Του Κώστα Δημ Χρονόπουλου*
Σταδιακά αποκαλύπτεται η νέα στρατηγική στόχευση των ΗΠΑ:
- Αφενός επικράτησή τους σε ολόκληρο το Δυτικό Ημισφαίριο και
- Αφετέρου η συρρίκνωση των δυνατοτήτων της Κίνας να επεκταθεί, να ενδυναμωθεί και –μεσοπρόθεσμα - να αποτελέσει τον αντίπαλο, οικονομικά και στρατιωτικά, δέος για την Αμερική.
Οι κινήσεις στην παγκόσμια σκακιέρα είναι (εκ μέρους των ΗΠΑ) καλά μελετημένες, σχεδιασμένες και έχουν αρχίσει ήδη να μπαίνουν σε εφαρμογή. Είτε αυτό αρέσει ή όχι. Είτε είναι ηθικό ή ανήθικο, έντιμο ή ανέντιμο, δίκαιο ή άδικο.
Προδήλως η διακυβέρνηση Ντ. Τράμπ επείγεται να υλοποιήσει τις στοχεύσεις της (με ένα σμπάρο πολλά τρυγόνια) πριν η Κίνα επιταχύνει τον καλπασμό της.
Η Κίνα εξαρτάται –και – από το αργό πετρέλαιο και εκεί προσπαθούν οι ΗΠΑ να την πλήξουν. Να της το στερήσουν. Να την αποκόψουν από τις χώρες οι οποίες της το προμηθεύουν. Τρείς κυρίως είναι αυτές: Ρωσία, Ιράν, Βενεζουέλα (η μεγαλύτερη από την οποία εισάγει πετρέλαιο).
ΒΕΝΕΖΟΥΕΛΑ: είχε, ως πρώτη χώρα «επιλογής», την τιμητική της.
Από αυτήν άρχισαν τα όργανα με τη σύλληψη /απαγωγή του ηγέτη της Μαδούρο. Επακολούθησαν –και συνεχίζονται – οι αλλαγές. Τα πετρέλαια (σ.σ και ο χρυσός, άμεσα ή έμμεσα και από άλλες χώρες όπου μεταφέρθηκαν πχ Τουρκία) περιέρχονται υπό Αμερικάνικο έλεγχο.
Συνεπώς η Κίνα θα τα στερηθεί. Ταυτόχρονα θα υποστεί και πλήγμα εξαιτίας των πόρων που έχει διαθέσει για υποδομές στη Βενεζουέλα.
Η Κίνα επί του παρόντος, έχει αρκεστεί σε φραστικές μόνον αντιδράσεις.
Εάν όμως κλείσει και η στρόφιγγα ροής Ιρανικού πετρελαίου, τότε θα εξαρτάται αποκλειστικά από τη Ρωσία και το Ιράν. Τότε ενδεχομένως, η αντίδρασή της να είναι διαφορετική. Οψόμεθα.
Τελικά ΗΠΑ και Κίνα βρίσκονται σε ένα ιδιότυπο /έμμεσο πόλεμο, χωρίς –άμεσα –να επιδίδονται σε εχθροπραξίες η μία εναντίον της άλλης. Χρησιμοποιούν άλλες χώρες ως αναλώσιμα /θύματα.
Ο δήθεν αναίμακτος πόλεμος δεν είναι μόνο οικονομικός όπως περιγράφεται, αλλά κανονικός, ανθρωποεξοντωτικός, άδικος και ανέντιμος) μορφή πολέμου είναι, εξίσου άθλια και υποκριτική με τον άμεσο πόλεμο.
ΙΡΑΝ: Δεύτερο στη λίστα «επιλογής» προκειμένου να κλείσει και εκεί η στρόφιγγα πετρελαίου προς Κίνα. Βέβαια το Ιράν δεν είναι Βενεζουέλα.
Υπάρχει δυσαρέσκεια σημαντικής μερίδας του πληθυσμού για το θεοκρατικό καθεστώς των Μουλάδων. Δεν είναι μόνον η καταπίεση ενός αυταρχικού καθεστώτος η αιτία αυτής της δυσαρέσκειας, αλλά και η αποτυχία της οικονομικής πολιτικής που έχει ως αποτέλεσμα τη μικρή αγοραστική αξία του νομίσματος.
Βασικά οι παραπάνω δύο παράγοντες δημιούργησαν το πρόσφορο έδαφος, για «εκμετάλλευση» της κατάστασης από μέρους των ΗΠΑ, προκειμένου να επιτευχθεί ο δικός τους απώτερος στόχος. Το να επιτύχουν δηλαδή να αποστερήσουν την Κίνα και από το Ιρανικό πετρέλαιο(!). Ταυτόχρονα, το Ισραήλ για λόγους αυτοπροστασίας του, συμμετέχει στις πολεμικές επιχειρήσεις. Το Ιράν (διόλου περίεργο) άρχισε να σπαράσσεται εσωτερικά. Κανονικός εμφύλιος ήδη βρίσκεται σε πλήρη ανάπτυξη /εξέλιξη.
Οι ΗΠΑ δήλωσαν αρχικά ότι θα επέμβουν στρατιωτικά μόνον αν ο αριθμός των νεκρών διαδηλωτών … αυξηθεί(!). Προφανώς το όλο ζήτημα είναι … αριθμητικών δεδομένων. Έκτακτα!. Τελικά όμως επιτέθηκαν (με το Ισραήλ μαζί) στο Ιράν.
Το «νερό» έχει μπει στο αυλάκι και το αίμα αθώων ανθρώπων θα συνεχιστεί να ρέει. Για καλό βέβαια σκοπό, αφού θα ικανοποιηθούν οι φιλοδοξίες και τα συμφέροντα άλλων συνανθρώπων τους, άλλων χωρών οι οποίοι και θα ζήσουν καλύτερα(!). Έτσι συμβαίνει ιστορικά και νομοτελειακά. Δεν γίνεται να τα έχουμε όλοι, όλα. Κάποιοι θα έχουν περισσότερα. Άλλοι λιγότερα και κάποιοι τίποτα, ούτε καν το δικαίωμα να ζήσουν! Βέβαια το Ιράν είχε την τάση ανάπτυξης πυρηνικών. Και είχε διακηρύξει «Θάνατος στους απίστους, στους Ισραηλινούς, στους Αμερικανούς». Μην το λησμονούμε.
Δεν υπάρχει αμφιβολία πως ο αείμνηστος Μακιαβέλι, ζει και οδηγεί τους όπου Γης –περιστασιακά – ισχυρούς, στην ικανοποίηση των προσωπικών τους φιλοδοξιών, της υστεροφημίας και ματαιοδοξίας τους και των ανομολόγητων βλέψεων και στοχεύσεών τους. Όταν αυτά συνοδεύονται από έλλειμμα ηθικής και ανθρωπισμού, τότε τα αποτελέσματα είναι δυστυχώς γνωστά, μοιραία, καταστροφικά!
Από πρακτικής (ανάλγητης, άδικης, ισχύος) πλευράς ο κος Ντ.Τράμπ προσπαθεί –και φαίνεται ότι θα το πετύχει – να έχει με ένα σμπάρο, πολλά τρυγόνια:
- Απόκτηση πετρελαίων ξένων χωρών (πχ Βενεζουέλας, Ιράν).
- Καταστροφή του υπό κατασκευή πυρηνικού οπλοστασίου του Ιράν.
- Αποστέρηση της –νέας ανερχόμενης δύναμης-Κίνας, από το πετρέλαιο καθώς και την αποδυνάμωσή της, ως μεγάλης δύναμης επιρροής σε άλλες χώρες, ιδίως εκείνες της Λατινικής Αμερικής και όχι μόνον.
- Διάλυση /απαξίωση της Ε.Ε
- Ηγεμονία του Δυτικού Ημισφαιρίου.
- Γροιλανδία: Προσάρτηση της στις ΗΠΑ.
ΡΩΣΙΑ: Εκεί τι και πόσες πιθανότητες υπάρχουν για «παρέμβαση» των ΗΠΑ;. Θα επιχειρήσουν κάτι –βάσει και του φυσιολογικού ότι «τρώγοντας έρχεται η όρεξη» - ή θα σταματήσουν;. Χωρίς να γίνομαι μάντης, υποθέτω πως θα περιοριστούν σε κάποιους αποκλεισμούς –όπως και στο παρελθόν άλλωστε – που θα αφορούν σε χώρες της Ε.Ε και του ΝΑΤΟ. Μακάρι! Γιατί διαφορετικά, τα πράγματα θα πάρουν άλλη τροπή: Εκτεταμένα ανθρωποαφανιστική!
Σε κάθε περίπτωση καλό θα είναι τόσο –κυρίως σήμερα – οι ΗΠΑ όσο και οι άλλες «μεγάλες» δυνάμεις να μελετήσουν την Ιστορία. Εκεί θα πληροφορηθούν πως όλες οι πανίσχυρες χώρες στο παρελθόν (Αυτοκρατορίες κ.ο.κ) είχαν ένα τέλος. Κάποιες ιδιαίτερα οδυνηρό.
Επίσης να προσπαθήσουν να αντιληφθούν ότι στη Φύση ισχύει επίσης το: «στη δράση υπάρχει αντίδραση».
Αλήθεια υποψιάζονται άραγε οι ΗΠΑ, (σ.σ οι όποιες εκτός των άλλων αντίπαλων χωρών) ,ότι έχουν βάλει απέναντί τους ακόμη και τη σύμμαχο Ε.Ε!. Τι θα συμβεί αν όλοι, σχεδόν, οι άλλοι, συσπειρωθούν εναντίον τους; Φαντάζομαι πως Όχι!.
ΥΓ Φαίνεται πως είναι πολλά τα τρυγόνια (Βενεζουέλα, Ιράν, Κίνα, Γροιλανδία, Ε.Ε Κολομβία, Κούβα, Μεξικό κ.α) που κυνηγάει ο κος Ντ.Τράμπ ταυτόχρονα.
Φοβούμαι όμως μήπως ξεμείνει τελικά από … σκάγια!!!.
*Ιατρού
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου