Γράφει ο Τηλεγραφητής Μετώπου
Εισαγωγή
Φαντάζομαι ότι οι πλείστοι αναγνώστες του παρόντος ιστολογίου, έχουν τουλάχιστον υποψιαστεί ότι κάτι πάει στραβά με την επίσημη επιστήμη. Αυτό που σήμερα αποκαλείται «επιστήμη» είναι συχνά κάτι άλλο: ένα θορυβώδες αλαλάζον σύστημα παραγωγής «μισών αληθειών» με προκαθορισμένο, πολλαπλά στοχευόμενο αποτέλεσμα. Και γεννάται η υποψία και απορία:
ΓΙΑΤΙ αυτό το "αποτέλεσμα" μετράει και στοχεύεται και όχι το "αρχικό αίτιο";
Μην αρκείστε στα λόγια ενός “ξετρελαμένου”, σαν εμένα. Πολλοί από εσάς, όπως και εγώ, είστε πτυχιούχοι φυσικών, χημικών και μαθηματικών επιστημών, ιατρικής και βιολογίας και έχετε επιστημονική άποψη περί των θεμελιωδών νόμων της Φύσης, των θεμελιωδών νόμων του Ανθρωπίνου οργανισμού και των θεμελιωδών νόμων της Βιολογίας του κυττάρου. Εσείς λοιπόν, ακούστε προσεκτικά, λέξη-προς-λέξη, τι λένε τα “αλαλάζοντα κύμβαλα” των “εκτάκτων αναγκών” και του “κινδύνου”! Αν μελετήσετε τα επιχειρήματά τους θα καταλάβετε ότι είναι αλληλοαναιρούμενα, όπως και νεφελώδη από κάποιο σημείο και μετά. Πέραν των αντιφάσεων, κάνουν μεγάλη χρήση “επίκλησης συναισθήματος', όπως
Μην πάθει “κάτι” η γιαγιά, ή,
πολύ πιό “ευέλικτο”
Να είστε ΑΣΦΑΛΕΙΣ!! ...ΑΣΦΑΛΕΙΣ, ρεεεε!!
Παρενθετικά θυμίζω ότι οι αρχαίοι παππούδες μας είχαν υιοθετήσει ένα Δωρικό, από τα τρία σημαντικότερα, Δελφικό παράγγελμα, που ήταν χαραγμένα στον ναό του Απόλλωνα στους Δελφούς, σχετικά με την ασφάλεια:
ΕΓΓΥΑ ΠΑΡΑ Δ' ΆΤΑ
Νεοελληνιστί: Η Εγγύηση / Σιγουριά προχωρά πλάϊ στην Συμφορά.
Προειδοποιεί για τους κινδύνους των βιαστικών εγγυήσεων και των ανεξέλεγκτων υποσχέσεων. Συνιστά σύνεση, προσοχή και κρίση, ειδικά όταν πρόκειται για δανεισμό χρημάτων ή προσφορά.
Προς τους επιστήμονες και ερευνητές ο μηχανισμός γίνεται απλοϊκός και κυρίως εκβιαστικός: δεν χρηματοδοτείσαι και άρα δεν δημοσιεύεις. Και αν δεν δημοσιεύεις, δεν υπάρχεις και αν δεν υπάρχεις, δεν έχεις καριέρα. Έτσι οι επιστήμονες / ερευνητές, άνθρωποι με οικογένειες, υποχρεώσεις και αγνά όνειρα, μαθαίνουν γρήγορα τι «επιτρέπεται» να ανακαλύψουν, ώστε να επιβιώσουν.
Κάποιοι άλλοι επιστήμονες, πολύ λίγοι, καταστράφηκαν επαγγελματικά επειδή εξέθεσαν αυτό που δεν «έπρεπε». Εκτιμώ οτι δεν ήσαν βλάκες, αλλά ηθικοί.
Εμείς δεν είμαστε χρηματοδοτούμενοι ερευνητές και άρα έχουμε την πολυτέλεια να ερευνούμε και να μελετάμε, αλλά κυρίως να μιλάμε ελεύθερα και μάλιστα ειλικρινά. Επίσης είμαστε έτοιμοι να αναθεωρήσουμε τις θέσεις μας, αν και όποτε αποδειχθούν θεμελιωδώς εσφαλμένες.
Αυτό η μελέτη, σε συνέχειες, ακολουθεί αυτούς τους κανόνες της ελεύθερης ειλικρινούς έκθεσης τεκμηρίων, αλλά και υποψιών. Εδώ εξετάζουμε πεδία που το σύστημα προτιμά να κρατά σκοτεινά, όχι γιατί είναι αναπόδεικτα, αλλά γιατί είναι ανεξέλεγκτα.
- Νερό που «θυμάται».
- DNA που εκπέμπει.
- Κύτταρα που παλλόμενα περιέχουν όλη την πολυπλοκότητα του σύμπαντος.
Στην παρούσα μελέτη, δεν φιλοδοξώ να αποδείξω κάτι με βεβαιότητα. Επικαλούμαι θεμελιώδεις νόμους, και “τείνω ευήκοο ους” στους επιστήμονες που θυσίασαν όλη ή μέρος της καριέρας τους για να μας εκθέσουν “κάτι παράξενο που υπάρχει εκεί”, στις παρυφές τις επιστήμης.
Αξίζει να κοιτάξεις και να τολμήσεις να αναρωτηθείς: ΓΙΑΤΙ;
Και ναι, χρειάζεται τόλμη να αναθεωρήσεις βασικές, πλην πλάνες, έννοιες της σημερινής επιστήμης, που σαν τις σειρήνες σου λένε:
Ηρέμησε... κάτσε.. άκου την “μελωδία” μας και κοιμήσου,
όλα είναι σωστά, για το ΚΑΛΟ σου και την ΑΣΦΑΛΕΙΑ σου.
Ας μην ξεχνάμε ότι για κάθε -συχνά ψευδή- βαθμό ασφάλειας που δεχόμαστε, παραιτούμαστε από μέρος της Ελευθερίας μας. Από την άλλη η ανασφάλεια ενισχύεται συχνά εγκεφαλικά. Άραγε, πόσους γνωστούς έχουμε που είναι φύσει ανασφαλείς ή κατεχόμενοι από διάφορες φοβίες; Μήπως και εμείς οι ιδιοι;
Ετοιμαστείτε να ταξιδέψουμε από το γήινο νεράκι και την υποχθόνια βενζίνη έως τις συμπαντικές “συγχορδίες”. Παράξενο, δεν είναι; Πάμε να δούμε.
ΜΕΡΟΣ 1ο
Το Άρωμα της ζωής
KEKULÉ ΚΑΙ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΑΡΩΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑΣ
Το 1865, ο χημικός και ερευνητής της μυστηριώδους τότε δομής του βενζολίου (βενζίνης), Φρέντριχ Αυγκούστ Κεκουλέ (Friedrich August Kekulé), κοιτάζοντας τις φλόγες του τζακιού του να στροβιλίζονται, φαντάστηκε την εικόνα ενός όφη να δαγκώνει την ουρά του (ουροβόρος). Τότε εμπνεύστηκε τη δομή του βενζολίου (βενζίνης).
Εως τότε η δομή του βενζολίου (C₆H₆) ήταν άγνωστη και οι προσπάθειες, που είχαν γίνει, αδυνατούσαν να αιτιολογήσουν τις ιδιότητες της ένωσης αυτής. Σύμφωνα με τις τότε γνώσεις το C₆H₆ δεν μπορούσε καν να είναι σταθερό.
Η έμπνευση και, κατόπιν, επιβεβαίωση της κυκλικής δομής εναλλασσόμενων διπλών δεσμών, έδωσε τη λύση:
Κυκλική δομή με μη-εντοπισμένα ηλεκτρόνια (ηλεκτρόνια-π) που πάλλονται κυκλικά επάνω στην περιφέρεια του "αρωματικού δακτυλίου" του βενζολίου. Αυτά τα ηλεκτρόνια σχηματίζουν δυο απο-εντοπισμένα νέφη, ένα από πάνω και ένα από κάτω από το επίπεδο των ατόμων άνθρακα, δημιουργώντας δυναμική ισορροπία και συγχρόνως ηλεκτρονική ταλάντωση, άρα κυματική δράση.
Η σταθερότητα δεν προέρχεται από στατική δομή, αλλά από συνεχή κίνηση σε συμμετρία. Αυτό είναι ήδη κβαντικό φαινόμενο — μόνο που το 1865 κανείς δεν το ήξερε ακόμα.
Ο Ρόλος του αρωματικού δακτυλίου στο DNA
Οι αρωματικοί δακτύλιοι δεν είναι μόνο χημεία εργαστηρίου. Είναι οι ίδιες οι βάσεις του DNA — αδενίνη, γουανίνη, κυτοσίνη, θυμίνη (AGCT). Μέσα στη διπλή έλικα στοιβάζονται κάθετα (π-π stacking) στον άξονα — σχεδόν πάντα μετατοπισμένα (offset), όχι face-to-face, γιατί η άμεση επικάλυψη προκαλεί απώθηση. Η γεωμετρία λύνει το πρόβλημα μόνη της.
Και αυτό δεν είναι απλώς δομικό: το π-π stacking δημιουργεί αγωγό μεταφοράς ηλεκτρονίων κατά μήκος της έλικας — το DNA συμπεριφέρεται ως οργανικός ημιαγωγός. Πειραματικά καταγεγραμμένο. Η ελικοειδής γεωμετρία του λειτουργεί ως φίλτρο spin των ηλεκτρονίων — καθαρά κβαντικό φαινόμενο. Πρόσφατες έρευνες (2025) υποδηλώνουν ότι αυτός ο αγωγός μπορεί να λειτουργεί ως κβαντική πύλη πληροφορίας μέσα στο κύτταρο.
Κι αν αυτό φαίνεται πολύ — να κάτι ακόμα: κάθε μόριο βενζολίου διαθέτει περίπου ένα εκατομμύριο δονητικές κβαντικές καταστάσεις. Και όταν εκτεθεί σε μαγνητικό πεδίο, τα αποεντοπισμένα ηλεκτρόνια δημιουργούν ρεύμα δακτυλίου που παράγει το δικό του αντίρροπο μαγνητικό πεδίο — ένας μικροσκοπικός ηλεκτρομαγνήτης.
Το DNA δεν είναι απλώς αποθήκη πληροφορίας. Είναι κβαντικά ενεργό μόριο.
Ο Κεκουλέ οραματίστηκε έναν ουροβόρο όφη, και ανακάλυψε μια εκδήλωση της κβαντικής μηχανικής, χωρίς να το ξέρει. Κάτι μέσα του “μίλησε”!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου