Πολιτικού αναλυτή – αρθρογράφου
Η Ελλάδα του 2026 ζει, δυστυχώς, ένα διαρκές déjà vu διαφθοράς. Το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, με την Ευρωπαία Εισαγγελέα Λάουρα Κοβέσι αποφασισμένη να το πάει μέχρι τέλους σε μια υπόθεση που —όπως όλα δείχνουν— μπορεί να αγγίξει ακόμη και τον ίδιο τον Πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, συνεχίζει να σοκάρει την κοινή γνώμη με εικονικές κατανομές αγροτικών εκτάσεων, πολιτικές παρεμβάσεις και εμπλοκή πρώην υπουργών και βουλευτών. Παράλληλα, το σκάνδαλο Novartis, με τις καταγγελίες περί συστηματικού χρηματισμού πολιτικών και γιατρών - παρά το πρόστιμο-ορόσημο που η πολυεθνική κλήθηκε να πληρώσει στις ΗΠΑ - παραμένει στην Ελλάδα ένα ανοιχτό τραύμα που ουδέποτε βρήκε δικαστική κατάληξη.
Δύο υποθέσεις-σύμβολα μιας παθογένειας που δυστυχώς, δεν αποτελεί εξαίρεση αλλά κανόνα στη χώρα μας: Εκείνης της ατιμωρησίας των ισχυρών. Και ενώ η επικαιρότητα “τρέχει” με το βλέμμα καρφωμένο στο σήμερα, υπάρχει μια υπόθεση που προηγήθηκε χρονικά όλων αυτών, σφράγισε μια ολόκληρη εποχή της Μεταπολίτευσης και - το χειρότερο - εξακολουθεί, τόσα χρόνια μετά, να είναι ανοιχτή πληγή: Το σκάνδαλο της πολυεθνικής γερμανικής εταιρείας Siemens.
Siemens – ΟΤΕ: Η γερμανική “ταφόπλακα” και η μεγάλη ευθύνη του ΟΤΕ…
Το σκάνδαλο των “μαύρων ταμείων” της Siemens, με τις δωροδοκίες εκατομμυρίων ευρώ προς στελέχη του ΟΤΕ και πρόσωπα του πολιτικού συστήματος για την εξασφάλιση συμβολαίων, παραμένει ίσως η πιο χαρακτηριστική περίπτωση συγκάλυψης στη σύγχρονη ελληνική ιστορία. Η δίκη ξεκίνησε έντεκα ολόκληρα χρόνια μετά την έναρξη της έρευνας και το 2022 όλοι οι κατηγορούμενοι απαλλάχθηκαν λόγω παραγραφής, αφήνοντας πίσω της την πικρή αίσθηση ότι η ελληνική Δικαιοσύνη δεν λειτούργησε όπως όφειλε. Κι όμως, η εκτίμηση της ζημίας που κατέγραψε το 2011 η Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής έφτανε τα 2 δισεκατομμύρια ευρώ.
Το Egerssi.gr είχε επαναφέρει το σκάνδαλο Siemens στο προσκήνιο ήδη σε πολλές παλαιότερες παρεμβάσεις του, θέτοντας το ερώτημα που παραμένει επίκαιρο μέχρι σήμερα: «Την ξεχάσαμε τη Siemens;».
Τελευταία μάλιστα (τον Απρίλιο του 2026), στον 13ο όροφο του διοικητικού μεγάρου του ΟΤΕ στη Λεωφόρο Κηφισίας 99, οι φωνές διαμαρτυρίας για την αδράνεια του νομικού τμήματος είχαν ενταθεί. Η κριτική αφορούσε δύο εντελώς διαφορετικές υποθέσεις, οι οποίες όμως για χρόνια αντιμετωπίζονταν σαν ένα θολό, ενιαίο πακέτο.
Υπόθεση Μονάχου (67 εκατ. €)…
Η πιο πρόσφατη υπόθεση – οι προγραμματικές συμφωνίες του 1998.
Πρόκειται για την υπόθεση που εκδικάστηκε στη Γερμανία και συγκεκριμένα το Εφετείο του Μονάχου και αφορά τις προγραμματικές συμφωνίες του 1998 που έφτασαν το ένα δισεκατομμύριο € περίπου για τη Siemens κι άλλα τόσα για την Intracom.
Στις 13 Αυγούστου 2026, το Εφετείο του Μονάχου απέρριψε την αγωγή του ΟΤΕ, ο οποίος διεκδικούσε 67–68 εκατ. € από τη Siemens.
Το δικαστήριο:
Αναγνώρισε ότι υπήρξαν δωροδοκίες στελεχών του ΟΤΕ, αλλά έκρινε ότι “δεν επηρέασαν τις τιμές”, θεωρώντας ότι ο ΟΤΕ αγόραζε “κανονικά” και με “συμφέρουσες τιμές”.
Μάλιστα βασίστηκε στην μαρτυρία του επικεφαλής των “μαύρων ταμείων” της περιόδου εκείνης της Siemens Γερμανίας, ο οποίος βρέθηκε κατηγορούμενος και απαλλάχθηκε λόγω παραγραφής τόσο στη Γερμανία, όσο και στην Ελλάδα.
Η απόφαση αυτή δεν έχει προκαλέσει μέχρι στιγμής ουδεμία αντίδραση από πλευράς του γερμανοκρατούμενου πλέον ΟΤΕ που έχει μετονομαστεί σε Telecom.
Η απόφαση αυτή:
• δεν επιτρέπει απευθείας αναίρεση στον αντίστοιχο Άρειο Πάγο της Γερμανίας,
• αλλά επιτρέπει αίτημα αναίρεσης στο ανώτατο διοικητικό δικαστήριο της Γερμανίας.
Το παλιό μέγα σκάνδαλο των ψηφιακών παροχών (28 + 27εκατ. €)…
Η υπόθεση του 1992–1994 – το καρτέλ Siemens–Intracom.
Η δεύτερη υπόθεση είναι παρεμφερής και αφορά τον διεθνή διαγωνισμό του 1992–1994 για τις ψηφιακές παροχές.
Εδώ εμπλέκονται και οι δύο εταιρείες, Siemens και Intracom, οι οποίες για δεκαετίες μοιράζονταν την τηλεπικοινωνιακή αγορά, δημιουργώντας ένα καρτέλ τιμών.
Είναι χαρακτηριστικό ότι με τις τιμές αυτές το 1998 προχώρησε ο ΟΤΕ στις προγραμματικές συμφωνίες και αυτές τις τιμές αναγνώρισε το δικαστήριο του Μονάχου ότι ήταν τιμές που αντιπροσώπευαν τις αγορές, τότε, αγνοώντας ή μάλλον θέλοντας να αγνοήσουν ότι τις τιμές αυτές, οι ίδιες οι εταιρείες, είχαν παραδεχτεί ότι ήταν υψηλές, προσφέροντας μάλιστα ένα πολύ μεγάλο ποσό για τη διαφορά αυτή ως έκπτωση, για να αποφύγουν τις δικαστικές περιπέτειες (περίοδος 96).
Στο σκάνδαλο αυτό:
• βρέθηκαν τα ίδια πρόσωπα κατηγορούμενα,
• απαλλάχθηκαν για μια ακόμα φορά με τη γνωστή συνταγή της παραγραφής,
• αλλά η αστική αξίωση του ΟΤΕ παραμένει ανοιχτή και αυτό είναι ίσως το μόνο σημαντικό και το μόνο όπλο που διαθέτει πλέον ο ΟΤΕ για να διεκδικήσει ό,τι μπορεί πλέον να διεκδικήσει.
Ο ΟΤΕ διεκδικεί ουσιαστικά 28 περίπου εκατομμύρια από τη Siemens και περίπου άλλα τόσα από την Intracom.
Και εδώ προκύπτει το οξύμωρο:
• Η αγωγή κατά της Siemens έχει φτάσει στον Άρειο Πάγο, επειδή το ελληνικό Εφετείο αποφάσισε να μην εξετάσει την ουσία και απέρριψε την αγωγή (μια τακτική της ελληνικής δικαιοσύνης – αρκετές φορές - σε μεγάλα σκάνδαλα. Ψεκάστε σκουπίστε τελειώσατε).
• Η αντίστοιχη αγωγή κατά της Intracom βρίσκεται αραχνιασμένη στα συρτάρια των νομικών υπηρεσιών του ΟΤΕ, χωρίς να έχει κατατεθεί, παρά τα συνεχή δημοσιεύματα — όπως της εφημερίδας “Δημοκρατία”.
Μετά το Εφετείο: Η γερμανική “ταφόπλακα” του Μονάχου…
Η απόφαση του Μονάχου, μέσα στον Δεκαπενταύγουστο, προκάλεσε δικαιολογημένη οργή. Το δικαστήριο αναγνώρισε τις δωροδοκίες, αλλά έκρινε ότι “δεν επηρέασαν τις τιμές”, σε πλήρη αντίθεση με το πόρισμα της Εξεταστικής Επιτροπής Σήφη Βαλυράκη, που προσδιόριζε τη ζημία σε 2 δισ. € (τουλάχιστον).
Το ερώτημα πλέον είναι τι θα πράξει ο ΟΤΕ:
• Θα ασκήσει το δικαίωμα αναίρεσης στο ανώτατο διοικητικό δικαστήριο της Γερμανίας, παρά τις μικρές πιθανότητες;
• Θα προχωρήσει επιτέλους στην αγωγή κατά της Intracom για το παλιό σκάνδαλο των ψηφιακών παροχών;
• Ή θα κρυφτεί πίσω από μια απόφαση που τυπικά τον “εξυπηρετεί”, τώρα που φέρει τον μανδύα της Deutsche Telekom;
Το συνολικό ύψος των ανοιχτών αξιώσεων — 100 εκατ. € — παραμένει στον αέρα.
Και η ελληνική κοινωνία έχει κάθε λόγο να νιώθει οργή.
Σκιές στη Δικαιοσύνη: Υπάρχει ηθική και θεσμική ευθύνη;
Η ελληνική κοινωνία είναι μικρή. Ο ένας γνωρίζει τον άλλον. Και τα γεγονότα, όσο κι αν κάποιοι επιμένουν να τα θάβουν, τελικά λάμπουν. Η σχέση του Μιχάλη Χριστοφοράκου με μέλη της οικογένειας Μητσοτάκη - 356 καταγεγραμμένες συναντήσεις μεταξύ 1999 και 2007, σύμφωνα με το προσωπικό ημερολόγιο της ιδιαιτέρας του, στενής φίλης της κ. Ντόρας Μπακογιάννη - δεν έπαψε ποτέ να στοιχειώνει τον δημόσιο διάλογο, ακόμη κι αν δεν στοιχειοθετήθηκαν ποτέ επίσημες κατηγορίες. Η Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής το 2010 μίλησε για “προνομιακή σχέση” χωρίς συνέχεια. Ο Χριστοφοράκος δεν εκδόθηκε ποτέ στην Ελλάδα, η δίωξή του παραγράφηκε ή κατέληξε σε αθώωση. Η ιστορία, δηλαδή, έκλεισε νομικά χωρίς να κλείσει ηθικά.
Αυτό ακριβώς είναι το νήμα που συνδέει τη Siemens με το ΟΠΕΚΕΠΕ και τη Novartis: Η επανάληψη ενός μοτίβου όπου οι καθυστερήσεις οδηγούν σε παραγραφές, η πολιτική ευθύνη εξανεμίζεται παρά τις σοβαρές ενδείξεις, και η αίσθηση ατιμωρησίας υπονομεύει καθημερινά την εμπιστοσύνη των πολιτών στους θεσμούς. Σε μια χώρα όπου η κυβέρνηση Μητσοτάκη επικαλείται διαρκώς “σταθερότητα” και “αξιοπιστία”, η στάση της Πολιτείας απέναντι σε υποθέσεις σαν αυτή, αποκαλύπτει κάτι πολύ πιο ουσιαστικό: Την επιλεκτική εφαρμογή της αυστηρότητας, ανάλογα με το ποιος βρίσκεται απέναντι στο δικαστήριο.
Η στάση της σημερινής διοίκησης του ΟΤΕ και του Διευθύνοντος Συμβούλου της, θα κριθεί όχι μόνο νομικά, αλλά πολιτικά και ηθικά. Αν δεν εξαντληθούν όλα τα ένδικα μέσα - τόσο κατά της Siemens όσο και κατά της Intracom - θα είναι σαν να χαρίζονται δεκάδες εκατομμύρια ευρώ σε εταιρείες που εμπλέκονται σε σκάνδαλα διαφθοράς, και θα σταλεί ξεκάθαρα το μήνυμα, ότι η ατιμωρησία είναι, εν τέλει, θεσμικά αποδεκτή στην Ελλάδα του 2026.
Η απόφαση του Μονάχου δεν είναι το τέλος της ιστορίας. Είναι, αντιθέτως, η στιγμή της αλήθειας: Είτε ο ΟΤΕ και η ελληνική Πολιτεία θα σταθούν επιτέλους όρθιοι απέναντι σε όσους λυμάνθηκαν το δημόσιο συμφέρον, είτε θα προστεθεί ένα ακόμη κεφάλαιο στη μακρά ιστορία της ελληνικής συγκάλυψης. Η επιλογή, όσο κι αν κάποιοι προσπαθούν να την αποφύγουν, παραμένει πολιτική.
Γιατί τα χρήματα που χάθηκαν δεν ανήκαν σε κανέναν ιδιώτη! Ανήκαν στον ελληνικό λαό. Και ο ελληνικός λαός δεν ξεχνά!
Οψόμεθα!!
.jpeg)
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου