Πρώτη δόση: Η κυβέρνηση Μητσοτάκη έβγαλε τη γαλάζια ταυτότητά της και φόρεσε πράσινη. Γέμισε με παλαιά στελέχη του ΠΑΣΟΚ, ψήφισε γάμο ομοφυλόφιλων, κι έγινε το πιο «εκσυγχρονιστικό» πράγμα που έχει δει ποτέ η ελληνική Δεξιά.
Δεύτερη δόση: Όταν τα πράγματα ζόρισαν — όταν ήρθαν τα σκάνδαλα, οι άρσεις ασυλίας και οι ευρωπαίοι εισαγγελείς — η κυβέρνηση ανακάλυψε ότι το πιο επικίνδυνο δεν ήταν η αντιπολίτευση. Ήταν ο καθρέφτης.
Αριθμοί που δεν ψεύδονται…
Η κυβέρνηση Μητσοτάκη αποτελείται από 63 μέλη. Από αυτά, 17 δεν έχουν εκλεγεί ποτέ από κανέναν. Ποσοστό εξωκοινοβουλευτικών: 27%. Δηλαδή 1 στους 4 Υπουργούς δεν έχει πάει στον λαό να ζητήσει ψήφο εμπιστοσύνης, ψήφο εκλογής!
Κι αυτοί δεν είναι δευτερεύοντες ρόλοι. Δεν μιλάμε για Υφυπουργούς σε Υπουργεία με ελάσσονες αρμοδιότητες. Μιλάμε για:
Τον Γιώργο Γεραπετρίτη στο Υπουργείο Εξωτερικών — τον «σκιώδη Πρωθυπουργό» όπως τον αποκαλεί η αντιπολίτευση, που κατηγορείται για πολιτική ευθύνη στις υποκλοπές, για τον χειρισμό της τραγωδίας των Τεμπών, και για «υποχωρητική στάση» απέναντι στην Άγκυρα χωρίς «κόκκινες γραμμές».
Τον Σταύρο Παπασταύρου στο Υπουργείο Περιβάλλοντος και Ενέργειας — τον άνθρωπο του οποίου το όνομα εμφανίστηκε κάποτε στη «λίστα Λαγκάρντ», που επέστρεψε στην Εξουσία χωρίς λαϊκή εντολή για να ορίσει πόσο θα κοστίσει το ρεύμα στα ελληνικά νοικοκυριά.
Τον Μαργαρίτη Σχοινά στην Αγροτική Ανάπτυξη — έναν άνθρωπο που ήρθε κατευθείαν από τις Βρυξέλλες και τη γλώσσα των ευρωπαϊκών γραφειοκρατιών για να διαχειριστεί Έλληνες αγρότες που δεν τον ψήφισαν και τον αντικρίζουν σαν εξωγήινο.
Τον Μιχάλη Χρυσοχοΐδη στο Υπουργείο Προστασίας του Πολίτη — το σύμβολο που αποτυπώνει κατ' εξοχήν την ιδεολογική μετάλλαξη της ΝΔ: άνθρωπος που έκανε καριέρα στο ΠΑΣΟΚ, βγαίνει τώρα να εκπροσωπεί τη Κεντροδεξιά στα θέματα ασφάλειας, κατηγορούμενος για υπερβολική αστυνομική καταστολή από τη μία, και ανεπαρκή αντιμετώπιση της εγκληματικότητας από την άλλη.
Τον Γιώργο Φλωρίδη στο Υπουργείο Δικαιοσύνης — τον Υπουργό που η αντιπολίτευση στοχοποιεί ως «πολιτικό διαχειριστή της Δικαιοσύνης» (αντί ουδέτερο θεσμικό παράγοντα), που κατηγορήθηκε για υποβάθμιση κρίσιμων στοιχείων της έρευνας των Τεμπών και για κυβερνητική πόλωση καταπατώντας το θεσμικό του ρόλο.
Τη Λίνα Μενδώνη στο Υπουργείο Πολιτισμού — στέλεχος με καταβολές σε πολιτιστικά κυκλώματα παλαιότερων εποχών, που φέρει στις αποσκευές της την υπόθεση Λιγνάδη, τις «τσιμεντοστρώσεις» στην Ακρόπολη και τη σύγκρουση με αρχαιολόγους για το Μετρό Θεσσαλονίκης, την νέα Πολιτική για τα μουσεία (ΝΠΔΔ) και την ελλιπή στήριξη καλλιτεχνών (ιδίως σε κρίσεις).
Την Ειρήνη Αγαπηδάκη ως Αναπληρώτρια Υπουργό Υγείας — τεχνοκράτισσα που κατηγορείται για «μεταρρύθμιση στα χαρτιά», με την Πρωτοβάθμια Φροντίδα Υγείας να υπολείπεται σε προσωπικό και υποδομές παρά τις εξαγγελίες.
Και τέλος, τον Γιώργο Μυλωνάκη — τον «αθέατο κρίκο» του Μαξίμου, τον άνθρωπο που διοικεί χωρίς να φαίνεται, που αποφασίζει χωρίς να λογοδοτεί, που κατηγορείται για «σκιώδη διακυβέρνηση» ακριβώς επειδή κανείς δεν μπορεί να του ζητήσει λογαριασμό σε εκλογικό περίπτερο.
Αυτό είναι «επιτελικό κράτος» στην πράξη: κεντρικά Υπουργεία που επηρεάζουν κάθε πολίτη, ενέργεια, υγεία, δικαιοσύνη, πολιτισμός, αγρότες, ασφάλεια, εξωτερική πολιτική, κυβερνητική επικοινωνία, να διοικούνται από ανθρώπους που δεν έχουν ζητήσει ποτέ ψήφο.
Το ΟΠΕΚΕΠΕ άνοιξε την κερκόπορτα…
Κι έπειτα ήρθε το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ. Η Ευρωπαία Εισαγγελέας Λάουρα Κοβέσι, αυτή που δεν διορίζεται από το Μαξίμου, που δεν ελέγχεται από το Μαξίμου, όπως και οι Έλληνες δικαστικοί του Επιτελείου της, έστειλε δικογραφίες που άγγιζαν 13+ Βουλευτές της ΝΔ.
Ακολούθησε η ψηφοφορία άρσης ασυλίας στη Βουλή. Ώρες δύσκολες για την Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ, που έμοιαζε με μπαρουταποθήκη έτοιμη να εκραγεί, όταν αρκετοί δήλωναν ότι σκέφτονται να μην ψηφίσουν αρνητικά, με βασικό επιχείρημα ότι ποινικοποιείται η σχέση βουλευτή-ψηφοφόρου.
Τελικά, η Κοινοβουλευτική πλειοψηφία έκανε «την καρδιά της πέτρα» και ψήφισε ό,τι ήθελε το Μαξίμου. Αλλά το πραγματικό πρόβλημα δεν ήταν η ψηφοφορία. Ήταν αυτό που άνοιξε αμέσως μετά…
Ο Σκέρτσος έπιασε τη φωτιά…
Η αφορμή υπήρξε η ανάρτηση του Άκη Σκέρτσου, στην οποία έθετε ερώτημα «κοινωνία πολιτών ή κοινωνία πελατών;»! Μια τοποθέτηση που δεν είχε, τυπικά, προσωπικές αιχμές. Αλλά η Κοινοβουλευτική Ομάδα της ΝΔ δεν τη διάβασε ως αφηρημένο φιλοσοφικό ερώτημα. Τη διάβασε ως επίθεση. Από έναν που δεν έχει βάλει ποτέ σταυρό σε ψηφοδέλτιο.
Σε ασφυκτικό κλοιό βρέθηκε το Μαξίμου, με πολλά κοινοβουλευτικά στελέχη να μην κρύβουν τη δυσαρέσκειά τους για το γεγονός ότι σε όλη τη διάρκεια της 7ετούς κυβέρνησης βλέπουν να αξιοποιούνται πολλά στελέχη που προέρχονται από άλλους πολιτικούς χώρους — και δη εξωκοινοβουλευτικά — έναντι των στελεχών που προέρχονται από τη ΝΔ και “μάτωσαν την φανέλα τους” για να αποσπάσουν σταυρούς για το κόμμα και τον εαυτό τους!
Κι εδώ βγαίνει η αλήθεια ξεκάθαρη: πολλά «γαλάζια» στελέχη βλέπουν ότι ο Πρωθυπουργός φτιάχνει τη δική του προσωπική εσωκομματική τάση με στελέχη που θα έχουν προσωπική αναφορά στον ίδιο, ενώ καταγγέλλουν ότι επιδιώκει ένα μοντέλο όπου ευνοεί τους δικούς του σε βάρος των υπολοίπων.
Αυτό δεν το λέει η αντιπολίτευση. Το λένε οι βουλευτές της ΝΔ.
Βορίδης, Πέτσας, Οικονόμου, τα γαλάζια “μαχαίρια”…
Επωνύμως επιτέθηκαν στον Σκέρτσο ο Μάκης Βορίδης, ο Ιωάννης Μπούγας, ο Ανδρέας Κατσανιώτης και ο πρώην κυβερνητικός εκπρόσωπος Γιάννης Οικονόμου, καθώς και ο Στέλιος Πέτσας.
Ο Μάκης Βορίδης έβγαλε τα “μαχαίρια” πρώτος, και δεν άφησε τίποτα στη φαντασία: ο Σκέρτσος «δεν μπορεί να κάνει κριτική αφ' υψηλού σε εμάς που διεκδικούμε ψήφο», είπε. Μήνυμα απλό: εσύ δεν είσαι εκλεγμένος — μίλα πιο ταπεινά.
Ο Γιάννης Οικονόμου — ο πρώην εκπρόσωπος που ξέρει καλύτερα από τον καθένα πώς λειτουργεί η γλώσσα του Μαξίμου — είπε αυτό που δεν συνηθίζεται να λέγεται δυνατά: ο Σκέρτσος «δεν έχει επαρκή επαφή με την πραγματικότητα». Ευγενικός τρόπος να πει: δεν έχεις καν ματώσει εκεί που εμείς παλεύουμε αιμορραγώντας.
Ο Στέλιος Πέτσας πήγε ένα βήμα παραπέρα. Δήλωσε ότι έχει προτείνει στον Πρωθυπουργό από τον Φεβρουάριο, με επιστολή, το ασυμβίβαστο μεταξύ θέσης Βουλευτή και Υπουργού — ένα «καθολικό ασυμβίβαστο», ώστε ο Εξωκοινοβουλευτικός Υπουργός να ξέρει ότι δεν μπορεί να είναι Βουλευτής τουλάχιστον για κάποιες θητείες. Αφ' εαυτού: όποιος κάθεται στην καρέκλα της Εξουσίας χωρίς εντολή από τον λαό, ας μάθει να μένει εκεί, και να μην κάνει και πολιτική από πάνω.
Κι ο Υφυπουργός Μπούγας έκλεισε τον κύκλο με μία φράση που στέκεται μόνη της: «Όποιος δεν έχει διεκδικήσει τον σταυρό δύσκολα αντιλαμβάνεται πώς αυτός κερδίζεται».
Το «επιτελικό κράτος» ήταν πάντα αυτό…
Εδώ είναι η μεγάλη ειρωνεία: το «επιτελικό κράτος» — αυτή η λαμπερή φράση που χρησιμοποιήθηκε για χρόνια ως σύνθημα εκσυγχρονισμού — αποκαλύπτεται τώρα για αυτό που πάντα ήταν. Ένα Σύστημα όπου ο Πρωθυπουργός φέρνει τους δικούς του ανθρώπους — τεχνοκράτες, στελέχη από άλλους πολιτικούς χώρους (αριστερά, άκρα αριστερά, αλλά και άκρα δεξιά), διορισμένα εμπιστευμένα πρόσωπα — τους τοποθετεί σε κρίσιμες θέσεις Εξουσίας, και οι εκλεγμένοι Βουλευτές... «ρίχνονται στην αρένα» ως απλοί χειροκροτητές του μεγάλου Αρχιερέα, ανακηρυσσόμενοι ως εντελώς αναλώσιμοι.
Ο Γεραπετρίτης — χωρίς ψήφο — αποφασίζει για τα Ελληνοτουρκικά και για την εξωτερική πολιτική της Πατρίδας.
Ο Σκέρτσος — χωρίς ψήφο — ορίζει το επικοινωνιακό και πολιτικό πλαίσιο, κατηγορούμενος ως «αρχιτέκτονας» ενός μοντέλου διακυβέρνησης που παρακάμπτει Υπουργεία και Κοινοβούλιο.
Ο Σχοινάς — που ήρθε κατευθείαν από τις Βρυξέλλες — κυβερνά τους αγρότες χωρίς να τους ξέρει.
Ο Παπασταύρου — με το όνομά του κάποτε στη «λίστα Λαγκάρντ» — ελέγχει την ενεργειακή πολιτική που επηρεάζει κάθε λογαριασμό ρεύματος, χωρίς να έχει πάει ποτέ σε εκλογικό περίπτερο.
Ο Χρυσοχοΐδης — το διαχρονικό σύμβολο του ΠΑΣΟΚ στην ασφάλεια — φοράει τώρα γαλάζια γραβάτα, χωρίς ψήφο, κι απαντά στην κριτική και από αριστερά (καταστολή) και από δεξιά (ανεπαρκής ασφάλεια), χωρίς να έχει δώσει λόγο σε κανέναν ψηφοφόρο.
Ο Φλωρίδης στο Υπουργείο Δικαιοσύνης — κι αυτός χωρίς ψήφο — κατηγορείται για πολιτικοποίηση της Δικαιοσύνης και «υπεράσπιση κυβερνητικής γραμμής» αντί θεσμικής ουδετερότητας, χωρίς κανείς να μπορεί να του ζητήσει λόγο στις κάλπες.
Η Μενδώνη — χωρίς ψήφο — άφησε πίσω της τσιμέντο στην Ακρόπολη, τον Λιγνάδη, και μια κυβερνητική εκδοχή πολιτισμού ως «βιτρίνα» αντί ουσίας.
Η Αγαπηδάκη — χωρίς ψήφο — υποτίθεται ότι μεταρρυθμίζει την υγεία, με την αντιπολίτευση να μιλά για «μεταρρύθμιση στα χαρτιά».
Κι ο Μυλωνάκης — ο πιο αθέατος από όλους — λειτουργεί ως back-office ολόκληρης της κυβερνητικής μηχανής, χωρίς πρόσωπο, χωρίς εντολή, χωρίς λογοδοσία.
Αυτό το μοντέλο δεν είναι «μεταρρύθμιση». Είναι το παλαιό ΠΑΣΟΚ σε νέα συσκευασία: Εξουσία χωρίς έκθεση, αποφάσεις χωρίς λογοδοσία, πολιτική χωρίς εκλογικό τίμημα.
Η ρωγμή είναι εκεί…
Ωστόσο η σύγκρουση αγγίζει τον πυρήνα του τρόπου με τον οποίο αντιλαμβάνεται η ίδια η Παράταξη τη λειτουργία της Εξουσίας — και αποκαλύπτει την αμφιθυμία ενός κόμματος που θέλει να παραμείνει σύγχρονο, αλλά συνεχίζει να σκέφτεται με όρους παλαιού πολιτικού παρελθόντος.
Όταν ο Βορίδης, ο Πέτσας και ο Οικονόμου — τρία στελέχη με χρόνια στον πυρήνα της γαλάζιας παράταξης — βγαίνουν επωνύμως να πουν ότι οι εξωκοινοβουλευτικοί δεν καταλαβαίνουν τη ζωή εκεί έξω, αυτό δεν είναι εσωκομματική διαμάχη. Είναι πολιτική ομολογία: η κυβέρνηση έχει απομακρυνθεί τόσο από τη βάση της, ώστε η βάση να βγαίνει να της το πει δημόσια.
Και το ερώτημα που τίθεται πλέον — ανοιχτά, επωνύμως, από στελέχη της ίδιας της ΝΔ — είναι απλό: Ποιον εκπροσωπεί αυτή η κυβέρνηση; Τους ψηφοφόρους που έδωσαν εντολή; Ή τους τεχνοκράτες που ουδέποτε ζήτησαν την λαϊκή εντολή;
Το γαλάζιο χρώμα ξεθώριασε από πολύ καιρό. Τώρα αρχίζουν να το παραδέχονται και οι ίδιοι!!
.jpg)
