Οι τράπεζες δεν κατέχουν χρήματα, ούτε δανείζουν χρήματα.
Δημιουργούν χρήματα από το τίποτα.
Όταν κάποιος καταθέτει χρήματα σε μια τράπεζα, η τράπεζα δεν αποθηκεύει αυτά τα χρήματα· απλώς επινοεί το αντίστοιχο ποσό και το προσθέτει στα λογιστικά της αρχεία.
Όταν μια τράπεζα δανείζει χρήματα, δεν μεταφέρει χρήματα.
Απλώς καταχωρεί το αντίστοιχο ποσό στον λογαριασμό του οφειλέτη, επινοώντας έτσι χρήματα από το τίποτα.
Μια τραπεζική άδεια είναι ουσιαστικά η άδεια να δημιουργεί χρήματα.
Όσο οι τράπεζες δανείζουν χρήματα σε επιχειρηματίες και αυτοαπασχολούμενους, ώστε να μπορούν να επενδύσουν στις επιχειρήσεις τους, η δημιουργία χρήματος δικαιολογείται.
Αυτό ισχύει ιδιαίτερα για τη χορήγηση δανείων σε μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις, καθώς αυτές αποτελούν τη ραχοκοκαλιά της οικονομίας.
Δεν είναι οι λίγες μεγάλες εταιρείες που δημιουργούν τις περισσότερες θέσεις εργασίας, αλλά οι αμέτρητες μικρές και μεσαίες επιχειρήσεις.
Αυτές είναι που εξασφαλίζουν τον υγιή ανταγωνισμό και την καινοτομία.
Ο αριθμός των μικρότερων τραπεζών, οι οποίες φυσικά είναι υπεύθυνες για αυτά τα παραγωγικά δάνεια, έχει μειωθεί σημαντικά τα τελευταία χρόνια.
Αυτό έχει αναπόφευκτα δραματικές αρνητικές συνέπειες για τις μικρότερες επιχειρήσεις, εμποδίζοντας έτσι την παραγωγικότητα, την καινοτομία και τη δημιουργία θέσεων εργασίας.
Τα δάνεια για κατανάλωση (καταναλωτικές πιστώσεις) ή για την αγορά μετοχών ή ακινήτων αυξάνουν την προσφορά χρήματος σε κυκλοφορία χωρίς να προσφέρουν πρόσθετη παραγωγικότητα και οδηγούν αναπόφευκτα σε πληθωρισμό.
Τα τελευταία χρόνια, οι καταναλωτικές πιστώσεις και τα δάνεια για επενδύσεις σε μη παραγωγικά περιουσιακά στοιχεία έχουν αυξηθεί δραματικά, οδηγώντας σε υψηλό πληθωρισμό.
Ο μέσος πολίτης υποφέρει τρομερά από τη συνεχή αύξηση των τιμών των καταναλωτικών αγαθών.
Επιπλέον, λόγω των υπερτιμημένων τιμών των ακινήτων, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν τη δυνατότητα να αποκτήσουν δική τους κατοικία.
Αναγκάζονται να δαπανήσουν ένα σημαντικό μέρος του εισοδήματός τους για εξωφρενικά υψηλά ενοίκια.
Στον τομέα των μετοχών και των ακινήτων, οι συνεχείς αυξήσεις των τιμών συχνά παρερμηνεύονται ως οικονομική άνθηση. Οι επενδυτές διοχετεύουν όλο και περισσότερα χρήματα σε αυτές τις αγορές, δημιουργώντας έτσι αναπόφευκτα μια γιγαντιαία φούσκα.
Με την προσδοκία ότι οι σημαντικές αυξήσεις των τιμών θα συνεχιστούν και με την ελπίδα να αντισταθμίσουν τις απώλειες που προκαλεί ο πληθωρισμός, οι πληγμένοι πολίτες επενδύουν συχνά τις τελευταίες τους αποταμιεύσεις ή δανεισμένα χρήματα στο χρηματιστήριο, συμβάλλοντας έτσι περαιτέρω στο φούσκωμα της φούσκας.
Ουσιαστικά, πρόκειται για ένα γιγαντιαίο σύστημα Πόνζι, στο οποίο ο μέσος πολίτης δεν μπορεί παρά να χάσει. Σε αντίθεση με τις τράπεζες και τους μεγάλους επενδυτές, δεν μπορούν σχεδόν καθόλου να προβλέψουν το χρόνο της αναπόφευκτης κατάρρευσης.
Το όλο φαινόμενο αποτελεί ένα τεράστιο σύστημα απάτης που επαναλαμβάνεται σε τακτά χρονικά διαστήματα εδώ και δεκαετίες και οδηγεί συστηματικά σε μεταφορά πλούτου από τα κατώτερα στρώματα προς τα ανώτερα.
Το πρόβλημα δεν είναι ο καπιταλισμός.
Το πρόβλημα είναι ότι, αντίθετα με την ευρέως διαδεδομένη αντίληψη, δεν διαθέτουμε οικονομία ελεύθερης αγοράς.
Η αυξανόμενη παγκοσμιοποίηση των τελευταίων δεκαετιών, η οποία συνδέεται αναπόφευκτα με την κεντρικοποίηση και την υπερβολική ρύθμιση, ευνοεί μονομερώς τις μεγάλες εταιρείες και καταστρέφει τη μεσαία τάξη.
Αυτό το σύστημα δεν είναι ούτε καπιταλιστικό ούτε αξιοκρατικό.
Έχει περισσότερα κοινά με τον κομμουνισμό, του οποίου βασικό χαρακτηριστικό είναι η ακραία συγκέντρωση εξουσίας.
Αυτό που χρειαζόμαστε επειγόντως είναι ριζική αποκέντρωση. Αποκέντρωση σημαίνει ενθάρρυνση της γνήσιας καινοτομίας μέσω της δημιουργίας ενός κλίματος στο οποίο αμέτρητες ιδέες και αμέτρητοι μικρότεροι ανταγωνιστές μπορούν να ανταγωνίζονται μεταξύ τους με υγιή τρόπο.
Αποκέντρωση σημαίνει ενδυνάμωση των ατόμων έναντι των κυβερνήσεων, των γραφειοκρατιών και των μονοπωλίων.
Για να το επιτύχουμε αυτό, πρέπει οπωσδήποτε να διασφαλίσουμε τις ελεύθερες αγορές.
Οι μεγάλες εταιρείες, και ειδικά οι μεγάλες τράπεζες, πρέπει να χάσουν την ειδική θέση τους και τα αθέμιτα ανταγωνιστικά τους πλεονεκτήματα.
Κανείς δεν πρέπει να είναι «πολύ μεγάλος για να χρεοκοπήσει».
Κανείς δεν πρέπει να μπορεί να εξαγοράζει την απαλλαγή του.
Κανείς δεν πρέπει να βρίσκεται πάνω από το νόμο.
Σε μια οικονομία ελεύθερης αγοράς, οι ίδιοι κανόνες πρέπει να ισχύουν για όλους.
Όλοι πρέπει να έχουν την ευκαιρία να συμμετέχουν στην αγορά χωρίς σημαντικά εμπόδια.
Μόνον ο καταναλωτής καθορίζει την επιτυχία μιας εταιρείας.
Όποιος προσφέρει ένα κατώτερο προϊόν ή ενεργεί ενάντια στα συμφέροντα και τις επιθυμίες των πελατών θα τιμωρηθεί με την αποτυχία και θα λογοδοτήσει.
Οι καλές ιδέες, οι καινοτομίες, η εξυπηρέτηση των πελατών, η απόδοση και η προθυμία ανάληψης κινδύνων ανταμείβονται αυτόματα σε μια ελεύθερη αγορά, χωρίς κυβερνητική παρέμβαση.
Δικτυογραφία:
The Spiral Economy Begins Before the Economy
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου