Κατόπιν όμως, η σύγχρονη πραγματικότητα επέβαλε ένα μοντέλο όπου η γυναίκα κλήθηκε να προσαρμοστεί πλήρως σε ανδρικά πρότυπα συνεχούς και αδιάλειπτης επαγγελματικής παρουσίας και ανέλιξης, χωρίς παράλληλα να λαμβάνεται υπόψη η βιολογική και συναισθηματική της προσφορά στη δημιουργία οικογένειας. Η ισότητα μετατράπηκε σε εξομοίωση και σε διαρκή πίεση για ταύτιση και η μητρότητα θεωρήθηκε θεμελιώδες «εμπόδιο» αντί για θεμελιώδης αξία.
Επιπλέον, ήδη από τις νεαρές ηλικίες, οι γυναίκες αποκτούν ή κάνουν προσπάθεια να αποκτήσουν τα χειρότερα αντρικά χαρακτηριστικά και συμπεριφορές (που σαφώς δεν θα έπρεπε να υπάρχουν) που δεν τις χαρακτήριζαν σε παλαιότερες εποχές, όπως η επιθετικότητα, η κακώς εννοούμενη μαγκιά, η ασέβεια, η ξεδιαντροπιά και η βωμολοχία. Δυστυχώς φτάσαμε στο ακραίο σημείο να αφομοιωθεί η άρρωστη σύγκριση με τους άνδρες ακόμα και στην τεκνογονία: «δεν κάνει ο άνδρας παιδιά, δεν κάνω και εγώ».
Έτσι σήμερα ένα μεγάλο μέρος των γυναικών είτε θεωρεί τη μητρότητα ως κάτι που έπεται της πλήρους επαγγελματικής αποκατάστασης (με αποτέλεσμα τη μεγάλη ηλικία πρώτης γέννας και συνεπώς την ολιγοτεκνία ή ακόμα και την ατεκνία) ή ακόμα χειρότερα ως κάτι ξένο προς το γυναικείο φύλο.
Το πρόβλημα όμως που προκύπτει είναι πως η ζωή δεν μπορεί να συνεχιστεί ομαλά με αυτές τις αντιλήψεις και πιστεύω των ατόμων, ανδρών και γυναικών. Είτε το θέλουμε είτε όχι, η μητρότητα (και μάλιστα στο σημείο που βρισκόμαστε η πολυτεκνία) αποτελεί βασική προϋπόθεση για την επιβίωση της κοινωνίας και του Έθνους. Χωρίς παιδιά η ζωή δεν θα συνεχιστεί όπως την ξέρουμε, έχει ημερομηνία λήξης.
Η επιβίωση της κοινωνίας και του Έθνους δεν θα επιτευχθεί με οπισθοδρόμηση, αλλά με τον σεβασμό στη διαφορετικότητα και τους συμπληρωματικούς ρόλους. Η άποψή μου είναι πως άπαντες πρέπει να κινηθούμε σε αυτήν τη κατεύθυνση:
-
Το κράτος με την ελάφρυνση τη θέσης της γυναίκας, την παροχή ουσιαστικών οικονομικών, κοινωνικών και εργασιακών κινήτρων και τον απόλυτο σεβασμό στη θέλησή της να κάνει όσα παιδιά επιθυμεί προστατεύοντας και υποστηρίζοντας τη μητρότητα, την οικογένεια και την πολυτεκνία χωρίς περιορισμούς, όπως επιτάσσει και το Σύνταγμα.
-
Οι άνδρες με την ενεργή συνεισφορά στη διαχείριση του νοικοκυριού, με τη δημιουργία ασφαλούς περιβάλλοντος και της προστασία της γυναίκας από τη σωματική και ψυχική κούραση και με την απόλυτη στήριξη ως εργοδότες και συνάδελφοι.
-
Οι ίδιες οι γυναίκες με την επαναξιολόγηση του ρόλου τους, με την αποδέσμευση από ξένα και νεοφανή πρότυπα, με την αποδοχή της θηλυκής φύσης και την απαίτηση για εργασιακές συνθήκες που σέβονται πλήρως τη μητρότητα.
Η γυναίκα και τα ζευγάρια δεν θα επιστρέψουν στο παρελθόν. Όμως άπαντες πρέπει να κατανοήσουμε πως η γυναίκα είναι το στήριγμα της οικογένειας και της κοινωνίας και πως αυτή φέρνει τη ζωή.
Δυστυχώς η άλωση της γυναίκας φέρνει και το τέλος της κοινωνίας.








Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου