Θα έχετε παρατηρήσει ασφαλώς ότι πολλοί νεοέλληνες διανθίζουν την κουβέντα τους με διάφορα καλολογικά στοιχεία.
Έτσι ακούμε: «Έχει δίκιο ο Μήτσος να ‘ουμ». Αυτό σε ελεύθερη μετάφραση σημαίνει: «Εδώ που τα λέμε, έχει δίκιο ο Μήτσος» ή «Βουνό το δίκιο του Μήτσου». Ή «Θα πάω να ψωνίσω, άμα λάχει να ‘ουμ», που θα πει «Αν με φέρει ο δρόμος και οι συνθήκες (νάχω χρήματα δηλαδή, πράγμα δύσκολο τη σήμερον) θα πάω για ψώνια». Ή «Γιατί ‘λαδής δεν μας μιλάει η δις Κατινίτσα;» όπερ εστί μεθερμηνευόμενο «Ποιος λόγος υπάρχει και η δεσποινίς Αικατερίνη, μόλις μας βλέπει κατεβάζει μια μουτσούνα τρία μέτρα;».
Αυτά, μαζί με όσα εκστομίζουν οι ποδοσφαιριστές όταν δίνουνε συνεντεύξεις μετά τους αγώνες («κοιτάμε το επόμενο παιχνίδι», «θεωρώ ότι ήμασταν καλύτεροι», «κάναμε ό,τι μας είπε ο προπονητής μας» κ.λπ.) κάνουν πλουσιότερη τη γλώσσα μας και φτωχότερη την αντοχή μας. Επίσης, θα έχετε προσέξει ασφαλώς, ότι οι νεοέλληνες είναι πολύ εύκολοι στους χαρακτηρισμούς. Με χαρακτηριστική ευκολία απονέμονται ταμπέλλες επί δικαίων και αδίκων, διότι «έτσι μας αρέσει», που έλεγε και η παλιά διαφήμιση.
Έτσι χαρακτηρίζονται «δημοκρατικοί», άνθρωποι που αν τους ρωτήσεις «τι είναι δημοκρατία», κινδυνεύεις να εισπράξεις απάντηση, που θα σε καταστήσει ανάπηρο διά το υπόλοιπον του βίου σου.
Όλα αυτά, με προβληματίζουν και ήθελα να ήξερα τι θα κάναμε αν δεν υπήρχε ο «Φασισμός», ο οποίος πάει με όλα και αν δεν υπήρχε, θα έπρεπε να τον εφεύρουμε. Σου αρέσει π.χ. το λαχανόρυζο και ζητάς μετ’ επιτάσεως από το στεφάνι σου να το φτιάξει και κείνη σε κατακεραυνώνει οργισμένη: «Γιατί επιμένεις χριστιανέ μου; Αυτό είναι φασισμός».
Ξεχνάς να σερβίρεις κρασί τον διπλανό σου και αυτός αμέσως αποφαίνεται ξύνοντας το μούσι του και ρουφώντας την πίπα του, καθότι διανοούμενος του κερατά: «Γιατί με ξεχνάς; Αυτό είναι φασισμός».
Λες να πας να ρημαδοξαπλώσεις το μεσημέρι, αφού έχεις περιδρομιάσει δυο πιάτα μακαρόνια και ίσα με 32 κεφτέδες με σάλτσα, βρεγμένους με 1 ½ κιλό ρετσίνα και αμέσως η ομήγυρης σε προγκάει: «Καλά θα αφήσεις την παρέα; Αυτό είναι φασισμός».
Διάβαζα μια μέρα, ότι γνωστός παλιός ποδοσφαιριστής, στον οποίο κάποτε έτεινε χείρα βοηθείας ο Θεός για να πετύχει κάποιο καθοριστικό γκολ, δηλαδή, επί της ουσίας, για να εξαπατήσει ολόκληρη την Οικουμένη, έλεγε σε μια συνέντευξή του ότι το 1982 στη φανέλα του είχε γραμμένη τη λέξη «δημοκρατία», σε αντίδραση προς το δικτατορικό καθεστώς της πατρίδας του. Ως εδώ θα ήταν όλα καλά και το μέλι γλυκύτατο, που έλεγε και ο μεγάλος μας Ν. Τσιφόρος. Όμως ο σταρ, συνεχίζει και μας πληροφορεί ότι σε ένα από τα τέσσερα παιδιά του, έχει δώσει το όνομα «Φιντέλ», προς τιμή του (δημοκράτη προφανώς) Φιντέλ Κάστρο, τον οποίο θαυμάζει.
Από την ημέρα που διάβασα τη συνέντευξη αυτή, άρχισαν και τα προβλήματα με τα αυτιά μου. Κοινώς με ψιλοκούφανε.
Μια μέρα, εκεί που χάζευα βαριεστημένα την εφημερίδα μου, πέφτει το μάτι μου σε μια φωτογραφία κάποιας σταρ (λέμε τώρα σταρ…) της τηλεοράσεως, της οποίας τα κιλά είναι όχι απλώς παραπανίσια, αλλά αν αποφασίσει να κάνει λιποαναρρόφηση θα είναι η χαρά του λιπαναρροφητού και θα βγάλει ίσα με 50 κιλά λίπος πρώτης ποιότητος. «Ας διαβάσω να δω τι λένε και οι διάδοχοι της Μαρίκας Κοτοπούλη, σκέφθηκα, μην είμαστε ντιπ καταντίπ εκτός εποχής».
Το διάβασμα πήγαινε σχεδόν ομαλά και έμαθα ότι λατρεύει τον Μπρεχτ και τον Κούντερα (καταντράπηκα που λατρεύω τον Τσιφόρο, τον Σακελλάριο και τον Ψαθά) και το όνειρό της είναι να παίξει στην Επίδαυρο, στο Μέγαρο, στο Γουέμπλεϊ κ.λπ. κ.λπ. Ξαφνικά παθαίνω κάτι σαν σοκ. «Κοίτα να δεις σκέφθηκα. Να γιατί πεθαίνουν ξαφνικά οι άνθρωποι και μετά οι άλλοι αναρωτιούνται ‘’μα καλά χθες που τον είδα ήταν καλά’’ και κανένας δεν σκέφτεται ότι μέχρι να πεθάνουμε, όλοι είμαστε καλά».
Τι είχα όμως διαβάσει; Διαβάστε το κι εσείς και… υπομονή. Κι αυτό θα περάσει, που γράφουν στην προμετωπίδα τους οι νταλίκες:
«Είναι φασισμός και ωμός ρατσισμός να έχουν καταδικάσει εμάς τις εύσωμες» (τι εύσωμη δηλαδή, που ήταν σαν ιπποπόταμος με περαιτέρω τάσεις πάχους και καραχοντρή του κερατά).
Εμένα όμως, μου την είχε ανάψει. Δεν μπορεί, λέω, η χοντρούλα κάτι ξέρει και την κόβω, εκτός από παμφάγα, και πολύ διαβαστερή. Κάπου θα το έχει διαβάσει αυτό. Ίσως στον Έκο, ίσως στον Κοέλιο, ίσως στον Καστοριάδη. Μπορεί και στον Καζαμία.
Κατέβασα λοιπόν λεξικά και εγκυκλοπαίδειες και έψαξα στο λήμμα «Φασισμός» να δω πού αναφέρει κάτι σχετικό. Τίποτα. Διάβασα πολλά κείμενα του Γκαμπριέλε Ντ’ Ανούτσιο, αλλά πουθενά δεν βρήκα ότι το να αποκαλέσεις κάποιον «κεφτέ» ή «μπυροκοιλιά» ή «πατσοκοιλιά» ή «φαλαινάκι πάνω στην ανάπτυξη», αναφέρεσαι ακριβώς στην καρδία της ιδεολογίας του Φασισμού.
Ακόμη, ως πιστός και φιλότιμος ερευνητής, έψαξα στα γραπτά του Μάρτιν Λούθερ Κίνγκ. Ούτε αυτός έγραψε κάπου ότι το «τέρας και το κήτον» του μακαρίτη του Αυλωνίτη, αποτελούν ρατσιστικό προσδιορισμό. Άλλο όνειρο είχε ο Μ. Λ. Κινγκ και όχι να προστατεύει τα απανταχού της γης παιδοβούβαλα. (Να γράψω και κάτι καλό για τον μαυρούκο τον Μ.Λ.Κ. να τόχω για καβάτζα τώρα που σούρνεται και το αντιρατσιστικό. Αν και τη φράση του ‘’Έχω ένα όνειρο’’ την είχε μάλλον… δανεισθεί από κάπου).
Όμως, με είχε επηρεάσει πολύ ο καημός της μεγάλης μας (λέμε τώρα) ηθοποιού. Έπρεπε κάπως να τη βοηθήσω. Η λύση δεν άργησε να δημιουργηθεί από τη φαιά μου ουσία. «Βρε κοίτα να δεις που θα το λησμονούσα», σκέφτηκα. «Θα γράφω ένα γράμμα σε κάθε αρμόδιο, ώστε στον νέο αντιρατσιστικό νόμο, να προβλεφθεί τροποποιητική διάταξη, ώστε αν κάποιος αποκαλέσει χοντρό έναν χοντρό, να εκτελείται αμέσως και με συνοπτικές διαδικασίες.»
Τι διάολο μόνο για τους gay (αλλιώς τους λέγαμε στα νιάτα μου…) θα νοιαζόμαστε;…
Υ.Γ.: Είναι κάποιοι στους οποίους δεν αρέσουν τα κείμενά μου. Αυτό βεβαίως είναι σκέτος φασισμός και δεν πρόκειται να ασχοληθώ μαζί τους…
*****************
Ο γνωστός δημοσιογράφος Κύριος Τάσος Δούσης, έκανε την παρακάτω ανάρτηση στον προσωπικό του λογαριασμό στο FBQ:
«Προστατέψτε τους καθηγητές και τους δασκάλους βρείτε τους αληταράδες και τα κτήνη.
Η κυρία Σοφία από την Θεσσαλονίκη δεν άντεξε.
Ξεκίνησε να διδάσκει με όνειρο την προσφορά της γνώσης. Όμως τα βλαστάρια σας είχαν αντίθετη γνώμη.
Οι ‘’μαθητές’’, τις πετούσαν γάλα στην πλάτη. Τις εκσφενδόνιζαν σκουπίδια στο κεφάλι. Κραύγαζαν μέσα στην τάξη και έκαναν φασαρία σαν ζώα. Την κλείδωναν στην τάξη, τις έφραζαν τον δρόμο με θρανία.
Η γυναίκα πέρναγε βασανιστήρια και προσπαθούσε να βρει συμπαράσταση στην διεύθυνση του σχολείου και στο υπουργείο Παιδείας. Στου κουφού την πόρτα.
Ρωτάω λοιπόν:
Θα ασχοληθούμε σοβαρά με την βία που δέχονται οι καθηγητές και οι δάσκαλοι στα σχολεία;
Το ξέρετε πως υπάρχουν εκπαιδευτικοί που φοβούνται να πάνε στο σχολείο;
Ναι οι τσογλαναράδες σας (μας) έχουν ξεφύγει. Ναι τα μπουμπούκια μας έχουν γίνει κάφροι. Αλλά φταίει μόνο ο αληταράς; Όχι φταίμε και εμείς. Γονείς ντεμέκ.
Σκατά στα μούτρα μας. «Το παιδάκι μου δεν φταίει ήταν εριστικός ο δάσκαλος για αυτό του έσκασε τα λάστιχα»
Τι λες ρε καραγκιόζη; Και καλά ο γονιός είναι ο γνωστός ο μαλάκας ο Έλληνας. Το υπουργείο τι κάνει; Η πολιτεία τι κάνει για τα καθάρματα; Ως πότε ο «μαθητής» θα μπορεί να κάνει ό,τι γουστάρει χωρίς συνέπειες; Ως πότε θα μαθαίνουμε το καμάρι μας πως μπορεί να κάνει ό,τι γουστάρει χωρίς συνέπειες;
Φτάσαμε στο σημείο αν βρεθεί κανένας εκπαιδευτικός να βάλει τάξη, να τον αποβάλουμε από το σχολείο.
Τι ο δάσκαλος να υψώσει φωνή; Ή ο καθηγητής να βάλει όρια; Απευθείας να τον ξεσκίσουμε ακόμα και οι ηλίθιοι οι δημοσιογράφοι. Κατηγορούμενος κατευθείαν ο εκπαιδευτικός που θα φροντίσει να είναι αυστηρός στην τάξη. Έτσι τι κάνουμε; Μαθαίνουμε στο παιδί πως μπορεί να κάνει αρένα την τάξη, χωρίς ποινές, χωρίς τιμωρία.
Μαθηματικά αυτός ο μαθητής θα γίνει ένα μικρό κάθαρμα χωρίς σεβασμό όχι μόνο στον καθηγητή αλλά σε ΟΛΟΥΣ ακόμα και στους γονείς του ,με το πέρασμα του χρόνου.
Φτιάχνουμε στο όνομα της ελευθερίας, μικρούς εγκληματίες και δεν τρέχει κάστανο. Δεν μαθαίνουμε στο παιδί μας αυτονόητα πράγματα. Ναι ρε τσόγλανε, θα σου φωνάξει ο δάσκαλος, δεν έγινε και τίποτα. Θα μπεις και μια τιμωρία. Πριν θυμώσεις κατάλαβε γιατί ο άνθρωπος σου έκανε παρατήρηση. Στο σχολείο πας για να γίνεις κομμάτι της κοινωνίας όχι ένας παραβατικός αληταράς.
Όταν μια κοινωνία και πολιτεία αφήνει μια δασκάλα σαν την Σοφία Χριστίδου απροστάτευτη, αυτή η κοινωνία πάει για καταστροφή. Στα παιδιά μας πρέπει να λέμε να σέβονται τους δασκάλους. Ο εκπαιδευτικός δεν πρέπει να φοβάται να πάει στο σχολείο».
* Συμφωνώ απολύτως με τον Κύριο Δούση και προσυπογραφώ το κείμενό του. Η βία στα σχολεία είναι πλέον καθημερινό φαινόμενο που όλοι το βλέπουμε εκτός ίσως από την Κυρία Υπουργό Παιδείας, η οποία, και είμαι βέβαιος γι’ αυτό, ότι και αυτή το βλέπει αλλά μάλλον τα χέρια της είναι «δεμένα». Βλέπετε οι συλλογικότητες και οι δικαιωματιστές καραδοκούν για να καρατομήσουν οποιονδήποτε αποπειραθεί να ξανακάνει το «σχολείο» σχολείο.
Παράγραφοι
§. Διαβάζουμε: «Στη σύλληψη του 23χρονου, καθ’ ομολογία, δολοφόνου του 20χρονου στη Θεσσαλονίκη, προχώρησαν οι αρχές. Σύμφωνα με όσα φέρεται να είπε στους αστυνομικούς, ο νεαρός δέχτηκε επίθεση από πέντε άτομα, οπαδούς του ΠΑΟΚ, που τον χτυπούσαν με τα χέρια. «Από τα χτυπήματα έπεσα κάτω και τότε βρήκα μπροστά μου ένα μαχαίρι και με αυτό τον χτύπησα. Δεν σκόπευα να του κάνω κακό, ήμουν μόνος μου», ισχυρίστηκε. Δηλαδή αν δεν… έβρισκε το μαχαίρι δεν θα τον σκότωνε. Αυτό μας λέει ο… 23χρονος. Βέβαια φταίει κι ο Δήμος, διότι γιατί δεν σκουπίζει τους δρόμους και είναι γεμάτοι μαχαίρια; Καλά θα κάνει ο 23χρονος να ψάξει στον δρόμο, μήπως βρει και λίγο μυαλό γιατί ούτως ή αλλέως του λείπει. Κι όχι μόνο λείπει σ΄ αυτόν, αλλά νομίζει ότι λείπει και σ΄ εμάς. Βέβαια μετά παραδέχτηκε ότι το μαχαίρι το είχε πάνω του. Για μια ώρα ανάγκης το παιδί. Φυσικό είναι. Φεύγεις από το σπίτι και παίρνεις το κινητό, το πορτοφόλι, τα κλειδιά, παίρνεις κι ένα χασαπομάχαιρο να βρίσκεται. Νοικοκυρεμένα πράγματα. Διότι κύριε πού πας χωρίς μαχαίρι στη νύχτα στη βροχή, που έλεγε και ο Ζαμπέτας; Μπορεί να σε στραβοκοιτάξει κάποιος στο δρόμο, να μην έχεις το κατιτί σου να καθαρίσεις άμα λάχει να ‘ουμ, που έλεγε κι ο Χάρρυ Κλυνν;
§. Ούτε που μ’ ενδιαφέρουν τα οικογενειακά του ΠΑΣΟΚ, αλλά διαβάζουμε ότι την αντίθεσή του στη διαγραφή του Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλου από την Κ.Ο. του ΠΑΣΟΚ εξέφρασε ο ευρωβουλευτής του κόμματος, Νίκος Παπανδρέου. «Αν η διατύπωση μίας διαφορετικής άποψης και δη σε περίοδο προσυνεδριακού διαλόγου, ποινικοποιείται και οδηγεί αυτόματα σε διαγραφές, αυτό δεν είναι μέρος της ταυτότητάς μας. Το ΠΑΣΟΚ, ιστορικά, θεμελίωσε στην πράξη την αρχή της Δημοκρατίας στο εσωτερικό των κομμάτων στη Μεταπολίτευση. Η έκφραση διαφορετικών απόψεων στο εσωτερικό του, υπήρξε διαχρονικά πλούτος, που, όποτε τον επέλεξε, το οδήγησε μόνο σε νικηφόρες πορείες». Εμείς όμως θυμόμαστε: Ο Ανδρέας Παπανδρέου εκδίωξε από την κυβέρνηση (ακολούθως και από το κόμμα), τον τότε υφυπουργό εσωτερικών και αδελφό του Αλέκου Παναγούλη,Στάθη, χωρίς περαιτέρω διευκρινίσεις, επειδή «συνωμοτούσε κατά της κυβέρνησης». Δεν έλειψαν και οι περιπτώσεις, που οι κομμένοι το έμαθαν… τελευταίοι. Όπως για παράδειγμα η διπλή απομάκρυνση το 1988 του Χάρη Καστανίδη (υφυπουργού) και του Στέφανου Τζουμάκα (αναπληρωτή υπουργού) από το Υπουργείο Παιδείας, στο οποίο νέος επικεφαλής είχε τοποθετηθεί λίγο καιρό πριν ο… Γιώργος Παπανδρέου. Οι δύο στενοί συνεργάτες του έχασαν από… ραδιοφώνου τη θέση τους για κάποιες δηλώσεις που είχαν κάνει την ίδια ημέρα, χωρίς να ξεχνάμε και την εν πτήσει διαγραφή του Ασημάκη Φωτήλα. Αυτοί, προφανώς είχαν διαγραφεί δημοκρατικά…
§. Ο Τσάρλι Τσάπλιν ή Σαρλώ είχε γυρίσει μία ταινία με τίτλο «Μοντέρνοι καιροί», με την οποία σατίριζε την αυτοματοποίηση της βιομηχανίας. Εμείς τώρα τι βλέπουμε; Τους μοντέρνους πολέμους. Βέβαια και σ’ αυτό οι Έλληνες και συγκεκριμένα οι Χιώτες, είμαστε πρωτοπόροι, αφού κάθε Πάσχα μαίνεται ο ρουκετοπόλεμος στο Βροντάδο της Μυροβόλου. Ελπίζω να μη τον ξαναδούμε το προσεχές Πάσχα. Οι αντίπαλοι εκεί λοιπόν, είναι οι ενορίες δύο εκκλησιών της Παναγίας της Ερυθιανής και του Αγίου Μάρκου. Εκεί τον ρόλο του Ντόναλντ Τραμπ και του Νετανιάχου από τη μία και του Μοτζτάμπα Χαμενεΐ από την άλλη, παίζουν οι ιερείς και οι ψαλτάδες. Το «Χριστός Ανέστη», είναι το άτυπο «Πυρ», αφού τότε αρχίζει η εκτόξευση πυραύλων εδάφους – εδάφους και καίγεται το πελεκούδι. Όμως μαζί με το πελεκούδι έχουμε, όπως είναι φυσικό και απώλειες. Πέντε δάχτυλα μείον για τους Παναγιωερυθιανούς, τα δύο λόγω πρόωρης εκπυρσοκρότησης των φιλίων πυραύλων, που οφείλονται ή σε ατζαμοσύνη ή σε αστοχία υλικού, ενώ οι Αγιομαρκίτες μετρούν ένα μάτι βγαλμένο, δύο κεφάλια καμένα, ευτυχώς μόνο τα μαλλιά, ένα δάχτυλο και κατεβασμένες τις βιτρίνες σε δύο μαγαζιά. Είμαστε λοιπόν πρωτοπόροι ή όχι;
Για γέλια και για κλάματα
Νους υγιής με μπριζόλα ζουμερή…
Τώρα πιά…
Λογικό συμπέρασμα
Ε, τώρα τι να του πεις. Ότι έχει άδικο; Αμ δεν έχει…
Τι λες μωρέ αντιδραστικέ;
Εκβιασμοί…
Μύλος…
.png)
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου