Εκτιμώ πως τουλάχιστον αμεσοπρόθεσμα και μεσοπρόθεσμα , οδηγούμαστε σε πολυκομματική Βουλή και Κυβερνήσεις συνεργασίας. Επέρχεται το τέλος των μονοκομματικών Κυβερνήσεων, είτε αυτό μας αρέσει /εξυπηρετεί, είτε όχι.
Τα συν (+) και τα πλην (-) των μόνο και μη Κυβερνήσεων, είναι σε όλους γνωστά και βέβαια η αναφορά εδώ περιττεύει. Εξάλλου όταν η πραγματικότητα διαμορφώνεται διαφορετικά – και νομοτελειακά – οι όποιες αναφορές, συζητήσεις, αναλύσεις, έχουν μόνο ακαδημαϊκό ενδιαφέρον.
Δεν γνωρίζω –ούτε όμως το αποκλείω –αν κάποτε θα φθάσουμε στην αλήστου μνήμης (κομματική) ιταλοποίηση. Αδυνατώ δε να πιθανολογήσω ή να προσδιορίσω τα μεσοδιαστήματα που θα μεσολαβούν, ανάμεσα στις (συχνές) εκλογές, που –υποχρεωτικά – θα διεξάγονται. Πάντως είναι βέβαιο ότι θα ικανοποιηθεί ο διακαής πόθος (συν)διακυβέρνησης περισσότερων κομματικών σχηματισμών.
Το φαινόμενο είναι γνωστό, ιλαροτραγικό, κλαυσιγελαστικό (=προξενεί κλαυσίγελω) και εξόχως αντιδημοκρατικό. Ακόμη και … κραγμένοι επαγγελματίες «δημοκράτες», εννοούν – από την επόμενη των εκάστοτε, εκλογών -, να ζητούν επίμονα την πτώση της πρόσφατα –προ 24ώρου –εκλεγμένης Κυβέρνησης και διεξαγωγή νέων εκλογών!....Έτσι … υπευθυνοανεύθυνα, δημοκρατικά, απαιτητικά ! Θλιβερή νοοτροπία και περιφρόνηση της λαϊκής βούλησης. Εικάζω πως το κάνουν επειδή πιστεύουν ότι είναι συνταγματικά κατοχυρωμένο το δημοκρατικό τους δικαίωμα, για νέες εκλογές, σε ελάχιστες μέρες και ώρες μετά τις προηγούμενες εκλογές(!).
Είχα γράψει πριν καιρό χιουμοριστικά, πως το ζήτημα θα μπορούσε να διευθετηθεί ομαλά, αν στην επικείμενη αλλαγή του Συντάγματος, τα Κόμματα συναποφάσιζαν να προχωρήσουν στη σμίκρυνση του διαστήματος διεξαγωγής εκλογών. Θα μπορούσαν πχ να γίνονται ανά: διετία, ετησίως ανά 6μηνο, μήνα ή και εβδομάδα. Έτσι θα έμεναν όλοι ευχαριστημένοι, αφού θα είχαν και συνταγματικά κατοχυρώσει την ικανοποίηση των επιθυμιών κατάληψης της εξουσίας (σ.σ το και ζητούμενο για τους πολιτευόμενους υπηρέτες –αφεντικά του ….. «κυρίαρχου» λαού).
Θεώρησα χρήσιμη την παράθεση των παραπάνω, επειδή θα συμβάλλει –εξ ορισμού και αυτοσκοπού –, στη διαμόρφωση εγκατάστασης πολυκομματικής πρακτικής, απ’ εδώ και πέρα.
Όλοι θέλουν να κυβερνήσουν (σ.σ αγνοώ ή θέλω σκόπιμα και σκωπτικά να παραθεωρήσω τους προφανείς λόγους αυτής της επιθυμίας τους).
Ας είναι. Ο καθένας δικαιούται να επιλέγει τον επαγγελματικό του προσανατολισμό και να κερδίζει τα προς το ζην (ιδίως αν –συμπτωματικά; - είναι ανεπάγγελτος ή άεργος).
Το κλίμα δυστυχώς αποστασιοποίησης (σ.σ το : αποστροφής είναι ορθότερος ως όρος) των πολιτών από το «πολιτικό σύστημα» (σ.σ το κομματικό σύστημα» είναι το σωστό), είναι κάτι το δεδομένο.
Γνωστό σε όλους τους παροικούντες την … «δημοκρατική μας Ιερουσαλήμ», αλλά και (επι)βεβαιωμένο από αλλεπάλληλες δημοσκοπήσεις /gallops, που μας πληροφορεί ότι το 90% περίπου του πληθυσμού, ούτε εκτιμά, ούτε εμπιστεύεται τα Κόμματα (!). Διόλου περίεργο ή παράξενο με τον αήθη αντιλαϊκό και ανάλγητο τρόπο που επιλέγουν να συμπεριφέρονται!
Όλα λοιπόν τα αρνητικά –και όχι μόνον – οδηγούν (ως δρόμοι) στη Ρώμη του πολυκομματισμού, των Κυβερνήσεων συνεργασίας και των αλλεπάλληλων εκλογικών διαδικασιών. Μονοκομματικής κυβερνητικής δρυός πεσούσης και πολυ κομματισμού κυριαρχούντος, πας –πικραμένος και μη – ανήρ (αλλά και γυνή), ξυλεύεται και ράβει κουστούμι ή φόρεμα εξουσίας. Θεωρώ ότι η συγκυρία ευνοεί και την εκλογική συμμετοχή κάποιων ξεχασμένων περιθωριοποιημένων τάξεων πολιτών (πχ των Συνταξιούχων) που υπομένουν, υποφέρουν καρτερικά την πολυετή /διαχρονική αναλγησία, όλων ανεξαιρέτως των Κυβερνήσεων, οι οποίες, όταν εκείνοι αποφασίσουν να υψώσουν φωνή διαμαρτυρίας , τους αντιμετωπίζουν στοργικά (καθότι τους θεωρούν: … «περήφανα γηρατειά») και τους ξυλοφορτώνουν όσο πρέπει, ώστε να πάψουν να διαμαρτύρονται!
Αναρωτιέμαι:
Αν αύριο συνδικαλιστές των τριών μεγαλύτερων ομάδων Συνταξιούχων –και όχι μόνον –, αποφασίσουν να συνεργαστούν και να δημιουργήσουν έναν ενιαίο (διεκδικητικό) φορέα Συνταξιούχων, τότε δεν θα αποκτήσουν ικανοποίηση των δίκαιων αιτημάτων τους;. Δυόμισι εκατομμύρια πολίτες μαζί με τις οικογένειές τους που θα τους στηρίξουν πολύ περισσότερο δεν θα εισακουστούν στο Κοινοβούλιο , με την παρουσία εκεί αρκετών εκπροσώπων τους;.
Ιδού λοιπόν πεδίον – πολυκομματικής –δόξης λαμπρόν.
Όλοι έχουν δικαίωμα στο κυβερνητικό ή, έστω, συνκυβερνητικό όνειρο. Ιδίως οι περιθωριοποιημένοι. Οι αδύναμοι.
Αν μάλιστα συνυπολογίσει κανείς τη δημοκρατική φενάκη περί ισότητας, τότε θα πρέπει να (εξ)εγερθούν όλοι της Γης οι ανήθικα και αντιδημοκρατικά περιφρονημένοι.
Δείτε τι γίνεται με τις απεργίες. Όποιες κοινωνικές ομάδες έχουν δύναμη (πχ Υπάλληλοι ΔΕΗ, Αγρότες και πολλοί άλλοι), έχουν αυξημένες ελπίδες να επιβάλλουν τη θέλησή τους και να ικανοποιήσουν τις απαιτήσεις τους.
Άλλες (πχ Ανάπηροι, Συνταξιούχοι κ. α) μη έχοντας δύναμη, εκλιπαρούν, ζητιανεύουν μια ακρόαση, κατανόηση για –έστω – μια συνάντηση με έναν «διορισμένο υπάλληλο –Υπουργό» μήπως και καταδεχτεί να ακούσει τα δίκαια αιτήματά τους(!...).
Αναξιοπρέπεια, ανισότητα, κατάντια !....
Πάει ασφαλώς περίπατο (ή μήπως κατά κρημνόν), η περιλάλητη δημοκρατική ισότητα. Ισχύει το δίκαιο του ισχυροτέρου. Το ίδιο εφαρμόζουν οι εξουσιαστές στους εξουσιαζόμενους. Το αυτό και οι ισχυρές κοινωνικές ομάδες διεκδικητών. Οι ανίσχυροι ακολουθούν, με σιωπηρά, πνιχτά, βογγητά πόνου και ανέχειας τη δύστηνο μοίρα τους.
Είναι καιρός να ενισχύσουν –εαυτούς και αλλήλους – οι ανήμποροι, οι καταφρονημένοι –και μέσω κοινοβουλευτικής τους εκπροσώπησης.
ΥΓ Φαντάζεστε τι θα συμβεί;.
Προσωπικά αδυνατώ να το φανταστώ, επειδή –για να επιτευχθεί ο στόχος αυτός –θα πρέπει (ως προαπαιτούμενο), να ομονοήσουν, να συναποφασίσουν και να προχωρήσουν ενωμένοι.
Οι ιστορικές μου γνώσεις και οι προσωπικές μου εμπειρίες δεν μου επιτρέπουν να αισιοδοξώ.
Μακάρι –ετούτη τη φορά – να διαψευστώ και να βρεθώ προ ευχάριστων εκπλήξεων.
*Ιατρού
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου