Τώρα που τελειώσατε με τις γιορτές και τις χαρές σας… επιστροφή στα δικά μας… για να δω… μου κάνατε την χάρη που σας ζήτησα; Ποια; Ξεχάσατε; Σας ζήτησα να κάνετε ένα βήμα καλής θέλησης για την πατρίδα σας… τι είπατε; Πως εσείς δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα; Γιατί παρακαλώ; Επειδή είστε μονάδες ανοργάνωτες; Και ποιος σάς εμποδίζει, να ενωθείτε και να πετύχετε το ΘΑΥΜΑ; Ξεχνάτε πως μόνο όταν ο ΛΑΟΣ ενώθηκε, μπρος στον κοινό εχθρό και τον πολέμησε νικηφόρα, έγραψε με χρυσά γράμματα άλλη μια ένδοξη ιστορική ΣΕΛΙΔΑ;
Αυτό δεν πρέπει να το ξεχνάτε, γιατί λαός που ξεχνάει την Ιστορία του είναι καταδικασμένος να την ξαναζήσει… Κι εσείς μάλλον ξεχάσατε, πως ήσαστε κατακτημένοι απ' τον ίδιο εχθρό, που στο παρελθόν τον είχατε κατατροπώσει… θυμάστε; Τα ίδια ελληνάκι μου τα ίδια ελληνική μου ΓΝΩΣΗ να σ' είχα πρώτα… μπορείτε να την έχετε όμως τώρα, χάρις στην επιμονή μου και στις καλές προθέσεις μου… κι ας με γράφετε εσείς εκεί που δεν… θυμάστε. Εγώ θυμάμαι και σας θυμίζω την ΙΣΤΟΡΙΑ ΣΑΣ!
Ας σοβαρευτούμε τώρα κι ας περάσουμε στο κυρίως πιάτο… (σιγά μη βαράτε… έχει και η πείνα τα όριά της!) στο κυρίως θέμα ήθελα να πω, μα εσείς χάνετε την ψυχραιμία σας και πριν πετάξω καμιά κορώνα… με παίρνετε απ' τη μύτη… (κι απ' αυτή έχω και τα μυρίζω όλα!) πριν προλάβω να ολοκληρώσω ένα νόημα. Ξέρω - κι εσείς το ξέρετε - πως δεν είσαστε καλοί ακροατές και διακόπτετε τους λογάδες… από λόγια μόνο είστε χορτάτοι και μάλιστα τώρα με την ΠΕΙΝΑ, που σας επιβάλλουν οι δοσίλογοι κυβερνήτες σας… φοβάμαι πως κι εσείς θα αναγκαστείτε να καταφύγετε στα συσσίτια προς ΕΠΙΒΙΩΣΗ!
Μακριά από σας κι ακούστε ένα επεισόδιο επίθεσης αλλοδαπών σε ελληνόπουλα, στο οποίο ήμουν αυτόπτης μάρτυρας. Θα σας το περιγράψω, για να νιώσετε πόσο κινδυνεύετε να γίνετε μετανάστες στην ίδια σας την πατρίδα. Μ' έτρωγε η περιέργεια να "δω" πως λαθροβιούν οι "πρόσφυγες" στους χώρους φιλοξενίας, που η "αλληλέγγυα" κυβέρνησή σας, τούς παραχώρησε. Τσουνάμι σ' όλη την επικράτειά σας και φυτοζωούν απ' την ευσπλαχνία των κατοίκων. Όμως… λυπάμαι που τους λυπάστε και τους βοηθάτε απ' το υστέρημά σας, γιατί αυτοί δεν αξίζουν ούτε την λύπη σας… γιατί είναι ΑΧΑΡΙΣΤΟΙ!
Αυτά σκεφτόμουν όταν ξαφνικά κόβω περίεργη κίνηση τριών αλλοδαπών, που επιχειρούσαν να βουτήξουν την τσάντα μιας περαστικής κοπέλας. Βάζω μπρος τις "αόρατες" δυνάμεις μου κι αποτρέπω το μοιραίο. Η κοπέλα βγάζει έναν αναστεναγμό ανακούφισης και κοιτάει γύρω της να αναγνωρίσει τον ΣΩΤΗΡΑ της… (σιγά που θα μ' έβλεπε!). Οι περαστικοί έτρεξαν να την βοηθήσουν, μα δυο "άντρακλες" όρμησαν στους τσαντάκηδες με άγριες διαθέσεις. Κι αυτοί για να αποφύγουν το λυντσάρισμα, έτρεξαν προς τις σκάλες, για να μπουν στο τρένο. Από κοντά και το "λαγωνικό" σποράκι σας. Σιγά που θα μου ξέφευγαν!
Οι κλέφτες πρόλαβαν να ορμήσουν στο τρένο, πριν κλείσουν οι πόρτες, πιστεύοντας πως γλύτωσαν. Που να φανταστούν όμως, πως μαζί τους τρύπωσε κι ο κυνηγός τους. Για λίγα λεπτά έμειναν ήσυχοι… φαινομενικά… γιατί το μάτι τους έπαιζε… έψαχναν για τα επόμενα θύματά τους. Φαίνεται πως ήταν αποφασισμένοι να τα "κονομήσουν" αυτό το βράδυ, για να πάνε να γλεντήσουν… και μόνο ο θεός τους γνωρίζει με ποιον τρόπο διασκεδάζουν οι πειναλέοι ΤΡΙΤΟΚΟΣΜΙΚΟΙ!
Δήθεν αδιάφοροι… στόχευσαν σε μια παρέα νεαρών Ελλήνων, που στέκονταν μπροστά τους. Δυο κορίτσια κι ένα αγόρι - φιγούρες μοντερνιστικές - χαζογελούσαν, ανυποψίαστα για τις κρυφές διαθέσεις των βάρβαρων κακοποιών με τα στερητικά σύνδρομα. Τυχαία το μάτι του ανοιχτομάτη τσαντάκια πέφτει στην ξεχασμένη ανοιχτή τσάντα του ενός κοριτσιού. Χωρίς δισταγμό χώνει το χέρι του μέσα, για να αρπάξει… Ταυτόχρονα το άλλο αρπακτικό εντοπίζοντας το δικό του λάφυρο, χυμάει με φόρα στην άλλη κοπέλα κι αιφνιδιάζοντάς την, της τραβάει βίαια απ' τον λαιμό της τον ΧΡΥΣΟ ΣΤΑΥΡΟ.
Τα παιδιά έμειναν εμβρόντητα για ένα λεπτό μα συνήλθαν γρήγορα κι αντέδρασαν έντονα στις επιθέσεις των κλεφτών… και γίνεται πανδαιμόνιο. Ξεσηκώθηκαν και κάποιοι επιβάτες για συμπαράσταση. Μπρος στον απρόβλεπτο κίνδυνο οι θρασύδειλοι λωποδύτες μασάνε τα λόγια τους. Ο ένας που ήξερε λίγα ελληνικά ψελλίζει, δείχνοντας τον ΣΤΑΥΡΟ: "Αυτό.. αυτό όχι φοράει…" Έξαλλος ο νεαρός ωρύεται: "Τι είπες ρε βρωμιάρη; Έχεις το θράσος στην πατρίδα μου που μπούκαρες απρόσκλητος να απαιτείς; Τώρα θα δεις τι θα πει ΕΛΛΗΝΑΣ!
Τότε ο τρίτος αλήτης που κρατούσε τσίλιες, τους τραβάει έξω απ' το μόλις σταματημένο τρένο κι όπου φύγει-φύγει… έτσι νόμιζαν… μα το "αόρατο" σποράκι σας τους ακινητοποιεί… (μη ρωτάτε πως…) Είναι τα μυστικά του επαγγέλματος…(τα κρυφά χαρίσματά μου). Οι δεμένοι όμηροί μου άδικα επιχειρούν να ξεφύγουν απ' τις δαγκάνες μου. Τελικά απ' τον σαματά δυο άντρες της ασφάλειας του Σταθμού πλησιάζουν ταυτόχρονα με τα παιδιά, που πρόλαβαν και κατέβηκαν απ' το τρένο… κι εκεί συμβαίνουν τα απίστευτα τραγικά στα ελληνικά ΧΡΟΝΙΚΑ σας.
Οι δυο φύλακες επεμβαίνουν στο συμβάν και για να μην σας τα πολυλογώ, σας μεταφέρω αυτούσια τα συμπεράσματα που προέκυψαν απ' τις καταθέσεις… Τα δικά σας παιδιά ζητούσαν να συλληφθούν οι κακοποιοί κι εκείνοι δικαιολογούσαν τα αδικαιολόγητα, με στοιχεία… της φυλετικής καταγωγής τους και της θρησκευτικής τους πίστης. Δηλαδή ενοχλήθηκαν με την προκλητική εμφάνιση των κοριτσιών (κοντές φούστες, ανοιχτά μπλουζάκια, βαμμένα μαλλιά και νύχια) κι επειδή θα πήγαιναν στον Επιτάφιο… τους άναψαν τα αίματα και σαν μουσουλμάνοι και σαν… άντρες! "Ντροπή! Πρέπει να φοράνε ΜΠΟΥΡΚΑ!"
Στο άκουσμα αυτής της παράλογης απαίτησης, οι φρουροί… καράφλιασαν και τα ελληνόπουλα… έπαθαν ΣΟΚ! Κι αφήνω εσάς και τους ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΟΥΣ των Μ.Κ.Ο. να μαντέψετε την συνέχεια… Σας ρωτώ όμως: Αν ήσασταν στην θέση των φρουρών, μπροστά σ' αυτό τον παραλογισμό, τι θα κάνατε; Ελάτε στην θέση των παιδιών σας, που απειλήθηκαν απ' τους λαθραίους, μέσα στην χώρα, που τους προσφέρει άσυλο κι αυτοί δεν την σέβονται. Ρίξτε μια ματιά στο μέλλον, που σας επιφυλάσσουν αυτοί οι λαθροεισβολείς της πατρίδας σας και απαντήστε με το χέρι στην καρδιά! Θα μείνετε ΑΜΕΤΟΧΟΙ;
Το σποράκι
(της Μαίρης Καρά)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου