Σήμερα, αγαπητοί μου, τετάρτη Κυριακή από του Πάσχα, η Εκκλησία μας προβάλλει ένα εκπληκτικό θαύμα του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Πρόκειται για την θεραπεία ενός παραλύτου ανδρός, που κατέκειτο παράλυτος 38 ολόκληρα χρόνια. Φαίνεται από την όλη διήγηση ότι δεν είχε συγγενείς. Είχαν πεθάνει προ πολλού φαίνεται. Και ήταν αποριγμένος σε μιαν άκρη της «προβατικής κολυμβήθρας», όπως μας διηγείται ο ευαγγελιστής Ιωάννης. Η «προβατική κολυμβήθρα» ήταν μία δεξαμενή ύδατος κοντά στην πύλη του τείχους, η οποία πύλη ελέγετο «προβατική». Πιθανώς από εκεί εισήρχοντο και εξήρχοντο ποίμνια. Εκεί ο Θεός είχε δώσει μια χάρη: Όποιος, από τους κατακειμένους ασθενείς, οποιαδήποτε αρρώστια και αν είχαν, μπορούσαν, αν έμπαιναν στο νερό της δεξαμενής, ύστερα από μια ταραχή που εγίνετο από άγγελον Κυρίου - αοράτως εγίνετο η ταραχή, όμως ήταν ορατή - εκείνος που πρώτος θα έμπαινε μέσα εις το νερό αυτό, που εταράσσετο κατά καιρούς, εγίνετο υγιής.
Ήταν μία χάρις αυτό. Ήταν μία ευεργεσία από τον ουρανό για τον λαό. Αλλά μία ευεργεσία εξαιρετικά περιορισμένη. Βρέθηκε κάποτε εκεί ο Κύριος. Και πλησιάζει αυτόν τον άνδρα που ήταν 38 χρόνια παράλυτος, κατακείμενος, σε μία άκρη εκεί, των στοών, που υπήρχαν και τον ερωτά: «Θέλεις ὑγιὴς γενέσθαι;(:Θέλεις να γίνεις καλά;)». Κι εκείνος απήντησε, εννοώντας φυσικά την περίπτωση την συνήθη, που κι εκείνος ανέμενε εκεί 38 ολόκληρα χρόνια. «Κύριε –του λέγει-, ἄνθρωπον οὐκ ἔχω (: δεν έχω άνθρωπο) ἵνα ὅταν ταραχθῇ τὸ ὕδωρ, βάλῃ με εἰς τὴν κολυμβήθραν (: ώστε όταν ταραχθεί το νερό, να με ρίξει μέσα στη δεξαμενή)· ἐν ᾧ δὲ ἔρχομαι ἐγώ, ἄλλος πρὸ ἐμοῦ καταβαίνει (:ενώ πηγαίνω –συρόμενος προφανώς- κάποιος άλλος με προλαβαίνει και πέφτει αυτός στη δεξαμενή και γίνεται καλά)». Και τότε ο Κύριος τού λέγει: «Ἔγειρε, ἆρον τὸν κράββατόν σου καὶ περιπάτει· καὶ εὐθέως ἐγένετο ὑγιὴς ὁ ἄνθρωπος». «’’Σήκω’’», του λέγει, «’’πάρε το κρεβάτι σου και περπάτα’’. Και αμέσως εκείνος ο παράλυτος έγινε καλά, υγιής».
Αυτή η ενέργεια του Κυρίου μας, αγαπητοί μου, σε κάθε σημείο της, είναι και μια αποκάλυψις. Αλλά να μείνομε εμείς μόνο σε ένα σημείο: Εκείνο που ο παράλυτος απήντησε εις τον Κύριον, δικαιολογώντας γιατί μέχρι τότε δεν κατάφερε να θεραπευτεί, επειδή δεν είχε άνθρωπο να τον βοηθήσει. Θα μείνομε σ’ αυτό το σημείο.
«Ἄνθρωπον οὐκ ἔχω». «Άνθρωπο δεν έχω», είπε ο άρρωστος άνθρωπος. Είναι μία συνήθης έκφρασις, που, όμως, την στιγμή εκείνη… πόσες φορές το λέμε, «δεν έχω έναν άνθρωπο να με βοηθήσει», αλλά που την στιγμή εκείνη θα μπορούσε αυτή η φράσις να περικλείσει ένα βάθος. Και αυτό το βάθος θα προσπαθήσομε, αγαπητοί μου, κάπως να το προσεγγίσομε.
Τι είναι ο άνθρωπος που αναζητάται από τον συνάνθρωπο; «Δεν έχω άνθρωπο να με βοηθήσει». Τι είναι, λοιπόν, ο άνθρωπος που αναζητάται από τον συνάνθρωπον; Κάθε άνθρωπος είναι εικόνα του Θεού. Και οι εικόνες του Θεού έχουν μία ταυτότητα. Και συνεπώς, μία μορφή κοινωνίας. Εγώ είμαι μία εικόνα του Θεού. Εσύ, εσύ, εσύ, ο καθένας είναι μία εικόνα του Θεού. Αφού, λοιπόν, ο καθένας είναι μία εικόνα του Θεού, προφανώς, αφού είναι μία εικόνα του Θεού, προφανώς έχομε μεταξύ μας οι άνθρωποι μια ταυτότητα. Τι ταυτότητα; Μια ταυτότητα μορφής κοινωνίας. Προσέξατέ το, γιατί είναι πάρα πολύ σημαντικό αυτό.
Όμως, μετά την πτώσιν των πρωτοπλάστων, το «κατ’ εικόνα» στον κάθε άνθρωπο έσπασε τη σχέση του με το «κατ’ εικόνα» του άλλου ανθρώπου. Δηλαδή έσπασε αυτή η ταυτότητα. Έσπασε το φαινόμενον της κοινωνικότητος, που έτσι το ήθελε ο Θεός να είναι, ηνωμένον. Αυτό έσπασε. Και η συνέπεια είναι πια να λέγει ο άνθρωπος: «Ἄνθρωπον οὐκ ἔχω». Ο κάθε άνθρωπος το λέγει αυτό: «Ἄνθρωπον οὐκ ἔχω». «Δεν έχω άνθρωπο να με βοηθήσει, να με καταλάβει». Έτσι ο άνθρωπος, ο κάθε άνθρωπος, απομονώθηκε. Πού έφθασε, όμως, ο άνθρωπος με αυτή του την απομόνωση; Να γίνει αδιάφορος. «Δεν με ενδιαφέρει ποιος είσαι. Δεν με ενδιαφέρει τι κάνεις. Δεν με ενδιαφέρει σε ποια κατάσταση βρίσκεσαι. Δεν με ενδιαφέρει τι ζητάς».
Αλλά τι είναι, αλήθεια, αυτός ο σπασμένος, ο μεταπτωτικός άνθρωπος; Λέγει ένα παλιό βιβλίο, η επιστολή του Βαρνάβα: «Τι είναι ο άνθρωπος; Ἄνθρωπος γῆ ἐστὶν πάσχουσα». «Ο άνθρωπος», λέγει, «είναι γη που πάσχει. Διότι από τη γη έγινε, από το χώμα έγινε, από την ύλην την νεκράν έγινε. Κι έδωσε ο Θεός ζωή. Αλλά αυτή η ύλη τώρα είναι πάσχουσα, πάσχει». Αυτό το κοινωνικό σπάσιμο έρχεται τώρα να ελέγξει ο Κύριος, όταν αναφέρεται στην Κρίση, την τελική Κρίση, και λέγει: «Ἀσθενὴς ἤμην καὶ οὐκ ἐπεσκέψασθέ με». «Ήμουν άρρωστος και δεν με επισκεφθήκατε». Αυτό ακριβώς το σπάσιμο της κοινωνικότητος ελέγχει ο Κύριος. Και αποτελεί βασικό στοιχείο κατά την Κρίση ως κατηγορητήριο κατά των ανθρώπων.
Μετά την πτώση ο άνθρωπος γίνεται ατομιστής, γίνεται εγωπαθής. Όλοι οι πόλεμοι και όλες οι ακαταστασίες ξεκινούν απ’ αυτήν την εγωπάθεια. Και φυσικά ο εγωπαθής δεν μπορεί να είναι, πώς μπορεί να είναι πνευματικός άνθρωπος; Έτσι, με μελαγχολία αναφωνεί, αγαπητοί μου, ο Ψαλμωδός και λέγει: «Σῶσόν με, Κύριε, ὅτι ἐκλέλειπεν ὅσιος, ὅτι ὠλιγώθησαν αἱ ἀλήθειαι ἀπὸ τῶν υἱῶν τῶν ἀνθρώπων». «Σώσε με, Κύριε, γιατί έχει εκλείψει ο σωστός άνθρωπος, ο ὅσιος, και ὠλιγώθησαν, έγιναν λίγες οι αλήθειες από τους υιούς των ανθρώπων». Οι άνθρωποι ξέφυγαν. Και μέσα σε μία απουσία «ὁσίων», όπως βλέπομε στην αναφώνηση αυτή του Ψαλμωδού, αναφωνεί ο άνθρωπος τι; Στον Θεό. Τι; Να τον σώσει. Γιατί; Γιατί όταν πια κανείς δεν μπορεί να βοηθήσει, όταν κανείς πια δεν μπορεί να σώσει, ποιος είναι Εκείνος που μόνος πια απέμεινε για να σώσει; Ποιος άλλος από τον Θεό.
Έτσι, σήμερα, μπορούμε να μιλάμε για μία αντιφατική έννοια, γιατί αντιφατικό είναι, της ερημίας των πόλεων. Όσο πολυπληθέστερες είναι οι πόλεις, όσο πιο πυκνοκατοικημένες είναι σήμερα οι πόλεις, τόσο πιο πολύ χαρακτηρίζονται ως έρημοι. Ένα χωριό με 500 και 1000 ανθρώπους, δεν είναι ερημιά. Ο ένας ξέρει τον άλλον. Και άμα φωνάξεις, θα τρέξουν. Στην πόλη, πέφτεις κάτω στο πεζοδρόμιο και κανείς δεν σε σηκώνει, κανείς δεν τρέχει να σε βοηθήσει. Περνούν, βλέπουν και φεύγουν. Στις πολυκατοικίες ζουν οι άνθρωποι αλλοτριωμένοι μεταξύ των. Έτσι που πραγματικά έχομε το φαινόμενον της ερημίας των πόλεων. Προσκρούομε στο πεζοδρόμιο ο ένας με τον άλλον! Σκουντουφλά ο ένας άνθρωπος στον άλλον και, όμως, είμεθα τόσο αλλοτριωμένοι μέσα σε αυτό το μεγάλο πλήθος των ανθρώπων.
Κι όμως ο Θεός, όταν έπλασε τον άνθρωπον, είπε: «Οὐ καλὸν εἶναι τὸν ἄνθρωπον μόνον (: Δεν είναι καλό, ο άνθρωπος να είναι μόνος του)· ποιήσωμεν αὐτῷ βοηθὸν κατ’ αὐτόν (: Να δημιουργήσομε εις αυτόν –ομιλεί Αυτή η Αγία Τριάς, Πατήρ, Υιός και Άγιον Πνεύμα, στη δημιουργία του ανθρώπου, γι'αυτό ο πληθυντικός- ποιήσωμεν εις αυτόν, τον άνθρωπον, τον Αδάμ, τον πρώτον -μόνος ήτο- να του δώσομε βοηθὸν κατ’ αὐτόν - ο τόνος πέφτει σε αυτό το «κατ’ αὐτόν». «Κατ’ αὐτόν» θα πει: - «που να είναι όμοιος»)». Να μην του δώσουμε ένα σκυλάκι. Να μην του δώσομε ένα καναρίνι. Να μην του δώσομε μία γλάστρα βασιλικού. Να μην του δώσομε ένα τριαντάφυλλο, μία τριανταφυλλιά ή μία ρίζα πανσέ που μοιάζει σαν προσωπάκι, να του κάνει συντροφιά. Θα του δώσομε βοηθόν που να είναι όμοιος με αυτόν. Δηλαδή, άνθρωπος. Δηλαδή, άνθρωπος.
Αυτό έχει, αγαπητοί μου, μια ξεχωριστή σημασία. Γι'αυτό ο Κλήμης ο Αλεξανδρεύς λέγει: «Κοινὸν καὶ τοὔνομα ἀνδράσιν καὶ γυναιξίν, ὁ ἄνθρωπος». Λέγει ότι είναι κοινό το όνομα και εις τους άνδρες και εις τις γυναίκες. Ποιο όνομα; «Άνθρωπος». Έτσι έναν άνδρα λέμε: «ένας άνθρωπος». Μια γυναίκα λέμε: «Ένας άνθρωπος». Κοινό το όνομα. Γι'αυτό και υπάρχει και η ονομασία - ίσως πρώτη φορά να το ακούτε και οι αρχαίοι Έλληνες το έλεγαν, οι Λάκωνες ειδικότερα, και οι Πατέρες της Εκκλησίας μας, όπως ο Ιππόλυτος κ.λπ. : «Ἡ ἄνθρωπος». «Ὁ ἄνθρωπος», που είναι ο άνδρας, «ἡ ἄνθρωπος», που είναι η γυναίκα. Έτσι «πάντες ἄνθρωποι Ἀδὰμ ἐσμέν, εἷς ὄντες». «Όλοι οι άνθρωποι είμεθα του Αδάμ· ένας άνθρωπος».
Δυνάμει, λοιπόν, αυτής της μιας ουσίας, της ουσίας του Αδάμ, από κει βγήκαμε όλοι, ίδια ουσία έχομε, ίδια ουσία, και της μιας εικόνος, του Θεού, γιατί όλοι είμεθα εικόνα του Θεού, που σας είπα προηγουμένως ότι αυτό το στοιχείον της ἐν ἡμῖν εικόνος, καθιστά ταυτότητα και συνεπώς κοινωνία των ανθρώπων, θα έπρεπε να μην απουσιάζει η κοινωνικότητα στους ανθρώπους. Δυο στοιχεία: κοινή ουσία, κοινή εικόνα. Δεν έπρεπε, λοιπόν, να απουσιάζει πραγματικά η κοινωνικότητα ανάμεσα στους ανθρώπους. Ώστε να λέγει ο άνθρωπος: «Ἄνθρωπον οὐκ ἔχω».
Στους Χριστιανούς έχομε και μία τρίτη διάσταση. Και η τρίτη αυτή διάστασις είναι ότι είμαστε μέλη του σώματος του Χριστού. Όχι ομοούσιοι, δυνάμει του Αδάμ. Όχι της ιδίας εικόνος, δυνάμει της κατασκευής μας. Αλλά όταν κοινωνούμε, βαφτιστήκαμε και βγήκαμε από την ιδίαν μήτραν, διότι το βαπτιστήρι, η κολυμβήθρα είναι μία μήτρα από την οποία εξερχόμεθα καινούριοι με το Βάπτισμα. Και τώρα κοινωνούμε του Σώματος και του Αίματος του Χριστού. Και αφού πήραμε το ίδιο Σώμα του Χριστού όλοι, δεν είμεθα συνεπώς μέλη του ενός σώματος; Μπορεί, λοιπόν, να είναι ξένο το δεξί μου χέρι με το αριστερό μου χέρι; Έτσι βλέπομε μία τρίτη διάσταση να υπάρχει εδώ. Ώστε να μην μπορεί να πει κανείς ότι ιδιαιτέρως δε εις τους Χριστιανούς, αν οι άλλοι άνθρωποι, μη βαπτισμένοι, αρνήθηκαν αυτό το ομοούσιον του Αδάμ και το κατ’ εικόνα, που ίσως και δεν το ξέρουν οι εκτός Χριστού άνθρωποι, εμείς, όμως, οι Χριστιανοί έχομε και την τρίτη ιδιότητα και δεν θα έπρεπε ποτέ να υπάρχει αυτό το «οὐκ ἔχω ἄνθρωπον». Ποτέ δεν θα έπρεπε να υπάρχει αυτό.
Αν αγνοήσομε αυτά τα στοιχεία, που αναφέραμε, τρία στοιχεία, τότε, αγαπητοί μου, καταδικάζομε τον εαυτό μας στην απομόνωση. Στην αιωνία Κόλαση, όπως και στον Άδη, προ της Κολάσεως, τώρα υπάρχει ο Άδης, μετά την Κρίση θα υπάρχει η Κόλασις, δεν υπάρχει αυτή η κοινωνία. Το εκφράζουν ποικιλοτρόπως οι Πατέρες αυτό το στοιχείο. Λείπει, λοιπόν, η κοινωνία των προσώπων. Μάλιστα μία εικόνα είναι ότι οι άνθρωποι, λέει, είναι πλάτη με πλάτη. Όπως οι δύο Σιαμαίοι, δεν μπορούν να δουν ο ένας το πρόσωπον του αλλουνού. Είναι εικόνες, είναι εκφράσεις ότι δεν υπάρχει κοινωνία προσώπων. Δεν υπάρχει κοινωνία. Είναι φοβερό!
Αντίθετα, στην Βασιλεία του Θεού θα υπάρχει η αιωνία θεωρία του προσώπου του Χριστού και η αιωνία θεωρία των προσώπων όλων των δικαίων. Θα βλέπομε τον Χριστόν, θα μας βλέπει. Θα βλέπομε τους δικαίους, θα μας βλέπουν. Σας θυμίζω, στο όρος της Μεταμορφώσεως, οι τρεις μαθηταί, Πέτρος, Ιάκωβος και Ιωάννης, αναγνωρίζουν τους δύο ουρανίους επισκέπτας. Δεν τους είχαν δει ποτέ. Πού να τους δουν; Ο Μωυσής; Είχε ζήσει 1500 χρόνια προ των μαθητών. Ο Ηλίας; Οκτώ αιώνες προ Χριστού. Κι όμως, αναγνωρίζονται! Και λέει ο Πέτρος εις τον Κύριον: «Κύριε, να φτιάξομε τρεις σκηνές· μία για Σένα, μια για τον Μωυσή και μια για τον Ηλία». Πού τους ήξεραν; Έχομε την θεωρία αυτή των προσώπων. Σπουδαίο! Δυνάμει του ότι ο Χριστός είναι στο κέντρον και εκείνοι που έφυγαν, εκείνοι που είναι παρόντες. Όλοι είναι ενσωματωμένοι στον Χριστόν. Κι έτσι υπάρχει η θεωρία, η αναγνώρισις, η κοινωνία των προσώπων.
Στη θέση του ξεπεσμένου ανθρώπου, που κατήντησε αντικοινωνικός, έρχεται αυτός ο νέος άνθρωπος, ο Ιησούς Χριστός, ο νέος άνθρωπος, ο αληθής άνθρωπος, ο κυριακός άνθρωπος, όπως στη μέση της Μεταμορφώσεως που σας είπα, για να δώσει το μέτρον του αληθινού ανθρώπου. Έτσι στο δοξαστικό των Κεκραγαρίων, που ακούσαμε χθες στον Εσπερινό, λέγει· παραπονείται ο παραλυτικός: «Ἄνθρωπον οὐκ ἔχω». Και του λέει ο Κύριος στο τροπάριο αυτό: «Διὰ σὲ ἄνθρωπος γέγονα (: Άνθρωπε, για σένα έγινα άνθρωπος)· διὰ σὲ σάρκα περιβέβλημαι (:για λογαριασμό σου έχω περιβληθεί την ανθρωπίνη φύση)· καὶ λέγεις ἄνθρωπον οὐκ ἔχω; (: και λες ότι δεν έχεις άνθρωπον;)». Πολύ ωραίο, αγαπητοί μου, αυτό, πολύ δυνατό. Ο Ιησούς Χριστός είναι ο νέος, ο προπτωτικός Αδάμ· που στέκεται μέτρον συγκρίσεως και μιμήσεως όλων των ανθρώπων. Έτσι, θα τονίσει ο Ιερός Χρυσόστομος και θα πει: «Ἄνθρωπος γάρ ἐστιν οὐχ ὅστις ἁπλῶς χεῖρας καὶ πόδας ἔχει ἀνθρώπου (: Άνθρωπος – λέει - δεν είναι αυτός που έχει χέρια και πόδια, χέρια και πόδια ανθρώπινα), οὐδ’ ὅστις ἐστὶ λογικός μόνον (:ούτε γιατί μόνον είναι λογικός), ἀλλ’ ὅστις εὐσέβειαν καὶ ἀρετὴν μετὰ παρρησίας ἀσκεῖ». Έχεις ήθος; Έχεις πίστιν; Γνωρίζεις ότι είσαι εικόνα του Θεού; Αυτό σε κάνει άνθρωπον! Δηλαδή, αυτό που λέμε: «μία ύπαρξη με ανθρωπιά».
Η διαδικασία δε αυτής της ανθρωπιάς, κατά τον άγιο Ειρηναίο, που έπρεπε να ακολουθήσει ο άνθρωπος, ο Αδάμ συγκεκριμένα, ήταν: «Ἔδει τὸν ἄνθρωπον πρῶτον γενέσθαι (:έπρεπε πρώτα να δημιουργηθεί ο άνθρωπος), καὶ γενόμενον αὐξῆσαι (: και αφού θα εδημιουργείτο, να αυξηθεί, να μεγαλώσει), καὶ αὐξήσαντα ἀνδρωθῆναι (:και αφού αυξηθεί, να ωριμάσει), καὶ ἀνδρωθέντα πληθυνθῆναι (: -αυτό το ‘’ἀνδρωθέντα’’ είναι το ‘’ωριμάσει’’: - και αφού ωριμάσει, να πολλαπλασιασθεί), καὶ πληθυνθέντα ἐνισχῦσαι (: να ενισχυθεί με το να αποτελεσθεί ομάδα ανθρώπων, πλήθος ανθρώπων, λαός), καὶ ἐνισχύσαντα δοξασθῆναι (: και αφού έτσι θα ενισχυθεί, να δοξασθεί - ο άνθρωπος να δοξαστεί), καὶ δοξασθέντα ἰδεῖν τὸν ἑαυτοῦ δεσπότην (:και αφού δοξασθεί, τότε να μπορέσει να δει τον Θεό)». Είδατε μία διαδικασία, ποιο είναι το τελευταίο σκαλοπάτι, το τελευταίο στάδιο, δια αυτής της διαδικασίας; Να ιδεί τον Θεό. Είναι εκπληκτικόν!
Και όπως προσθέτει ο άγιος Γρηγόριος ο Θεολόγος και λέγει: «Δημιουργεῖ – εννοείται, ο Θεός- τὸν ἄνθρωπον, οἷον τινὰ κόσμον ἕτερον (: δημιουργεί τον άνθρωπον, σαν τρόπον τινά έναν άλλον κόσμον), ἐν μικρῷ μέγαν (:ο οποίος είναι μέγας σε μικρογραφία. Μέγας ο άνθρωπος, εν μικρογραφία)· ἐπὶ τῆς γῆς ἵστησιν (: τον στήνει στη γη) ἄγγελον ἄλλονω(:σαν άλλον άγγελον -Όχι του ουρανού. Ο άνθρωπος είναι ένας άλλος άγγελος), προσκυνητὴν μεικτόν (:ο οποίος προσκυνά τον Θεόν με τις δύο του ουσίες, το σώμα και το πνεύμα), ἐπόπτην τῆς ὁρατῆς κτίσεως (:είναι επόπτης, βλέπει όλη την Δημιουργία), μύστην τῆς νοουμένης(: της νοουμένης δημιουργίας, της αοράτου, της πνευματικής γίνεται μύστης), βασιλέα τῶν ἐπὶ γῆς (:και στέκεται βασιλιάς της γης)». Αυτός είναι ο άνθρωπος. Όχι ο διασπασμένος. Αυτός είναι ο άνθρωπος.
Αγαπητοί, θα μπορέσει άραγε να ξαναβρεί ο άνθρωπος τον αληθινό εαυτό του; Σήμερα όλα είναι κραυγαλέα από την απουσία του. Όλοι μιλάμε και αναζητούμε έναν σωστόν εργοδότη. Αλλά και έναν σωστόν εργάτη. Κι έναν σωστό υπάλληλο. Κι έναν σωστό παιδαγωγό. Κι έναν σωστό μαθητή. Όχι όταν μελετά ο μαθητής και οι άλλοι τον λένε «φυτό» γιατί μελετάει. Έναν σωστό μαθητή. Έναν τίμιο κυβερνήτη. Έναν σωστό γιατρό. Έναν σωστό σε κάθε τομέα που μπορεί να βρίσκεται ο άνθρωπος. Δυστυχώς «πάντες ἐξέκλιναν», λέγει ο Ψαλμωδός, «ἅμα ἠχρειώθησαν». «Και ταυτόχρονα εξαχρειώθηκαν οι άνθρωποι».
Ακόμη απεδείχθη περίτρανα ότι τον σωστόν άνθρωπον δεν τον δημιουργεί ο περιλάλητος πολιτισμός. Ούτε η διαβόητος επιστήμη. Ούτε οι κάθε λογής λογής «ανθρωπισμοί». Δεν φτιάχνουν όλα αυτά τον άνθρωπο. Τον αληθινό άνθρωπο τον δημιουργεί μόνον ο Θεάνθρωπος. Γι'αυτό έγινε άνθρωπος ο Θεός. Για να αναπλάσει, να δημιουργήσει τον άνθρωπο ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός. Είναι ο μόνος τέλειος Θεός, είναι ο μόνος τέλειος άνθρωπος. Όλα τα μοντέλα που ποτέ κατεσκευάσθησαν για να δώσουν το μέτρο του σωστού ανθρώπου, αποσαθρώθηκαν. Οι άνθρωποι πρέπει να ξαναγυρίσουν στον Χριστόν· που, δυστυχώς, Τον βάλαμε στο περιθώριον. Γι΄αυτό και δημιουργήσαμε κοινωνίες-ζούγκλες. Σήμερα όχι μόνον δεν βρίσκομε τον σωστόν άνθρωπο, αλλά σε κάθε μας βήμα βρίσκομε τον επικίνδυνο άνθρωπο! Ο άνθρωπος όταν χάσει τον δρόμο του, γίνεται επικίνδυνος, γίνεται θηρίο, γίνεται λύκος. Εκείνο το γνωστό λατινικό ρητό που λέει: ‘’Homo homini lupus’’. «Ο άνθρωπος για τον άνθρωπο είναι λύκος, θηρίο, επικίνδυνος».
Εμπρός λοιπόν, αγαπητοί, ας καθαρίσομε την καρδιά μας από τα πάθη και τότε θα ανατείλει στην κάθε καρδιά ο χριστοειδής άνθρωπος. Ο άνθρωπος που κάθε στιγμή θα πραγματώνει την Βασιλεία του Θεού πάνω στη γη. Και τότε δεν θα ακούεται πια η απογοητευμένη φωνή του εγκαταλελειμμένου ανθρώπου να λέγει: «Ἄνθρωπον οὐκ ἔχω».
Μας λείπει, τραγικά, ο Χριστός. Όλα τα έχομε. Μα όλα τα έχομε. Μόνον ο Χριστός μάς λείπει. Ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός. Αυτόν πρέπει να βρούμε. Τον Χριστό. Τον Θεάνθρωπο Ιησού Χριστό, τονίζω. Το αιώνιο υπόδειγμα των ανθρώπων, όλων των αιώνων και όλων των εποχών.
και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου