Υπάρχει ή όχι διαφθορά διεθνώς; Αναντίλεκτα ΝΑΙ.
Είναι άραγε δυνατόν να εξαλειφθεί;. Ασφαλώς ΌΧΙ.
Γιατί;. Μα επειδή είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ανθρώπινη φύση , το κουσούρι της απληστίας /αδηφαγίας, το αχόρταγο /ακόρεστο που χαρακτηρίζει τον Άνθρωπο. Το ζήτημα λοιπόν δεν είναι η (δεδομένη) ύπαρξη του φαινομένου της διαφθοράς («Δ») ούτε ο βαθμός –ποσόστωση –μέγεθος της. Το … ενδημικό αυτό φαινόμενο, εμφανίζει τέτοια δυναμική, που είναι ανεξάρτητη από προηγμένες /πολιτισμένες ή μη χώρες , καθώς και από διάφορα πολιτεύματα. Βέβαια υπάρχουν σημαντικές διαφορές επιπέδων «Δ» από χώρα σε χώρα. Ορισμένες την έχουν περιορίσει δραστικά, ενώ άλλες είναι εκτεταμένα εμποτισμένες από αυτή. Επομένως οι συζητήσεις , οι αναφορές /προβολές περιστατικών, οι αρές /κατάρες, οι στηλιτεύσεις και οι συννεφοπτώσεις ορισμένων οι οποίοι … πέφτουν από τα σύννεφα, κάθε φορά που ακούνε για καταχρήσεις, διαφθοροδιαπλοκή και κλοπή, είναι άνευ σημασίας /αξίας. Αποτελούν συνήθεις διαπιστώσεις για κάτι γνωστό, που έχει πάψει να εκπλήσσει, τουλάχιστον εκείνους οι οποίοι έχουν αντιληφθεί –και παραδεχτεί – τα ανθρώπινα ελαττώματα.
Αντί λοιπόν να εστιάζουμε στα παραπάνω επουσιώδη και να αναλισκόμαστε σε ατέρμονες, σχοινοτενείς συζητήσεις και αναλύσεις σχετικά με το τι έφταιξε ή στο πως έφτασε (να κάνει ό,τι έκανε) το τάδε άτομο, οργανισμός, συνεταιρισμός, κόμμα ή κυβέρνηση, συνετό θα ήταν να δράσουμε διαφορετικά. Να βρούμε –και υπάρχουν – τρόπους αντιμετώπισης, ώστε να περιορίσουμε σημαντικά (σ.σ αφού η εξάλειψη αποκλείεται) της «Δ».
Κατά την προσωπική μου εκτίμηση αυτό θα μπορούσε να επιτευχθεί με δύο βασικά τρόπους:
Α. Με την Παιδεία /Καλλιέργεια, τη σωστή οικογενειακή, σχολική, κοινωνική αγωγή. Θεωρώ την μέθοδο /προϋπόθεση αυτή αναγκαία, αλλά και δυσεπίτευκτη. Για αυτονόητους λόγους.
Β. Με την επιβολή εξοντωτικών (και όχι απλώς αυστηρών) ποινών!.
Αντιλαμβάνομαι ότι η πρότασή μου αυτή θα ξενίσει, ίσως και να ενοχλήσει κάποιους ελευθεριάζοντες προοδευτικούς, οι οποίοι προτιμούν … θωπευτικές ποινές.
Πιθανώς επειδή είναι περισσότερο … «φιλάνθρωποι» ή και – «ζωόφιλοι» ακόμη και για ειδεχθείς παρανομούντες.
Δεν γίνεται όμως διαφορετικά. Είτε αρέσει, είτε όχι!.
Εδώ μάλιστα θα πρέπει να συνυπολογίσουμε τις ολέθριες επιπτώσεις για το κοινωνικό σύνολο, από καταχραστές δημοσίου χρήματος, μίζες –διακρατικού τύπου – για εξοπλιστικά ή άλλα προγράμματα. Συνεπώς οι ποινές θα πρέπει να είναι … αποτρεπτικές , απαγορευτικές για διάπραξη «Δ» (!).
Οφείλουμε να αντιληφθούμε ότι είναι άλλο ο ανθρωπισμός , η κατανόηση, η ανοχή κ.ο.κ και διαφορετικό ή … συνενοχή!. Διότι – ως άτομα , κοινωνία, Κράτος, –συνευθυνόμαστε όταν ανεχόμαστε αυτές τις θλιβερές καταστάσεις από δυσεξήγητη μεγαθυμία. Ό τάδε άρπαγας καταχραστής, καρπώνεται μερικά εκατομμύρια ευρώ ή άλλο νόμισμα , φυλακίζεται (αν βέβαια συλληφθεί)_ και σε λίγα χρόνια αποφυλακίζεται. Όταν τελειώσει ο εγκλεισμός του, θα συνεχίσει τη ζωή του, αλλά με πολύ καλύτερο οικονομικά επίπεδο, αφού θα ξεκοκαλίσει με άνεση εκείνα που έκλεψε.
Συμβαίνουν δύο απαράδεκτα πράγματα:
Ι. Οι ποινές φυλάκισης είναι βραχείας διάρκειας συνήθως. Επιπρόσθετα σμικρύνονται αν δείξει καλή διαγωγή (πχ αν τρώει το φαγητό του αδιαμαρτύρητα, καλημερίζει τους δεσμοφύλακες, δεν διαπληκτίζεται με συγκρατούμενούς του, δουλεύει στην βιβλιοθήκη, στο ιατρείο, στην καθαριότητα ή σε αγροτικά «καταστήματα»).
Κοντολογίς ποινές …. χάδι!.
ΙΙ. Δεν κατάσχονται: Όχι μόνον όλα τα κλοπιμαία, αλλά και όλα τα περιουσιακά του στοιχεία. Ολοκληρωτική δήμευση της περιουσίας του δηλαδή!.
Αναρωτιέμαι: αν οι επιπτώσεις για τον διεφθαρμένο είναι αβάσταχτες, δεν θα το σκεφτεί δυό, τρείς, και δεκατρείς φορές πριν διαπράξει τις έκνομες πράξεις του;.
Ακόμα και αν μερικοί αδιαφορήσουν, η πλειονότητα θα φοβηθεί και δεν θα προχωρήσει στην (δια) πραξη «Δ». Επειδή πολλοί, από αφέλεια ή κομματοιδεοληπτικές επιρροές τύπου: άκρατου /ασυγκράτητου δημοκρατικοεμποτισμού, πιστεύουν στην αδικαιολόγητη και επιζήμια επιείκεια, θα τους θυμήσω ότι –εκτός από τις αυτονοήτες συνέπειες – τους ΑρχαιοΈλληνες. Ανεξάρτητα από δικτατορικές / τυραννικές ή δημοκρατικές περιόδους διακυβέρνησης, οι τιμωρίες, οι δημεύσεις περιουσιών, οι εκπτώσεις από το αξίωμα, ο διασυρμός, οι φυλακίσεις, οι εκτελέσεις, ήταν φαινόμενα κοινωνικώς αποδεκτά.
Επιπλέον (κάτι που αφρόνως δεν εφαρμόζεται στους νεώτερους χρόνους) η απέλαση από τη χώρα.
Εξυπακούεται ότι όποιος διορίζεται και αναλαμβάνει δημόσιο ή άλλο αξίωμα, θα δηλώνει επακριβώς και υποχρεωτικά, τα περιουσιακά (ατομικά και οικογενειακά) του στοιχεία.
Όταν αποχωρεί θα φανούν –αν υπάρχουν – αδικαιολόγητες διαφορές – διαφθορές!....
Ασυλίες, παραγραφές –λόγο …χρόνου! – και λοιπές εμετικές «διευκολύνσεις», επιβάλλεται να καταργηθούν … εχθές!.
Συμβαίνουν πράγματα /γεγονότα, που είτε περνούν απαρατήρητα, ή δεν τους δίνεται η δέουσα σημασία. Όταν πχ στέλεχος (μεγάλο ή μικρό αδιάφορο), ενός κόμματος, αποκαλυφθεί ότι εμπλέκεται –ή κατηγορηθεί πως πιθανόν διέπραξε αδίκημα «Δ», τότε είθισται να γίνεται μια αυτόματη και αφόρητη κομματική εκτροπή με σκοπιμότητα, από τους Εθνογονείς μας (!). Αντί να ιδωθεί , να ερευνηθεί και να αντιμετωπιστεί δικαστικά και, αν αποδειχθεί, να τιμωρηθεί ο ένοχος /ελεγχόμενος, ξεστρατίζει η υπόθεση στους συνήθως ατέρμονους κομματικούς διαξιφισμούς για προσπορισμό κομματικού οφέλους!. Στην συνέχεια –ανόητα, ανήθικά, σκόπιμα, ανοίκεια –αρχίζουν οι «λογαριασμοί» -στατιστικές με στόχευση να κατηγορήσει το –αμέτοχο – κόμμα το άλλο, ως διεφθαρμένο(!). Στήνονται …. «παραδικαστικές» κομματικές δίκες στην Βουλή, οι οποίες δεν καταλήγουν πουθενά. Μόνο σε αλληλοκατηγορίες, ύβρεις και τελικά .. επαίσχυντους απαράδεκτους … συμψηφισμούς!.... Άλλωστε: «κόρακας κοράκου αποφεύγει να βγάζει μάτι»! Τι (επ) ακολουθεί;. Ο εθισμός /ο μιθριδατισμός του κοινού, στη διαφθορά και πλέον υπάρχει … αδιαφορία ή το πολύ μια περιέργεια ως προς το μέγεθος / ποσά που υπεξαίρεσαν κάποιοι έντιμοι υπεξαιρέτες.
- Έτσι ο αρμόδιος για να βάλει κάποια τάξη κομματικός (πρώην πολιτικός) κόσμος, ενδιαφέρεται να αποδείξει ότι ο έκνομος δεν ήταν δικός του, αλλά των άλλων. Σε περίπτωση όμως που πιαστεί δικός του, με την γίδα στη πλάτη, ισχυρίζεται πως … δεν είναι ούτε αυτό που βλέπουμε, ούτε εκείνο που νομίζουμε(!). Και, φυσικά κάνει το παν να στηρίξει το «λουλούδι» που του έτυχε.
- Ο λαός παραδειγματίζεται αρνητικά. Ο δε πολίτης που ζει στην ανέχεια, σκέφτεται πως αφού κλέβει εκείνος ο «μεγάλος» που τα έχει κιόλας, εγώ ό φουκαράς γιατί όχι;.
Έλα ντε !....
Πώς να πει κανείς όχι στην (αναγκαία πλέον;) διαφθορά;.
Πώς να (απ)αρνηθεί την πραγματικότητα. Την ντροπή !....
*Ιατρού
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου