Το γεγονός ότι η κουρδική εθνική ιστορία έχει διαμορφωθεί από συνεχείς πρακτικές καταπίεσης, άρνησης και εξόντωσης δείχνει ότι αυτή η διαδικασία δεν μπορεί να εξηγηθεί αποκλειστικά με στρατιωτικές ή διοικητικές μεθόδους.
Η βία που στρέφεται κατά του κουρδικού λαού έχει συχνά υποστηριχθεί από ιδεολογικούς μηχανισμούς που υπερβαίνουν την ωμή βία και καλύπτουν τις ψυχικές και πολιτιστικές σφαίρες. Ο κυριότερος μεταξύ αυτών των μηχανισμών, στο πλαίσιο της Μέσης Ανατολής, είναι η εργαλειοποίηση της θρησκείας από την πολιτική εξουσία.
Σε αυτό το πλαίσιο, η θρησκεία έχει ξεπεράσει το πεδίο της ατομικής πίστης, λειτουργώντας ως μηχανισμός που καταστέλλει τις εθνικές ταυτότητες, συσκοτίζει την ιστορική μνήμη και νομιμοποιεί μια κουλτούρα υποδούλωσης.
Η ιστορική πορεία του Ισλάμ στην κουρδική περιοχή έχει σε μεγάλο βαθμό ξεδιπλωθεί όχι ως μια μορφή πολιτιστικής αλληλεπίδρασης μεταξύ ίσων, αλλά εντός μιας αραβοκεντρικής πολιτικής και θεολογικής ιεραρχίας. Αυτή η ιεραρχία έχει συχνά αποκόψει τους Κούρδους από τα δικά τους ιστορικά και πολιτιστικά πλαίσια, υποβιβάζοντάς τους σε μια απροσδιόριστη, χωρίς ταυτότητα και παθητική μάζα υπό το πρόσχημα μιας «ούμμα» (ισλαμικής κοινότητας).
Η κουρδική γλώσσα, η μνήμη και η εθνική ταυτότητα έχουν υποβιβαστεί σε δευτερεύουσα θέση μέσα σε αυτό το πλαίσιο. Οι πρακτικές διαμαρτυρίας και αντίστασης έχουν κατασταλεί μέσω του θρησκευτικού λόγου.
Έτσι, η θρησκεία, αντί να είναι σύστημα πεποιθήσεων, έχει μετατραπεί σε ένα ιδεολογικό πέπλο που εμποδίζει την πολιτική δράση του κουρδικού έθνους.
Αυτό που είναι εντυπωσιακό σε αυτή τη διαδικασία είναι ότι η καταπίεση διατηρήθηκε όχι μόνο μέσω εξωτερικών μέσων καταναγκασμού, αλλά και μέσω ηθικών και νοητικών κωδίκων που διαπερνούσαν την κουρδική κοινωνία.
Έννοιες όπως η υπομονή, η μοίρα, η παραίτηση και η υπακοή αποσπάστηκαν από τα ιστορικά τους συμφραζόμενα και μετασχηματίστηκαν σε μέρος μιας γλώσσας που ομαλοποίησε τις δομικές αδικίες που υπέστησαν οι Κούρδοι.
Η αναβολή των εθνικών αιτημάτων έχει παρουσιαστεί ως στασιασμός ή αδελφοκτόνος πόλεμος · η επιδίωξη της ελευθερίας έχει εξισωθεί με την αψήφηση του ιερού. Αυτή η κατάσταση έχει οδηγήσει όχι μόνο στην έκθεση στην καταπίεση αλλά και στην εσωτερίκευση αυτής της καταπίεσης εντός της κουρδικής κοινωνίας.
Η εικόνα που προκύπτει δείχνει ότι το κουρδικό ζήτημα δεν μπορεί να εξηγηθεί αποκλειστικά από εξωτερικούς εχθρούς ή πολιτικές αποικιακών κρατών.
Στις τραγωδίες που βίωσε το κουρδικό έθνος, ο μετασχηματισμός της θρησκείας σε πολιτική ιδεολογία και η χρήση της κατά της κουρδικής ταυτότητας έχει διαδραματίσει κεντρικό ρόλο.
Αυτός ο ιδεολογικός μετασχηματισμός έχει αναπαραχθεί με παρόμοιες μορφές σε διαφορετικές ιστορικές περιόδους και υπό διαφορετικές κρατικές δομές.
Οι πολιτικές δυνάμεις που οργανώνονται υπό αραβικές, τουρκικές ή περσικές ταυτότητες έχουν καταφέρει να απομακρύνουν τους Κούρδους από την εθνική τους προοπτική, εκμεταλλευόμενες τις ομογενοποιητικές και πειθαρχικές πτυχές της θρησκείας.
Σε αυτό το πλαίσιο, οι μαζικές πράξεις βίας που παρατηρήθηκαν στην κουρδική περιοχή και γύρω από αυτήν τα τελευταία χρόνια έχουν αποκαλύψει ξεκάθαρα την καταστροφική έκταση στην οποία έχει φτάσει η πολιτική εργαλειοποίηση της θρησκείας.
Οι σφαγές που διαπράττονται υπό θρησκευτικά συνθήματα, η βιαιότητα που ασκείται χωρίς να λαμβάνονται υπόψη οι γυναίκες, τα παιδιά και οι ηλικιωμένοι, καταδεικνύουν ότι η θρησκεία έχει πάψει να είναι ηθικός κριτής και έχει γίνει δικαιολογία για απεριόριστη βία. Αυτή η μορφή βίας δεν είναι τυχαία ή περιθωριακή· αντιθέτως, είναι το αναπόφευκτο αποτέλεσμα μιας ιδεολογικής υποδομής που έχει οικοδομηθεί εδώ και πολλά χρόνια.
Ένα από τα πιο ευάλωτα σημεία για την κουρδική κοινωνία σε όλη αυτή τη διαδικασία ήταν η συνεχής αναβολή της εθνικής ενότητας και ο κατακερματισμένος χαρακτήρας της συλλογικής βούλησης.
Οι θρησκευτικοί πολιτικοί λόγοι έχουν εμβαθύνει τις διαφορές μεταξύ των Κούρδων, καθιστώντας δύσκολη την οικοδόμηση κοινών εθνικών αξιών.
Αυτή η κατάσταση σχετίζεται όχι μόνο με τη χειραγώγηση εξωτερικών παραγόντων, αλλά και με την έλλειψη κριτικής σκέψης εντός της ίδιας της κουρδικής κοινωνίας. Η σιωπή απέναντι στις ιεροποιημένες αξίες έχει, με την πάροδο του χρόνου, ανοίξει το δρόμο για την εγκαθίδρυση μιας υποτακτικής πολιτικής κουλτούρας.
Η ανάπτυξη μιας κριτικής προοπτικής είναι ζωτικής σημασίας σε αυτό το σημείο. Αυτή η κριτική δεν στοχεύει να στοχεύσει τις προσωπικές πεποιθήσεις των ατόμων, αλλά να αμφισβητήσει τον τρόπο με τον οποίο η θρησκεία έχει τοποθετηθεί σε σχέση με την ιστορική και πολιτική ύπαρξη του κουρδικού έθνους.
Υπάρχει μια ποιοτική διαφορά μεταξύ μιας προσέγγισης που επιτρέπει σε κάποιον να ασκεί την πίστη του στην ατομική σφαίρα και μιας ιδεολογικής προσέγγισης που καθιστά τη θρησκεία τον απόλυτο καθοριστικό παράγοντα της κοινωνικής και πολιτικής σφαίρας. Το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι Κούρδοι δεν σχετίζεται με το πρώτο, αλλά με τη συστηματική χρήση του δεύτερου ιστορικά για την καταστολή της κουρδικής ταυτότητας.
Σε αυτό το πλαίσιο, η ανασυγκρότηση της κουρδικής εθνικής συνείδησης δεν μπορεί να εξεταστεί αποκλειστικά με όρους πολιτικών ή στρατιωτικών στρατηγικών. Χωρίς έναν ψυχικό και πολιτιστικό μετασχηματισμό, είναι αδύνατο να αναπτυχθεί μια προοπτική διαρκούς ελευθερίας.
Οι Κούρδοι πρέπει να ανακτήσουν την ιστορία τους, τους μύθους τους, τις παραδόσεις αντίστασης και την πνευματική τους κληρονομιά· πρέπει να τα αξιολογήσουν ανεξάρτητα από εξωτερικά ιδεολογικά πλαίσια.
Σε αυτή τη διαδικασία, η θρησκεία θα πρέπει είτε να περιορίζεται στο πεδίο της ατομικής πίστης είτε οι δεσμοί της με τις πολιτικές σχέσεις εξουσίας θα πρέπει να αποκαλύπτονται ανοιχτά.
Η ιστορική πρόκληση που αντιμετωπίζει το κουρδικό έθνος δεν είναι απλώς ένας αγώνας για επιβίωση.
Είναι επίσης ένας αγώνας για απελευθέρωση από τα ιδεολογικά πλαίσια που του επιβάλλονται. Αυτή η απελευθέρωση είναι δυνατή μόνο με μια συνείδηση που δεν θεωρεί κανένα λόγο που θεωρείται ιερός ως ανέγγιχτο, που επικεντρώνεται στην κριτική σκέψη και που βασίζεται στην εθνική τιμή.
Όταν ο λόγος της εθνικής ενότητας στερείται αυτής της συνείδησης, δεν παραμένει τίποτα περισσότερο από κενή ρητορική. Η αληθινή ενότητα απαιτεί μια κοινή ιστορική αντιπαράθεση και συλλογική ευθύνη.
Η απόδοση των δεινών των Κούρδων αποκλειστικά στα εγκλήματα άλλων αποδυναμώνει την ικανότητα της κουρδικής κοινότητας για αυτοκριτική.
Τα λάθη που έγιναν σε όλη την ιστορία, οι καθυστερημένες αναμετρήσεις και οι αδιαμφισβήτητες ιδεολογικές εξαρτήσεις είναι μεταξύ των σημαντικών λόγων για τη σημερινή ευθραυστότητα.
Σε αυτό το πλαίσιο, το μέλλον του κουρδικού εθνικού αγώνα εξαρτάται από την ικανότητά του τόσο να αντισταθεί στους εξωτερικούς μηχανισμούς καταπίεσης όσο και να απελευθερωθεί από τα εσωτερικά νοητικά δεσμά.
Στο χαοτικό πολιτικό τοπίο της Μέσης Ανατολής, σε μια εποχή που οι θρησκευτικά επικεντρωμένες ιδεολογίες λαμβάνουν ολοένα και πιο επιθετικές και αποκλειστικές μορφές, είναι ζωτικής σημασίας για τους Κούρδους να ενισχύσουν μια κοσμική, εθνική και ανθρωπιστική προοπτική.
Αυτή η προοπτική δεν εκφράζει ούτε πολιτισμική έλλειψη ριζών ούτε εχθρότητα προς την πίστη. Αντιθέτως, υποστηρίζει ότι καμία πίστη δεν πρέπει να υποκαθιστά την εθνική βούληση. Η ιστορική εμπειρία του κουρδικού έθνους δείχνει ξεκάθαρα ότι έχουν καταβληθεί βαριές τιμές κάθε φορά που δεν έχει γίνει αυτή η διάκριση.
Τα ζητήματα που συζητούνται σε όλο το κείμενο δεν αποτελούν μόνο μια θεωρητική ανάλυση αλλά και μια έκκληση για αντιπαράθεση με την ιστορική μνήμη του κουρδικού έθνους.
Η επίγνωση και η αμφισβήτηση των ιδεολογικών δομών που τους έχουν αποξενώσει από τους Κούρδους αποτελεί αναπόσπαστο μέρος του εθνικού τους αγώνα για την ύπαρξη. Αυτή η αμφισβήτηση δεν πρέπει να θεωρείται ως προϊόν προσωρινού θυμού ή συγκυριακής αντίδρασης. Αντίθετα, θα πρέπει να θεωρείται η αρχή μιας μακροπρόθεσμης πνευματικής και πολιτικής αναδιάρθρωσης.
-Day.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου