Α) Σοφές λύσεις
Μπορεί να υποφέρουμε –με τάσεις επιδείνωσης – οικονομικά.
Μπορεί όμως και να τα καταφέρουμε τελικά.
Αρκεί να ακούμε τις συμβουλές των σοφών (;) Βουλευτών και Υπουργών μας που μας εξηγούν με ποιο τρόπο αυτά θα γίνουν εφικτά.
Παραθέτω προτάσεις ενδεικτικά, παραφράζοντας, σχολιαστικά.
Ι. Όποιοι δεν έχουν να βάλουν βενζίνη, μπορούν να μη χρησιμοποιούν το ΙΧ αυτοκίνητό τους τακτικά. Καλό θα είναι να μεταβαίνουν στην εργασία τους με τα ΜΜΜ με άλλους συμπολίτες τους … μαζικά. Κάτι που θα ενισχύσει και την κοινωνικότητα, τις γνωριμίες σημαντικά. Η σχετική προτροπή ανήκει σε Βουλευτή που ανησυχεί για το πώς θα αντιμετωπίσουν οι πολίτες την άνοδο των καυσίμων, εκτός από το κόστος ζωής που τους τυραννά εξοντωτικά.
Εμένα με συγκινεί ένα τέτοιου μεγέθους ενδιαφέρον πραγματικά.
Αλλά και η διαπίστωση ότι επιτέλους στον πολιτικό (σ.σ κομματικό είναι το ορθό) στίβο αναδεικνύονται νέοι άνθρωποι πανέξυπνοι που όντως μπορεί να εισφέρουν ευφυείς λύσεις σε δύσκολα προβλήματα, προτείνοντας πράγματα εναλλακτικά. Γιατί μη μου πείτε ότι ο κάθε κοινός νους θα ήταν ποτέ δυνατόν να συλλάβει τέτοιου μεγέθους μεγαλοφυείς διεξόδους σε δύσκολα αδιέξοδα οικονομικά.
Βέβαια υπάρχουν και εξαιρέσεις –όπως πχ εγώ –που έχουν μεγάλο διανοητικό διαμέτρημα /IQ και επομένως την ευχέρεια να προτείνουν και άλλες επιλογές /λύσεις όπως τα … παρακατιανά:
ΙΙ. Να αγοράσουν (από το υστέρημά τους φυσικά) υποζύγια /γαϊδουρινά.
Τα άχυρα, προφανώς, από τη βενζίνη, είναι πιο φθηνά.
Θα μου πείτε: τι αποκλείει τους γνωστούς κερδοσκόπους να αυξήσουν αύριο τις τιμές στα άχυρα υπερβολικά;.
Όταν υπάρχει ζήτηση (για ο,τιδήποτε) τότε οι τιμές – βάσει του νόμου προσφοράς και ζήτησης – συνηθίζουν να … πετάνε ψηλά(!).
Στην περίπτωση αυτή ανακύπτει νέο ζήτημα, ένα από τα πολλά.
Πάντοτε όμως υπάρχουν τρόποι αντιμετώπισης, αρκεί να χουμε την υγειά μας, τα κόμματά μας και καλή καρδιά.
Ε! Δεν θα μας πάρει από κάτω των άχυρων η … ανηφοριά. Θα πουλήσουμε τον γάιδαρο που πλέον θα στοιχίζει ακριβά.
Θα πάμε στη λύση ΙΙΙ που θα μας ωφελήσει … υγιεινά:
ΙΙΙ Επάνοδος στα παλιά.
Από τα τετράποδα στα δίποδα (που δεν διαφέρουν – μεταξύ μας – μόνο ως προς τα πόδια, έχουν και γνωρίσματα κοινά) που μάλιστα ψηφίζουν οπαδικά.
Πρόταση: Αρχίστε να περπατάτε συστηματικά. Έτσι δεν γινόταν τα παλιά τα χρόνια τα …αναχρονιστικά;.
Όμως τότε οι άνθρωποι δεν είχαν όλα τα προβλήματα που δημιουργήθηκαν, με το σύγχρονο τρόπο ζωής και μετακίνησης ….καθιστά (!).
Δεν απελπίζομαι ειλικρινά.
Εύχομαι και άλλοι, εξίσου οξυδερκείς με εμένα και τον κο Βουλευτή συμπολίτες να εισφέρουν και άλλες λύσεις (πχ πλήρης κατάργηση των μετακινήσεων και των εργασιών) ώστε να δούμε πως θα επιζήσουμε, δοκιμάζοντας παρόμοια διάτρητα σωσίβια … διασωστικά !....
Β) Ακούει κανείς;
Ακούνε οι ψηφοφόροι, οι ιθαγενείς, ακόμη και τα σκυλάκια, τα κανίς «Ή εμείς ή κανείς» (!!!....) με νόημα που δεν το καταλαβαίνει κανείς.
Ούτε καν τα τετράποδα κανίς.
Μόνο κάτι κομματοπληγικά δίποδα που χειροκροτούν και ποδοκροτούν ό,τι προέρχεται από χείλη αρχηγικά και είναι κομματικής κοπής.
Νομίζεις πως ακούς κάποιον σύγχρονο Λουδοβίκο, που πίστευε τόσο στην μοναδικότητα του ώστε έλεγε πως τίποτα δεν υπάρχει μετά από εκείνον παρά μόνον η καταστροφή (της Γαλλικής Γης).
Είπαμε να γλυτώσουμε από βασιλιάδες, να πάμε δημοκρατικά επί της πολιτικής σκηνής.
Επωφελήθηκαν και οι της «Αριστερής» παράταξης, της σοσιαλιστικής. Δημοκρατία έχουμε (έτσι μας αρέσει … να πιστεύουμε αυθυποβαλλόμενοι) συνεπώς υπάρχει χώρος για όλους, ακόμη και για κομματικούς μεγαλοϊδεατισμούς ανεκπλήρωτης προοπτικής.
«Ή εμείς ή κανείς»!.
Αλλά, αγαπητοί κομματικοί μας διασκεδαστές, σκεφτήκατε (και πως με ποιο όργανο του σώματός σας;), την σημασία και την απήχηση σε ό,τι εκφεύγει του έρκους των οδόντων όψης γελαστής;.
Προέχει η επαφή με τους κανόνες της κοινής λογικής.
Είναι λυπηρό να εκτίθεσαι όντας εκτός πλαισίων εννοιολογικών και σημασιολογικών αποδεκτών, της προκοπής (!).
Ας ερωτηθούν λοιπόν οι φιλόλογοι της ΕΛΑΣ να μας πληροφορήσουν αν βγαίνει νόημα από τη φράση: «Ή εμείς ή κανείς» (σ.σ από «Δημοκράτες» περιοπής).
Είμαι περίεργος να μάθω αν θα το επιχειρήσει κανείς.
Κάποτε πρέπει να σοβαρευτεί το κομματικό (πρώην πολιτικό) σύστημα και δη οι κ. κ Αρχηγοί του, καθώς και ορισμένα ΜΜΕ –προσκείμενα σε κόμματα, που αναπαράγουν /αναχαράζουν τέτοιες αστείες, ά-λογες, αντιδημοκρατικές δηλώσεις /τσιτάτα, λες και απευθύνονται σε ιθαγενείς της Κεντρικής Αφρικής.
Γ )_Μάρμαρα … «Ελγίνεια»(;).
Τελικά ποιος θα πληρώσει και που, (για να δει) το μάρμαρο;.
Στο Ηνωμένο Βασίλειο ή εδώ;.
Πάντως ακόμη κι αν αυτό γίνει σε έδαφος ελληνικό, πάλι θα εισπράξουν οι Βρετανοί κάποιον «τόκο», αφού θα μας δοθεί, ως … δανεικό(!).
Σε κάθε περίπτωση το ζήτημα είναι επιλεγμένο, έντονα συγχυτικό και συγχιτικό, θολό.
Κάποιος κλέφτης /άρπαγας ονόματι Ελγίνος (ελληνοποίησα τον Έλγιν, επειδή ήταν –και αυτός - … «φιλέλληνας») αφαίρεσε αγάλματα, τα περίφημα μάρμαρα του Παρθενώνα από πάθος … παθολογικό.
Αχαλιναγώγητη αγάπη για κάθε αριστούργημα ΑρχαιοΕλληνικό.
Σε τέτοιο μάλιστα βαθμό που αφού τα πήρε / έκλεψε τα πούλησε μετά με ανταλλάγματα –όχι μόνον οικονομικά, λόρδος παρακαλώ – στο Μουσείο το Βρετανικό.
Του ήταν προφανώς αδύνατον να υποφέρει –τυχόν – αποχωρισμό(!).
Βολεύτηκε λοιπόν ο ίδιος, ο κλέφτης, αλλά και το επίσημο Κράτος ως κοινός κλεπτοαποδόχος χωρίς αιδώ.
Και απ΄ εδώ άρχισαν οι αυξήσεις των εσόδων του Μουσείου από εκθέματα που ήταν προϊόντα από τον Ελληνικό πολιτισμό.
Έκτοτε αλλεπάλληλα διαβήματα, εκκλήσεις και παρακλήσεις αντιμετώπισαν πείσμονες αρνήσεις, με τρόπο κυνικά ιδιοκτησιακό.
Πέρασαν τα χρόνια, οι δήθεν φίλοι, σύμμαχοι και κυρίως οι κύριοι, κύριοι εντιμότατοι κλεπταποδόχοι σφετεριστές ξένης ιδιοκτησίας από τόπο αλαργινό, κατάλαβαν πως παρατράβηξε το πράγμα, δεν πήγαινε άλλο και πρότειναν τον … δανεισμό.
Κλαυσίγελως!.
Οι Βρετανοί κλαυσιγελωτοποιοί (=προξενούν κλαυσίγελω), πρότειναν να … δανείσουν (με το αζημείωτο βέβαια) στους ιδιοκτήτες τα Μάρμαρα που τους άνηκαν έστω και λίγο καιρό (και … βλέπουμε μετά από αυτό).
Αντιλαμβάνεται και ο πιο καλόπιστος, ο πιο αφόρητα αφελής ή ο πιο αθεράπευτα φιλοβρετανός τα φιλικά τους αισθήματα. Απογοητευτικό.
Ένα ακόμα ριγηλό παράδειγμα της κατάντιας του ξεπεσμού του Ανθρώπου, που θέτει το συμφέρον του υπεράνω όλων στον κόσμο αυτό.
Τίποτα καινούργιο, τίποτα πιο θλιβερό!.
*Ιατρού
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου