Τέσσερις ὧρες ποδαρόδρομο ἔπρεπε νὰ κάνει κανείς, ἀπ’ τὸ χωριὸ στὴ χώρα νὰ φτάσει. Τέσσερις ὁλόκληρες ὧρες! Γι’ αὐτὸ δὲν τὸ ἀποφάσιζαν εὔκολα ὅσοι τὸν δρόμο δὲν ἄντεχαν.
Ἡ Μάνα ὅμως ποὺ τό ’χε τάξει στὴ χάρη Της μὲ τὰ πόδια τὸν Δεκαπενταύγουστο νὰ πάει δὲν ὑπολόγιζε κόπο καὶ κούραση, ἀρκεῖ νὰ ἔφτανε· νὰ προσκυνήσει τὴ Βασίλισσα τ’ Οὐρανοῦ· νὰ Τὴν παρακαλέσει· στὰ πόδια της τοὺς πόνους καὶ τὰ δάκρυα ν’ ἀκουμπήσει καὶ κουράγιο ἀπὸ Κείνη νὰ πάρει, τὸν ἀγῶνα της νὰ συνεχίσει. « Ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε…».
Πόσο λαχταροῦσε τούτη τὴ συνάντηση ἡ Μάνα μὲ τὴ Μάνα τ’ Οὐρανοῦ! Γιατὶ ἤξερε· ναί, τό ’ξερε καλὰ πὼς ἡ «Βαγγελίστρα» ἀκούει μὲ προσοχὴ ὅλους τοὺς ἀδικημένους καὶ ὀρφανούς.
Δεκαπενταύγουστος. Παραμονὴ τῆς Παναγιᾶς.
Νύχτα ἀκόμη· μιὰ νύχτα λουσμένη σπάταλα στοῦ φεγγαριοῦ τὴν ἀσημένια ἄχνη, καὶ ἡ Μάνα, γεμάτη λαχτάρα καὶ πόθο, κάνοντας τὸν σταυρό της, τὸν δρόμο γιὰ τὴ χώρα παίρνει.
Ἀνάλαφρη ἡ ψυχὴ καὶ ἡ νοσταλγία της, μέσα στὴ γλυκόφεγγη βραδιά, προχωρεῖ γεμάτη κουράγιο καὶ προσμονὴ κάτω ἀπ’ τὸν ἀστροκέντητο οὐρανό, ἐνῷ πιὸ πέρα, βαθυγάλαζη μὲ πασπατεμένο χρυσάφι καὶ σμαράγδια μέσα σὲ φωτοπέλαγα, ἡ θάλασσα συντροφεύει τὰ βήματά της.
Ἀγέραστη ἡ ἐλπίδα της, ψημένη μέσα στὸ λιοπύρι τῆς καρτερίας καὶ τῆς ἀγρύπνιας, δίνει τώρα φτερὰ στὰ ἀδύνατα πόδια της καὶ δύναμη στὸ κουρασμένο κορμί της. Καὶ προχωρεῖ, ὅλο προχωρεῖ, καὶ ἀποξεχνιέται μέσα σὲ τούτη τὴν ὁλόχρυση ὥρα!
Κοντοζύγωνε πιὰ στὴ Χώρα, καὶ τὸ ψηλὸ καμπαναριὸ τῆς Μεγαλόχαρης Κυρᾶς τ’ Οὐρανοῦ ξεχώριζε πιὰ καλά, τὴ στιγμὴ ποὺ ἡ νύχτα ἔφευγε ἀργὰ ἀργά, καὶ μιὰ γλυκιὰ αὐγὴ ξεπρόβαλλε πάνω ἀπ’ τὰ χωράφια καὶ τὰ μικροξωκκλήσια, πέρα ἀπ’ τοὺς λοφίσκους καὶ τὶς μακρινὲς πλαγιές.
Ἕνα ἕνα ξυπνοῦσαν τὰ που λιά, ἐνῷ ὁ ἥλιος ἀργοφάνηκε πίσω ἀπ’ ἀλαργινὸ βουνό. Ξέχειλη ἡ φύση ἀπ’ τὴ δυνατὴ ὡραιότητά της τοῦτο τὸ ὁλόφλογο πρωινό, ἀσίγαστο μεγαλυνάριο γίνεται στὸν Πλάστη καὶ Δημιουργό, μέσα στὴν αὐγουστιάτικη χαρμονή.
Σὲ λίγο καμπάνας ἦχοι ὀρθρινοί, μαζὶ μὲ θυμαριῶν θυμίαμα καὶ τῶν πουλιῶν ψαλμούς, ἀνεβαίνουν ἀπ’ τὴ χλιαρὴ γῆ στὸν Οὐρανό! Χιλιάδες τώρα οἱ ψυχὲς οἱ πονεμένες ἔξω ἀπὸ τῆς «Εὐσπλαγχνίας τὴν Πύλη», γονατιστές, μὲ δάκρυα στὰ μάτια περιμένουν, ἱκετεύουν, παρακαλοῦν.
«Ἄνοιξον ἡμῖν, εὐλογημένη Θεοτόκε…»
Ἡ θλίψη, ὁ πόνος, ἡ ἀγωνία, ὁ σπαραγμός, μὲ λαμπάδες μικρὲς καὶ μεγάλες.
«Πάντων θλιβομένων ἡ χαρά…», Σὲ καρτεροῦν!
Μέσα στὴν πανάγια ἀγκαλιά Σου, μέσα στὴν ἀπέραντη καρδιά Σου,κλεῖσε τὸ δάκρυ καὶ τὸν πόνο μας, Σύ, «ἀδικουμένων προστάτις».
Σήμερα ποὺ ὁ κόσμος μας στενάζει καὶ ὁ πλανήτης μας σφαδάζει κάτω ἀπὸ τὰ ὅπλα καὶ τὰ ξίφη, σήμερα ποὺ ἑκατομμύρια ἀνθρώπων πάνω στὴ γῆ πονοῦν καὶ πεινοῦν, ἔλα κοντά μας, «πενομένων τροφή».
«Βακτηρία τυφλῶν», τὸ χέρι Σου δῶσε μας, τὸν δρόμο μας νὰ βροῦμε!
Τώρα ποὺ τὸ ψέμα καὶ τὸ αἷμα τοῦ αἰῶνα μᾶς πνίγει, τώρα ποὺ ὁ πόνος καὶ ὁ φόβος τὴ ζωή μας κυβερνοῦν, «σκέπη γενοῦ καὶ προστασία μας», Παναγία Δέσποινα.
Δεκαπενταύγουστος, καὶ ἡ ἐλπίδα ἡ πίστη, ἡ προσμονὴ καὶ ἡ ἱκεσία ἀνηφορίζουν, γιὰ νὰ Σ’ ἀνταμώσουν. Καὶ μέσα στοὺς ὕμνους τῆς καμπάνας, τῆς ψυχῆς, τοῦ κεριοῦ καὶ τοῦ λιβανιοῦ, τὸ νοτισμένο ἀπὸ τὰ δάκρυα νησί μας μπροστά Σου γονατίζει, « Ὑψηλοτέρα τῶν Οὐρανῶν».
Δεκαπενταύγουστος, ἀπόβραδο. Ἆραγε, τί νὰ εἶπε ἡ Μάνα στὴ Μητέρα τοῦ Θεοῦ; Μίλησε ἡ ἴδια, ἢ μόνο τὰ δάκρυά της ἄφησε νὰ μιλοῦν;
Δυὸ σύννεφα, λαμποκοπώντας σὰν οὐράνια ἀρχιπέλαγα μέσα στὸν ἡλιοστάλακτο θρίαμβο τῆς δύσης, προχωροῦν καὶ ἀπομακρύνονται, καθὼς τὸ πελαγίσιο ἀεράκι τοῦ σούρουπου τὰ κυνηγᾷ.
Τ’ ἀποσπερνοῦ τώρα σήμανε ἡ ὥρα μέσα στὸ χιλιόχρωμο δειλινό.
«Ἄξιον ἐστὶν ὡς ἀληθῶς μακαρίζειν Σὲ τὴν Θεοτόκον…».
Κυρία τῶν ἀγγέλων, δέξου τοὺς κτύπους τῆς πονεμένης καρδιᾶς μας σήμερα μαζὶ μὲ τὸ δάκρυ καὶ τὶς εὐωδίες τοῦ λιβανιοῦ!
Ἀντιγραφή γιὰ τὸ «σπιτὰκι τῆς Μέλιας»
«Ὁ Κόσμος τῆς Ἑλληνίδος»
«Χριστιανική Ἕνωσις Ἀκτῖνες»
Ἔτος 71ο – Ἰούλιος – Αὔγουστος 2025 – Ἀρ. 670
Εἰκόνα ἀπὸ τὸ Pinterest
.jpg)
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου