Ο Ιωάννης Καποδίστριας, ο πρώτος κυβερνήτης της νεοσύστατης Ελλάδας, στέκεται σαν φάρος στην ιστορία μας. Ένας άντρας που αγάπησε την Ελλάδα με πάθος θυσιαστικό και πλήρωσε το τίμημα.
Οι ρήσεις του, σαν φωτιές στην σημερινή τυρβώδη νύχτα, δείχνουν το όραμά του για μια Ελλάδα αυτοδύναμη, ηθική και περήφανη. Το όραμά του είναι χρυσός επί μαρμάρου, δεν ξεθωριάζει ποτέ, δεν σκουριάζει. Μεταφέρεται μέσα στις χιλιετίες , ως ένα άστρο αποπροσανατολιστικό. Ας δούμε τις λαμπρότερες, με το πότε ειπώθηκαν, “πού και από πού” τις ξέρουμε.
1. «Ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης»
11 Ιανουαρίου 1828 — Αίγινα
Μόλις αποβιβάζεται στην Αίγινα. Κύματα, λαός που τον υποδέχεται σαν σωτήρα, και μπροστά στον Γεωργάκη Μαυρομιχάλη — αυτόν που αργότερα θα τον δολοφονήσει — εκστομίζει την πρώτη μεγάλη δήλωση:
«Η νίκη θα είναι δική μας, αν βασιλεύσει στην καρδιά μας μόνο το αίσθημα το ελληνικό. Ο φιλήκοος των ξένων είναι προδότης.»
Πηγή: Γεώργιος Τερτσέτης, «Απόλογα για τον Καποδίστρια» (τόμος 3, έκδοση 1953). Ο Τερτσέτης ήταν παρών — γνήσιο, πρωτογενές.
Η Ελλάδα πρέπει να βασιστεί στους Έλληνες. Όχι σε ξένους. Μέσα στο βάραθρο της σημερινή μας κατάστασης η ρήση ηχεί και αντηχεί, ταξιδεύοντας στην κοίτη του χρόνου. Είναι εντυπωσιακή η αντίφαση, ότι οι “φιλήκοοι” κωφεύουν σε αυτήν την ηχώ!!
2. «Το έμπυο της πατρίδας μας»
Ιανουάριος 1828 — Κυβερνείο Αίγινας
Λίγες μέρες μετά, μπροστά στους Αιγινήτες, βλέπει την Ελλάδα σαν βαριά πληγωμένη. Η εικόνα που χρησιμοποιεί είναι σκληρή — και βαθιά:
«Μέτρον μας και άστρον εις δεινά Ελληνικά, θεραπεία ελληνική.
Με το στόμα μας... να βυζαίνουμε το έμπυο της πατρίδας μας,
διά να την γιαίνουμε.»
Πηγή: Μαρτυρίες εποχής (Αποστολίδης Κοσμητής «Αίγινα 1831», Τάσος Βουρνάς, Προκόπης Παυλόπουλος).
[ΕΙΚΟΝΑ: Κυβερνείο Αίγινας, 1828-1829]
Σαν να ρουφάς το δηλητήριο από πληγή για να σώσεις το αγαπημένο τέκνο σου. Όχι με ξένα νυστέρια και λαβίδες, αλλά με δική μας θυσία, σκύβοντας πάνω από τις πληγές της Ελλάδας με υπομονή, με γνώση και με ευαισθησία στον πόνο του αρρώστου.
3. «Πρώτα Έλληνες, ύστερα Ελλάς»
Δεν είναι αυτολεξεί αποσπασματικό κείμενο, αλλά μια συμπύκνωση της φιλοσοφίας του Καποδίστρια, σχετικά με την Παιδεία, σε μία πρόταση:
«Πρώτα πρέπει να μορφώσουμε Έλληνες
και ύστερα να ιδρύσωμε την Ελλάδα.»
Πηγή: Παραφρασμένη από έργα και επιστολές
(Ανδρέας Κούκος, argolikivivliothiki.gr).
Ίδρυσε σχολεία, το Ορφανοτροφείο Αίγινας, την Γεωργική Σχολή, την Σχολή Ευελπίδων. (ονομάσθηκε τότε «Λόχος των Ευελπίδων», στο Ναύπλιο).
Διακήρυττε την διαχρονική αλήθεια ότι χωρίς παιδεία, τα τείχη πέφτουν από μέσα.
4. «Η Ελλάδα είναι το φως για τον κόσμο»
1828-1829 — Επιστολή προς Μέττερνιχ
Οραματίζεται κάτι μεγαλόπνοο, αλλά απολύτως άξιο: η Ελλάδα ως «Ιερό Κράτος» — πηγή παιδείας και ειρήνης για όλη την ανθρωπότητα:
«Θα ωφελήσει το γένος των ανθρώπων στους Έλληνες μία για όλους διαρκή ειρήνη... οι ηγεμόνες και οι σύμβουλοι των λαών, αφού παιδευθούν είτε στην Ελλάδα είτε από Έλληνες, θα κυβερνούν ή θα συμβουλεύουν κατά τις ίδιες αρχές.»
Πηγή: Αρχεία διπλωματίας (kapodistrias.info, arxeion-politismou.gr).
Γνήσια, από πρωτογενή έγγραφα.
Σε αντιπαράσταση των σημερινών μας “φιλήκοων ικετών”, που προστρέχουν στην σημερινή “Ρώμη” να πείσουν τους “ισχυρούς” του κόσμου μας, πόσο “συμφερότεροι” είναι έναντι κάποιων άλλων επιδόξων “ποιμένων”.
5. «Αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα»
4 Αυγούστου 1829 — Δ΄ Εθνοσυνέλευση Άργους
Αρνείται μισθό. Μέσα σε ερείπια και πείνα:
«Εφ' όσον τα ιδιαίτερα εισοδήματά μου αρκούν διά να ζήσω,
αρνούμαι να εγγίσω μέχρι και του οβολού τα δημόσια χρήματα,
ενώ ευρισκόμεθα εις το μέσον ερειπίων και ανθρώπων βυθισμένων εις εσχάτη πενίαν.»
Πηγή: Επιστολή Καποδίστρια (ΓΕΕ φ. 51/1829, Σπηλιάδης Απομνημονεύματα Δ΄, Δραγούμης, Βλαχογιάννης). Γνήσια 100%.
Ο Κυβερνήτης Καποδίστριας διέπρεψε στα Ρώσικα και Ευρωπαϊκά σαλόνια και παλάτια, επιφορτισμένος με υψηλές διπλωματικές αποστολές. Επέλεξε να κυβερνήσει ταπεινά και να μοιράζεται ττα εισοδήματά του αντί να παίρνει τον “οβολό” από τον χειμαζόμενο και πεινασμένο λαό. Κάθε -και μόνον- σκέψη σύγκρισης με τα σημερινά προκαλεί ναυτία!!
6. «Ας με δολοφονήσουν»
Σεπτέμβριος 1831 — Ναύπλιο
Ο Ιωάννης Καποδίστριας είχε προειδοποιηθεί επανειλημμένα για την επικείμενη δολοφονία του, καθώς το κλίμα στο Ναύπλιο ήταν εξαιρετικά εκρηκτικό. Είχε αποκτήσει πολλούς εχθρούς εκ των πρωταγωνιστών της Επανάστασης, λόγω της συγκεντρωτικής πολιτικής του και της φυλάκισης του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη. Είχε πολλαπλές ειδοποιήσεις:
Ο «κλητήρας της πόλης» τον είχε προειδοποιήσει να προσέχει, λέγοντάς του «Μπάρμπα-Γιάννη, προσέχετε, θα σας σκοτώσουν».
Ξένοι διπλωμάτες, ακόμη και αυτός ο Βρετανός υποπρόξενος φέρεται να τον είχε συμβουλεύσει να είναι προσεκτικός.
Ο Καποδίστριας προαισθάνεται το τέλος του και το δέχεται:
«Εάν οι Μαυρομιχαλαίοι θέλουν να με δολοφονήσουν, ας με δολοφονήσουν...»
Πηγή: Παράδοση (Δραγούμης, Βλαχογιάννης) — πνευματικά γνήσιο.
[ΕΙΚΟΝΑ: Πίνακας Διονύσιου Τσόκου, «Η Δολοφονία του Καποδίστρια»]
27 Σεπτεμβρίου 1831: έξω από τον Άγιο Σπυρίδωνα Ναυπλίου, οι σφαίρες των Μαυρομιχαλαίων τερμάτισαν μια ζωή, την πιο λαμπρή ελπίδα που πέρασε ποτέ από το παγκόσμιο πολιτικό στερέωμα.
Υπήρξαν και άλλοι ηρωικοί ηγέτες στην παγκόσμια Ιστορία. Αλλά ο Καποδίστριας πήγε, εν γνώση του, να συναντήσει την αιωνιότητα, στα “μαρμαρένια αλώνια” Το παρόν θέλει να φουντώσει την φλόγα που έμεινε.
Πατριωτισμός χωρίς φιλήκοη ξενομανία.
Θυσία του Ηγέτη, χωρίς επίδειξη.
Όραμα 3000 ετών, χωρίς ψευδαισθήσεις.
Αυτός ήταν ο Καποδίστριας.
[ΕΙΚΟΝΑ: Άγαλμα Καποδίστρια, Κέρκυρα — Λεωνίδας Δρόσης, 1887]
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου