ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ… ΑΥΤΟΚΤΟΝΗΣΑ;

Γράφει η Μαίρη Καρά 

ΖΗΤΩ Η ΖΩΗ! Το δώρο μου ήρθε «κουτί». Ακριβώς τη στιγμή που ήμουν έτοιμος να καταρρεύσω. Το δέχτηκα σαν μια σανίδα σωτηρίας στο πέλαγος της απελπισίας μου. Η μοναξιά κι η μονοτονία της καθημερινότητάς μου τελευταία με είχαν αποτελματώσει. Η μόνη σκέψη που με κρατούσε στην ζωή ήταν ο ΘΑΝΑΤΟΣ. Πως θα' βρισκα το θάρρος να την εγκαταλείψω ανώδυνα και βιολογικά. Αφού κι ο εγκέφαλός μου - που αρνιόταν να σκεφτεί - πεθαμένος ήταν!  Δεν "έπιανα" τους λόγους της άρνησής του. Ήταν κλεισμένοι ερμητικά στο άδειο «κουτί» του μυαλού μου. Και τους έθαψα. Δεν θυμάμαι τίποτα.

Μηχανικά ανοίγω το κουτί με το ΔΩΡΟ. Σκόρπια κομμάτια μιας εικόνας ξεχύνονται από μέσα και με προκαλούν. Να τα αγγίξω, να τα συναρμολογήσω. Κάτι άρχισε να σαλεύει στο μυαλό μου. Εικόνες λησμονημένες προβάλλονται αστραπιαία στον άσπρο τοίχο απέναντί μου. Εικόνες ανάκατες που κάτι μου θυμίζουν. Τι όμως; Πιάνω τα κομμάτια και τα βάζω στη σειρά. Ένα-ένα δίπλα-δίπλα, σιγά-σιγά αρχίζει να διαγράφεται ένας χώρος.

Ένας καταπράσινος κάμπος…. Λουλούδια…. Δέντρα… βουνά στο βάθος του ορίζοντα… ζώα γνωστά κι άγνωστα… η ομορφιά της φύσης με συναρπάζει, προχωρώ πιο γρήγορα, μια σκιά σκεπάζει τώρα τα ανθισμένα λουλούδια ενός μαγευτικού κήπου.  Στην άκρη του αρχίζουν να φαίνονται γκριζωποί τοίχοι, μερικά σκαλιά, μια πόρτα, παράθυρα… ανυπομονώ…

Χτίζω και προχωρώ με αγωνία, τι είναι αυτό; Ένα υπέροχο αγροτικό σπίτι ορθώνεται τώρα μπροστά μου. Ένα όμορφο σπίτι, για να ζουν ευτυχισμένοι άνθρωποι. Που είναι οι άνθρωποι όμως; Ένα τέτοιο σπίτι δεν πρέπει να είναι άδειο. Πρέπει να το χαίρονται άνθρωποι και να απολαμβάνουν την Φύση. Ποιοι μπορεί να είναι αυτοί οι άνθρωποι; Υπάρχουν; Ζουν στην υπέροχη χώρα μας; Σκέφτομαι. Ψάχνω βαθιά μέσα στις χαραμάδες του μυαλού μου, που μου άνοιξε το χτίσιμο αυτού του καταφύγιου. Πρέπει να βρω ποιοι αξίζουν να ζουν μέσα σ’ αυτή την όαση. Ανθρώπους υγιείς σωματικά και πνευματικά, σκεπτόμενους, δημιουργικούς. Ανθρώπους που θα δημιουργήσουν μέσα σ’ αυτή την απόλυτη ηρεμία, έργα και ημέρες ευτυχίας για τους ίδιους και τα παιδιά τους.

Ανθρώπους ελληνόψυχους με αληθινή αγάπη για την ιερή πατρίδα τους. Για να αγωνιστούν να  την ελευθερώσουν και να την παραδώσουν στα παιδιά τους ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΗ. Έτοιμη να ξαναγεννήσει ηρωικούς ΕΛΛΗΝΕΣ, με ΠΙΣΤΗ στα ΙΔΑΝΙΚΑ της αιώνιας ΦΥΛΗΣ! Πολίτες ενός ΔΙΚΑΙΟΥ ΚΡΑΤΟΥΣ, που θα τους παρέχει ΙΣΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ, ώστε να γεύονται όλοι το ΔΩΡΟ της ΖΩΗΣ. Μέλη μιας ηθικής κοινωνίας, όπου τον πρώτο ρόλο στις σχέσεις τους θα παίζει η ΑΓΑΠΗ. Άνθρωποι θνητοί μεν αλλά που το πνεύμα τους θα μένει αθάνατο για να διαιωνίζει την ύπαρξή τους… κι ύστερα ΞΥΠΝΗΣΑ! 

Μα έχασα την πίστη μου στη ζωή; Είναι δυνατόν να θέλω να… γίνω αυτόχειρας και χωρίς όπλο; ΄Η μήπως μ' αυτό το περίεργο κουτί, που μου ξύνει πληγές; Ευτυχώς που μέσα μου επαγρυπνά το ένστικτο και με συνεφέρνει. Αλλιώς θα πέταγα στα σύννεφα, όχι μόνο στ' όνειρο. Ασυναίσθητα αφήνω τα κομμάτια κάτω, χάνω επαφή με το πατριωτικό μου όραμα κι… επανέρχομαι στην τραγική μοναξιά μου. Μια ζωή όνειρα κάνω. Για ιδανικά σπίτια στην εξοχή, για ιδανικές πολιτείες… όλα μπορεί να συμβούν, αφού τα ονειρεύομαι. Αφού δεν μπορώ να διακρίνω πότε ονειρεύομαι και πότε είμαι αληθινός!

Όταν ξυπνάω, όταν δουλεύω (;), όταν περπατάω, όταν κάθομαι; Όλα μηχανικά τα κάνω. Το μυαλό μου είναι πάντα στο ιδανικό σπίτι… τέλεια ανασφάλεια πια, λες και με κυνηγάει ο ιδιοκτήτης μου, να μου κάνει έξωση. Α… θυμήθηκα τα… χρέη μου.  Το φως, το νερό, το τηλέφωνο, τα κοινόχρηστα… μα τίποτα δεν πρόκειται να πληρώσω κι εννιά έχει ο μήνας κα πέρα βρέχει, μα ποτέ δεν έβρεξε για μένα παράδες! Μα αφού έμεινα κλεισμένος σε τέσσερις τοίχους (κι ένα ντουβάρι) εννιά μέρες κι είμαι ακόμα ζωντανός… κι αντί να ονειρεύομαι καρβέλια… Ακόμα και στο όνειρο λειτουργεί παράλογα το μυαλό μου. Ίσως όμως κι απ’ την πείνα να μου’ στρίψε καμιά βίδα και να μην το ξέρω. Κι αντί να το βάλω να δουλέψει (τουλάχιστον αυτό), να κατεβάσει καμιά ιδέα, που θα βρω λεφτά να πληρώσω και να ξεφύγω απ’ την ανεργία, κάθομαι και συναρμολογώ κομματάκια χαρτόνι. Άκου βίτσιο. Να καταναλώνω φαιά ουσία (αν έχω) για να χτίζω χάρτινα σπίτια, ενώ στον τοίχο φιγουράρουν σαν αντίδοτο, τα δυο μου πτυχία, προς δόξα των γονιών μου, που δούλευαν όλη τους την ζωή και δεν πρόλαβαν να τα δουν, ούτε στον τοίχο κρεμασμένα!

Πέθαναν πάνω στο τρακτέρ τους απ' την κούραση και την αυπνία, για να σπουδάσει ο γιός τους και να καμαρώνουν στο χωριό, για την ωραία, βίλα που θα τους έχτιζε. Τέτοια μυαλά είχαν κι εμένα μου έμεινε βίωμα αυτό το σπίτι σε βαθμό, που να μην μπορώ να ζήσω χωρίς αυτό. Κι απόδειξη ζω εννιά μέρες χωρίς φαΐ, χωρίς νερό, χωρίς επικοινωνία, χτίζοντας με χέρια και μυαλό αυτό το χάρτινο σπίτι. Ήθελα να’ ξερα ποιος ήταν αυτός που είχε την φαεινή ιδέα, να μου το χαρίσει. Βαλτός ήταν ο άνθρωπος; Να με καταστρέψει ήθελε; ΄Η μήπως ήθελε να με κάνει να ξεχάσω με ένα παζλ την αγωνία μου και το τρέξιμο για να βρω δουλειά; Και καλά εγώ ξέφυγα με το παζλ… οι φίλοι μου όμως που δεν με είδαν, τόσες μέρες έξω απ' το σπίτι;

Οι φίλοι μου! Εξαφανίστηκα τόσες μέρες και δεν ανησύχησε κανείς. Δεν μου τηλεφώνησε κανείς, δεν ήρθε κανείς να μου χτυπήσει το κουδούνι. Με ξέχασαν; Φίλοι να σου πετύχουν. Ήθελε τόλμη η αυτοκτονία… Μόνο απ' την βρώμα θα με ανακάλυπταν. Όπως διαβάζουμε στις εφημερίδες. «Κι εσύ νόμιζες πως ζούσες; - μου λέει μια φωνή μέσα μου - όχι, ήσουν πεθαμένος για όλους. Μόνος σου το θέλησες. Αφού αφέθηκες να σε παρασύρει ένα παιχνίδι στον μαγικό κόσμο της λήθης…» Ώστε παιχνίδι ήταν; Αναφωνώ κι έξαλλος τρέχω να σηκώσω τα τηλέφωνο, να καλέσω βοήθεια… Ακούς εκεί να νομίζω πως πέθανα. Το τηλέφωνο δεν δίνει σήμα. Πάω να ανάψω φως, τίποτα. Κομμένο κι αυτό. Τρέχω στην πόρτα. Βοήθεια φωνάζω, παίρνοντας από κάτω τους λογαριασμούς.. Μα βέβαια ξέχασα να τα πληρώσω. Όλα τα ξέχασα. Και να πληρωθώ ξέχασα.

Και ποιος μου έκανε αυτό το δώρο. Να τον είχα στα χέρια μου. Θα τον σκότωνα; Ξέρω κι εγώ όλα μπορεί να τα κάνει ένας άνθρωπος πάνω στην απελπισία του. Ποιος μου’ παιξε αυτό το φοβερό παιχνίδι; «Ξέχασες που μόνος σου το αγόρασες την τελευταία μέρα σου; Ήταν η τελευταία πολυτέλεια που πρόσφερες στον εαυτό σου πριν...» Και με υποχρέωσε. Καλά να πάθεις, είναι η μοναδική απάντηση, που παίρνω πάλι από μένα, αφού κανείς δεν ακούει την κραυγή απελπισίας που απευθύνω στο πλήθος που τρέχει για να προλάβει… Τι; Γιατί όλοι τρέχουν; Τι θέλουν να προλάβουν, αφού δεν είναι ζωντανοί; Αφού δεν είναι ζωντανή η πατρίδα τους; Αφού δεν κάνουν ΑΓΩΝΑ για να την ζωντανέψουν; Μόνο για τον εαυτό τους τρέχουν; Κι εγώ γιατί δεν… αυτοκτόνησα; ΖΗΤΩ Η ΖΩΗ.

Share