Οι άνθρωποι που διατηρούν ακόμη τις ηθικές τους αξίες και πιστεύουν στον Ανθρωπισμό και στο πνεύμα που δίδαξαν οι αρχαίοι Έλληνες σοφοί, αντιλαμβάνονται πλέον ότι οι ανωμαλίες και οι διαταραχές που συγκλονίζουν την εποχή μας είναι θλιβερό αποτέλεσμα της πνευματικής και ηθικής εκτροπής και κατάπτωσης της ανθρωπότητας.
Οι ηγέτες παραμέρισαν τις θεωρητικές επιστήμες, που αποβλέπουν στην πνευματική και ηθική εξύψωση του ατόμου. Αντίθετα, από τα τέλη του 18ου αιώνα, όταν άρχισαν να επικρατούν οι υλιστικές θεωρίες, στράφηκαν προς την έρευνα των φυσικών επιστημών.
Αυτή η στροφή ήταν φυσικό να οδηγήσει στα αποτελέσματα που βιώνουμε σήμερα, δηλαδή στην εξαχρείωση των αξιών και των ηθών της ανθρωπότητας και στο κατρακύλισμά της προς το χάος.
Οι φυσικοί επιστήμονες προσπάθησαν, μέσω της έρευνάς τους, να ερμηνεύσουν το μυστήριο της προέλευσης και της ύπαρξής μας. Ταυτοχρόνως, διαμορφώθηκε σε αυτούς η αντίληψη ότι ο άνθρωπος είναι ικανός να υποτάξει τόσο τη Φύση όσο και τη Δημιουργία στη θέλησή του.
Επειδή η επιστήμη είχε πράγματι επιτύχει να ερμηνεύσει πλείστα φυσικά φαινόμενα, οι επιστήμονες πίστευαν ή και φαντάζονταν ότι θα ήταν δυνατόν να κατακτήσουν και τη δύναμη που τα προκαλεί, δηλαδή τη Δημιουργία. Διότι, μέσα στην αφέλειά τους, δεν είχαν διαπιστώσει, όπως αποδείχθηκε εκ των υστέρων, ότι υπάρχουν και φαινόμενα άγνωστα στον άνθρωπο, τα οποία ούτε καν φαντάζεται ακόμη και τα οποία επεμβαίνουν στη συνολική λειτουργία της Δημιουργίας. Τα άγνωστα αυτά φαινόμενα, καθώς και άλλα που δεν έχουν ακόμη ερμηνευθεί από τον άνθρωπο, επεμβαίνουν συχνά καταλυτικά και τον διαψεύδουν.
Οι υπερβολικές αυτές αντιλήψεις για την κυριαρχία επί της Φύσεως συνέβαλαν στη διάδοση των υλιστικών και, κατ’ επέκταση, των σοσιαλιστικών θεωριών και στην ενίσχυσή τους.
Τούτο συντέλεσε στην αποχαλίνωση του ατόμου, υπό την επήρεια των θεωριών αυτών, οι οποίες το έκαναν να αισθάνεται υπεράνθρωπο.
Οι υλιστικές θεωρίες καλλιέργησαν τον νοσηρό εγωκεντρισμό των ατόμων, με τραγική συνέπεια τη διάσπαση της ενότητας των κοινωνιών, τους ακατανόητους και οξύτατους ταξικούς αγώνες που δημιούργησαν, αλλά και την περιφρόνηση της ανθρώπινης ζωής, η οποία αποτελεί το μεγαλύτερο δώρο της φύσεως.
Η πολυδιάσπαση της κοινωνίας δημιούργησε έχθρα και διχόνοια μεταξύ των ανθρώπων και άσβεστο μίσος της μιας ομάδας εναντίον της άλλης. Μια κοινωνία, όμως, διχασμένη δεν είναι δυνατόν να παράγει ούτε το μέγιστο δυνατό φυσικό προϊόν ούτε τη σύμπνοια που απαιτείται για την εν γένει πολιτιστική άνοδο της κοινωνίας ως συνόλου.
Σήμερα, το άτομο στερείται της αλήθειας που θα το οδηγήσει σε έναν κόσμο ευμάρειας και ευτυχίας και αγωνίζεται μόνο του να επιτύχει τα παραπάνω. Μια ματιά, όμως, στη φύση αρκεί για να δούμε τα όντα της ίδιας ομάδας να προσπαθούν, όλα ενωμένα, να εξασφαλίσουν τροφή, ασφάλεια και αναπαραγωγή.
Μια συστηματική ημιμάθεια συντηρεί το σημερινό καταστροφικό καθεστώς της ανθρωπότητας, με αποτέλεσμα να ευημερούν οι ολίγοι και να δυστυχούν οι πολλοί. Ακόμη και οι ευημερούντες, όμως, φοβούνται για την ίδια τους τη ζωή και για τη διατήρηση του πλούτου τους εσαεί και αδιατάρακτα στο μέλλον.
Ένα άλλο γνώρισμα της εποχής μας είναι ο κατακερματισμός της γνώσης και της επιστήμης. Τούτο οδήγησε την ανθρωπότητα στην εφιαλτική και αγωνιώδη κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει σήμερα.
Ο μηχανικός και τεχνοκρατικός πολιτισμός είναι και αυτός κατακερματισμένος, έτσι ώστε κάθε κλάδος να αδυνατεί να γνωρίζει το σύνολο των επιπτώσεων του τεχνολογικού πολιτισμού. Έτσι, προχωρά ανεξάρτητα και συχνά απερίσκεπτα, αδιαφορώντας για την τύχη του περιβάλλοντος και για την ίδια την ύπαρξη του ανθρώπου.
Ο κατακερματισμός αυτός επαναλαμβάνεται σε όλα τα επίπεδα της ζωής, όπως φαίνεται στα ακόλουθα παραδείγματα:
1. Στην Επιστήμη
Με τη δημιουργία πάμπολλων ειδικοτήτων, ακόμη και στο ίδιο διδακτικό αντικείμενο, ο κατακερματισμός έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο, ώστε ο οφθαλμίατρος να μην είναι σε θέση να θεραπεύσει όλες τις παθήσεις του οφθαλμού, εάν δεν διαθέτει τη συγκεκριμένη ειδικότητα.
2. Στην Ιστορία
Με τη διαίρεση της Ιστορίας σε Προϊστορία, Αρχαιολογία και Νεότερη Ιστορία, καθώς και με την περαιτέρω διάκριση καθεμιάς από αυτές σε επιμέρους ειδικότητες, είναι σαν να αντιμετωπίζονται οι διάφορες εποχές ως έργα διαφορετικών λαών και όχι ως στάδια της εξέλιξής τους.
3. Στη Γεωγραφία
Έχουν κατατεμαχίσει τη Γη όχι με βάση την εθνολογική ταυτότητα, αλλά σαν «μπακλαβά», προς εξυπηρέτηση των συμφερόντων των μεγάλων δυνάμεων. Τέρας αυτού του παραλογισμού είναι το Τουρκολιβυκό Μνημόνιο, το οποίο πέρασε πάνω από την Κρήτη και τα ελληνικά νησιά του Νοτιοανατολικού Αιγαίου, χωρίς να υπάρξει, κατά την άποψη του συγγραφέα, η απαιτούμενη αντίδραση.
4. Στη διακυβέρνηση της Πολιτείας
Έχει κατακερματιστεί η λαϊκή θέληση μέσω της δημιουργίας πολλών κομμάτων χωρίς αρχές και αξίες, με αποτέλεσμα τον διαρκή εσωτερικό «εμφύλιο» πόλεμο μεταξύ των διαφόρων φατριών, ο οποίος καταλήγει στην αδυναμία ή ακόμη και στην πλήρη εξουδετέρωση της δύναμης της Πολιτείας.
Πέραν τούτου, στερούν από τους λαούς την Άμεση Δημοκρατία, η οποία σήμερα, με τη βοήθεια της σύγχρονης τεχνολογίας, θα μπορούσε να εκφράζεται άμεσα από τους πολίτες επί όλων των θεμάτων. Ωστόσο, εξακολουθούν να διατηρούν το μεσαιωνικό βρετανικό σύστημα της «Αντιπροσωπευτικής Δημοκρατίας».
Ειδικά για την Ελλάδα, το κομματικό σύστημα αποτελεί ανασταλτικό παράγοντα, εξαιτίας του οποίου η χώρα μας παραμένει ουραγός μεταξύ των ανεπτυγμένων χωρών της Δύσης.
5. Στην Ελληνική Γλώσσα
Η Ελληνική Γλώσσα έχει πολύ διασπαστεί σε Ομηρική, Αρχαία, Βυζαντινή, Καθαρεύουσα, Δημοτική, «μαλλιαρή» και, τέλος, στη σημερινή γλωσσική μορφή που καθόρισαν οι αρμόδιοι της κυβέρνησης Κωνσταντίνου Καραμανλή.
Ενώ η Ελληνική Γλώσσα είναι μία και ενιαία στη διαχρονία της, με λέξεις και εκφράσεις να προστίθενται ανάλογα με τις ανάγκες κάθε εποχής, χωρίς να καταργείται κατ’ ανάγκην η προγενέστερη γλωσσική παράδοση, σήμερα, με σχετικές ρυθμίσεις, περιορίζεται η χρήση λέξεων και εκφράσεων προηγούμενων εποχών. Αυτός ο περιορισμός έχει ενσωματωθεί ακόμη και στις μηχανές γλωσσικού ελέγχου. Ουσιαστικά, πρόκειται για μια μορφή «λογοκρισίας», την οποία ο συγγραφέας θεωρεί ιδιαίτερα επιζήμια. Επίσης άλλαξαν την έννοια των λέξεων ώστε να μην μπορείς να συνεννοηθείς
6. Στις Ιδεολογίες
Παρατηρείται κατακερματισμός των ιδεολογιών και διαχωρισμός τους με τέτοιον τρόπο, ώστε η μία να μην επικαλύπτεται από στοιχεία της άλλης. Ως αποτέλεσμα, στο πλαίσιο των μαρξιστικών ιδεολογιών θεωρούνταν έγκλημα να εκφράσει κάποιος και στοιχεία που προέρχονταν από τις πνευματικές ιδεολογίες.
7. Στην ανθρώπινη σκέψη και αντίληψη
Αυτός ο πολυτεμαχισμός επηρέασε τον εγκέφαλο και τη σκέψη του σύγχρονου ανθρώπου, καθιστώντας τον ανίκανο να συλλαμβάνει τα προβλήματα στην ολότητά τους, όπως έκαναν οι αρχαίοι σοφοί.
Ο πολυτεμαχισμός αυτός παρατηρείται σε όλες τις ανθρώπινες δραστηριότητες. Χαρακτηριστικότερο παράδειγμα αποτελεί η προστασία του περιβάλλοντος, στον τομέα της οποίας ο άνθρωπος έχει αποτύχει σε μεγάλο βαθμό, διότι, ενώ από τη μία πλευρά προσπαθεί να το διαφυλάξει, από την άλλη το καταστρέφει μέσω κάποιας άλλης, ανεξάρτητης λειτουργίας.
8. Στην οικονομία σοβεί ένας ακήρυχτος πόλεμος μεταξύ των κοινωνικών τάξεων.
Οι τάξεις αυτές είναι σαφώς διαχωρισμένες και περιχαρακωμένες, μεταξύ άλλων, μέσω κρατικών και κοινοτικών ενισχύσεων. Έτσι, όταν οι αγρότες απεργούν κλείνοντας τους δρόμους, πλήττουν άλλες παραγωγικές τάξεις. Όταν απεργούν οι μεταφορείς, πλήττονται οι αγρότες, καθώς και άλλοι κλάδοι, όπως ο τουρισμός, και ούτω καθεξής.
Οι διάφορες κοινωνικές τάξεις, συχνά με την υποκίνηση του συνδικαλισμού, ενώ αγωνίζονται προφανώς για την προάσπιση και την αύξηση των συμφερόντων τους, τελικά καταλήγουν να ζημιώνουν η μία την άλλη. Έτσι, η διεκδίκηση επιμέρους συμφερόντων μετατρέπεται σε έναν αλληλοϋπονομευτικό αγώνα, με συνέπειες για το σύνολο της κοινωνίας.
Ανάλογος ακήρυχτος πόλεμος διεξάγεται και μεταξύ των κρατών, ακόμη και σε καιρό ειρήνης, με επίκεντρο τα οικονομικά συμφέροντα.
Ο πόλεμος αυτός αποβαίνει σε βάρος των αδύναμων κρατών, ιδίως όταν αυτά αντιστέκονται στη θέληση των ισχυρών, οι οποίοι επιδιώκουν να λεηλατήσουν τον πλούτο και τους πόρους τους. Μάλιστα, οι ισχυροί δεν διστάζουν να πλήξουν ακόμη και τα γενικότερα συμφέροντα της ανθρωπότητας, όπως καταδεικνύει η σημερινή κρίση γύρω από τα Στενά του Ορμούζ.
Αν μπορούσαν τα κράτη να συνεργαστούν προς αμοιβαίο όφελος ο κόσμος θα ήταν καλύτερος, ανθρωπινότερος και προ παντός ειρηνικός
Ο ΚΑΤΑΤΕΜΑΧΙΣΜΟΣ ΚΑΙ Η ΔΙΑΣΠΑΣΗ ΤΩΝ ΚΟΙΝΩΝΙΩΝ ΚΑΙ ΚΡΑΤΩΝ ΔΕ ΓΙΝΕΤΑΙ ΤΥΧΑΙΑ
Αυτός αποσκοπεί στην ευκολότερη καθυπόταξη των λαών. Είναι το παμπάλαιο δόγμα του «διαίρει και βασίλευε».
Όταν ο λαός είναι ενωμένος, τότε καμία δύναμη δεν μπορεί να τον καταβάλει. Αντίθετα, όταν είναι διχασμένος, γίνεται εύκολη λεία ακόμη και για δυνάμεις κατώτερες σε ισχύ.
Γι’ αυτό οι ηγέτες και το παγκόσμιο εξουσιαστικό σύστημα κρατούν τους λαούς φοβισμένους, κατακερματισμένους και, προπαντός, αμόρφωτους.
ΕΠΙΛΟΓΟΣ
Η βαθύτερη αιτία της κατάπτωσης της ανθρωπότητας βρίσκεται στην απώλεια της ενότητας της σκέψης, της γνώσης και των ηθικών αξιών. Όσο ο άνθρωπος κατακερματίζει τη γνώση, διχάζει τις κοινωνίες και υποτάσσει την ηθική στο συμφέρον, τόσο απομακρύνεται από τον πραγματικό πολιτισμό. Η επιστημονική και τεχνολογική πρόοδος, χωρίς πνευματική καλλιέργεια και ηθική συνείδηση, δεν αποτελεί εγγύηση προόδου, αλλά μπορεί να γίνει δύναμη αυτοκαταστροφής. Η ανθρωπότητα δεν θα σωθεί με περισσότερη δύναμη, αλλά με περισσότερη σοφία· όχι με τη διαίρεση, αλλά με την ενότητα· όχι με την κυριαρχία πάνω στη Φύση, αλλά με τον σεβασμό προς τη ζωή και τη Δημιουργία. Αυτή είναι η μεγάλη πρόκληση της εποχής μας και η ύστατη ευθύνη του ανθρώπου απέναντι στις επόμενες γενιές.
(22/10/26)
Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης
Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών
Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com
Amphiktyon Official Site: http://www.amphiktyon.org
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου