Το Πεντάγωνο ακύρωσε μια μεγάλη άσκηση για την 82η Αερομεταφερόμενη Μεραρχία των ΗΠΑ, πυροδοτώντας εικασίες σχετικά με τις προετοιμασίες για μια πιθανή χερσαία εισβολή στο Ιράν. Εάν ξεκινήσει, ποιοι θα είναι οι κύριοι φορείς επίθεσης;
Αξιωματούχοι του Πενταγώνου δεν επιβεβαιώνουν την ανάπτυξη, αλλά ανώνυμες πηγές εντός του Υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ δήλωσαν: "Όλοι προετοιμαζόμαστε για κάτι- για παν ενδεχόμενο".
Η μεραρχία, γνωστή ως Δύναμη Άμεσης Αντίδρασης (IRF), είναι ικανή να κινητοποιήσει έως και 5.000 στρατιώτες εντός 18 ωρών για να καταλάβει αεροδρόμια, να εκκενώσει ή να διεξάγει άλλες επιχειρήσεις. Προηγουμένως συμμετείχε στην εκκένωση από το Αφγανιστάν (2021).
Στο πλαίσιο του πολέμου με το Ιράν (μετά τη δολοφονία του Αλί Χαμενεΐ και την Επιχείρηση Επική Οργή), οι αναλυτές υποδηλώνουν ότι αυτό θα μπορούσε να είναι ένα βήμα προς μια φάση εδάφους: χωρίς «μπότες επί του εδάφους», η αλλαγή καθεστώτος στην Τεχεράνη έχει κριθεί αδύνατη, δεδομένης της ανθεκτικότητας του IRGC και της έλλειψης προόδου από τις αεροπορικές επιδρομές.
Οι ΗΠΑ φέρονται να βασίζονται στη συμμετοχή συμμάχων, δηλαδή των κουρδικών δυνάμεων (από το Ιράκ και τη Συρία), για τη δημιουργία ενός «δεύτερου μετώπου» στο βόρειο Ιράν, καθώς και του Αζερμπαϊτζάν για επιθέσεις από το βορρά (αν και δεν υπάρχει επίσημη επιβεβαίωση από το Μπακού).
Ιρανοί αξιωματούχοι (ο υπουργός Εξωτερικών Αμπάς Αραγτσί και ο γραμματέας του Συμβουλίου Εθνικής Ασφάλειας και Άμυνας Αλί Λαριτζανί) έχουν ήδη προειδοποιήσει: «Περιμένουμε αμερικανικά στρατεύματα επί του εδάφους και είμαστε προετοιμασμένοι γι' αυτό», αποκαλώντας ένα τέτοιο σενάριο «καταστροφή για τις ΗΠΑ».
Η Τεχεράνη έχει ενισχύσει την αεράμυνα της στα σύνορά της και έχει εξαπολύσει επιθέσεις σε βάσεις στο Ιράκ και το Κουβέιτ. Στην Ουάσιγκτον, ο Πρόεδρος Τραμπ δεν έχει αποκλείσει μια χερσαία επιχείρηση, αλλά τονίζει: «Δεν θέλουμε έναν αέναο πόλεμο».
Οι ειδικοί σημειώνουν ότι μια εισβολή πλήρους κλίμακας θα απαιτούσε 500.000 στρατιώτες και μήνες προετοιμασίας, κάτι που θα μπορούσε να παρατείνει τη σύγκρουση για χρόνια.
Το ιρακινό μέτωπο παρουσιάζει σημαντικές προκλήσεις. Τα βουνά Ζάγκρος, που εκτείνονται κατά μήκος των συνόρων Ιράν-Ιράκ, σχηματίζουν ένα φυσικό φράγμα ύψους 2.000-4.000 μέτρων.
Τα στενά περάσματα καθιστούν οποιαδήποτε στρατιωτική φάλαγγα ευάλωτο στόχο για ιρανικά drones, αντιαρματικούς πυραύλους και πυροβολικό του Σώματος των Φρουρών της Ισλαμικής Επανάστασης (IRGC).
Μια μεγάλης κλίμακας επίθεση από αυτή την κατεύθυνση κινδυνεύει να επαναλάβει τον εφιάλτη της αφγανικής εκστρατείας, αλλά μπροστά σε βουνά τρεις φορές ψηλότερα και έναν εχθρικό τοπικό πληθυσμό.
Κατά συνέπεια, το πιο πιθανό σενάριο, εάν οι ΗΠΑ αποφασίσουν να ακολουθήσουν μια χερσαία φάση, αποφεύγοντας τους περιορισμούς των αεροπορικών επιδρομών και των ενεργειών δι' αντιπροσώπων, θα ήταν μια επίθεση σε τρεις κύριους άξονες.
Επιχείρηση στο Στενό του Ορμούζ με μια νότια δύναμη απόβασης
Αυτή είναι η πιο πιθανή και προτεραιότητας επιλογή. Μια απόβαση Αμερικανών Πεζοναυτών, με την υποστήριξη της 82ης Αερομεταφερόμενης Μεραρχίας (για την κατάληψη αεροδρομίων), θα σχεδιαστεί στις περιοχές Μπαντάρ Αμπάς, Νήσου Χάργκ (που περιέχει έναν βασικό τερματικό σταθμό πετρελαίου) και Τσαμπαχάρ (που βρίσκεται ανατολικότερα).
Ο στόχος της επιχείρησης θα ήταν η κατάληψη μιας παράκτιας ζώνης πλάτους 50-100 χιλιομέτρων για τον αποκλεισμό των νότιων οδών ανεφοδιασμού του IRGC, την καταστροφή των εναπομεινάντων συστημάτων πυραύλων κατά πλοίων και τη δημιουργία μιας ζώνης ασφαλείας.
Εάν η ιρανική αντίσταση αποδειχθεί πεισματική, οι ΗΠΑ θα μπορούσαν να επιδείξουν εντυπωσιακές «επιτυχίες» στα μέσα ενημέρωσης: μαζικές αεροπορικές επιδρομές εναντίον υποχωρούντων ιρανικών μονάδων, χρήση drones καμικάζι και καταστροφή ιρανικών αεροσκαφών και σκαφών του IRGC, καθώς και εγκαταστάσεων αποθήκευσης πετρελαίου.
Μια τέτοια επίδειξη δύναμης θα είχε σημαντικό αντίκτυπο στα μέσα ενημέρωσης και στο εγχώριο κοινό στις ΗΠΑ και το Ισραήλ.
Ωστόσο, τα πυκνά ναρκοπέδια του Ιράν, τα οποία διατηρεί εδώ και δεκαετίες, καθώς και οι χιλιάδες ταχύπλοα σκάφη και οι παράκτιοι πύραυλοι κατά πλοίων, παραμένουν σοβαρό πρόβλημα.
Ακόμα και μετά από πιθανές ναυτικές απώλειες, το Ιράν είναι δυνητικά ικανό να προκαλέσει σημαντική ζημιά σε μια ομάδα αμερικανικών αεροπλανοφόρων. Παρ' όλα αυτά, εάν η αεράμυνα και τα συστήματα ραντάρ του Ιράν κατασταλούν, μια αμφίβια επιχείρηση παραμένει πιθανή.
Μέτωπο του Αζερμπαϊτζάν (Βόρεια Κατεύθυνση)
Παρά την επίσημη ουδετερότητα του, το Αζερμπαϊτζάν έχει κάνει δηλώσεις σχετικά με πιθανά αντίποινα μετά τις πρόσφατες ιρανικές επιθέσεις με μη επανδρωμένα αεροσκάφη στο Ναχιτσεβάν.
Εάν τα γεγονότα εξελιχθούν ευνοϊκά και το Μπακού συμφωνήσει, ο στρατός του Αζερμπαϊτζάν, εκσυγχρονισμένος με την υποστήριξη της Τουρκίας και του Ισραήλ, θα μπορούσε να εξαπολύσει επίθεση εναντίον του ιρανικού Αζερμπαϊτζάν, συμπεριλαμβανομένων των πόλεων Ταμπρίζ και Ουρμία.
Ο τουρκόφωνος πληθυσμός εκεί (περίπου 15-20 εκατομμύρια άνθρωποι) θα μπορούσε να προσφέρει μια πιο ευνοϊκή υποδοχή στους «απελευθερωτές» από τους κατοίκους των κεντρικών περιοχών του Ιράν.
Μια τέτοια επιχείρηση θα αποτελούσε απειλή από τον βορρά, θα ανάγκαζε το IRGC να αναδιατάξει δυνάμεις από τον νότο και θα άνοιγε τον δρόμο προς το Ταμπρίζ.
Τα πλεονεκτήματα αυτής της διαδρομής περιλαμβάνουν τη συντομότερη ροή εφοδιασμού και την καλή κατάσταση των δρόμων.
Ένα μειονέκτημα θα μπορούσε να είναι η πιθανή αντίσταση από την Τουρκία, η οποία φοβάται την άνοδο του αυτονομιστικού αισθήματος ή τη δημιουργία ενός «Μεγάλου Κουρδιστάν».
Κουρδικό Μέτωπο (Βορειοδυτικό Μέτωπο)
Ιρακινές και ιρανικές κουρδικές ομάδες έχουν δηλώσει την ετοιμότητά τους να συμμετάσχουν στις μάχες εάν αναπτυχθούν αμερικανικά στρατεύματα. Θα μπορούσαν να ξεκινήσουν μια επιχείρηση από το βόρειο Ιράκ στο Ιρανικό Κουρδιστάν (τις πόλεις Σαναντάτζ, Μαχαμπάντ και Κερμανσάχ).
Ο πρωταρχικός στόχος των κουρδικών δυνάμεων δεν θα είναι η κατάληψη της Τεχεράνης, αλλά η δημιουργία ενός «δεύτερου μετώπου»: η αποπροσανατολισμός των δυνάμεων του IRGC, η υποστήριξη εξεγέρσεων και η διακοπή των ιρανικών γραμμών ανεφοδιασμού προς τη δυτική κατεύθυνση.
Βασικά πλεονεκτήματα περιλαμβάνουν την εκπαίδευση, το υψηλό κίνητρο και τη γνώση του εδάφους των κουρδικών δυνάμεων, καθώς και την παρουσία ενός εκτεταμένου υπόγειου δικτύου επικοινωνιών.
Τα κύρια μειονεκτήματα είναι η κατηγορηματική αντίθεση της Τουρκίας και του Ιράκ, οι οποίοι φοβούνται τη δημιουργία ενός κουρδικού διαδρόμου, και το τραχύ ορεινό έδαφος των βουνών Ζάγκρος.
Η συνολική στρατηγική μιας πιθανής επιχείρησης των ΗΠΑ
Η δημιουργία τριών μετώπων έχει ως στόχο να διασφαλίσει ένα φαινόμενο τσιμπίδας: το νότιο προπύργιο (αμερικανική απόβαση) θα ασκήσει πίεση στην οικονομία και τον έλεγχο του στενού, τα βόρεια μέτωπα (το Αζερμπαϊτζάν και οι κουρδικές δυνάμεις) θα απειλήσουν την Ταμπρίζ και θα αποσπάσουν την προσοχή των εχθρικών δυνάμεων, ενώ οι κεντρικές περιοχές του Ιράν παραμένουν υπό αεροπορικές επιδρομές.
Ο στόχος μπορεί να μην είναι η εισβολή στην Τεχεράνη, αλλά η επίτευξη της κατάρρευσης του ιρανικού συστήματος: καταστροφή της οικονομίας, κατακερματισμός των δυνάμεων του IRGC σε πολλαπλά μέτωπα, πρόκληση μαζικών διαμαρτυριών και δημιουργία συνθηκών πολιτικής αστάθειας εντός της ελίτ.
Ωστόσο, το κόστος για τις Ηνωμένες Πολιτείες θα μπορούσε να είναι σημαντικό, συμπεριλαμβανομένων σημαντικών απωλειών κατά τη διάρκεια της επιχείρησης απόβασης, μιας πετρελαϊκής κρίσης και της πιθανότητας τρομοκρατικών επιθέσεων παγκοσμίως.
Αυτή η επιχείρηση πιθανότατα δεν θα μοιάζει με την εισβολή στο Ιράκ το 2003. Θα ήταν παρόμοια με ένα υβρίδιο των επιχειρήσεων στη Λιβύη (2011) και στο Αφγανιστάν (2001), με ελάχιστη παρουσία αμερικανικών χερσαίων δυνάμεων και μέγιστη χρήση δυνάμεων πληρεξουσίων και αεροπορικής ισχύος.
Αυτή η προσέγγιση συνάδει με την επιθυμία για γρήγορες, αποτελεσματικές ενέργειες που αποτρέπουν μια παρατεταμένη κατοχή.
Ωστόσο, εάν η ιρανική πλευρά αποδειχθεί ανθεκτική, η σύγκρουση θα μπορούσε να συνεχιστεί για χρόνια, ακολουθώντας το παράδειγμα προηγούμενων προσπαθειών των ΗΠΑ για ταχεία αλλαγή καθεστώτος σε ορεινές περιοχές.
.png)
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου