Περιστέρι 18/01/2026
Σεβασμιώτατε ευλογείτε,
Για την ονομαστική σας εορτή ευχόμαστε έτη πολλά, καλλίκαρπα και καλό Παράδεισο.
Κινούμενοι από εκκλησιαστικό ενδιαφέρον, θα θέλαμε να σας ενημερώσουμε ότι διαβάσαμε μετά εντόνου προβληματισμού την απάντηση που δώσατε αναφορικώς με την καταγγελία περί αφαιρέσεως του Εσταυρωμένου από την κεντρική Αγία Τράπεζα του Ιερού Ναού Αγίου Γεωργίου Ιεράπετρας και μεταθέσεώς Του σε διπλανή Αγία Τράπεζα, ενώ στο κεντρικό κλίτος τοποθετήθη αντ’ Αυτού το αρχαίο σύνθρονο.
Ωστόσο, ένα πρώτο εύλογο ερώτημα είναι το γιατί με την τοποθέτηση του συνθρόνου αφαιρέθη παράλληλα ο Εσταυρωμένος, όταν μάλιστα προκαλείται τέτοια ταραχή και σκάνδαλο στο ποίμνιο.
Αν ήταν θέμα ελλείψεως επαρκούς χώρου για την συνύπαρξη Εσταυρωμένου και συνθρόνου, γιατί προτιμήσατε το δεύτερο ως ανώτερο της θέας του Εσταυρωμένου και μαζί με την μεταρρύθμιση αυτή να προκληθεί τόση αναστάτωση στο πανελλήνιο; Εξ άλλου, υπάρχει ο Καθεδρικός Ναός της Αγίας Φωτεινής όπου διαθέτει σύνθρονο και στον οποίο μπορεί να τελείται η επισκοπική ενθρόνιση κατά την τάξη της αρχαίας παράδοσης. Ήταν απαραίτητη η τοποθέτηση συνθρόνου και σε άλλο ναό της Μητρόπολης αναγκάζοντας την μετάθεση του Εσταυρωμένου;
Ο ιερός Χρυσόστομος διαπιστώνει πως τίποτα δεν σκανδαλίζει και ταράζει την συνείδηση των πιστών όσο οι καινοτομίες και αλλαγές που γίνονται στη λατρεία, ακόμα κι αν γίνονται για καλό, προς δόξαν Θεού, όπως εν προκειμένω διατείνονται όσοι υποστηρίζουν τις καινοτόμες μεταβολές. «Οὐδὲν γὰρ οὕτω θορυβεῖ ψυχὴν, κἂν ἐπὶ χρησίμῳ τινὶ γίνηται, ὡς καινοτομεῖν τι καὶ ξενίζειν, καὶ μάλιστα ὅταν περὶ λατρείας καὶ περὶ τῆς τοῦ Θεοῦ δόξης τοῦτο γίνηται». (Εἰς Α’ Κορ. Ὁμιλ. 7, 6, PG 61,63).
Αλλά είναι προφανές ότι ο Εσταυρωμένος «εμποδίζει» την επιδιωκόμενη θέαση του επισκόπου από το ποίμνιο. Το σύνθρονο όμως, ως γνωστόν, δεν κατηργήθη επειδή οι εκκλησιαζόμενοι δεν μπορούσαν να βλέπουν τον επίσκοπο να ανεβαίνει εκεί, αλλά ακριβώς το αντίθετο: Επειδή το ανυψούμενο τέμπλο εμπόδιζε την θέαση («επισκοπή») του ποιμνίου από τον επίσκοπο. Αυτός είναι ο λόγος που ο επισκοπικός θρόνος μετετέθη στον σολέα και είναι πλέον αυτή η εξέλιξη της παραδόσεως.
Ο γνωστός θεολόγος -αρχαιολόγος βυζαντινής αρχαιολογίας Κων. Καλοκύρης γράφει σχετικά με το σύνθρονο: «Τὸ σύνθρονον, πλὴν ἐξαιρέσεων, καταργεῖται κατὰ τὴν βυζαντινὴ περίοδο, κυρίως λόγω τῆς διαμορφώσεως τοῦ ὑψηλοῦ τέμπλου, ὁπότε ὁ θρόνος τοῦ ἐπισκόπου τοποθετεῖται εἰς τὸν κυρίως ναὸν» (Θ.Η.Ε. λήμμα «Σύνθρονον»).
Ομολογείτε ότι δεν υποβαθμίζετε την Σταύρωση, ωστόσο δικαιολογείτε την μετάθεση του Εσταυρωμένου για να τοποθετήσετε το Σύνθρονο ως φροντίδα «ώστε κάθε στοιχείο του ιερού χώρου να βρίσκεται στην ορθή θεολογική και λειτουργική του θέση». Ποια είναι λοιπόν η «ορθή και θεολογική θέση» του ενός επισκοπικού θρόνου; Η κόγχη ή ο κυρίως ναός; Διότι είτε θα δεχθείτε την ισχύουσα παράδοση (όπως επικρατεί τους τελευταίους τουλάχιστον 10 αιώνες) και θα φροντίσετε να διατηρήσετε τον δεσποτικό θρόνο στον κυρίως ναό, είτε (αυθαιρέτως) θα επιστρέψετε στην αρχαιότερη παράδοση και θα τον μεταθέσετε στην αρχική του θέση στην κόγχη (σύνθρονο). Η σύγχρονη, όμως, πρακτική της τοποθέτησης δύο (2) δεσποτικών θρόνων δεν ανήκει σε καμμία ορθόδοξη παράδοση.
Το γεγονός ότι υπάρχουν αρκετοί ναοί που εφαρμόζουν την καινοτομία αυτή, ουδόλως την καθιστούν ορθή θεολογικά ή παραδοσιακή. Απλά, είναι μία ευρέως επιχειρούμενη πρακτική, την οποία δεν αρμόζει να επικαλεστείτε ως έθος για να την ακολουθήσετε, αφ’ ενός μεν, γιατί δεν έχει την ισχύ έθους όπως οι παραδόσεις, αφ’ ετέρου δε, διότι και ο ίδιος την αμφισβητείτε δεχόμενος ότι «η Ορθοδοξία δεν λειτουργεί με βάση το “έτσι το συνηθίσαμε”».
Υπό το πρίσμα αυτό, ο ισχυρισμός ότι «η μετακίνησή του (σ.σ. του Εσταυρωμένου) σε άλλη σεβαστή και εμφανή θέση δεν είναι απομάκρυνση, ούτε υποβάθμιση, αλλά ορθή λειτουργική διάκριση», καθώς και ότι «η Ορθόδοξη Παράδοση δεν απαιτεί την ύπαρξη Εσταυρωμένου πίσω ή επάνω στην Αγία Τράπεζα», ευλόγως ανακινούν το ερώτημα κατά πόσο «ορθή λειτουργική διάκριση» μπορεί να θεωρηθεί η τοποθέτηση και δεύτερου επισκοπικού θρόνου (σύνθρονο), και ποια Ορθόδοξη Παράδοση την απαιτεί;
Διατείνεστε ότι η τοποθέτηση του συνθρόνου στον ιερό Ναό του Αγίου Γεωργίου «αποτελεί επιστροφή και πιστή εφαρμογή της ορθόδοξης εκκλησιαστικής παραδόσεως, όπως αυτή διαμορφώθηκε από τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες και διασώζεται στη λειτουργική και αρχιτεκτονική μας κληρονομιά», καθώς και ότι «η επιστροφή σε αρχαιότερες και αυθεντικές μορφές δεν είναι νεωτερισμός, αλλά πράξη εκκλησιαστικής συνέπειας».
Θα πρέπει εδώ να επισημανθεί ωστόσο, μετά σεβασμού, ότι αφ’ ενός μεν, δεν ανήκει στην αρμοδιότητα κάθε επισκόπου η επιλεκτική «επιστροφή» σε παλαιότερες παραδόσεις αλλά στην Εκκλησία εν συνόλω, με γνώμονα πάντοτε την αποφυγή σκανδαλισμού που επισημαίνει και ο ιερός Χρυσόστομος. Ο άγιος Παΐσιος αντιδρώντας στὴν όποια άθεσμη καινοτομία επιχειρείτο, νουθετούσε: «ἡ Ἐκκλησία δὲν εἶναι καράβι τοῦ κάθε ἐπισκόπου νὰ κάνη ὅ,τι θέλει» (Ἱερομ. Ἰσαάκ, Βίος Γέροντος Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου, Ἅγιον Ὄρος 2004, σελ. 691).
Ο σοφός και όσιος Ιεράρχης Αυγουστίνος Καντιώτης πάνω σε αυτή την προοπτική της επανατοποθέτησης του αρχαίου συνθρόνου, διακρίνοντας ότι πρόκειται για σοβαρή «μεταβολή και μεταρρύθμιση» τόνιζε εμφατικά:
«Γιὰ νὰ γίνει αὐτὴ ἡ μεταβολὴ στὴν Ἐκκλησία, πρέπει νὰ γίνει κανονικά, μὲ ἀπόφαση μιᾶς πανορθοδόξου Συνόδου, γιατὶ ἂν γίνει μὲ ἀπόφαση μιᾶς μόνο Συνόδου, π.χ. τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, θὰ δημιουργηθοῦν σκάνδαλα καὶ φιλονικίες. Προτιμότερο, ἐφ’ ὅσον δὲν πρόκειται γιὰ ζητήματα τάξεως, νὰ μείνουν ὅπως εἶναι τὰ πράγματα καὶ νὰ ‘μαστε ἑνωμένοι, παρὰ νὰ κάνουμε μεταβολὲς καὶ μεταρρυθμίσεις, ποὺ μπορεῖ μὲν νὰ ’ναι σύμφωνες μὲ τὴν ἱερὰ παράδοση, ἀλλ’ ὅταν δὲν γίνονται μὲ τὴ συμφωνία ὅλων τῶν ὀρθοδόξων λαῶν, μποροῦν νὰ μᾶς χωρίσουν, ὅπως συνέβη μὲ τὸ παλαιοημερολογητικὸ ζήτημα». (βλ. Ἐπισκόπου Αύγουστίνου Καντιώτη, Ὁ Ὀρθόδοξος Ναὸς, Ἀθῆναι 1976, Ὀρθόδοξος Ἱεραποστολικὴ Ἀδελφότητα «Ὁ Σταυρὸς», σελ.148).
Επιπλέον, δεν αποτελεί a priori η προγενέστερη Παράδοση «ορθότερη» της νεότερης, εφόσον και η δεύτερη πληροί τις θεολογικές προϋποθέσεις και έχει ενστερνισθεί από το πλήρωμα της Εκκλησίας· όπως, για παράδειγμα, συνέβη με τα θυσιαστήρια στους παλαιοχριστιανικούς ναούς της Αντιόχειας (και αλλού), τα οποία αρχικά ήταν στραμμένα προς τη δύση και αργότερα ρυθμίστηκαν προς το θεολογικότερον, δηλαδή να βλέπουν προς την ανατολή. Μία άλλη παλαιοχριστιανική παράδοση, μακροβιότερη μάλιστα της σημερινής, ήταν η χρήση βήλων (κουρτινών) στη θέση των δεσποτικών εικόνων του τέμπλου μέχρι τον 14ο αι.
Μπορεί ένας επίσκοπος σήμερα, να επιλέξει την επιστροφή σε αυτές, με το πρόσχημα ότι κάνει «πιστή εφαρμογή της ορθόδοξης εκκλησιαστικής παραδόσεως, όπως αυτή διαμορφώθηκε από τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες»;
Μπορεί να αφαιρέσει τις εικόνες του τέμπλου και να επανατοποθετήσει αντ’ αυτών κουρτίνες (βήλα), προκειμένου να επιδείξει «εκκλησιαστική συνέπεια» «επιστροφής σε αρχαιότερες και αυθεντικές μορφές»; Μπορεί να επικαλεστεί «εκκλησιαστική συνέπεια» χτίζοντας Ιερούς Ναούς στραμμένους προς την δύση όπως γινόταν παλαιοχριστιανικά; Ή μήπως, έχοντας την τόλμη της επιστροφής σε αρχαιότερες μορφές, μπορεί να εγκαταλείψει την νεωτέρα παράδοση της αρχιερατικής μίτρας προκειμένου να είναι συνεπής με τις προγενέστερες μορφές αμφίων;
Εύλογα αντιλαμβανόμαστε πως όχι.
Υπάρχουν ακόμα πολλές άλλες αρχαίες παραδόσεις οι οποίες εγκαταλείφθηκαν με την πάροδο του χρόνου, καθώς οι ίδιες εξελίχθηκαν, αναπτύχθηκαν και εμπλουτίσθηκαν με θεολογικότερο και εκφραστικότερο τρόπο. Παράδειγμα έχουμε ακόμα, την συγγραφή των αθανάτων ύμνων του Τριωδίου που συντάχθηκαν από τον άγιο Ιωάννη Δαμασκηνό, Κοσμά Μελωδό, Θεόδωρο Στουδίτη, Ανδρέα Κρήτης κ.α. Δεν μπορούμε να φανταστούμε καν την προ αυτών φτωχή σχετική υμνογραφία.
Γνωρίζουμε όλοι ότι η Παράδοση είναι κάτι δυναμικό και ζωντανό όπως παρατηρούμε από την Εκκλησιαστική Ιστορία. Διαμορφώνεται συνεχώς, εμπλουτίζεται και αναλόγως υιοθετείται από το πλήρωμα της Εκκλησίας. Ο εμπλουτισμός και η εξέλιξη αυτή είναι που συνιστούν την ομορφιά της Παράδοσης στην λατρεία.
Ωστόσο, στις μέρες μας δυστυχώς, εκπληρώθηκε η ανωτέρω προφητική ρήση του Ιεράρχου Αυγουστίνου περί των σκανδάλων και φιλονικιών από καινοτόμες μεταβολές.
Ασφαλώς, γνωρίζετε τον μεγάλο σκανδαλισμό και διχασμό στο πλήρωμα της Εκκλησίας που έχει προκληθεί την τελευταία τριετία πανελλαδικώς από την αυθαίρετη αποβολή του Εσταυρωμένου και του Σταυρού λιτανειών όπισθεν της Αγίας Τραπέζης στην Ι.Μ. Περιστερίου, η οποία συνοδεύεται από κακόδοξη και δυστυχώς βλάσφημη, κατά του Ιερού Σεβάσματος, διδασκαλία του οικείου Μητροπολίτου.
Η θεολογικά επιλήψιμη πρακτική αυτή, όπως αιτιολογείται (ακόμα) από τον επινοητή της, ως εμπίπτουσα στις απαγορευτικές διατάξεις της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου περί αποβολής «εικονικών αναζωγραφήσεων» και «τύπον τοῦ Σταυρού», καταδικάζεται ρητώς επί ποινή καθαιρέσεως και αφορισμού (βλ. Ὅρος Πίστεως Ζ΄ Οικ. Συν.).
Αποτέλεσμα των επανειλημμένων αναφορών του πιστού λαού στην Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος και λόγω της αδιάλλακτης εμμονής του Μητροπολίτου στην θεολογικά αντορθόδοξη διδασκαλία και πρακτική της αποβολής, ήταν η πανηγυρική έκδοση Εγκυκλίου της Ιεράς Συνόδου της Εκκλησίας της Ελλάδος, υπ’ αριθμόν 3095/1448/694/20-03-2025 με τίτλο «Περί της τοποθέτησης του Εσταυρωμένου», με την οποία επισφραγίζεται η τοποθέτηση του Εσταυρωμένου όπισθεν της Αγίας Τραπέζης και απαγορεύεται κάθε αυθαίρετη λειτουργική μεταβολή.
Σημειώνεται ότι η Ιερά Σύνοδος ενημέρωσε χαίρουσα με άμεση επικοινωνία τα μέλη της Επιτροπής μας για την έκδοση της Εγκυκλίου.
Η Ορθόδοξη Ανατολική Εκκλησία ουδέποτε συνόδευσε την παρουσία του Εσταυρωμένου στο Ιερό βήμα με κακόδοξη διδασκαλία, η οποία θα υπερτόνιζε τη Σταύρωση έναντι των άλλων γεγονότων της Θείας Οικονομίας.
Ορθώς αναφέρετε για την Αγία Τράπεζα ότι αποτελεί, μεταξύ άλλων, και θυσιαστήριο.
Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο, δεν είναι θεολογικά άτοπο να υπάρχει πίσω από την Αγία Τράπεζα ο Σταυρός/Εσταυρωμένος, καθότι στον Σταυρό θυσιάστηκε ο Χριστός για εμάς. Θυσιαστήριο η Αγ.Τράπεζα, θυσιαστήριο είναι και ο Σταυρός. Η Θυσία τελείται στην Αγ. Τράπεζα· αυτή η Θυσία είναι η Σταύρωση του Κυρίου.
Ο Σταυρός και η Σταύρωση είναι η Δόξα του Κυρίου· γι’ αυτό και, εκτός από την ιστορική επιγραφή «Ιησούς Ναζωραίος Βασιλεύς Ιουδαίων», στην ορθόδοξη αγιογράφηση συναντάται και η επιγραφή «Ο Βασιλεύς της Δόξης». Η φράση αυτή μας υπενθυμίζει τη θεία φύση του Χριστού, του Βασιλέα της Κτίσης και Σωτήρα μας, δηλώνει τη νίκη κατά του θανάτου και του διαβόλου, και μας υπενθυμίζει ότι στον Σταυρό ο Χριστός δεν ηττήθηκε, αλλά εκουσίως προσέφερε τον Εαυτό Του.
Τα παραπάνω αποτυπώνονται και στην ορθόδοξη αγιογράφηση του Εσταυρωμένου. Ο Χριστός φαίνεται ήρεμος, γαλήνιος, αρχοντικός με απλωμένα τα χέρια Του και ανοιχτές τις παλάμες Του, ως μια μεγάλη αγκαλιά. Ολόκληρο το Σώμα Του στέκει αγέρωχο.
Όλα τα ανωτέρω χαρακτηριστικά αποπνέουν το επερχόμενο γεγονός της Ανάστασης, αποδεικνύοντας με έναν ακόμη τρόπο ότι, στην ορθόδοξη πνευματικότητα, Σταύρωση και Ανάσταση είναι οι δύο όψεις του ίδιου νομίσματος. Αυτό επίσης αποτυπώνεται και στο Ευαγγέλιο της Εκκλησίας, το οποίο προβάλλει τον Εσταυρωμένο επί έξι ημέρες της εβδομάδος από την μία όψη, ενώ στην άλλη προβάλλει την Ανάστασή Του κατά τις Κυριακές.
Αντιθέτως, στη δυτική αγιογράφηση του Εσταυρωμένου, η οποία έχει απωλέσει την πνευματικότητα και εστιάζει πρωτίστως στον ρεαλισμό, ο Χριστός παρουσιάζεται ως ένας ηττημένος άνθρωπος, που καταδικάστηκε σε θάνατο από άλλους, με το πρόσωπο πεσμένο και βασανισμένο, τα χέρια του λυγισμένα και όλο το σώμα του ριγμένο και βαριά παραμορφωμένο.
Θεωρώντας αναγκαίο να γνωρίζετε το περιεχόμενο της ανωτέρω Συνοδικής Εγκυκλίου, ως χρήσιμο στην κοινή πορεία της «Νοητής Νηός», καθώς διοικητικώς μεν ανήκετε σε άλλη δικαιοδοσία, τυπικώς δε ανήκετε στην Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική των Ορθοδόξων Εκκλησία και ποιμένετε κυρίως Έλληνες αδελφούς μας, παραθέτουμε εν συνεχεία τα εντελλόμενα της Ιεράς Συνόδου προς τους Σεβ. Μητροπολίτες της Εκκλησίας της Ελλάδος:
ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
ΙΕΡΑ ΣΥΝΟΔΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ
Δ/νσις: Ιωάννου Γενναδίου 14 - 115 21, Ἀθῆναι
Τηλ. 210-7272.204, Fax 210-7272.210, e-mail: ecclesia.protocol@gmail.com
Αριθ. Πρωτ. 1448
Διεκπ. 694
Ἀθήνησι, τῇ 20ῇ Μαρτίου 2025
ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ 3095
Πρός
τούς Σεβασμιωτάτους Μητροπολίτας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος
Θέμα: «Περί τῆς τοποθετήσεως τοῦ Ἐσταυρωμένου»
Σεβασμιώτατε ἐν Χριστῷ ἀδελφέ,
Συνοδικῇ Ἀποφάσει, ληφθείσῃ ἐν τῇ Συνεδρίᾳ τῆς Διαρκοῦς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς 11ης μηνὸς Μαρτίου 2025, γνωρίζομεν ὑμῖν ὅτι ἡ Ἱερά Σύνοδος, ἐν τῇ ῥηθείσῃ Συνεδρίᾳ αὐτῆς, λαβοῦσα ὑπ’ ὄψιν ποικίλας ἀναφοράς ὡς πρὸς τὴν τοποθέτησιν τοῦ Ἐσταυρωμένου ὄπισθεν τῆς Ἁγίας Τραπέζης καὶ τὴν περιφοράν Αὐτοῦ κατὰ τὴν Ἀκολουθίαν τῆς Μεγάλης Πέμπτης, διεξελθοῦσα καὶ τὴν ὑπ’ ἀριθ. 58/27.11.2024 σχετικὴν εἰσήγησιν τῆς Συνοδικῆς Ἐπιτροπῆς ἐπὶ τῆς Θείας Λατρείας καὶ τοῦ Ποιμαντικοῦ Ἔργου, ἀπεφάσισεν ὅτι:
Ἡ τοποθέτησις τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ ὄπισθεν τῆς Ἁγίας Τραπέζης εἶναι γενικῶς καθιερωμένη παράδοσις, ὅπως παρατηροῦμεν εἰς τὰ Πατριαρχεῖα καὶ τὰς Αὐτοκεφάλους Ὀρθοδόξους Ἐκκλησίας, ὡς ἐπίσης παράδοσις εἶναι καὶ ἡ περιφορά τοῦ Ἐσταυρωμένου καὶ ἡ προσκύνησις Αύτοῦ κατὰ τὴν Μεγάλην Πέμπτην, ὡς καὶ τοῦ ἱεροῦ Ἐπιταφίου τὴν Μεγάλην Παρασκευήν.
Ὁ Σταυρός τοῦ Χριστοῦ εἰς τὴν θεολογίαν τῆς Ἐκκλησίας, ὡς ἐκφράζεται εἰς τὰ ἔργα τῶν Πατέρων καὶ εἰς τὴν ἱερὰν ὑμνογραφίαν, εἶναι ἄρρηκτα συνδεδεμένος μὲ τὴν Ἀνάστασιν Αὐτοῦ καὶ δὲν διαχωρίζονται· «Τὸν Σταυρόν σου προσκυνοῦμεν, Δέσποτα, καὶ τὴν ἁγίαν σου Ἀνάστασιν δοξάζομεν». Εἶναι ἐνιαῖον τὸ μυστήριον τοῦ Σταυροῦ καὶ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Χριστοῦ. Δὲν νοεῖται ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ δίχως τὴν Ἀνάστασίν Αὐτοῦ οὔτε Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ ἄνευ τοῦ Σταυροῦ.
Αἱ λειτουργικαὶ ἀλλαγαὶ τοῦ τυπικοῦ τῆς Ἐκκλησίας γίνονται μὲ ἀποφάσεις τῶν Συνοδικῶν Ὀργάνων Αὐτῆς.
Ἐπὶ δὲ τούτοις, κατασπαζόμενοι τὴν ὑμετέραν Σεβασμιότητα ἐν Κυρίῳ, διατελοῦμεν μετ’ ἀγάπης.
(ακολουθούν οι υπογραφές των Συνοδικών Αρχιερέων).
________________
Ελπίζοντας ότι με γνώμονα την ειρήνη και την αποσόβηση σκανδαλισμού του ποιμνίου υμών, αλλά και γενικότερα των ορθοδόξων πιστών, θα επανεξετάσετε την επανατοποθέτηση του Εσταυρωμένου στο κεντρικό κλίτος του Ναού, πίσω από την Αγία Τράπεζα -με την χρήση και θέα του Οποίου αγιάσθησαν δεκάδες Αγίων Πατέρων- κλείνουμε ευχόμενοι ταπεινά καλό, ευλογημένο και σωτήριο το νέο έτος.
μετά σεβασμού
ΣΥΝΤΟΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΤΡΟΠΗ ΠΙΣΤΩΝ Ι.Μ.ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟΥ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου