Ενώ οι αεροπορικές επιδρομές κατέστρεψαν ιρανικές εγκαταστάσεις, οι μετοχές των αμυντικών εταιρειών γνώρισαν πρωτοφανείς αυξήσεις στο Χρηματιστήριο της Νέας Υόρκης, αποκαλύπτοντας ένα οικείο μοτίβο: κάθε πύραυλος που εκτοξεύεται σε έναν μακρινό στόχο μεταφράζεται αμέσως σε κέρδη για τις εταιρείες που έχουν συμβληθεί με το Πεντάγωνο.
Μια εκπληκτική άνοδος της αγοράς: δισεκατομμύρια σε μια μέρα
Οι μετοχές των μεγάλων προμηθευτών όπλων των ΗΠΑ σημείωσαν άνοδο σε όλους τους τομείς κατά το άνοιγμα των συναλλαγών τη Δευτέρα 2 Μαρτίου 2026, μόλις δύο ημέρες μετά την έναρξη των αεροπορικών επιδρομών.
Τα στοιχεία συναλλαγών έδειξαν ότι η κεφαλαιοποίηση της αγοράς των μεγαλύτερων εταιρειών όπλων αυξήθηκε κατά 5 έως 17 δισεκατομμύρια δολάρια σε μία μόνο συνεδρίαση.
Η RTX (πρώην Raytheon) ηγήθηκε με αύξηση 17 δισεκατομμυρίων δολαρίων στην αγοραία αξία, ενώ η Northrop Grumman πρόσθεσε περίπου 5,8 δισεκατομμύρια δολάρια και η Lockheed Martin περίπου 5,5 δισεκατομμύρια δολάρια, σύμφωνα με δημοσίευμα της Arabi Post.
Αυτή η άνοδος δεν ήταν απροσδόκητη για τους αναλυτές, οι οποίοι παρατηρούσαν τα σημάδια της εδώ και εβδομάδες πριν ξεσπάσει η αντιπαράθεση.
Οι «Πέντε Μεγάλοι»: Το Οπλοστάσιο του Πενταγώνου και ο Πυλώνας της Κερδοφορίας
Ο αμυντικός τομέας των ΗΠΑ κυριαρχείται από πέντε γιγάντιες εταιρείες που κατέχουν το μεγαλύτερο μέρος των συμβάσεων του Υπουργείου Άμυνας: Lockheed Martin (ο μεγαλύτερος αμυντικός εργολάβος στον κόσμο), RTX (ηγέτης στα συστήματα αεράμυνας και τους πυραύλους αναχαίτισης), General Dynamics (ναυτική υπερδύναμη), Boeing (μαχητικά αεροσκάφη και ελικόπτερα) και Northrop Grumman (στρατηγικά βομβαρδιστικά και διαστημική τεχνολογία). Αυτές οι εταιρείες συλλογικά αποτελούν αυτό που είναι γνωστό στην αμυντική βιομηχανία ως οι «Μεγάλοι Πέντε».
Μια ολοκληρωμένη έκθεση του Ινστιτούτου Quincy, βασισμένη σε επίσημα στοιχεία του Πενταγώνου από το 2020 έως το 2024, αποκάλυψε ότι ο ιδιωτικός τομέας έλαβε συμβάσεις συνολικού ύψους 2,4 τρισεκατομμυρίων δολαρίων, που αντιπροσωπεύουν περίπου το 54% των συνολικών εκτιμώμενων δαπανών του Πενταγώνου.
Οι πέντε κορυφαίες εταιρείες από μόνες τους εξασφάλισαν 771 δισεκατομμύρια δολάρια από αυτές τις συμβάσεις, με επικεφαλής την Lockheed Martin με 313 δισεκατομμύρια δολάρια, ακολουθούμενη από την RTX με 145 δισεκατομμύρια δολάρια, την General Dynamics με 116 δισεκατομμύρια δολάρια, την Boeing με 115 δισεκατομμύρια δολάρια και τέλος την Northrop Grumman με 81 δισεκατομμύρια δολάρια.
Τι πουλάνε αυτές οι εταιρείες για να υποστηρίξουν τον πόλεμο στο Ιράν;
Περισσότερα από είκοσι διαφορετικά συστήματα όπλων χρησιμοποιούνται στην Επιχείρηση Epic Wrath, σύμφωνα με στοιχεία της Κεντρικής Διοίκησης των ΗΠΑ (CENTCOM).
Η Lockheed Martin είναι ο κορυφαίος προμηθευτής μαχητικών αεροσκαφών stealth F-35, τα οποία αποτελούν τη ραχοκοκαλιά των επιχειρήσεων που διεισδύουν στον ιρανικό εναέριο χώρο, καθώς και του συστήματος βαλλιστικής πυραυλικής άμυνας THAAD.
Τον Ιανουάριο του 2026, η εταιρεία υπέγραψε συμφωνία με το Πεντάγωνο για τον τετραπλασιασμό της παραγωγής πυραύλων αναχαίτισης THAAD, από 96 σε 400 πυραύλους ετησίως, με κόστος περίπου 12,77 εκατομμύρια δολάρια ανά πύραυλο.
Η RTX προμηθεύει το Ναυτικό των ΗΠΑ με αναχαιτιστικά συστήματα Standard Missile και αμυντικά συστήματα Patriot και τον Αύγουστο του 2025 έλαβε σύμβαση αξίας 3,5 δισεκατομμυρίων δολαρίων για την παραγωγή πυραύλων αεροπορικής εκτόξευσης AMRAAM.
Η General Dynamics προμηθεύει τον αμερικανικό στόλο με αντιτορπιλικά κλάσης Arleigh Burke που εκτοξεύουν πυραύλους Tomahawk από την Αραβική Θάλασσα.
Η Boeing συνεισφέρει μαχητικά αεροσκάφη F-15EX, πυρομαχικά Joint Direct Attack Munitions (JDAM) και επιθετικά ελικόπτερα Apache.
Εν τω μεταξύ, η Northrop Grumman χειρίζεται τα στρατηγικά βομβαρδιστικά stealth B-2 και B-21 που έχουν στοχεύσει ιρανικές πυρηνικές εγκαταστάσεις.
Το Al Jazeera ανέφερε λεπτομερώς ότι οι Ηνωμένες Πολιτείες ανέπτυξαν βομβαρδιστικά B-1 και B-2 και μαχητικά αεροσκάφη F-22 Raptor στην επιχείρηση, μαζί με αεροσκάφη ηλεκτρονικού πολέμου EA-18 Growler και αεροσκάφη αναγνώρισης P-8 Poseidon.
Πύραυλοι Precision Strike (PrSMs) εκτοξεύτηκαν επίσης για πρώτη φορά εναντίον ιρανικών στόχων από πλατφόρμες HIMARS, πράγμα που σημαίνει ότι το πεδίο της μάχης έγινε ζωντανή βιτρίνα για τα τελευταία προϊόντα του αμερικανικού στρατιωτικοβιομηχανικού συμπλέγματος.
Ο Λευκός Οίκος πιέζει: «Τετραπλασιασμός της παραγωγής»
Στις 6 Μαρτίου 2026, ο Λευκός Οίκος φιλοξένησε μια άνευ προηγουμένου συνάντηση των Διευθυνόντων Συμβούλων των μεγαλύτερων εταιρειών αμυντικών συμβάσεων, συμπεριλαμβανομένων των Lockheed Martin, RTX, Boeing, Northrop Grumman, BAE Systems, L3Harris και Honeywell Aerospace.
Το Reuters επικαλούμενο πέντε πηγές που γνωρίζουν το θέμα, ανέφερε ότι η συνάντηση επικεντρώθηκε στην παρότρυνση των εταιρειών να επιταχύνουν δραστικά την παραγωγή για να αντισταθμίσουν τα εξαντλημένα αποθέματα, δεδομένου ότι οι δραστηριότητες στο Ιράν καταναλώνουν τεράστιες ποσότητες πυρομαχικών και πυραύλων.
Ο Πρόεδρος Τραμπ περιέγραψε τα ζητούμενα όπλα ως «υψηλής κατηγορίας», ενώ οι εταιρείες συμφώνησαν να «τετραπλασιάσουν την παραγωγή», σύμφωνα με το Al Jazeera.
Η πίεση δεν περιορίστηκε στην ενθάρρυνση. Το Πεντάγωνο απείλησε επίσης με τιμωρητικά μέτρα, συμπεριλαμβανομένης της καταγγελίας συμβάσεων με εταιρείες με χαμηλές επιδόσεις που δεν υπέβαλαν διορθωτικά σχέδια εντός 15 ημερών.
Αυτή η προσέγγιση δείχνει ότι η κυβέρνηση των ΗΠΑ θεωρεί την αναπλήρωση των αποθεμάτων ως επείγουσα προτεραιότητα εθνικής ασφάλειας, η οποία αναπόφευκτα μεταφράζεται σε επικερδείς νέες συμβάσεις για αυτές τις εταιρείες.
Τα διαθέσιμα δεδομένα αποκαλύπτουν μια δομική αλήθεια για την αμερικανική πολιτική οικονομία: κάθε στρατιωτική κλιμάκωση τροφοδοτεί έναν κλειστό κύκλο κέρδους που ξεκινά με μια πολιτική απόφαση στον Λευκό Οίκο, περνάει μέσα από συμβάσεις του Πενταγώνου και καταλήγει στους προϋπολογισμούς και τις τιμές των μετοχών των «Μεγάλων Πέντε» εταιρειών που διαπραγματεύονται στη Wall Street.
Επενδυτική ευκαιρία η ασταθής Μέση Ανατολή
Στη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, όπου οι πρώτες γραμμές τέμνονται με τις παγκόσμιες εμπορικές οδούς, κάθε γύρος κλιμάκωσης γίνεται μια επενδυτική ευκαιρία για την αμυντική βιομηχανία, ενώ οι πολίτες και οι περιφερειακές οικονομίες πληρώνουν το βαρύτερο τίμημα.
Το κεντρικό ερώτημα για τους υπεύθυνους λήψης αποφάσεων στην περιοχή παραμένει: Υπό το πρίσμα αυτής της εξίσωσης που καθιστά τον πόλεμο ένα εξαιρετικά κερδοφόρο έργο, έχουν οι μηχανισμοί της διπλωματίας και της διεθνούς πίεσης επαρκή ικανότητα να περιορίσουν την πολεμική μηχανή όταν δισεκατομμύρια μετατρέπονται από οικονομικό κίνητρο για τον τερματισμό της σύγκρουσης σε κίνητρο για την παράτασή της;
Arabi Post, Reuters, Al Jazeera,
.jpg)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου