Και θρηνωδούνε τα πουλιά κι η όμορφη γαλιάντρα
Ο Μάικ, ο αγαπητός σε όλους τους ανθρώπους
Με το πλατύ χαμόγελο κι ευγενικούς του τρόπους
μίσεψε 'πό τα γήινα και πάει στα ουράνια
Και ένας κόμπος έσφιξε βαθειά τα σωθικά μου.
Λυπήθηκα που έχασα ακόμα έναν φίλο
κι έσβησε το κεράκι του απ' της ζωής τον μύλο.
Και φωτογράφος ο δεινός, μας έπαιρνε αντάμα.
Στην Αυστραλία έζησε και Ρόδου μας πεδίου
Και πλήρης ετελεύτησε των ημερών του βίου.
Ακόμα σε Συνέδρια. Φωτοαφιερώσεις.
Σε κέντρα τα νυχτερινά, μα και σε παρελάσεις,
γάμους, βαπτίσια και πολλές άλλες διασκεδάσεις.
Μα την φιλία την παλιά δεν άλλαζε με νέα.
Την γυναικεία ομορφιά λάτρευε σαν παιδάκι
Κι αν κάποια τον απέρριπτε, έπινε το φαρμάκι.
Κι εγώ όταν τον έβλεπα ήτο διπλή χαρά μου.
Πουλιά οι χαρές και φύγανε κι αλλού φτεροκοπάνε
Κι οι γήινες οι ηδονές πιά πίσω δεν γυρνάνε!
Στον θρόνο του Πανάγαθου οδεύει για να πάει.
Καλό ταξίδι, φίλε μας, στο Φως του Παραδείσου
Τώρα που η Γη κατάντησε Κόλαση της Αβύσσου!
Ώσπου να έρθει και για μας μήνυμα του φευγιού μας!







Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου