Η άλωση της γυναίκας, το τέλος της κοινωνίας

Γράφει ο Δημήτριος Καμπισιούλης

 

Η δημογραφική κατάσταση είναι απελπιστική. Τα ζευγάρια σταμάτησαν να κάνουν παιδιά, ο δείκτης γονιμότητας αντί για το απαραίτητο 2,1 παιδιά ανά γυναίκα, κατακρημνίστηκε στο 1,2 (και ακόμα χαμηλότερα) και μάλιστα από γυναίκες σε προχωρημένη για γέννα ηλικία. Για τον λόγο αυτό ο πληθυσμός γερνάει ταχύτατα, η διάμεση ηλικία πλησιάζει τα 48 έτη και σε λίγες μόνο δεκαετίες, αν συνεχίσουμε έτσι, θα χάσει την ικανότητα αναπαραγωγής και θα σβήσει.

 

Θα ήθελα να ανοίξω τη συζήτηση για τον «νέο» ρόλο της γυναίκας διαβάζοντας με πολύ λύπη χιλιάδες απόψεις, κυρίως από γυναίκες, για την τοποθέτηση της πολυτιμότατης μητρότητας σε δευτερεύοντα ρόλο ή ακόμα και για την απόρριψή της. Δυστυχώς πλέον ελάχιστοι και ελάχιστες έχουν επίγνωση των συνεπειών των λόγων και των πράξεών τους.

 

Η θέση πολλών ατόμων, κυρίως ανδρών, προκαλεί επίσης την αντιπαράθεση μεταξύ γυναικών και ανδρών για το ποιος είναι ο κύριος υπεύθυνος. Ας το εξετάσουμε. Καταρχήν υπάρχουν δύο δεδομένα.

 

Το πρώτο είναι πως για χιλιάδες χρόνια οι ρόλοι του άνδρα και της γυναίκας ήταν εντελώς διακριτοί. Ο άνδρας αναλάμβανε τις εξωτερικές, βαριές εργασίες και την προστασία, ενώ η γυναίκα είχε τον κεντρικό ρόλο στη φροντίδα του νοικοκυριού, την ανατροφή των παιδιών, αλλά και τη συμμετοχή σε βοηθητικές αγροτικές και οικιακές εργασίες. Αυτή η κατανομή επέτρεπε στα ζευγάρια να αφιερώνουν τον απαραίτητο χρόνο στην οικογένεια και να διατηρείται η πληθυσμιακή ισορροπία.

 

Το δεύτερο δεδομένο είναι πως η γυναίκα συνδέεται εγγενώς με τη συναισθηματική νοημοσύνη, την ευαισθησία, τη φροντίδα, τη σεμνότητα, την ευγένεια και την αφοσίωση — χαρακτηριστικά που ιστορικά καλλιεργήθηκαν και συνοδεύουν τη μητρότητα ως αναπόσπαστα στοιχεία της.

 

Ποιο είναι το κυρίαρχο πρόβλημα όμως σήμερα;

 

Είναι, πως ο σύγχρονος πολιτισμός και παιδεία, προωθώντας όχι την ισότητα, που είναι δεδομένη, αλλά την τυφλή εξομοίωση με τον άνδρα, άλλαξε τον ρόλο της γυναίκας και προσπαθεί να τη μετατρέψει σταδιακά σε άνδρα με αποτέλεσμα να εκλείπει η μητέρα, η πηγή της ζωής. Αυτή η αλλαγή προτύπων αποτελεί, όχι φυσικά τη μοναδική, αλλά μία από τις κύριες αιτίες του δημογραφικού προβλήματος.

 

Στην αρχή πολύ καλώς αποκτήθηκαν από τις γυναίκες θεμελιώδη δικαιώματα και κατακτήσεις του πολιτισμού μας, όπως η ψήφος, η ισότιμη πρόσβαση στη μόρφωση και η επαγγελματική αποκατάσταση.

Κατόπιν όμως, η σύγχρονη πραγματικότητα επέβαλε ένα μοντέλο όπου η γυναίκα κλήθηκε να προσαρμοστεί πλήρως σε ανδρικά πρότυπα συνεχούς και αδιάλειπτης επαγγελματικής παρουσίας και ανέλιξης, χωρίς παράλληλα να λαμβάνεται υπόψη η βιολογική και συναισθηματική της προσφορά στη δημιουργία οικογένειας. Η ισότητα μετατράπηκε σε εξομοίωση και σε διαρκή πίεση για ταύτιση και η μητρότητα θεωρήθηκε θεμελιώδες «εμπόδιο» αντί για θεμελιώδης αξία.

Επιπλέον, ήδη από τις νεαρές ηλικίες, οι γυναίκες αποκτούν ή κάνουν προσπάθεια να αποκτήσουν τα χειρότερα αντρικά χαρακτηριστικά και συμπεριφορές (που σαφώς δεν θα έπρεπε να υπάρχουν) που δεν τις χαρακτήριζαν σε παλαιότερες εποχές, όπως η επιθετικότητα, η κακώς εννοούμενη μαγκιά, η ασέβεια, η ξεδιαντροπιά και η βωμολοχία. Δυστυχώς φτάσαμε στο ακραίο σημείο να αφομοιωθεί η άρρωστη σύγκριση με τους άνδρες ακόμα και στην τεκνογονία: «δεν κάνει ο άνδρας παιδιά, δεν κάνω και εγώ».

Έτσι σήμερα ένα μεγάλο μέρος των γυναικών είτε θεωρεί τη μητρότητα ως κάτι που έπεται της πλήρους επαγγελματικής αποκατάστασης (με αποτέλεσμα τη μεγάλη ηλικία πρώτης γέννας και συνεπώς την ολιγοτεκνία ή ακόμα και την ατεκνία) ή ακόμα χειρότερα ως κάτι ξένο προς το γυναικείο φύλο.

Το πρόβλημα όμως που προκύπτει είναι πως η ζωή δεν μπορεί να συνεχιστεί ομαλά με αυτές τις αντιλήψεις και πιστεύω των ατόμων, ανδρών και γυναικών. Είτε το θέλουμε είτε όχι, η μητρότητα (και μάλιστα στο σημείο που βρισκόμαστε η πολυτεκνία) αποτελεί βασική προϋπόθεση για την επιβίωση της κοινωνίας και του Έθνους. Χωρίς παιδιά η ζωή δεν θα συνεχιστεί όπως την ξέρουμε, έχει ημερομηνία λήξης.

Η επιβίωση της κοινωνίας και του Έθνους δεν θα επιτευχθεί με οπισθοδρόμηση, αλλά με τον σεβασμό στη διαφορετικότητα και τους συμπληρωματικούς ρόλους. Η άποψή μου είναι πως άπαντες πρέπει να κινηθούμε σε αυτήν τη κατεύθυνση:

• Το κράτος με την ελάφρυνση τη θέσης της γυναίκας, την παροχή ουσιαστικών οικονομικών, κοινωνικών και εργασιακών κινήτρων και τον απόλυτο σεβασμό στη θέλησή της να κάνει όσα παιδιά επιθυμεί προστατεύοντας και υποστηρίζοντας τη μητρότητα, την οικογένεια και την πολυτεκνία χωρίς περιορισμούς, όπως επιτάσσει και το Σύνταγμα.

• Οι άνδρες με την ενεργή συνεισφορά στη διαχείριση του νοικοκυριού, με τη δημιουργία ασφαλούς περιβάλλοντος και της προστασία της γυναίκας από τη σωματική και ψυχική κούραση και με την απόλυτη στήριξη ως εργοδότες και συνάδελφοι.

• Οι ίδιες οι γυναίκες με την επαναξιολόγηση του ρόλου τους, με την αποδέσμευση από ξένα και νεοφανή πρότυπα, με την αποδοχή της θηλυκής φύσης και την απαίτηση για εργασιακές συνθήκες που σέβονται πλήρως τη μητρότητα.

Η γυναίκα και τα ζευγάρια δεν θα επιστρέψουν στο παρελθόν. Όμως άπαντες πρέπει να κατανοήσουμε πως η γυναίκα είναι το στήριγμα της οικογένειας και της κοινωνίας και πως αυτή φέρνει τη ζωή.

Δυστυχώς η άλωση της γυναίκας φέρνει και το τέλος της κοινωνίας.

πηγή