που θα μπορούσαν να το κάνουν έχουν την έδρα τους στην Αθήνα και δεν υπάρχει ούτε ένα περιφερειακό ΜΜΕ με εμβέλεια που θα μπορούσε να θέσει το θέμα σε δημόσιο προβληματισμό.  
 
Οποιοσδήποτε το επιχειρεί, πολύ πριν πέσει επάνω του το ελληνικό βαθύ κράτος για να τον εξαφανίσει, ακόμη και βιολογικά αν χρειαστεί, τον αναλαμβάνουν τα δημοσιογραφικά, επικοινωνιακά και, «πνευματικά», ας τα πούμε έτσι, κοράκια του Συστήματος.  
 
Αυτή η δυναμική παράγει ιδεολογία. Και η ιδεολογία είναι ο σύγχρονος αθηναϊσμός. Είναι η ιδεολογία μιας σύγχρονης πόλεως-κράτους, που στην ελληνική περίπτωση ήταν συνηθισμένη. Δεν καλλιεργήθηκε από τους Βαυαρούς, όπως λέει γνωστός καθηγητής. Διατρέχει το νοτιοελλαδικό mentalité από αρχαίας εποχής.  
 
Αυτή η ιδεολογία δεν έχει πρόβλημα αν εξασθενήσει η σχέση της με την επικράτεια σε περίπτωση που πιεσθεί. Η αντίδρασή της και η διαχείριση της είδησης για την διδασκαλία της μακεδονικής γλώσσας αλλά κυρίως η απουσία οποιουδήποτε προβληματισμού για τη δυναμική των εξελίξεων προδίδει τις διαθέσεις της.  
 
Και ενώ παρακολουθούμε στον ελλαδικό χώρο μια ιστορία με προβλέψιμη εξέλιξη και προβλέψιμη, δυστυχώς, κατάληξη, στην γειτονική χώρα από προσωπική εμπειρία μπορώ να σας διαβεβαιώσω πως υπάρχουν θύλακες ελληνισμού, που δεν τολμούν, ακόμη και σήμερα, να εκδηλωθούν. Όπως και στην Τουρκία. Δεν μιλώ για τους αριθμούς της φαντασίας της Τσουδερού αλλά γνωρίζω πως θύλακες υπάρχουν. Γνωρίζουν πως αν εκδηλωθούν θα συναντήσουν την αντίδραση του βαθέος γειτονικού κράτους αλλά και την αδιαφορία της ελληνικής- αθηναϊκής πολιτείας να τους υποστηρίξει.  
 
Όσοι, λοιπόν, θεωρούν σημαντική την αναπαραγωγή της ύπαρξής τους με βάση την ελληνική ταυτότητα, τον ελληνικό πολιτισμό και την ελληνική διαχρονική αναφορά, αρχίζουν να συνειδητοποιούν πως είναι μόνοι, χωρίς πολιτική- κρατική υποστήριξη σε ένα αναδυόμενο πρόβλημα. Δεν είναι ασυνήθιστη τακτική στην εξέλιξη του νεοελληνικού κράτους.  
 
Ο αθηναϊσμός ως ιδεολογία δεν θα τους υποστηρίξει την κρίσιμη στιγμή και δεν έχει το σφρίγος και την διάθεση να διαχειριστεί την ανάδυση αποδομητικών εξελίξεων και με άλλες ομάδες οι οποίες είτε αυτόνομα, είτε καθοδηγούμενες θέλουν να συγκροτηθούν ως μειονοτικές.  
 
Και εδώ τίθεται το μέγιστο πρόβλημα: Τι κάνουμε χωρίς ηγεσία, με την κυρίαρχη ιδεολογία της χώρας να μην ενδιαφέρεται και με ομάδες που ανασυγκροτούνται διεκδικώντας ακόμη και ρεβάνς;  
 
Είμαι σίγουρος ότι το πολιτικό σύστημα, η ηγεμονεύουσα οικονομική τάξη αλλά και η πνευματική ηγεσία της χώρας τα θεωρούν όλα αυτά πολύ υπερβολικά. Αλλά, δυστυχώς, όσοι τα βιώνουν καθημερινά, γνωρίζουν καλά πως δεν είναι.
 

Καταρρέει η προπαγάνδα της απάτης: H επιστήμη εξηγεί γιατί ο μαζικός €μβολιασμός επιδείνωσε την πανδημία

Ο SARS-CoV-2 μεταλλάσσεται εύκολα και ευδοκιμεί στους εμβολιασμένους 
 
Ένα – ένα καταρρίπτονται τα αφηγήματα που στήριξαν όλη την πολιτική των περιορισμών για την μετάδοση της πανδημίας, με τελευταίο το αφήγημα του μαζικού εμβολιασμού, που τελικά επιδείνωσε την πανδημία όπως αποδεικνύει μελέτη.
 
1. Μια αρχή των μολυσματικών ασθενειών είναι η «αντιμικροβιακή διαχείριση» που περιλαμβάνει την επιλογή του σωστού αντιβιοτικού για τον κατάλληλο ασθενή και ποτέ την υπερβολική συνταγογράφηση ή την κάλυψη ασθενών που δεν χρειάζονται θεραπεία. 
 
2. Μια άλλη αρχή είναι ο «περιορισμός του φάσματος» ενός φαρμάκου από τη στιγμή που ο οργανισμός ταυτοποιηθεί με καλλιέργεια ή άλλες μεθόδους.  
 
Περιορισμός της βακτηριακής αντοχής
 
Αυτές οι θεμελιώδεις προσεγγίσεις στη χρήση των αντιβιοτικών λειτουργούν για να περιορίσουν το πρόβλημα της βακτηριακής αντοχής και την ανάπτυξη «υπερμικροβίων». 
 
Κάθε χρόνο, το καθένα από τα νοσοκομεία παράγει το αντιβιόγραμμά του ή την αναφορά των κοινών λοιμώξεων που αντιμετωπίζουν και ποια αντιβιοτικά είναι είτε αποτελεσματικά (ο οργανισμός είναι ευαίσθητος), είτε αναποτελεσματικά (ο οργανισμός είναι ανθεκτικός). 
 
Στην πανδημία SARS-CoV-2 αυτές οι αρχές έχουν εφαρμοστεί στη χρήση μονοκλωνικών αντισωμάτων και η διαδικασία εξηγεί γιατί διάφορα προϊόντα EUA (π.χ. το bamlanivimab) αποσύρθηκαν από την αγορά όταν θεωρήθηκε ότι δεν ήταν πλέον αποτελεσματικά στην εξουδετέρωση του SARS- CoV-2. 
 
Ολόκληρη αυτή η διαδικασία σκέψης έχει πεταχτεί από το παράθυρο για τα εμβόλια COVID-19.  
 
Για 18 μήνες το προγονικό στέλεχος Wuhan Institute of Virology πρωτεΐνη Spike ήταν το χαρακτηριστικό αντιγόνο για τα εμβόλια Pfizer, Moderna, Janssen, AstraZeneca και Novavax. 
 
Μέσα σε λίγους μήνες, υπήρχαν αυξανόμενες ενδείξεις ότι ο SARS-CoV-2 μεταλλάχθηκε εύκολα για να ξεφύγει από την εμβέλεια των αντισωμάτων που δημιουργούνται από τα εμβόλια που θα ίσχυαν για σοβαρές επεμβατικές ασθένειες (IgG και IgM). 
 
Επειδή τα εμβόλια COVID-19 δεν έχουν ποτέ αποδειχθεί ότι εξουδετερώνουν τον SARS-CoV-2 στο ρινοφάρυγγα, το μόνο θεωρητικό όφελος θα ήταν για συστηματική νόσο. 
 
Έχει γίνει πλέον προφανές ότι η φύση έχει το πάνω χέρι έναντι των κατασκευαστών εμβολίων, καθώς ο SARS-CoV-2 έχει πολύ μεγαλύτερη ευαισθησία. 
 
Επειδή η αντιγραφή μπορεί να επιτρέψει αλλαγές στον γενετικό κώδικα που επιτρέπουν γρήγορα τη συνέχιση της επιβίωσης, ο SARS-CoV-2 απολαμβάνει μια βιβλιοθήκη ~28k μεταλλάξεων από τις οποίες ~4,5K βρίσκονται στον τομέα δέσμευσης υποδοχέα της πρωτεΐνης Spike ή στην άκρη του δόρατος.  
 
Η αντίστροφη λειτουργία του μαζικού εμβολιασμού
 
Ο Wang και οι συνεργάτες του, χρησιμοποιώντας λεπτομερείς τεχνικές μοντελοποίησης των μεταλλάξεων που επικρατούν στις πιο έντονα εμβολιασμένες χώρες, έχουν δείξει ότι ο μαζικός εμβολιασμός είναι αντίστροφος και τροφοδοτεί μεγαλύτερη ιική αντίσταση στην περιορισμένη βιβλιοθήκη αντισωμάτων που θα μπορούσε να δημιουργηθεί από τα εμβόλια.[1] 
 
Η ανάλυση του Wang υποδηλώνει ότι η μελλοντική ανάπτυξη εμβολίου κατά του SARS-CoV-2 είναι απογοητευτική σε βαθμό… απελπιστικό. 
 
Ο ιός είναι απλώς πολύ ευκίνητος και μπορεί να χειριστεί τη «δεσμευτική ελεύθερη ενέργεια» μεταξύ του RBD και του ανθρώπινου στόχου του, του υποδοχέα ACE2. 
 
Αυτό σημαίνει ότι όσο περισσότεροι εμβολιασμοί γίνονται τόσο μεγαλύτερος είναι ο αριθμός των μεταλλαγμένων στελεχών και τόσο περισσότερο ο ιός θα διαδοθεί και θα επεκτείνει την πανδημία. 
 
Έτσι, ένα βασικό βήμα για τον τερματισμό της πανδημίας θα είναι ο τερματισμός του μαζικού εμβολιασμού. 
 
Ο ιός δεν σταματά μέχρι να σταματήσει η ανθρωπότητα. 
 
([i] Wang R, Chen J, Hozumi Y, Yin C, Wei GW. 
Αναδυόμενες παραλλαγές εμβολίου SARS-CoV-2. ACS Infect Dis. 2022 Μαρ 11, 8 (3): 546-556. doi: 10.1021/acsinfecdis.1c00557. Epub 2022, 8 Φεβρουαρίου. PMID: 35133792; PMCID: PMC8848511.)  
 

Λίγες οδηγίες πριν επισκεφθείτε το ιστολόγιό μας (Για νέους επισκέπτες)

1. Στην στήλη αριστερά βλέπετε τις αναρτήσεις του ιστολογίου μας τις οποίες μπορείτε ελεύθερα να σχολιάσετε επωνύμως, ανωνύμως ή με ψευδώνυμο, πατώντας απλά την λέξη κάτω από την ανάρτηση που γραφει "σχόλια" ή "δημοσίευση σχολίου" (σας προτείνω να διαβάσετε με προσοχή τις οδηγίες που θα βρείτε πάνω από την φόρμα που θα ανοίξει ώστε να γραψετε το σχόλιό σας). Επίσης μπορείτε να στείλετε σε φίλους σας την συγκεκριμένη ανάρτηση που θέλετε απλά πατώντας τον φάκελλο που βλέπετε στο κάτω μέρος της ανάρτησης. Θα ανοίξει μια φόρμα στην οποία μπορείτε να γράψετε το email του φίλου σας, ενώ αν έχετε προφίλ στο Facebook ή στο Twitter μπορείτε με τα εικονίδια που θα βρείτε στο τέλος της ανάρτησης να την μοιραστείτε με τους φίλους σας.

2. Στην δεξιά στήλη του ιστολογίου μας μπορείτε να βρείτε το πλαίσιο στο οποίο βάζοντας το email σας και πατώντας την λέξη Submit θα ενημερώνεστε αυτόματα για τις τελευταίες αναρτήσεις του ιστολογίου μας.

3. Επίσης μπορείτε να χρησιμοποιήσετε τις δυνατότητες του Google Friend Connect (θα βρείτε δεξιά το ανάλογο gadget) να γίνετε φίλος του ιστολογίου μας και να λαμβάνετε με την εγγραφή σας στο αμέσως παρακάτω gadget πατώντας την λέξη "Εγγραφή" ενημερώσεις του ιστολογίου μας.

4. Αν έχετε λογαριασμό στο Twitter σας δινεται η δυνατότητα να μας κάνετε follow και να παρακολουθείτε το ιστολόγιό μας από εκεί. Θα βρείτε το σχετικό εικονίδιο του Twitter κάτω από τα πλαίσια του Google Friend Connect, στην δεξιά στήλη του ιστολογίου μας.

5. Μπορείτε να ενημερωθείτε από την δεξιά στήλη του ιστολογίου μας με τα διάφορα gadgets για τον καιρό, να δείτε ανακοινώσεις, στατιστικά, ειδήσεις και λόγια ή κείμενα που δείχνουν τις αρχές και τα πιστεύω του ιστολογίου μας. Επίσης μπορείτε να κάνετε αναζήτηση βάζοντας μια λέξη στο πλαίσιο της Αναζήτησης (κάτω από τους αναγνώστες μας). Πατώντας την λέξη Αναζήτηση θα εμφανιστούν σχετικές αναρτήσεις μας πάνω από τον χώρο των αναρτήσεων. Παράλληλα μπορείτε να δείτε τις αναρτήσεις του τρέχοντος μήνα αλλά και να επιλέξετε κάποια συγκεκριμένη κατηγορία αναρτήσεων από την σχετική στήλη δεξιά.

6. Μπορείτε ακόμα να αφήσετε το μήνυμά σας στο μικρό τσατάκι του blog μας στην δεξιά στήλη γράφοντας απλά το όνομά σας ή κάποιο ψευδώνυμο στην θέση "όνομα" (name) και το μήνυμά σας στην θέση "Μήνυμα" (Message).

7. Επίσης μπορείτε να μας στείλετε ηλεκτρονικό μήνυμα στην διεύθυνσή μας koukthanos@gmail.com με όποιο περιεχόμενο επιθυμείτε. Αν είναι σε προσωπικό επίπεδο θα λάβετε πολύ σύντομα απάντησή μας.

8. Τέλος μπορείτε να βρείτε στην δεξιά στήλη του ιστολογίου μας τα φιλικά μας ιστολόγια, τα ιστολόγια που παρακολουθούμε αλλά και πολλούς ενδιαφέροντες συνδέσμους.

Να σας υπενθυμίσουμε ότι παρακάτω μπορείτε να βρείτε χρήσιμες οδηγίες για την κατασκευή των αναρτήσεών μας αλλά και στην κάτω μπάρα του ιστολογίου μας ότι έχει σχέση με δημοσιεύσεις και πνευματικά δικαιώματα.

ΣΑΣ ΕΥΧΟΜΑΣΤΕ ΚΑΛΗ ΠΕΡΙΗΓΗΣΗ

Χρήσιμες οδηγίες για τις αναρτήσεις μας.

1. Στις αναρτήσεις μας μπαίνει ΠΑΝΤΑ η πηγή σε οποιαδήποτε ανάρτηση ή μερος αναρτησης που προέρχεται απο άλλο ιστολόγιο. Αν δεν προέρχεται από κάποιο άλλο ιστολόγιο και προέρχεται από φίλο αναγνώστη ή επώνυμο ή άνωνυμο συγγραφέα, υπάρχει ΠΑΝΤΑ σε εμφανες σημείο το ονομά του ή αναφέρεται ότι προέρχεται από ανώνυμο αναγνώστη μας.

2. Για όλες τις υπόλοιπες αναρτήσεις που δεν έχουν υπογραφή ΙΣΧΥΕΙ η αυτόματη υπογραφή της ανάρτησης. Ετσι όταν δεν βλέπετε καμιά πηγή ή αναφορά σε ανωνυμο ή επώνυμο συντάκτη να θεωρείτε ΩΣ ΑΥΣΤΗΡΟ ΚΑΝΟΝΑ ότι ισχύει η αυτόματη υπογραφή του αναρτήσαντα.

3. Οταν βλέπετε ανάρτηση με πηγή ή και επώνυμο ή ανώνυμο συντάκτη αλλά στη συνέχεια υπάρχει και ΣΧΟΛΙΟ, τότε αυτό είναι ΚΑΙ ΠΑΛΙ του αναρτήσαντα δηλαδή είναι σχόλιο που προέρχεται από το ιστολόγιό μας.

Σημείωση: Αλλες πληροφορίες για δημοσιεύσεις και πνευματικά δικαιώματα μπορείτε να βρείτε στην κάτω μπάρα του ιστολογίου μας.