Το κείμενο που ακολουθεί αποτελεί μια βιβλιοκριτική του πρέσβη Patrick N. Theros για το βιβλίο του Ελληνοαμερικανού δημοσιογράφου – συγγραφέα Sean Mathews, με τίτλο “The New Byzantines”. Το συγκεκριμένο άρθρο όσο και το βιβλίο αυτό καθ΄ εαυτό αναδεικνύουν την εκ νέου ανακάλυψη από τους Έλληνες της βυζαντινής τους ταυτότητας και απαντούν στο ερώτημα : πού τελικά ανήκει ή οφείλει να ανήκει η Ελλάδα, στη Δύση ή στην Ανατολή; Η απάντηση δεν συνιστά κάποια επιλογή – ούτε καν συμβιβαστική- , διότι η επιλογή έχει ήδη γίνει από την ιστορική πορεία. Η Ελλάδα ως γνήσιος συνεχιστής του Βυζαντίου ενέχει ως γεννήτορας τα θεμέλια τόσο του Ευρωπαϊκού όσο και του Ανατολικού πολιτισμού. Όχι ως γέφυρα, αλλά ως η πηγή.
Από τον Patrick N. Theros
24 Ιανουαρίου 2026
Οι Νέοι Βυζαντινοί και το ζήτημα της επιβίωσης της Ευρώπης
Το The New Byzantines του Sean Mathews υποστηρίζει ότι η φαινομενική περιθωριοποίηση της Ελλάδας εντός της Ευρώπης δεν αποτελεί αποτυχία εκσυγχρονισμού, αλλά παρερμηνεία της ιστορίας. Αντλώντας από την ανανεωμένη εμπλοκή της Ελλάδας στην Ανατολική Μεσόγειο, ο Mathews υποστηρίζει ότι η χώρα επανανακαλύπτει τη βυζαντινή της κληρονομιά όχι ως συναίσθημα, αλλά ως στρατηγική. Σε έναν πολυπολικό κόσμο όπου η συνοχή της Ευρώπης δεν είναι πλέον εγγυημένη, η πολιτισμική μνήμη, η θρησκευτική παράδοση και η περιφερειακή ευχέρεια της Ελλάδας επανεμφανίζονται ως πλεονεκτήματα και όχι ως μειονεκτήματα.
Δεν προσέγγισα το The New Byzantines του Mathews ως κάτι εντελώς νέο. Το προσέγγισα έχοντας ήδη το Βυζάντιο στο μυαλό μου — και ίσως και στο αίμα μου. Πριν από χρόνια, διάβασα το Sailing from Byzantium του Colin Ellis και αφομοίωσα το βασικό του δίδαγμα: ότι το Βυζάντιο δεν ήταν ένας αποτυχημένος επίλογος της Ρώμης, αλλά μια πολιτισμική μηχανή που μετέδωσε την ελληνική σκέψη, τη χριστιανική θεολογία και τη διοικητική πρακτική στη λατινική Δύση, στον ισλαμικό κόσμο και στη σλαβική Ανατολή. Το Βυζάντιο δεν ήταν γέφυρα. Ήταν πηγή.
Με αυτό κατά νου, το βιβλίο του Mathews έμοιαζε λιγότερο με ανακάλυψη και περισσότερο με αναγνώριση. Σελίδα τη σελίδα, το The New Byzantines διατυπώνει κάτι που πολλοί Έλληνες διαισθάνονται ενστικτωδώς αλλά σπάνια εκφράζουν ανοιχτά: ότι η Ελλάδα δεν είναι ευρωπαϊκή με τη στενή έννοια των Βρυξελλών, ούτε βαλκανική με την εθνογραφική έννοια, ούτε μεσανατολική με τη θρησκευτική έννοια, αλλά πολιτισμικά προγενέστερη και των τριών. Οι σύγχρονες κατηγορίες επισκοτίζουν αυτή τη συνέχεια, αλλά δεν την εξαφανίζουν. Οι πολιτισμοί θυμούνται, ακόμη κι όταν τα κράτη προσπαθούν να ξεχάσουν.
Το επίτευγμα του Mathews είναι ότι δείχνει πως αυτή η συνέχεια δεν είναι απλώς πολιτισμική ιστορία. Είναι εκ νέου στρατηγική.
Τι υποστηρίζει ο Mathews
Στον πυρήνα του, το The New Byzantines είναι ταυτόχρονα ένα ταξίδι και ένας συλλογισμός. Ο Mathews κινείται μέσα από την Αθήνα, τον Πειραιά, τη Θεσσαλονίκη και την Ανατολική Μεσόγειο ως παρατηρητής-συμμετέχων, προσεκτικός στις συζητήσεις καφενείων, στις συναλλαγές ακινήτων, στα διπλωματικά σαλόνια και στην υφή της καθημερινής ζωής. Συναντά Αρμένιους από το Χαλέπι, Ισραηλινούς που αγοράζουν διαμερίσματα, επενδυτές από τον Κόλπο που χρηματοδοτούν έργα ανασυγκρότησης, και Έλληνες που επιμένουν —άλλοτε σαρκαστικά και άλλοτε με πεποίθηση— ότι η Ελλάδα είναι μια χώρα της Μέσης Ανατολής που απλώς βρίσκεται στην Ευρώπη.
Από αυτές τις εμπειρίες, ο Mathews αναπτύσσει τον κεντρικό του ισχυρισμό: ότι η σύγχρονη Ελλάδα επανανακαλύπτει τη βυζαντινή της κληρονομιά όχι ως νοσταλγία, αλλά ως πραγματιστική απάντηση σε ένα ταχέως μεταβαλλόμενο γεωπολιτικό περιβάλλον. Η φαινομενική θέση της Ελλάδας ανάμεσα σε κόσμους —που τόσο συχνά παρουσιάζεται ως αδυναμία— μετατρέπεται σε πηγή ανθεκτικότητας.
Ένας βασικός πυλώνας αυτού του επιχειρήματος είναι η Ορθοδοξία. Ο Mathews δεν αντιμετωπίζει την ελληνική Ορθοδοξία ως απλή θεολογία ή τελετουργία, αλλά ως ένα βιωμένο ηθικό σύστημα που διαμορφώνει την κοινωνική συμπεριφορά και τη συλλογική ψυχολογία. Η Ορθοδοξία, υποστηρίζει, οργανώνει την κοινωνία διαφορετικά τόσο από τον δυτικό χριστιανισμό όσο και από το εκκοσμικευμένο δυτικό μοντέλο, όχι επιβάλλοντας έναν κατάλογο απαγορεύσεων, αλλά θέτοντας την ευθύνη στον ίδιο τον άνθρωπο να κρίνει αν οι πράξεις του μπορούν να σταθούν ενώπιον της Τελικής Κρίσης. Ακόμη και Έλληνες που σπάνια πηγαίνουν στην εκκλησία εξακολουθούν να γιορτάζουν το Πάσχα, να βαφτίζουν τα παιδιά τους και να αυτοπροσδιορίζονται ως Ορθόδοξοι, σε συνειδητή διάκριση από τον δυτικό χριστιανισμό. Η γλώσσα και η Ορθοδοξία μαζί έχουν προσδώσει στο σύγχρονο ελληνικό κράτος μια πολιτισμική συνοχή που οι εξωτερικοί παρατηρητές συστηματικά υποτιμούν.
Τα μεσαία κεφάλαια παρακολουθούν την ανάκαμψη της Ελλάδας από τη χρηματοπιστωτική κρίση και την επανεμφάνισή της ως γεωπολιτικού κόμβου. Ο Mathews δείχνει πώς η Αθήνα επανατοποθετήθηκε μέσω πραγματιστικής διπλωματίας με το Ισραήλ, την Αίγυπτο, τα κράτη του Κόλπου και τις Ηνωμένες Πολιτείες. Λιμάνια, ενεργειακοί διάδρομοι, ναυτιλία, ναυτικές εγκαταστάσεις και διπλωματική ευχέρεια σε αραβικά περιβάλλοντα επαναφέρουν έναν ρόλο που η Ελλάδα κάποτε διαδραμάτιζε μέσω της Σμύρνης, της Αλεξάνδρειας και της Κωνσταντινούπολης. Αυτή η στροφή προς την Ανατολή, επιμένει, δεν αποτελεί απόρριψη της Ευρώπης, αλλά αναγνώριση ότι η Ευρώπη από μόνη της δεν επαρκεί πλέον.
Καίρια, ο Mathews εντάσσει αυτές τις εξελίξεις σε ένα ευρύτερο ιστορικό τόξο. Η οθωμανική κυριαρχία δεν διέγραψε το Βυζάντιο, αλλά το απορρόφησε. Οι Έλληνες λειτούργησαν ως έμποροι, διοικητικοί και διαμεσολαβητές μέσα σε ένα πραγματιστικό αυτοκρατορικό σύστημα που έδινε προτεραιότητα στην επιβίωση έναντι της ιδεολογίας. Η σύγχρονη Ελλάδα κληρονόμησε αυτό το ένστικτο. Οι «Νέοι Βυζαντινοί» δεν είναι οικοδόμοι αυτοκρατοριών· είναι πλοηγοί επικαλυπτόμενων κόσμων.
Ο πολιτισμός πριν από τη γεωπολιτική
Εκεί όπου ο James Mathews είναι πιο πειστικός είναι στην επιμονή του ότι η πολιτισμική μνήμη προηγείται της στρατηγικής. Η γεωπολιτική ακολουθεί τον πολιτισμό, όχι το αντίστροφο. Η ελληνική στρατηγική συμπεριφορά δεν μπορεί να γίνει κατανοητή χωρίς αναφορά στην ελληνική ιστορική συνείδηση.
Ακόμη και σήμερα, μεταξύ αστών και δυτικοτραφών Ελλήνων, ακούει κανείς αναφορές —μερικές φορές μισοαστεία και μερικές φορές όχι— στην Αγία Σοφία και στον ιερέα που χάθηκε μέσα στους τοίχους για να σώσει τη Θεία Ευχαριστία. Η Ελλάδα αποδέχθηκε τη γεωπολιτική πραγματικότητα μετά το 1922· η Μεγάλη Ιδέα πέθανε στη Σμύρνη — αλλά η πολιτισμική μνήμη δεν πέθανε. Η τουρκική ρητορική και οι συμβολικές κινήσεις αναζωπυρώνουν παλιές ανησυχίες όχι επειδή οι Έλληνες αναμένουν ανακατάκτηση, αλλά επειδή το ιστορικό τραύμα δεν εξαφανίζεται κατά παραγγελία.
Η ταυτότητα, όπως κατανοεί σιωπηρά ο Mathews, δεν είναι διακόπτης. Είναι ένα συνεχές. Η Ελλάδα δεν βλέπει τον εαυτό της ως γέφυρα μεταξύ πολιτισμών, αλλά, στη δική της ιστορική συνείδηση, ως γεννήτορά τους. Οι Σλάβοι και οι Άραβες μπορεί να μη συμμερίζονται τον ελληνικό ενθουσιασμό για αυτή τη γενεαλογία, αλλά αυτή επιμένει στη συλλογική μνήμη και αναδύεται υπό πίεση.
Η μουσική ως τεκμήριο, όχι ως διακόσμηση
Αυτή η συνέχεια δεν εμφανίζεται μόνο στη διπλωματία, αλλά και στον πολιτισμό. Η ελληνική λαϊκή μουσική προσφέρει μια παράλληλη αφήγηση με εκείνη που περιγράφει γεωπολιτικά ο James Mathews.
Μεταξύ 1930 και 1950, η Σοφία Βέμπο, η εθνική φωνή της Ελλάδας, τραγουδούσε για τον Αλλάχ, τον Νείλο και την ανατολική νοσταλγία. Η ελληνική λαϊκή κουλτούρα στρεφόταν ενστικτωδώς προς την Ανατολή. Ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος και οι συνέπειές του διέκοψαν αυτές τις συνδέσεις, τραβώντας βίαια την Ελλάδα προς την Ευρώπη. Ακολούθησαν δυτικές μουσικές μορφές. Μεταπολεμικοί αστέρες όπως η Νάνα Μούσχουρη και ο Ντέμης Ρούσσος απέκτησαν παγκόσμια φήμη κυρίως μέσα από δυτικά ιδιώματα, διατηρώντας ωστόσο ελληνικά στοιχεία.
Ωστόσο, το ανατολικό υπόστρωμα δεν εξαφανίστηκε ποτέ. Σήμερα, νεότεροι Έλληνες γεμίζουν νυχτερινά κέντρα αφιερωμένα στο ρεμπέτικο και το ζεϊμπέκικο. Τραγουδίστριες όπως η Γλυκερία έχουν βρει διεθνές κοινό ακριβώς επειδή επαναφέρουν τις ανατολικές ρίζες της μουσικής. Ο πολιτισμός, όπως και η γεωπολιτική, κάμπτεται αλλά δεν σπάει. Ο Mathews υπαινίσσεται αυτή τη συνέχεια· η μουσική την καθιστά αδιαμφισβήτητη.
Το δυτικό πρόβλημα, 1204 και εξής
Καμία αποτίμηση της πολιτισμικής θέσης της Ελλάδας δεν είναι πλήρης χωρίς την αντιμετώπιση της Τέταρτης Σταυροφορίας. Η άλωση της Κωνσταντινούπολης το 1204 παραμένει το προπατορικό αμάρτημα στην ελληνική αντίληψη για τη Δύση. Δεν ήταν το Ισλάμ που κατέστρεψε την πρωτεύουσα του Βυζαντίου, αλλά η λατινική χριστιανοσύνη.
Η ιστορία ενίσχυσε αυτό το δίδαγμα. Οι δυτικές δυνάμεις άλλαξαν επανειλημμένα στάση εις βάρος της Ελλάδας. Η υποστήριξη ήρθε αργά ή δεν ήρθε καθόλου, όπως στη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922 και κατά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974 — γεγονότα εντυπωσιακά αποσιωπούμενα στην ιστορική συνείδηση πολλών μορφωμένων δυτικών παρατηρητών. Ο θαυμασμός για τα δυτικά επιτεύγματα συνυπάρχει, επομένως, με βαθιά καχυποψία. Η Ελλάδα επιβίωσε όχι λόγω της αξιοπιστίας της Δύσης, αλλά χάρη στη δική της αντοχή.
Ο Mathews κατανοεί αυτή την αμφιθυμία, αν και η κομψή του γραφή μερικές φορές απαλύνει τις συνέπειές της. Η λαϊκή μνήμη συχνά υπερτερεί του τεκμηριωμένου γεγονότος, και η μνήμη εξακολουθεί να διαμορφώνει τις επιλογές κατεύθυνσης.
Ελλάδα, Ευρώπη και ο Μεσογειακός Ολικός Χώρος
Εδώ, το The New Byzantines επεκτείνεται πέρα από την Ελλάδα προς την ίδια την Ευρώπη. Για το μεγαλύτερο μέρος της ευρωπαϊκής ιστορίας, ιδιαίτερα στον νότο, οι κύριες γραμμές σύνδεσης εκτείνονταν κατά μήκος της Μεσογείου και όχι προς τον βορρά, πέρα από τις Άλπεις. Η Μεσόγειος αποτελούσε έναν ενιαίο πολιτισμικό χώρο, εμπορικά, πολιτιστικά και στρατηγικά ενοποιημένο από την Ιβηρία έως το Λεβάντε. Η Βόρεια Ευρώπη υπήρξε για αιώνες περιθωριακή σε αυτόν τον κόσμο.
Οι σημερινές δυσκολίες της Ευρώπης απορρέουν εν μέρει από τη λήθη αυτής της πραγματικότητας. Μια Ευρώπη που αυτοπροσδιορίζεται στενά, διοικητικά και ηπειρωτικά, δεν είναι κατάλληλη για μια πολυπολική εποχή. Μια Ευρώπη που αντιλαμβάνεται τη Μεσόγειο ως έναν κοινό πολιτισμικό πυρήνα έχει περισσότερες πιθανότητες επιβίωσης. Η Ελλάδα, λόγω ιστορίας και νοοτροπίας, ανήκει σε αυτή την παλαιότερη και ευρύτερη Ευρώπη.
Σε αυτό το σημείο η Ελλάδα καθίσταται απαραίτητη. Όχι ως γέφυρα, αλλά ως πολιτισμική άγκυρα. Το εμπόριο, η διπλωματία, η πολιτισμική ευχέρεια και η ιστορική μνήμη παραμένουν τα αποτελεσματικότερα εργαλεία της Ευρώπης. Η Ελλάδα μπορεί να καταστήσει την Ευρώπη κατανοητή στην Ανατολή και την Ανατολή κατανοητή στην Ευρώπη, διότι συνέβαλε στη διαμόρφωση και των δύο.
Συμπέρασμα
Το The New Byzantines επιτυγχάνει επειδή αγγίζει κάτι αληθινό. Σχεδόν κάθε παράδειγμα βρίσκει ανταπόκριση. Η γοητεία του ενίοτε αποκρύπτει την αιτιότητα, αλλά και αυτό αντανακλά την πραγματικότητα. Οι άνθρωποι δρουν βάσει αφηγήσεων όσο και βάσει γεγονότων.
Ο Mathews υπενθυμίζει στους αναγνώστες ότι το πεπρωμένο της Ελλάδας ήταν ανέκαθεν θαλάσσιο, διαμεσολαβητικό και ανθεκτικό. Το ερώτημα που το βιβλίο του εγείρει σιωπηρά είναι κατά πόσο η Ευρώπη αντιλαμβάνεται πόσο χρειάζεται την Ελλάδα —και τον μεσογειακό κόσμο που αυτή σώζει— για να επιβιώσει σε ό,τι έρχεται.
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου