Το γνήσιο Συνοδικό Πολίτευμα της Μίας και Αδιαίρετης Εκκλησίας του Χριστού, της αληθινής και γνήσιας Εκκλησίας, της Ορθοδοξίας, είναι ο αρχέγονος και θεοδίδακτος τρόπος δημοκρατικής – συλλογικής διοίκησής της. Οι Άγιοι Απόστολοι, στην Αποστολική Σύνοδο της Ιερουσαλήμ, λειτούργησαν με την αρχή: «Ἔδοξε τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι καὶ ἡμῖν» (Πράξεις,15,28), εγκαινιάζοντας τον τρόπο διοίκησης στην Εκκλησία. Αυτό το Αποστολικό Συνοδικό Σύστημα ακολουθεί στην δισχιλιόχρονη ιστορική της πορεία ως τα σήμερα, η Αγίας μας Ορθόδοξη Εκκλησία, με την ισότιμη και αποφασιστική ψήφο όλων των επισκόπων ή των αντιπροσώπων τους, στις Συνόδους, όπου τα ζητήματα πίστεως, προβλημάτων και λοιπών θεμάτων, παίρνονται κατά πλειοψηφία, «ἡ τῶν πλειόνων ψῆφος κρατείτω» (η άποψη της πλειοψηφίας πρέπει να υπερισχύει), χωρίς καμιά παρέκκλιση, χωρίς καμιά επίσημη έγκριση από κάποια πρόσωπα (Πάπες, Πατριάρχες, κλπ). Ύπατη και αλάθητη αυθεντία δεν είναι κάποιο πρόσωπο, αλλά οι Άγιες Σύνοδοι. Οι αποφάσεις των Συνόδων δεν απαιτείται να επικυρώνονται από κάποιον Πάπα ή Πατριάρχη, αλλά τίθενται στην κρίση του εκκλησιαστικού πληρώματος, το οποίο είναι εν τέλει και ο τελικός κριτής της γνησιότητάς τους, καθότι, «Ο υπερασπιστής της θρησκείας εστίν αυτό το σώμα της Εκκλησίας, ήτοι αυτός ο λαός…»[1], όπως αποφάνθηκε η Σύνοδος των Ορθοδόξων Πατριαρχών του 1848.
Η προτεινόμενη παπική «συνοδικότητα» βρίσκεται στον αντίποδα της γνήσιας αποστολικής και αγιοπατερικής Συνοδικότητας της Εκκλησίας! Σε αυτή δεν είναι κεφαλή της Εκκλησίας ο Χριστός (Κολ.1,18), αλλά ο «Πάπας», ο «διάδοχος του Αποστόλου Πέτρου», ο οποίος εξόρισε το Χριστό στον ουρανό, παίρνοντας τη θέση του στην Εκκλησία, ως ο «επί γης αντιπρόσωπός του». Είναι ευνόητο πως ο αντιπρόσωπος παίρνει τη θέση του απόντος εκπροσωπουμένου! Δεν είναι η Σύνοδος η ύπατη και αλάθητη αυθεντία της Εκκλησίας, αλλά η «αλάθητη κεφαλή της», ο «Πάπας», ο οποίος ίσταται υπεράνω των Οικουμενικών Συνόδων. Αυτός αποφασίζει πότε και πως θα συγκαλούνται αυτές, για την θεματολογία τους και την έγκριση των αποφάσεών τους. Οι Σύνοδοι λειτουργούν ως συμβουλευτικά όργανα του «Πάπα». Η προτεινόμενη παπική «συνοδικότητα» είναι κάποιες «εισηγητικές επιτροπές» του «Πάπα», οι οποίες του εισηγούνται διάφορα θέματα και προβλήματα, για να τα «λύσει» εκείνος χωρίς να θίγεται στο ελάχιστο το παπικό «πρωτείο» και «αλάθητο», ο απολυταρχικός χαρακτήρας της διοίκησης της παπικής «εκκλησίας», το θλιβερό κατάλοιπο της φράγκικης φεουδαρχίας. Είναι χαρακτηριστικός ο χαρακτηρισμός της παπικής «συνοδικότητας» …«ως συνοδοιπορία», «βαδίζουμε μαζί»!
Αφορμή για την παρούσα ανακοίνωσή μας πήραμε από δημοσίευμα της εφημερίδος των εν Ελλάδι παπικών «ΚΑΘΟΛΙΚΗ» (αρ. φύλλου 372, 14-1-2026), με θέμα: «Νέο Κονσιστόριο τον Ιούνιο. “Θα πραγματοποιούμε ένα κάθε χρόνο”». Αφού μελετήσαμε με προσοχή το άρθρο, αποφασίσαμε να σχολιάσουμε τα λεγόμενα στο παπικό «Κονσιστόριο», τα οποία φανερώνουν τις πραγματικές προθέσεις του Παπισμού, για την υιοθέτηση αυτού του είδους, την κάλπικη «συνοδικότητα» και όχι την γνήσια της εκκλησιαστική.
Καταρχήν να διευκρινίσουμε τι είναι το «Κονσιστόριο» και πως λειτουργεί. Σημαίνει ιερό συνέδριο, από το λατινικό «consistere», «συζητώ ένα θέμα» και συγκαλείται από τον «Πάπα». «Τα Κονσιστόρια είναι συνεπώς συναντήσεις του Κολλεγίου των Καρδιναλίων και χωρίζονται σε τακτικά και έκτακτα: τα πρώτα με τους καρδιναλίους που διαμένουν στη Ρώμη, στα δεύτερα οφείλουν να συμμετέχουν όλοι οι καρδινάλιοι»[2].
Ποιος είναι ο σκοπός των «Κονσιστόριων» και έχουν σχέση με το Συνοδικό Πολίτευμα της Εκκλησίας; Ασφαλώς όχι. Η προσφώνηση του πρώην «Πάπα» Φραγκίσκου το 2015, με την οποία υπενθύμισε στους νέους καρδιναλίους φανερώνει ότι αυτό είναι ξεκάθαρα συμβουλευτικό όργανο του «Πάπα»: «η Εκκλησία σας χρειάζεται, χρειάζεται τη συνεργασία σας, και πριν από αυτό την κοινωνία σας, με εμένα και ανάμεσά σας». Το 2013 είχε θεσπίσει «ένα Συμβούλιο Καρδιναλίων, κοινώς αποκαλούμενο C9, για να τον συμβουλεύει στην διακυβέρνηση της καθολικής Εκκλησίας»[3]! Και φυσικά, όταν αναφέρονται οι παπικοί στην «Εκκλησία», αναφέρονται στον «Πάπα» και στους «έχοντες κοινωνία με τον υπέρτατο ποντίφικα», ο οποίος, σύμφωνα με την παπική «εκκλησιολογία», θεωρείται η «ορατή κεφαλή της Εκκλησίας», το «ορατό θεμέλιο της Εκκλησίας»[4]! Όπως ο Χριστός παλαιώνονταν από τους Αποστόλους, έτσι και ο «επί γης αντιπρόσωπός του» πλαισιώνεται από τους καρδιναλίους του, οι οποίοι τον βοηθούν στο έργο του!
Στο κλείσιμο της τελευταίας συνόδου του πρόσφατου Κονσιστορίου, ο «Πάπας» Λέων ΙΔ΄ έκανε κάποιες δηλώσεις, οι οποίες φανερώνουν ξεκάθαρα τις αντιλήψεις της «εκκλησίας» του, όσον αφορά το μεγάλο «αγκάθι» των σχέσεων με την Ορθόδοξη Εκκλησία μας, την υφή και λειτουργία της «συνοδικότητας». Δεν αφήνει κανένα περιθώριο να επανέλθει στο γνήσιο και συνοδικά θεσμοποιημένο Συνοδικό Πολίτευμα. Αντίθετα επιχειρεί να ισχυροποιήσει τον απολυταρχικό – φεουδαρχικό τρόπο διοίκησης της «εκκλησίας» του. Ακολουθεί με ακρίβεια την παπική «κατήχηση», ότι «Ο επίσκοπος της Εκκλησίας της Ρώμης είναι διάδοχος του Αποστόλου Πέτρου και σ’ αυτόν διαμένει το αξίωμα που εδόθη με ιδιαίτερο τρόπο από τον Κύριο στον Πέτρο, τον πρώτο των Αποστόλων, για να μεταφέρεται στους διαδόχους του»[5]. Δεν έχει την παραμικρή σκέψη και διάθεση να εγκαταλείψει το δαιμονικής εμπνεύσεως «πρωτείο».
Μεταξύ των άλλων αναφέρεται στο δημοσίευμα: «Ο Πάπας μίλησε για μια “μη τεχνική συνοδικότητα” που βίωσε χθες και σήμερα, μια “βαθιά σύμπνοια και κοινωνία”, με μια μεθοδολογία σχεδιασμένη ώστε να ευνοεί την αμοιβαία γνωριμία, δεδομένης της ποικιλομορφίας καταβολών και εμπειριών του καθενός»[6].
Και συνέχισε το δημοσίευμα: «Η συνοδικότητα, η βίωσή της ως “συνοδοιπορία”, η ανάγκη να αντανακλάται στην άσκηση της εξουσίας, στη διαμόρφωση και στο έργο των αποστολικών νουντσίων, να βιώνεται στην Κούρια με “μεγαλύτερη διεθνοποίηση”»[7].
Σε άλλη πρόσφατη ομιλία του ο «Πάπας» υπήρξε ξεκάθαρος για το πώς βλέπει την «Συνοδικότητα»: Είπε ότι, «οι Ποντικές Σύνοδοι», δεν λειτουργούν στα πλαίσια του Συνοδικού Πολιτεύματος της Μίας και αδιαίρετης Εκκλησίας του Χριστού, αλλά είναι «αφιερωμένες στην επικοινωνία, στη γενική διακυβέρνηση του Κράτους του Βατικανού, στην προώθηση της ολοκληρωμένης ανθρώπινης ανάπτυξης, στη ζωή, στην οικογένεια και στους λαϊκούς, ή στην προώθηση των θρησκευτικών χαρισμάτων και των εταιρειών αποστολικής ζωής, διευθύνονται από ικανά πρόσωπα, λαϊκά ή μοναχικά, με χάρισμα αναγνωρισμένο από την Ανώτατη Αρχή, δεν μειώνει την αξία της διακονίας τους λόγω έλλειψης της εξουσίας της Τάξεως»[8]!
Η κατάλυση του αρχέγονου και ευλογημένου Συνοδικού Πολιτεύματος της Μιας και Αδιαιρέτου Εκκλησίας από τον φραγκισμό, ο οποίος κατέλαβε τον σεβάσμιο πατριαρχικό θρόνο της Δύσεως, τον 11ο αιώνα, αποτελεί τον κύριο εκτροχιασμό του δυτικού Χριστιανισμού. Ο μακαριστός π. Γεώργιος Μεταλληνός είχε γράψει πως το παπικό «πρωτείο», το οποίο δεν είναι τίποτε άλλο από την επιβολή του μεσαιωνικού φραγκικού και απάνθρωπου φεουδαρχισμού, «είναι η πηγή όλων των άλλων καινοτομιών» του[9].
Η παπική απολυταρχία (Papal Supremacy) και η κατάργηση της Συνοδικότητας εξαφάνισε κάθε ίχνος εκκλησιαστικότητας του Παπισμού. Και τούτο διότι την αλάθητη αυθεντία της Εκκλησίας, η οποία στηρίζεται στην αέναη καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος (Ιωάν.16,17), αντικατέστησε η υποκειμενική κρίση του ανθρώπου «Πάπα», η οποία ανυψώθηκε σε «δόγμα», του «αλαθήτου» από την Α΄ Βατικανή «Σύνοδο» το 1870. Κατά τον αείμνηστο π. Γεώργιο: «Η ανύψωση του Πάπα πάνω από τους άλλους επισκόπους, οδήγησε στην έξαρσή του και πάνω από τις Οικουμενικές Συνόδους, συνεπώς δε και πάνω από την Εκκλησία. Η μέσω δε του πρωτείου διαμόρφωση του Παπισμού οδήγησε την Δύση στην “ριζική αλλοτρίωση του ίδιου του πυρήνα της εκκλησιαστικής αλήθειας”, σε ένα “διαφορετικό χριστιανισμό, στους αντίποδες του ευαγγελικού τρόπου ζωής και σωτηρίας του ανθρώπου”»[10]. Όντως απέβη δυστυχώς ο Πάπας» «επί γης Εωσφόρος», θέτων τον θρόνο του υπεράνω των Συνεπισκόπων του!
Αξίζει να αναφέρουμε και το γεγονός ότι η παπική απολυταρχία, το «πρωτείο» και το «αλάθητο» του «Πάπα» και γενικά η «αποθέωσή» του, στηρίζονται σε πλαστογραφημένα και χαλκευμένα μεσαιωνικά κείμενα, όπως η Ψευδο–Κωνσταντίνειος Δωρεά», τα «Ψευδοκλημέντια», η «Ψευδοπιπίνειος Δωρεά», κλπ)! Ένα από αυτά οι «Ισιδώρειες Διατάξεις» (False Decretals ή Pseudo-Isidorian Decretals – μέσα 9ου αι.) είναι μια τεράστια συλλογή εκκλησιαστικών κανόνων που εμφανίστηκε στη Γαλλία. Ο δημιουργός χρησιμοποίησε το ψευδώνυμο «Ισίδωρος Μερκάτωρ». Η συλλογή περιλαμβάνει πάνω από 90 πλαστά παπικά διατάγματα (decretals) από τους πρώτους αιώνες της Εκκλησίας, τα οποία παρουσιάζουν τον Πάπα ως απόλυτο μονάρχη της Εκκλησίας, υπεράνω όλων των επισκόπων και των Συνόδων. Παρά την πανηγυρική απόδειξη της πλαστότητάς τους, τον 15ο αιώνα και τον λόγιο Lorenzo Valla και εφ’ εξής και παρά τον αντιχριστιανικό τους χαρακτήρα, οι παπικοί συνεχίζουν τα μεταχειρίζονται και τα προβάλλουν σ’ αυτά για να στηρίξουν τις κοσμοκρατορικές αξιώσεις του Παπισμού και την απόλυτη κυριαρχία του «Πάπα»[11]!
Οι παπικοί προβάλλουν τον ισχυρισμό ότι το παπικό «πρωτείο» λειτουργεί ως αποτελεσματικός θεσμός για την ενότητα της Εκκλησίας και συχνά ψέγουν την Ορθόδοξη Εκκλησία μας, ότι «το Συνοδικό Σύστημα δεν καθίσταται ικανό να προστατέψει την ενότητά της». Προφανώς έχουν λαθεμένη αντίληψη για το τι είναι η ενότητα της Εκκλησίας, την οποία ταυτίζουν με την διοίκησή της.
Η ενότητα της Εκκλησίας έγκειται ουσιαστικά στην μυστηριακή ενότητα. Εφόσον οι Τοπικές Εκκλησίες βιώνουν την αυτή πίστη η ενότητά τους δεν διαταράσσεται, έστω και αν υπάρξει διάσταση σε θέματα διοίκησης. Κατά τον αοίδιμο π. Γ. Μεταλληνό και πάλι, «Οι τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες εκφράζουν την “μυστική” ενότητά τους στο ένα σώμα του Χριστού, μέσω του ανωτάτου εκκλησιαστικού οργάνου τους, που είναι η Οικουμενική Σύνοδος. Κάθε αποστασιοποίηση από τις θεμελιακές αυτές προϋποθέσεις και αναγκαιότητες για την διασφάλιση της εκκλησιαστικής ενότητας επιφέρει σχισματικές καταστάσεις, με την απόσχιση της καινοτομίας και πλάνης από το ένα σώμα»[12].
Ο μακαριστός Αρχ. π. Αυγουστίνος Μύρου, δόκιμος αντιαιρετικός συγγραφέας, είχε εύστοχα τονίσει πως, «Η επιμονή του Παπισμού τόσο στο πρωτείο, όσο και στο αλάθητο του πάπα, φανερώνει την αγωνιώδη προσπάθεια των αιρετικών να βρουν λύση στο επιτακτικό πρόβλημα της ενότητος. Και επειδή απορρίπτουν εκείνη που αποκάλυψε ο Θεός και εφήρμοσε η αγία Του Εκκλησία, εφευρίσκουν αυταρχικά μορφώματα, που υποβαθμίζουν την καθοδηγητική παρουσία του Αγίου Πνεύματος»[13].
Δεν χρειάζεται νομίζουμε να παραθέσουμε περισσότερα στοιχεία για να αποδείξουμε ότι ανάμεσα στην παπική «εκκλησία» και την Μία και αεί αδιαίρετη Εκκλησία υπάρχει χάσμα μέγα και όσον αφορά την Συνοδικότητα, η οποία συνιστά και την πεμπτουσία της λειτουργικότητά της. Αντίθετα, κάθε απόκλιση από αυτόν τον θεόσδoτο θεσμό, αποτελεί σοβαρή εκτροπή από την δισχιλιόχρονη εκκλησιαστική παράδοση.
Κλείνουμε την ανακοίνωσή μας με μια σοβαρή «παρενέργεια» του αντιχριστιανικού θεσμού του παπικού «πρωτείου» και στην καθ’ ημάς Ορθόδοξη Ανατολή. Οι εδώ και μισό αιώνα ατέρμονοι θεολογική διάλογοι της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας με τον Παπισμό, όσον αφορά και το «πρωτείο του επισκόπου Ρώμης», όχι μόνον δεν έφεραν θετικά αποτελέσματα, δεν πείστηκαν οι παπικοί (και) γι’ αυτή την κακοδοξία, αλλά έμειναν απόλυτα αμετακίνητοι. Πολιός σοφός πανεπιστημιακός Καθηγητής δίδασκε πως, ο Παπισμός είναι ενδεχόμενο να αποβάλλει όλες τις άλλες πλάνες του, εκτός από το «πρωτείο», το οποίο αποτελεί την ουσία του, διότι με την άρνησή του, θα κατέρρεε ως χάρτινος πύργος ολόκληρο το παπικό οικοδόμημα!
Μπροστά στην πεισματική άρνηση των παπικών, οι ορθόδοξοι συζητητές τους, (πολλοί από αυτούς), προσπαθούν να το «ερμηνεύσουν ορθοδόξως». Ο μακαριστός π. Γεώργιος Μεταλληνός είχε τονίσει πως: «Η μεγαλύτερη αυταπάτη είναι η επιδίωξη επανερμηνείας του πρωτείου, το οποίο, όπως και αν χαρακτηρισθεί, παραμένει πρωτείο αντιεκκλησιαστικό και πατερικά απαράδεκτο, ως φορτισμένο με την πολιτική-κοσμική σημασία του. Η πρόταση, Παπικών και Οικουμενιστών, να γίνει δεκτό το παπικό πρωτείο ως “πρωτείον διακονίας”, αποδεικνύεται απατηλό πυροτέχνημα. Διότι η μεγαλύτερη έκφραση ειλικρινείας, διακονίας και φιλαληθείας θα ήταν η επίσημη άρνηση εκ μέρους του Παπισμού όλων των παπικών καινοτομιών, στο επίκεντρο των οποίων βρίσκονται τα ειδικά περί Πάπα δόγματα»[14]! Τέλος, η αναφορά της «Κατήχησης» της παπικής «εκκλησίας», σύμφωνα με την οποία, «Δεν μπορεί να υπάρξει Οικουμενική Σύνοδος, αν δεν επικυρωθεί, ή τουλάχιστον αν δεν γίνει δεκτή, από τον διάδοχο του Πέτρου»[15], είναι δηλωτική της κάλπικης παπικής «συνοδικότητας»!
Συμπερασματικά, η προβαλλόμενη παπική «συνοδικότητα» δεν συνιστά επιστροφή στο αποστολικό συνοδικό έθος και ήθος, αλλά αναδιατύπωση της ήδη υφιστάμενης συγκεντρωτικής δομής, φρικτό κληροδότημα του βάρβαρου φραγκικού φεουδαρχισμού. Κάθε απόκλιση από το θεοπαράδοτο Συνοδικό Πολίτευμα συνιστά, κατά την ορθόδοξη θεώρηση, ουσιώδη εκκλησιολογική διαφοροποίηση. Γι’ αυτό πρέπει να εμμένουμε στην ομολογητική απάντηση της εν Κωνσταντινουπόλει Συνόδου του 1895, προς τον «Πάπα» Λέοντα ΙΓ΄: «Η φυσικωτέρα οδός προς την ένωσίν εστιν η επάνοδος της Δυτικής Εκκλησίας εις το αρχαίον δογματικόν και διοικητικόν καθεστώς»[16]. Εμείς θα προσθέταμε: η μοναδική!
Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών
.png)
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου