Τα παντοειδή στενά και διώρυγες έχουν τη δική τους, (δυσάρεστη συνήθως), ιστορία για εκείνους που θα βρεθούν εγκλωβισμένοι σε αυτά.
Αναφέρω ενδεικτικά:
Στα Τρίκαλα, στα δυό στενά, σκοτώσανε το Σκαρκαφλιά.
Στα Δερβενάκια –πιο παλιά – ο Δράμαλης υπέστη ήττα βαριά / νίλα από τον Θ. Κολοκοτρώνη.
(Τώρα) στα στενά του Ορμούζ …. αναστενάζει η ειρήνη που θέλει να διασωθεί, αλλά έχει αυτοπαγιδευτεί, καθώς και η συμμαχική συνοχή.
Ηθικό δίδαγμα: καλό είναι να αποφεύγουμε την παγίδευση σε στενά, γιατί –ενδέχεται – να υποφέρουμε δραματικά!
Βέβαια αυτό δεν είναι κάτι εύκολο. Όταν είναι (αναγκαίο κακό) η διέλευση μέσω στενών/διώρυγων, ανθρώπων, πλοίων, αγαθών κ.ο.κ, τότε μοιραία χρειάζεται προσοχή και σύνεση ώστε να μην βρεθούμε σε δυσχερή θέση.
Δυστυχώς όμως αυτά – από μέρους μας – δεν αρκούν, αφού υπάρχουν άλλοι εξωγενείς, εξωλογικοί και ανεξέλεγκτοι παράγοντες, οι οποίοι, για ιδιοτελείς λόγους, δημιουργούν προβλήματα που υποχρεούμαστε να …. συμμετέχουμε.
Η ελεύθερη διέλευση μέσω ( πχ Ορμούζ , διώρυγα Παναμά, Σουέζ, κ.α), είναι κάτι το κατοχυρωμένο, βάσει διεθνών συμβάσεων. Όμως οι εποπτεύοντες, Διεθνείς Οργανισμοί – ως εγγυητές αυτών των Διεθνών συμφωνιών – έχουν απαξιωθεί και δεν διαθέτουν καμία –πρακτικά – δυνατότητα επέμβασης σε περίπτωση αγνόησης ή καταστρατήγησης των όρων διέλευσης.
Οι χώρες /Κράτη που τους συγκρότησαν, δεν τους στήριξαν , ιδίως οι «Μεγάλοι και Ισχυροί», που φρόντισαν να τους ποδηγετήσουν, ώστε να εξυπηρετούν … τα δικά τους συμφέροντα(!). Κοντολογίς οι ξεδοντιασμένοι, ευνουχισμένοι , ανυπόληπτοι και ανίσχυροι Διεθνείς Οργανισμοί , αποτελούν πλέον ιστορικά …. απολιθώματα, άνευ αξίας. Χωρίς διεθνή στρατό και στρατηγική. Χωρίς στήριξη των Κρατών και με διαρκή υπονόμευση τους (από τους … ειρηνόφιλους υποστηρικτές τους), διόλου περίεργο αυτό που συμβαίνει στα «Στενά του Ορμούζ». Το ζήτημα που ανέκυψε εκεί, δεν είναι κάτι απλό ή απλώς συνακόλουθο μιας πολεμικής σύρραξης που μαίνεται την περιοχή.
Ο πόλεμος εκεί εκτιμώ ότι θα συνεχιστεί , θα ενταθεί και ίσως θυμίσει … Κορέα, Βιετνάμ, Αφγανιστάν ή – το και χειρότερο – εξελιχθεί σε έναν ανθρωποαφανιστικό Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο.
Εκείνο όμως που θέλω να αναδείξω με το σημερινό μου άρθρο, δεν είναι τα γνωστά άλλωστε, πολεμικά γεγονότα στη Μ. Ανατολή, τα αίτια, οι αφορμές, οι αντιθέσεις, τα κρατικά, θρησκευτικά, ιστορικά μίση των εμπλεκόμενων Κρατών της περιοχής. Είναι η ανάδειξη της σημασίας της υποχρεωτικής ελεύθερης /ανεμπόδιστης διέλευσης, τόσο σε καιρό ειρήνης, όσο και πολέμου. Δεν επιτρέπεται να πλήττονται τρίτες – μη ευθυνόμενες – χώρες, εξαιτίας πολέμου. Η χρησιμοποίηση του οικονομικού στραγγαλισμού άλλων χωρών, ως (εκβιαστικός) μοχλός πίεσης από μέρους των εμπολέμων, είναι –λογικά, ηθικά και δεοντολογικά – ανεπίτρεπτα. Πόλεμοι θα συνεχίσουν να γίνονται μοιραία, … νομοτελειακά(!).
Θα πρέπει επομένως να συναποφασίσουν τα Κράτη να σεβαστούν ορισμένους κανόνες που δεν θα επιτρέπεται να παραβιαστούν από κανέναν. Αν δεν το πράξουν, τότε να αφαιρείται το δικαίωμα του ελέγχου ή της εκμετάλλευσης από τις χώρες που έχουν «Στενά». Υπάρχουν εγγενείς δυσχέρειες, όταν δεν υφίστανται ισχυροί παγκόσμιοι Οργανισμοί, ώστε να τηρούνται τα διεθνώς συμφωνηθέντα/ κανόνες. Αισχρή και κυνική η συμπεριφορά των «Μεγάλων» οι οποίοι –πρώτοι και καλύτεροι – γράφουν στα παλαιά τους υποδήματα τις … υπογραφές τους!!!
Δυσεπίλυτο το πρόβλημα. Επομένως δεν γίνεται να αντιμετωπιστεί με ευχολόγια, θεωρίες ή ονειροβασίες. Πάντως σε περίπτωση που δεν αντιμετωπιστεί ριζικά, θα το βρίσκουμε μπροστά μας, ακόμη και όταν δεν διεξάγονται πόλεμοι!
Είδατε τι συμβαίνει τα τελευταία χρόνια: ο κος Πλανητάρχης δρα ως … δασμοθέτης και χρησιμοποιεί το «όπλο»/μέσο των δασμών ως εκβίαση έναντι άλλων χωρών(!).
Μεγαλύτερο ζήτημα δημιουργείται όταν –για αύξηση πχ εσόδων – οι διαθέτοντες «Στενά», θα μπορούν να τα κλείνουν «κατά το δοκούν και συμφέρειν», ακόμη και σε καιρό ειρήνης. Εννοείται ότι θα επακολουθήσει: Πόλεμος.
Συμπέρασμα: η πρακτική αυτή πιστοποιεί το: το –πολεμικό – πεπρωμένο φυγείν αδύνατον (χωρίς το σεβασμό των διεθνών κανόνων).
Όπως και αν θεαθεί, (με ή χωρίς πολεμική σύρραξη) η υπόθεση, φαίνεται πως όλοι οι δρόμοι οδηγούν με βεβαιότητα στην (πολεμική ) Ρώμη(!).
Αυτό φυσικά δεν σημαίνει και μοιρολατρική αποδοχή μιας εμπόλεμης κατάστασης, η οποία εκτός των καταστροφών – ανθρώπων και υποδομών –, θέτει σε κίνδυνο την παγκόσμια οικονομία.
Το Διεθνές πλέγμα αλληλεπίδρασης και αλληλεξάρτησης δεν θα πρέπει να τίθεται σε σοβαρό κίνδυνο εξαιτίας μιας τοπικής σύγκρουσης.
Αντίθετα, επιβάλλεται η προστασία τρίτων χωρών, από τις όποιες επιπτώσεις ενδέχεται να συμβούν. Αντιλαμβάνομαι τη δυσχέρεια μιας τέτοιας προσπάθειας. Αλλά δεν γίνεται διαφορετικά. Εκτός … εκτός και αν ληφθούν αλλοιώτικα, πρωτόφαντα μέτρα προστασίας των πετρελαιοφόρων/ Δεξαμενόπλοιων, όπως:
- Να τα συνοδεύουν πολεμικά με πυρηνικές κεφαλές πυραύλων.
- Να μετατρέπονται /κατασκευάζονται νεότερα πολεμικά με προδιαγραφές –δυνατότητες μεταφοράς πετρελαίου και αερίου).
- Να εξοπλίζονται τα ίδια τα Δεξαμενόπλοια με τελευταίου τύπου οπλικά συστήματα.
Προτάσεις υπάρχουν (κάποιες και χιουμοριστικές) αρκεί να συνυπάρχει καλή καρδιά και ανθρώπινη αλληλεγγύη(!).
Βέβαια, καμιά φορά, συμβαίνουν και … νοσταλγικές επιστροφές στις ρίζες της αλήστου μνήμης εποχής των Κουρσάρων, που έκαναν ρεσάλτο στα διερχόμενα πλοία, για λάφυρα.
Νομίσαμε πως αυτά πέρασαν και τα θυμόμαστε από τα μυθιστορήματα ,τα ιστορήματα, τα κινηματογραφικά έργα. Αμ δε! Αιώνες μετά, κάποια κ(α)λόπαιδα Χούθι, με σύγχονο εξοπλισμό και ταχύπλοα, αναβίωσαν την εποχή των Κουρσάρων. Και η παρηκμασμένη διεθνής Κοινότητα –αντί να δράσει άμεσα και σκληρά – έδειχνε μια ασυγχώρητη ανοχή και μια αδικαιολόγητη αδράνεια αντίδρασης για αρκετά χρόνια.
Συνεχίστηκε η ίδια τακτική του κουρσέματος με άλλα μέσα, αλλά με την ίδια απάνθρωπη πρακτική /τακτική/ συμπεριφορά!.....
Μόνο που τώρα … «κουρσεύεται» η διεθνής οικονομία. Χάνονται άνθρωποι, καταστρέφονται πόλεις και υποδομές. Και –το χειρότερο – αν επεκταθούν οι εχθροπραξίες, ενδέχεται να χρησιμοποιηθούν και πυρηνικά όπλα, με συνέπεια τον Γ΄’Παγκόσμιο Πόλεμο με ολέθριες ανθρωποαφανιστικές συνέπειες.
Κοντολογίς:
Με εκβιασμούς και βιασμούς των διεθνών συμβάσεων και κανόνων, ανοίγει ο ασκός του Αιόλου.
Κάτι πρέπει να γίνει άμεσα, όσο ακόμα είναι καιρός.
Διαφορετικά ας ετοιμαστούμε –ψυχολογικά – να χορέψουμε το χορό του Ζαλόγγου /πυρηνικού ολέθρου!.
*Ιατρού
.png)
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου