Του Κώστα Δημ Χρονόπουλου *
Τελικά ήταν ένα σημαντικό γεγονός η επίσκεψη του κου Ρούμπιο ή όχι;.
Έχω μπερδευτεί.
Μπορεί να ήταν, μπορεί και όχι (!). Ζήτημα εκτίμησης. Όχι τόσο προσωπικής, όσο –κυρίως – κομματικοεπηρεαζόμενης /κομματοκατευθυνόμενης, από τα … «ανεξάρτητα, αδέσμευτα, αντικειμενικά και αμερόληπτα ΜΜΕ (έντυπα και ηλεκτρονικά). Ο αναγνώστης, ο ακροατής πολίτης, δέχεται αναντίστοιχα με την πραγματικότητα /γεγονότα, πληροφόρηση. Γιατί, (για όσους δεν έχουν αντιληφθεί), η επίσκεψη έγινε για να διαπιστωθεί, αν θα πρέπει ή όχι να πέσει η Κυβέρνηση της Ελλάδας. Αν υπήρξε επιτυχής, τότε πιστώνεται /κερδίζει πόντους η Κυβέρνηση), αν απέτυχε, τότε θα πρέπει να μας αδειάσουν τη γωνιά και να πάνε σπίτι τους. Όμως αυτό, στα Κ.Δ.Πολιτεύματα συνηθίζεται να το αποφασίζει ο λαός. Πως όμως; Ως επαρκώς και ειλικρινώς πληροφορημένος, ή ως αηδιαστικώς υπερ (παρα) πληροφορημένος;.
Τι άραγε, ποιους fake news διακινητές κομματικοποιημένους «λειτουργούς», δημοσιογράφους , αρθρογράφους, αναλυτές ή εκφωνητές, να πιστέψουν οι εμβρόντητοι πολίτες;. Ίσως να ήταν προτιμότερο, απλούστερο και οικονομικότερο, αν οι κομματικοί σχηματισμοί εξέδιδαν δελτία τύπου με τις απόψεις, εξηγήσεις, αναλύσεις θεμάτων. Αυτή η υποκριτική, ενδιάμεση, αβανταδόρικη «ενημέρωση», μέσω των ΜΜΕ, τι άραγε χρειάζεται;. (Ρητορικό το ερώτημα). Αν διαβάσετε, ακούσετε το τι και πως γράφτηκε με την ευκαιρία της «Ρούμπιας» επίσκεψης στα ελληνικά ΜΜΕ, δεν πρόκειται να καταλάβετε τίποτα σχεδόν. Θα μπερδευτείτε, θα συγχυστείτε και θα συγχιστείτε.
Εναλλακτικές λύσεις για να ηρεμήσετε:
1. Κρίνετε μόνοι σας χωρίς να επηρεάζεστε (αφού δεν θα έρθετε σε επαφή με τα ΜΜΕ).
2. Διαβάστε (σε μετάφραση, αν δεν γνωρίζετε Τουρκικά), τον Τύπο της Τουρκίας.
Αν θριαμβολογεί, τότε χάσαμε αδελφοί. Αν είναι μουδιασμένος ή επιτίθεται , τότε κερδίσαμε. Είναι τόσο απλό, λογικό αδιαφιλονίκητο. Μια αναμφίβολα πειστική μέθοδος, όχι μόνο αποτύπωσης της πραγματικότητας, αλλά και αποφυγής εκνευρισμού και θόλωσης/ γνόφου, από την επαφή σας με ορισμένα δικά μας Μ.Μ. Εκτραχηλισμού.
Όχι δεν το λησμόνησα, ως πηγή αυθεντικής πληροφόρησης, την πηγή των: Εκπροσώπων των Κομμάτων, Υπουργών και Αρχηγών.
Το έκανα σκόπιμα για να μην σας συγχίσω περισσότερο.
Προσωπικές εκτιμήσεις:
- Ο κος Ρούμπιο μου έδωσε την εντύπωση ενός (μάλλον;) φιλέλληνα Υπουργού.
- Ο λόγος του υπήρξε δομημένος, ακριβής στις αναφορές του, τόσο ως προς την Αρχαιότητα, όσο και ως προς την σημασία της χώρας μας στον σύγχρονο κόσμο, στην περιοχή μας.
- Η σημαντικότερη –κατ’ εμέ – αναφορά /διαβεβαίωση του ήταν ότι: «Οι ΗΠΑ ποτέ δεν θα επιτρέψουν σύγκρουση μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας!».
Αν κανείς το αντιπαραβάλλει αυτό με τα παρακάτω δύο:
- Τη δημόσια (κατ επανάληψιν μάλιστα για να εμπεδωθεί) δήλωση του κου Προέδρου των ΗΠΑ, ότι ο Τούρκος Πρόεδρος είναι (επιστήθιος ;) φίλος του.
- Το άρθρο του ΝΑΤΟ, που ως Πόντιος Πιλάτος, δεν αναμειγνύεται σε τυχόν περιπτώσεις συγκρούσεων ανάμεσα σε Κράτη –μέλη του (φρικώδες!...) Τότε….. Τότε και ο πλέον καθυστερημένος πολέμιος των ΗΠΑ, της επίσκεψης του Υπ Εξωτερικών, ή ευχέτης της αποτυχίας της νυν Κυβέρνησής μας, ενδέχεται να μετριάσει τα ψυχοκομματικά του τραύματα και να γίνει –κομματάκι – πιο … ανεκτικός.
4. Οι συμφωνίες περί τα εξοπλιστικά, είναι μια διαχρονική αναγκαιότητα, όταν η απέναντι γειτόνισσα, αδυνατεί να απαλλαγεί από την εγγενή πρωτόγονη αρπακτική της διάθεση.
Αλλά και όταν –περιστασιακά – ενίοτε, ηρεμεί, ξυπνούν οι θηριώδεις αταβισμοί και εκδηλώνονται /ανασταίνονται οι ευγενείς ειρηνόφιλοι πρόγονοι: Ούννοι και Αττίλες!....
Πως και για πόσο οι δύσμοιροι σύγχρονοι απόγονοί τους να τους αντισταθούν;. Γίνεται να μην τους τιμήσουν;. Να τους μιμηθούν, αφού αυτά είναι τα πρότυπα, και εκείνους (τους Γενάρχες τους) θαυμάζουν;.
Ίσως κάποτε οι «φανατικοί» (λέτε;) «εχθροί» συνθηματίες του «Ελλάς και ΝΑΤΟ το ίδιο Συνδικάτο» να κατανοήσουν ότι ο δίσκος του αντιαμερικανισμού, εφθάρη ανεπανόρθωτα από την πολλή χρήση. Ευτυχώς που ακόμη και τα νήπια στον τόπο μας, άρχισαν να αντιλαμβάνονται πως είμαστε μια μικρή ανίσχυρη χώρα. Ούτε η Ρωσία, το Ιράν, η Τουρκία δεν θα μας βοηθήσουν. Βέβαια το Λίχνεστάιν είναι μικρότερο. Σωστά. Μόνο που δεν συνορεύει /περιστοιχίζεται από εχθρικές, αρπαχτικές, επίβουλες χώρες όπως εμείς.
Να θυμίσω κάτι χαρακτηριστικό;
Ο Κωνσταντίνος Καραμανλής δίκαια ενοχλήθηκε και απέσυρε κάποτε την Ελλάδα από το ΝΑΤΟ. Έγκαιρα όμως κατάλαβε το λάθος του και προσπάθησε να το επανορθώσει, με επανένταξη (γιατί στο μεταξύ η Τουρκία είχε τα μάλα επωφεληθεί από το κενό που δημιουργήθηκε).
5. Η γεωστρατηγική των ΗΠΑ δεν γίνεται να αγνοήσει την Τουρκία.
Εξού και η «διπλωματική θέση για το καλώδιο». Νομίζω πάντως ότι θα ποντιστεί!.
Πρέπει κάποτε να πάψουμε να σκεφτόμαστε από … το λαιμό και κάτω. Συναισθηματικά. Τότε θα κατανοήσουμε εναργέστερα τις διακρατικές σχέσεις, τα συμφέροντα, τις «φιλίες», τις συμμαχίες, αλλά και τις λυκοφιλίες. Κανείς –μα κανείς, όσο και αν μας ενοχλεί – δεν μας αγάπησε ξαφνικά ή και …. παραδοσιακά. Οφείλουμε να ελιχθούμε σε ετούτο τον θλιβερό, υποκριτικό, ωφελιμιστικό, αδίστακτο κόσμο με προσοχή, υπευθυνότητα, σύνεση , ελληνικότητα.
Το παραπάνω ίσως εκληφθεί ως θεωρητικό ευχολόγιο.
Όμως μπορεί να εκπληρωθεί κάτω από μια αναπόφευκτη προϋπόθεση: Τον ενταφιασμό του άθλιου κομματισμού, ο οποίος ηνιοχεί /τροχοπεδεί κάθε ελληνόπρεπη προσπάθεια. Να είμαστε ενωμένοι ως Έλληνες. Και όχι (δια) χωρισμένοι σε Έλληνες και Ελληνόφωνους . Να αγαπάμε ετούτη τη δύσμοιρη, ταλαίπωρη Πατρίδα. Όχι όμως –όπως το συνηθίζουμε-, ο καθένας με τον δικό του τρόπο και σύμφωνα με τις κομματικές ιδεοληψίες του!.
Αν δεν το πράξουμε, ας έχουμε –τουλάχιστον – τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια αν μην κατηγορούμε, να μην μας φταίνε οι …. άλλοι.
Ούτε να … «κρεμόμαστε» από τα χείλη κάθε ξένου επισκέπτη αναμένοντας να επαινέσει την Αρχαία Ελλάδα και να τάξει κάτι στους κακομοιριασμένους ΝεοΈλληνες. Είναι όνειδος για τον Ελληνισμό.
Επιμύθιο: Αν ο Ελληνισμός (ως συνεχιστής του ΑρχαιοΕλληνικού πολιτισμού) δεν δημιουργήσει ένα σύγχρονο /δικό του ΝεοΕλληνικό πολιτισμό, ώστε να πρωτεύσει και πάλι, τότε ας πάψει να ελπίζει. Θα παραμείνει ουραγός. Επαίτης με διαρκώς απλωμένο το χέρι για κατανόηση και βοήθεια από τους (φιλάνθρωπους;) ξένους!.....
*Ιατρού
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου