Υπάρχουν στιγμές στην ιστορία ενός γενναίου έθνους κατά τις οποίες δεν αρκεί η ηθική διαχείριση της καθημερινότητας. Απαιτείται η επιστροφή στην ίδια την ουσία της εθνικής κυριαρχίας, της Δημοκρατίας και της πολιτικής ανεξαρτησίας ενός Έθνους. Σήμερα, η μεγάλη «ταμπακιέρα» για την Ελλάδα παραμένει το “ξενόφερτο” δημόσιο χρέος και το οικονομικό καθεστώς που δημιουργήθηκε γύρω από αυτό. Ένα ζήτημα για το οποίο μιλούν ελάχιστα τα τόσα και τόσα πολιτικά κόμματα της χώρας. Να που το Όχι στις ιδιωτικές εταιρείες του εθνικού μας χρέους. Όχι στις ιδιωτικές εταιρείες και στους μηχανισμούς που μετατρέπουν το εθνικό μας χρέος σε αντικείμενο διαχείρισης έξω από τον άμεσο κοινοβουλευτικό δημοκρατικό έλεγχο.
Οι διεθνείς συμβάσεις προϋποθέτουν, όπου συντρέχουν οι συνταγματικές προϋποθέσεις του άρθρου 28, την προβλεπόμενη κοινοβουλευτική διαδικασία και την απαιτούμενη πλειοψηφία της Βουλής. Συνεπώς χωρίς τη διαγραφή ή τη δραστική αναδιάρθρωση του χρέους των περίπου 500 δισ., η εθνική διαχείριση του χρέους δεν μπορεί να γίνει.
Και δεν μιλάει σχεδόν κανείς από τα τόσα και τόσα πατριωτικά πολιτικά κόμματα που έχουμε; Άραγε είμαστε σκλάβοι ενός ξένου, ανθελληνικού συστήματος, της Ελίτ των τραπεζιτών. Άραγε είμαστε χώρα υπό κατοχή. Άραγε θέλουν να μας κάνουν ζόμπι στην Ωκεανία Όργουελ;
Εάν ναι, τότε χρειάζεται ρήξη και ανατροπή τώρα, όχι αύριο, ήδη από το χθες, όπως έλεγε ο Κασιμάτης.
Τα βιβλία του Γ. Κασιμάτη παραμένουν επίκαιρα πάντοτε. Ο συνταγματολόγος και συνάδελφος καθηγητής Γεώργιος Κασιμάτης ανέδειξε με ιδιαίτερη ένταση το ζήτημα της νομιμότητας των δανειακών συμβάσεων και των μνημονιακών δεσμεύσεων, για το παράνομο, απεχθές και επονείδιστο. Στο βιβλίο του, Οι παράνομες συμβάσεις δανεισμού της Ελλάδας, αναλύονται, μεταξύ άλλων, η νομιμότητα σύναψης και η ισχύς των Συμφωνιών Δανεισμού, το περιεχόμενό τους υπό το πρίσμα του Συντάγματος και των θεμελιωδών αρχών του ευρωπαϊκού και διεθνούς δικαίου, καθώς και οι αθέμιτοι όροι της δανειοδότησης και η πολιτική εκμετάλλευση της ελληνικής κρίσης.
Οι διεθνείς συμβάσεις και οι δανειακές δεσμεύσεις δεν είναι απλά, οι κάποιες απλές οικονομικές συμφωνίες. Όταν επηρεάζουν την εθνική κυριαρχία, την εθνική περιουσία και τον πυρήνα της δημοκρατικής λειτουργίας, τότε το ζήτημα είναι κατεξοχήν συνταγματικό και εθνικό.
Οι συμβάσεις του 2010, σύμφωνα με την κριτική του Γ. Κασιμάτη, περιείχαν πρωτοφανείς δεσμεύσεις της εθνικής κυριαρχίας και της εθνικής περιουσίας της Ελλάδας, καθώς και, κατά την νομική άποψή του, σοβαρές παραβιάσεις του συνταγματικού, ευρωπαϊκού και διεθνούς δικαίου.
Το δεύτερο βιβλίο του, Το απάνθρωπο καθεστώς δανεισμού της Ελλάδας, προχωρά ακόμη περισσότερο στην ανάλυση της πρακτικής χειραγώγησης του ελληνικού λαού, της δημιουργίας φόβου και της καλλιέργειας αισθήματος ενοχής. Μιας μελετημένης ψυχολογικής δικτακτορικής και Όργουελιανής κατάστασης. Τα βιβλία του, «Απάνθρωπο καθεστώς» και «Παράνομες συμβάσεις», είναι βιβλία διαχρονικά, που απαντούν και δίνουν λύσεις για τα πατριωτικά πολιτικά κόμματα που θα θέλουν να σταθούν στο ύψος τους, κι όχι με μισόλογα. Η εθνική κυριαρχία δεν παραδίδεται.
Η εθνική κυριαρχία δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται ως λογιστικός αριθμός.
Δεν είναι εμπορεύσιμο αγαθό. Δεν είναι αντικείμενο ιδιωτικής διαχείρισης. Η εθνική κυριαρχία δεν δίδεται ούτε με το “πιστόλι στον κρόταφο”, όπως χαρακτηριστικά υποστήριζε ο καθηγητής Γεώργιος Κασιμάτης.
Εθνική κυριαρχία σημαίνει δημοκρατική νομιμοποίηση, συνταγματική τάξη και δυνατότητα της χώρας να αποφασίζει η ίδια για το μέλλον της. Όχι να λαμβάνει εντολές. Ο Έλληνας δεν μπορεί να μείνει σκλάβος για 100 χρόνια Μνημονίων. Το δημόσιο χρέος απαιτεί πολιτική βούληση για την ακύρωση του μνημονιακού καθεστώτος και για μια πραγματική εθνική στρατηγική διαχείρισης.
Είναι καρκίνος, εθνικός. Είναι η «ταμπακιέρα» για την οποία τα πατριωτικά πολιτικά κόμματα δεν ακούγεται να μιλούν. Καλά τα συστημικά. Τα πατριωτικά γιατί δεν μιλούν; Γιατί δεν μιλούν όλοι μαζί; Η Ελλάδα δεν μπορεί να είναι αιώνια όμηρος του χρέους.
Αιτούμεθα και απαιτούμε διαγραφή του χρέους, έστω κατά το ήμισυ, ως αφετηρία μιας νέας εθνικής οικονομικής πολιτικής. Το εθνικά επονείδιστο χρέος, το οποίο συνδέθηκε με συμβάσεις και κείμενα χιλιάδων σελίδων, δεν μπορεί να θεωρείται αιώνια μοίρα του ελληνικού λαού. Οι Έλληνες βρέθηκαν αντιμέτωποι με ένα τεράστιο πλέγμα οικονομικών, νομικών και πολιτικών δεσμεύσεων, τις οποίες η χώρα κλήθηκε να αποδεχθεί μέσα σε συνθήκες πρωτοφανούς οικονομικής πίεσης. Εδώ ακριβώς βρίσκεται και η ουσία της κριτικής του Κασιμάτη. Και η Γερμανία;
Οι Γερμανοί γιατί κατάφεραν να περικόψουν και να ρυθμίσουν το μεταπολεμικό χρέος τους σε τέτοιο βαθμό ώστε να διασωθεί η γερμανική οικονομία; Η Συμφωνία του Λονδίνου του 1953 αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα διεθνούς ρύθμισης χρέους και ουσιαστικής ελάφρυνσης της Γερμανίας. Η διεθνής ιστορία αποδεικνύει ότι η διαγραφή και η αναδιάρθρωση χρέους δεν είναι αδιανόητες. Όταν υπάρχει πολιτική βούληση, υπάρχει και λύση. Για την Ελλάδα γιατί δεν υπάρχει;
Το 62% του ΟΧΙ. Εδώ θα θυμηθούμε τα λόγια του Αλέξη Τσίπρα ότι «με ένα νόμο, με ένα άρθρο» θα καταργήσει τα Μνημόνια. Δεν το έκανε πράξη. Το 62% του ΟΧΙ των Ελλήνων έγινε τελικά ΝΑΙ. Και τότε γεννήθηκε ένα τεράστιο πολιτικό τραύμα. Τι αξία έχει η λαϊκή ετυμηγορία όταν η πολιτική εξουσία δεν μπορεί ή δεν θέλει να την μετατρέψει σε πολιτική πράξη; Η χώρα μας, η Ελλάδα, από χώρα κατάντησε χώρος! Μήπως γίναμε δουλοπαροικία; Μήπως γίναμε δουλοπαροικία και δεν το έχουμε αντιληφθεί; Μήπως η χώρα που γέννησε τη Δημοκρατία έγινε πειραματόζωο επειδή ακόμη μέσα της έχει, όπως έλεγε ο Άγιος Ιερομάρτυρας Κοσμάς ο Αιτωλός, Χριστό και Ελλάδα; Κάτι το οποίο οι Διεθνείς ΕΛΙΤ του Αντιχρίστου απεχθάνονται. Αν υπάρχει πλέον ελπίδα, θα υπάρξει μόνο με την αποτίναξη των εταιρειών και των μηχανισμών που έχουν φορτωθεί στην πλάτη μας και με την αποκατάσταση της πραγματικής δημοκρατικής και εθνικής διαχείρισης.
Η Ελλάδα χρειάζεται ξανά εθνική οικονομική κυριαρχία. Το γερμανικό κατοχικό δανειακό χρέος οφείλουν να το επανεξετάσουν. Εδώ θα θυμηθούμε και το γερμανικό κατοχικό χρέος, τον χρυσό που πήραν οι δυνάμεις Κατοχής, καθώς και τις ελληνικές αξιώσεις για αποζημιώσεις για τις βιαιότητες και τις καταστροφές που υπέστη ο ελληνικός λαός και ο τόπος μου των Καλαβρύτων και των χωριών μας και Όχι μόνο το Δίστομο και αλλού. Οι ελληνικές αξιώσεις έναντι της Γερμανίας πρέπει να διεκδικούνται με σοβαρότητα, πλήρη νομική τεκμηρίωση και διεθνές δίκαιο. Και εάν υπολογιστούν οι ελληνικές αξιώσεις, η συζήτηση για το ελληνικό χρέος αποκτά μια ακόμη διαφορετική διάσταση. Να το διαγράψουν, και τα ρέστα να τους τα κάνουμε μπερμπουάρ! Αλλά ποια πατριωτικά ελληνικά κόμματα θα μιλήσουν; Όσα μιλήσουν, αυτά να ψηφίσουμε. Όσα στηρίξουν πραγματικά την εθνική κυριαρχία, αυτά να στηρίξουμε. Ρήξη και ανατροπή Χρειάζεται ρήξη και ανατροπή. Τώρα. Όχι αύριο. Ήδη από το χθες.
Χρειάζεται η πολιτική βούληση για την ακύρωση των Μνημονίων, για τη δραστική διαγραφή ή την αναδιάρθρωση του δημόσιου χρέους και για την επαναφορά της ουσιαστικής εθνικής οικονομικής κυριαρχίας.
Δεν μπορεί μια αρχαία περήφανη ολόκληρη χώρα να παραμένει όμηρος ενός χρέους για έναν αιώνα. Δεν μπορεί ο ελληνικός λαός να θεωρείται αιώνια υπεύθυνος για ένα οικονομικό καθεστώς που διαμορφώθηκε μέσα σε συνθήκες πρωτοφανούς οικονομικής πίεσης. Δεν μπορεί η Δημοκρατία να περιορίζεται στην ψήφο κάθε τέσσερα χρόνια. Η Δημοκρατία απαιτεί διαχρονική πολιτική ευθύνη. Το Σύνταγμα απαιτεί σεβασμό. Η εθνική κυριαρχία απαιτεί υπεράσπιση. Και η Ελλάδα απαιτεί πολιτικούς που θα μιλήσουν καθαρά, ξεκάθαρα, που δεν θα βιάζονται για την επανεκλογή τους.
Ο συνταγματολόγος Γεώργιος Κασιμάτης ζει μέσα από το έργο του και μας οδηγεί μέσα από τα βιβλία του. Τα βιβλία του δεν πρέπει να παραμένουν μόνο στις βιβλιοθήκες. Πρέπει να βρίσκονται μόνιμα πάνω στα γραφεία εκείνων που ζητούν την ψήφο του ελληνικού λαού.
Γιατί εκεί βρίσκεται η ταμπακιέρα. Και τελικά το ερώτημα είναι ένα: Ποια ελληνικά πολιτικά κόμματα είναι έτοιμα να μιλήσουν καθαρά για διαγραφή του χρέους, κατάργηση των Μνημονίων, αποκατάσταση της εθνικής κυριαρχίας και πραγματική οικονομική ανεξαρτησία; Όσα μιλήσουν καθαρά, αυτά να κριθούν. Όσα τολμήσουν να πράξουν, αυτά να στηριχθούν. Πρβλ τις Πηγές –
Βιβλιογραφία:
-Κασιμάτης, Γεώργιος Ι. (2011). Οι παράνομες συμβάσεις δανεισμού της Ελλάδας: Τα κείμενα που αποκάλυψαν τις δουλείες υποτέλειας της χώρας. Αθήνα: Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη. 304 σελίδες.
-Κασιμάτης, Γεώργιος Ι. (2015). Το απάνθρωπο καθεστώς δανεισμού της Ελλάδας: Η ελληνική εμπειρία ενός ευρωπαϊκού προβλήματος με παγκόσμιες διαστάσεις. Αθήνα: Εκδοτικός Οίκος Α. Α. Λιβάνη. 328 σελίδες.
.jfif)
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου