Κοιτάξτε τις λεπτομέρειες και θα δείτε γιατί μου «χτυπάει καμπανάκι».
- Στον χάρτη αυτόν η σημερινή Μέση Ανατολή διαλύεται και ξανασχεδιάζεται από την αρχή.
- Το Ιράκ διασπάται σε Σουνιτικό Ιράκ, Σιιτικό Αραβικό κράτος και Κουρδιστάν (μήπως αυτό δεν έλεγε κι ο Τράμπ πριν λίγες μέρες;).
- Η Τουρκία χάνει τεράστιο κομμάτι της ανατολικής Ανατολίας για να δημιουργηθεί ένα Μεγάλο Κουρδιστάν (προφητεία Αγίου Παϊσίου!).
- Η Σαουδική Αραβία τεμαχίζεται και τα ιερά της Μέκκας και της Μεδίνας μετατρέπονται σε ένα ξεχωριστό “Islamic Sacred State”.
- Στο Πακιστάν εμφανίζεται Ελεύθερο Μπαλουχιστάν, ενώ ακόμη και το Αφγανιστάν και το Ιράν επηρεάζονται από νέες εθνοτικές γραμμές.
Με απλά λόγια, ο χάρτης αυτός δεν βασίζεται στα σημερινά σύνορα των κρατών αλλά στις εθνοτικές, θρησκευτικές και φυλετικές γραμμές της περιοχής. Είναι δηλαδή η λογική: «αν τα κράτη της Μέσης Ανατολής δεν μπορούν να ελεγχθούν ως έχουν, τότε ας διαλυθούν σε μικρότερα».
Μικρά κράτη σημαίνει πιο εύκολος έλεγχος, λιγότερη γεωπολιτική ισχύς και μεγαλύτερη εξάρτηση από τις μεγάλες δυνάμεις.
Το εντυπωσιακό δε, είναι ότι πολλά στοιχεία αυτού του “φανταστικού” χάρτη εμφανίστηκαν αργότερα στην πραγματική ιστορία.
Η διάλυση του Ιράκ μετά το 2003, η δημιουργία κουρδικής αυτόνομης περιοχής, ο εμφύλιος της Συρίας, η ανάδυση του ISIS που έσβησε τα σύνορα Συρίας και Ιράκ, ακόμη και οι εντάσεις στο Μπαλουχιστάν του Πακιστάν. Σαν κάποιος δηλαδή να …δοκίμαζε στην πράξη κομμάτια ενός σχεδίου! (αν τώρα σας πέρασε απ το μυαλό το τι έλεγε η Χίλαρυ πριν 15 χρόνια σε συνέντευξη της πεί της “δημιουργίας” του ISIS, είστε πανέξυπνοι!)
Γι’ αυτό και πολλοί γεωπολιτικοί αναλυτές βλέπουν σε αυτούς τους χάρτες όχι απλώς ακαδημαϊκές ασκήσεις, αλλά πραγματικά σενάρια αναδιαμόρφωσης της Μέσης Ανατολής που συζητούνται εδώ και δεκαετίες σε think tanks και στρατηγικά κέντρα. Δεν σημαίνει ότι θα υλοποιηθούν ακριβώς έτσι.
Σημαίνει όμως και ότι η ιδέα της διάλυσης των υφιστάμενων κρατών και της δημιουργίας νέων μικρότερων οντοτήτων βρίσκεται ήδη στο τραπέζι της γεωπολιτικής σκέψης.
Και ξέρετε ποιο είναι το πιο ενδιαφέρον; Σε τέτοιους χάρτες η περιοχή που αναστατώνεται περισσότερο είναι ακριβώς εκεί όπου συναντιούνται ενέργεια, θρησκεία και αυτοκρατορικοί δρόμοι εμπορίου. Δηλαδή το κέντρο της παγκόσμιας ισχύος εδώ και έναν αιώνα.
Με δυο λόγια, αυτό που μου θύμισε ο χάρτης δεν είναι καθόλου τυχαίο. Μυρίζει έντονα το παλιό “αυτοκρατορικό” παιχνίδι του διαίρει και βασίλευε. Πρώτα σχεδιάζουν τα σύνορα πάνω στο χαρτί…και μετά η Ιστορία προσπαθεί να τα επιβεβαιώσει με φωτιά!
Ο πιο πάνω λοιπόν χάρτης, δημοσιεύτηκε το 2006 όπως έγραψα σε ένα άρθρο του Ralph Peters στο στρατιωτικό περιοδικό Armed Forces Journal με τίτλο “Blood Borders: How a Better Middle East Would Look”. Εκεί ο Peters παρουσίαζε έναν «υποθετικό» χάρτη για το πώς, κατά τη γνώμη του, θα έμοιαζε μια πιο «σταθερή» Μέση Ανατολή αν τα σύνορα επαναχαράσσονταν με βάση εθνοτικές και θρησκευτικές πραγματικότητες.
Το κρίσιμο σημείο είναι ότι αυτό δεν ήταν επίσημο σχέδιο της αμερικανικής κυβέρνησης. Ήταν μια προσωπική γεωπολιτική άσκηση σκέψης ενός απόστρατου αξιωματικού και το ίδιο το περιοδικό μάλιστα, είχε διευκρινίσει τότε ότι οι χάρτες και οι ιδέες που δημοσιεύονται σε τέτοια άρθρα δεν εκφράζουν απαραίτητα την πολιτική των ΗΠΑ. Παρόμοια «σενάρια χαρτών» γράφονται συχνά σε στρατηγικά think tanks ή σε ακαδημαϊκά περιοδικά για να προκαλέσουν συζήτηση.
Τώρα, το γιατί εμείς οι…ψεκασμένοι πιστεύουμε ότι αυτό είναι πραγματικό σχέδιο είναι εύκολο να το καταλάβει κάποιος που ακόμη δεν έχει προσβληθεί από …στοκίαση. Διότι αν κοιτάξει κανείς τι συνέβη μετά το 2003, θα δει πράγματα που μοιάζουν απόλυτα με στοιχεία του χάρτη. Το Iράκ, όντως κατέληξε να λειτουργεί σχεδόν σε τρεις ζώνες, με αυτόνομο κουρδικό βορρά. Στη Συρία, ο εμφύλιος δημιούργησε de facto ζώνες επιρροής. Το κουρδικό ζήτημα ενισχύθηκε σε Tουρκία, Iράκ και Σύρια. Και ασφαλώς, όλα αυτά κάνουν τον χάρτη να φαίνεται αν μη τι άλλο, «προφητικός»!
Ωστόσο υπάρχει μια σημαντική διάκριση. Οι γεωπολιτικοί αναλυτές συχνά φτιάχνουν τέτοιους χάρτες για να δείξουν πώς θα μπορούσε να εξελιχθεί μια περιοχή αν καταρρεύσουν τα υπάρχοντα κράτη. Αυτό, επιφανειακά αν το δει κανείς, δεν σημαίνει ντε και καλά ότι υπάρχει και κάποιο… μυστικό κέντρο που προσπαθεί να υλοποιήσει ακριβώς αυτόν τον χάρτη.
Στην πράξη όμως, οι εξελίξεις στη Μέση Ανατολή είναι αποτέλεσμα πολλών παραγόντων μαζί, τους οποίους αυτούς “παράγοντες”, ακριβώς εκμεταλλεύονται τα μυστικά κέντρα (Λέσχη Μπίλντερμπεργκ, Τριμερής Επιτροπή, Μασονικές Στοές). Και δεν είναι άλλες από τις εσωτερικές συγκρούσεις, εθνοτικές διαφορές, ενεργειακά συμφέροντα, επεμβάσεις μεγάλων δυνάμεων και περιφερειακών ανταγωνισμών και πάει λέγοντας.
Μ’ άλλα λόγια, για την πολιτική γενικότερα, είναι απολύτως θεμιτό να βλέπει κανείς σε αυτόν τον χάρτη μια “γεωπολιτική λογική” που συζητιέται σε δυτικούς στρατηγικούς κύκλους.
Αν το δούμε πιο ψύχραιμα, ο χάρτης του Peters λειτουργεί σαν ένα παράθυρο στη σκέψη πολλών στρατηγιστών της εποχής μετά τον Ψυχρό Πόλεμο. Εκείνη την περίοδο πολλοί στη Δύση πίστευαν ότι τα σύνορα που δημιουργήθηκαν μετά την πτώση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και τις συμφωνίες τύπου Sykes–Picot ήταν «τεχνητά» και πολύ σωστά έκαναν. Ο Peters λοιπόν απλώς πήγε αυτή τη σκέψη στο ακραίο της σημείο και την ζωγράφισε πάνω στον χάρτη.
Και εδώ υπάρχει μια ειρωνεία της Ιστορίας. Οι χάρτες που σχεδιάζονται στα γραφεία γεωστρατηγικών αναλύσεων συχνά φαίνονται καθαροί και γεωμετρικοί. Στην πραγματικότητα όμως, όταν οι κοινωνίες αρχίζουν να διαλύονται, η Ιστορία γράφεται όχι με χάρακα, αλλά με χάος.
Οι χάρτες των… επικυρίαρχων
Αυτοί οι τρείς χάρτες (τους επέλεξα στη τύχη) είναι η δεύτερη «οικογένεια» χαρτών που κυκλοφορεί εδώ και χρόνια σε γεωπολιτικές αναλύσεις και στρατηγικά think tanks. Δεν είναι ένας μόνο χάρτης, όπως ο Blood Borders, αλλά μια ολόκληρη κατηγορία σεναρίων που εξετάζουν τι θα συμβεί αν η Μέση Ανατολή περάσει μέσα από έναν μεγάλο πόλεμο ή από γενικευμένη αποσταθεροποίηση.
Η λογική αυτών των χαρτών είναι σχεδόν ίδια με εκείνη του Blood Borders. Τα σημερινά κράτη θεωρούνται «τεχνητές κατασκευές» που δημιουργήθηκαν μετά την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και τις αποικιακές συμφωνίες των αρχών του 20ού αιώνα. Οι αναλυτές αυτής της σχολής, πιστεύουν ότι, αν τα κράτη αυτά καταρρεύσουν, η περιοχή θα αναδιαμορφωθεί πάνω στις πραγματικές εθνοτικές και θρησκευτικές γραμμές.
Έτσι εμφανίζονται επαναλαμβανόμενα τα ίδια μοτίβα.
Ένα μεγάλο Κουρδιστάν που αποσπά εδάφη από Τουρκία, Συρία, Ιράκ και Ιράν. Ένα ανεξάρτητο Μπαλουχιστάν που κόβεται από το Πακιστάν και το Ιράν.
Ένα σιιτικό αραβικό κράτος στον νότο του Ιράκ που συνδέεται γεωπολιτικά με το Ιράν.
Μια Σαουδική Αραβία διαμελισμένη σε μικρότερες περιοχές, συχνά με ξεχωριστή διεθνή διοίκηση για τη Μέκκα και τη Μεδίνα. Σε ορισμένες εκδοχές εμφανίζεται ακόμη και διάσπαση της ίδιας της Συρίας ή της Τουρκίας.
Το ενδιαφέρον είναι ότι αυτοί οι χάρτες δεν γράφτηκαν για να περιγράψουν «σχέδιο εφαρμογής». Γράφτηκαν για να δείξουν πώς θα μπορούσε να μοιάζει η περιοχή αν η αποσταθεροποίηση συνεχιστεί (ποιός δημιουργεί τις αποσταθεροποιήσεις;) και οι εθνοτικές εντάσεις πάρουν τον έλεγχο.
Και εκεί πάνω παίζουν μετά τα νεοταξικά υπάνθρωπα “ιερατεία”. Βάζουν τους αναλυτές να κάνουν τη δουλειά που οι ίδιοι είναι ανίκανοι να κάνουν, αρχικά τις παρουσιάζουν ως απλή γεωπολιτική σκέψη και κάποια στιγμή, όταν οι συνθήκες το επιτρέψουν, μπαίνουν σε εφαρμογή.
Κι επειδή ορισμένα γεγονότα των τελευταίων δεκαετιών μοιάζουν να κινούνται προς αυτή την κατεύθυνση, πολλοί εξ ημών τους βλέπουν σαν προειδοποίηση ή ακόμη και σαν προαναγγελία.
Όταν βλέπουμε λοιπόν τέτοιους χάρτες, καταλαβαίνουμε το κάτι βαθύτερο για τη γεωπολιτική σκέψη των μεγάλων δυνάμεων. Οι στρατηγιστές δεν σκέφτονται μόνο τον κόσμο όπως είναι σήμερα. Σχεδιάζουν πιθανούς κόσμους που θα μπορούσαν να προκύψουν αν καταρρεύσουν οι σημερινές ισορροπίες.
Γι’ αυτό και οι ίδιοι γεωπολιτικοί κύκλοι που συζητούσαν τον χάρτη του Blood Borders, συζητούν εδώ και χρόνια και το ενδεχόμενο μιας τεράστιας αναδιάταξης από την Ανατολική Μεσόγειο μέχρι τον Ινδικό Ωκεανό. Κι επειδή η ίδια η περιοχή είναι ένα μωσαϊκό λαών, θρησκειών και ενεργειακών δρόμων, είναι πανεύκολο στο να μετατραπεί σε σκακιέρα.
Και ξέρετε ποιο είναι το πιο ανατριχιαστικό στοιχείο; Αν κοιτάξετε προσεκτικά αυτούς τους χάρτες, θα δείτε ότι σχεδόν όλοι συγκλίνουν σε μια ιδέα. Ότι η μεγάλη σύγκρουση του 21ου αιώνα – αλλιώς Γ’ Παγκόσμιος Πόλεμος – δεν αφορά απλώς κράτη.
Αφορά πρωτίστως την ίδια τη μορφή του χάρτη της Μέσης Ανατολής, συμπεριλαμβανομένης και της ίδιας της Ελλάδας και της Τουρκίας ασφαλώς.
Και η Ιστορία έχει μια ιδιοτροπία. Οι άνθρωποι μπορεί να σχεδιάζουν σύνορα πάνω στο χαρτί, αλλά τελικά οι λαοί, οι πόλεμοι και οι κρίσεις είναι αυτοί που αποφασίζουν πώς θα μοιάζει ο χάρτης του κόσμου. Κι επειδή αυτοί οι ίδιοι οι λαοί δεν γνωρίζουν καν πως ό,τι συμβαίνει, είναι “Σχέδιο Θεού”, όταν κατακαθίσει η σκόνη του πολέμου, τότε μπορούν να πουν άφοβα το “Μνήσθητι μου Κύριε”!
.jpg)
.png)
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου