ΟΙ ΘΕΜΙΣΚΥΡΙΕΣ, ΟΙ ΣΑΥΡΟΜΑΤΙΔΕΣ ΚΑΙ ΟΙ ΑΜΑΖΟΝΕΣ ΤΗΣ ΛΙΒΥΗΣ

 

Γράφει ο Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης – Αμφικτύων

 

ΟΙ ΘΕΜΙΣΚΥΡΙΕΣ ΑΜΑΖΟΝΕΣ 

 

Στο σημερινό άρθρο θα ασχοληθούμε συνοπτικά με τις Αμαζόνες. Με την ονομασία αυτή ήταν γνωστό ένα είδος γυναικών εξόχως ανδρείων και πολεμικών, και η λέξη παράγεται από το α- στερητικό και το «μαζός», που σημαίνει μαστός,(στήθος).

 

Υπήρξαν τρία γένη Αμαζόνων σε διάφορες περιοχές:

 

1. Στην Ασία, παρά τον Θερμώδοντα ποταμό.

2. Στη Σαυροματία.

3. Στη Λιβύη.

 

Οι δύο πρώτες κατάγονταν από τη Σκυθία, ενώ η τρίτη από τη Λιβύη. Η ακριβής καταγωγή τους αγνοείται. Επειδή ήταν δεινές πολεμίστριες, θεωρούνταν θυγατέρες του θεού Άρη.

 

Οι Σκύθες, σε παλαιές εποχές, εκστράτευαν συν γυναιξί και τέκνοις και έφτασαν μέχρι την Καππαδοκία. Σε κάποια μάχη που έλαβε χώρα εκεί, σκοτώθηκαν όλοι οι άνδρες εκτός από ολίγους. Όταν οι γυναίκες είδαν τη συμφορά, άρπαξαν τα όπλα και νίκησαν τους εχθρούς. Στην πατρίδα τους είχαν τη δική τους κυριαρχία, με θεσμούς και διπλωματία.

 

Αργότερα έκτισαν την πόλη Θεμίσκυρα, εγκατέστησαν περιβόητα ανάκτορα και επέβαλαν διοίκηση και έννομη τάξη. Είχαν δύο βασίλισσες ως ανώτατες άρχουσες: τη Μαρπησία και τη Λαμπιδώ. Η πρώτη είχε την ευθύνη της λειτουργίας του κράτους, ενώ η δεύτερη ήταν υπεύθυνη για τις εξωτερικές υποθέσεις και τους πολέμους, ως αρχηγός του στρατεύματος.

 

Θέσπισαν επίσης συμβούλια γυναικών και νόμους σύμφωνα με τους οποίους οι άνδρες έμεναν στο σπίτι, ανέτρεφαν τα παιδιά και εκτελούσαν όλες τις εργασίες που σε άλλα έθνη εκτελούσαν οι γυναίκες. Δεν τους επιτρεπόταν να φέρουν όπλα στους πολέμους και στα κυνήγια, ούτε να ασχολούνται με ανδρικά γυμνάσματα ή με τα πολιτικά. Απόλυτη δηλαδή γυναικοκρατία επιβλήθηκε διά νόμου.

 

Οι γυναίκες εκτελούσαν όλα τα πολιτικά και στρατιωτικά καθήκοντα. Παρόμοια μέτρα καθιέρωσαν και στην ανατροφή των νηπίων. Παραμόρφωναν τα χέρια και τα πόδια των αρρένων νηπίων, ώστε να τα καταστήσουν ανίκανα για πολεμικές και ανδρικές εργασίες. Στα θήλεα νήπια αφαιρούσαν τους μαστούς ή, κατά άλλους, μόνο τον δεξιό μαστό, ώστε να μη δυσκολεύονται στην τοξοβολία και στη χρήση των όπλων. Δεν θήλαζαν τα βρέφη, αλλά τα έτρεφαν με ζωικό γάλα και άλλες μαλακές τροφές.

 

Οι Θεμισκύριες Αμαζόνες

 

Μετά τη θέσπιση της γυναικοκρατίας, η Μαρπησία εξεστράτευσε στην Ασία και προχώρησε μέσω του Τανάιδος ποταμού, όπου έπεσε ηρωικά μαχόμενη. Τη διαδέχθηκε η κόρη της Ορειθύια , η οποία υπέταξε πολλά μέρη της Ασίας και έφθασε μέχρι τη Θράκη.

 

Έπειτα επέστρεψε στην πατρίδα της νικήτρια και τροπαιούχος. Με τα πολλά λάφυρα έκτισε μεγαλοπρεπέστατο ναό στην Ταυροπόλο Άρτεμη και άλλον έναν προς τιμήν του πατρός Άρεως. Προσέφερε θυσίες στους θεούς και διοργάνωσε πολυτελείς εορτές.

 

Η Ωρείθυια εξουσίαζε πολλά μέρη της Ασίας και σχεδόν ολόκληρη τη Συρία με τρόπο φιλάνθρωπο και επιεική, γι’ αυτό και τιμήθηκε από όλους τους κατοίκους της χώρας. Όταν πέθανε η Λαμπιδώ, ανέλαβε η Αντιόπη.

 

Το κίνημα και η δύναμη των Αμαζόνων έλαβαν μεγάλη φήμη, και τότε ο Ευρυσθέας έστειλε τον Ηρακλή να του φέρει τη ζώνη της Αντιόπης, δηλαδή να καθυποτάξει το βασίλειό της. Μερικοί συγχέουν τα ονόματα και αναφέρουν ότι ο Ηρακλής πήγε για τη ζώνη της Ιππολύτης, ενώ άλλοι για εκείνη της Αντιόπης.

 

Κατά την απουσία της Ωρείθυιας με το στράτευμα στην Ασία, ο Ηρακλής ήρθε στη Θεμίσκυρα και, ύστερα από μεγάλη μάχη, νίκησε την Αντιόπη και την έλαβε αιχμάλωτη.

 

Κατά άλλους, τα γεγονότα αυτά είναι πολύ μεταγενέστερα της Μαρπησίας και της Λαμπιδούς και στο μεταξύ βασίλευσαν πολλές άλλες μέχρι την Ωρείθυια και την Αντιόπη.

 

Λέγεται ακόμη ότι αργότερα εξεστράτευσε και ο Θησέας εναντίον των Αμαζόνων με στόλο και συνέλαβε αιχμάλωτη την Αντιόπη ή την Ιππολύτη, όταν η Ωρείθυια απουσίαζε με το στράτευμα.

 

Όταν επέστρεψε η Ωρείθυια, συμμάχησε με τον βασιλιά Σαγέα των Σκυθών και εξεστράτευσαν κατά της Αθήνας. Στρατοπέδευσαν έξω από την πόλη εναντίον του Θησέως, με σκοπό να εκδικηθούν και να απελευθερώσουν την αιχμάλωτη Αντιόπη.

 

Ο ερχομός τους συντάραξε τους Αθηναίους. Όπως αναφέρει ο Πλούταρχος, ο πόλεμος με τις Αμαζόνες έληξε ειρηνικά, ύστερα από συμφωνία. Το γεγονός αυτό έδωσε αργότερα θέμα στους τραγικούς ποιητές.

 

Μερικοί υποστήριξαν ότι οι Αμαζόνες δεν υπήρξαν ποτέ, αλλά τους διαψεύδει ο Πλούταρχος, ο οποίος αναφέρει ότι σώζονταν ακόμη επί των ημερών του πολλά μνημεία, τοπωνύμια και τελετές θυσιών προς τιμήν τους.

 

Η καθυπόταξή τους από τους Έλληνες και η αποτυχημένη εκστρατεία τους κατά της Αθήνας μείωσε σημαντικά τη δύναμή τους και οδήγησε στην απώλεια των κατακτήσεών τους.

 

Μετά την Ωρείθυια βασίλευσε η Πενθεσίλεια, η οποία όμως εκδιώχθηκε επειδή έγινε πρόξενος εμφυλίου πολέμου. Ήρθε τότε με ένα τμήμα στρατού ως σύμμαχος των Τρώων στον Τρωικό πόλεμο.

 

Μετά τον θάνατο του Έκτορος εισήλθε στη μάχη και επέδειξε μεγάλη ανδραγαθία, αποδεκατίζοντας αρκετούς ηγέτες των Ελλήνων. Τελικά τη σκότωσε μαχόμενη ο Αχιλλέας, ο οποίος, σύμφωνα με την παράδοση, στάθηκε δίπλα της όταν ξεψυχούσε και τότε σκότωσε τον αυθάδη Θερσίτη, επειδή τον ειρωνεύτηκε.

 

Λέγεται μάλιστα ότι εκείνες τις στιγμές ο Αχιλλέας ανακάλυψε τη μεγάλη ομορφιά της και αναπτύχθηκε μεταξύ τους ένας «ουράνιος έρωτας».

 

Αλλά και επί Μεγάλου Αλεξάνδρου διασώζετο μία ταπεινή βασίλισσα των Αμαζόνων με το όνομα Θάληστρις, την οποία ο Αλέξανδρος συνάντησε κατά την προέλασή του στην Ασία.

 

Σχολιασμός

 

Στο χωριό Μονοκλησιά στις Σέρρες, κάθε χρόνο στις 8 Ιανουαρίου αναβιώνει η «Γυναικοκρατία» ή «Γιορτή της Μπάμπως». Παρόμοιες γιορτές γίνονται και σε χωριά της Θράκης

 

Οι αρχαίοι Έλληνες δεν είχαν ένα ενιαίο πολιτικό σύστημα, αλλά λειτουργούσαν σαν «εργαστήριο πολιτευμάτων». Ιδιαίτερα τέτοια πολιτικά εργαστήρια δημιουργούσαν στις αποικίες, όπως στη Λιβύη και στον Εύξεινο Πόντο.

 

Από την άποψη αυτή, θα μπορούσε να υποστηριχθεί ότι υπήρξαν οι πρώτοι που προβληματίστηκαν σοβαρά πάνω στη θέση της γυναίκας και στη συμμετοχή της στην εξουσία.

 

Οι ηγέτες αυτών των λαών ήταν είτε Έλληνες είτε ελληνοποιημένοι ντόπιοι, γεγονός που διαφαίνεται τόσο από τα ονόματα όσο και από τη θρησκεία τους, η οποία ήταν συνδεδεμένη με το ελληνικό πάνθεον και ιδιαίτερα με τον Δία.

 

Οι πολλές ανεξάρτητες πόλεις-κράτη επέτρεψαν συνεχή πειραματισμό πάνω στη διακυβέρνηση, την παιδεία και την κοινωνική οργάνωση.

 

Παραδείγματα

 

α/ Ο Πυθαγόρας στον Κρότωνα δημιούργησε κοινότητα με φιλοσοφικούς, μαθηματικούς αλλά και πολιτικούς κανόνες· κάτι ανάμεσα σε σχολή, αδελφότητα και πολιτικό κύκλο.

 

β/ Ο Πλάτων στην Αθήνα, ιδιαίτερα στην «Πολιτεία» και στους «Νόμους», προσπάθησε να περιγράψει ιδανικά μοντέλα πολιτείας.

 

γ/ Η Σπάρτη αποτέλεσε διαφορετικό μοντέλο στρατιωτικής οργάνωσης, πειθαρχίας και μικτής διακυβέρνησης.

 

δ/ Άλλες πόλεις είχαν τυραννίδες, ολιγαρχίες ή μικτά συστήματα, όπως εκείνα της γυναικοκρατίας των Σκυθών και των Λιβύων.

 

Ο ελληνικός κόσμος λειτουργούσε ως δίκτυο αυτόνομων κοινωνικών «πειραμάτων». Πράγματι, πολλοί ιστορικοί θεωρούν ότι η πολυδιάσπαση των πόλεων-κρατών δημιούργησε ανταγωνισμό ιδεών και θεσμών.

 

Η δημοκρατία δεν εμφανίστηκε ξαφνικά ούτε θεωρήθηκε εξαρχής τέλεια. Οι ίδιοι οι Έλληνες την υποστήριξαν, την αμφισβήτησαν, την τροποποίησαν και συχνά επέστρεφαν σε άλλα μοντέλα, επιδιώκοντας τη βελτίωσή της.

 

Ο Αριστοτέλης κατέγραψε και συνέκρινε πολλά διαφορετικά πολιτεύματα, προσπαθώντας να διαπιστώσει ποιο λειτουργεί καλύτερα ανάλογα με τον χαρακτήρα κάθε κοινωνίας.

 

Ο ελληνικός πολιτισμός δεν ήταν στατικός· διέθετε έντονο πνεύμα πολιτικού και φιλοσοφικού πειραματισμού. Αυτό ίσως αποτελεί ένα από τα πλέον ιδιαίτερα χαρακτηριστικά του στην παγκόσμια ιστορία. 

 

ΟΙ ΣΑΥΡΟΜΑΤΙΔΕΣ ΑΜΑΖΟΝΕΣ

 

Οι Σαυρομάτιδες Αμαζόνες κατάγονταν, σύμφωνα με την παράδοση, από τις Θεμισκύριες Αμαζόνες. Σε μία εκστρατεία του Ηρακλή ή του Θησέως, οι Έλληνες έστειλαν τρία πλοία στον Εύξεινο Πόντο με αιχμάλωτες Αμαζόνες. Εκείνες στασίασαν, σκότωσαν τους φύλακες και τους ναύτες και, επειδή δεν γνώριζαν την τέχνη της ναυσιπλοΐας, τα πλοία έμειναν ακυβέρνητα στην ορμή των κυμάτων και των ρευμάτων.

 

Τελικά εξόκειλαν στη Μαιώτιδα λίμνη. Εκεί οι Αμαζόνες αποβιβάστηκαν σώες, άρπαξαν πολλά άλογα και λεηλάτησαν τη σκυθική χώρα.

 

Μίξη Σκυθών και Αμαζόνων Οι Σκύθες αιφνιδιάστηκαν και αγνοούσαν πώς αυτές οι γυναίκες διαφορετικού γένους βρέθηκαν στη χώρα τους. Όταν συνέλαβαν μερικές αιχμαλώτους, αντιλήφθηκαν ότι ήταν γυναίκες και θαύμασαν την τόλμη και την πολεμική τους ικανότητα. Για τον λόγο αυτό επιθυμούσαν να τεκνοποιήσουν μαζί τους.

 

Όταν πληροφορήθηκαν τον αριθμό τους, έστειλαν ανάλογο σώμα νέων ανδρών πλησίον τους και παρακολουθούσαν τις κινήσεις τους χωρίς να τις ενοχλούν. Μετά από λίγο καιρό οι Αμαζόνες ξεθάρρεψαν και έβγαιναν το μεσημέρι από το στρατόπεδό τους ανά δύο, περιφερόμενες γύρω από το στρατόπεδο των νέων.

 

Τότε και οι νέοι ξεθάρρεψαν, ήρθαν σε επαφή μαζί τους και έγιναν φίλοι. Σύντομα τα δύο στρατόπεδα ενώθηκαν σε ένα και κάθε νέος έλαβε ως σύζυγο τη γυναίκα που είχε γνωρίσει πρώτη. Οι γυναίκες έμαθαν τη γλώσσα των ανδρών, αλλά οι άνδρες δεν μπόρεσαν να μάθουν τη γλώσσα των γυναικών.

 

Αργότερα οι άνδρες τις κάλεσαν να έρθουν στους γονείς τους, αλλά εκείνες δεν δέχθηκαν. Δεν θα μπορούσαν, όπως έλεγαν, να συνυπάρξουν με τις γυναίκες του τόπου ούτε να συμβιώσουν με τους συγγενείς των ανδρών τους, διότι προηγουμένως είχαν βλάψει τη χώρα τους και υπήρχε πάντοτε ο φόβος εκδίκησης.

 

Τότε αναχώρησαν μαζί με τους άνδρες τους, πορευόμενοι επί τριήμερον προς ανατολάς του Τανάιδος ποταμού και άλλο τόσο προς βορράν της Μαιώτιδος λίμνης.

 

Εκεί εγκαταστάθηκαν τελικά οι Σαυρομάτες και οι απόγονοί τους. Διαφύλαξαν, έστω και παραφθαρμένη, τη γλώσσα των προγόνων τους, καθώς και το διαιτολόγιο και τα ήθη και έθιμα των Σκυθών, διότι οι γυναίκες δεν έμαθαν ποτέ πλήρως τη γλώσσα των ανδρών τους.

 

Οι γυναίκες στις εκστρατείες συνόδευαν τους άνδρες τους και πολεμούσαν έφιππες, φέροντας ανδρική στολή και πολεμώντας στο πλευρό τους. Γι’ αυτό και οι μετακινήσεις τους ήταν οικογενειακές στο σύνολο της φυλής.

 

Οι παρθένες παρέμεναν ανύπανδρες έως ότου σκοτώσουν κάποιον άνδρα στον πόλεμο. Οι Σκύθες ονόμαζαν τις Αμαζόνες «ανδροκτόνες».

 

Σχολιασμός

 

Αυτά αναφέρει ο Ηρόδοτος για τη γένεση των Σαυροματών και τη σύνδεσή τους με τις Αμαζόνες. Η αφήγηση αυτή περιλαμβάνεται κυρίως στις «Ιστορίες» του και αποτελεί μία από τις σημαντικότερες αρχαίες παραδόσεις για τις πολεμίστριες γυναίκες της στέπας.

 

Οι Σαυρομάτες πίστευαν στον Δία και λάτρευαν ιδιαιτέρως την Άρτεμη και τον Άρη.

 

Στην παράδοση αυτή υπάρχουν ιδιαίτερα ενδιαφέροντα λαογραφικά και κοινωνιολογικά στοιχεία:

• οι γυναίκες πολεμούν έφιππες μαζί με τους άνδρες,
• οι μετακινήσεις είναι οικογενειακές και όχι μόνο στρατιωτικές,
• οι γυναίκες διατηρούν ξεχωριστή γλώσσα και έθιμα,
• και υπάρχει τελετουργική σύνδεση γάμου και πολεμικής ανδρείας.

Πολλά από αυτά τα στοιχεία για τους σκυθοσαρματικούς λαούς επιβεβαιώνονται από αρχαιολογικά ευρήματα. Σε αρκετούς τάφους της στέπας έχουν βρεθεί γυναίκες θαμμένες με τόξα, δόρατα, άλογα και πολεμικό εξοπλισμό.

 

Γι’ αυτό αρκετοί σύγχρονοι ιστορικοί θεωρούν ότι πίσω από την ελληνική παράδοση των Αμαζόνων υπήρχε πραγματικό ιστορικό και κοινωνικό υπόβαθρο και όχι απλώς μυθοπλαστική επινόηση.

 

Οι Σκύθες μετακινούνταν «συν γυναιξί και τέκνοις», δηλαδή ολόκληρη η φυλή μετακινούνταν μαζί. Τον χειμώνα κατευθύνονταν νοτιότερα, σε ηπιότερα κλίματα, μαζί με τα κοπάδια τους, ενώ το καλοκαίρι μετακινούνταν βορειότερα. Θεωρούνται κατεξοχήν λαοί της στέπας.

 

Το γεγονός αυτό δείχνει έναν νομαδικό πολιτισμό διαφορετικό από τις κλασικές ελληνικές πόλεις-κράτη. Οι γυναίκες συμμετείχαν περισσότερο στη δημόσια και πολεμική ζωή απ’ ό,τι στον μεσογειακό κόσμο.

 

Οι Αμαζόνες ονομάζονταν «ανδροκτόνες» Τούτο συνδέεται με τον φόβο αλλά και τον θαυμασμό που προκαλούσαν στους Έλληνες.

 

Οι Σκύθες πρόσφεραν θυσίες στον Άρη, γεγονός που τους διαφοροποιούσε από τους Έλληνες, οι οποίοι τιμούσαν ιδιαιτέρως τον Ξένιο Δία, προστάτη της φιλοξενίας και των ξένων. Οι διαφορετικοί τρόποι ζωής και οι πολιτισμικές αντιλήψεις συνέβαλαν στη διαμόρφωση αντιπαλότητας μεταξύ των δύο κόσμων.

 

Προβλήματα με τους Ρομά. Η μετάβαση από έναν νομαδικό τρόπο ζωής σε έναν πιο οργανωμένο αστικό πολιτισμό υπήρξε ιστορικά δύσκολη για πολλούς λαούς, και για τους Ρομά, οι οποίοι αντιμετωπίζουν δυσκολίες κοινωνικής ενσωμάτωσης, με αποτέλεσμα την ροπή ορισμένων στην παρανομία, την κλοπή, ληστεία, τα ναρκωτικά, το οργανωμένο έγκλημα κ.α

 

Φαινόμενα παραβατικότητας στην Κρήτη  

Παρατηρούνται σε ορισμένες ορεινές και απομονωμένες περιοχές της Κρήτης, όπως παράνομες πράξεις (αυτοδικία, οπλοχρησία, έντονη παραβατικότητα, παράνομος πλουτισμός, εμπόριο ναρκωτικών), που συνδέονται με την απομόνωση, τον έντονο τοπικισμό, τις πρωτόγονες συνήθειες (βεντέτα), την ιστορική δυσπιστία προς το κράτος και την κακώς εννοούμενη ελευθερία. Παρόμοια φαινόμενα προσαρμογής έχουν και οι μετανάστες στις χώρες υποδοχής των και δημιουργούν έντονα φαινόμενα εγκληματικότητας, παραβατικότητας, η οποία δημιουργεί ανασφάλεια στους πολίτες.

 

ΟΙ ΑΜΑΖΌΝΕΣ ΤΗΣ ΤΡΙΤΩΝΙΔΑΣ ΛΙΜΝΗΣ 

 

Οι Αμαζόνες της Λιβύης 

 

Σύμφωνα με τον Διόδωρος Σικελιώτης, στη δυτική Λιβύη και γύρω από την Τριτωνίδα Λίμνη κατοικούσε πανάρχαιο γυναικοκρατούμενο έθνος Αμαζόνων.

 

Η νήσος όπου κατοικούσαν ονομαζόταν και Εσπερία. Οι Αμαζόνες παρουσιάζονται ως εξαιρετικά πολεμικός λαός, παρόμοιος με τις Αμαζόνες της Σκυθίας. Υπέταξαν πολλές πόλεις και λαούς της περιοχής, αφήνοντας ελεύθερη μόνο μία ιερή πόλη, τη Μήνη, την οποία κατοικούσαν Αιθίοπες ιχθυοφάγοι.

 

Η περιοχή περιγράφεται ως τόπος με ηφαίστεια, ορεινούς όγκους, πολύτιμους λίθους, πλούσια βλάστηση, και μεγάλες υδάτινες εκτάσεις.

 

Η βασίλισσα Μύρινα

 

Όταν βασίλευε η περίφημη Μύρινα, συγκρότησε στρατό 30.000 πεζών και 3.000 ιππέων.

 

Εξεστράτευσε εναντίον των Ατλαντίων, οι οποίοι θεωρούνταν το πλέον πολιτισμένο έθνος της Λιβύης. Κατοικούσαν εύφορη χώρα με μεγάλες πόλεις και ζούσαν, κατά τον Διόδωρο, σε ευδαιμονία.

 

Η Μύρινα κατέλαβε την πόλη Κέρνη:

έσφαξε τους άνδρες,

υποδούλωσε τις γυναίκες,

και χρησιμοποίησε τον τρόμο για να υποτάξει τους γειτονικούς λαούς.

 

Κατόπιν όμως φέρθηκε ήπια στους Ατλαντίους και ίδρυσε νέα πόλη με το όνομά της, τη Μύρινα.

 

Ο πόλεμος με τις Γοργόνες

 

Οι Ατλάντιοι ζήτησαν από τη Μύρινα να τους απαλλάξει από τις Γοργόνες, που λυμαίνονταν τη χώρα τους.

 

Η Μύρινα εκστράτευσε εναντίον τους:σκότωσε πολλές, συνέλαβε 3.000 αιχμάλωτες, και προσπάθησε να κάψει τα δάση όπου είχαν καταφύγει. Όμως η φωτιά δεν εξαπλώθηκε — πιθανώς λόγω της μεγάλης υγρασίας της περιοχής, στοιχείο που ίσως υποδηλώνει πολύ διαφορετικό περιβάλλον από το σημερινό σαχαριανό τοπίο.

 

Αργότερα οι αιχμάλωτες Γοργόνες δραπέτευσαν, άρπαξαν τα όπλα των Αμαζόνων και σκότωσαν πολλές από αυτές.

 

Η Μύρινα έκτισε τότε μεγάλους τάφους για τις πεσούσες Αμαζόνες.

 

Περσέας και Ηρακλής

 

Τις Γοργόνες πολέμησε αργότερα και ο Περσέας, όταν βασίλισσά τους ήταν η Μέδουσα.

 

Κατόπιν εμφανίζεται και ο Ηρακλής, ο οποίος — σύμφωνα με την παράδοση — εξολόθρευσε τόσο τις Γοργόνες όσο και τις Αμαζόνες, επειδή δεν ανεχόταν γυναικοκρατούμενα έθνη.

 

Σχολιασμός – Η Τριτωνίδα και η Πράσινη Σαχάρα

 

Η Τριτωνίδα λίμνη περιγράφεται από:

τον Ηρόδοτο,

τον Διόδωρο,

και τα Αργοναυτικά,

ως τεράστια λιμνοθάλασσα ή εσωτερική θάλασσα της Βόρειας Αφρικής.

 

Οι περιγραφές περιλαμβάνουν:

καλαμιώνες,

έλη,

πλούσια βλάστηση,

μεγάλα δάση,

και λαούς που ζούσαν γύρω από αυτήν.

 

Σήμερα πολλοί ερευνητές θεωρούν ότι η παράδοση αυτή ίσως σχετίζεται με την εποχή της λεγόμενης «Πράσινης Σαχάρας», όταν:

η Βόρεια Αφρική ήταν πολύ πιο υγρή,

υπήρχαν μεγάλες λίμνες και ποτάμια,

και η ερημοποίηση δεν είχε ακόμη ολοκληρωθεί.

 

Η μεγάλη κλιματική αλλαγή φαίνεται ότι ξεκίνησε περίπου:

6000–4000 π.Χ.,

οπότε η Σαχάρα μετατράπηκε προοδευτικά σε έρημο.

 

Τα Αργοναυτικά και η χρονολόγηση

 

Αφού οι Αργοναύτες περιγράφουν την Τριτωνίδα ως μεγάλη υδάτινη περιοχή σαν θάλασσα, τότε: 

ο μύθος ανάγεται σε εποχή πολύ πριν από την ερημοποίηση της Σαχάρας.

 

Αυτό μας μεταφέρει σε πολύ παλαιότερη χρονολογία από τη συμβατική μυκηναϊκή χρονολόγηση (1400–1200 π.Χ.).

 

Τα Ορφικά Αργοναυτικά, με τον έντονα αρχαιότροπο και κοσμολογικό χαρακτήρα τους, ενισχύουν την ιδέα ότι ο μύθος διατηρεί μνήμη εξαιρετικά αρχαίων εποχών.

 

Διότι οι Ορφικοί χιλιάδες χρόνια πριν εμφανιστούν οι άλλοι λαοί στο προσκήνιο της ιστορίας είχαν διατυπώσει τις θεωρίες περί Σύμπαντος, περί της Ζωής, περί Μονοθεΐας κλπ. Αυτά τα έχουν διατυπώσει στους Ύμνους του Ορφέως τους οποίους όχι μόνο αγνόησαν και απέφυγαν να ερμηνεύσουν και ουδέποτε προέβαλαν οι ξένοι επιστήμονες. Δυστυχώς στο ίδιο σφάλμα υπέπεσαν και αρκετοί Ελληνες επιστήμονες και ερευνητές καθώς και η ΑΙ.

 

Συγκεκριμένα οι Ορφικοί είχαν συλλάβει: 

 

1/ Την έννοια του Ηλιοκεντρικού συστήματος

2/ Πρώτοι σημείωσαν ότι ο Ήλιος βρισκόταν στην περιοχή του Ταύρου από το 3.620 π.Χ μέχρι το 1841 π.Χ

3/ Από το 5.000 π. Χ είχαν καθορίσει και καταγράψει τις διαδοχικές θέσεις του Βορείου Πόλου και κατά συνέπειαν τις αποκλείσεις του Πόλου από

4/ Από το 11.860 π.Χ είχαν προηγμένες γνώσεις και μελετούσαν τα φαινόμενα του Σύμπαντος

5/ Από τις θεωρίες αυτές των Ορφικών προήλθαν προήλθαν οι πρώτες αρχές της Φυσιολογίας της Κοσμογονίας, της Θεογονίας και της και της Φιλοσοφίας που διατυπώθηκαν αργότερα από τους Προσωκρατικούς φιλοσόφους

6/ Έκαναν έρευνα στα φυσικά φαινόμενα του Ουρανού, στην μελέτη των πνευματικών εκδηλώσεων των ατόμων και των κοινωνιών

 

Τούτο δεν αποτελεί προγονοπληξία αλλά επιστημονική αλήθεια που αποδεικνύεται από τα αδιάσειστα κείμενα των «Ορφικών»

 

Γενικό Συμπέρασμα

 

Αναμένουμε ότι η ΑΙ θα μελετήσει και θα κατανοήσει την σημασία των Ορφικών ώστε να μην πέφτει σε λάθος εκτιμήσεις.

 

Αμφικτύων – Υποστράτηγος ε.α. Κωνσταντίνος Κωνσταντινίδης

Συγγραφέας – Μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Amphiktyon Blog: http://www.amphiktyon.blogspot.com

Share